Προς παρατηρητές-Με μας ή με τον εχθρό μας;

 Προς παρατηρητές-Με μας ή με τον εχθρό μας;

Ο Σόιμπλε είναι εναντίον μας λεει ενω οι Γάλλοι και οι Ιταλοί υπέρ μας, οι Φινλανδοί κι αυτοί εναντίον μας ενω η Μάλτα κάπου ανάμεσα...Η ζωή μας λεει εξαρτάται από αυτούς. Τι θα αποφασίσουν; 

Μνημόνιο ή grexit Παναγίτσα μου;

Όμως...
Εμείς για μας τι αποφασίζουμε;

Εμείς με ποιον είμαστε;

Με μας ή με τον εχθρό μας;

Με μας ή με την "ανόρθωση της οικονομίας" που όλο ανορθώνεται και σηκωμό δεν έχει;

Με τη ζωή μας και το μέλλον μας ή με τη σωτηρία των κερδών των "καλών" ιδιωτ.επιχειρήσεων που "χωρίς αυτές δε γίνεται"(γίνεται και παραγίνεται)

Ειμαστε παρόντες και πρωταγωνιστές στη ζωή μας ή είμαστε απλοί παρατηρητές και κομπάρσοι που παρακολουθούμε τη ζωή μας αμετοχοι σαν να είναι έργο στην τηλεόραση;

Αυτό θα το δουμε κάποτε;

Αν δε νοιαστείς εσύ για σένα ποιος περιμένεις να νοιαστεί;

Πέρασες ποτέ από το σωματείο σου να δεις τι συμβαίνει εκεί;

 Γιώργος Σαρρής

Σεχταρισμός, ε;

 Σεχταρισμός, ε;

Καλορίζικο, το νέο μνημόνιο. Να ζήσουμε να μας πεθάνει και να το θυμόμαστε –ή να μας θυμάται αυτό. Αναρωτιέμαι αν θα κυκλοφορήσουν και λίστες καταζητούμενων βουλευτών, που ψήφισαν το μνημόνιο, όπως είχε γίνει στα προηγούμενα δύο. Αλλά αυτό είναι ίσως το λιγότερο σημαντικό κι εν πάση περιπτώσει, αυτά έχουμε χρόνο να τα αναλύσουμε, εν καιρώ.

Αλλά προς το παρόν, ας περιοριστούμε σε κάτι άλλο, «δευτερεύον». Έχουμε ακούσει άπειρες φορές τα τελευταία χρόνια, λάβρα σχόλια για τον καταστροφικό σεχταρισμό του κουκουέ, που ζημιώνει τόσο το ίδιο, όσο και το μαζικό κίνημα. Μια κατηγορία που βασίζεται στη λογική πως δε συνεργάζεται με άλλες πολιτικές δυνάμεις στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, δεν επιδιώκει κοινή δράση σε επιμέρους ζητήματα, κτλ. Κι η οποία εντάθηκε την τελευταία τριετία για τις ιστορικές ευθύνες του, επειδή δεν μπήκε και δεν υποστήριξε την κυβέρνησης της «πρώτη φορά αριστεράς».

Αλλά ας πάρουμε να τα δούμε ένα προς ένα.

Το παμε κατηγορείται για σεχταρισμό, επειδή δε συμμετέχει πχ στις συγκεντρώσεις της γσεε κι επιλέγει τις ξεχωριστές πορείες. Μιλάμε για την ίδια γσεε, που τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του «ναι» στο πρόσφατο δημοψήφισμα, δηλ της οικειοθελούς αυτοχειρίας του ελληνικού λαού. Κι η οποία δεν προκήρυξε απεργία, έστω μια 24ωρη τη μέρα ψήφισης, μια τουφεκιά για την τιμή των όπλων ή ένα συλλαλητήριο διαμαρτυρίας ενάντια στο αντιλαϊκά, μνημονιακά μέτρα, για τα μάτια του κόσμου. Τελικά επιβεβαιώνεται ή όχι το παμε για αυτή τη στάση του, για την απομόνωση του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και των εργατοπατέρων της γσεε, που δεν κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα;

Το κουκουέ κατηγορείται πως απώλεσε μια ιστορική ευκαιρία, επειδή δε συνεργάστηκε για την κυβέρνηση της αριστεράς, να γίνει κομπάρσος της και να δώσει άλλοθι στον αυταρχισμό και το τρίτο μνημόνιο. Ναι ρε, αλλά άμα είχε γίνει αυτό κυβερνητικός εταίρος αντί των ανελ, τώρα θα είχε καταψηφίσει, και θα έριχνε την κυβέρνηση. Σατανικό, ε; Παρεμπιπτόντως, μιλάμε για μια κυβέρνηση, που ψάχνεις να βρεις τις διαφορές της με τις προηγούμενες και άντε να βρεις καμία στις λεπτομέρειες, όπως σε εκείνο το παιχνίδι στα σταυρόλεξα, με τις δύο παρόμοιες εικόνες. Σε τι ακριβώς διαφέρει ο σύριζα; Τα δικά του χημικά μυρίζουνε σουβλάκι; Τα δικά του, αριστερά μνημόνια έχουνε μπούκοβο και μουστάρδα, αντί για τζατζίκι; Το αστυνομικό ελικόπτερο είναι κατά βάθος της κοε, για να γίνουμε αργεντινή –μια νύχτα μαγική, ουστ; Ή μήπως σε αυτό που είπε ο τσίπρας για την επιμήκυνση (του χρέους), που έχει ωραία σημειολογία και όλοι ξέρουμε ποιος θα τη λουστεί στο τέλος; Και ποιος μπορεί να ξεχάσει (άσχετα που με τον ορυμαγδό των εξελίξεων παρέπεσε λίγο) την αγαστή συνεργασία των «αριστερών» του «όχι» με την αστυνομία, για να διώξουν τους κομμουνιστές από τα εκλογικά κέντρα την κυριακή του δημοψηφίσματος;

Μήπως είναι σεχταρισμός η άρνηση συνεργασίας με τις ενωμένες σέχτες της ανταρσυα –που ως λογικό σχήμα και μόνο είναι παράδοξο, όπως και να το κάνουμε –και του εξωκοινοβουλίου; Η οποία έχει συμμετάσχει σε ανοιχτά φιλοκυβερντικές συγκεντρώσεις, καλλιεργώντας εμμέσως, με τον τρόπο της, αυταπάτες για τον πραγματικό της ρόλο. Και της οποίας τα –σχετικά άμαζα και χωρίς περιφρούρηση- μπλοκ διαλύθηκαν σχετικά εύκολα (άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο) κι έγιναν για πολλοστή φορά σάκος του μποξ για τα «παιδιά» με τις κουκούλες και τις μολότοφ.

Εν κατακλείδι: αυτές οι μέρες έβαλαν ταφόπλακα στο ιδεολόγημα της «ενότητας» της αριστεράς ή στο μαζικό κίνημα. Η αριστερή κυβέρνηση και η γσεε (που μόνο τα εργατικά συμφέροντα δεν υπηρετούν) χρεοκόπησαν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, για όποιον δεν κωφεύει σκοπίμως, για να μην έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Και τα διδάγματα αυτής της περιόδου, ας τα θυμούνται όλοι το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, με το νέο ανάχωμα που ετοιμάζεται, την αριστερή πλατφόρμα, με το βασικό σύνθημα για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, και το λαφαζάνη να βγαίνει χτες από τη βουλή και να τραγουδά κι αυτός (τι πρωτότυπο;) ύμνους για την ενότητα.

Το σύριζα είναι εδώ, ενωμένο δυνατό...

Πρώτη φορά δακρυστερά

 Πρώτη φορά δακρυστερά

Αλέξη, δεν έχω σταματήσει να κλαίω από το απόγευμα. Όχι από συγκίνηση για την πρώτη φορά αριστερά, ούτε σαν αυτούς που δε σταματάνε να πέφτουν από τα σύννεφα, με τις κωλοτούμπες σας. Αλλά από τα χημικά με τα οποία έπνιξε το κράτος σας τη σημερινή διαδήλωση.

Θα μου πεις βέβαια, πως δεν είναι πρώτη φορά. Είχατε κάνει πρόβα τζενεράλε στις σκουριές και με μια διαδήλωση της ανταρσυα τις προάλλες. Ούτε είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε το έργο να εκτυλίσσεται μπροστά μας, με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε, αλλά το (παρα)κράτος μένει. Και σήμερα αποδείξατε πως δεν είστε μόνο συνέχεια του (αστικού) κράτους, όπως δηλώνατε ήδη πριν από τις εκλογές, αλλά και του παρακράτους.

Τα παιδιά ήταν παραταγμένα στην αριστερή πλευρά της πλατείας, στην αρχή της πανεπιστημίου. Κι όταν αρχίζουν τα μπάχαλα και τα χημικά, φεύγουν συνήθως προς τα εξάρχεια. Εκτός και αν υπάρχει ειδικός λόγος, να κατευθυνθούν αλλού. Δίπλα τους, αραιά μπλοκ του εξωκοινοβουλίου και σε ρόλο απατημένου συζύγου κάτι συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ και μέλη της νεολαίας σύριζα. Που αν είχαν στάλα αξιοπρέπεια, θα είχανε φύγει σήμερα κιόλας από την αριστερή κυβέρνηση των ματ, που χτυπάει διαδηλώσεις και τις διαλύει. Αλλά πάνω απ’ όλα η ενότητα. Κι εγώ μόλις σήμερα κατάλαβα πόσο ιστορικές είναι οι ευθύνες του κουκουέ, που δε συμμετείχε και αυτό ως κομπάρσος στην «πρώτη φορά αριστερά», να το έχετε σαν άλλοθι για τον αυταρχισμό σας, για τα μνημόνια και ό,τι ήθελε προκύψει. Αλλά σε καταλαβαίνω κι εσένα πολύ καλά αλέξη. Γιατί μια κυβέρνηση που περνάει αντιλαϊκά μέτρα, δε μπορεί παρά να καταφύγει στην καταστολή και τον αυταρχικό κατήφορο. Κι αλίμονο σε όσους πίστεψαν ποτέ το αντίθετο για εσένα και την πρώτη φορά δακρυστερά σου.

Τα μπλοκ του παμε ήταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τους μαύρους, σχηματίζοντας ένα μαζικό και πυκνό πι, που έπιανε από την αρχή της αμαλίας, στη φιλελλήνων και ως το ύψος της πλατείας ξανά, από την κάτω πλευρά. Ε λοιπόν, μάντεψε σφε αναγνώστη, προς τα πού πήγαν τα «παιδιά», όταν άρχισαν τα μπάχαλα. Και δε μιλάμε για κάτι που έτυχε, αλλά για οργανωμένο σχέδιο που πέτυχε. Κράτος και παρακράτος, οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά, πήγαν όλους τους διαδηλωτές καροτσάκι στην αμαλίας, περίπου όπως στην 6^η νοέμβρη (του 12’), με τη διαφορά πως τότε οι δυνάμεις του παμε έσπασαν στα δυο, ενώ τώρα ήταν συγκεντρωμένες σε μια πλευρά και έδιναν ευκολότερο στόχο. Και το σόου δε σταμάτησε στο σταθμό της ακρόπολης, ούτε καν στο συγγρού-φιξ, αλλά συνεχίστηκαν, για να εξασφαλίσουν πως δε θα παραμείνει κανένα μπλοκ, και κανείς δε θα επιχειρήσει να επιστρέψει στη βουλή, όπως άλλες φορές.

Τα «παιδιά» κινούνταν διαρκώς παράλληλα, στο διπλανό ρεύμα της αμαλίας, επιδόθηκαν σε ένα φεστιβάλ βλακείας, σπάζοντας ό,τι βρέθηκε στο δρόμο τους, κάνοντας πλιάτσικο σε αυτοκίνητο, κατεβάζοντας μια σημαία της άλφα μπανκ (τα μούτρα κρέας μιλάμε), και προπαντός στήνοντας καμιά εικοσαριά πρόχειρα οδοφράγματα, με κάδους που καίγονταν, από τα οποία ανάθεμα και αν κράτησαν έστω και ένα, γιατί προφανώς δεν ήταν αυτός ο στόχος τους, δηλ να κρατήσουν. Ο στόχος ήταν είτε να τους κόψουμε, και να έχουμε επανάληψη του σκηνικού της 20ής οκτώβρη, είτε να πέσουν στα νύχια των άλλων μαύρων, με τις ασπίδες (που είχαν πιάσει από το πρωί όλα τα κεντρικά πόστα στην πόλη), και να έχουν να το λένε, πενήντα χρόνια, για τα κνατ, την αγαστή συνεργασία και δε συμμαζεύεται. Ή πιο απλά αυτό ακριβώς που έγινε: να διαλυθεί η διαδήλωση.

Και να έχεις και τον αντέννα να σου λέει για το σταλινικό ολοκληρωτισμό του λαφαζάνη! Που αν είχαν την τύχη να το ζήσουν βέβαια, δε θα υπήρχαν ούτε αστικά κανάλια, που χρωστάνε της μιχαλούς, να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, για να τρομοκρατήσουν το λαό, ούτε και τα «παιδιά» να παίζουνε «κλέφτες και αστυνόμους», με το κράτος. Τώρα όμως, στο επόμενο δελτίο, μπορούν να κάνουν ελεύθερη και ανεξάρτητη ενημέρωση, με αντικειμενικά ρεπορτάζ, πχ για τις μεγάλες φθορές στη συγγρού, κατά μήκος της πορείας του παμε (αφού από δίπλα περνούσαμε, να μην το πούνε;).

Και να ‘χεις και τους παλιότερους σφους να σου λένε πως το πασόκ του ανδρέα είχε αργήσει μια τετραετία να ρίξει τα πρώτα δακρυγόνα σε διαδηλωτές (αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος γι’ αυτό· στην τετραετία πχ σκότωσαν τον 15χρονο μιχάλη καλτεζά). Αλλά τώρα είναι συμπυκνωμένος ο πολιτικός χρόνος, οπότε κι αυτό βρίσκει μια εξήγηση.

Τα χημικά έχουν τουλάχιστον ένα καλό. Διαλύουν τις αυταπάτες σε όσους θέλουν να δουν πίσω από τους καπνούς και πίσω από τα παχιά περήφανα λόγια, το πραγματικό πρόσωπο της πρώτης φοράς αριστεράς, που δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια καθαρά αστική κυβέρνηση, που δε διαφέρει σε τίποτα ουσιαστικό από τις προηγούμενες, ούτε στα μνημονιακά μέτρα που περνάει, ούτε στην άγρια καταστολή του λαϊκού, μαζικού κινήματος. Ίσα-ίσα που τις ξεπερνάει, κάνοντας αυτά που οι άλλες δε θα τολμούσαν να περάσουν, γιατί θα έπεφταν την ίδια κιόλας μέρα (και θα είναι ευχής έργο να γινόταν αυτό και με αυτή τη συγκυβέρνηση).

Και κάτι τελευταίο, προς τα εμάς. Αν είναι να τρώμε τόσα χημικά, αν είναι να υπάρχει σχέδιο, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την εποχή του σημίτη και την επίσκεψη του κλίντον, ε... ας σηκώσουμε κι εμείς το γάντι, κι ας κάνουμε ό,τι ακριβώς κάναμε τότε. Συναγερμός παντού και καθολικός ξεσηκωμός, με ανεβασμένες μορφές δράσης, ενάντια στην πρώτη φορά δακρυστερά...

Λέγε εξουσία τα ψέματά σου αράδα...

Λέγε εξουσία τα ψέματά σου αράδα...

Ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας καμώνεται ότι θεωρεί βαριά τη συμφωνία - τερατούργημα που δήθεν, ούτε λίγο ούτε πολύ, του επιβλήθηκε με το πιστόλι στον κρόταφο. Την ίδια όμως στιγμή, στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, το βράδυ της Τρίτης, με ολόκληρα ψέματα και μισές αλήθειες, επιχειρεί να εκβιάσει τη λαϊκή ανοχή, να κρύψει για λογαριασμό ποιων συμφερόντων υπέγραψε αυτήν τη συμφωνία - έγκλημα σε βάρος του λαού.
Είπε ο πρωθυπουργός στην ΕΡΤ για το Ασφαλιστικό:
«... Σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, δεν έχουμε μείωση συντάξεων, έχουμε κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων... Εχουμε κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, αύξηση του ορίου ηλικίας στα 67. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι είναι μέτρα που τα είχαμε αποδεχθεί κι εμείς. Και τα είχαμε αποδεχθεί διότι δεν θεωρώ ότι είναι προοδευτική πολιτική η πολιτική του να στέλνεις κάποιον με σύνταξη στα 45 του και τα 50 του».

***

Πρόκειται για καραμπινάτο ψέμα ότι δεν υπάρχει μείωση συντάξεων. Είναι μάλιστα μειώσεις που θίγουν πριν απ' όλους τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους πιο ευάλωτους, γι' αυτούς που δήθεν η κυβέρνηση - ΣΥΡΙΖΑ θα τους απάλλασσε από τα μνημόνια. Οι αυξήσεις στις κρατήσεις για την Υγεία θίγουν τους πάντες. Καταργεί τα κατώτερα όρια συντάξεων και επιβάλλει μειώσεις μέχρι και 40% στους συνταξιούχους των 486,84 ευρώ! Είναι ψέμα ότι οι αυξήσεις στα όρια ηλικίας αφορούν εργαζόμενους 40 και 50 ετών. Αφορούν κυρίως ομάδες ασφαλισμένων, που με τα ειδικά ηλικιακά όρια συνταξιοδοτούνταν μετά το 55ο έτος, μητέρες με ανήλικα, εργαζόμενους που έμειναν άνεργοι και που μόνο ως διέξοδο επιβίωσης, επέλεγαν να συνταξιοδοτηθούν, αφού έτσι και αλλιώς οι συντάξεις τους ήταν πολύ μικρές. Αυξάνει τα όρια ηλικίας ακόμα και σε εργαζόμενους που συνταξιοδοτούνταν μετά το 60ό έτος και βάζει τη σφραγίδα του - με το αριστερό - στο «κλείδωμα» του ανώτατου ηλικιακού ορίου στα 67 χρόνια.
«...Εδώ τα θέματα του συνταξιοδοτικού ήταν θέματα που είτε είχαμε τρόικα είτε δεν είχαμε τρόικα θα έπρεπε να τα αντιμετωπίσουμε. Συνεπώς, ας τα αφήσουμε στην άκρη αυτά. Θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε το Ασφαλιστικό... Και για να βρούμε πόρους να τα στηρίξουμε (σ.σ. τα Ταμεία) πρέπει οι Ελληνες πολίτες να έχουν τη δυνατότητα με τις ασφαλιστικές τους εισφορές, άρα να δουλεύουν μέχρι τα 67 για να στηριχτούν και ταυτόχρονα... Να πω και κάτι άλλο σε σχέση με το Ασφαλιστικό, για να μην αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω σήμερα. Προσωπικά θεωρώ ότι η επιλογή του να ενισχυθούν οι ασφαλιστικές εισφορές προς όφελος των κλάδων Υγείας, επίσης είναι μια προοδευτική πολιτική. Διότι πρέπει να βρούμε τρόπο, πρέπει να βρούμε τρόπο να στηρίξουμε τα ασφαλιστικά μας...»

***

Τι ομολογεί εδώ ο πρωθυπουργός; Οτι οι ανατροπές στο Ασφαλιστικό δεν ήταν θέμα της τρόικας, αλλά έτσι και αλλιώς θα έπρεπε να επιβληθούν. Πρόκειται για ομολογία που σπάνια ακούγεται από κυβερνητικούς, αλλά επιβεβαιώνει αυτό που χρόνια υποστηρίζει το ΚΚΕ, πως οι ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση, υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Να πληρώνουν, δηλαδή, οι εργαζόμενοι για 40 ολόκληρα χρόνια εισφορές και τα αποθεματικά να γίνονται λεία της επιχειρηματικότητας. Βέβαια, θα πρέπει να μας απαντήσει, πού θα βρίσκει δουλειά ένας εργαζόμενος 60 και 65 ετών και αν θα τον κρατά η εργοδοσία στη δουλειά; Ομως αυτό φαίνεται ότι είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια για έναν αριστερό πρωθυπουργό. Μάθαμε μάλιστα ότι «είναι προοδευτική πολιτική» να πληρώνουν τα μόνιμα υποζύγια, για να κρατηθεί σε λειτουργία ο κλάδος Υγείας. Κουβέντα για τη λεηλασία των αποθεματικών των Ταμείων από τις κυβερνήσεις και το κεφάλαιο. Λέξη για το γεγονός ότι ο συνταξιούχος έχει πληρώσει διπλά και τριπλά για την ασφάλιση της υγείας του. Με τις εισφορές του, όταν εργαζόταν, με τη φορολογία εισοδήματος όσο ήταν εργαζόμενος, με τη φορολογία και της σύνταξής του, με τις κρατήσεις 4% επί της κύριας σύνταξης, που τώρα ο Αλ. Τσίπρας το αυξάνει στο 6%, ενώ βάζει επιπλέον 6% κράτηση και στην επικουρική.
«Δεν κόβεται η σύνταξη για να πάει στο χρέος, όπως γινόταν μέχρι σήμερα, που μειώθηκαν 40% οι συντάξεις. Και δώσαμε μάχη γι' αυτό. Και το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι δώσαμε μάχη, προκειμένου να μην μειωθούν οι συντάξεις, να μην μειωθούν οι συντάξεις των χαμηλοσυνταξιούχων. Θυμάστε τις αρχικές προτάσεις της τρόικας ποιες ήταν. Ηταν να καταργηθεί το ΕΚΑΣ και να μειωθεί... Θα αντικατασταθεί το ΕΚΑΣ από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και θα αντικατασταθεί το 2020. Αρα, έχουμε περιθώριο μέχρι τότε να έχουμε βγει από την κρίση, τα τρία αυτά χρόνια, να έχουμε βγει από το νέο πρόγραμμα και να μπορέσουμε να στηρίξουμε τους χαμηλοσυνταξιούχους...».

***

Εδώ ο πρωθυπουργός της «κυβερνώσας αριστεράς» τα γυρίζει πάλι. Οι συντάξεις κόβονται... αλλά δεν κόβονται για να πάνε στο χρέος, τώρα πάνε στην Υγεία! Μα και οι προηγούμενοι ισχυρίζονταν ότι «με πόνο ψυχής» κόβουν τις συντάξεις, αλλά αφού «δεν υπάρχει σάλιο» - όπως έλεγε και ο Λοβέρδος - κόβουμε τις συντάξεις για να συνεχίσουμε να τις δίνουμε και για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Ολοι τους έχουν στο τσεπάκι τη δικαιολογία. Μόνο την αλήθεια δεν θα ακούσει ο εργάτης και ο συνταξιούχος από το στόμα τους. Την ώρα, μάλιστα, που ο πρωθυπουργός υπέγραψε το κόψιμο του ΕΚΑΣ, καμώνεται ότι δήθεν αυτό θα το επαναφέρει «όταν βγούμε από την κρίση». Ψέμα πάνω στο ψέμα για να θολώσει τα νερά. Καταργεί το ΕΚΑΣ για να το επαναφέρει στο μέλλον!
«Η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος δεν καταργείται. Η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος θα επανεξεταστεί μέχρι το τέλος του 2016, όταν θα φέρουμε τη συνολική μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικό και σ' αυτό το πολύ κακό κείμενο που φέραμε από τις Βρυξέλλες, παρ' όλα αυτά αναγράφει μέσα ότι εάν βρεθεί ισοδύναμο μέτρο, θα γίνει δεκτό. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Αντί να επανέλθει η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, μπορεί να αυξηθούν οι εισφορές των εργοδοτών, ενδεχομένως. Υπάρχουν οι εναλλακτικές...».
Ούτε η «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος» για τα επικουρικά καταργείται κατά τον πρωθυπουργό. Αλλο ένα ψέμα. Το γεγονός ότι η διάταξη που πήγε στη Βουλή καθορίζει ότι δεν πρόκειται να δοθεί ούτε ένα ευρώ στα επικουρικά ταμεία και ότι από 1.1.2015 το ΕΤΕΑ θα πρέπει να τα βγάζει πέρα με ό,τι έχει, δεν την γνωρίζει ο πρωθυπουργός; Την ξέρει και την παραξέρει. Η διάταξη μάλιστα αυτή οδηγεί όχι μόνο σε περικοπές που θα γίνουν άμεσα, αλλά στην πλήρη κατάργηση των επικουρικών συντάξεων το αμέσως επόμενο διάστημα, αφού περίτρανα και περήφανα ο πρωθυπουργός έκλεισε κάθε στρόφιγγα στήριξης των επικουρικών συντάξεων. Οσο για την «εναλλακτική», να αυξήσει τις εισφορές στους εργοδότες, το ερώτημα είναι απλό: Τι τον εμποδίζει να αυξήσει τις εργοδοτικές εισφορές που μειώθηκαν το 2012 και το 2014 και έδωσαν στους εργοδότες πάνω από 1 δισ. ευρώ το χρόνο; Ρητορικό το ερώτημα. Ο πρωθυπουργός ξέρει καλύτερα απ' όλους την απάντηση. Το ζήτημα είναι να κατανοήσουν την απάντηση αυτή οι εργάτες. Τότε, δεν θα έχουν απέναντί τους εξουσία που θα τους χλευάζει.

Γ.Ζαχ.

«Κεφάλαιο» για το κεφάλαιο!

«Κεφάλαιο» για το κεφάλαιο!

«Μάτι» έβγαζε η προσπάθεια του πρωθυπουργού στο πλαίσιο της προχτεσινής του συνέντευξης στην ΕΡΤ να πείσει το λαό ότι το μνημόνιο που συνομολόγησε ήταν προϊόν εκβιασμού, ότι - για λόγους ...μεγαθυμίας των ...εκβιαστών; - περιλαμβάνει και θετικά μέτρα κι ακόμα ότι η κυβέρνησή του - επειδή λέει ότι είναι ...αριστερή - είναι η εγγύηση πως οι συνέπειες των αρνητικών, αντιλαϊκών μέτρων που αυτό περιλαμβάνει θα αμβλυνθούν εν καιρώ κι εφόσον η καπιταλιστική οικονομία ξαναμπεί στις ράγες της ανάπτυξης.
Πάνω - κάτω, βεβαίως, όλα αυτά έχουν ξαναειπωθεί απ' όσους προκατόχους του Αλ. Τσίπρα βρέθηκαν στην ανάγκη να «σερβίρουν» μνημόνια στο λαό, προγράμματα, δηλαδή, απ' τη «μήτρα» της ευρωενωσιακής στρατηγικής υπέρ του κεφαλαίου, που αν φρόντιζαν για κάτι - ανεξάρτητα σε ποιο βαθμό κάθε φορά - ήταν για τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου και για τη μετακύλιση των συνεπειών της κρίσης στις πλάτες του λαού.
Τη συνέχεια, ο λαός τη γνωρίζει καλύτερα απ' τον καθένα. Στις σελίδες της νέας συμφωνίας, με σφραγίδα Τσίπρα αυτήν τη φορά, περιλαμβάνονται μέτρα όπως αύξηση φόρων άμεσων και έμμεσων, μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ιδιωτικοποιήσεις. Μέτρα, ορισμένα εκ των οποίων ο Αλ. Τσίπρας έφτασε να χαρακτηρίσει ως και ...προοδευτικά (!) όπως την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης.
Κι αυτά για «ορεκτικό». Το «κυρίως πιάτο» έρχεται αργότερα, όταν η εκπλήρωση των παραπάνω προαπαιτούμενων θα φέρει τη συνολική συμφωνία που δεν θα αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα σε ό,τι αφορά τη ζωή του λαού που μια πενταετία τώρα χειμάζεται αλύπητα.
Αυτό υπερασπίστηκε ο πρωθυπουργός, εκβιάζοντας το λαό με τον ισχυρισμό ότι η εναλλακτική θα ήταν η χρεοκοπία!
Η προσπάθειά του να παρουσιάσει στο λαό τη στρατηγική του κεφαλαίου σαν μονόδρομο που θα τον οδηγήσει κάποτε στην ευημερία, ήταν το «κερασάκι» στην «τούρτα», ο ιδανικός επίλογος μιας συνέντευξης που στόχευσε στο να κάνει το μαύρο άσπρο. Ο ισχυρισμός του πρωθυπουργού πως όταν η οικονομία επιστρέψει σε αναπτυξιακούς ρυθμούς τότε η κυβέρνηση θα μπορέσει να αναδιανείμει με δικαιότερο τρόπο, ισοδυναμεί με το «παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του». Πρόκειται για το γνωστό, πλην σαθρό και έωλο, αφήγημα του οφέλους της καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα διαχυθεί σε όλη την κοινωνία, όταν η πραγματικότητα βοά περί του αντιθέτου.
Μπορούμε να πούμε ότι εξελίσσεται ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του Αλ. Τσίπρα στο αστικό πολιτικό σύστημα, στην προσπάθεια νομιμοποίησης στη λαϊκή συνείδηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, την αποδοχή του νέου αντιλαϊκού μνημονίου, τη μετατροπή κάθε διάθεσης αμφισβήτησης, κάθε τάσης ριζοσπαστισμού σε συμβιβασμό με το μονόδρομο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ. Γι' αυτό, άλλωστε, όλα τα αστικά επιτελεία, οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, αλλά και ευρωενωσιακών θεσμών «ποντάρουν» στο λεγόμενο «πολιτικό κεφάλαιο» του ΣΥΡΙΖΑ. Στελέχη των αστικών κομμάτων της Ελλάδας, αστικά δημοσιογραφικά επιτελεία, που, μέχρι πριν από λίγες μέρες, χαρακτηρίζονταν από τους ΣΥΡΙΖΑίους ως «κανάλια της διαπλοκής», ο Μ. Σουλτς, πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, όλοι μα όλοι εξαίρουν την ωριμότητα, την ικανότητα του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ να περάσουν μέτρα που οι προηγούμενες κυβερνήσεις θα αδυνατούσαν.
Αυτό είναι το περίφημο «πολιτικό κεφάλαιο» του ΣΥΡΙΖΑ, «πολιτικό κεφάλαιο» για το κεφάλαιο, τους επιχειρηματικούς ομίλους!
Το ζήτημα είναι ο λαός, οι εργαζόμενοι να μην υποταχθούν, να μη συμβιβαστούν, να μην ξαναφάνε αμάσητα τα επιχειρήματα που δικαιολογούν μια σκληρή ταξική πολιτική. Να μην εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε αόριστες υποσχέσεις του στιλ «να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι» ή σε νέες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες ότι λύση για το λαό είναι η χρεοκοπία και η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής. Υπάρχει άλλη διέξοδος στο δρόμο της οργανωμένης πάλης, υπάρχει άλλη πρόταση η πολιτική του ΚΚΕ σε ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους.

Επεισόδια στην πλατεία Συντάγματος με οργανωμένο σχέδιο για να χτυπηθεί η διαδήλωση του ΠΑΜΕ

 Επεισόδια στην πλατεία Συντάγματος με οργανωμένο σχέδιο για να χτυπηθεί η διαδήλωση του ΠΑΜΕ

Επεισόδια ξέσπασαν λίγα λεπτά μετά τις 9 στη συμβολή των οδών Αμαλίας, Β. Σοφίας και Πανεπιστημίου στην πλατεία Συντάγματος, όταν κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αντιεξουσιαστές» πέταξαν αντικείμενα και βόμβες μολότωφ προς τις διμοιρίες των ΜΑΤ που βρίσκονταν στην είσοδο της Βουλής, απέναντι από το ξενοδοχείο Μ. Βρετανία. Αυτό ήταν το έναυσμα για την επίθεση των δυνάμεων καταστολής που απάντησαν με βόμβες κρότου λάμψης και χημικά, «πνίγοντας» μέσα σε λίγα λεπτά την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους. 

Μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη υπήρχαν όσοι συμμετείχαν στη συγκέντρωση που είχαν καλέσει η ΑΔΕΔΥ, η ΠΟΕ ΟΤΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες οργανώσεις.

Τα επεισόδια ξέσπασαν λιγά λεπτά μετά την στιγμή που η κεφαλή της μεγαλειώδους πορείας του ΠΑΜΕ, ακολουθώντας τη διαδρομή Φιλελλήνων και Αμαλίας είχε φτάσει στο πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος και συγκεκριμένα στην συμβολή Αμαλίας και Όθωνος.  

Η επίθεση των δυνάμεων καταστολής ξεκίνησε από τη συμβολή Β. Σοφίας και Πανεπιστημίου επί της λεωφόρου Αμαλίας με κατεύθυνση προς το Ζάππειο, όπου βρισκόταν το μαζικό και μαχητικό μπλοκ του ΠΑΜΕ. Οι «αντιεξουσιαστές», στήνοντας ένα σκηνικό κλεφτοπόλεμου, «υποχώρησαν» στη Αμαλίας, «παρασέρνοντας» έτσι και τις δυνάμεις καταστολής προς αυτήν την κατεύθυνση.    

Το μπλοκ του ΠΑΜΕ,  που, εξόφθαλμα όπως εξελίχτηκαν τα γεγονότα, ήταν ο στόχος του «πρώτη φορά αριστερά» καλά οργανωμένου σχεδίου, υποχώρησε συντεταγμένα και συγκροτημένα προς τους Στύλους του Ολυμπίου Διός και τη Συγγρού, όπου διαλύθηκε περίπου στις 10.45.

902.gr

Σήμερα γάμος γίνεται

 Σήμερα γάμος γίνεται

Χτες το βράδυ παρακολουθήσαμε πιθανότατα σκηνές από το debate του μέλλοντός μας, με τις σχεδόν παράλληλες τηλεοπτικές εμφανίσεις βαρουφάκη και τσίπρα. Ο αλέξης είχε πει εξάλλου σε ανύποπτο (;) χρόνο πως ο γιάνης αποτελεί μεγάλο asset (σ.σ.: κεφάλαιο) (σ.σ.: για το κεφάλαιο), οπότε λογικό είναι να το ξαναβρεί απέναντί του μελλοντικά. Οι συνεντεύξεις δε μας έκαναν σοφότερους σε πολλά πράγματα –κι είναι ζήτημα πότε ακριβώς θα μάθουμε τις λεπτομέρειες για όσα έγιναν αυτές τις μέρες και το χοντρό παιχνίδι που παίχτηκε ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα.

Πέρα από μια σειρά ψέματα (πχ πως δε θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις) και τη συνεχή αναφορά στις «θετικές πλευρές» της συμφωνίας –που όμως «δεν προσπαθώ να την εξωραΐσω»- μπορούμε βασικά να κρατήσουμε τη θλιβερή εικόνα του πρωθυπουργού. Θλιβερή όχι εξαιτίας της αϋπνίας και των πρησμένων ματιών (που κάθε άλλο παρά διαψεύδουν την έντονη φημολογία των ημερών για την κρίση πανικού και τα φάρμακα που παίρνει ο τσίπρας), αλλά από καθαρά πολιτική άποψη. Γιατί τα ψέματα τελειώνουν κι όταν ένας πρωθυπουργός αρχίζει να εξηγεί την αναγκαιότητα του μνημονίου και την έλλειψη εναλλακτικής (το διαβόητο ΤΙΝΑ της θάτσερ), χάνει και το τελευταίο φύλλο συκής, που το διαφοροποιούσε από τους άθλιους και σιχαμένους προκατόχους του (κι αυτή η διαφορά στο μυαλό του κόσμου ήταν κι η βασική αιτία που πίστεψε και στήριξε το σύριζα). Του έμεινε μόνο ως φτωχό άλλοθι πως «εγώ δεν κάνω λόγο για σαξές στόρι. Αυτή είναι η διαφορά με τους προηγούμενους». Μπράβο αλέξη...

Όπου από τους προηγούμενους, άλλοι τον καλωσορίζουν με χαμόγελα στο μέτωπο της αστικής ευθύνης και άλλοι κάπως χαιρέκακα, σημειώνοντας τις παλνιδρομήσεις της κουμουνδούρου. Και έτσι οι κυβερνώντες είναι υποχρεωμένοι να λουστούν τα συχαρίκια του μαύρου μετώπου για την υπεύθυνη στάση τους και το κήρυγμα του άδωνη με το ηθικό δίδαγμα για όσα θα κερδίζαμε, αν είχαμε υπογράψει νωρίτερα τη συμφωνία. (Παρεμπιπτόντως, θα είχε ενδιαφέρον ένα συγκριτικό πινακάκι με τις διαφορές μεταξύ του διαβόητου μέιλ χαρδούβελη και του οδοστρωτήρα με όσα προβλέπουν τα συμφωνηθέντα). Πολύ αποκαλυπτικά είναι και τα στοιχεία που έδωσε ο καμένος πολιτικά καμμένος για την χρηματοδότηση δημοσιογράφων από το κεελπνο, όπου ο βολικός και τόσο αγαπημένος διαχωρισμός μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών κουρελιάζεται με μια απλή ανάγνωση.

Αλλά δε χωρά καμία λύπηση για το αστικό, υπαλληλικό προσωπικό που παίζει το ρόλο του εντός των συμφωνημένων ορίων, μέχρι να τον πετάξουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, σα στυμμένη λεμονόκουπα. Καμία λύπηση ή συμπάθεια για τη βρωμερή σοσιαλδημοκρατία, που ετοιμάζεται να φορτώσει στις πλάτες του λαού μας ένα τρίτο, απεχθές μνημόνιο.

Ο κόσμος αρχίζει να αντιδρά στο (δόγμα του) «σοκ» κι ο σύριζα λούζεται (επι)πλέον αυτά που καλλιεργούσε ή αξιοποιούσε το τελευταίο διάστημα, για προδοσίες, γουδή, κρεμάλες, κτλ. Ενώ άρχισαν να καίγονται κι οι πρώτες σημαίες του κόμματος της κουμουνδούρου. Αλλά το ζήτημα είναι αν μαζί τους καίγονται κι οι αυταπάτες του κόσμου, που οδήγησαν σε αυτά τα λάθη. Κι ένα από τα ελάχιστα θετικά στην όλη υπόθεση με την ψήφιση των προαπαιτούμενων, είναι πως οι βουλευτές της πλειοψηφίας θα υποχρεωθούν στο μαρτύριο της σταγόνας, περνώντας με δόσεις διάφορα αντιλαϊκά πακέτα μέτρων, χωρίς να αφήσουν περιθώρια στα πρόθυμα χρυσόψαρα να ξεχαστούν και να το ξεπεράσουν.

Εν τω μεταξύ, η αριστερή πλατφόρμα ετοιμάζεται να διεκδικήσει το σύριζα, εξαντλώντας κάθε περιθώριο που ‘χει στο ρόλο του παναγιωτακόπουλου, δηλ της φωνής της συνείδησης του (νέου) πασόκ. Κι αφού δε φεύγει κανείς, ούτε και διαγράφεται, από το σύριζα, δεν είναι ίσως μακριά η μέρα που θα δούμε πρωθυπουργό το λαφάζα και τα μνημόνια να περνάνε ακάθεκτα με ψήφους συριζαίων και τη στήριξη της αντιπολίτευσης. Πάνω από όλα η ενότητα...

Ο δραγασάκης από την άλλη πρεσβεύει το εκσυγχρονιστικό (νέο) πασόκ και δεν παραλείπει να ευχαριστήσει τον ομπάμα και την κυβέρνηση των ηπα για την έκθεση του δντ και την επίσπευση της δημοσίευσής της. Κι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τα μούτρα να μιλάνε για γερμανοτσολιάδες, δωσίλογους και υπαλλήλους των βρυξελλών!

Αυτές φαίνονται να είναι οι δύο ομάδες που διεκδικούν να ελέγξουν τους συσχετισμούς στην κουμουνδούρου. Μιλάμε δηλ για τον αρχηγό του ρεύματος που έλεγχε το 91’ το κόμμα και κατάφερε (ευτυχώς) να το χάσει μέσα από τα χέρια του, και τον υποψήφιό του στο 13^ο συνέδριο απέναντι στην αλέκα (φαντάσου δηλ να είχε επικρατήσει ο δραγασάκης και να ευχαριστούσαμε εμείς τώρα τους αμερικάνους. Εφιάλτης!).

Και στη μέση η ζωή, με την προσωπική της στρατηγική πάνω απ’ όλα –εξ ου και το σημερινό πατόκορφο γλείψιμο στον τσίπρα –που τον εκτιμά αφάνταστα για την ανιδιοτέλειά του (!)- για να κρατήσει τη θέση της.

Αυτή τη φορά όμως, περισσότερο από κάθε άλλη, το θέμα δεν είναι τι θα γίνει στο αστικό στρατόπεδο και τα αναχώματά του, αλλά τι κάνουμε εμείς. Το φετινό καλοκαίρι είναι καυτό από κάθε άποψη, ένας κρίσιμος κόμπος, που απαιτεί ανεβασμένες μορφές δράσης, όχι μόνο για να καλυφτεί το κενό της καταγέλαστης κι ανυπόληπτης γσεε, που δεν έβαλε ούτε καν συλλαλητήριο για σήμερα –πόσο μάλλον να προκηρύξει απεργία- και να μην αφήσουμε ζωτικό χώρο στα υπό εκκόλαψη αναχώματα να αναπτυχθούν. Αλλά για να αντιστοιχήσουμε (αυτές τις μορφές) με την οργή ενός κόσμου που νιώθει προδομένος, να κερδηθούν μαζικά καινούριες συνειδήσεις, τώρα που η εε και η ροζ σοσιαλδημοκρατία δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Για να βγούμε κερδισμένοι από αυτή τη μάχη, ακόμα κι αν δεν είμαστε έτοιμοι να την πάμε μέχρι τέλους και να νικήσουμε στον πόλεμο. Και να το κάνουμε αυτό, όχι γιατί πάσχουμε από σταδιολογία, αλλά ακριβώς επειδή η επανάσταση δε θα είναι ένα μονόπρακτο, μια κι έξω, και δε θα καρποφορήσει χωρίς μια εργατική τάξη αποφασισμένη και πολιτικά διαπαιδαγωγημένη σε σκληρές, ταξικές συγκρούσεις.

Σήμερα το πρωί έγινε ένα μικρό πρώτο βήμα με την απεργιακή συγκέντρωση των εργαζόμενων στο δημόσιο. Οι δυνάμεις του παμε πορεύτηκαν από την ομόνοια στο υπουργείο οικονομικών, συναντώντας στη διαδρομή την επίθεση φιλίας μιας μικρής σεκίτισσας (εκατό άνθρωποι-πενήντα πανό), που ήθελε σώνει και καλά να μας δώει ένα από τα πλακάτ τους, που βγαίνουν σε μαζική παραγωγή. Αλλά και δεκάδες ανταποκριτές ξένων δικτύων, που ζητούσαν επίμονα δηλώσεις από όλους τους διαδηλωτές: εεε... crisis the plutocracy... alliance of wolves… working class hero… και το «ταξικός» πώς είναι ρε συ; -Ε, από το class βγαίνει... Μήπως classic;

Η αδεδύ από την άλλη, ακολουθεί πολύ πιο έξυπνη τακτική από τους εργατοπατέρες της γσεε και βγήκε με κεντρικό σύνθημα στο πανό της για «διαγραφή του χρέους»! Ξεχωρίσαμε κι έναν kinky διαδηλωτή με χειροπέδες και ένα πλακάτ για τους κλέφτες, που στηνόταν να το βγάλουν φωτογραφία τα ξένα δίκτυα.

Κλείνουμε την ανάρτηση με το αυτονόητο κάλεσμα για μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο του παμε το απόγευμα, και με ένα μικρό φωτορεπορτάζ των τελευταίων ημερών, από τα επικά εξάρχεια του 57,1% ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και άλλες μικρές ψηφίδες της επικαιρότητας.

Ζήτω το εναλλακτικό το εμπόριο

Έχουν κι ανατρεπτικό περίπτερο.
Μόνο 1.5 ευρώ τα παγωτά

Το όχι στο δημοψήφισμα σημαίνει δε ψηφίζουμε, ή ψηφίζουμε όχι;

Τουλάχιστον δεν έχουν συλλόγους σαν κι αυτόν στο αιγάλεω

Ματ του  πανούση έξω από το πολυτεχνείο. Πρώτη φορά αριστερά

Είναι σίγουρα η μασκότ του ΚFC; Δηλ δεν είναι ο Τρότσκι;
Κι οι αφίσες από πάνω, τυχαίες κι αυτές;

Γ. Δραγασάκης: «Πρέπει να ευχαριστήσω δημόσια την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον πρόεδρο Ομπάμα…»

 Γ. Δραγασάκης: «Πρέπει να ευχαριστήσω δημόσια την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον πρόεδρο Ομπάμα…»

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης σε ραδιοφωνική συνέντευξή του ένιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια τη «φίλη» και «σύμμαχο» (τα εισαγωγικά του ιστολογίου) κυβέρνηση των ΗΠΑ:

«Πρέπει να ευχαριστήσω δημόσια την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον πρόεδρο  Ομπάμα, διότι ενδεχομένως χωρίς τη δική τους συμβολή και επιμονή ότι η συμφωνία πρέπει να περιλαμβάνει και θέματα χρέους και αναπτυξιακό ορίζοντα, ίσως να μην πετυχαίναμε…» (απομαγνητοφωνημένο κείμενο)

Ο ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο» που φιλοξένησε τον Γ. Δραγασάκη (η συνέντευξη δόθηκε στον διευθυντή του σταθμού Κ. Αρβανίτη), ένιωσε την ανάγκη να υποβαθμίσει τη δήλωση του αντιπροέδρου, γράφοντας στην ιστοσελίδα του (όπου μπορείτε να ακούσετε και το ηχητικό με τη συνέντευξη):

«Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είπε χαρακτηριστικά ότι θα άξιζε ένα «ευχαριστώ» στις ΗΠΑ και τον πρόεδρο Ομπάμα, που συνέβαλαν στο να αναδειχθεί το ζήτημα του μη βιώσιμου χρέους».

Ειδικά σήμερα, έχει σημασία πώς γράφονται και πώς τοποθετούνται οι λέξεις. Ο Δραγασάκης θεώρησε ότι οι ΗΠΑ αξίζουν το ευχαριστώ της ελληνικής κυβέρνησης για τη συμβολή τους στην επίτευξη της συμφωνίας-μνημονίου που τσακίζει το λαό και δεν είχε πρόβλημα να το αποδώσει και μάλιστα δημόσια. Για να θολώσει τα νερά, βέβαια, στη συνέχεια έκανε και μια σύντομη αναφορά στον «αντιφατικό ρόλο» των ΗΠΑ που ήταν, λέει, «πιο σκληρές» στα εργασιακά και στα  ζητήματα «μεταρρυθμίσεων»…

Για την ιστορία να υπενθυμίσουμε ένα ακόμα περήφανο ευχαριστώ ελληνικής κυβέρνησης για τη «βοήθεια» των ΗΠΑ, στην υπόθεση των Ιμίων:

ΥΓ. (άνευ ή μικρής σημασίας για όσους ερμηνεύουν τα γεγονότα με τη λογική του «ρεαλισμού» και της «κανονικότητας» της τηλεοπτικής -και όχι μόνο- προπαγάνδας): Το 1991 η ομάδα Δραγασάκη επιχείρησε να βάλει στο χέρι το ΚΚΕ και ο ίδιος απέτυχε για λίγες ψήφους να εκλεγεί στην ηγεσία του. Δεν περιμέναμε βέβαια τις σημερινές δηλώσεις του να τον επιβεβαιώσουν·  η μετέπειτα πορεία πολλών λεγόμενων «ανανεωτικών» στελεχών που έφυγαν από το Κόμμα εκείνη την περίοδο, καταδεικνύει τις επιδιώξεις τους για το τι Κομμουνιστικό Κόμμα ήθελαν από τότε να φτιάξουν. Κάθε καλόπιστος αναγνώστης  που βομβαρδίζεται -εκτός των άλλων- με φανφάρες τύπου «πρώτη φορά αριστερά» κλπ, και αναγνωρίζει τη συμβολή του ΚΚΕ στην υπεράσπιση των εργαζομένων και του λαού, μπορεί να φανταστεί σε ποια κατάσταση θα βρισκόταν σήμερα ο λαός μας αν το κόμμα είχε αλωθεί τότε και μεταλλαχτεί σε «σύγχρονο», «ευρωπαϊκό», «ανανεωτικό» και άλλα κουραφέξαλα.  Και αναγνωρίζει τη συμβολή αυτού του «μικρού», του «εκτός τόπου και χρόνου» (για την καθοδηγούμενη κυρίαρχη αντίληψη) Κόμματος, στο στήσιμο των όποιων αναχωμάτων απέναντι στην καπιταλιστική λαίλαπα και στη διατήρηση ζωντανής της ελπίδας για καλύτερες μέρες.

Τετάρτη 15 Ιούλη 2015.

Mε κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ

 Mε κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ

109 μέλη της ΚΕ καλούν τον Τσίπρα να πραγματοποιήσει Συνεδρίαση. 201 τα μέλη της ΚΕ! Ένα ευέλικτο σχήμα για να χωρέσουν όλες οι τάσεις που καταργήθηκαν! Και με εξ οφίτσιο ορισμούς! Δημοκρατικά πράγματα! Αυτοί που λένε για τη δημοκρατία στο ΚΚΕ, έτσι; Τέλος πάντων δικό τους θέμα αυτό.. Άμα τη βρίσκουν έτσι, δικαίωμα τους!

Η αγωνία τώρα είναι η εξής:

Θα ξαναχάσει ο Δραγασάκης; Θα κάνει το 2 στα 2; 'Ηταν καλό αυτό με τους Αμερικάνους. Έγραψε!

Θα διαγράψει ο Λαφαζάνης τον Τσίπρα ή το ανάποδο; Θα διαγραφούν και οι 2;

Θα πάρει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Ρινάλντι;

Η αριστερή πλατφόρμα τι διάολο ιδεολογική γραμμή έχει; Τις 200 δόσεις;

Θα τα βρει με το ΝΑΡ η Νάντια;

Η Ραχήλ θα ηγηθεί της αριστερής πλατφόρμας;

Αυτοί που εκλέχτηκαν με το ενιαίο ψηφοδέλτιο στην ΚΕ προσχωρούν στην αριστερή πλατφόρμα; Μιλάμε για αρχές, όχι παιξε-γέλασε!

Η Ζωή λειτουργεί ως μια τάση μόνη της;

Η ΚΟΕ επανασυστάθηκε;

Η ΔΕΑ που είχε χωρίσει με το ΣΕΚ, πως βλέπει την κοινή δράση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Το ΔΗΚΚΙ που είναι;

Οι Δημοκράτες σοσιαλιστές;

Οι οικολόγοι;

Ο Κοψίδης;

Το σχέδιο δρχ του Λαφαζάνη τι ιδεολογικό βάθος έχει; Είναι ορισμός μαρξισμού-λενινισμού!

Στο 1ο κείμενο που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ για συμφωνία που είχε εξαφανιστεί η αριστερή πλατφόρμα; Συμφωνούσε; Συμφωνούσε προφανώς διότι ενστάσεις δεν είχε; Τώρα που υπογράφεται η συμφωνία κάνουν τους καμπόσους. Το λες και τζάμπα μαγκιά!

Βασικά τι έγινε μεταξύ Παρασκευής και Κυριακής και άλλαξε δηλώσεις ο Λαφαζάνης; Αλλα έλεγε για τη συμφωνία, αρχικά!

Στην τελική αυτό που μας ενδιαφέρει είναι.. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει ριζοσπαστικόχοχοχοοχοχο κόμμαχαχαχαχα;

Πόσο τυχοδιώκτες είστε όλοι εκεί μέσα;

Αναρτήθηκε από loutsiano

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το τέλειο αντιλαϊκό έγκλημα του οπορτουνισμού

 Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το τέλειο αντιλαϊκό έγκλημα του οπορτουνισμού

Ίσως, στο μέλλον, το τελευταίο εικοσαήμερο να καταγραφεί ως μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του παγκόσμιου οπορτουνισμού (δηλαδή του ρεύματος των ποικιλόχρωμων αποστατών του εργατικού κινήματος που λειτουργία τους είναι να κρατούν τους εργαζόμενους υπό αστική επιρροή και κυριαρχία). Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ -που μαζί με τους ακροδεξιούς συνεταίρους του (ΑΝΕΛ) διαχειρίζεται από τη θέση της κυβέρνησης την οξεία κρίση και τα ασφυκτικά αδιέξοδα του ελληνικού καπιταλισμού μέσα στην ΕΕ και μέσα στο παγκόσμιο παιχνίδι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών- ξεπέρασε κάθε προηγούμενο αδίστακτης και τυχοδιωκτικής χειραγώγησης των αισθημάτων, του πόνου και των ελπίδων των εργαζόμενων και του λαού μας. 

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος με το παραπειστικό ερώτημα δεν αποτέλεσε τελικά βήμα και μέσο ενδυνάμωσης της πάλης του λαού ενάντια στα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα (όπως προπαγάνδιζαν με ιδιαίτερη ζέση οι κάθε λογής αριστεροί κολαούζοι της συγκυβέρνησης) αλλά, όπως υποστήριζε το ΚΚΕ (δεχόμενο τις χυδαίες επιθέσεις των εν λόγω «κολαούζων»), χρησιμοποιήθηκε για να παγιδεύσει τον λαό σε μια θανάσιμη μέγγενη καταστρεπτικών επιλογών. 

Εν μέσω δημοψηφίσματος, τραπεζικής κρίσης και ταπεινωτικών διαπραγματεύσεων, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπάθησε να πείσει ότι μπροστά στον λαό ανοίγονται δύο και μόνο δρόμοι: είτε να δεχτεί την πλήρη υποταγή στη συντεταγμένη βαρβαρότητα των μνημονιακών μέτρων, είτε να επενδύσει τις ελπίδες του στη «ρήξη» με το ευρώ στο όνομα των εθνικών αστικών συμφερόντων και με αναζήτηση νέων συμμαχιών μέσα στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο (που όμως θα σήμαινε άμεση ισοπέδωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος μέσω της ασύντακτης χρεοκοπίας και νέες θυσίες στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου πατριωτισμού).

Όσο το δράμα προχωρούσε προς την κορύφωσή του οι αστικές σειρήνες εκατέρωθεν καλούσαν τον λαό να ταυτίσει τη δική του αγωνία για επιβίωση με τη μια ή την άλλη πλευρά. Όμως την Παρασκευή 10 Ιουλίου η κυβέρνηση Τσίπρα επέλεξε πλευρά, την πλευρά της κυρίαρχης αυτή τη στιγμή αστικής επιλογής που ήταν η «πάση θυσία» παραμονή στην Ευρωζώνη. Κι αυτό σε μια στιγμή «κινδύνου», όπου γινόταν φανερό ότι η προοπτική του grexit υποστηριζόταν από ισχυρή μερίδα ευρωενωσιακών μονοπωλίων με επίκεντρο την Γερμανία που επιδιώκουν μια πιο σφιχτή και ευέλικτη Ευρωζώνη. 

Υπήρχε όμως και ένας σοβαρός ιδεολογικός κίνδυνος για την άρχουσα τάξη: να αποκαλυφθεί πλήρως και σε όλο της το κυνικό μεγαλείο, στα μάτια όλου του ελληνικού, αλλά και άλλων λαών, η αληθινή φύση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας μονοπωλιακών συμφερόντων που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Εδώ και πολλά χρόνια βέβαια, και ειδικά στα χρόνια της κρίσης, φάνηκε πόσο σαθρά, πόσο επίπλαστα ήταν τα ιδεώδη και τα επιχειρήματα που κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν για να εξωραΐσουν την ευρωενωσιακή πραγματικότητα. Ούτε ευημερία, ούτε σύγκλιση, ούτε κοινωνικό μοντέλο, ούτε ειρήνη και δικαιώματα για τους λαούς εξασφαλίζει. Το αντίθετο:είναι μια συμμαχία του κεφαλαίου που χρησιμοποιεί τη συνεργασία μεταξύ των κρατών, όχι για τους ειρηνικούς σκοπούς που επικαλείται, αλλά για να πολεμά ενιαία το προλεταριάτο και να επικρατεί στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι. Είναι μια συμμαχία που σπαράσσεται από ανισομετρίες και ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της, προορισμένη να τσαλαπατά κάθε δημοκρατικό και πατριωτικό πρόσχημα σε αυτή τη διαρκή μάχη.

Αυτή την αλήθεια μπορούσε κανείς να τη δει ανάγλυφα το Σαββατοκύριακο 11-12 Ιουλίου, όταν η ένταση των παζαριών και εκβιασμών έφτανε στο αποκορύφωμά της. Ενωμένα πλέον τα ελληνικά κόμματα του ΝΑΙ και του ΟΧΙ στην κοινή προσπάθεια για «σωτηρία της χώρας». Υποτιθέμενος στόχος το «κάτι καλύτερο», όμως όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν όλοι δει το Eurogroup να αρνείται σύσσωμο και πεισματικά να συζητήσει κάθε αλλαγή στα αντιλαϊκά μέτρα των μνημονίων, επικαλούμενο ότι αυτοί ήταν οι «κανόνες». Τώρα που η κυβέρνηση είχε αποδεχτεί πλήρως τις απαιτήσεις που το δημοψήφισμα είχε απορρίψει,έγινε προσπάθεια να στηθεί ξανά το γνωστό σκηνικό των «καλών» και των «κακών». Ανακαλύφθηκαν οι νέοι προστάτες και φίλοι του ελληνικού λαού, Γάλλοι, Ιταλοί κτλ. που με τη συνδρομή του αμερικανικού παράγοντα και του πρώην «αιμοσταγούς ΔΝΤ» θα μας έσωζαν από την εκδικητική μανία των Γερμανών και των δορυφόρων τους. 

Το παιχνίδι έληξε με μια τραγωδία για τον λαό μας, όπως όλα τα παιχνίδια που διεξάγονται για το συμφέρον της αστικής τάξης που βαφτίζεται «γενικό συμφέρον». Το βαρύ μνημόνιο επικυρώθηκε. Το αστικό πολιτικό σκηνικό αναδιαρθρώνεται. Οι νέες«ευρωπαϊστικές» αυταπάτες με αριστερή χροιά  είναι πλέον εκείνες που θα δικαιολογούν τα βάρβαρα μέτρα και θα συνεχίσουν να μας υπενθυμίζουν το «χάος» που γλιτώσαμε. 

Από την άλλη θα ανατεθεί, πιθανόν, στους διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ το καθήκον να αποτελέσουν το νέο ανάχωμα που θα προσπαθήσει να χειραγωγήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Οι τελευταίοι (μαζί με όσους τους προστρέξουν) είναι πολύ πιθανό, τώρα που η ΕΕ αποκαλύφθηκε σε όλη της την αντιδραστικότητα να παίξουν πιο γερά τοευρωσκεπτικιστικό και εθνικιστικό χαρτί για να κρατήσουν τον λαό δέσμιο στα εναλλακτικά σχέδια της άρχουσας τάξης. Θα παίξουν με θράσος, το χαρτί του ΟΧΙ, της αξιοπρέπειας και της δημοκρατίας, όλων αυτών που η πολιτική την οποία υπηρέτησαν κουρέλιασε με τη συνενοχή τους. Θα καλλιεργούν την αυταπάτη ότι ο λαός μπορεί να ελπίζει σε έναν καλύτερο καπιταλισμό αν αλλάξει το πλαίσιο της ΕΕ ή οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. 

Απέναντί τους έχουν το ΠΑΜΕ που οργανώνει ταξικά την πάλη και αλληλεγγύη ώστε να μην αφήσουμε τη ζωή μας να γίνει μια διαρκής θυσία για το κεφάλαιο. 

Απέναντί τους έχουν το ΚΚΕ, το κόμμα που έγκαιρα και διαχρονικά αποκαλύπτει τους αίτιουςτου νέου αντιλαϊκού εγκλήματος που μόλις διαπράχτηκε: την ιμπεριαλιστική φύση της ΕΕκαι τον οπορτουνισμό που την υπηρετεί και τη συγκαλύπτει. 

Το κόμμα που καλεί τον λαό να ανοίξει τον δικό του δρόμο, μακριά από τις απατηλές και καταστρεπτικές διεξόδους των αστών.

Νίκος Ζαρταμόπουλος

Εφημερίδα Νέο Εμπρός
φ. 1095, 15-7-2015, σελ. 7