Δεν αλλάζει ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του συστήματος

Δεν αλλάζει ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του συστήματος

Ο ισχυρισμός της συγκυβέρνησης ότι η «κοινωνική οικονομία» αποτελεί ένα «διαφορετικό μοντέλο οικονομίας», είναι πέρα για πέρα έωλος. Οποιαδήποτε επιχείρηση, όποια μορφή και αν έχει, από τη στιγμή που λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, υπόκειται στις νομοτέλειές του. Το κυνήγι του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους είναι όρος επιβίωσης για οποιαδήποτε επιχείρηση στον καπιταλισμό.
Ανεξάρτητα από το αν μια επιχείρηση είναι κρατική, ιδιωτική ή συνεταιριστική, οι παραγωγικές σχέσεις παραμένουν εκμεταλλευτικές. Ετσι, και στις συνεταιριστικές επιχειρήσεις έχουμε παραγωγή αξίας και υπεραξίας, έχουμε εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης των εργαζομένων.
Βέβαια, δεν θα φτάσουν όλες οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις στο μέγεθος της «Mondragon», που περιγράφουμε στο σχετικό παράδειγμα, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, όπου οι δυνατότητες και το μέγεθος της οικονομίας της είναι πολύ μικρότερα από αυτό της Ισπανίας, τόσο στη μεταξύ τους σύγκριση, όσο και σε σχέση με τις άλλες καπιταλιστικές οικονομίες που συμμετέχουν στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη.
Αλλες «συνεταιριστικές επιχειρήσεις» θα παίζουν ρόλο συμπληρωματικό στα μονοπώλια, άλλες δε θα επιβιώσουν ούτε ώρα στον ανταγωνισμό και άλλες μπορεί να αναπτυχθούν. Οι «μοίρα» τους, δηλαδή, είναι ίδια με τη μοίρα όλων των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Η ιδιαιτερότητα των συνεταιριστικών επιχειρήσεων είναι ότι σε κάποιο βαθμό οι εργαζόμενοι είναι ταυτόχρονα και εργοδότες του εαυτού τους. Ισχύει δηλαδή ό,τι ισχύει και για τον αυτοαπασχολούμενο ατομικό ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής.
Ακόμα πιο πέρα: Ολες οι οικονομικές δραστηριότητες, που πραγματοποιούνται μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι ενταγμένες στη συνολική διαδικασία της διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου και δεν αναιρούν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από την τάξη των καπιταλιστών. Δηλαδή, ο χαρακτήρας του κοινωνικοοικονομικού συστήματος δεν μεταβάλλεται ανάλογα με το πόσες συνεταιριστικές επιχειρήσεις λειτουργούν στο πλαίσιο μιας οικονομίας.
Κι αυτό επειδή η λειτουργία μιας οποιασδήποτε ξεχωριστής επιχείρησης, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, προδικάζει τη συμμετοχή της στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου συνολικά, ανεξάρτητα από τη θέληση των λιγότερων ή περισσότερων ιδιοκτητών της, ανεξάρτητα από την ειδική μορφή που έχει η κάθε επιχείρηση.

Εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους

Οι εργάτες δεν «απελευθερώνονται» από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και ό,τι αυτή σημαίνει (κρίσεις, απολύσεις, συμπίεση μισθολογικών και εργασιακών δικαιωμάτων κ.ά.) μέσω της αυτοδιαχείρισης χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, όπως προσπαθεί να το παρουσιάσει η κυβέρνηση. Αντίθετα, γίνονται οι ίδιοι ως εργοδότες του εαυτού τους και των άλλων πιο επιρρεπείς σε υποχωρήσεις αναφορικά με τους όρους δουλειάς και αμοιβής.
Επίσης, το εργοστάσιο του συνεταιρισμού δεν απαλλάσσεται από την έκθεσή του στον ανταγωνισμό, από την αναγκαιότητα να είναι κερδοφόρο, να είναι ανταγωνιστικό στον ενδοκλαδικό ανταγωνισμό και μάλιστα σε συνθήκες εργασιακής ζούγκλας, με μεροκάματα πείνας.
Επομένως, με την προώθηση της «κοινωνικής οικονομίας», οι πολιτικοί εκπρόσωποι των κεφαλαιοκρατών προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την εργατική τάξη. Είναι βολικό για την αστική εξουσία, οι εργάτες να εγκλωβίζονται σε απομονωμένες και απέλπιδες πολλές φορές προσπάθειες επαναλειτουργίας χρεοκοπημένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, με στόχο να επιβιώσουν, να βρουν μια προσωρινή διέξοδο από την ανεργία και την ακραία φτώχεια, την ώρα που στους στρατηγικούς κλάδους της παραγωγής κυριαρχούν μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι.
Σε τελική ανάλυση, τέτοιου είδους εγχειρήματα προάγουν το συμβιβασμό με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, με την εκμετάλλευση, την άρνηση της αναγκαιότητας της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης για την κατάληψη της εξουσίας. Ευνοούν τον περιορισμό σε μια λογική αναδιανομής, που, τόσο στο παρελθόν και πολύ περισσότερο σήμερα, δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε στο ελάχιστο την άμβλυνση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης απέναντι στην εργατική τάξη

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης απέναντι στην εργατική τάξη

Αποσπάσματα από την ομιλία της Λουίζας Ράζου στην εκδήλωση στην Καλαμάτα

Η Λουίζα Ράζου

Την κεντρική ομιλία στην εκδήλωση έκανε η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα:
«Ο ματωμένος Μάης του 1934 στην Καλαμάτα, με αφορμή την απεργία των λιμενεργατών, είναι ένας ακόμα κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα των γεγονότων που σημάδεψαν την πορεία της ταξικής πάλης στη χώρα μας . Οι 300 λιμενεργάτες της Καλαμάτας με την απεργιακή τους κινητοποίηση τάραξαν την εργοδοσία και το αστικό κράτος της εποχής Τα σιλό, στην εποχή τους, για τους λιμενεργάτες δεν ήταν το αναγκαίο εργαλείο για να ελαφρύνει η δουλειά τους, να δουλέψουν λιγότερες ώρες με καλύτερους όρους και να πάρουν καλύτερα μεροκάματα. Ηταν ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός της παραγωγής, που για τους βιομήχανους θα εξασφάλιζε περισσότερα κέρδη, οδηγώντας τους εργάτες στην ανεργία και στην εντατικοποίηση της δουλειάς τους. Γι' αυτό έπεσε πάνω τους βαρύς ο πέλεκυς της αιματηρής καταστολής.
Η εξέλιξη αυτού του αγώνα σημαδεύεται από την προσπάθεια των σοσιαλδημοκρατών και εργοδοτικών συνδικαλιστών να τον βάλουν στο χέρι, να τον οδηγήσουν στην εκτόνωση και στην ήττα. Το μέτωπο απέναντί τους σηκώνει ο "Ριζοσπάστης", που με τις αποκαλύψεις του δυσκολεύει τους σχεδιασμούς τους, συμβάλλει να διαμορφωθούν προϋποθέσεις εκδήλωσης της εργατικής αλληλεγγύης σ' όλη την Ελλάδα.
Απεργούν συνολικά 25.000 εργάτες σε διάφορες πόλεις, παρά την απαράδεκτη υπονομευτική στάση της Γενικής Συνομοσπονδίας. Ο αριθμός των απεργών για την εποχή είναι σημαντικός και γίνεται κατορθωτός με την αποφασιστική παρέμβαση των κομμουνιστών, που δρουν στους εργατικούς κλάδους κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, σε όλη την Ελλάδα.
Βαδίζουμε προς τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του Κόμματός μας το 2018, φιλοδοξώντας να αναδείξουμε όλο τον πλούτο της ιστορικής πείρας να αναδείξουμε την ανωτερότητα του νέου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού για τον οποίο ασίγαστα παλεύουμε, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Γι' αυτό και σύνθημά μας είναι: "100 χρόνια ΚΚΕ, σεμνή υπογραφή του λαού μας στις λεωφόρους του μέλλοντος". Γιατί το μέλλον ανήκει στην εργατική τάξη, σ' αυτήν που παράγει όλο τον πλούτο και όχι στο ξεπερασμένο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί, παρά τη βαριά ήττα που υπέστη το επαναστατικό κίνημα με την ανατροπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης πριν 25 χρόνια, το πισωγύρισμα είναι προσωρινό, κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την κοινωνική εξέλιξη, η πορεία της ταξικής πάλης θα βγάλει νικητές την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Εχουμε επίγνωση του μεγάλου βάρους και της ευθύνης που φέρουμε απέναντι στην εργατική τάξη, το λαό που βασανίζεται, ώστε να ανταποκριθούμε στο καθήκον της αναγέννησης του εργατικού κινήματος (...) η μελέτη και η εξαγωγή συμπερασμάτων με βάση την πείρα μας από τη σχεδόν εκατοντάχρονη πορεία του Κόμματός μας, η κριτική προσέγγισή της μας κάνει πιο δυνατούς, πιο ώριμους να ανταποκριθούμε στα στρατηγικά μας καθήκοντα
Θα υπερασπίσουμε τον πρωτοπόρο - ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης, με την ανωτερότητα του σοσιαλισμού, οικοδομώντας βαθύτερους και πλατύτερους ιδεολογικούς - πολιτικούς - ταξικούς δεσμούς με ευρύτερα τμήματα του κόσμου της δουλειάς, σε όλους τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.

Το καθήκον μας

Η πρόοδός μας σε αυτό το καθήκον κρίνεται καθημερινά, σε όλο το μέτωπο των διεκδικήσεων απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και της εξουσίας τους. Στη ζωή της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, επιδρούν βαριά οι συνέπειες της παρατεταμένης οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης. Συνέπειες που μεθοδικά και πολύμορφα η αστική τάξη και τα επιτελεία της, πρώτα απ' όλα οι κυβερνήσεις της, παρεμβαίνουν για να συσκοτίσουν τόσο τις πραγματικές αιτίες όσο και τους υπεύθυνους. Εδιναν και δίνουν λυσσαλέα τη μάχη να καθυποτάξουν κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης, να σπρώξουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ανώδυνα γι' αυτούς κανάλια.
Σε αυτή την κατεύθυνση, πολύτιμη για το σύστημα είναι η συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης που σχημάτισε. Πρωτοστάτησε να προβληθούν όλα τα αστικά ιδεολογήματα για την κρίση, έριξε νερό στο μύλο της αθώωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών σχηματισμών. Καλλιέργησε ελπίδες ότι ο καπιταλισμός εξανθρωπίζεται, ότι η ΕΕ έχει απλώς παρεκκλίνει από τις αρχές της λόγω του συντηρητικού συσχετισμού στο εσωτερικό της, ότι με άλλο τρόπο διαχείρισης - την περιβόητη παραγωγική ανασυγκρότηση - μπορούν να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, οι θυσίες τους να πιάσουν τόπο. Εσπρωξε το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε αποπροσανατολιστικές μορφές πάλης, με την ψευδεπίγραφη αντιμνημονιακή γραμμή πάνω στην οποία συναντήθηκαν αστικές - οπορτουνιστικές έως αντιδραστικές - εθνικιστικές δυνάμεις στις πλατείες των "αγανακτισμένων".
Σε αυτό το έδαφος, προετοιμάστηκε και προχώρησε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα, η δημιουργία προϋποθέσεων για συντηρητική αναδίπλωση των εργαζομένων.
Εμπόδιο στάθηκε η αποφασιστική παρέμβαση του ΚΚΕ, που δεν τους έκανε τη χάρη. Δε δίπλωσε τις σημαίες των εργατικών συμφερόντων. Δεν έγινε κομπάρσος σε σενάρια κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης. Τα μέλη του, μαζί με χιλιάδες εργαζόμενους στους τόπους δουλειάς και στα συνδικάτα, κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος, με κόστος και θυσίες.
Το καθήκον μας είναι να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην ιδεολογική και πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από την αστική πολιτική. Εχουμε εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη. Αυτή είναι η τάξη που, από τη θέση της στην παραγωγή και στην κοινωνική εξέλιξη, έχει την ιστορική ευθύνη να απαλλάξει τον εαυτό της και τα λαϊκά στρώματα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση».

Μεγαθήρια σε συσκευασία ... «συνεταιρισμού»

Μεγαθήρια σε συσκευασία ... «συνεταιρισμού»

Αποκαλυπτικό το παράδειγμα του ισπανικού επιχειρηματικού κολοσσού «Mondragon Corporation»

«Συνεταιριστής» - εργαζόμενος σε εταιρεία του ομίλου της «Mondragon» που κατασκευάζει ποδήλατα

Οσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει τις «συνεταιριστικές επιχειρήσεις» σαν οικονομική δραστηριότητα που αναπτύσσεται παράλληλα και έξω από τη συνολική λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η διεθνής εμπειρία επιβεβαιώνει πλέον και με παραδείγματα τη θεωρητική ανάλυση που λέει ότι η εξέλιξη αυτών των επιχειρήσεων είναι η μετατροπή τους σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, η μετατροπή της συλλογικής ιδιοκτησίας σε μετοχική, σε συγκέντρωση της ιδιοκτησίας σε ορισμένους μεγαλομετόχους.
Η εξέλιξη αυτή είναι αναπόφευκτη, ανεξάρτητα από τον πραγματικό τρόπο που θα συμβεί και ο οποίος σχετίζεται είτε με την αναγκαία σε κάποια φάση εισροή κεφαλαίου, είτε με την παγιοποίηση και τη σταδιακή μετατροπή του διευθυντικού μηχανισμού σε ιδιοκτήτες της επιχείρησης, είτε με την πτώχευση και διάλυσή τους.

Τεράστιοι επιχειρηματικοί όμιλοι

Κλασικό παράδειγμα είναι η εταιρεία «Mondragon Corporation». Είναι ένας τεράστιος όμιλος επιχειρήσεων, η 7η μεγαλύτερη εταιρεία στην Ισπανία. Πρόκειται για μια «συνομοσπονδία» εργατικών συνεταιρισμών, που ξεκίνησε από μια βιοτεχνία ειδών θέρμανσης το 1956. Σήμερα απασχολεί δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, περιλαμβάνει 289 επιχειρήσεις (οι 110 συνεταιριστικές) και δραστηριοποιείται στους τομείς της βιομηχανίας, της διανομής, στο χρηματοπιστωτικό και στην εκπαίδευση.
Οι εργαζόμενοι που είναι και συνεταιριστικά μέλη του ομίλου, είναι λιγότεροι από το ένα τρίτο του συνόλου των εργαζομένων. Δηλαδή, περισσότερα από τα 2/3 των εργαζομένων είναι μισθωτοί, όπως σε οποιαδήποτε άλλη καπιταλιστική επιχείρηση. Ωστόσο, σε όλους τους εργαζόμενους της εταιρείας καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι συνιδιοκτήτες και ότι γι' αυτό η συνδικαλιστική δράση είναι αχρείαστη.
Να τι γράφεται στο επίσημο site της «Mondragon»: «Στους συνεταιρισμούς μας, οι εργαζόμενοι μπορεί να είναι μέλη ενός συγκεκριμένου συνδικάτου σε ατομική βάση, αλλά δεν υπάρχει συνδικαλιστική εκπροσώπηση στο σύνολο της εταιρείας (σ.σ. σε ελεύθερη μετάφραση δεν υπάρχουν σωματεία σε επίπεδο επιχείρησης), καθώς οι εργάτες είναι και ιδιοκτήτες. Ο ρόλος που παίζουν τα συνδικάτα στις συμβατικές επιχειρήσεις καθίσταται περιττός».
Για να γίνει κάποιος συνεταιριστικό μέλος στη «Mondragon», θα πρέπει να έχει τα επαγγελματικά προσόντα που απαιτούνται για τη θέση εργασίας που ζητάει και η προσχώρησή του να εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας. Από εκεί και πέρα, χρειάζεται να καταβάλει ένα ποσό για την εγγραφή του, το οποίο το 2009 άγγιζε τις 13.000 ευρώ! Η λειτουργία αυτή ελάχιστα διαφέρει από την αγορά μετοχών μιας «καθωσπρέπει» καπιταλιστικής επιχείρισης.
Το 1992, η εταιρεία απασχολούσε 25.322 εργαζόμενους και 92.773 το 2008. Μέχρι το 2009, πάνω από 7.000 εργαζόμενοι είχαν χάσει τη δουλειά τους, ενώ σήμερα η «Mondragon» απασχολεί 74.117 εργαζόμενους. Δηλαδή, μέσα σε έξι χρόνια έχασαν τη δουλειά τους 18.656 εργαζόμενοι και το προσωπικό μειώθηκε κατά 20%. Είναι προφανές ότι οι αυξομοιώσεις στο προσωπικό δεν μπορούν να σχετίζονται παρά μόνο με τις αυξομοιώσεις στην παραγωγή ή με την αναδιάρθρωση του ομίλου προκειμένου να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά του. Ο,τι, δηλαδή, συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική επιχείρηση, ιδιαίτερα αυτού του μεγέθους.

Προσαρμογή στις «ανάγκες της αγοράς»

Ιδιαίτερη αξία έχει να αναφέρουμε την περίπτωση της «Fagor Electrodomsticos», που κατά πολλούς αποτελούσε τη ναυαρχίδα του ομίλου «Mondragon». Η «Fagor», επιχείρηση κατασκευής ηλεκτρικών οικιακών συσκευών, πτώχευσε το Νοέμβρη του 2013 λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, συμπαρέσυρε τον κλάδο των κατασκευών και μαζί την αγορά ηλεκτρικών ειδών. Μέχρι τότε, η «Fagor» ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρικών συσκευών στην Ισπανία και η πέμπτη στην Ευρώπη!
Το σκεπτικό με το οποίο το Συνεταιριστικό Γενικό Συμβούλιο της «Mondragon» αποφάσισε ομόφωνα να κλείσει την εταιρεία, είναι αποκαλυπτικό.
Καταρχάς, επισημαίνεται πως «η εταιρεία δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες της αγοράς και η χρηματοδότηση που απαιτεί δε διασφαλίζει το επιχειρηματικό της μέλλον». Πιο κάτω σημειώνεται: «Ενα από τα θέματα - κλειδιά αφορούν την ικανότητα της "Fagor" να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια αγορά και να προσαρμοστεί σε όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν σε έναν τομέα ο οποίος διακρίνεται για τους νέους ανταγωνιστές και τις νέες επιχειρησιακές στρατηγικές. Αυτό ισχύει για κάθε επιχείρηση, ανεξαρτήτως του νομικού της καθεστώτος».
Τι παραπάνω από τις παραδοχές αυτές χρειάζεται για να αποδειχτεί πως για όλες τις επιχειρήσεις στον καπιταλισμό, «ανεξαρτήτως νομικού καθεστώς», ισχύουν οι ίδιοι αδήριτοι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας, από τους οποίους κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει;
Οσο για την ...αλληλεγγύη που προάγει η λεγόμενη «κοινωνική οικονομία», φτάνει να αναφέρουμε τα λόγια του Γενικού Συμβουλίου της «Mondragon», το οποίο επισημαίνει πως η «Mondragon» είναι μεν «μια ένωση ανεξάρτητων αυτοδιαχειριζόμενων συνεταιρισμών» και πως «η εταιρεία προστατεύει τα συμφερόντων όλων των συνεταιριστικών μελών της», ωστόσο «η ευθύνη για τη διαχείριση της επιχείρησής τους (σ.σ. εννοεί τα συνεταιριστικά μέλη της «Fagor») βρίσκεται στον καθένα ατομικά. Αυτό σημαίνει ότι οι συνθήκες που επηρεάζουν τη "Fagor" δεν έχουν καμία σχέση με τους άλλους συνεταιρισμούς εντός της εταιρείας»!

ΓΕΡΜΑΝΙΑ- Μάθε παιδί μου γράμματα(σχολικό βιβλίο το "ο Αγών μου")

 Μάθε παιδί μου γράμματα(σχολικό βιβλίο το "ο Αγών μου")

Η δασκάλα με τα χρυσά αυγά

Διάβασα πριν λίγο την παρακάτω είδηση –την αναδημοσιεύω με επιφύλαξη, αν και την είδα σε διάφορα αξιόπιστα site(στο κείμενο που παραθέτω έχω κάνει κάποιες διορθώσεις γιατί είχε πολλά ορθογραφικά λάθη):

Έντονες αντιδράσεις έχουν ξεσπάσει στη Γερμανία μετά την απόφαση του ομοσπονδιακού υπουργείου Παιδείας να εισαχθεί συτη διδακτέα ύλη των σχολείων το βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ, «ο Αγών μου».

Υπενθυμίζεται ότι σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει έκδοση μιας κριτικής εκδοχής του βιβλίου αυτού, για πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Χίτλερ.

Η υπουργός Παιδείας, Τζοάνα Γουάνκα, απαντά στις αντιδράσεις σε συνέντευξή της σε γερμανική εφημερίδα όπου δηλώνει ότι η κίνηση αυτή του υπουργείου στοχεύει «στην προώθηση της πολιτικής παιδείας, και είναι εύκολα κατανοητό».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι οι ισχυρισμοί του Χίτλερ δεν θα προβάλλονται «χωρίς σχολιασμό», ενώ προσθέτει ότι «οι μαθητές έχουν ερωτήματα, και είναι καλύτερα να τα ξεφορτωθούν μιλώντας ανοιχτά στην τάξη».

Η εισαγωγή του «ο Αγών μου» στη διδακτέα ύλη των γερμανικών σχολείων ήρθε μετά από αμα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας της Γερμανίας, που τονίζει ότι το βιβλίο θα «προστάτευε τους εφήβους από τα κελεύσματα του πολιτικού εξτρεμισμού».

Η εν λόγω απόφαση έχει προκαλέσει τεράστιο σάλο στη Γερμανία, με πολύ κόσμο να υποστηρίζει σθεναρά ότι δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να εισαχθεί το βιβλίο αυτό στα σχολεία.

Τέλος, σημειώνεται ότι το «ο Αγών μου» δεν έχει απαγορευτεί επίσημα στη Γερμανία, όμως η αναπαραγωγή του στην επίσημη μορφή του μπλοκάρεται από το 1945.


                                                                      ---------

Και ένα σύντομο σχόλιο:

Πραγματικά τι εκπαιδευτική αξία μπορεί να έχει αυτό το σκουπιδοβιβλίο; Αν ήθελαν όντως να θωρακίσουν τους νέους Γερμανούς απέναντι στις φασιστικές/ναζιστικές ιδέες, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κάποιο αξιόλογο σύγγραμμά ή κάποια μελέτη που να περιγράφει τι είναι ο ναζισμός, ποιες οι ρίζες των ναζιστικών ιδεών και που αποσκοπούν. Βέβαια αυτό θα δημιουργούσε κάποιες δυσκολίες, διότι μετά θα έπρεπε οι εκπαιδευτικοί να μιλήσουν για την αδιάρρηκτη σχέση του φασισμού με τον καπιταλισμό, θα έπρεπε να δικαιολογήσουν τις άψογες σχέσεις της ΕΕ και της Γερμανίας με την φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου, αλλά και το γεγονός ότι οι Ευρωενωσιακές χώρες δεν υπογράφουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την καταδίκη των ναζιστικών και των φασιστικών ιδεών.

Πρέπει όμως να δίνεται και η απαραίτητη προσοχή στους όρους που χρησιμοποιούνται: «να προστατεύει τους εφήβους από τα κελεύσματα του πολιτικού εξτρεμισμού», και με τη λέξη «εξτρεμισμός» γίνεται άμεση παραπομπή στη θεωρία των δυο άκρων. Αν και έχουνε πια ξεπεράσει το ζήτημα της εξίσωσης του κομμουνισμού με τον ναζισμό, αφού όπως έχουν δείξει στην πράξη οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, δεν έχουν κανένα μα κανένα πρόβλημα να στηρίζουν φασιστικά καθεστώτα και την ίδια στιγμή να βγάζουν παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα. Το πρόβλημα λοιπόν το έχουν με τον κομμουνισμό, και εκεί στοχεύει η παράλληλη προσπάθεια στην ΕΕ και αλλού, για απενοχοποίηση του φασισμού/ναζισμού(μέσα από «ιστορικές» μελέτες, από ταινίες, από ψηφίσματα) και για ενοχοποίηση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού, αφού μέχρι και ειδικό κονδύλι έχουν εγκρίνει για αντισοβιετικές έρευνες.

Αλήθεια, κύριοι του υπουργείου παιδείας της Γερμανίας, Μαρξ και Λένιν διδάσκονται οι Γερμανοί μαθητές ή μόνο Χίτλερ;

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Η θεωρία των άκρων

 Η θεωρία των άκρων

Οι περισσότεροι την έχουμε γνωρίσει στη φαιοκόκκινη εκδοχή της. Ο ναζισμός και ο κομμουνισμός (Στάλιν και Χίτλερ) δεν είναι παρά οι δύο όψεις του νομίσματος του ολοκληρωτισμού, μαύρος και κόκκινος φασισμός, που καταπνίγουν την προσωπικότητα και τις ελευθερίες της.

Πόσοι και πόσοι ειδικοί, πολιτικοί, "προοδευτικοί" συγγραφείς, κτλ, δεν έχουν βάλει το δικό τους λιθαράκι, για να χτίσουν αυτό το "αφήγημα": από τη Χάνα Άρεντ διεθνώς, μέχρι τη Σώτη, ως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εγχώριας απαλεψιάς, και βουλευτές του Σύριζα, με τα πένθιμα σήμαντρα του "ομοφοβικού ΚΚΕ" και την καταπίεση ομοφυλόφιλων και γυναικών στη Σοβιετία -για να πιάσουμε το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Ή όπως γράφει ο Άγης Στίνας:
Η αληθινή δημοκρατία έχει πάψει να υπάρχει στον πλανήτη μας από τότε που ο ενεργός πολίτης μιας αυτόνομης κοινότητας έγινε ο ευπειθής υπήκοος της οποιασδήποτε πολιτικής, θρησκευτικής, κτλ, εξουσίας. Αυτό ισχύει για όλα τα σύγχρονα κράτη.
(...) Όμως υπάρχουν στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μερικά πράγματα που έχουν πραγματική αξία για τις λαϊκές μάζες. Είναι αυτά που οι ίδιες με τους αγώνες τους και με το αίμα τους έχουν κατακτήσει. Είναι αυτά που μπορούν να γίνουν μέσα και όπλα στην πάλη για τη χειραφέτησή τους: το δικαίωμα της οργάνωσης, της συγκέντρωσης, της διαδήλωσης, της απεργίας, της ελεύθερης διάδοσης των ιδεών, της ελεύθερης συζήτησης.
Αυτές ακριβώς τις πολύτιμες για τις λαϊκές μάζες κατακτήσεις καταργεί το ολοκληρωτικό καθεστώς, είτε πρόκειται για στρατιωτική δικτατορία είτε για την εξουσία του ενός κόμματος. Όλες οι εξουσίες συγκεντρώνονται και μονοπωλούνται από το ολοκληρωτικό Κράτος. Οι λαϊκές οργανώσεις διαλύονται, οι διαδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις και οι απεργίες απαγορεύονται. Ο τύπος και όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι αποκλειστικό δικαίωμα του κράτους. Οι λαοί σε αυτά τα καθεστώτα δεν πρέπει να ακούν, να βλέπουν, να μαθαίνουν, να πληροφορούνται τίποτε άλλο από αυτό που θέλει το ολοκληρωτικό Κράτος. Για εκείνους που αντιδρούν ενεργά, για εκείνους που υπάρχουν υπόνοιες ότι αντιδρούν, για τους συγγενείς τους, για γνωστούς παλιούς αγωνιστές είναι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι φυλακές, τα ψυχιατρεία, τα βασανιστήρια, τα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Η προφανής στόχευση είναι αυτή ακριβώς. Να δείξει δηλ τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας και των στοιχειωδών δικαιωμάτων που εξασφαλίζει στα μέλη της κοινωνίας,αντίθετα με τα δύο άκρα, που συνθλίβουν σαν Συμπληγάδες το άτομο. Αν και συνήθως, ένας τόσο χοντροκομμένος συμψηφισμός πάει πολύ βαθύτερα από την απλή ανάδειξη μιας "τρίτης, εναλλακτικής κατάστασης". Στην πραγματικότητα, στην σπίλωση ενός πόλου, χώρου, πολιτικής πρότασης, που βαφτίζεται άκρο, για να μπει στο ίδιο τσουβάλι με κάτι άλλο, το οποίο με τη σειρά του κερδίζει μια έμμεση νομιμοποίηση από αυτή τη σύγκριση. Ο στόχος εν προκειμένω δεν είναι άλλος από την καταδίκη της εγκληματικής φύσης του κομμουνισμού, ως πρακτικής κι ως ιδεολογίας (συμπληρώστε νοερά τα εισαγωγικά, όπου χρειάζεται, γιατί είναι πάρα πολλά, για να τα βάλω όλα). Αντιθέτως, το άκρο του φασισμού παρουσιάζεται ως κάτι αυτόνομο από την αστική του μήτρα, κι αναβαθμίζεται-νομιμοποιείται από την εξίσωσή του με τον άλλο πόλο, χωρίς να του μείνει κάποια ρετσινιά.

Εφόσον λοιπόν η (αστική) δημοκρατία ανέχεται τους κομμουνιστές, που διακηρύσσουν ανοιχτά πως θέλουν να την καταλύσουν, γιατί να μη γίνει το ίδιο και με τους νεοναζί, ανεξάρτητα από το αν διαφωνεί με τις ιδέες που εκφράζουν; Αυτή είναι εξάλλου η πεμπτουσία και το μεγαλείο της αστικής δημοκρατίας. Να φέρνει το φασισμό από το παράθυρο.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι πόσο εύκολα υιοθετούνται στον καθημερινό δημόσιο λόγο οι διάφορες παραλλαγές του παραπάνω σχήματος, για να αποδείξουν πόσο φρόνιμη και νηφάλια είναι η δική τους θέση, που οριοθετείται από δύο αλληλοτροφοδοτούμενα κέντρα και αποφεύγει τα ακραία ολισθήματα και τους κινδύνους που συνεπάγονται.

Ήδη από τη διατύπωση, κάποιοι σφοι αναγνώστες μπορεί να θυμήθηκαν το βασικό ερμηνευτικό σχήμα που έχει διαφανεί εν όψει του τρίτου τόμου του δοκιμίου ιστορίας του κόμματος, για την κομματική κρίση του 89-91, με τα δύο αλλητροφοδοτούμενα κέντρα, δεξιό κι αριστερό (προσέξτε όμως πώς η χρήση της έννοιας κέντρου, αδυνατίζει τη σχηματική, γεωγραφική χρήση των όρων δεξιά-αριστερά). Το οποίο κατά τη γνώμη μου εξισώνει άνισα μεγέθη κι ευθύνες διαφορετικής βαρύτητας ή σκοπιμότητας, ενώ το βασικό είναι να αναδειχτούν οι λόγοι και τα δεξιά λάθη που οδήγησαν στην κυριαρχία του αναθεωρητικού κέντρου (και τον αριστερισμό ως τιμωρία για τα δεξιά λάθη), τα οποία εξετάζονται συνοπτικά σε ένα περυσινό κείμενο της κετουκε στην Κομεπ, που δίνει ίσως το περίγραμμα του τρίτου τόμου.

Σε παρόμοια θέση περικύκλωσης είχε βρεθεί κατά τη δεκαετία του 20' και το μπολσεβίκικο κόμμα, όταν ο σφος με το μουστάκι κι η συντριπτική πλειοψηφία γύρω απ' αυτόν εναντιώθηκε στην αριστερή, μικροαστική παρέκκλιση (Τρότσκι, Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ) και τη δεξιά, οπορτουνιστική παρέκκλιση (Μπουχάριν), κι ενώ αρχικά είχε συμμαχήσει με τη δεύτερη εναντίον της πρώτης. Ενώ ο Στάλιν επισήμαινε πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι αυτός που υποτιμούμε κάθε φορά.

Οι έννοιες αυτές αντιστράφηκαν με εντυπωσιακό τρόπο στα χρόνια της Περεστρόικα (πριν έρθουν όλα πάνω-κάτω), όπου αριστεροί και ριζοσπάστες θεωρούνταν τα γκεσέμια της παλινόρθωσης, ενώ δεξιοί και δογματικοί ήταν όσοι υπερασπίζονταν τις σοσιαλιστικές δομές, ακόμα και κάποιοι τίμιοι μπρεζνιεφικοί, σαν τον Λιγκατσόφ (ένας διαχωρισμός που μεταφέρθηκε εν μέρει και στα καθ' ημάς, με τους "ανανεωτικούς" αναθεωρητές να θεωρούνται από τα αστικά μέσα πιο τολμηροί κι αριστεροί από τους δογματικούς, που έμεναν προσκολλημένοι στο παρελθόν). Ο Γκόρμπι εμφανιζόταν ως η φωνή της λογικής, που έβαζε χαλινάρι στις ακραίες απόψεις κι οδηγούσε νηφάλια το τιμόνι της χώρας (προς το γκρεμό). Ενώ ο Σάββας Μιχαήλ, που έβλεπε στην Περεστρόικα την ενσάρκωση του τροτσκιστικού σχήματος της επανάστασης μες στην επανάσταση ενάντια στη γραφειοκρατία), θεωρούσε σε κάποιο κείμενό του το Γέλτσιν ως τον πιο συνεπή, ριζοσπάστη μεταρρυθμιστή (ενάντια στις "ταλαντεύσεις" του Γκόρμπι).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η χρήση του σχήματος από διάφορα παρακλάδια (καταβολάδες και περικοκλάδες, που δε θα γίνουν ποτέ δέντρα) του ΚΚ.
Στο εξωκοινοβούλιο πχ βρίσκουν αρκετά έξυπνη την τακτική των ίσων αποστάσεων από τους δύο πόλους της "επίσημης αριστεράς" και το διαχωρισμό τόσο από τον αδιέξοδο σεχταρισμό του ΚΚΕ, που υποτιμά την τακτική και τους ενδιάμεσους στόχους, όσο και από το ρεφορμισμό του Σύριζα που υποβαθμίζει κι απομακρύνει το στρατηγικό στόχο. Όμως από τη στιγμή που υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός, γίνεται σαφώς από θέση ευμενούς ουδετερότητας προς την κυβερνώσα αριστερά, που αθωώνεται (ή απλώς καταδικάζεται ανέξοδα εκ των υστέρων) για μια σειρά επιλογές της, όπως φάνηκε και στην πράξη, τους πρώτους μήνες της πρώτη φορά αριστεράς, μέχρι το δημοψήφισμα.

Αλλά αυτά τα σχήματα μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ. Να βγει πχ η ΛαΕ, που έχει κάνει σημαία της την έξοδο από το ευρώ, και να φτιάξει με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, το δικό της δίπολο, ενάντια στην Ανταρσυα που συμπεριφέρεται ως ένα μικρό ΚΚΕ (το 'παμε και παραπάνω για τα εισαγωγικά), βάζει απογειωμένους στόχους κι υποτιμά τον κρίκο της ευρωζώνης, κι ενάντια στο Σύριζα, που μένει σταθερά στο άλλο άκρο.

Αλλά μπορεί να βγάλει ένα αντίστοιχο δίπολο (και μαζί όλη την Πασοκιά του), μιλώντας πχ για αριστερούς ψάλτες της δεξιάς και το καραβάνι του, που προχωρά μες στην έρημο με τις πάμπολλες οφθαλμαπάτες (πχ για μια καλή, δημοκρατική ΕΕ), παρά τα σκυλιά που γαβγίζουν.
Αντίστοιχο δίπολο θα μπορούσε να βγάλει ακόμα κι η ΝΔ, για να δείξει πως εκπροσωπεί το μεσαίο χώρο ενάντια σε αυτούς που δε θέλουν τις μεταρρυθμίσεις και αυτούς που λένε πως δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα κι αποφασιστικά.
Ή ακόμα και το Ποτάμι, που εκπροσωπεί το "ακραίο κέντρο", όπως είχε γράψει σε μια παλιότερη ανάλυσή του ο Θοδωρής.
Υπενθυμίζω επίσης και το δίπολο δογματισμού-αναθεωρητισμού, που χρησιμοποιεί στην ανάλυσή της η ΛτΙ -όπως είδαμε σε ένα πρόσφατο κείμενο.

Δεν ξέρω αν από τα παραπάνω μπορεί να βγει κάποιο συνολικό συμπέρασμα. Εγώ θα σημείωνα πάντως ως επιμύθιο πως αντί να προσπαθούμε να βρούμε δύο άκρα, που τα υπερβαίνει, υποτίθεται, διαλεκτικά η δική μας προσέγγιση, ως σώφρον κέντρο, και να παρουσιάζουμε με τέτοιους όρους την ιδεολογική διαπάλη που διεξάγεται -από εδώ η γυναίκα μου, από εδώ το αίσθημά μου, και στη μέση ο γαμάτος της υπόθεσης- πρέπει να ξεφύγουμε από την υποσυνείδητη ενσωμάτωση του παραπάνω σχήματος, τις γεωγραφικές έννοιες και τις σχηματικές αντιλήψεις.

Και να παρουσιάζουμε τη δική μας πρόταση ως αυτό που πραγματικά είναι: η επαναστατική υπέρβαση των αδιεξόδων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και όλων των ταξικών κοινωνιών. Η προοπτική μιας κοινωνίας χωρίς αδικία κι εκμετάλλευση. Και το αναντικατάστατο μέσο/όπλο της ταξικής πάλης, που περιλαμβάνει δύο ανειρήνευτους πόλους: το κεφάλαιο και την εργασία.
Τίποτα λιγότερο, τίποτα πιο "κεντρικό" ή στρογγυλεμένο.

Η μεγάλη απεργία λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα

Η μεγάλη απεργία λιμενεργατών και μυλεργατών στην Καλαμάτα

Τετάρτη 9 Μάη 1934. Η απεργία στην Καλαμάτα πνίγεται στο αίμα. Νεκροί είναι οι: Μαραγκουδάκης Αντώνης, Σπάλας Ανδρέας, Μπλίκος Παναγιώτης, Κολιτσιδάκης Ιωάννης, Γιατσερινός Βασίλης, Καπετανέας Βασίλης.
Πέμπτη 10 Μάη 1934. Ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί με τίτλο «Ο Τσαλδάρης ματοκύλησε τους εργάτες Καλαμάτας, κάτω η δολοφόνα κυβέρνηση των αλευροβιομηχάνων».
Ο λόγος που ξεσηκώθηκαν οι εργάτες, είναι ένα σιλό που οι αλευροβιομήχανοι εγκατέστησαν στο λιμάνι, για να ξεφορτώνει απευθείας στους αλευρόμυλους. Η χρησιμοποίησή του σήμαινε ότι οι μισοί περίπου λιμενεργάτες θα έχαναν τη δουλειά τους, ενώ από την πλευρά του κράτους και της εργοδοσίας δεν υπήρχε καμιά μέριμνα για την προστασία όσων θα έμεναν χωρίς μεροκάματο.
Τετάρτη 9 Μάη 1934. Ξημερώματα, το σιτοφόρο βαπόρι «Λίμνη» μπαίνει στο λιμάνι και πλευρίζει στον απορροφητήρα του μύλου «Ευαγγελίστρια». Οι λιμενεργάτες συγκεντρώνονται στο λιμάνι με επικεφαλής την απεργιακή τους επιτροπή (...) Δύο λόχοι στρατού με πολυβόλα και όλη η έφιππη χωροφυλακή βρίσκονται στο λιμάνι.
Ο υπολοχαγός Στεφανάκος φυτεύει μια σφαίρα στο κορμί του ξαδέρφου του, λιμενεργάτη Στεφανάκου.
Οι εργάτες βγάζουν τα πτώματα των σκοτωμένων από τη θάλασσα (...) Βάζουν τα πτώματα πάνω σε μία σκάλα (...) με κόκκινες και μαύρες σημαίες από τα τσεμπέρια των γυναικών ξεκινούν για την πόλη. Τραγουδούν το πένθιμο εμβατήριο «πέσατε θύματα αδέρφια εσείς...».
Οι εργάτες καλούν τους φαντάρους να πετάξουν τα τουφέκια. Δύο φαντάροι έτοιμοι να πετάξουν τα τουφέκια συλλαμβάνονται. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, ο αξιωματικός διατάζει «πυρ».
Ταυτόχρονα, άλλη διαδήλωση με πάνω από 500 άνδρες και γυναικόπαιδα φέρνουν πάνω σε ξυλοκρέβατο δύο σκοτωμένους από την παραλία. Ενας λοχίας πετάει το όπλο του και περνά με το μέρος των διαδηλωτών.

Ενα από τα ταμπλό που παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση

Στη μία τα πολυβόλα, τα εφ όπλου λόγχη τουφέκια, ο στρατός, η έφιππη και πεζή χωροφυλακή. Από την άλλη πλευρά, γυναικόπαιδα και εργάτες με κόκκινες και μαύρες σημαίες.
Το υπουργείο Στρατιωτικών διατάζει να πάει στρατός στην Καλαμάτα από το Ναύπλιο και την Τρίπολη. Κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος.
Εκείνες τις μέρες, ο «Ριζοσπάστης» γίνεται κυριολεκτικά ανάρπαστος. Εξαντλούνται όλα τα φύλλα. Οι εργάτες γυρίζουν ο ένας απ' τον άλλο για να τον διαβάσουν. Τα συνθήματα του «Ρίζου» γίνονται και συνθήματα ολόκληρης της μάζας.
Η εφημερίδα «Εστία» καλεί το κράτος να χτυπήσει «τους παράγοντας εκείνους, οι οποίοι δημιουργούν τον κομμουνισμόν, οι οποίοι διαιρούν τον Ελληνικό Λαό, οι οποίοι ευρύνουν τα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων χάσματα, οι οποίοι δηλητηριάζουν τας ψυχάς των εργατών, των στρατιωτών, των νέων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται διά τους αισχρούς των σκοπούς την υφισταμένην βεβαίως δυστυχία».
Στον «Ριζοσπάστη» φτάνει το ακόλουθο τηλεγράφημα: «Ελληνες εργάτες Νέας Υόρκης συνελθόντες σε συλλαλητήριο διαμαρτυρόμαστε προς την ελληνική πρεσβεία και προς την ελληνική κυβέρνηση για τας σφαγάς των εργατών Καλαμών. Εκφράζομεν μέσω του "Ριζοσπάστη" την αλληλεγγύη των Ελλήνων εργατών της Αμερικής προς τους απεργούς Καλαμών και συλλυπητήρια προς τις οικογένειες των θυμάτων».

***

Βράδυ Δευτέρας 21 Δεκέμβρη 2015. Στο αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, μια ομάδα νέων παιδιών παρουσιάζει μια μουσικοθεατρική παράσταση για τα γεγονότα της μεγάλης απεργίας των λιμενεργατών και μυλεργατών της Καλαμάτας. Η παρουσίαση έγινε στα πλαίσια της εκδήλωσης που διοργάνωσε η ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ, με αφορμή τα 97 χρόνια του ΚΚΕ. Ο «Ριζοσπάστης» ήταν εκεί. Οπως και τις μέρες της μεγάλης απεργίας...

Από τη μουσικοθεατρική παράσταση που βασίστηκε στα ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» για τη μεγάλη απεργία του 1934

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» «Πυλώνας» για καπιταλιστική ανάκαμψη και χειραγώγηση των ανέργων

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»

«Πυλώνας» για καπιταλιστική ανάκαμψη και χειραγώγηση των ανέργων

Η κυβέρνηση σκοπεύει να επεκτείνει το θεσμικό πλαίσιο για τις συνεταιριστικές επιχειρήσεις, όπως άλλωστε προβλέπεται από τη στρατηγική «Ευρώπη 2020»

Από τις ουρές της ανεργίας, αφεντικό στη δική σου επιχείρηση... Αυτό είναι το «όραμα» που σερβίρει το κράτος στους χιλιάδες ανέργους με την «κοινωνική οικονομία»

Eurokinissi

Η συχνότητα, με την οποία επανέρχεται στο προσκήνιο η θεματολογία γύρω από την «κοινωνική οικονομία», και μάλιστα από τα πλέον αρμόδια στελέχη της κυβέρνησης, επαληθεύει τη σημασία που της δίνεται σε ό,τι αφορά τη συμβολή της στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, που αποτελεί στρατηγική επιδίωξη της συγκυβέρνησης και όλων των άλλων αστικών κομμάτων.
Παράλληλα, όπως θα δούμε παρακάτω, αξιοποιείται από την κυβέρνηση για να καλλιεργήσει προσμονή και αυταπάτες στις εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων ότι λύση στο πρόβλημά τους θα δώσει η ανάπτυξη της «επιχειρηματικότητας», η μετατροπή δηλαδή των ίδιων σε επιχειρηματίες.
Προσπαθεί μ' αυτόν τον τρόπο να συγκαλύψει τις πραγματικές αιτίες της ανεργίας και το σύστημα που τη γεννάει, να αποκόψει τους ανέργους και τις οικογένειές τους από το κίνημα, να αδυνατίσει την πάλη για μέτρα ουσιαστικής προστασίας των ανέργων, για σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους, που είναι ασύμβατα με το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Πριν από λίγες μέρες, σε ημερίδα που οργάνωσε το υπουργείο Εργασίας, η Ράνια Αντωνοπούλου, αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, επισήμανε πως η «κοινωνική οικονομία» αποτελεί έναν «από τους κεντρικούς πυλώνες της οικονομίας (...) εισάγει ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης της παραγωγής και διανομής των κερδών της (...) Τα σχήματα της Κοινωνικής Οικονομίας επενδύουν τα κέρδη τους για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, με σεβασμό στον άνθρωπο και στο περιβάλλον».
Στο πλαίσιο αυτό, ανακοίνωσε ότι η συγκυβέρνηση έχει ως στόχο την «ανάπτυξη συνεταιριστικών δομών και δομών κοινωνικής οικονομίας σε όλους τους κλάδους της οικονομίας...».
Ο Αλέξης Χαρίτσης, υφυπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, χαρακτήρισε κρίσιμο το ρόλο της «κοινωνικής οικονομίας», την οποία συνέδεσε με τη δυνατότητα «του ιδιωτικού τομέα να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σχετικά με την προσφορά αναγκαίων αγαθών και υπηρεσιών. Η αντιμετώπιση της ανεργίας (...) μπορεί να επιταχυνθεί σημαντικά με την ανάπτυξη και την υποστήριξη συνεργατικών και συνεταιριστικών πρωτοβουλιών».
Ο Γιώργος Σταθάκης, υπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, είπε στην ίδια ημερίδα πως «(η κοινωνική οικονομία) είναι διαφορετικό μοντέλο οικονομίας. Πολύ διαφορετικό από το κρατικό και πολύ διαφορετικό από το ιδιωτικό». Να σημειωθεί ότι σε πρόσφατη συνέντευξή του μίλησε για τη «νέα οικονομία», στην οποία η κυβέρνηση περιλαμβάνει προφανώς και την «κοινωνική οικονομία».

Διεύρυνση του θεσμικού πλαισίου

Θυμίζουμε εδώ ότι το πρώτο θεσμικό πλαίσιο για την «κοινωνική οικονομία» στην Ελλάδα φτιάχθηκε από το ΠΑΣΟΚ το 2011. Τώρα, η κυβέρνηση σκοπεύει να ενισχύσει τον τομέα αυτό με νέα νομοθετική πρωτοβουλία, προκειμένου υπερβεί το στενό και πρωτόλειο πλαίσιο δράσης των υφιστάμενων «κοινωνικών επιχειρήσεων» (ΚΟΙΝΣΕΠ), που σήμερα αριθμούν περί τις 1.000, και το οποίο αφορά κυρίως την προσφορά κοινωνικών παροχών και κοινωνικής φροντίδας.
Ενδεικτική των όσων σχεδιάζει η κυβέρνηση είναι η επισήμανση του Αλ. Χαρίτση στην ίδια ημερίδα, ότι «είναι εξαιρετικά επίκαιρο το θέμα της αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού πτωχευμένων ή εγκαταλειμμένων παραγωγικών μονάδων και η παραχώρησή τους σε συνεταιρισμούς εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές, ή άλλων ανέργων».
Οπως χαρακτηριστικά ανέφερε, θα μπορούσε να αναπτυχθεί μια «κοινωνική επιχείρηση» από εργάτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν ένα εργοστάσιο που έκλεισε ή εγκαταλείφθηκε από τον ιδιοκτήτη του. Ετσι, σύμφωνα με τον ίδιο, θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της ανεργίας και ταυτόχρονα θα προσφέρουν αναγκαία αγαθά στην κοινωνία, συμβάλλοντας στην παραγωγική ανασυγκρότηση! Αναφέρθηκε, μάλιστα, στην ανάγκη «να δημιουργηθούν χρηματοδοτικά εργαλεία» για την «υποστήριξη των εγχειρημάτων κοινωνική οικονομίας».
Οι κινήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα από την κυβέρνηση, την Τοπική Διοίκηση και μέρος των πρώην εργαζομένων, με τη στήριξη επιχειρηματικών κύκλων, για την επαναλειτουργία επιχειρήσεων που καταστράφηκαν από τον εγχώριο και διεθνή ανταγωνισμό, όπως η «Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία», ή η ΑΓΝΟ, είναι ενδεικτική.
Στην πραγματικότητα, επιβεβαιώνεται η πρόθεση της κυβέρνησης να στηρίξει την επέκταση της «κοινωνικής οικονομίας» σε πολλούς κλάδους της οικονομικής δραστηριότητας, παρουσιάζοντάς την ως ένα «άλλο» μοντέλο, που οργανώνεται από ιδιώτες, αλλά διαφέρει από τον κρατικό και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Σ' αυτά της τα σχέδια προσπαθεί να στρατεύσει εργαζόμενους και ανέργους, εμφανίζοντας την «κοινωνική οικονομία» και ως μέσο ανάσχεσης και αντιμετώπισης της ανεργίας, προβάλλοντάς την ταυτόχρονα ως λύση ελκυστική και συμφέρουσα, γιατί είναι τάχα συλλογική εργατική ιδιοκτησία, ενώ είναι καπιταλιστική.

Τεχνογνωσία και χρήμα από την ΕΕ

Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να επαναφέρει σαν «κάτι νέο και πρωτόγνωρο» το δοκιμασμένο σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες μοντέλο των «συνεταιριστικών επιχειρήσεων», που λειτουργούν όμως με τα ίδια κριτήρια του ανταγωνισμού και του κέρδους και υπάγονται στους ίδιους αδυσώπητους νόμους του καπιταλισμού, όπως όλες οι άλλες κρατικές ή ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Αλλωστε, η «κοινωνική οικονομία» δεν είναι εφεύρημα αυτής ή των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα. Η σοσιαλδημοκρατία είναι που την εφάρμοσε μεταπολεμικά. Η δε ανάπτυξή της αποτελεί έναν από τους διαχρονικούς σκοπούς της ΕΕ, ενταγμένο στο στόχο της ανταγωνιστικότητας, όπως αυτός περιέχεται και στη «Στρατηγική "Ευρώπη 2020"».
Ενδεικτικά αναφέρουμε: «Οργανώνουν νέα και καινοτόμα επιχειρηματικά μοντέλα για τη μεγιστοποίηση της ανταγωνιστικότητας (...) Το συνεταιριστικό επιχειρηματικό μοντέλο είναι απολύτως σύμφωνο με τις αξίες της Συνθήκης της ΕΕ και τους στόχους της Στρατηγικής "Ευρώπη 2020" (...) να ληφθούν μέτρα για τη διευκόλυνση της μεταβίβασης των επιχειρήσεων στους εργαζόμενους (...). Οι συνεταιρισμοί εργαζομένων/ οι εξαγορές επιχειρήσεων από εργαζόμενους ενδεικνύεται να ενισχύονται από ειδικό κονδύλιο του προϋπολογισμού της ΕΕ το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει και χρηματοδοτικά μέσα» (γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [CCMI/093], Βρυξέλλες, 25 Απρίλη 2012).
Η ίδια Επιτροπή με γνωμοδότησή της πριν από τρεις μήνες (INT/770 Χρηματοπιστωτικό οικοσύστημα/ κοινωνικές επιχειρήσεις) συστήνει τη λήψη μέτρων από την ΕΕ και τα κράτη - μέλη για τη χρηματοδοτική στήριξη των «κοινωνικών επιχειρήσεων». Συνολικά, η ΕΕ εκπονεί μελέτες και πραγματοποιεί εκδηλώσεις που ζητούμενο έχουν την προώθηση της «κοινωνικής οικονομίας».
Η διαρκής ενασχόληση με την προώθηση της «κοινωνικής οικονομίας» από την πλευρά της ΕΕ, ενός διακρατικού ιμπεριαλιστικού οργανισμού, που ξηλώνει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, φθάνει από μόνη της για να πονηρέψει τον καθένα για το πού στοχεύουν πραγματικά τα σχέδια της κυβέρνησης και στην Ελλάδα...

Είναι εφικτός

 Είναι εφικτός

Δεν ανήκει στις ένοχες, μυστικές απολαύσεις μου, κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δε θα είχα πρόβλημα να βγω θαρρετά (από την ντουλάπα μου) και να το παραδεχτώ ανοιχτά, όπως κάνω πχ για τη δεκαετία με τις βάτες και την αισθητική της, που την υπερασπίζομαι κριτικά, σαν Σοβιετική Ένωση. Παρόλα αυτά, έπρεπε να συνοδεύσω μια σφισσα, με αντίστοιχα ένοχα (αλλά βασικά απενοχοποιημένα) γούστα και έτσι βρέθηκα στο σινεμά να παρακολουθώ μία από τις δύο ταινίες που κόβουν τα περισσότερα εισιτήρια, αυτές τις μέρες. Όχι τον πόλεμο των άστρων, αλλά αυτή που οδήγησε στην εν Ελλάδι αναβολή της παγκόσμιας πρεμιέρας του, κι έτσι γίναμε μόλις η προτελευταία χώρα στον κόσμο, όπου θα προβληθεί η ταινία, μπροστά μόνο από την Κίνα, κάτι που αποδεικνύει περίτρανα πως είμαστε η τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης.

Και τη βρήκαμε ευτυχώς σε αρκετά καλή τιμή (δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός), ώστε να μην κλαίμε για τα λεφτά που δώσαμε, αλλά δυστυχώς κάπως καλύτερη των προσδοκιών μας, χωρίς πολύ υλικό για να γελάσουμε, όπως στην προηγούμενη ταινία (Αν): με την εγκυμοσύνη ελέφαντα, που κρατούσε τέσσερις εποχές, τις ανερυθρίαστες αντιγραφές σκηνών, τον παθιασμένο έρωτα με τα κορμιά να χτυπιούνται σαν κριάρια μεταξύ τους, και το φτωχικό, καθημερινό διώροφο ενός άνεργου σκηνοθέτη στην Πλάκα, που υπάρχει και τώρα στην ιστορία -αλίμονο- το ίδιο ή κάποιο άλλο γειτονικό, αλλά αυτή τη φορά στα χέρια κάποιου στελέχους πολυεθνικής εταιρίας. Και το οποίο σχολίαζε στις παραστάσεις του και στο περυσινό Φεστιβάλ κι ένας άλλος Χριστόφορος, (ένας είναι ο Χριστόφορος, αλλά το γράφω έτσι, για να παραπέμπει στον τίτλο της ταινίας), ο Ζαραλίκος, που έκλεινε το φετινό πρόγραμμά του διασκευάζοντας το Μπέλα-Τσάο (το οποίο παράγουμε σε μεγαλύτερες ποσότητες απ' όσες μπορούμε να καταναλώσουμε), με το προφητικό (ως προς την ταινία τουλάχιστον) φινάλε: αγάπη μόνο ρε μουνιά... (ναι μουνιά, γιατί όχι; Είναι πολύ ωραία λέξη, όπως έλεγε σε έναν παλιό δίσκο του ο Χάρρυ Κλυνν).

Σίγουρα ένας φανατικός του είδους έχει την ευκαιρία να δει περισσότερα πράγματα και να ικανοποιηθεί, όχι γιατί δεν τα περίμενε και δεν ήξερε πως θα τα βρει, αλλά ακριβώς γιατί τα βρίσκει, αναγνωρίζει κι επιβεβαιώνει κλασικά στοιχεία και νόρμες, όπως το ντεζαβού διαρκείας με τις κλεμμένες σκηνές-ατάκες-σενάρια ολόκληρα (σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω), τη μανία του με τους τοίχους στις ερωτικές σκηνές (αν και αυτή τη φορά δεν υπάρχει γυμνό, γιατί είναι σοβαρή ταινία), το Οιδιπόδειο διαρκείας με τις μάνες, τη φανερή έλλειψη ρεαλισμού σε μια σειρά συμπτωματικών συμπτώσεων στην πλοκή της υπόθεσης, όπου μπερδεύονται όλοι με όλους και την σχετικά προβλέψιμη εξέλιξη των πραγμάτων.

Κι υπάρχουν αναμφίβολα σημεία, που ακόμα κι ένας αμύητος, μη πεπειραμένος θεατής μπορεί να διακρίνει και να γελάσει. Όπως σχολίασε κι ένας σφος, είναι σα να άνοιξε ο Χριστόφορος μια μέρα την τηλεόραση, σε ένα δελτίο ειδήσεων, ή μια εφημερίδα, και να "εμπνεύστηκε" από (αντέγραψε) όσα είδε, (επ)ανακαλύπτοντας την Αμερική της κρίσης και των συνεπειών της. Κι όλα αυτά, πασπαλισμένα με μια σειρά λατρεμένα κλισέ, πχ το διαχωρισμό ευρωπαϊκού βορρά-νότου και τους τροϊκανούς που φέρνουν τις απολύσεις από το εξωτερικό και τα πάνω-κάτω στη ζωή των Ελλήνων, ότι οι πολιτικοί (και η πολιτική) είναι κακοί και μας χωρίζουν, Έλληνες, Άραβες και Γερμανούς, κοκ...
Αλλά δεν είναι τόσο τρανταχτά και ξεκαρδιστικά, όσο άλλοτε...

Άσε που μπορείς να βρεις ακόμα και θετικά στοιχεία, όπως την ερμηνεία της Καβογιάννη και του οσκαρικού της παρτενέρ, με την τόσο συμπαθή φυσιογνωμία, που λέγεται πως εντυπωσιάστηκε από τις ικανότητες της Καβογιάννη. Αλλά και την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Μηνά Χατζησάββα (που άξιζε πιθανότατα έναν καλύτερο επίλογο στην καριέρα του), και μάλιστα σε κόντρα ρόλο, όπου ενσαρκώνει έναν χρυσαυγίτη. Και προπαντός, το μονόλογο-ξέσπασμα της Καβογιάννη στο σύζυγό της: είσαι ένας μέτριος, ένας βλάκας, ένας φασίστας!

Γιατί ο αντίφα Παπακαλιάτης έχει και τέτοια πολιτικά μηνύματα, όπως φαίνεται και από τον τίτλο της ταινίας του: ένας άλλος κόσμος (είναι εφικτός). Με ποιον τρόπο; Με την αγάπη, τον αρχαίο μύθο της Ψυχής και του Έρωτα, που καταργεί όλα τα σύνορα και κάθε διάκριση.
Αγάπη μόνο ρε μουνιά...

Δεν είναι αυτό πολιτική σκέψη; Τι παραπάνω έχει δηλ η πολιτική της κυβέρνησης Σύριζα, που χρησιμοποιούσε αυτό το σύνθημα (ως συμπλήρωμα στο "οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη"), συνολικά η σοσιαλδημοκρατία με την "τέχνη του εφιικτού" (τίτλος βιβλίου του Μιτεράν) ή οι ριζοσπαστικές της εκδοχές της, όπως το αντικαπιταλιστικό ΣΕΚ (ας μη φορτώσουμε το κείμενο με πολλά εισαγωγικά, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται), που είχε κάνει σημαία το Πόρτο Αλέγκρε και την πάλη κατά της παγκοσμιοποίησης (γιατί ο ιμπεριαλισμός δεν είναι μοδάτη έννοια).

Στην τελική, ο Παπακαλιάτης, γόνος επιχειρηματία, που είχε αναλάβει την ΚΑΕ Ηράκλειο, κι αναθρεμμένος σε ένα κατεξοχήν μικροαστικό Πασοκονήσι, δύσκολα θα μπορούσε να μας πει κάτι παραπάνω για όλα αυτά. Ως εκεί έφτανε, ως εκεί μας είπε, κι από μια άποψη, πολύ καλά έκανε. Το πρόβλημα δεν είναι αυτός, αλλά η σιωπή των υπόλοιπων, του πολιτικοποιημένου καλλιτεχνικού κόσμου και γνωστών δημιουργών με ευρύτερη απήχηση, που δεν έχουν μιλήσει με το έργο τους, με αποτέλεσμα οι μόνοι που το έχουν πιάσει ως φαινόμενο, όπως μπορούν, να είναι ο αντίφα Παπακαλιάτης κι ο (ψηφοφόρος του ΚΚΕ ελέω Κανέλλη, νομίζω) Καπουτζίδης, στην Εθνική Ελλάδος. Κι αντιστρόφως, εγώ/εμείς που αγνοούμε ή σνομπάρουμε άλλους λιγότερο προβεβλημένους καλλιτέχνες κι έργα, που μιλάνε με αξιώσεις για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Όσο για το Σταρ Γουόρς, έχω υπόψη μου κάποιους παραλληλισμούς με τους Σοβιετικούς, τον πόλεμο των Άστρων και την αυτοκρατορία του Κακού, αλλά αυτά μάλλον δεν είναι ικανά από μόνα τους να με πείσουν να παρακολουθήσω ένα είδος που δε με έχει κερδίσει. Κι ο Σνάιπερ δεν είναι κι ιδιαίτερα πιεστικός, για να μπορέσει να με παρασύρει..

Σε μεγάλες περιπέτειες οι λαοί

Σε μεγάλες περιπέτειες οι λαοί

Οι ανακοινώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συγκρότηση σώματος Συνοριοφυλακής - Ακτοφυλακής της ΕΕ, σε αντικατάσταση της μέχρι τώρα Frontex, ανοίγουν νέα κεφάλαια που εγκυμονούν ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για τους λαούς. Πρόκειται για ανακοινώσεις με σοβαρές προεκτάσεις, που πρέπει να εξεταστούν και στο έδαφος των σφοδρών ανταγωνισμών που επιβάλλουν αυτή την περίοδο ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όπως αυτή στη Συρία κι αλλού. Το νέο σώμα της ΕΕ θα έχει ακόμα πιο σαφή στρατιωτικά χαρακτηριστικά από τη Frontex και κουμπώνει με τις προ ολίγων μηνών εξαγγελίες του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζ. Κ. Γιούνκερ, περί συγκρότησης Ευρωστρατού.

Η ΕΕ εξαγγέλλει ένα σώμα «που θα φυλά τα χερσαία και θαλάσσια εξωτερικά σύνορα της ΕΕ», δύναμης 1.000 στρατιωτών, καθώς και μια προέκτασή του. Ενα πρόσθετο σώμα άμεσης επέμβασης, από μια δεξαμενή άλλων 1.500 στρατιωτών που θα μπορεί να αναπτύσσεται εντός 3 ημερών, όπου κι όποτε το επιτάξουν οι επιταγές των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, απέναντι στους «εχθρούς» πρόσφυγες και μετανάστες.
Η όλη πρόταση πλαισιώνεται από τα λεγόμενα «hot spots», τα «κέντρα ξεδιαλέγματος» του απαραίτητου για το κεφάλαιο εργατικού δυναμικού από τον κύριο όγκο των προσφύγων, με πρόβλεψη μάλιστα για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Γραφείου Επιστροφών. Πρόκειται στην καθομιλουμένη για... Ευρωπαϊκό Γραφείο Απελάσεων. Οσοι δεν έχουν τις προδιαγραφές και τα προσόντα που έχουν ανάγκη αυτή τη στιγμή τα ευρωπαϊκά μονοπώλια, θα επιστρέφουν μέσα από τους μηχανισμούς καταστολής της ΕΕ στην κόλαση του πολέμου ή θα εγκλωβίζονται μαζικά, ζώντας σε άθλιες συνθήκες, σε χώρες όπως η Ελλάδα. Ετσι στέρεψαν γρήγορα τα κροκοδείλια δάκρυα της ΕΕ για το δράμα των προσφύγων, οι υποκριτικές διακηρύξεις της περί αλληλεγγύης κ.λπ.

Πιο συγκεκριμένα ακόμα, η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που υιοθετήθηκε επί της αρχής από την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ορίζει καθαρά ότι μετά από συστάσεις και προειδοποιήσεις, η νέα Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή - Ακτοφυλακή θα μπορεί να επεμβαίνει αυτόκλητα στα σύνορα, αν και όποτε διαπιστώνει αδυναμία από κράτη - μέλη «να φυλάξουν επαρκώς τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ», χωρίς καν να παίρνει άδεια από το κράτος - μέλος που έχει την ευθύνη των συνόρων.
Σε μια φωτογραφική, επίσης, διάταξη, προβλέπεται «η συνεργασία και η κοινή δράση στα σύνορα με τρίτες χώρες», ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα για συνδιαχείριση του Αιγαίου από Ελλάδα - Τουρκία και κοινές επιχειρήσεις Ελλάδας - ΠΓΔΜ, στο όνομα πάντα «της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ».

Η ΕΕ και οι Συνθήκες της

Οι παραπάνω εξαγγελίες της ΕΕ δεν αποτελούν έκπληξη για το ΚΚΕ. Συνιστούν υλοποίηση και παραπέρα επεξεργασία των ψηφισμένων Συνθηκών της ΕΕ, όπως του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας κ.ά. Σε μια περίοδο που οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και εντείνεται η πολυδιάστατη επιθετικότητα του κεφαλαίου για την Ενέργεια και τον έλεγχο των αγορών, αυτές οι Συνθήκες δε δείχνουν μόνο τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της ΕΕ, ο οποίος άλλωστε εκφράζεται καθημερινά, αλλά φανερώνουν καλύτερα επίσης τις προβλέψεις και τους σχεδιασμούς του ιμπεριαλιστικού κέντρου και των μελών του. Κάθε άρθρο τους είναι ανάλογα δομημένο και στοχεύει στην ενεργοποίηση μηχανισμών για λογαριασμό των μονοπωλίων. Ενδεικτική ήταν άλλωστε και η ενεργοποίηση του άρθρου 42.7 της Συνθήκης της ΕΕ, που σηματοδοτεί την προετοιμασία για μια πιο γενικευμένη στρατιωτική επέμβαση χωρών της ΕΕ στη Συρία, στο όνομα της αλληλεγγύης στη Γαλλία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί να εξωραΐσει την επικίνδυνη αποστολή της νέας Ευρωπαϊκής Συνοριακής - Ακτοφυλακής και την πρόβλεψη να επιχειρεί στα σύνορα ενός κράτους - μέλους χωρίς την άδειά του, επικαλούμενη σχετικές αναφορές στα άρθρα 72-79 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ για την ευθύνη των κρατών - μελών στη φύλαξη των συνόρων. Την ίδια στιγμή, όμως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρνει την πρότασή της για τη νέα Συνοριοφυλακή - Ακτοφυλακή επικαλούμενη το άρθρο 77 των Συνθηκών, που ορίζει πως: «2. (...) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο (...) λαμβάνουν μέτρα που αφορούν: β) τους ελέγχους στους οποίους υποβάλλονται τα πρόσωπα που διέρχονται τα εξωτερικά σύνορα (...) δ) οποιοδήποτε μέτρο που είναι αναγκαίο για την προοδευτική δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων».
Επίσης, η ΕΕ επικαλείται και το άρθρο 79, που ορίζει ότι: «Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο λαμβάνουν μέτρα σχετικά με τους ακόλουθους τομείς: (...) γ) λαθρομετανάστευση και παράνομη διαμονή, καθώς και απομάκρυνση και επαναπατρισμός των παρανόμως διαμενόντων» (σ.σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας).
Με βάση και τα παραπάνω, μπορεί να συνειδητοποιηθεί καλύτερα η αξία του τεκμηριωμένου μετώπου που έγκαιρα άνοιξε το ΚΚΕ με την ΕΕ και όλες τις Συνθήκες της, ενημερώνοντας και προειδοποιώντας από την πρώτη στιγμή το λαό για τις βαριές συνέπειές τους σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ολα τα αστικά κόμματα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι κ.ά., όπως και διαχρονικά ο ΣΥΝ και μετέπειτα ο ΣΥΡΙΖΑ, τις εκθείαζαν, κάνοντας κριτική για επουσιώδη ζητήματα. Αυτές είναι, λοιπόν, οι περιβόητες «αρχές και οι συνθήκες της ΕΕ», που και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες πίνουν νερό στο όνομά τους.

Εμφανίζουν το μαύρο άσπρο

Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση αυτοπροβάλλεται ότι διαφωνεί με τις εξαγγελίες της ΕΕ. Πρόκειται, όμως, για προκλητική μετατροπή του μαύρου σε άσπρο. Γιατί η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και φέρει μεγάλες ευθύνες για όσα προωθούνται στο πλαίσιο της ΕΕ και υπονομεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Χρειάζεται να υπογραμμιστεί ότι:
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που ζητά επίμονα «να αναγνωριστούν τα ελληνικά σύνορα ως σύνορα της ΕΕ», για να «βοηθήσει η ΕΕ περισσότερο στην αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος».
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που ζητά διαρκώς όλο αυτό το διάστημα την αποστολή ακόμα περισσότερων δυνάμεων της Frontex στα σύνορα. Η ίδια ζήτησε και την εγκατάσταση των συνοριακών δυνάμεων ταχείας επέμβασης (RΑΒΙΤ) στα σύνορα Ελλάδας - ΠΓΔΜ.
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που μίλησε για την ανάγκη να συγκροτηθεί ένας μηχανισμός κοινής δράσης των ακτοφυλακών Ελλάδας και Τουρκίας στα σύνορα, από το βήμα μάλιστα των επίσημων δηλώσεων κατά την πρόσφατη επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία.
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που στηρίζει ένθερμα και συνυπογράφει όλες τις αποφάσεις της ΕΕ για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κι ας αφήσει τώρα τα σάπια ότι «άλλοι βομβαρδίζουν και αυτοί κατηγορούν τώρα την Ελλάδα για την αντιμετώπιση των προσφύγων - θυμάτων αυτών των βομβαρδισμών». Φαρδιά - πλατιά αυτές οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις έχουν και την υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης, τη συμφωνία της σε Συνόδους Κορυφής, τη συνδρομή της με κάθε είδους στρατιωτικές διευκολύνσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Γνωστά είναι και τα αιτήματά της για επέκταση των βάσεων και υποδομών του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα.
Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, που αναπαράγει «ενεργητικά και με ανάληψη πρωτοβουλιών» όλα τα ιμπεριαλιστικά προσχήματα για επεμβάσεις και πολέμους στην περιοχή, π.χ. περί «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», «καταπολέμησης του ριζοσπαστισμού», «πολέμου ενάντια στο "Ισλαμικό Κράτος"» που δημιούργησαν και συντηρούν συγκεκριμένες καπιταλιστικές χώρες, «πολέμου μεταξύ θρησκειών».

Υπερασπίζοντας τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Πρόκειται, λοιπόν, για απύθμενη υποκρισία της κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο, όταν ο αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Ν. Ξυδάκης, σε πρόσφατες δηλώσεις του¹ αναφέρει προκλητικά: «Γιατί τίθεται το ζήτημα της κυριαρχίας; Ποιος αρνήθηκε; Δεν αρνήθηκε κανένας τη βοήθεια της Frontex (...) Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ αντίθετη σε μια κοινή ευρωπαϊκή δράση, ήταν πάντα η πιο υποστηρικτική και στη Frontex η Ελλάδα έδωσε ουσία και πεδίο δράσης και δε θα είχε καμία αντίρρηση στην αλλαγή της εντολής. Υπάρχει μια προϋπόθεση. Να αναλάβει όλο το πακέτο της διαχείρισης των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών και όχι μόνο τη φύλαξη των συνόρων και δεύτερον, δεν μπορεί να τεθεί έτσι, με τρόπο πρόχειρο και εκβιαστικό, θα έλεγα, θέμα εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας στο πόδι. Αυτά δεν μπορούν να γίνουν».
Αρα, υπέρμαχη της παραχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων η κυβέρνηση, αλλά όχι... στο πόδι!
Ενώ ο υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, σε σχετική συνέντευξή του στην εφημερίδα «Le Soir»² και στην εξής ερώτηση που του έγινε: «Βασικά, η πρόταση της Επιτροπής συνεπάγεται ότι τα κράτη - μέλη εγκαταλείπουν μερικώς την κυριαρχία τους επί των εξωτερικών συνόρων. Συμφωνείτε ή αντιτίθεστε σε αυτή την αρχή;», απάντησε απροκάλυπτα: «Μπορούμε να συμφωνήσουμε, αλλά μετά από μια διαπραγμάτευση μεταξύ κυρίαρχων μερών»...

Νομιμοποίηση του «γκριζαρίσματος» στο Αιγαίο

Θέτουμε, επίσης, ένα ακόμα ερώτημα: Αλήθεια, η νέα Συνοριοφυλακή και Ακτοφυλακή της ΕΕ σε ποια ακριβώς χωρικά ύδατα, σε ποια θαλάσσια σύνορα και εναέριο χώρο προορίζεται να επιχειρήσει, από κοινού μάλιστα με την Ελλάδα και την Τουρκία;
Μήπως δε γνωρίζει η ΕΕ τις διαρκείς αμφισβητήσεις και παραβιάσεις ελληνικών χωρικών υδάτων και εναέριου χώρου στο Αιγαίο; Η επιδίωξη της Τουρκίας για το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου μπορεί να είναι οφθαλμοφανής, όμως η ΕΕ, όπως άλλωστε και το ΝΑΤΟ κάνουν πως δεν την βλέπουν όλα αυτά τα χρόνια. Πολύ περισσότερο τώρα, που δείχνουν σαφώς την προτίμησή τους στην Τουρκία για την εξυπηρέτηση των βλέψεών τους στην εξέλιξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία και τον αναβαθμισμένο ρόλο που επιδιώκουν να διαδραματίσουν εκεί, μεταξύ άλλων, η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία. Η νέα Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή - Ακτοφυλακή, λοιπόν, εκτός της άρσης του δικαιώματος κάθε χώρας η ίδια να φυλά τα σύνορά της, έρχεται να αποτελέσει κάλλιστα μοχλό νομιμοποίησης κι επικύρωσης των τούρκικων βλέψεων στο Αιγαίο, με τη σφραγίδα της ΕΕ.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, ο λαός χρειάζεται να βρίσκεται σε μεγάλη αγωνιστική επαγρύπνηση και κινητοποίηση.
Με βάση αυτές τις επικίνδυνες εξελίξεις, είναι ανάγκη να συνειδητοποιηθεί βαθύτερα από το λαό μας ότι όπως ο πλούτος και τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής βρίσκονται στα χέρια της αστικής τάξης, στον έλεγχό της βρίσκονται και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Οσο η αστική τάξη θα είναι στην εξουσία, όσο η χώρα θα είναι στη στρούγκα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ο λαός και τα δικαιώματά του θα βρίσκονται σε μόνιμο κίνδυνο. Οι αστοί κι εδώ υπολογίζουν τα δικά τους συμφέροντα, που έρχονται σε αντίθεση με αυτά του λαού, που υπηρετούν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων τους και προϋποθέτουν το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Γι' αυτό και η αστική τάξη για τα συμφέροντα και την κερδοφορία της βάζει σε μεγάλη περιπέτεια το λαό μας, εμπλέκοντας όλο και περισσότερο τη χώρα μας στη δίνη των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που μαίνονται στην ευρύτερη περιοχή και στον κίνδυνο γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Να γιατί το ΚΚΕ επιμένει ότι η εργατική τάξη, το εργατικό - λαϊκό κίνημα, σε συνθήκες που πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου, χρειάζεται να έχουν στραμμένη την προσοχή τους τόσο στον εξωτερικό εχθρό ως εισβολέα επικυρίαρχο, όσο και στον εσωτερικό εχθρό, την τάξη που κατέχει την εξουσία και που για τα δικά της και μόνο συμφέροντα και κέρδη οδηγεί το λαό στη σφαγή του ιμπεριαλιστικού πολέμου, σε συνεργασία με τους ξένους ιμπεριαλιστές συμμάχους της.
Το σύνθημα «καμία θυσία για την πλουτοκρατία» που συμπεριλαμβάνει και τις οδυνηρές συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, υποχρεώνει σε σύνθετα κι αυξημένα άμεσα καθήκοντα ανάπτυξης της πάλης ενάντια του, για την εξάλειψη των αιτιών που τον γεννούν. Τα αιτήματα για καμιά εμπλοκή, καμιά συμμετοχή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία, χρειάζεται να γίνουν αναπόσπαστο στοιχείο της πάλης στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Αποτελούν στοιχείο κατανόησης της ολόπλευρης επίθεσης που δέχεται και της συνολικής απάντησης που πρέπει να δώσει. Τα κυριαρχικά δικαιώματα μπορούν πραγματικά να διασφαλιστούν μόνο όταν ο λαός πάρει ο ίδιος την εξουσία στα χέρια του, όταν γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει, όταν θα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να αποδεσμευτεί από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, να χαράξει δρόμο προς το δικό του συμφέρον.
Παραπομπές
1. http://www.euractiv.gr/i-eyropi-kai-o-kosmos/xidakis-nea-evropaiki-sinoriofilakitha-analavi-oli-diachirisi-ton-prosfigon/
2. http://www.capital.gr/story/3089055/n-em-kotzias-em-sti-le-soir-i-europaiki-sunoriofulaki-na-einai-se-euthugrammisi-me-tis-sunthikes

Του Κώστα ΠΑΠΑΔΑΚΗ*
*Ο Κώστας Παπαδάκης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ευρωβουλευτής του Κόμματος

Υπόσχεται στο λαό «ξέφωτα», ενώ εφαρμόζει με αποφασιστικότητα την αντιλαϊκή πολιτική

Υπόσχεται στο λαό «ξέφωτα», ενώ εφαρμόζει με αποφασιστικότητα την αντιλαϊκή πολιτική

Στη μαχητική υπεράσπιση της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζουν, πέρασαν τα κυβερνητικά επιτελεία τη βδομάδα που πέρασε, ομολογώντας ταυτόχρονα ότι στόχος τους είναι η χειραγώγηση του λαού, ώστε να αποδεχτεί τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που απαιτεί ο στόχος ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Στην τελευταία για το 2105 συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου την Τετάρτη, ο Αλ. Τσίπρας διαβεβαίωσε σε όλους τους τόνους κεφάλαιο και ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ESM) ότι η εφαρμογή του μνημονίου αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησής του, καθησυχάζοντας ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι «συμπαγής και αδιατάρακτη», με θέληση και αποφασιστικότητα να υλοποιήσει τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις και κομπάζοντας ότι έχει «ψήφο εμπιστοσύνης απ' το λαό».
Στην κατεύθυνση αυτή, υπέδειξε στους υπουργούς του να επιταχύνουν ρυθμούς, καθιστώντας σαφές ότι «δε δικαιολογούνται οι καθυστερήσεις», αξίωσε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, παρουσιάζοντας και τους βασικούς άξονες γύρω απ' τους οποίους αυτή θα ξεδιπλωθεί το επόμενο εξάμηνο.
Δίνοντας απτά δείγματα γραφής της σπουδής τους, προανήγγειλε άνοιγμα του Ασφαλιστικού εντός του Γενάρη, με σαρωτικές ανατροπές κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων, αλλά και την κατάθεση νέου αναπτυξιακού νόμου με επιδοτήσεις και φοροελαφρύνσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Σε ό,τι αφορά το Ασφαλιστικό, ο Αλ. Τσίπρας προσπάθησε να ρίξει «στάχτη στα μάτια» του λαού, ισχυριζόμενος ότι δε θα υπάρξουν νέες μειώσεις κύριων συντάξεων, προαναγγέλλοντας νέο «τσεκούρι» στις επικουρικές, σε συνδυασμό με τη διαβεβαίωσή του ότι θα υλοποιήσει τη μνημονιακή δέσμευση για πρόσθετη μείωση ύψους 700 εκατομμυρίων ευρώ των δαπανών για συντάξεις το 2016, «από οποιαδήποτε πρόσφορη πηγή», όπως αναφέρεται στο 3ο μνημόνιο.
Ταυτόχρονα με την επίθεση στα εναπομείναντα δικαιώματα του λαού, ο Αλ. Τσίπρας προανήγγειλε νέα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, όπως:
-- Νέος αναπτυξιακός νόμος για την παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας, με νέα προνόμια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, που «θα επιδοτεί, κατά προτεραιότητα, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με αιχμή τους τομείς της νέας τεχνολογίας και της καινοτομίας. Το λεγόμενο "αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα" και τις εξωστρεφείς παραγωγικές δραστηριότητες». Παράλληλα, προανήγγειλε τη μετεξέλιξη του ΕΤΕΑΜ σε αναπτυξιακό Ταμείο, με στόχο να λειτουργήσει ως δημόσια αναπτυξιακή τράπεζα.
-- Νομοσχέδιο για την αναδιαμόρφωση της Δημόσιας Διοίκησης, δηλαδή την προσαρμογή της στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου.
-- Κατάθεση νομοσχεδίου για τον εκσυγχρονισμό και την παραγωγικότητα των ιδιωτικών και δημόσιων έργων.
-- Κατάθεση νομοσχεδίου για την αναθεώρηση των δημοσίων συμβάσεων.
-- Νόμος για την οικειοθελή αποκάλυψη της φοροδιαφυγής κ.ά.

Το μνημόνιο ως η καλύτερη επιλογή

Είχε προηγηθεί συνέντευξη του πρωθυπουργού στους «Financial Times», όπου παρουσίασε το μνημόνιο σαν την καλύτερη από κάθε άλλη επιλογή. Δήλωσε συγκεκριμένα: «Είμαστε πέντε χρόνια σε πρόγραμμα. Είναι δύσκολο για μια ευρωπαϊκή χώρα να έχει χάσει την εθνική κυριαρχία της για τόσο μεγάλο διάστημα. Για να την επανακτήσει και να φύγει από τον έλεγχο της τρόικας, πρέπει να εφαρμοστεί το πρόγραμμα. Είναι σκληρό, αλλά είναι η καλύτερη από κάθε άλλη επιλογή».
Το εφεύρημα περί ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, στόχος που αξίζει τάχα κάθε θυσία, είναι το δόλωμα για να στρατεύσουν το λαό στους στόχους του κεφαλαίου. Αποκρύπτουν ότι η συμμετοχή στην ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς προϋποθέτει την εκχώρηση μέρους της «εθνικής κυριαρχίας» της χώρας, κάτι που είναι αντικειμενικό να συμβαίνει στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού συστήματος και της διεθνοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας, είτε έχει μνημόνιο, είτε όχι. Πρόκειται, άλλωστε, για συνειδητή επιλογή από την πλευρά της ελληνικής αστικής τάξης, που γίνεται με γνώμονα τα συμφέροντά της.
Η κυβέρνηση αποκρύπτει, επίσης, ότι η λεγόμενη «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας» δεν πρόκειται να σηματοδοτήσει την ανάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, αφού ο στόχος της αναθέρμανσης της καπιταλιστικής κερδοφορίας έρχεται σε αντίθεση με αυτή την προοπτική.
Ταυτόχρονα και ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Πολ Μέισον στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ #ΤhisIsaCoup, υπερασπίστηκε τη δυνατότητα ...μετάλλαξης του μνημονίου, ισχυριζόμενος ούτε λίγο - ούτε πολύ ότι το περιεχόμενό του δεν καθορίζεται απ' τις ανάγκες της τάξης που το επέβαλλε, αλλά είναι στη διακριτική ευχέρεια όσων διαχειρίζονται την υλοποίησή του: «Θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει, ήταν ένας τακτικός συμβιβασμός. Και ο κρίσιμος παράγοντας είναι να το εντάξουμε σε μια πιο ριζοσπαστική στρατηγική».

Ο «δράκος» με το όνομα ΔΝΤ

Στη συνέντευξή του στους «Financial Times», ο Αλ. Τσίπρας αναφέρθηκε και στο ΔΝΤ, καθώς τη βδομάδα που πέρασε, επιχειρήθηκε εκ νέου να ενοχοποιηθεί αυτό εξ ολοκλήρου για την αντιλαϊκή πολιτική. Δήλωσε σχετικά: «Εκτιμούμε ότι μετά από έξι χρόνια διαχείρισης έκτακτης κρίσης, η Ευρώπη έχει τώρα τη θεσμική ικανότητα να αντιμετωπίσει επιτυχώς ενδοευρωπαϊκά θέματα» και πως «προβληματίζεται με τη μη εποικοδομητική στάση του Ταμείου σε δημοσιονομικά και οικονομικά θέματα».
Περισσότερο σαφής στάθηκε την επομένη η κυβερνητική εκπρόσωπος, καταγγέλλοντας τις «νεοφιλελεύθερες εμμονές» του ΔΝΤ. Η Ολγα Γεροβασίλη επιχείρησε να απαλείψει τις ευθύνες της κυβέρνησης για την αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει με στόχο την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας στην Ελλάδα, αλλά και να εξωραΐσει την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία, στρατηγική επιλογή της οποίας αποτελεί η επίθεση στο εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων για τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.
«Η ΕΕ θα έπρεπε να λύνει μόνη της τα προβλήματά της. Επομένως, αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι ευρωπαϊστές, θα έπρεπε αυτό να το συνυπολογίζουν (...) Οι θέσεις μας για το ΔΝΤ και για τις απόψεις τις οποίες έχει το ΔΝΤ, τις θεωρούμε νεοφιλελεύθερες, ακραία νεοφιλελεύθερες πολύ συχνά. Δεν είναι συμβατές με τη δική μας άποψη και τον τρόπο εξόδου από την κρίση», δήλωσε.
Εσπευσε, βεβαίως, να διευκρινίσει ότι η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο αντιλαϊκό πρόγραμμα που εφαρμόζει και δεν αιτείται την αποχώρησή του. Ισχυρίστηκε, ωστόσο, ότι η παρουσία του ΔΝΤ εξυπηρετεί τον Σόιμπλε και άλλες φωνές, «οι οποίες θέλουν (...) να το χρησιμοποιούν προκειμένου να εφαρμοστούν τα πιο νεοφιλελεύθερα μέτρα, μακριά από τις ευρωπαϊκές πρακτικές». Δεν έκανε τον κόπο να εξηγήσει ποιες είναι αυτές οι «ευρωπαϊκές πρακτικές», μιας και είναι γνωστό ότι σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ και σ' εκείνα που δεν έχουν υπογράψει μνημόνια με την τρόικα ή με το ΔΝΤ, εφαρμόζονται ίδιας κοπής αντιλαϊκά μέτρα.

Κάλπικες υποσχέσεις

Για το κέρδισμα της λαϊκής ανοχής, αν όχι συναίνεσης, η κυβέρνηση δεν αρκείται στο να πετάει τις ευθύνες στους «κακούς». Εχει πάντα πρόχειρες κάλπικες υποσχέσεις περί εξόδου απ' την κρίση, επιστροφής στην ανάπτυξη, αλλαγών στην Ευρώπη κ.λπ., που εκμεταλλεύονται την αγωνία του λαού, κρύβοντάς του ότι η επιστροφή στην ανάπτυξη, όταν και αν γίνει, θα γίνει με όρους βαθύτατα αντιλαϊκούς, δίχως ανάκτηση απωλειών, με βάθεμα της εκμετάλλευσης.
Κάπως έτσι, ο πρωθυπουργός έφτασε να ισχυρίζεται, μιλώντας στο Υπουργικό Συμβούλιο, ότι «πυξίδα της πολιτικής μας, αλλά και διαρκής διαπραγματευτικός αγώνας με τους δανειστές, είναι οι ανάγκες των πιο ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων...», ότι «η χρονιά που έρχεται, σηματοδοτεί τη δεύτερη φάση του στρατηγικού σχεδίου της κυβέρνησής μας για την έξοδο από την κρίση με ανάπτυξη, αναδιανομή και κοινωνική δικαιοσύνη», ότι δεν υπάρχει άλλοθι «στις προσπάθειές μας για τη διαρκή μεγέθυνση της δικής μας επιτυχίας» και να εκφράζει τη βεβαιότητα ότι «όπως με επιτυχία καταφέραμε να αντεπεξέλθουμε στις δύσκολες και κρίσιμες στιγμές του 2015, έτσι, με επιτυχία, θα καταφέρουμε το 2016 να οδηγήσουμε τον ελληνικό λαό και τον τόπο σε ένα ξέφωτο μεταμνημονιακό...»!!!
Η αιτία της χαράς, του κομπασμού στα όρια του ξιπασμού και των ευσήμων που απονέμει στον εαυτό του ο πρωθυπουργός, μπορεί να μη γίνεται αντιληπτή απ' το λαό που στενάζει εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά αυτό είναι μια μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια, ανίκανη να ανακόψει την ευφορία που έχει καταλάβει το κυβερνητικό επιτελείο για τις τόσες πολλές του επιτυχίες, σε τόσο λίγο χρόνο.
Ισχυρίζονται, ακόμα, ότι ο λαός δε θα «ξυπνήσει» μόνο σε μεταμνημονιακό ξέφωτο, αλλά και σε μια άλλη Ευρώπη. «Μια νέα μέρα ήδη ξημέρωσε στη Λισαβόνα, στη Μαδρίτη και φυσικά στην Ελλάδα. Οι εξελίξεις ήταν εξαιρετικά ανατρεπτικές και σημαντικές. Σήμερα, έχουμε μια νέα πραγματικότητα», υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Το παραμύθι της Ευρώπης που τάχα αλλάζει, έχει σκοπό να καλλιεργήσει στο λαό την ψευδαίσθηση ότι η αντιλαϊκή πολιτική είναι αποτέλεσμα ενός συγκυριακού αρνητικού συσχετισμού και της επικράτησης δυνάμεων με «νεοφιλελεύθερες εμμονές». Οτι είναι δυνατή η συγκρότηση μιας συμμαχίας (Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Ελλάδας, Πορτογαλίας) «ενάντια στη λιτότητα», να αλλάξει την ΕΕ κι από συμμαχία του κεφαλαίου να τη μετατρέψει σε φιλολαϊκή. Το παραμύθι αυτό συγκαλύπτει το περιεχόμενο της κριτικής που τα κράτη αυτά ασκούν στην κυρίαρχη πολιτική της ΕΕ που έχει τη σφραγίδα της Γερμανίας. Κριτική που γίνεται από τη σκοπιά υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου αυτών των κρατών, που δεν αμφισβητεί τις αντιδραστικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις (τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις), αφού άλλωστε αυτές έχουν ως στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας, την ενίσχυση της προσπάθειας για καπιταλιστική ανάκαμψη.

Θέλουν κίνημα «νεροκουβαλητή» στο «μύλο» τους

Τι επιδιώκουν με τα παραπάνω; Να σύρουν το λαό να στηρίζει μαχητικά τις επιλογές του κεφαλαίου. Το επιβεβαίωσε ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος, διατυπώνοντας με σαφήνεια την επιδίωξη του κόμματός του να χειραγωγήσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα: «Είναι απλοϊκό να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε γιατί δεν ήταν ριζοσπαστικός αρκετά ή γιατί δεν έφυγε από το ευρώ. Ισχύει ότι οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό ανέθεσαν τις φιλοδοξίες τους σε πολιτικό επίπεδο στον ΣΥΡΙΖΑ και σταμάτησαν να κάνουν αυτό που έκαναν για να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση» (...)
«Για να επιτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ τους στόχους του ως κυβέρνηση, πρέπει να ξαναβρούμε αυτήν την ισορροπία μεταξύ κυβέρνησης και κινήματος. Η κοινωνία να συνεχίσει να πιέζει τους υπουργούς. (...) Θα ήμουν ευχαριστημένος αν γίνονταν διαδηλώσεις και σε κάθε διαδήλωση προτεινόταν μια εναλλακτική ιδέα για το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα».
Αν συνδυάσουμε αυτή την τοποθέτηση με τις αποφάσεις της πρόσφατης ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, συνειδητοποιούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα παρέμβει ενεργά το επόμενο διάστημα στο κίνημα, με στόχο αυτό να γίνει χειροκροτητής της κυβερνητικής πολιτικής.