ΟΥΚΡΑΝΙΑ Καθημερινές επιθέσεις του στρατού

 ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Καθημερινές επιθέσεις του στρατού

Παρά την κλιμάκωση συνεχίζονται και τα παζάρια

Βομβαρδισμένο σπίτι από τον ουκρανικό στρατό, χτες, στην Γκορλόφκα

ΝΤΟΝΕΤΣΚ.--
Κλιμακώνονται καθημερινά οι επιθέσεις του ουκρανικού στρατού κατά θέσεων των πολιτοφυλακών, στις περιοχές που αυτοί ελέγχουν στις ανατολικές επαρχίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, με νέους νεκρούς, τραυματίες και ξεσπιτωμένους. Στην πόλη Γκορλόφκα, το τελευταίο 48ωρο, από πυρά πυροβολικού τραυματίστηκαν σοβαρά δύο άμαχοι, που νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση, ενώ τρία πολυώροφα κτίρια που χτυπήθηκαν, κρίθηκαν ακατάλληλα, αφού έχουν τμηματικά καταρρεύσει. Στις μάχες, ο ουκρανικός στρατός επίσης ανακοίνωσε το θάνατο οχτώ στρατιωτών (ενός από πυρά και εφτά όταν το όχημα στο οποίο επέβαιναν έπεσε σε ναρκοπέδιο) και τον τραυματισμό άλλων πέντε. Η στρατιωτική διοίκηση των πολιτοφυλάκων των αυτοαποκαλούμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ) ανέφερε ότι οι συχνές παραβιάσεις της λεγόμενης συμφωνίας εκεχειρίας του Μινσκ και η σημαντική ενίσχυση του εξοπλισμού του ουκρανικού λαού με βαρέα όπλα μέσα στη ζώνη επαφής -και όχι στις αποστάσεις που προβλέπει η συμφωνία- δείχνουν ότι ετοιμάζεται γενικευμένη επίθεση. Και βέβαια, τα παιδιά του ουκρανικού λαού και από τις δύο πλευρές πληρώνουν με το αίμα τους μια σύγκρουση ενδοαστική και ενδοϊμπεριαλιστική, γιατί η χώρα τους βρέθηκε, για τη γεωστρατηγική της θέση και τον πλούτο της, στο στόχαστρο των μονοπωλίων των ΗΠΑ, της ΕΕ και της καπιταλιστικής Ρωσίας.
Πάντως, χτες, από το Ρώσο υφυπουργό Εξωτερικών Γκριγκόρι Καράσιν ανακοινώθηκε ότι έχει προγραμματιστεί για σήμερα το απόγευμα, στο Παρίσι, συνάντηση σε επίπεδο διπλωματών του λεγόμενου «σχήματος της Νορμανδίας» (Γερμανία, Γαλλία, Ρωσία, Ουκρανία). Πρόκειται για το σχήμα που είχε επικυρώσει τη συμφωνία του Μινσκ και τώρα υποτίθεται θα πιέσει για την τήρησή της, που καθημερινά παραβιάζεται. Την ίδια ώρα, «λάδι στη φωτιά» ρίχνει η δήλωση του αντιδραστικού Ουκρανού πρωθυπουργού Αρσένι Γιατσενιούκ, ότι η χώρα του «υπερασπίζεται όχι μόνο την ακεραιότητά της αλλά και τον ελεύθερο κόσμο, τη δημοκρατία και το διεθνές δίκαιο» και «θα συνεχίσει με κάθε μέσο για την επανάκτηση του Ντονέτσκ, του Λουγκάνσκ και της Κριμαίας».
Ωστόσο, ενδιαφέρον έχει, επίσης, η δήλωση του Βλαντισλάβ Ντεϊνέγκο, εκπροσώπου της αυτοαποκαλούμενης ΛΔ του Λουγκάνσκ, ότι οι δύο ΛΔ, στο πλαίσιο των προτάσεων για τη συνταγματική αλλαγή που κατέθεσαν, δέχονται να παραμείνουν στην Ουκρανία, κάτω όμως από καθεστώς αυτονομίας και αρχών που εμπεριέχονται και στις συμφωνίες του Σεπτέμβρη του 2014 και του Φλεβάρη του 2015 στο Μινσκ.

Μεγάλη πυρκαγιά σε διυλιστήρια κοντά στο Κίεβο

Μια τεράστια πυρκαγιά προκάλεσε εκρήξεις σε 16 δεξαμενές πετρελαίου και άλλων καυσίμων, σε μια εγκατάσταση αποθήκευσης περίπου 30 χιλιόμετρα από το Κίεβο, που ανήκει στην εταιρεία «BRSM - Nafta». Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, η πυρκαγιά που ξεκίνησε το βράδυ της Δευτέρας και μαίνεται, προκάλεσε το θάνατο σε πέντε εργαζόμενους και το σοβαρό τραυματισμό άλλων, ενώ αρκετές ώρες μετά γινόταν λόγος και για αρκετούς νεκρούς και τραυματίες πυροσβέστες, που έσπευσαν να αντιμετωπίσουν το περιστατικό. Η κυβέρνηση έχει διατάξει έρευνα για το περιστατικό και δεν αποκλείει και την περίπτωση δολιοφθοράς.

   Η ΛΥΣΣΑ  ΤΟΥ  ΚΕΡΔΟΥΣ  ΜΕΤΟΥΣΙΩΜΕΝΗ  ΣΕ  ΤΕΧΝΗ

Από herko

Γράφει η Άννεκε Ιωαννάτου //

Μικρή περιήγηση στην υπόθεση του βιβλίου του Θίοντορ Ντράιζερ «Ο χρηματιστής»

Αναφερόμενοι στη Βόρεια Αμερική και δη τις ΗΠΑ η σκέψη των προοδευτικών ανθρώπων πηγαίνει συνήθως σε αρνητικούς συνειρμούς, όπως βαρβαρότητα, πολιτισμικά υποπροϊόντα, ράμπο με στολή στρατιωτική σε διάφορα μέρη του κόσμου σφάζοντας αθώους ανθρώπους κλπ. και βέβαια το γνωστό σύνθημα «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών». Όμως, υπάρχουν πολλά αξιόλογα στον τομέα της τέχνης στη χώρα αυτή, αλλά δεν είναι αυτά που προβάλλονται στα μεγάλα εμπορικά διαφημιστικά κυκλώματα. Η χώρα των κατ’ εξοχήν καπιταλιστικών σχέσεων λογικό είναι να έχει μια λογοτεχνία που να αντικατοπτρίζει τις σχέσεις αυτές καλύτερα μια και τα από κοντά βιωμένα αποτελούν την ύλη του συγγραφέα. Το αμερικάνικο όνειρο του να κάνεις λεφτά, η χώρα των “απεριόριστων δυνατοτήτων” έχει προσελκύσει από την ίδρυσή της μετανάστες και τυχοδιώκτες απ’ όλο τον κόσμο. Μέσα στο πλήθος των πολιτιστικών «προϊόντων» του ανθρώπινου υποβιβασμού και της ευτέλειας υπάρχουν και τα λογοτεχνικά δείγματα που λάμπουν από αλήθεια και ανθρωπιά αναδεικνύοντας  μια ανεβασμένη κοινωνική συνειδητοποίηση της απανθρωπιάς και της κατάντιας της λύσσας του κέρδους.
Η μια πλευρά ενός ονείρου
Στο βιβλίο του Θίοντορ Ντράιζερ (Theodore Dreiser, 1871-1945) «Ο Χρηματιστής» (εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1994, μετάφραση του Κώστα Αλάτση) εκφράζεται η μια πλευρά του «ονείρου», η πλευρά που είναι για λίγους όνειρο, ενώ για τους πολλούς είναι εφιάλτης. Εκδόθηκε το 1912 και βοήθησε τον Ντράιζερ να αφήσει τη δημοσιογραφία και να αφοσιωθεί πια στη λογοτεχνία. Το μυθιστόρημα βασίζεται στη ζωή του Τσαρλς Τ. Γερκς, το λεγόμενο «βασιλιά των αστικών συγκοινωνιών», στη γρήγορη άνοδό του, στην κατοπινή εγκατάλειψή του από τους κύριους εκπροσώπους του κατεστημένου στην πόλη του και στη θριαμβευτική επιστροφή του στην οικονομική και κοινωνική ζωή του Σικάγου. Στον «Χρηματιστή» ο συγγραφέας κάνει μια κοινωνική ανατομία, αλλά και  ψυχογραφία της νοοτροπίας του γρήγορου κέρδους με κάθε τρόπο, ακόμα και τον πιο αθέμιτο. Ο πρωταγωνιστής πετυχαίνει και ο συγγραφέας μας δείχνει πώς η «success story» του μόνο με αθέμιτους τρόπους μπορούσε να γίνει. Όμως, νεαρός πρωταγωνιστής με τους τρόπους του προκαλούσε τα ήθη των κυρίαρχων κύκλων της εποχής του και καταλήγει στη φυλακή για να επιβληθεί, βεβαίως, στο τέλος οριστικά. Στο πρώτο κεφάλαιο γνωρίζουμε τους γονείς του Φρανκ  Άλτζερνον Κάουπεργουντ, όπως λέγεται ο πρωταγωνιστής του βιβλίου. Ο πατέρας του από τραπεζοϋπάλληλος προάχθηκε σε θέση ταμία με πολύ καλό μισθό, η μητέρα του ήταν θρησκευόμενη και ο ίδιος από τα δέκα του χρόνια έδειχνε τάσεις «γεννημένου» αρχηγού που ήθελε να ξέρει τα πάντα σχετικά με την οικονομία και την πολιτική από τα δέκα με δεκαπέντε του χρόνια και με μεγάλο ενδιαφέρον μάλιστα για τα χρηματιστήρια: «Ήταν χρηματιστής από ένστικτο κι όλες τις γνώσεις που σχετίζονται με τη μεγάλη τέχνη του χειρισμού κεφαλαίων τις είχε στο αίμα του, όπως έχει ένας ποιητής τις συγκινήσεις και τα λεπτά συναισθήματα της ζωής. Αυτό το μέσο ανταλλαγής, ο χρυσός, τον ενδιέφερε πάρα πολύ» (σελ. 15). Ύστερα, σε μια πορεία ο αναγνώστης παρακολουθεί πώς αποκτάει ο μικρός Κάουπεργουντ την αλαζονεία της επιβολής, την αυτοπεποίθηση του πετυχημένου και πώς αυτό εκφράζεται στις σχέσεις του με τους άλλους συμπεριλαμβανομένων των γυναικών. Είναι πια ο άνθρωπος που μπορεί και αγοράζει και που όλες οι σχέσεις του στη ζωή εκφράζονται ουσιαστικά σε χρήμα, όλα μετριούνται σε δολάρια.
Μια δύναμη που ταυτίζεται με τη δύναμη του χρήματος
«Και πάλι ήταν τόσο ολοφάνερο, με τόσο πολλούς τρόπους φανερό, πως η λύση ήταν η δύναμη, η μεγάλη πνευματική και φυσική δύναμη. Να, αυτοί οι γίγαντες του εμπορίου και του χρήματος μπορούσαν να κάνουν ό, τι ήθελαν στη ζωή – και έκαναν. Είχε ήδη άφθονες αποδείξεις γι αυτό στο περιβάλλον του. Και, το χειρότερο, οι μικροί φρουροί του λεγόμενου νόμου και της ηθικής – οι εφημερίδες, οι ιεροκήρυκες, η αστυνομία κι οι δημόσιοι ηθικολόγοι γενικά – που καταγγέλλουν τόσο φωναχτά το κακό στους ταπεινούς χώρους, δείλιαζαν όλοι τους προκειμένου για τη διαφθορά στα υψηλότερα στρώματα. Δεν τολμούσαν να βγάλουν άχνα μέχρι τη στιγμή που κάποιος γίγαντας τύχαινε να πέσει, οπότε και ξεφώνιζαν χωρίς πια να κινδυνεύουν. Τότε, ω Θεέ μου, τι παρλαπίπες! Τι τυμπανοκρουσίες! Τι μπουρμπουλήθρες φαρισαϊκής ηθικολογίας – τα γνωστά τετριμμένα» (σελ. 171/172).
Μαθαίνουμε από την πορεία της ανόδου ενός μεγιστάνα προς τον πλήρη απανθρωπισμό του και μάλιστα μαθαίνουμε μέσω από την ευαισθητοποιημένη, φιλοσοφικά και ψυχογραφικά ανατομική παρουσίασή της ολόκληρη την ψυχολογία – ή μάλλον ψυχοπάθεια- αλλά και την οικονομική βάση μιας κοινωνίας που δεν μπορεί παρά να γεννάει τέτοια ανθρωπόμορφα τέρατα αμβλύνοντας σαν απαραίτητο αντίβαρο τις αντιστάσεις της κοινωνίας ενάντια στην αισχρή εκμετάλλευση και στην αδίστακτη ηδονή του κέρδους. Το βιβλίο του Ντράιζερ κλείνει με ένα κεφάλαιο-επίλογο, «Το μαγικό κρύσταλλο»: «Οι τρεις μάγισσες που χαιρέτησαν τον Μάκβεθ στην ξεραμένη ρεικιά θα μπορούσαν με τη σειρά να είχαν φωνάξει στον Κάουπεργουντ: «Χαίρε, Φρανκ Κάουπεργουντ, αφέντη ενός μεγάλου τροχιοδρομικού δικτύου! Χαίρε, Φρανκ Κάουπεργουντ, χτίστη ενός ατίμητου πύργου! Χαίρε, Φρανκ Κάουπεργουντ, πάτρωνα των τεχνών και κάτοχε αμύθητου πλούτου! Θα ‘σαι ξακουστός από τώρα και πέρα». Αλλά, όπως κι οι Τρεις Μοίρες, θα ψεύδονταν, γιατί, μέσα στη δόξα υπήρχαν κι οι στάχτες του καρπού της Νεκρής Θάλασσας – μια συμφωνία που δεν μπορούσε ούτε να φλογιστεί από επιθυμία ούτε να ικανοποιηθεί με τη χλιδή. Μια καρδιά που από πολύ καιρό είχε κουραστεί από τις εμπειρίες. Μια ψυχή που ήταν τόσο στερημένη από ψευδαισθήσεις όσο κι η σελήνη από αέρα. […] Χαίρε, Φρανκ Κάουπεργουντ, αφέντη και μη αφέντη, πρίγκιπα ενός κόσμου ονείρων που πραγματικότητά του είναι το χάσιμο των ψευδαισθήσεων!»  (σελ. 627/628).

Μαλακά, πιο μαλακά

 Μαλακά, πιο μαλακά

Εδώ και λίγες μέρες έχει στοιχειώσει τη σκέψη μου ένας πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας των συντακτών, που είναι κάτι σαν άτυπη εφημερίδα της συγ-κυβερνήσεως, στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία, κτλ. Ο τίτλος αναφερόταν στο πακέτρο μέτρων που προτεινόταν από τους εταίρους στην κυβέρνηση και είχε τίτλο «πολύ σκληρό για να περάσει», που ήταν αν μη τι άλλο εμπνευσμένο. Εμπνευσμένο από την ελληνική απόδοση του «die hard» και κάτι κακόγουστων, εφετζίδικων περιπετειών με τον μπρους γουίλις. Κι αν τυχόν είσαι κακεντρεχής (που ελπίζω σφε αναγνώστη, να μην είσαι τέτοιος), μπορείς να φανταστείς το νάρκισσο βαρουφάκη στο ρόλο του μάτσο, μπρατσαρά ήρωα, ή τον αλέξη και τη φράου μέρκελ στη δραματική σειρά «αυτός, αυτή, και τα μνημόνια».

Αν κι εμένα μου ήρθαν συνειρμικά στο μυαλό «οι σκληροί του μαϊάμι» και η ελληνική παρωδία σε μια βιντεοκασέτα με τον τιτάνιο μάρκο λεζέ πρωταγωνιστή στους «σκληρούς του μπραχάμι». Και είναι κρίμα να μην αξιοποιείται ένα τόσο σημαντικό κεφάλαιο, σαν το μάρκο λεζέ, πχ στην πορεία της διαπραγμάτευσης, που (μην το ξεχνάτε) είναι σκληρή κι αδυσώπητη. Εδώ έχει γίνει βουλευτής ο βούρος, ενώ ο πετρόχειλος ήταν στο προεκλογικό σποτάκι των νεοναζί. Γιατί δηλ να μην αξιοποιηθούν και τα υπόλοιπα μέλη από τους «The Κόπανοι»;

Ας επιστρέψουμε όμως στον πρωτοσέλιδο τίτλο και τις πολιτικές του προεκτάσεις. Όπως γίνεται φανερό, ακόμα κι από μια φιλοκυβερνητική προσέγγιση, το βασικό ζητούμενο για την «ελληνική πλευρά» δεν είναι να μείνουν απαραβίαστες οι περίφημες, περήφανες κόκκινες γραμμές, που από πάγια τακτική του σφου κουβέλη, έχουν γίνει σημαία (παντιέρα ρόσα) της κυβέρνησης. Αλλά να μαλακώσει λίγο το μίγμα, για να μπορέσει να περάσει (είδες τι παθαίνει το «no pasaran» με λίγη δημιουργική ασάφεια); Με άλλα λόγια, η διαπραγμάτευση δεν αφορά αυτό καθαυτό το (τελείως ακατάλληλο για ανηλίκους και ευαίσθητα, λαϊκά στρώματα) πρόγραμμα και την ολοκλήρωση ή επέκτασή του, που θεωρείται λίγο-πολύ δεδομένη. Αλλά την ποσότητα βαζελίνης και διάφορων καταπραϋντικών που θα το συνοδεύει, για να μην πονέσει.

Θα μου πεις βέβαια ότι και πάλι, αυτό είναι προτιμότερο από τους άλλους, τους προηγούμενους που μας πρότειναν να στηθούμε ούτως ή άλλως από μόνοι μας, ώστε να χαλαρώσουμε και να το απολαύσουμε. Εξάλλου όλοι λένε (ο μπάμπης ο σουγιάς, ο γιάννης ο πεταλούδας κι ο γιάννης ο πρετεντέρης) πως κάποιες μεταρρυθμίσεις (έτσι το λέμε τώρα) του μνημονίου, που δεν ανήκουν στο τοξικό κομμάτι του, θα έπρεπε να τις πάρουμε και να τις προωθήσουμε, ακόμα κι αν δε μας είχαν επιβληθεί απέξω. Αλλά το θέμα δεν είναι το μικρότερο κακό, που θα μπει στα σκέλια μας, έτσι και αλλιώς, εφόσον είναι (λιγότερο ή περισσότερο) σκληρό. Το θέμα είναι να χτυπηθούνε οι αυταπάτες για εύκολες κι ανώδυνες λύσεις, με βαζελίνη ή χωρίς.

Στους καιρούς της έντονης δημιουργικής ασάφειας, χρειάζεται να καταφεύγουμε πολλές φορές στα κείμενα των κλασικών και τους δίσκους του χάρρυ κλυνν, για να μας λυθούν οι απορίες από την καστασταλαγμένη σοφία τους.

Τα μέτρα περί δακτυλίου

Θα ήτανε προσωρινά

Σου το ‘παν την 1^η Απριλίου

Κι εσύ τους πίστεψες, ΜΑΛΑΚΑ

Πιο μαλακά,

Κι εσύ τους πίστεψες πιο μαλακά.

Αντικαθιστούμε το «περί δακτυλίου», με «περί μνημονίου» κι όλα τα άλλα μένουν ως έχουν. Με μόνη βασική διαφορά πως ο χαρούλης έχει πεθάνει προ πολλού και το καλλιτεχνικό του πτώμα ξεστομίζει τη μία χοντράδα πίσω από την άλλη, χαλώντας την υστεροφημία του.

Η πιο ενδιαφέρουσα σημειολογική πτυχή πάντως είναι πως κανείς δεν ενδιαφέρεται να ρωτήσει πόσο σκληρή είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, που θεωρείται προφανώς δεδομένη και διαλλακτική –η πασοκική της αλαζονεία βγαίνει κυρίως όταν έχουν να αντιμετωπίσουν σε πάνελ εκπροσώπους του κουκουέ. Αλλά για να μη γέρνει μονόπατα το έργο και ψυλλιαστούν όλοι πού το πάει, χρειάζεται μια προσθήκη, ο ρόλος του ατσάλινου (για να παραπέμπει στο «σταλινικός») λαφαζάνη, που η τρόικα δεν τον λυγά, κι είναι πολύ σκληρός για να λυγίσει κι απειλεί πως θα τα ανατρέψει όλα κι είναι ο φόβος κι ο τρόμος των αγορών. Λες τελικά αυτός να ‘ναι η πραγματική μετενσάρκωση του γουίλις;

-Μπρους; Μπρους;

Μα τι άλλο περιμένει όμως για να φύγει από την ενδοτική κυβέρνηση; Να πέσει ο Κυνόδοντάς του;

-Μπρους; Μπρους;

«Πρώτη φορά Αριστερά» σε συμμαχία με τους φονιάδες ιμπεριαλιστές και τα γεράκια του πολέμου!

 «Πρώτη φορά Αριστερά» σε συμμαχία με τους φονιάδες ιμπεριαλιστές και τα γεράκια του πολέμου!

Η «γεωστρατηγική αναβάθμιση» που πληρώνει ο λαός.

Πηγή: Ριζοσπάστης.

Η εγχώρια αστική τάξη εκτιμά ότι η «γεωστρατηγική αξία» της χώρας αποτελεί το «βαρύ χαρτί» της, διαχρονικά, στην προσπάθειά της να κερδίσει «πόντους» στους διεθνείς ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, αλλά και πολύ πιο συγκεκριμένα, στην τρέχουσα περίοδο, στα παζάρια που γίνονται για λογαριασμό της με τους δανειστές, για την παραπέρα διαχείριση του κρατικού χρέους. Γι' αυτό, άλλωστε, αυτό το «χαρτί» παίζουν όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές τους.

Την ίδια ώρα, μάλιστα, ενώ στο φόντο των οξυνόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή, από τη Β. Αφρική ως τη Μ. Ανατολή και από την Ουκρανία ως τα ίδια τα Βαλκάνια, το όλο και πιο ενεργό «παιχνίδι» με αυτό το «χαρτί», πάντα εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ, συνεπάγεται τεράστιους κινδύνους για το λαό, οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπαθούν να το πλασάρουν ως κάτι από το οποίο έχει και αυτός να κερδίσει, π.χ. με μια συμφωνία με τους δανειστές, που θα έχει «λιγότερο επώδυνους» όρους, επειδή θα λαμβάνει υπόψη τη «γεωστρατηγική αξία» της χώρας...

Κάπως έτσι, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ήδη από τις προγραμματικές της δηλώσεις, μιλά για «αξιοποίηση της αστείρευτης γεωπολιτικής δυναμικής της πατρίδας μας», ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς«περηφανεύεται» ότι «το πρώτο πράγμα που προσπάθησα να κάνω ως υπουργός Εξωτερικών για διαπραγματευτικούς λόγους, ήταν να λάβω μέτρα, ώστε να μετακινηθεί η θεματολογία από τα της οικονομίας αποκλειστικά(...) σε μία πολιτική αντίληψη των πραγμάτων, που συνδέεται και με τη γεωπολιτική θέση».

Επιβεβαιώνοντας ότι τα παραπάνω αποτελούν συνολικότερη στρατηγική επιλογή της εγχώριας αστικής τάξης, ο επικεφαλής της ΝΔ, Αντ. Σαμαράς,έλεγε την Κυριακή: «Η Ελλάδα είναι το σύνορο, φίλες και φίλοι, της Ευρώπης, το σύνορο με την πιο ταραγμένη περιοχή του κόσμου σήμερα. Ετσι, λοιπόν, μία απομάκρυνση της χώρας μας από την Ευρώπη, δε θα ήταν μόνο αδιανόητη, θα ήταν και εξαιρετικά επικίνδυνη. Και για την Ελλάδα και για την υπόλοιπη Ευρώπη». Επίσης, ότι η Ελλάδα είναι «μεγάλο πλεονέκτημα της γεωπολιτικής ισχύος της Ευρώπης, για την ίδια την ευρωπαϊκή ασφάλεια».

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση του «πρώτη φορά Αριστερά» δε διστάζει να μιλά ανοιχτά για παραχώρηση βάσεων, υποδομών και Ενόπλων Δυνάμεων για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ...

Για παράδειγμα, ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ,Π. Καμμένος, έλεγε την προηγούμενη Τετάρτη: «Οι ΝΑΤΟικές εγκαταστάσεις που υπάρχουν στη Σούδα, στο νομό των Χανίων, παραμένουν και επεκτείνονται. Η πρόταση της Ελλάδος προς το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ είναι οποιαδήποτε αεροπορική δραστηριότητα που είναι στη Σούδα -για να διευκολύνει την κάθοδο των τουριστικών αεροσκαφών και να μπορέσουν να υπάρχουν και μεγαλύτεροι χώροι στη διάθεση της Συμμαχίας- να πάει στην Κάρπαθο».

Κατόπιν τούτων, είχε το θράσος την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή να ισχυρίζεται: «Να σας πω και για την Κάρπαθο και να απαντήσω και στο ΚΚΕ(σ.σ. για την κριτική που ασκεί). Δεν υπάρχει θέμα δημιουργίας καινούργιας βάσεως πουθενά. Προτείναμε τη μεταφορά αεροπορικών δραστηριοτήτων από το αεροδρόμιο της Σούδας στην Κάρπαθο. Θα φύγει από τη Σούδα η αεροπορική δραστηριότητα και θα πάει στην Κάρπαθο. Αν δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει η ήδη υπάρχουσα δραστηριότητα να μεταφερθεί από την Κρήτη σε ένα νησί της Δωδεκανήσου, του οποίου ο αεροπορικός κύκλος έχει το Καστελόριζο, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας το εξηγήσω τώρα αυτό»!!!

Οπως είδαμε, βέβαια, αμέσως παραπάνω, ο ίδιος ο Π. Καμμένος μιλά σαφώς γιαενίσχυση - επέκταση της βάσης της Σούδας, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα, ο ίδιος δήλωνε πως «θα έχει πολύ μεγάλη γεωστρατηγική σημασία και για την Ελλάδα και για το ΝΑΤΟ η δημιουργία μιας μεγάλης αεροπορικής βάσης στην Κάρπαθο».

Επιπλέον, έλεγε εμμέσως πλην σαφώς στους νησιώτες ότι αν θέλουν να έχουν περίθαλψη, θα πρέπει να δεχτούν να έχουν και ΝΑΤΟική βάση (!), μιλώντας για «δημιουργία εγκαταστάσεων που θα φιλοξενήσουν τις οικογένειες που θα διαμένουν εδώ όλη τη διάρκεια του χρόνου, με τηδημιουργία υποδομών που έχει ανάγκη η Κάρπαθος, όπως νοσοκομεία».

Φρόντιζε, τέλος, να εξάρει τη ...«χρησιμότητα» της Κρήτης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς: «Η Κρήτη, με τις εκτεταμένες υψηλής ποιότητας και επιχειρησιακής αξίας αεροναυτικές της εγκαταστάσεις και τις μοναδικές, σε συμμαχικό επίπεδο, εγκαταστάσεις ναυτικής εκπαίδευσης, υποστήριξης και επισκευών ναυτικών μονάδων και οπλικών συστημάτων, αποτελεί ένα, κομβικά τοποθετημένο, "γιγάντιο αεροπλανοφόρο" (σ.σ. «αεροπλανοφόρο»... του οποίου οι αεροπορικές δραστηριότητες τάχα θα μεταφερθούν!!!). Ελέγχει τις θαλάσσιες εμπορικές και ενεργειακές οδούς που συνδέουν τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα και αποτελεί την αιχμή του δόρατος του δυτικού κόσμουέναντι ενός διευρυνόμενου πεδίου αστάθειας, που περικλείει όλο και εντονότερα την ευρωπαϊκή ήπειρο».

Τι να πρωτοαπαντήσει κανείς στα επιχειρήματα αυτά της κυβέρνησης;Οτι αποτελεί τεράστιο θράσος από την κυβέρνηση που έκανε σημαία της την «αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης» να καλεί τους νησιώτες να γίνονται ορντινάντσες των ΝΑΤΟικών για να έχουν νοσοκομείο;!

Οτι οι ΗΠΑ, σε αυτό το πλαίσιο, φυσικά και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν από γη, θάλασσα και αέρα τη Σούδα, την οποία θεωρούν πρώτης προτεραιότητας για τους σχεδιασμούς τους, γι' αυτό και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σπεύδει να τους διαβεβαιώσει ότι θα την ενισχύσει και θα την επεκτείνει;

Οτι η υπονόηση πως οι ΗΠΑ, μέσω της Καρπάθου, θα προστατεύουν τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Καστελόριζο, είναι τουλάχιστον εκτός πραγματικότητας, εφόσον ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ ανέχονται χρόνια τώρα τις προκλήσεις της τουρκικής αστικής τάξης στο Αιγαίο και την κατοχή στην Κύπρο;

Οτι αυτά συμβαίνουν, ενώ χρόνια τώρα η Ελλάδα καλύπτει όλες τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει εντός ΝΑΤΟ, καταβάλλει κάθε χρόνο ιλιγγιώδη ποσά, ακόμα και εν μέσω βαθιάς κρίσης και μάλιστα για ανάγκες της λυκοσυμμαχίας και όχι γι' αυτές της άμυνας της χώρας,φιλοξενεί ΝΑΤΟικές βάσεις, συνδράμει με μέσα, υποδομές και προσωπικόστρατιωτικές αποστολές της ΕΕ και σχηματισμούς του ΝΑΤΟ, στεγάζει εδώ (σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα) στρατηγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, έχει υποστηρίξει κατά καιρούς τις επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, έχει στείλει δυνάμεις στο Αφγανιστάν;

Επομένως, τίποτε δεν έχει να περιμένει ο ελληνικός λαός από το ΝΑΤΟκαι τις εξυπηρετήσεις που θα του παράσχει σε ό,τι αφορά την ασφάλεια και την προστασία του. Κάθε άλλο.

Επίσης, δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι η περίοδος των τελευταίων χρόνων, δηλαδή η περίοδος της ακόμα μεγαλύτερης έντασης στο τσάκισμα των δικαιωμάτων του λαού και του εισοδήματός του, συμπίπτει χρονικά ακριβώς με την περίοδο που έγινε ακόμα βαθύτερη η εμπλοκή της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Ο λαός, δηλαδή, πληρώνει τη βαθύτερη εμπλοκή της στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και οικονομικά και με ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια σε ό,τι αφορά την προστασία των κυριαρχικών του δικαιωμάτων και με καταπόντιση δικαιωμάτων του. Σε αυτό το πλαίσιο, κανένα συμφέρον δεν έχει να στοιχηθεί πίσω από τους αστούς, στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν τα συμφέροντα της τάξης τους και μόνο. Αντίθετα, πρέπει να οργανώσει τη δική του απάντηση στα τέτοια σχέδιά τους και στους κινδύνους που συνεπάγονται για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Θ.Μπ.

Η «αντιστασιακή» μεταφορά της δόσης στο ΔΝΤ, ήταν γνωστή στους δανειστές από το Μάιο

Η «αντιστασιακή» μεταφορά της δόσης στο ΔΝΤ, ήταν γνωστή στους δανειστές από το Μάιο

 

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Αρκετά στελέχη της κυβέρνησης παρουσίαζαν τη μεταφορά της πληρωμής των δόσεων του ΔΝΤ, στο τέλος του μήνα, περίπου ως αντιστασιακή πράξη. Χθες, στην εκπομπή «ΕΝΙΚΟΣ», στο STAR, ο δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ περιέγραψε ότι αυτή η …αντιστασιακή πράξη ήταν στις 47 σελίδες της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ και συγκεκριμένα στη σελίδα 44. Σημειώνεται ότι το έγγραφο των 47 σελίδων συντάχθηκε το Μάιο, όπως αναφέρεται στην 1η σελίδα, ενώ το αίτημα της κυβέρνησης προς το ΔΝΤ για τη μεταφορά της δόσης διατυπώθηκε «επισήμως» την Πέμπτη 4 Ιουνίου… 

Η «γεωστρατηγική αναβάθμιση» που πληρώνει ο λαός

Η «γεωστρατηγική αναβάθμιση» που πληρώνει ο λαός

Η εγχώρια αστική τάξη εκτιμά ότι η «γεωστρατηγική αξία» της χώρας αποτελεί το «βαρύ χαρτί» της, διαχρονικά, στην προσπάθειά της να κερδίσει «πόντους» στους διεθνείς ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, αλλά και πολύ πιο συγκεκριμένα, στην τρέχουσα περίοδο, στα παζάρια που γίνονται για λογαριασμό της με τους δανειστές, για την παραπέρα διαχείριση του κρατικού χρέους. Γι' αυτό, άλλωστε, αυτό το «χαρτί» παίζουν όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές τους.
Την ίδια ώρα, μάλιστα, ενώ στο φόντο των οξυνόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή, από τη Β. Αφρική ως τη Μ. Ανατολή και από την Ουκρανία ως τα ίδια τα Βαλκάνια, το όλο και πιο ενεργό «παιχνίδι» με αυτό το «χαρτί», πάντα εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ, συνεπάγεται τεράστιους κινδύνους για το λαό, οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπαθούν να το πλασάρουν ως κάτι από το οποίο έχει και αυτός να κερδίσει, π.χ. με μια συμφωνία με τους δανειστές, που θα έχει «λιγότερο επώδυνους» όρους, επειδή θα λαμβάνει υπόψη τη «γεωστρατηγική αξία» της χώρας...
Κάπως έτσι, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ήδη από τις προγραμματικές της δηλώσεις, μιλά για «αξιοποίηση της αστείρευτης γεωπολιτικής δυναμικής της πατρίδας μας», ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς «περηφανεύεται» ότι «το πρώτο πράγμα που προσπάθησα να κάνω ως υπουργός Εξωτερικών για διαπραγματευτικούς λόγους, ήταν να λάβω μέτρα, ώστε να μετακινηθεί η θεματολογία από τα της οικονομίας αποκλειστικά (...) σε μία πολιτική αντίληψη των πραγμάτων, που συνδέεται και με τη γεωπολιτική θέση».
Επιβεβαιώνοντας ότι τα παραπάνω αποτελούν συνολικότερη στρατηγική επιλογή της εγχώριας αστικής τάξης, ο επικεφαλής της ΝΔ, Αντ. Σαμαράς, έλεγε την Κυριακή: «Η Ελλάδα είναι το σύνορο, φίλες και φίλοι, της Ευρώπης, το σύνορο με την πιο ταραγμένη περιοχή του κόσμου σήμερα. Ετσι, λοιπόν, μία απομάκρυνση της χώρας μας από την Ευρώπη, δε θα ήταν μόνο αδιανόητη, θα ήταν και εξαιρετικά επικίνδυνη. Και για την Ελλάδα και για την υπόλοιπη Ευρώπη». Επίσης, ότι η Ελλάδα είναι «μεγάλο πλεονέκτημα της γεωπολιτικής ισχύος της Ευρώπης, για την ίδια την ευρωπαϊκή ασφάλεια».
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση του «πρώτη φορά Αριστερά» δε διστάζει να μιλά ανοιχτά για παραχώρηση βάσεων, υποδομών και Ενόπλων Δυνάμεων για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ...

***

Για παράδειγμα, ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, Π. Καμμένος, έλεγε την προηγούμενη Τετάρτη: «Οι ΝΑΤΟικές εγκαταστάσεις που υπάρχουν στη Σούδα, στο νομό των Χανίων, παραμένουν και επεκτείνονται. Η πρόταση της Ελλάδος προς το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ είναι οποιαδήποτε αεροπορική δραστηριότητα που είναι στη Σούδα -για να διευκολύνει την κάθοδο των τουριστικών αεροσκαφών και να μπορέσουν να υπάρχουν και μεγαλύτεροι χώροι στη διάθεση της Συμμαχίας- να πάει στην Κάρπαθο».
Κατόπιν τούτων, είχε το θράσος την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή να ισχυρίζεται: «Να σας πω και για την Κάρπαθο και να απαντήσω και στο ΚΚΕ (σ.σ. για την κριτική που ασκεί). Δεν υπάρχει θέμα δημιουργίας καινούργιας βάσεως πουθενά. Προτείναμε τη μεταφορά αεροπορικών δραστηριοτήτων από το αεροδρόμιο της Σούδας στην Κάρπαθο. Θα φύγει από τη Σούδα η αεροπορική δραστηριότητα και θα πάει στην Κάρπαθο. Αν δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει η ήδη υπάρχουσα δραστηριότητα να μεταφερθεί από την Κρήτη σε ένα νησί της Δωδεκανήσου, του οποίου ο αεροπορικός κύκλος έχει το Καστελόριζο, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας το εξηγήσω τώρα αυτό»!!!
Οπως είδαμε, βέβαια, αμέσως παραπάνω, ο ίδιος ο Π. Καμμένος μιλά σαφώς για ενίσχυση - επέκταση της βάσης της Σούδας, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα, ο ίδιος δήλωνε πως «θα έχει πολύ μεγάλη γεωστρατηγική σημασία και για την Ελλάδα και για το ΝΑΤΟ η δημιουργία μιας μεγάλης αεροπορικής βάσης στην Κάρπαθο».
Επιπλέον, έλεγε εμμέσως πλην σαφώς στους νησιώτες ότι αν θέλουν να έχουν περίθαλψη, θα πρέπει να δεχτούν να έχουν και ΝΑΤΟική βάση (!), μιλώντας για «δημιουργία εγκαταστάσεων που θα φιλοξενήσουν τις οικογένειες που θα διαμένουν εδώ όλη τη διάρκεια του χρόνου, με τη δημιουργία υποδομών που έχει ανάγκη η Κάρπαθος, όπως νοσοκομεία».
Φρόντιζε, τέλος, να εξάρει τη ...«χρησιμότητα» της Κρήτης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς: «Η Κρήτη, με τις εκτεταμένες υψηλής ποιότητας και επιχειρησιακής αξίας αεροναυτικές της εγκαταστάσεις και τις μοναδικές, σε συμμαχικό επίπεδο, εγκαταστάσεις ναυτικής εκπαίδευσης, υποστήριξης και επισκευών ναυτικών μονάδων και οπλικών συστημάτων, αποτελεί ένα, κομβικά τοποθετημένο, "γιγάντιο αεροπλανοφόρο" (σ.σ. «αεροπλανοφόρο»... του οποίου οι αεροπορικές δραστηριότητες τάχα θα μεταφερθούν!!!). Ελέγχει τις θαλάσσιες εμπορικές και ενεργειακές οδούς που συνδέουν τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα και αποτελεί την αιχμή του δόρατος του δυτικού κόσμου έναντι ενός διευρυνόμενου πεδίου αστάθειας, που περικλείει όλο και εντονότερα την ευρωπαϊκή ήπειρο».

***

Τι να πρωτοαπαντήσει κανείς στα επιχειρήματα αυτά της κυβέρνησης; Οτι αποτελεί τεράστιο θράσος από την κυβέρνηση που έκανε σημαία της την «αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης» να καλεί τους νησιώτες να γίνονται ορντινάντσες των ΝΑΤΟικών για να έχουν νοσοκομείο;!
Οτι οι ΗΠΑ, σε αυτό το πλαίσιο, φυσικά και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν από γη, θάλασσα και αέρα τη Σούδα, την οποία θεωρούν πρώτης προτεραιότητας για τους σχεδιασμούς τους, γι' αυτό και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σπεύδει να τους διαβεβαιώσει ότι θα την ενισχύσει και θα την επεκτείνει;
Οτι η υπονόηση πως οι ΗΠΑ, μέσω της Καρπάθου, θα προστατεύουν τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Καστελόριζο, είναι τουλάχιστον εκτός πραγματικότητας, εφόσον ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ ανέχονται χρόνια τώρα τις προκλήσεις της τουρκικής αστικής τάξης στο Αιγαίο και την κατοχή στην Κύπρο;
Οτι αυτά συμβαίνουν, ενώ χρόνια τώρα η Ελλάδα καλύπτει όλες τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει εντός ΝΑΤΟ, καταβάλλει κάθε χρόνο ιλιγγιώδη ποσά, ακόμα και εν μέσω βαθιάς κρίσης και μάλιστα για ανάγκες της λυκοσυμμαχίας και όχι γι' αυτές της άμυνας της χώρας, φιλοξενεί ΝΑΤΟικές βάσεις, συνδράμει με μέσα, υποδομές και προσωπικό στρατιωτικές αποστολές της ΕΕ και σχηματισμούς του ΝΑΤΟ, στεγάζει εδώ (σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα) στρατηγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, έχει υποστηρίξει κατά καιρούς τις επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, έχει στείλει δυνάμεις στο Αφγανιστάν;

***

Επομένως, τίποτε δεν έχει να περιμένει ο ελληνικός λαός από το ΝΑΤΟ και τις εξυπηρετήσεις που θα του παράσχει σε ό,τι αφορά την ασφάλεια και την προστασία του. Κάθε άλλο.
Επίσης, δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι η περίοδος των τελευταίων χρόνων, δηλαδή η περίοδος της ακόμα μεγαλύτερης έντασης στο τσάκισμα των δικαιωμάτων του λαού και του εισοδήματός του, συμπίπτει χρονικά ακριβώς με την περίοδο που έγινε ακόμα βαθύτερη η εμπλοκή της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Ο λαός, δηλαδή, πληρώνει τη βαθύτερη εμπλοκή της στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και οικονομικά και με ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια σε ό,τι αφορά την προστασία των κυριαρχικών του δικαιωμάτων και με καταπόντιση δικαιωμάτων του. Σε αυτό το πλαίσιο, κανένα συμφέρον δεν έχει να στοιχηθεί πίσω από τους αστούς, στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν τα συμφέροντα της τάξης τους και μόνο. Αντίθετα, πρέπει να οργανώσει τη δική του απάντηση στα τέτοια σχέδιά τους και στους κινδύνους που συνεπάγονται για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Η συζήτηση δεν αφορά το λαό

Η συζήτηση δεν αφορά το λαό

Είναι φανερό ότι οι διαπραγματεύσεις κυβέρνησης - δανειστών επικεντρώνονται ολοένα και περισσότερο σε τρία ζητήματα:
Στα πρωτογενή πλεονάσματα, στη διευθέτηση του χρέους και στα «επενδυτικά πακέτα», δηλαδή τη χρηματοδότηση από διάφορες πηγές, προκειμένου να δοθεί «αναπτυξιακή ώθηση» στην καπιταλιστική οικονομία.
Η συγκυβέρνηση διεκδικεί χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα, διευθέτηση του χρέους, που θα μειώνει τις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές, και συμμετοχή σε επενδυτικά πακέτα, όπως το λεγόμενο «πακέτο Γιούνκερ», αλλά και στην «ποσοτική χαλάρωση» του Ντράγκι.
Για όλα αυτά τα ζητήματα υπάρχει μεγάλος καβγάς και ανταγωνισμός, που καμιά σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα του λαού.
Πώς θα επιμεριστεί το κόστος σε ένα ενδεχόμενο διευθέτησης του χρέους, πώς θα αναπροσαρμοστούν τα πρωτογενή πλεονάσματα τηρώντας τις δεσμεύσεις του Συμφώνου για το Ευρώ κ.ά. αποτελούν αντικείμενο των αντιπαραθέσεων.
Τέλος, το ποιοι και με ποιους όρους θα μοιραστούν τα επενδυτικά πακέτα και τις δημόσιες επενδύσεις, συνδέεται άμεσα με τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα, με το ποιοι τομείς της οικονομίας θα αναπτυχθούν, ποια επενδυτικά σχήματα θα προτιμηθούν και ποια μονοπώλια θα έχουν τον πρώτο λόγο.
Ακόμα κι αν η κυβέρνηση πετύχει συμφωνία για χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα, ακόμα κι αν υπάρξει απόφαση για διευθέτηση του χρέους και η αστική τάξη στην Ελλάδα «βάλει το δάχτυλο στο μέλι» των χρηματοδοτικών πακέτων, ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει.
Οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που ψηφίστηκαν ή δρομολογήθηκαν στα χρόνια της κρίσης θα συνεχιστούν κανονικά, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι η χαλάρωση της λιτότητας για το κεφάλαιο σημαίνει και ανάσχεση της επίθεσης στο λαό. Αυτό αποτυπώνεται και στο γεγονός ότι στην πρόταση 47 σελίδων η κυβέρνηση ενσωματώνει όλες τις προηγούμενες αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις.
Είναι αναδιαρθρώσεις στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο και συνιστούν αναγκαίο συμπλήρωμα της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων από τον κρατικό κορβανά για να επενδύσουν κεφάλαια και να «ζεσταθεί» η οικονομία.
Πολύ περισσότερο που τόσο το σχέδιο των δανειστών όσο και αυτό της κυβέρνησης, αλλά και το ενδεχόμενο μιας «χρυσής τομής» ανάμεσα στα δύο σχέδια, θα εμπεριέχουν και νέα αντιλαϊκά μέτρα όσον αφορά τη φορολογία, το Ασφαλιστικό, τις ιδιωτικοποιήσεις. Οσο και αν η συγκυβέρνηση προσπαθεί, ξορκίζοντας το λεγόμενο σχέδιο των δανειστών, να εμφανίσει το δικό της ως τον λεγόμενο «έντιμο συμβιβασμό».
Η όλη συζήτηση για το χρέος, τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα επενδυτικά πακέτα αφορά το κεφάλαιο και μόνο. Τα κεφάλαια που θέλει να εξοικονομήσει η κυβέρνηση δεν θα γίνουν αυξήσεις στους μισθούς, προσλήψεις στα νοσοκομεία, αυξήσεις στις συντάξεις. Θα μετατραπούν σε έμμεση ή άμεση επιδότηση των επενδυτικών σχεδίων του κεφαλαίου, για να αρχίσει ένας νέος κύκλος καπιταλιστικής συσσώρευσης.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΟΝΤΑΙ ΑΝ ΥΠΟΚΥΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ...

 ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΟΝΤΑΙ ΑΝ ΥΠΟΚΥΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ...

 Με «μπαμπούλα» το πακέτο μέτρων που προτείνει η πλευρά των λεγόμενων «θεσμών», η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιχειρεί να εκβιάσει τους εργαζόμενους και το λαό, 

εμφανίζοντας το δικό της αντιλαϊκό σχέδιο, που κατοχυρώνει όλα τα παλιά αντιλαϊκά μέτρα και φέρνει καινούργια, ως το μικρότερο κακό. 

•  
• ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να υποκύψουν στον εκβιασμό.
•  
• ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου η μαζική-δυναμική-αποφασιστική Λαϊκή κινητοποίηση, ενάντια στη νέα αντιλαϊκή συμφωνία που ετοιμάζουν κυβέρνηση και δανειστές, ώστε να υποχρεωθούν ν' ακούσουν το λαό.
• ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Λαϊκή κινητοποίηση για τη Διεκδίκηση κατάργησης όλων των αντεργατικών νόμων. 
  ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Λαϊκή κινητοποίηση για τη Διεκδίκηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις.
  ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Λαϊκή κιντητοποίηση για Επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων. 
  ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Λαϊκή κινητοποίηση για Κάλυψη όλων των απωλειών.
  ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Λαϊκή κιντητοποίηση με συνέχεια και συνέπεια, για την ικανοποίηση των αναγκών των ανέργων σήμερα και για την εξαφάνιση της ανεργίας δια παντός ΑΥΡΙΟ.
  ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Λαϊκή κιντητοποίηση με συνέχεια και συνέπεια, για να κατακτήσουμε για τις τωρινές και τις επόμενες γενιές ζωή ανθρώπινη, χωρίς εκείνους και εκείνα που απειλούν την καθημερινότητα του ανθρώπου. 
  ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ, ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΕΠΑΙΤΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ. 

 

ΠΕΜΠΤΗ 11 ΙΟΥΝΗ 2015

Αθήνα, 7.30 μ.μ., στην Ομόνοια

Θεσσαλονίκη, 7 μ.μ., στο Αγαλμα Βενιζέλου

Ξεπερνούν τις 500 οι αποφάσεις συμμετοχής στα 

συλλαλητήρια που θα γίνουν σε όλη τη χώρα.

Για περισσότερα πατήστε στις παρακάτω 

σελίδες

 

 

ΣΕΛ.  4   -   6,    8

Συγκρίνετε!

 Συγκρίνετε!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 
  Είναι μια φωτογραφία από το παρελθόν. Για την ακρίβεια είναι ένα πρωτοσέλιδο από το μακρινό (αλλά και τόσο κοντινό) 1981. Δεν ήταν το μόνο.  
  
    Αλλά ήταν και παραμένει ενδεικτικό. Ενδεικτικό ενός κλίματος και μιας
προπαγάνδας που κράτησε σχεδόν 40 χρόνια. Και συνεχίζεται!

    Ήταν τότε – την 1^η Γενάρη 1981 – που η Ελλάδα γινόταν και επισήμως μέλος της Αγίας Οικογένειας των Βρυξελλών.

    Ήταν η εποχή που η ένταξη στην ΕΟΚ (και σημερινή ΕΕ) συνοδευόταν με τις θεωρίες για τα «χρυσά κουτάλια» με τα οποία θα «έτρωγε» ο ελληνικός λαός.

    Θεωρίες που στη συνέχεια έγιναν φληναφήματα για «απάνεμα λιμάνια» και μπουρδολογίες για «κοινά ευρωπαϊκά σπίτια».   

    Διανύουμε την τέταρτη δεκαετία από την ένταξη της χώρας στην ΕΕ. Είναι η ώρα του απολογισμού:

    Συγκρίνετε την πραγματικότητα της παραγωγικά αποσαθρωμένης Ελλάδας με τις κίβδηλες υποσχέσεις των «ταγών του Έθνους» που την έριξαν στην αρένα αυτής της αδυσώπητης «Ιεράς Συμμαχίας».

    Συγκρίνετε την Ελλάδα που έχει τεθεί στην Προκρούστια κλίνη των «προστατών», των «κηδεμόνων» και των «σωτήρων» με τα παραμύθια περί απαλλαγής (!) από προστάτες και κηδεμόνες!   

    Συγκρίνετε την Ελλάδα που ο λαός της έχει περιπέσει ακόμα πιο βαθειά στην εξάρτηση της φτώχειας, της ανέχειας, της ανασφάλειας, των εκβιασμών, των απειλών και της τρομοκρατίας με τα «φύκια» των εγχώριων και ξένων κονκισταδόρες που έταζαν «ισοτιμία» (!) με τα ισχυρότερα ευρωπαϊκά κράτη…

    Συγκρίνετε το ψέμα των λόγων με την αλήθεια των πράξεων και των γεγονότων.
    Βάλτε δίπλα στα χιλιάδες κηρύγματα υπέρ «εταίρων» και «φίλων» τις εικόνες με τις φιγούρες των Γιούνκερ, Μέρκελ, Σόιμπλε, Ντάιζελμπλουμ…

    Και 1.000 άρθρα να γράψει η στήλη ποτέ δεν θα καταφέρει – το ομολογούμε - να αποδώσει πιο παραστατικά την άβυσσο που χωρίζει το απατηλό ψέμα των ευχολογίων περί «απαλλαγής από προστάτες και κηδεμόνες» από την τραγική αλήθεια που εκπροσωπούν οι Ντράγκι, οι τοκογλύφοι και οι «θεσμοί»…

    Είναι ώρα απολογισμού και αναστοχασμού:

    Από τη μια, ο δρόμος της Κόλασης στον οποίο πορεύεται και βυθίζεται ο λαός και ο τόπος. Από την άλλη, η αναγκαιότητα του άλλου δρόμου. Του δρόμου της εξόδου από την ΕΕ. Της μη αναγνώρισης του χρέους. Και της απαλλαγής από την εξουσία εκείνων που το δημιουργούν φορτώνοντάς το στις πλάτες του λαού. 

    Έξοδος από την ΕΕ! Είναι αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση και αδήριτη αναγκαιότητα.

    Μια αναγκαιότητα που τίποτα δεν μπορεί να την περιγράψει εναργέστερα και πειστικότερα από μια απλή πράξη: Τη σύγκριση ανάμεσα στο τι έλεγαν το ’81 (και λένε μέχρι σήμερα) και τα όσα διέπραξαν (και συνεχίζουν να διαπράττουν).  

    Συγκρίνετε…  

   Φοροεισπράχτορες και καρπαζοεισπράχτορες!

Από herko 

Και τα δυο χαρτιά του Γιούνκερ-θεσμών απ” τη μια και της κυβέρνησης απ “την άλλη δεν διαφέρουν. Η μία πλευρά καλεί την άλλη σε κοπτοραπτική. Αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Διαφέρουν μόνον ποσοτικά. Κατά τ” άλλα έχουν την ίδια «φιλοσοφία» και αυτό για εμάς τον λαό και τη χώρα είναι ολέθριο.
Η πρόβλεψη για τα δημόσια έσοδα και από τους δύο μονομάχους βασίζονται σε άπειρους φόρους με γλυκά ονόματα για καλύτερη χώνεψη! Εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης, φόρος προστιθέμενης αξίας, ειδικό τέλος φορολόγησης ακινήτων, βάλε φόρο εισοδήματος εκείνοι, αμφότεροι, φοροεισπράχτορες κι εμείς στο διηνεκές καρπαζοεισπράχτορες με άδειες τσέπες. Ούτε επί οθωμανικής αυτοκρατορίας να βρισκόμαστε.
Για τον ΦΠΑ που αποτελεί τον πλέον αντιλαϊκό φόρο γιατί εσπράττεται οριζόντια, η κυβέρνηση από χθες ανεβάζει κατά μία μονάδα όσα είχε προτείνει με το 47σέλιδό της . Το κυριότερο για τα περισσότερα τρόφιμα προβλέπεται από την κυβέρνηση ΦΠΑ 23% όπως και για τις ΔΕΚΟ από τους δανειστές. Απ” την άλλη μισθοί παγωμένοι, ΕΚΑΣ καταργημένος, επικουρικές το ίδιο, μηδέν δημόσιες κοινωνικές δαπάνες ανεργία στα ύψη 67 χρόνια για σύνταξη με τα όρια να προσδιορίζονται σε αυτά των ορίων της φτώχειας.
Επομένως καμιά ελπίδα δεν υπάρχει για κανέναν από εμάς εκτός από αυτούς που αποτελούν την κυρίαρχη τάξη. Για τους Βιομήχανους και εφοπλιστάδες προβλέπεται η διατήρηση χαμηλών συντελεστών φορολόγησης κερδών. Οι τράπεζες στο απυρόβλητο και η δημόσια περιουσία θα ιδιωτικοποιηθεί με ξεπουλήματα φαστ τρακ.