Ινδονησία: μισόν αιώνα μετά την 29/12/1965

 Ινδονησία: μισόν αιώνα μετά την 29/12/1965

Εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε ένα τζαμί στην Ινδονησία για να παρακολουθήσουν την παραδειγματική τιμωρία μιας γυναίκας που παρέβη τον Ισλαμικό Νόμο, τη Σαρία. Η γυναίκα υπέστη πέντε χτυπήματα με ραβδί στην πλάτη γιατί έκανε το «έγκλημα» να βρεθεί πολύ κοντά σε έναν άντρα που δεν ήταν σύζυγός της. Οδηγήθηκε στην αυλή του τζαμιού, μπροστά στο πλήθος που ζητωκραύγαζε, υποχρεώθηκε να γονατίσει μπροστά στον δήμιό της. Ο άντρας που φορούσε μάσκα στο πρόσωπο, την χτύπησε με το ξύλινο ραβδί πέντε φορές στην πλάτη, ενώ εκείνη ούρλιαζε από τον πόνο. Στο τέλος η γυναίκα κατέρρευσε και την απομάκρυναν από το σημείο «σηκωτή», προκειμένου να λάβει ιατρική βοήθεια.


Εδώ και λίγη ώρα, η παραπάνω είδηση κάνει τον γύρο του κόσμου. Προφανώς, ο απίστευτος -για λογικό άνθρωπο- λόγος ξυλοδαρμού αυτής της γυναίκας αποτελεί βέλος στην φαρέτρα όσων υποστηρίζουν ότι η δημοκρατική δύση πρέπει να αντιδράσει δυναμικά στις ισλαμικές προκλήσεις. Δυστυχώς, όμως, κανένα ΜΜΕ δεν τολμά να προσθέσει την απαραίτητη και εξαιρετικά σημαντική λεπτομέρεια ότι αυτή η "δημοκρατική δύση" ήταν που, πριν μισό αιώνα, εξέθρεψε στην Ινδονησία το θηρίο τού ισλαμικού φονταμενταλισμού ώστε να το στρέψει κατά των κομμουνιστών. Πριν τέσσερα περίπου χρόνια, στην "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού" γράφαμε, μιλώντας για την Ινδονησία:

Ινδονησία, 2015: Ραβδισμός γυναίκας που εγκλημάτισε διότι βρέθηκε
"πολύ κοντά σε κάποιον που δεν ήταν σύζυγός της".

(...) Εκεί, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε αναδειχθεί ως ηγέτης ο εθνικιστής πρόεδρος Σουκάρνο. Ο Σουκάρνο είχε προκαλέσει την οργή του διεθνούς κεφαλαίου επειδή ακολουθούσε πολιτική προστατευτισμού και είχε δρομολογήσει διαδικασίες για αναδιανομή του πλούτου. Όμως, το μείζον πρόβλημα με τον Σουκάρνο ήταν ότι είχε διακόψει τις σχέσεις της Ινδονησίας τόσο με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όσο και με την Παγκόσμια Τράπεζα, επειδή πίστευε ότι αποτελούσαν βιτρίνα των συμφερόντων των πολυεθνικών της δύσης. Μάλιστα δε, προκειμένου να επιτύχει εθνική ομοψυχία, ο εθνικιστής Σουκάρνο δεν δίστασε να συνεργαστεί ακόμη και με το κομμουνιστικό κόμμα της Ινδονησίας! Επομένως, είναι απολύτως λογικό το ότι η CIA έξυνε τα νύχια της για να τον ανατρέψει. Γι' αυτή την ανατροπή χρησιμοποίησε τον στρατηγό Σουχάρτο. 

Ο Σουχάρτο προετοιμαζόταν πολύ καιρό από τους αμερικανούς. Αυτοί τον έφεραν σε επαφή με τα "πρωτοξάδερφα" των "παιδιών του Σικάγου", την περίφημη "Μαφία του Μπέρκλεϋ". Πράγματι, στο πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας λειτουργούσε μια οικονομική σχολή, η οποία το μόνο που είχε να ζηλέψει από την αντίστοιχη σχολή του Σικάγου ήταν η παρουσία του Φρήντμαν. Κατά τα άλλα, οι φοιτητές του Μπέρκλεϋ δεν υστερούσαν σε τίποτε από τα "ξαδέρφια" τους. Αυτή, λοιπόν, η "Μαφία του Μπέρκλεϋ" ανέλαβε να κάνει μαθήματα νεοφιλελευθερισμού στον Σουχάρτο και να σχεδιάσει μαζί του την οικονομική πολιτική που θα ακολουθούσε η "απελευθερωμένη" από τον Σουκάρνο Ινδονησία. Κι όλα αυτά, υπό την εποπτεία και την χρηματοδότηση του περίφημου Ιδρύματος Φορντ.

 Ο Σουχάρτο ακολούθησε πιστά τις οδηγίες για "κεραυνοβόλο σοκ". Εκτός από τον άριστο εξοπλισμό των δυνάμεών του, η CIA τον είχε εφοδιάσει με ονομαστικό κατάλογο όλων των αριστερών ηγετών. Ο Σουχάρτο εκδήλωσε το πραξικόπημά του, στέλνοντας τους άντρες του να εκτελέσουν επί τόπου τα πεντακόσια περίπου άτομα που περιέχονταν στον κατάλογό του. Παράλληλα, εξαπέλυσε στην επαρχία κατάλληλα εκπαιδευμένους σπουδαστές θρησκευτικών σχολών, για να "καθαρίσουν" την ύπαιθρο από τους κομμουνιστές. Το "κεραυνοβόλο σοκ" πήρε τέτοια έκταση ώστε μέσα σε ένα μήνα δολοφονήθηκαν από μισό μέχρι ένα εκατομμύριο άνθρωποι σφαγμένοι κατά χιλιάδες, σύμφωνα με το περιοδικό "Time"! Μάλιστα δε, για να γίνει ακόμη εντονώτερο το σοκ, τα πτώματα των δολοφονημένων δεν θάβονταν αλλά πετιούνταν στις άκρες των δρόμων ή στα ποτάμια, προκειμένου να τρομοκρατούνται ακόμη περισσότερο όσοι τα έβλεπαν.

 Η ανελέητη τρομοκρατία ξεπέρασε και τους χειρότερους εφιάλτες των Ινδονησίων οι οποίοι, καταβεβλημένοι από τον απόλυτο τρόμο, παρέδωσαν την απόλυτη εξουσία στον Σουχάρτο δίχως την παραμικρή αντίσταση. Υπό την επήρεια αυτού του "κεραυνοβόλου σοκ", το νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα μπήκε αμέσως σε εφαρμογή και σε μικρό χρονικό διάστημα η Ινδονησία αναδείχθηκε στο φιλικώτερο περιβάλλον ολόκληρου του κόσμου για τις πολυεθνικές. Φυσικά, υπό την προστασία του διεθνούς κεφαλαίου, ο αιμοσταγής Σουχάρτο έμεινε ανενόχλητος στην εξουσία ίσαμε τον θάνατό του, το 1998. (...)

Τζακάρτα, 23 Μαΐου 1965: Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας γιορτάζει τα 45 χρόνια του.
Στο βήμα ο γενικός γραμματέας του Ντίπα Νουσαντάρα Αϊντίτ και ο πρόεδρος της χώρας Σουκάρνο.

 Στο παραπάνω απόσπασμα, πρέπει να προσθέσουμε δυο λεπτομέρειες. Πρώτον, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας ήταν όχι απλώς το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας αλλά και το μεγαλύτερο μη κυβερνητικό κομμουνιστικό κόμμα του κόσμου, με τριάμισυ εκατομμύρια κομματικά μέλη και είκοσι εκατομμύρια οπαδούς ενταγμένους στις οργανώσεις του. Δεύτερον, ο Σουχάρτο ήταν φανατικός ισλαμιστής και οι υπ' αυτόν μονάδες θύμιζαν τους ταλιμπάν, τους οποίους γνωρίσαμε μερικές δεκαετίες αργότερα στο Αφγανιστάν.

Η τρομερή σφαγή που εξαπέλυσαν οι ισλαμιστές του Σουχάρτο κορυφώθηκε μια μέρα σαν σήμερα, 29 Δεκεμβρίου, το 1965, θεωρήθηκε δε από την "δημοκρατική δύση" ως "νίκη της δημοκρατίας επί του κομμουνισμού". Μόνο που εκείνο το θηρίο, αφού εκτέλεσε το έργο για το οποίο ανατράφηκε, μεγάλωσε, αγρίεψε και ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Τώρα, πλέον, η δύση πρέπει να αρχίσει να καταλαβαίνει τι σημαίνει η παλιά, γνωστή παροιμία "όποιος κατουράει στην θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι".

-------------------------
Σημείωση

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις σφαγές που εξαπέλυσαν οι ισλαμιστές τού Σουχάρτο κατά των ινδονήσιων κομμουνιστών το 1965, διαβάστε:
- Ινδονησία, 1965-66: Μια γενοκτονία χωρίς καμία σημασία (Ι) και Ινδονησία, 1965-66: Μια γενοκτονία χωρίς καμία σημασία (ΙΙ). Από το εξαιρετικό και πάντα χρήσιμο -παρ' ότι δεν ενημερώνεται πλέον- ιστολόγιο Lenin Reloaded, με άφθονο φωτογραφικό υλικό.
- Το ξεχασμένο ολοκαύτωμα. Εκτενής παρουσίαση του ισλαμοφασιστικού πραξικοπήματος στην Ινδονησία από τον Τάσο Κωστόπουλο στην Εφημερίδα των Συντακτών.
- Another look at the indonesian "coup". Ανάλυση του αυστραλού πολιτικού αναλυτή Χάρολντ Κράουτς, ο οποίος έχει ασχοληθεί επισταμένως με την Ινδονησία. Το σχετικό με το θέμα βιβλίο του "The army and politics in Indonesia" θεωρείται σημαντικό (δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά).
- Good and bad genocide. Ενδιαφέρον άρθρο από τον ιστότοπο Fair, όπου ο Έντουαρντ Χέρμαν αναλύει τον υποκριτικό τρόπο με τον οποίο η δύση δυο μέτρα και δυο σταθμά για να κρίνει τις σφαγές τού Σουχάρτο και του Πολ Ποτ.

Δείτε, επίσης, την διαρκείας 115' πολυβραβευμένη ταινία-ντοκυμανταίρ The Act of Killing, του Τζόσουα Οππενχάιμερ, όπου η σφαγή του 1965 αποδίδεται με τρόπο που σοκάρει. Στην ταινία συμμετέχουν κάποιοι από τους σφαγείς εκείνης της εποχής.

HΠA: ”Δεν κτυπήσαμε την ISIS (τζιχαντιστές) γιατί δεν θέλαμε να πλήξουμε το περιβάλλον”! Καλή δικαιολογία για αμερικανάκια...

 HΠA: ”Δεν κτυπήσαμε την ISIS (τζιχαντιστές) γιατί δεν θέλαμε να πλήξουμε το περιβάλλον”! Καλή δικαιολογία για αμερικανάκια...

Οι ΗΠΑ, πριν ένα χρόνο δημιούργησαν τη "συμμαχία" για την εξόντωση των τζιχαντιστών...

Το αποτέλεσμα ήταν οι τζιχαντιστές να ενδυναμώνουν...

Ο Michael Morell, πρώην υποδιευθυντής της αμερικάνικης μυστικής υπηρεσίας Cia, δήλωσε στον Charlie Rose της PBSγια τον οποίο οι ΗΠΑ δεν κτύπησαν ποτέ το λαθρεμπόριο πετρελαίου μεταξύ τρομοκρατών και Ερντογάν και τις δομές παραγωγής που είχαν στην κατοχή τους οι τρομοκράτες γιατί "Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε οικολογική καταστροφή στο...

περιβάλλον"!

Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου... 

Για να μην πούμε άντε και γαμηθείτε φονιάδες των λαών!

sibilla

Το μνημόνιο είναι θέλημα θεού και ο Τσίπρας ο Προφήτης του

 Το μνημόνιο είναι θέλημα θεού και ο Τσίπρας ο Προφήτης του

Τελικά, «μωραίνει Κύριος» όσους πασχίζουν να δικαιολογήσουν τις λαϊκές θυσίες για το «θεό» του καπιταλιστικού κέρδους.

Ο λόγος για ένα χριστουγεννιάτικο παραλήρημα, κάτι ανάμεσα σε προφητεία και παραβολή σε στιλ Λιακόπουλου (το πολύ νταραβέρι με τους ΑΝΕΛ βλάπτει...), που φιλοξένησε χτες στα άρθρα της η «Αυγή». Το άρθρο εξηγεί αναλυτικά ότι «η αρχαιότερη παγκόσμια "πρώτη φορά Αριστερά" που βίωσε το ανθρώπινο γένος, γράφτηκε στα ελληνικά και ακούει στον τίτλο "το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο"»! Και ότι ο Χριστός («ο "κινηματίας" Βασιλεύς των Βασιλέων», όπως λέει το άρθρο) «σε μια από τις παραβολές Του, σε εκείνη των χρυσών φλουριών, τίμησε τη νεανική επιχειρηματικότητα του φιλόπονου εκ των τριών αδερφών που κληρονόμησαν τα φλουριά. Με δυναμική κοινωνική παρέμβασή Του πολλαπλασιάστηκαν τα ψάρια στη Νεκρά Θάλασσα και η "συνεταιριστική επιχείρηση" του βιοπαλαιστή Σίμωνος Πέτρου και των συντρόφων του αλιέων δεν πτώχευσε, δεν κατασχέθηκε από τους τελώνες», ενώ «Αποστολή Του δεν ήταν να ανατρέψει την εξουσία καθ' εαυτήν για να καταλύσει την εξ' αυτής πορευόμενη νομιμότητα, αλλά να λειάνει τις "αιχμηρές γωνίες" πάσης μορφής εξουσίας».

Έτσι που το πάνε οι ΣΥΡΙΖΑιοι, προβλέπουμε ότι δεν αργεί η ώρα που θα μας πουν ότι η αντιλαϊκή πολιτική είναι θέλημα θεού κι ο Τσίπρας ο προφήτης του!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Επικίνδυνες προτάσεις... με παρελθόν

Επικίνδυνες προτάσεις... με παρελθόν

Νέες επικίνδυνες κινήσεις, ενταγμένες σε αντιδραστικούς σχεδιασμούς που «τρέχουν» εδώ και καιρό, προανήγγειλε με δηλώσεις του ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, επιβεβαιώνοντας ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι αποφασισμένη να ολοκληρώσει τη «βρώμικη δουλειά» των προκατόχων της και σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και την εκπαίδευση και την επιλογή των στελεχών τους.
Η καθιέρωση υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας για τις γυναίκες που επιθυμούν να προσληφθούν στα Σώματα Ασφαλείας (Πυροσβεστική, Λιμενικό, Αστυνομία), παρουσιάζεται εντελώς ψευδεπίγραφα σαν μέτρο ισότητας και «βάπτισμα του πυρός». Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί ένα ακόμα μέτρο που υπηρετεί την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας.
Αντίστοιχα, η δημιουργία στρατιωτικών, ναυτικών και αεροπορικών λυκείων, η οποία «ντύθηκε» από τον υπουργό με το πρόσχημα της επιλογής των... «ψυχωμένων» από τα «παιδιά που από πολύ νωρίς έχουν κλίση στα στρατιωτικά επαγγέλματα», στην πραγματικότητα αποκόβει 15χρονα παιδιά από τη γενική εκπαίδευση και τα εντάσσει στη στρατιωτική, στέλνοντάς τα από αυτήν την ηλικία από το δάσκαλο στο στρατό.
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τρεις μέρες μετά τις δηλώσεις του υπουργού Αμυνας, προσπάθησαν χτες να κρατήσουν αποστάσεις, μιλώντας μεταξύ άλλων για «προσωπικές απόψεις» και για προτάσεις που «δεν είναι στην ατζέντα της κυβέρνησης». Φυσικά, ο Π. Καμμένος ούτε είναι κάποιος «τυχαίος» που είπε δυο... σκέψεις που «του ήρθαν» - είναι το αρμόδιο κυβερνητικό στέλεχος, ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά της μέχρι και σήμερα - ούτε είναι και ο πρώτος που προανήγγειλε αντίστοιχα μέτρα που υπηρετούν αυτούς τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς. Για την ουσία αυτών των σχεδιασμών, παρεμπιπτόντως, κανένα στέλεχος ή όργανο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε λέξη!
Η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας, μαζί με την προωθούμενη εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων σε αστυνομικά καθήκοντα, είναι εδώ και χρόνια κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, οι οποίες προωθούνται στην πράξη απ' όλες τις αστικές κυβερνήσεις, εντάσσονται στα προληπτικά μέτρα του κεφαλαίου ενάντια στον «εχθρό λαό».
Τα Σώματα Ασφαλείας έχουν τις δικές τους παραγωγικές σχολές για τα στελέχη τους, την αντίστοιχη εκπαίδευση για όλο το προσωπικό που υπηρετεί σε αυτά. Για ποιο λόγο, λοιπόν, πέρα από τη συνολικότερη περαιτέρω στρατιωτικοποίησή τους, η κυβέρνηση προαναγγέλλει ότι «οι γυναίκες που επιθυμούν να κάνουν καριέρα στα Σώματα Ασφαλείας θα πρέπει να παίρνουν το "βάπτισμα του πυρός" από τις Ενοπλες Δυνάμεις»;
Το «πρόβλημα στελέχωσης των μονάδων» που επικαλείται ο υπουργός Αμυνας, δεν είναι πρώτη φορά που αξιοποιείται για την προώθηση αντιδραστικών αλλαγών στις Ενοπλες Δυνάμεις, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη γενίκευση μισθοφορικών σωμάτων σε αυτές. Βεβαίως, το δημογραφικό πρόβλημα, που είναι η βασική αιτία, δεν μπορεί να λυθεί, αφού συνδέεται με την όξυνση των εργατικών - λαϊκών προβλημάτων. Από την άλλη, λόγος δεν γίνεται για τα ποσά και το προσωπικό που διατίθενται στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ, της ΕΕ κ.λπ., εξυπηρετώντας τους στόχους της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και των προκατόχων της για γεωπολιτική αναβάθμιση του εγχώριου κεφαλαίου.
Εξίσου επικίνδυνη είναι και η πρόταση για δημιουργία στρατιωτικών λυκείων. Στο όνομα της «κλίσης στα στρατιωτικά επαγγέλματα», στόχος τους είναι τα μελλοντικά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να είναι αποκομμένα από τη γενική εκπαίδευση ήδη από τα 15 τους χρόνια. Πίσω από τους ισχυρισμούς του υπουργού Αμυνας ότι «τον "ψυχωμένο" αεροπόρο ή καπετάνιο ή τεθωρακισμένο ή πυροβολητή (...) τον αναγνωρίζεις νωρίς μέσα από ειδικά μαθήματα, τεστ και δεξιότητες στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση», βρίσκεται στην πραγματικότητα η επιδίωξη τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να εκπαιδεύονται στα δόγματα του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της «γεωπολιτικής αναβάθμισης» του εγχώριου κεφαλαίου, ήδη από τα πρώτα εφηβικά τους χρόνια...

Οκτώβρης του 1917. Κόμμα - Τάξη - Επανάσταση. Μηνύματα της Ιστορίας για το παρόν και το μέλλον

Οκτώβρης του 1917. Κόμμα - Τάξη - Επανάσταση. Μηνύματα της Ιστορίας για το παρόν και το μέλλον

Αποσπάσματα από την ομιλία του Κύριλλου Παπασταύρου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Ο Κύριλλος Παπασταύρου στο βήμα

Ο Οχτώβρης του 1917 εγκαινίασε μια ολόκληρη ιστορική εποχή για την ανθρωπότητα, την εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Η εποχή αυτή δεν τελείωσε λόγω των αντεπαναστατικών γεγονότων του 1989 - 1991. Δεν είναι ο συσχετισμός δυνάμεων που την καθορίζει, αλλά η ίδια η κοινωνική και οικονομική αναγκαιότητα. Είναι το γεγονός ότι ο καπιταλισμός, ως τρόπος παραγωγής, ως οργάνωση της κοινωνίας, αντιφάσκει με τις μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, για την εξάλειψη μιας σειρά φαινομένων που βασανίζουν τον εργαζόμενο άνθρωπο.

Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι η πιο ριζική, η πιο βαθιά κοινωνικοοικονομική ανατροπή που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη Ιστορία μέχρι σήμερα. Με τη σοσιαλιστική επανάσταση μπαίνει τέλος σε μια μεγάλη ιστορική περίοδο, την περίοδο που οι κοινωνίες βασίζονταν στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Οι νέες σοσιαλιστικές σχέσεις και οι παλιές, οι καπιταλιστικές, δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Για να οργανωθεί με νέο τρόπο η κοινωνία και η παραγωγή, πρέπει να ανατραπεί ο παλιός. Αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να προκύψει με αργή ειρηνική μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό, του παλιού στο νέο.
Επανάσταση, λοιπόν, είναι μια ανατροπή όλου του οικονομικού, κοινωνικού, κρατικού οικοδομήματος, είναι η ανατροπή της κοινωνικής τάξης που κυριαρχεί οικονομικά και έχει στα χέρια της την εξουσία. Είναι ταυτόχρονα η διαμόρφωση, η οικοδόμηση των νέων οικονομικών κοινωνικών σχέσεων, η συγκρότηση νέας εξουσίας, μιας νέας κοινωνικής τάξης.

Στιγμιότυπο από την εκδήλωση

Στο φόντο των αντεπαναστατικών γεγονότων της περιόδου 1989 - 1991, σήμερα ξέρουμε καλύτερα: Οτι η επανάσταση συνεχίζεται μέχρι την πλήρη εξάλειψη των τάξεων και των ταξικών διαφορών που έχουν κληρονομηθεί από αιώνες ταξικών κοινωνιών. Οτι η δυνατότητα της αντεπανάστασης παραμένει στο σοσιαλισμό, όσο δηλαδή βρισκόμαστε στην πρώτη ανώριμη ακόμα φάση του κομμουνισμού, όσο δεν έχουν καταργηθεί πλήρως οι ταξικές διαφορές και αντιθέσεις, ακόμα και αν έχουν ανατραπεί οι εκμεταλλευτές και έχει καταργηθεί η εκμετάλλευση. Οτι το Κόμμα και - κάτω από την καθοδήγησή του - οι εργαζόμενοι έχουν αποφασιστικό ρόλο στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, που δε γίνεται αυθόρμητα, αλλά υπακούει σε κοινωνικούς νόμους.

Η επανάσταση αποτέλεσμα αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών

Η επανάσταση δεν προκαλείται, δε γίνεται επειδή κάποιο κόμμα την αποφασίζει ή την σχεδιάζει. Ακριβώς επειδή η επανάσταση αποτελεί μια απότομη ριζική αλλαγή, προϋποθέτει μια ραγδαία ριζική μεταβολή στις διαθέσεις των εργατικών - λαϊκών μαζών. Μια τέτοια μεταβολή δεν μπορεί να διαμορφωθεί σε συνηθισμένες συνθήκες, δεν μπορεί να διαμορφωθεί όσο καταφέρνει η αστική εξουσία και το κεφάλαιο να διαχειρίζονται, να κουκουλώνουν, να φτιασιδώνουν τις οξυμένες αντιθέσεις του συστήματος. Οσο μπορούν να υποτάσσουν τους εργαζόμενους, είτε μέσω της ενσωμάτωσης, είτε μέσω της τρομοκρατίας και του φόβου, στους στρατηγικούς τους στόχους, όσο καταφέρνουν να αποσπούν τη συναίνεσή τους.

Το έδαφος για την επανάσταση διαμορφώνεται στη βάση αντικειμενικών συνθηκών που αλλάζουν γρήγορα και απότομα και έχουν ως αποτέλεσμα η αστική τάξη να μην μπορεί να εξουσιάζει όπως πριν και κυρίως να μην μπορεί να διαχειριστεί την απότομη όξυνση των προβλημάτων των εργατικών - λαϊκών μαζών, την επιδείνωση των όρων ζωής τους. Ενα τέτοιο σκηνικό δημιούργησε το 1917 στη Ρωσία ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που χαρακτηρίστηκε από τον Λένιν ως «ο μεγάλος σκηνοθέτης της Επανάστασης».
Βεβαίως, τα στοιχεία αυτά δεν είναι αρκετά, παρ' όλο που είναι αναγκαία για να ξεσπάσει η επανάσταση. Απαιτείται η θέληση και αποφασιστικότητα των εργατικών - λαϊκών μαζών. Που και αυτή δεν υπάρχει εξαρχής, αλλά διαμορφώνεται μέσα στην πάλη. Και γι' αυτή τη θέληση, κρίσιμο ρόλο παίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα. Οχι μόνο με τη δράση του σε συνθήκες επαναστατικές, αλλά με τη δράση του και από τα πριν, σε μη επαναστατικές συνθήκες.
Η δράση του Κόμματος σε μη επαναστατικές συνθήκες έχει μεγάλη σημασία για την προετοιμασία, για τη διαπαιδαγώγηση, την εκπαίδευση και τη συγκέντρωση εργατικών - λαϊκών δυνάμεων γύρω από την πολιτική του. Το ΚΚ οφείλει να είναι έτοιμο, να έχει επεξεργασμένη στρατηγική πολιτική κατεύθυνση, ξεκάθαρη θεωρητική αντίληψη και επεξεργασία για την επανάσταση, τα καθήκοντά της, τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Η ετοιμότητα ενός ΚΚ για να παίξει τον πρωτοπόρο ρόλο του σε επαναστατικές συνθήκες, καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις μάχες που δίνει στο σήμερα. Από τη δυνατότητά του να ασκεί επαναστατική πολιτική σε μη επαναστατικές συνθήκες, να καθορίζει η στρατηγική του, ο τελικός στόχος τη δράση, την παρέμβασή του, την οικοδόμησή του, τη δουλειά του στο μαζικό κίνημα.

Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα απέσπασε ζεστό χειροκρότημα

Η εκδήλωση λοιπόν και νίκη της κοινωνικοοικονομικής ανατροπής δε θα έρθει ως αποτέλεσμα μιας αθροιστικής σωρευτικής διαδικασίας, μιας σταδιακής αλλαγής συσχετισμών, αλλά μέσα από ένα συνδυασμό αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων.
Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει τεχνητός δρόμος σταδιακής προσέγγισης αυτής της κοινωνικοοικονομικής ανατροπής, όπως υποστηρίζουν διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις, προβάλλοντας διάφορους μεταβατικούς στόχους, προγράμματα, κυβερνητικά στάδια κ.λπ. Πολύ περισσότερο που στο όνομα αυτής της προσέγγισης, στην ουσία προωθούνται πολιτικές οι οποίες ενσωματώνουν αντί να χειραφετούν το εργατικό - λαϊκό κίνημα από την αστική πολιτική, από τον αστικό κοινοβουλευτισμό.
Αποδεικνύεται πόσο συνειδητά στρεβλά ήταν όλα αυτά τα ιδεολογήματα και οι απόψεις που προσέδιδαν χαρακτηριστικά ριζικών ανατροπών σε κινήματα διεκδίκησης μιας άλλης μορφής διαχείρισης του συστήματος (όπως π.χ. της περίφημης «Αραβικής Ανοιξης», των αγανακτισμένων κ.λπ.) σε κυβερνητικές αλλαγές, σε αλλαγές κοινοβουλευτικών συσχετισμών, συγκαλύπτοντας την πραγματικότητα, που ήταν η αντίθετη. Οτι ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων όχι μόνο δεν ανατρεπόταν, ούτε καν βελτιωνόταν, όπως αποδείχτηκε, αλλά άλλαζε σε βάρος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Αναδείχτηκε η δύναμη της εργατικής τάξης

Ο Οχτώβρης του 1917 ανέδειξε τη δύναμη που έχει η εργατική τάξη, η μόνη τάξη της σύγχρονης κοινωνίας που έχει απόλυτο και καθαρό αντικειμενικό συμφέρον - ανεξάρτητα από το αν το έχει συνειδητοποιήσει - για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και που σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να τραβήξει και άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση απέδειξε ότι οι διαφοροποιήσεις συνεχίζουν να υφίστανται και ανάμεσα στους εργαζόμενους στην κοινωνική ιδιοκτησία, που αν δεν αντιμετωπιστούν, αλλά αντίθετα ενισχυθούν, μπορεί να οδηγήσουν σε διαμόρφωση αυτοτελών συμφερόντων από το συνολικό κοινωνικό συμφέρον, που μπορεί στο τέλος να διεκδικήσουν την επιβολή τους στο σύνολο της κοινωνίας.
Σήμερα, η εργατική τάξη είναι ασύγκριτα πιο μαζική, πιο μορφωμένη, έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες από την ίδια την παραγωγική διαδικασία να παίξει το ρόλο της. Εχουν, όμως, μεγαλώσει οι διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της. Μισθολογικές, μορφωτικές, ηλικιακές, διαφορές στις εργασιακές σχέσεις, ανάμεσα σε εργαζόμενους σε νέους και παλιούς κλάδους της βιομηχανίας κ.λπ. Διαφοροποιήσεις που γεννούν επιπλέον δυσκολίες, που διαμορφώνουν αντικειμενικό έδαφος για τη διάσπαση της εργατικής τάξης.
Απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για να αντιμετωπίζονται τα εμπόδια που δημιουργούν αυτές οι συνθήκες στη συνείδηση των εργαζομένων. Απαιτείται συστηματική δουλειά για την αποκάλυψη του μηχανισμού εκμετάλλευσης. Απαιτείται δουλειά για το ξεπέρασμα των δυσκολιών που βάζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στην οργάνωση εργαζομένων. Απαιτείται μέτωπο στο συντεχνιασμό, μέτωπο στις δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντα της εργατικής αριστοκρατίας.

Διδάγματα από τη νίκη των μπολσεβίκων

Το Κόμμα των Μπολσεβίκων κατάφερε να νικήσει για μια σειρά λόγους. Πρώτα απ' όλα, είχαν γερό κόμμα, σφιχτά οργανωμένο και δοκιμασμένο, με αντοχές στις κακουχίες, σε πλήρη διαχωρισμό, οργανωτικό και πολιτικό, με τον οπορτουνισμό και σε διαρκή διαμάχη μαζί του. Δεύτερο, οι μπολσεβίκοι διαμόρφωσαν πολιτική γραμμή πλήρους διαχωρισμού από τα διάφορα στρατόπεδα των εκμεταλλευτών, κάτι που εκδηλώθηκε και με τη στάση τους στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και με τη στάση τους απέναντι στην προσωρινή αστική κυβέρνηση. Τρίτο, οι μπολσεβίκοι επέδειξαν εξαιρετική ικανότητα να δουλεύουν με ευελιξία, έχοντας όμως σταθερότητα όσον αφορά τους στόχους. Να εναλλάσσουν τη νόμιμη με την παράνομη δουλειά. Να εναλλάσσουν γρήγορα συνθήματα, να μπορούν να συνδέουν τα ζωτικά ζητήματα που απασχολούσαν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα με το ζήτημα της εξουσίας.
Υπάρχουν δυο βασικά στοιχεία τα οποία ξεχωρίζουμε για να αναδείξουμε τη σημασία τους:
Το ένα αφορά το γεγονός ότι οι μπολσεβίκοι επεξεργάστηκαν επαναστατική στρατηγική. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι διαμόρφωσαν στρατηγική που προσδιόριζε με σαφήνεια το χαρακτήρα της επανάστασης, με βασικό κριτήριο το χαρακτήρα της εποχής, δηλαδή σε ποιο στάδιο ανάπτυξης βρίσκεται ο καπιταλισμός, ποια κοινωνική τάξη βρίσκεται στο ιστορικό προσκήνιο. Και έθεταν ως καθήκον το στόχο η εργατική τάξη να πάρει την εξουσία με τη στήριξη της φτωχής αγροτιάς. Ο στόχος αυτός δε χάθηκε όλη την περίοδο από τον Απρίλη έως τον Οχτώβρη, παρ' όλο που άλλαζαν οι συνθήκες.
Το δεύτερο είναι ότι οι μπολσεβίκοι ανέπτυξαν μια σημαντική δουλειά στην εργατική τάξη της Ρωσίας, κυρίως στο βιομηχανικό προλεταριάτο και πρώτα απ' όλα στο εργοστασιακό, που αποτελούσε και το πιο σύγχρονο και δυναμικό κομμάτι του.
Για πολλά χρόνια, από το 1905 μέχρι το 1917, οι μπολσεβίκοι διεξήγαγαν σκληρή διαπάλη για την ήττα των ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων μέσα στα συνδικάτα, που εξέφραζαν αρχικά οι λεγόμενοι «οικονομιστές», δηλαδή όσοι υποστήριζαν την προτεραιότητα της οικονομικής πάλης του προλεταριάτου αποκομμένη από την πολιτική πάλη και στη συνέχεια με τους μενσεβίκους και τους εσέρους. Οι τελευταίοι υποστήριζαν τη θέση περί «ουδετερότητας των συνδικάτων», δηλαδή αρνούνταν την πολιτική διαπάλη μέσα στα συνδικάτα. Ο Λένιν αντιπάλεψε κάθε σχηματική αντιμετώπιση της διάκρισης ανάμεσα στην οικονομική, πολιτική και ιδεολογική μορφή της ταξικής πάλης, κάθε σύγχυση και μονομέρεια. Η δράση των μπολσεβίκων έδειξε πρακτικά παραδείγματα, πώς οι κομμουνιστές πρέπει να διεξάγουν την ταξική πάλη ολοκληρωμένα, σε συνθήκες υποχώρησης αλλά και ανόδου του κινήματος.
Σε αυτή τη διαπάλη, τελικά νικητές βγήκαν οι μπολσεβίκοι, με αποτέλεσμα στις παραμονές του ιμπεριαλιστικού πολέμου να κυριαρχούν σε βασικά συνδικάτα. Ο ίδιος ο Λένιν αναφέρει παραδείγματα για το πώς οι μπολσεβίκοι πλειοψήφησαν στα συνδικάτα στην Πετρούπολη και στη Μόσχα.
Ολα αυτά αποτέλεσαν βασικές προϋποθέσεις ώστε πρωτοπόρα τμήματα των εργατών που ακολουθούσαν τους μπολσεβίκους να είναι έμπειρα και δοκιμασμένα. Επέτρεψε, επίσης, στους μπολσεβίκους στις κρίσιμες στιγμές να έχουν συγκεντρωμένες δυνάμεις στους αποφασιστικούς βιομηχανικούς κλάδους και επιχειρήσεις, καθώς και σε άλλους στρατηγικής σημασίας χώρους, που τους επέτρεπε να πραγματοποιήσουν την επαναστατική ανατροπή.

Για τη δημιουργική αφομοίωση της πείρας του Οχτώβρη

Ως Κόμμα προσπαθούμε να αφομοιώσουμε δημιουργικά στη σημερινή πραγματικότητα τα διδάγματα του Οχτώβρη του 1917, όχι βεβαίως να τα μεταφέρουμε σχηματικά ή δογματικά.
Σήμερα, το ΚΚΕ, με την επεξεργασία του Προγράμματός του στο 19ο Συνέδριο, συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας την επεξεργασία που είχε ξεκινήσει απ' το 15ο Συνέδριο, προσδιορίζει με σαφήνεια ότι η επανάσταση στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική, ότι ο στόχος πάλης του ΚΚΕ είναι η εργατική εξουσία, ότι σε αυτή την πάλη δε χωράει καμιά κυβερνητική λύση εντός του καπιταλισμού και της εξουσίας του.
Εχουμε διαμορφώσει την αντίληψή μας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, παίρνοντας υπόψη την πείρα του 20ού αιώνα. Υπερασπιζόμαστε τη μεγάλη προσφορά και ανωτερότητα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τα επιτεύγματά της, αναδεικνύοντας ότι το «πάντρεμα» του σοσιαλισμού με στοιχεία του καπιταλισμού, της αγοράς, οδηγεί σε στρεβλώσεις, σε παραβιάσεις των σοσιαλιστικών αρχών.
Ως Κόμμα, σήμερα ξεχωρίζουμε την ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση στους χώρους δουλειάς και πρώτα απ' όλα στη βιομηχανία, πλάι στους παλιούς και στους νέους δυναμικούς βιομηχανικούς κλάδους. Είναι στοίχημα για το Κόμμα, ζωτικής σημασίας η οικοδόμηση σε αυτούς τους χώρους.
Παλεύουμε σήμερα, σε μη επαναστατικές συνθήκες, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, δίνουμε τη μάχη για τη βελτίωση του συσχετισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα. Παλεύουμε ταυτόχρονα για να τραβήξουμε με το μέρος της εργατικής τάξης, τα φτωχά λαϊκά στρώματα μισοπρολετάριων, αυτοαπασχολούμενων και αγροτών που η αντικειμενική θέση τους βρίσκεται πιο κοντά στην εργατική τάξη, που καταπιέζονται απ' το κεφάλαιο.
Στις σημερινές αντεπαναστατικές συνθήκες, δε δίνουμε απλώς τη μάχη υπεράσπισης των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων από την επίθεση του κεφαλαίου, δε δίνουμε απλώς τη μάχη για ορισμένες προσωρινές νίκες ή επιτυχίες, δίνουμε τη μάχη της οργάνωσης και εκπαίδευσης εργατικών - λαϊκών δυνάμεων στη σύγκρουση με το κεφάλαιο, την εξουσία του, τη μάχη για τη συνειδητοποίηση μέσα από την ταξική πείρα της ανάγκης αλλαγής του συσχετισμού υπέρ της εργατικής τάξης, τη μάχη ζύμωσης της σοσιαλιστικής προοπτικής, της συνολικής ιδεολογικής - πολιτικής - οργανωτικής προετοιμασίας του Κόμματος πρώτα απ' όλα, αλλά και των πιο πρωτοπόρων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων για τις αναμετρήσεις του μέλλοντος.

Φυλακές Ακροναυπλίας 19-1-1948

 Φυλακές Ακροναυπλίας 19-1-1948

Ήταν λίγο μετά τα Χριστούγεννα του 1947 που το αστικό-εφμυλιακό κράτος έστελνε στο εκτελεστικό απόσπασμα έντεκα αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και ήρωες του κινήματος με μόνη ουσιαστική κατηγορία την αγάπη τους για τον ελληνικό λαό, την αγωνιστική τους δράση και τα πιστεύω τους. Ανάμεσά τους βρίσκονταν ο γνωστός αγωνιστής του ΕΛΑΣ Παναγιώτης Τσόχας (Βόλγας).

Οι έντεκα αγωνιστές κρατούνταν στο κολαστήριο των Φυλακών Ακροναυπλίας και εκτελέστηκαν στον γνωστό τόπο του Ναυπλίου που χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για εκτελέσεις: Το λιοντάρι του Ναυπλίου. Χώρος ταιριαστός στην ιδιοσυγκρασία και την στάση των μελλοθανάτων.

Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες ξεχωρίζουν οι μορφές του Δημήτρη Μαυραγάνη από την Κόρινθο, του Τάκη Παπαθεοδώρου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΚΝΕ από το Καλαμάκι, ο Δημήτρης Πίτσας από το Καλαμάκι Κορινθίας και ο Σπύρος Τόγιας από το Σοφικό Κορινθίας. 

Η εκτέλεση έλαβε χώρα στις 5:30 το πρωί από μικτό απόσπασμα του Εθνικού Στρατού. 

Ακολούθως παραθέτουμε φωτογραφία των Τσόχα, Παπαθεοδώρου, Πίτσα, Τόγια και Μαυραγάνη η οποία τραβήχτηκε μερικές ημέρες πριν την εκτέλεσή τους. 

Οι έντεκα αγωνιστές οδηγήθηκαν στο απόσπασμα με πρόσχημα τη μεταγωγή τους σε άλλη φυλακή. Όμως, οι πολιτικοί κρατούμενοι της Ακροναυπλίας περίμεναν την επικείμενη εκτέλεση και είχαν τοποθετήσει σκοπούς προκειμένου να διαμαρτυρηθούν και να αντιδράσουν σε μια τέτοια πιθανότητα, ενημερώνοντας με χωνιά τον λαό του Ναυπλίου. Μια τέτοια κίνηση ορισμένες φορές είχε ως αποτέλεσμα την αναβολή της εκτέλεσης, όμως στην περίπτωση αυτή, αυτό δεν επετεύχθη. 

Πράγματι, οι πολιτικοί κρατούμενοι της Ακροναυπλίας αντέδρασαν έντονα φωνάζοντας από τα παράθυρα των κελιών με αυτοσχέδια χωνιά προς την πόλη του Ναυπλίου. 

Να πως περιγράφει ένας πολιτικός κρατούμενος το περιστατικό:  Άκουσα το χάραμα ένα μαζικό τραγούδι από πολύ μακριά . Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω τα λόγια Δεν θυμάμαι ακριβώς πιο ήταν. Ήταν  το τραγούδι αυτών που πήγαιναν για εκτέλεση.  (Πηγή)

Έτσι γνωρίζουμε ότι πριν εκτελεστούν, οι έντεκα τραγουδούσαν...

Ο κοιμώμενος λέων του Ναυπλίου. Μνημείο του Λουδοβίκου, πατέρα του Όθωνα, για τους νεκρούς από τύφο στρατιώτες του. Κοντά του, στη μάντρα του νεκροταφείου, διενεργούνταν οι εκτελέσεις των πολιτικών κρατουμένων του Εμφυλίου.

Ο Μαρξ για τη «συνεταιριστική εργασία» στον καπιταλισμό

Ο Μαρξ για τη «συνεταιριστική εργασία» στον καπιταλισμό

Εκπρόσωποι της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού επικαλούνται μέχρι και τον Μαρξ, σε μια προσπάθεια να προσδώσουν θεωρητικό υπόβαθρο στην υπεράσπιση της «κοινωνικής οικονομίας» και των συνεταιριστικών επιχειρήσεων στον καπιταλισμό. Ας δούμε, όμως, τι έλεγε πραγματικά ο Μαρξ και μάλιστα την εποχή που ο καπιταλισμός δεν είχε περάσει ακόμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, όπου τα μονοπώλια παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή, όπως γίνεται σήμερα.
Γράφει, λοιπόν, ο Μαρξ στην Ιδρυτική Διακήρυξη της Διεθνούς των Εργατών το 1864: «...η πείρα της περιόδου 1848-1864 απόδειξε χωρίς αμφισβήτηση ότι η συνεταιριστική εργασία, όσο θαυμάσια και αν είναι στην αρχή και χρήσιμη στην πράξη, αν περιοριστεί μέσα στον περιορισμένο κύκλο των συμπτωματικών προσπαθειών των χωριστών εργατών, δε θα μπορέσει ποτέ να σταματήσει τη γεωμετρική ανάπτυξη του μονοπωλίου και να απελευθερώσει τις μάζες, είτε ακόμα και να ελαφρύνει αισθητά το βάρος της αθλιότητάς τους.
Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, καλοδιάθετοι ευγενείς, φιλάνθρωποι αστοί φαφλατάδες και μια χούφτα πονηροί πολιτικοί οικονομολόγοι μετατράπηκαν μονομιάς σε εκθειαστές του ίδιου εκείνου συστήματος συνεταιριστικής εργασίας που είχαν προσπαθήσει να το πνίξουν στη γέννησή του, που το είχαν χλευάσει σαν ουτοπία ονειροπόλου, σαν αίρεση σοσιαλιστή.
Για να απελευθερώσει τις εργαζόμενες μάζες, η συνεταιριστική εργασία πρέπει να αναπτυχθεί σε εθνικές διαστάσεις και να προαχθεί με εθνικά μέσα. Ομως, οι αφέντες της γης και οι αφέντες του χρήματος θα χρησιμοποιούν πάντα τα πολιτικά τους προνόμια για την υπεράσπιση και τη διαιώνιση των οικονομικών μονοπωλίων τους. Αντί να προωθούν τη χειραφέτηση της εργασίας, θα συνεχίζουν να βάζουν στο δρόμο της κάθε δυνατό εμπόδιο (...) Γι' αυτό, το μεγάλο καθήκον της εργατικής τάξης είναι σήμερα η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας».

Δεν αλλάζει ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του συστήματος

Δεν αλλάζει ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του συστήματος

Ο ισχυρισμός της συγκυβέρνησης ότι η «κοινωνική οικονομία» αποτελεί ένα «διαφορετικό μοντέλο οικονομίας», είναι πέρα για πέρα έωλος. Οποιαδήποτε επιχείρηση, όποια μορφή και αν έχει, από τη στιγμή που λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, υπόκειται στις νομοτέλειές του. Το κυνήγι του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους είναι όρος επιβίωσης για οποιαδήποτε επιχείρηση στον καπιταλισμό.
Ανεξάρτητα από το αν μια επιχείρηση είναι κρατική, ιδιωτική ή συνεταιριστική, οι παραγωγικές σχέσεις παραμένουν εκμεταλλευτικές. Ετσι, και στις συνεταιριστικές επιχειρήσεις έχουμε παραγωγή αξίας και υπεραξίας, έχουμε εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης των εργαζομένων.
Βέβαια, δεν θα φτάσουν όλες οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις στο μέγεθος της «Mondragon», που περιγράφουμε στο σχετικό παράδειγμα, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, όπου οι δυνατότητες και το μέγεθος της οικονομίας της είναι πολύ μικρότερα από αυτό της Ισπανίας, τόσο στη μεταξύ τους σύγκριση, όσο και σε σχέση με τις άλλες καπιταλιστικές οικονομίες που συμμετέχουν στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη.
Αλλες «συνεταιριστικές επιχειρήσεις» θα παίζουν ρόλο συμπληρωματικό στα μονοπώλια, άλλες δε θα επιβιώσουν ούτε ώρα στον ανταγωνισμό και άλλες μπορεί να αναπτυχθούν. Οι «μοίρα» τους, δηλαδή, είναι ίδια με τη μοίρα όλων των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Η ιδιαιτερότητα των συνεταιριστικών επιχειρήσεων είναι ότι σε κάποιο βαθμό οι εργαζόμενοι είναι ταυτόχρονα και εργοδότες του εαυτού τους. Ισχύει δηλαδή ό,τι ισχύει και για τον αυτοαπασχολούμενο ατομικό ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής.
Ακόμα πιο πέρα: Ολες οι οικονομικές δραστηριότητες, που πραγματοποιούνται μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι ενταγμένες στη συνολική διαδικασία της διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου και δεν αναιρούν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από την τάξη των καπιταλιστών. Δηλαδή, ο χαρακτήρας του κοινωνικοοικονομικού συστήματος δεν μεταβάλλεται ανάλογα με το πόσες συνεταιριστικές επιχειρήσεις λειτουργούν στο πλαίσιο μιας οικονομίας.
Κι αυτό επειδή η λειτουργία μιας οποιασδήποτε ξεχωριστής επιχείρησης, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, προδικάζει τη συμμετοχή της στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου συνολικά, ανεξάρτητα από τη θέληση των λιγότερων ή περισσότερων ιδιοκτητών της, ανεξάρτητα από την ειδική μορφή που έχει η κάθε επιχείρηση.

Εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους

Οι εργάτες δεν «απελευθερώνονται» από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και ό,τι αυτή σημαίνει (κρίσεις, απολύσεις, συμπίεση μισθολογικών και εργασιακών δικαιωμάτων κ.ά.) μέσω της αυτοδιαχείρισης χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, όπως προσπαθεί να το παρουσιάσει η κυβέρνηση. Αντίθετα, γίνονται οι ίδιοι ως εργοδότες του εαυτού τους και των άλλων πιο επιρρεπείς σε υποχωρήσεις αναφορικά με τους όρους δουλειάς και αμοιβής.
Επίσης, το εργοστάσιο του συνεταιρισμού δεν απαλλάσσεται από την έκθεσή του στον ανταγωνισμό, από την αναγκαιότητα να είναι κερδοφόρο, να είναι ανταγωνιστικό στον ενδοκλαδικό ανταγωνισμό και μάλιστα σε συνθήκες εργασιακής ζούγκλας, με μεροκάματα πείνας.
Επομένως, με την προώθηση της «κοινωνικής οικονομίας», οι πολιτικοί εκπρόσωποι των κεφαλαιοκρατών προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την εργατική τάξη. Είναι βολικό για την αστική εξουσία, οι εργάτες να εγκλωβίζονται σε απομονωμένες και απέλπιδες πολλές φορές προσπάθειες επαναλειτουργίας χρεοκοπημένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, με στόχο να επιβιώσουν, να βρουν μια προσωρινή διέξοδο από την ανεργία και την ακραία φτώχεια, την ώρα που στους στρατηγικούς κλάδους της παραγωγής κυριαρχούν μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι.
Σε τελική ανάλυση, τέτοιου είδους εγχειρήματα προάγουν το συμβιβασμό με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, με την εκμετάλλευση, την άρνηση της αναγκαιότητας της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης για την κατάληψη της εξουσίας. Ευνοούν τον περιορισμό σε μια λογική αναδιανομής, που, τόσο στο παρελθόν και πολύ περισσότερο σήμερα, δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε στο ελάχιστο την άμβλυνση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης απέναντι στην εργατική τάξη

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης απέναντι στην εργατική τάξη

Αποσπάσματα από την ομιλία της Λουίζας Ράζου στην εκδήλωση στην Καλαμάτα

Η Λουίζα Ράζου

Την κεντρική ομιλία στην εκδήλωση έκανε η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα:
«Ο ματωμένος Μάης του 1934 στην Καλαμάτα, με αφορμή την απεργία των λιμενεργατών, είναι ένας ακόμα κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα των γεγονότων που σημάδεψαν την πορεία της ταξικής πάλης στη χώρα μας . Οι 300 λιμενεργάτες της Καλαμάτας με την απεργιακή τους κινητοποίηση τάραξαν την εργοδοσία και το αστικό κράτος της εποχής Τα σιλό, στην εποχή τους, για τους λιμενεργάτες δεν ήταν το αναγκαίο εργαλείο για να ελαφρύνει η δουλειά τους, να δουλέψουν λιγότερες ώρες με καλύτερους όρους και να πάρουν καλύτερα μεροκάματα. Ηταν ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός της παραγωγής, που για τους βιομήχανους θα εξασφάλιζε περισσότερα κέρδη, οδηγώντας τους εργάτες στην ανεργία και στην εντατικοποίηση της δουλειάς τους. Γι' αυτό έπεσε πάνω τους βαρύς ο πέλεκυς της αιματηρής καταστολής.
Η εξέλιξη αυτού του αγώνα σημαδεύεται από την προσπάθεια των σοσιαλδημοκρατών και εργοδοτικών συνδικαλιστών να τον βάλουν στο χέρι, να τον οδηγήσουν στην εκτόνωση και στην ήττα. Το μέτωπο απέναντί τους σηκώνει ο "Ριζοσπάστης", που με τις αποκαλύψεις του δυσκολεύει τους σχεδιασμούς τους, συμβάλλει να διαμορφωθούν προϋποθέσεις εκδήλωσης της εργατικής αλληλεγγύης σ' όλη την Ελλάδα.
Απεργούν συνολικά 25.000 εργάτες σε διάφορες πόλεις, παρά την απαράδεκτη υπονομευτική στάση της Γενικής Συνομοσπονδίας. Ο αριθμός των απεργών για την εποχή είναι σημαντικός και γίνεται κατορθωτός με την αποφασιστική παρέμβαση των κομμουνιστών, που δρουν στους εργατικούς κλάδους κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, σε όλη την Ελλάδα.
Βαδίζουμε προς τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του Κόμματός μας το 2018, φιλοδοξώντας να αναδείξουμε όλο τον πλούτο της ιστορικής πείρας να αναδείξουμε την ανωτερότητα του νέου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού για τον οποίο ασίγαστα παλεύουμε, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Γι' αυτό και σύνθημά μας είναι: "100 χρόνια ΚΚΕ, σεμνή υπογραφή του λαού μας στις λεωφόρους του μέλλοντος". Γιατί το μέλλον ανήκει στην εργατική τάξη, σ' αυτήν που παράγει όλο τον πλούτο και όχι στο ξεπερασμένο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί, παρά τη βαριά ήττα που υπέστη το επαναστατικό κίνημα με την ανατροπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης πριν 25 χρόνια, το πισωγύρισμα είναι προσωρινό, κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την κοινωνική εξέλιξη, η πορεία της ταξικής πάλης θα βγάλει νικητές την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Εχουμε επίγνωση του μεγάλου βάρους και της ευθύνης που φέρουμε απέναντι στην εργατική τάξη, το λαό που βασανίζεται, ώστε να ανταποκριθούμε στο καθήκον της αναγέννησης του εργατικού κινήματος (...) η μελέτη και η εξαγωγή συμπερασμάτων με βάση την πείρα μας από τη σχεδόν εκατοντάχρονη πορεία του Κόμματός μας, η κριτική προσέγγισή της μας κάνει πιο δυνατούς, πιο ώριμους να ανταποκριθούμε στα στρατηγικά μας καθήκοντα
Θα υπερασπίσουμε τον πρωτοπόρο - ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης, με την ανωτερότητα του σοσιαλισμού, οικοδομώντας βαθύτερους και πλατύτερους ιδεολογικούς - πολιτικούς - ταξικούς δεσμούς με ευρύτερα τμήματα του κόσμου της δουλειάς, σε όλους τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.

Το καθήκον μας

Η πρόοδός μας σε αυτό το καθήκον κρίνεται καθημερινά, σε όλο το μέτωπο των διεκδικήσεων απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και της εξουσίας τους. Στη ζωή της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, επιδρούν βαριά οι συνέπειες της παρατεταμένης οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης. Συνέπειες που μεθοδικά και πολύμορφα η αστική τάξη και τα επιτελεία της, πρώτα απ' όλα οι κυβερνήσεις της, παρεμβαίνουν για να συσκοτίσουν τόσο τις πραγματικές αιτίες όσο και τους υπεύθυνους. Εδιναν και δίνουν λυσσαλέα τη μάχη να καθυποτάξουν κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης, να σπρώξουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ανώδυνα γι' αυτούς κανάλια.
Σε αυτή την κατεύθυνση, πολύτιμη για το σύστημα είναι η συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης που σχημάτισε. Πρωτοστάτησε να προβληθούν όλα τα αστικά ιδεολογήματα για την κρίση, έριξε νερό στο μύλο της αθώωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών σχηματισμών. Καλλιέργησε ελπίδες ότι ο καπιταλισμός εξανθρωπίζεται, ότι η ΕΕ έχει απλώς παρεκκλίνει από τις αρχές της λόγω του συντηρητικού συσχετισμού στο εσωτερικό της, ότι με άλλο τρόπο διαχείρισης - την περιβόητη παραγωγική ανασυγκρότηση - μπορούν να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, οι θυσίες τους να πιάσουν τόπο. Εσπρωξε το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε αποπροσανατολιστικές μορφές πάλης, με την ψευδεπίγραφη αντιμνημονιακή γραμμή πάνω στην οποία συναντήθηκαν αστικές - οπορτουνιστικές έως αντιδραστικές - εθνικιστικές δυνάμεις στις πλατείες των "αγανακτισμένων".
Σε αυτό το έδαφος, προετοιμάστηκε και προχώρησε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα, η δημιουργία προϋποθέσεων για συντηρητική αναδίπλωση των εργαζομένων.
Εμπόδιο στάθηκε η αποφασιστική παρέμβαση του ΚΚΕ, που δεν τους έκανε τη χάρη. Δε δίπλωσε τις σημαίες των εργατικών συμφερόντων. Δεν έγινε κομπάρσος σε σενάρια κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης. Τα μέλη του, μαζί με χιλιάδες εργαζόμενους στους τόπους δουλειάς και στα συνδικάτα, κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος, με κόστος και θυσίες.
Το καθήκον μας είναι να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην ιδεολογική και πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από την αστική πολιτική. Εχουμε εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη. Αυτή είναι η τάξη που, από τη θέση της στην παραγωγή και στην κοινωνική εξέλιξη, έχει την ιστορική ευθύνη να απαλλάξει τον εαυτό της και τα λαϊκά στρώματα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση».

Μεγαθήρια σε συσκευασία ... «συνεταιρισμού»

Μεγαθήρια σε συσκευασία ... «συνεταιρισμού»

Αποκαλυπτικό το παράδειγμα του ισπανικού επιχειρηματικού κολοσσού «Mondragon Corporation»

«Συνεταιριστής» - εργαζόμενος σε εταιρεία του ομίλου της «Mondragon» που κατασκευάζει ποδήλατα

Οσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει τις «συνεταιριστικές επιχειρήσεις» σαν οικονομική δραστηριότητα που αναπτύσσεται παράλληλα και έξω από τη συνολική λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η διεθνής εμπειρία επιβεβαιώνει πλέον και με παραδείγματα τη θεωρητική ανάλυση που λέει ότι η εξέλιξη αυτών των επιχειρήσεων είναι η μετατροπή τους σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, η μετατροπή της συλλογικής ιδιοκτησίας σε μετοχική, σε συγκέντρωση της ιδιοκτησίας σε ορισμένους μεγαλομετόχους.
Η εξέλιξη αυτή είναι αναπόφευκτη, ανεξάρτητα από τον πραγματικό τρόπο που θα συμβεί και ο οποίος σχετίζεται είτε με την αναγκαία σε κάποια φάση εισροή κεφαλαίου, είτε με την παγιοποίηση και τη σταδιακή μετατροπή του διευθυντικού μηχανισμού σε ιδιοκτήτες της επιχείρησης, είτε με την πτώχευση και διάλυσή τους.

Τεράστιοι επιχειρηματικοί όμιλοι

Κλασικό παράδειγμα είναι η εταιρεία «Mondragon Corporation». Είναι ένας τεράστιος όμιλος επιχειρήσεων, η 7η μεγαλύτερη εταιρεία στην Ισπανία. Πρόκειται για μια «συνομοσπονδία» εργατικών συνεταιρισμών, που ξεκίνησε από μια βιοτεχνία ειδών θέρμανσης το 1956. Σήμερα απασχολεί δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, περιλαμβάνει 289 επιχειρήσεις (οι 110 συνεταιριστικές) και δραστηριοποιείται στους τομείς της βιομηχανίας, της διανομής, στο χρηματοπιστωτικό και στην εκπαίδευση.
Οι εργαζόμενοι που είναι και συνεταιριστικά μέλη του ομίλου, είναι λιγότεροι από το ένα τρίτο του συνόλου των εργαζομένων. Δηλαδή, περισσότερα από τα 2/3 των εργαζομένων είναι μισθωτοί, όπως σε οποιαδήποτε άλλη καπιταλιστική επιχείρηση. Ωστόσο, σε όλους τους εργαζόμενους της εταιρείας καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι συνιδιοκτήτες και ότι γι' αυτό η συνδικαλιστική δράση είναι αχρείαστη.
Να τι γράφεται στο επίσημο site της «Mondragon»: «Στους συνεταιρισμούς μας, οι εργαζόμενοι μπορεί να είναι μέλη ενός συγκεκριμένου συνδικάτου σε ατομική βάση, αλλά δεν υπάρχει συνδικαλιστική εκπροσώπηση στο σύνολο της εταιρείας (σ.σ. σε ελεύθερη μετάφραση δεν υπάρχουν σωματεία σε επίπεδο επιχείρησης), καθώς οι εργάτες είναι και ιδιοκτήτες. Ο ρόλος που παίζουν τα συνδικάτα στις συμβατικές επιχειρήσεις καθίσταται περιττός».
Για να γίνει κάποιος συνεταιριστικό μέλος στη «Mondragon», θα πρέπει να έχει τα επαγγελματικά προσόντα που απαιτούνται για τη θέση εργασίας που ζητάει και η προσχώρησή του να εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας. Από εκεί και πέρα, χρειάζεται να καταβάλει ένα ποσό για την εγγραφή του, το οποίο το 2009 άγγιζε τις 13.000 ευρώ! Η λειτουργία αυτή ελάχιστα διαφέρει από την αγορά μετοχών μιας «καθωσπρέπει» καπιταλιστικής επιχείρισης.
Το 1992, η εταιρεία απασχολούσε 25.322 εργαζόμενους και 92.773 το 2008. Μέχρι το 2009, πάνω από 7.000 εργαζόμενοι είχαν χάσει τη δουλειά τους, ενώ σήμερα η «Mondragon» απασχολεί 74.117 εργαζόμενους. Δηλαδή, μέσα σε έξι χρόνια έχασαν τη δουλειά τους 18.656 εργαζόμενοι και το προσωπικό μειώθηκε κατά 20%. Είναι προφανές ότι οι αυξομοιώσεις στο προσωπικό δεν μπορούν να σχετίζονται παρά μόνο με τις αυξομοιώσεις στην παραγωγή ή με την αναδιάρθρωση του ομίλου προκειμένου να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά του. Ο,τι, δηλαδή, συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική επιχείρηση, ιδιαίτερα αυτού του μεγέθους.

Προσαρμογή στις «ανάγκες της αγοράς»

Ιδιαίτερη αξία έχει να αναφέρουμε την περίπτωση της «Fagor Electrodomsticos», που κατά πολλούς αποτελούσε τη ναυαρχίδα του ομίλου «Mondragon». Η «Fagor», επιχείρηση κατασκευής ηλεκτρικών οικιακών συσκευών, πτώχευσε το Νοέμβρη του 2013 λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, συμπαρέσυρε τον κλάδο των κατασκευών και μαζί την αγορά ηλεκτρικών ειδών. Μέχρι τότε, η «Fagor» ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρικών συσκευών στην Ισπανία και η πέμπτη στην Ευρώπη!
Το σκεπτικό με το οποίο το Συνεταιριστικό Γενικό Συμβούλιο της «Mondragon» αποφάσισε ομόφωνα να κλείσει την εταιρεία, είναι αποκαλυπτικό.
Καταρχάς, επισημαίνεται πως «η εταιρεία δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες της αγοράς και η χρηματοδότηση που απαιτεί δε διασφαλίζει το επιχειρηματικό της μέλλον». Πιο κάτω σημειώνεται: «Ενα από τα θέματα - κλειδιά αφορούν την ικανότητα της "Fagor" να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια αγορά και να προσαρμοστεί σε όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν σε έναν τομέα ο οποίος διακρίνεται για τους νέους ανταγωνιστές και τις νέες επιχειρησιακές στρατηγικές. Αυτό ισχύει για κάθε επιχείρηση, ανεξαρτήτως του νομικού της καθεστώτος».
Τι παραπάνω από τις παραδοχές αυτές χρειάζεται για να αποδειχτεί πως για όλες τις επιχειρήσεις στον καπιταλισμό, «ανεξαρτήτως νομικού καθεστώς», ισχύουν οι ίδιοι αδήριτοι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας, από τους οποίους κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει;
Οσο για την ...αλληλεγγύη που προάγει η λεγόμενη «κοινωνική οικονομία», φτάνει να αναφέρουμε τα λόγια του Γενικού Συμβουλίου της «Mondragon», το οποίο επισημαίνει πως η «Mondragon» είναι μεν «μια ένωση ανεξάρτητων αυτοδιαχειριζόμενων συνεταιρισμών» και πως «η εταιρεία προστατεύει τα συμφερόντων όλων των συνεταιριστικών μελών της», ωστόσο «η ευθύνη για τη διαχείριση της επιχείρησής τους (σ.σ. εννοεί τα συνεταιριστικά μέλη της «Fagor») βρίσκεται στον καθένα ατομικά. Αυτό σημαίνει ότι οι συνθήκες που επηρεάζουν τη "Fagor" δεν έχουν καμία σχέση με τους άλλους συνεταιρισμούς εντός της εταιρείας»!