Κούβα: 4% ανάπτυξη, παρά το εμπάργκο!

 Κούβα: 4% ανάπτυξη, παρά το εμπάργκο!

Διάβαζα λίγο νωρίτερα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στο enikos.gr με τίτλο "Θέλετε να γίνουμε Κούβα;", το οποίο γράφτηκε επ' ευκαιρία τής συμπλήρωσης 57 χρόνων από εκείνη την ιστορική πρωτοχρονιά τού 1959, τότε που ο Τσε με τους άντρες του μπήκαν στην Αβάνα κι έβαλαν ταφόπλακα στο διεφθαρμένο καθεστώς τού Φουλχένσιο Μπατίστα. Προς στιγμήν σκέφτηκα να το αναδημοσιεύσω (μαζί με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που περιέχει) αλλά δεν μου πήγαινε καλά ν' αρχίσω την χρονιά με αντιγραφή. Έτσι, αποφάσισα να παραθέσω απλώς τον σχετικό διασύνδεσμο (θεωρώντας αυτονόητο ότι θα τον επισκεφθείτε) και να ασχοληθώ με κάτι άλλο κουβανικό, το οποίο μάλλον δεν θα διαβάσετε αλλού. Πάμε, λοιπόν, μια βόλτα ως την Αβάνα.

Στα τέλη Δεκεμβρίου, όπως γίνεται κάθε χρόνο, το υπουργικό συμβούλιο της Κούβας συζήτησε τα αποτελέσματα της κουβανικής οικονομίας και αποφάσισε τις κατευθύνσεις που θα ακολουθηθούν το 2016. Παράλληλα, στο τριήμερο 27-29 του μηνός, συνήλθαν η Εθνοσυνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας και οι επιτροπές της για να συζητήσουν τα ίδια θέματα αλλά και για να χαράξουν τον προϋπολογισμό της νέας χρονιάς. Τέλος, στις 28 Δεκεμβρίου έγινε και ολομέλεια της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, όπου τα ζητήματα της οικονομίας βρέθηκαν στο επίκεντρο.

Η Εθνοσυνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας (La Asamblea Nacional del Poder Popular)

Πώς τα πήγε, λοιπόν, η κουβανική οικονομία μέσα στο 2015; Ακούγεται απίστευτο αλλά, μέσα στην γνωστή αρνητική παγκόσμια συγκυρία και με το εμπάργκο να συνεχίζεται επί περισσότερο από μισό αιώνα τώρα, το κουβανικό ΑΕΠ σημείωσε αύξηση 4%! Μιλάμε για ποσοστό που οι χώρες της Ευρώπης μάλλον θα κάνουν δεκαετίες να ξαναδούν. Στην εισήγησή της η υπουργός οικονομικών και τιμών Λίνα Ολίντα Πεδράσα Ροντρίγκες έδωσε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

"Σε όλους τους παραγωγικούς τομείς σημειώθηκε ανάπτυξη, αν και η γεωργία, η ζαχαρουργία, οι κατασκευές, οι μεταφορές, η αποθήκευση και οι επικοινωνίες δεν κατάφεραν να πιάσουν τους στόχους που είχαν μπει. Ειδικά η γεωργία, η κτηνοτροφία και η δασοκομία, αν και σημείωσαν αύξηση 3,1%, έμειναν 2% πίσω από την κάλυψη του πλάνου, κυρίως λόγω κηπευτικών, καπνού, γάλακτος και ρυζιού. Η ζαχαρουργία σημείωσε αύξηση κατά 16,9% αλλά υστέρησε κατά 5,3% στην κάλυψη του πλάνου λόγω της χαμηλής αποδοτικότητας και της ελλιπούς βιομηχανικής ικανότητας που οφείλεται μεταξύ άλλων και σε οργανωτικές ανεπάρκειες. Σχετικά με την κατασκευαστική δραστηριότητα, έγινε γνωστό ότι αυξήθηκε κατά 11,9% αλλά δεν κατάφερε να πιάσει το πλάνο κατά 8%, κυρίως λόγω ελλείψεων στην προετοιμασία των επενδύσεων..."

Εδώ θέλω να σταθώ για λίγο, αφού σας θυμίσω ότι τα παραπάνω λόγια ανήκουν σε υπουργό οικονομίας μιας κομμουνιστικής χώρας. Δεν σας φαίνεται ότι κάτι ηχεί παράξενα εδώ; Εμείς έχουμε μάθει πως οι κομμουνιστές διαστρεβλώνουν την αλήθεια για να κοροϊδεύουν τον κόσμο και ότι το "σύστημα" κόβει τα κεφάλια όσων αξιωματούχων δεν ανταποκρίνονται στις επιταγές τού κόμματος. Κι όμως, εδώ έχουμε μια υπουργό η οποία δεν προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από την αύξηση του ΑΕΠ κατά 4% ούτε πίσω από το ότι όλοι οι παραγωγικοί τομείς κινήθηκαν αυξητικά αλλά επισημαίνει τις αστοχίες! Για σκεφτείτε λίγο: ποιός υπουργός οικονομικών "δημοκρατικής" χώρας θα πήγαινε στην βουλή να πει ότι στον Χ κλάδο τής οικονομίας υστέρησε η επίτευξη του στόχου κατά 5,3%, ενώ ο εν λόγω κλάδος έχει σημειώσει αύξηση κατά 16,9%;

"Για το 2016 θα είναι εγγυημένες οι βασικές κοινωνικές παροχές (παιδεία, υγεία) σε επίπεδα ίδια με εκείνα των προηγούμενων χρόνων. Θα δοθεί προτεραιότητα στην επάρκεια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και θα γίνει δουλειά για την βελτίωση των υπηρεσιών των φορέων μεταφοράς της."

Πόσο ρομαντική ακούγεται στ' αφτιά μας η διαβεβαίωση από υπουργικά χείλη ότι οι -παγκοσμίως αναγνωρισμένες ως εξαιρετικά υψηλού επιπέδου- δημόσιες παροχές για παιδεία και υγεία θα διατηρηθούν στο ύψος τους (όταν, μάλιστα, πριν λίγο καιρό η βρεττανική κυβέρνηση αποφάσισε να διαλύσει το φημισμένο Σύστημα Υγείας της, εκχωρώντας τους διάφορους τομείς του σε ιδιώτες)! Και πόσο πίσω στην ιστορία γυρνάμε ακούγοντας δημόσιο αξιωματούχο να δηλώνει πως το κράτος θα φροντίσει να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα οι πολίτες του και όχι πως, για να τα καταφέρει, θα αναθέσει αυτή την δουλειά σε ιδιώτες, που θα το δίνουν μόνο σε όσους μπορούν να το πληρώνουν...

Η τελευταία αυτή δέσμευση αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν συνυπολογίσουμε ότι η Κούβα πλήττεται από μια εκ των χειροτέρων ξηρασιών των τελευταίων ετών. Όπως σημειώνει η πρόεδρος του Εθνικού Ινστιτούτου Υδάτινων Πόρων, "κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, το 47% των εδαφών της χώρας καταγράφει χαμηλά επίπεδα βροχόπτωσης". Μεταξύ των περιοχών που πλήττονται είναι και η Αβάνα. 37 δήμοι έχουν κηρυχτεί σε μερική ξηρασία, άλλοι 50 σε σοβαρή και άλλοι 50 σε ακραία. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, οι υδατοδεξαμενές του κουβανικού εδάφους διαθέτουν αυτή την στιγμή νερό αρκετό για να καλυφθεί το 53% των ετήσιων αναγκών.

Ο Ραούλ Κάστρο και η υπουργός οικονομικών και τιμών Λίνα Ολίντα Πεδράσα Ροντρίγκες

Ίσως να αναρωτιέστε: γιατί κατά την εισήγησή της η υπουργός οικονομικών δεν απέδωσε τις όποιες αστοχίες των πλάνων στην ξηρασία, στην αρνητική διεθνή συγκυρία ή στο εμπάργκο αλλά επέμεινε σε "ελλιπή βιομηχανική ικανότητα", σε "χαμηλή αποδοτικότητα", σε "οργανωτικές ανεπάρκειες" και σε "ελλείψεις στην προετοιμασία των επενδύσεων"; Λογική η απορία σας. Πολύ λογική μάλιστα, αφού έχουμε μάθει σε διαφορετικό τρόπο σκέψης. Θα επανάλαβω ότι εδώ μιλάμε για μια κομμουνιστική χώρα και θα σας αφήσω να δώσετε μόνοι σας την απάντηση. Χωρίς, βεβαίως, να ξεχνάτε το εμπάργκο.

------------------------------------------------------
Σημείωση: 
Τα στοιχεία τού παραπάνω κειμένου αντλήθηκαν από το άρθρο "Economía cubana creció un 4 %", που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο Granma, τον επίσημο ιστότοπο τού Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας.
- Ελεύθερη μετάφραση: Cogito ergo sum.

Υπάρχει λύση

 Υπάρχει λύση

Κοίταξε το αυτοσχέδιο αφισάκι και τη συνέχεια, κάτω από το κεντρικό σύνθημα: θα μιλήσει ο γγ του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης. Ώρα, ημερομηνία, μέρος, κτλ. Εκτίμησε την ακούσια ρίμα (λύση-μιλήσει), τη μετριοφροσύνη του Καζάκη που τιτλοφορούνταν απλώς ως γγ και δεν είχε αυτοανακηρυχθεί ακόμα Μεσσίας, και το χιούμορ των διοργανωτών, που εντόπιζαν τη λύση του προβλήματος στην ομιλία ενός τηλεσωτήρα.

Η αλήθεια είναι στο Δημήτρη Καζάκη. Γκέγκε;

Κρίμα μόνο που δεν ήταν εκεί, να το δει για να γελάσει, κι η σφισσα με την οποία μιλούσε πριν από λίγο. Θα ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς για το τι μέλλει γενέσθαι. Ή και μια πραγματική διέξοδος. Ποτέ δεν ξέρεις…

Είχαν ξεκινήσει με αγνό και άδολο τρολάρισμα, παραλληλίζοντας την ομοφοβία με την πρωην(ο)φοβία, για τους παλιούς συντρόφους που (πήγαν στον παράδεισο και) όλοι τους αποφεύγουν στην αρχή, για ένα διάστημα, λες και φοβούνται μη τυχόν κολλήσουν τη ρετσινιά τους ή κάποια αρρώστια. Αλλά είναι (και) στο δικό τους χέρι να μην μπουν στο περιθώριο και να σπάσουν την προκατάληψη, αναλόγως πώς θα χειριστούν την περίπτωση. Στο κάτω-κάτω της γραφής, όπως έλεγε και μια άλλη σφισσα, δε χρειάζεται να είμαστε όλοι οργανωμένοι, γιατί πρέπει να μείνουν κάποιοι απέξω να κάνουν το μέτωπο.

Αναρωτήθηκαν πότε πέρασαν 16 χρόνια, ένας ολόκληρος έφηβος, από το περιβόητο μιλένιουμ, όταν ήταν αυτοί έφηβοι, και πώς έφυγαν τόσο άδεια, σαν άμμος που γλιστράει από τα χέρια, ή κινούμενη (άμμος) που τους καταπίνει, αργά και σταθερά. Και να φανταστείς πως υπήρχαν στο ενδιάμεσο μερικές κινηματικές παρενθέσεις, σαν τη διετία 10-12’ ή το φοιτητικό Μαϊούνη, που είχε κι ένα σύνθημα που ταίριαζε με την περίσταση. Να δεις πώς πήγαινε…

Ω δεκαέξι, κι άμα βρέξει, θα είμαι εδώ…

-Και μετά;

-Τι μετά; Εννοείς τι άφησε ο Μαϊούνης;

-Όχι, μετά πώς πήγαινε το σύνθημα;

Είπανε για τους φίλους τους, που φεύγουν στο εξωτερικό, με την ψευδαίσθηση πως θα είναι κάτι προσωρινό, ενώ στην πραγματικότητα, κλείνουν εισιτήριο, χωρίς επιστροφή. Και με τι μούτρα θα τους πεις: φίλε, είναι παγίδα, μη φύγεις, κάτσε εδώ να το παλέψεις; Έχεις καμιά προοπτική να τους δείξεις, κάποια λύση από το αδιέξοδο; (και όχι δεν εννοώ τον Καζάκη). Και γιατί να θεωρήσεις την επιλογή τους φυγομαχία; Σάμπως κι εμείς που μένουμε, από φόβο (για το άγνωστο, κτλ) δεν το κάνουμε κατά βάθος; Ή μήπως μένουμε γιατί βλέπουμε κάποια απτή προοπτική μπροστά μας;

Κάποιες φορές, ξέρεις, κι η ενασχόληση με το κίνημα, με τα κοινά, τα μεγάλα και γενικά ζητήματα, είναι και αυτή ένας τρόπος φυγής από τα δικά μας, καθημερινά προβλήματα, που έχουν τη ρίζα τους όμως στο γενικό. Και δεν το κάνουμε για να τα συνδέσουμε και να συμπληρώσουμε την εικόνα, αλλά για να ξεφύγουμε, και να τα παραπέμψουμε στο απώτερο μέλλον, που θα τα λύσει όλα. Γιατί στην τελική όλα πολιτικά είναι, ακόμα και τα προσωπικά.

Κι από την άλλη πάλι, δεν είναι λογικό να ζητάς ατομικές λύσεις πρώτα στα δικά σου, ξέχωρα από τη γενική εικόνα. Να μπορέσω πρώτα να πατήσω στα πόδια μου, να βολευτώ, να βρω μια σταθερή δουλειά, περιβάλλον, κτλ, και τότε θα μπορέσω κι εγώ να αφοσιωθώ στον αγώνα, ψυχή τε και σώματι. Ενώ τώρα τι ακριβώς να κάνεις, όταν δεν έχεις κανένα σημείο αναφοράς, κανένα μαζικό χώρο, για να δράσεις, παρά μόνο μια σταθερή αίσθηση προσωρινότητας, σαν το μετανάστη; Ούτε σταθερή δουλειά, ούτε σταθερή κατοικία, πότε από εδώ, πότε από εκεί, τα πάντα ρει, και ουδέν μένει, τη διαλεκτική μου μέσα.

Ποια διαλεκτική μου λες όμως, όταν περιμένεις τελείως μεταφυσικά μια δική σου σχετική σταθεροποίηση, κόντρα στη ροή των πραγμάτων, σαν εξαίρεση στον κανόνα του χυλού και της φουρτούνας, για να ανοίξεις μετά πανιά εκ του ασφαλούς, μες σε απάνεμα λιμάνια, γιατί μπούχτισες πια τόσα χρόνια (δεκαέξι σύνολο, έξι παραπάνω και από την Οδύσσεια) με ένα καρυδότσουφλο μεσοπέλαγα, θάλασσες μας ζώνουν, κύματα μας κλειούν, σε μια σχεδία χωρίς σχέδιο, και η Ιθάκη να μη φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα, και οι σύντροφοι να λιγοστεύουν, να τους μεταμορφώνει σε βολεμένα γουρούνια η Κίρκη του συστήματος ή να τους πλανεύει ο ροζ Πολύφημος, γιατί μες στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, και ο κοψοχέρης υπήκοος που έβαλε τα χεράκια του κι έβγαλε τα ματάκια του με την ψήφο του.

Πώς νομίζεις δηλ ότι στράφηκε τόσος κόσμος, ακόμα και υποψιασμένος, στο Σύριζα; Δεν ήταν η ελπίδα που έρχεται, αλλά η απελπισία, σαν έμμεση παραδοχή πως δε βλέπει αλλού διέξοδο, στον αγώνα, την ταξική πάλη. Γι’ αυτό μην κρατάς πολύ μεγάλο καλάθι πως όλοι αυτοί θα δουν το φως το αληθινό και θα γυρίσουν κοντά μας, σαν άσωτοι υιοί, μόλις καταλάβουν τι γίνεται.

Αλλά δεν είναι αυτοί το πρόβλημα. Το πρόβλημα είμαστε εμείς. Αν εμείς δε βλέπουμε διέξοδο σε αυτό που κάνουμε, και δεν το πιστεύουμε, αν δεν ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την αγωνία πώς θα γίνει καλύτερο, πιο μαζικό και ισχυρό, για να φέρει αποτελέσματα, αν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε πεισμένοι κατά βάθος, πώς περιμένουμε να πείσουμε τους άλλους;

Το πρόβλημα είναι πως δεν πρέπει να περιμένεις να βρεις κάτι έτοιμο, σταθερό, μεγάλο και σίγουρο, για να ρίξεις το δικό σου λιθαράκι ως συμβολή, αλλά να βάλεις τα θεμέλια από την αρχή. Να πέσεις κατευθείαν στα βαθιά και να τραβήξεις κουπί, κι ας μη βλέπεις πουθενά κοντά τη θάλασσα, να γίνεις ο γραφικός, ο τρελός του χωριού, γιατί μόνο από αυτούς μαθαίνεις την αλήθεια, μέχρι που να κονομήσουν πολλοί την τρέλα σου και τότε να σκεφτούμε με άλλους όρους και συσχετισμούς ποιος είναι ο γνωστικός και ποιος όχι, και τι είναι λογικό να κάνουμε.

Γι’ αυτό, κράτα γερά, σύντροφε. Γιατί πρέπει να δούμε εμείς πρώτα και να δείξουμε μετά και στους άλλους την προοπτική. Και αν δεν υπάρχει δρόμος, πρέπει να τον ανοίξουμε. Και γιατί, όντως, τα πάντα είναι πολιτικά. Ακόμα κι η εύλογη ανάγκη μας να ζήσουμε απλά, να μην ασχολούμαστε με την πολιτική, το μαζικό άνοιγμα, κτλ, κτλ. Γιατί (μόνο) στον κομμουνισμό, δε θα υπάρχουν τάξεις, κόμματα και κατά συνέπεια πολιτική, με την τρέχουσα σημασία του όρου…

Καλούς αγώνες, για να μην είναι (και) η φετινή χρονιά δίσεκτη...

Πως το νταβατζιλίκι των τραπεζών τώρα δικαιώνεται

 Πως το νταβατζιλίκι των τραπεζών τώρα δικαιώνεται

Μόνο μέσω κάρτας ή τράπεζας, το “χτίσιμο” του αφορολόγητου.

Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης ξεκαθάρισε ότι μόνο οι συναλλαγές με πλαστικό χρήμα ή μέσω τράπεζας θα αναγνωρίζονται για το αφορολόγητο.

Ο καλοπροαίρετος φορολογούμενος πολίτης βρίσκει πολύ θετικό το μέτρο. Καλό, σου λέει, γιατί να φοροδιαφεύγει ο ιξ καταναλωτής και να μη πληρώνει φόρο. Και αθώο αφού σε τίποτα δεν πειράζει κανέναν! Ούτε καν υποψιάζεται ότι είναι το τυρί στη φάκα και ότι η κυβέρνηση στέλνει εκατομμύρια πολίτες να καταθέτουν αναγκαστικά κάθε μέρα έναν οβολό προμήθειας στις τράπεζες.

Τι κι αν αποσύρθηκαν οι καταθέσεις τι κι αν ο πολίτης δεν θέλει και πολλά – πολλά με τράπεζες. Τώρα θα εξαναγκάζεται να τις αιμοδοτεί καθημερινά θέλει δεν θέλει, διαφορετικά θα το πληρώσει με βαρύ φόρο.

Όχι, την κυβέρνηση δεν την ενδιαφέρει αν χάνει φόρους όταν πρόκειται να τους κερδίσουν  οι τράπεζες. Οι φτωχοί που έδιναν λίγα στις τράπεζες την ενδιαφέρει να πληρώνουν προμήθειες.

Αστεία, αστεία από 0,80 μέχρι 2,5% είναι η προμήθεια των τραπεζών για ηλεκτρονικές συναλλαγές! Τζάμπα «κονομα» γιατί δεν κάνουν απολύτως τίποτα όταν τα χρήματα μεταφέρονται αυτόματα από λογαριασμό σε λαγαριασμό με εξοπλισμό που πλήρωσαν 100 φορές οι πελάτες των τραπεζών.

Αν πχ στο τέλος του έτους οι τράπεζες κονόμισαν 1 δισεκ. από αυτές τις προμήθειες τόσο θα έχουν κλέψει από τις τσέπες των καταναλωτών, τόσο λιγότερα είδη σε αξία θα έχουν αγοράσει οι καταναλωτές.

Νταβατζηλίκι σκέτο δηλαδή. Κι έπειτα σου λένε πως μόνο οι εργολάβοι είναι νταβατζήδες!

Αν βέβαια κανείς πει ότι τις προμήθειες τις πληρώνει η επιχείρηση, κάνει λάθος αφού δεν υπάρχει κανένα κόστος επιχείρησης που δεν το πληρώνει ο καταναλωτής, όποια μορφή και παίρνει. Διαφορετικά ο επιχειρηματίας θα πρέπει να φέρνει λεφτά από το σπίτι του για να πληρώνει τις προμήθειες. Ακριβώς όπως γίνεται και με τους εργαζόμενους στην επιχείρηση όπου δεν υπάρχει αξία που δεν τη βγάζουν οι εργαζόμενοι, όποια μορφή και αν παίρνει (μισθός, κέρδη, αποσβέσεις, ασφαλιστικές εισφορές, κρατήσεις, φόρους, επενδύσεις, διαφημίσεις, δωρεές, φιλευσπλαχνίες σε φτωχούς, κομματικές χορηγίες…).

ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ

 ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ

του Ευάγγελου Δανέζη 

Μια μακάβρια φωτογραφία με δακτυλίδια που κατασχέθηκαν από τους φυλακισμένους μελλοθάνατους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης... 
Η κυβέρνηση της Δανίας με την πρόσφατη απόφαση της να κατάσχει τα προσωπικά είδη αξίας από τους κυνηγημένους πρόσφυγες, "για κάλυψη δαπανών υποδοχής τους" όπως ισχυρίζεται, βαδίζει ολοταχώς σ' αυτό τον απάνθρωπο δρόμο περιφρόνησης των ανθρωπιστικών ιδεών, στο δρόμο που η ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπεια δεν έχουν αξία... 
Βέβαια δεν είναι το μοναδικό φαινόμενο που στιγματίζει τον δυτικό πολιτισμό της Ε.Ε. που γίνεται όλο και πιο απάνθρωπος για να υπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών επιχειρηματικών ομίλων σε βάρος των λαών. Τείχη υψώνονται, αντιμεταναστευτικοί, ρατσιστικοί νόμοι ψηφίζονται, φασιστικές κυβερνήσεις στηρίζονται, αντιτρομοκρατικοί νόμοι εμπλουτίζονται, κομμουνιστικά κόμματα απαγορεύονται.
Ο καπιταλισμός για να αντεπεξέλθει στην κρίση του και χωρίς το αντίπαλο δέος σήμερα, γίνεται όλο και πιο επιθετικός... Από τη μια ενισχύει την τρομοκρατία για να αμφισβητεί τα σύνορα, να διασπά κράτη και έτσι να διορίζει κυβερνήσεις μαριονέτες που δέχονται τους αποικιοκρατικούς όρους των μονοπωλίων και από την άλλη σηκώνει την σημαία του αντιτρομοκρατικού αγώνα για να κτυπάει λαϊκά δικαιώματα, ελευθερίες και να κλείνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (hot spots) τα θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που μπορεί να μην καταλήγουν σε φούρνους, αλλά όμως ζουν σε άθλιες συνθήκες περιμένοντας την διαλογή και το ξεσκαρτάρισμα του ποιοι και πόσοι απ' αυτούς είναι χρήσιμοι για εκμετάλλευση από τους καπιταλιστές που έχουν την εξουσία να κρίνουν και να αποφασίσουν για την ζωή τους...

Προδιαγεγραμμένη αντιλαϊκή πορεία για την ανάκαμψη του κεφαλαίου

Προδιαγεγραμμένη αντιλαϊκή πορεία για την ανάκαμψη του κεφαλαίου

Θ. Φέσσας - Αλ. Τσίπρας: Η κυβέρνηση δούλεψε και δουλεύει πυρετωδώς για την καπιταλιστική ανάκαμψη προωθώντας τις απαιτήσεις του ΣΕΒ

Eurokinissi

«Θα υπάρξουν πολλές πολιτικές σκιαμαχίες και πολύ πολιτικό θέατρο τις επόμενες βδομάδες και μήνες στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω ότι οι πολίτες και οι παράγοντες της αγοράς μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτό είναι μέρος της κυκλικής διαδικασίας των διαπραγματεύσεων». Αυτό είχε τονίσει, 10 μέρες πριν από τις εκλογές του Γενάρη 2015, ο πρώην επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων της ΕΕ, Ολι Ρεν, μιλώντας στο πρακτορείο «Bloomberg». Μάλιστα, με την ευχέρεια που του διασφάλιζε η απομάκρυνσή του από τις ηγετικές θέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, περιέγραφε - ήδη από το Γενάρη - με αρκετή δόση ακρίβειας τις μετέπειτα εξελίξεις, στο έδαφος των μνημονίων διαρκείας και των περαιτέρω σαρωτικών αντιλαϊκών ανατροπών που εφαρμόστηκαν στη συνέχεια και από την πλευρά της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Παζάρια κάτω από τις σημαίες των μονοπωλίων

Και βέβαια, πρόκειται για μια πορεία προδιαγεγραμμένη, για παζάρια που εξελίχθηκαν, ευθύς εξαρχής, για λογαριασμό του κεφαλαίου, εν μέσω και των οξυμένων ανταγωνισμών ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα και κυβερνήσεις. Οι δυσκολίες στην καπιταλιστική ανάκαμψη σε επίπεδο ΕΕ και Ευρωζώνης, στο φόντο των ανταγωνισμών ανάμεσα σε αστικές τάξεις για τον επιμερισμό της χασούρας αλλά και για το ποιος θα έχει το προβάδισμα στην ανάκαμψη, ποιος θα πάρει κεφάλι, άνοιξαν τη συζήτηση για τα διάφορα «Plan B» και την επιστροφή στο «εθνικό νόμισμα» ως διέξοδο για το κεφάλαιο.
Μέρος αυτής της διαδικασίας ήταν και η πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας της Ελλάδας και η προσπάθεια ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση με την εφαρμογή της πολιτικής εξόντωσης του λαού, αλλά και ενίσχυσης του κεφαλαίου με απελευθερώσεις, ιδιωτικοποιήσεις, κ.λπ. Αλλωστε, η ανάκαμψη απαιτεί δημιουργία συνθηκών για επενδύσεις με φτηνή εργατική δύναμη και άλλα προνόμια, και εισροή λιμναζόντων κεφαλαίων, τόσο εγχώριων όσο και ξένων, όπως άλλωστε σημειώνουν τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ΣΕΒ. Τα πάντα υποτάσσονται στον έναν και βασικό στόχο: Την επάνοδο του κεφαλαίου σε φάση διευρυμένης κερδοφορίας και με το λαό πτωχευμένο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε ότι μπορεί να εξασφαλίσει την καπιταλιστική ανάκαμψη εφαρμόζοντας ένα άλλο μείγμα διαχείρισης της εξόδου απ' την κρίση, με λιγότερο περιοριστική πολιτική, την οποία συνέδεε με κάποια μέτρα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας. Από τη μια αποδείχθηκε ότι τα περιθώρια χαλάρωσης δεν ήταν μεγάλα, όχι μόνο λόγω των δεσμεύσεων της Ευρωζώνης αλλά και των ίδιων των αναγκών της καπιταλιστικής οικονομίας. Από την άλλη έγινε καθαρό ότι ανεξάρτητα από το μείγμα οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις πρέπει να επιταχυνθούν προκειμένου να στηριχθεί η ανάκαμψη.
Η επιλογή αυτής της πορείας κρίθηκε αναγκαία γιατί παρά τους όποιους δείκτες μιας ασθενικής ανάκαμψης το 2014, της τάξης του 0,6% του ΑΕΠ, η κρίση ήταν και είναι παρούσα. Οχι μόνο δεν υπήρξε δυναμική ανάπτυξης, αλλά, ίσα ίσα, το αντίθετο φάνηκε. Αλλωστε, τέτοια δείγματα κρίσης, επιστροφής σε πτώση του ΑΕΠ, φάνηκαν ακόμη από το τέλος του 2014, όταν η τότε κυβέρνηση ζήτησε να απεμπλακεί από το μνημόνιο και να βγει στις αγορές, αλλά η τρόικα της είπε να επιλέξει το πρόγραμμα προληπτικής πιστωτικής γραμμής, δηλαδή ένα ενδεχόμενο δανείου από τον ESM με αντίστοιχο μνημόνιο. Η κρίση λοιπόν ήταν παρούσα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πρόβαλλε τη «γραμμή διαπραγμάτευσης» με τους δανειστές, δηλαδή ότι διαπραγματευόταν πολιτική χαλάρωσης της λιτότητας για να μπορέσει τάχα να εφαρμόσει μέτρα ανακούφισης του λαού, αλλά στην ουσία διαπραγματευόταν τη δυνατότητα να δημιουργήσει συνθήκες ενίσχυσης του κεφαλαίου ώστε να δρομολογηθεί έξοδος από την κρίση και ανάκαμψη. Αξιοποιώντας κάποιες προϋποθέσεις που δημιουργούσαν και οι οξυμένες αντιθέσεις ανάμεσα σε Γερμανία από τη μια και Γαλλία - Ιταλία από την άλλη, που επίσης περνούν κρίση έχοντας τεράστιο χρέος, ενώ το κεφάλαιο σ' αυτά τα κράτη αναζητά εναγωνίως κρατική χρηματοδότηση για επενδύσεις και χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας. Ετσι, τον Ιούλη κατάφερε στη Σύνοδο Κορυφής να υπογράψει τη συμφωνία που οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο. Το οποίο άρχισε να εφαρμόζει με τους εφαρμοστικούς και τα προαπαιτούμενα αμέσως μετά τις εκλογές, με δεδομένη την εφαρμογή και των προηγούμενων μνημονίων. Αντεργατικές, αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, μαζί με την παράδοση εργαλείων και τομέων για κερδοφόρες επενδύσεις, αυτή είναι η γραμμή για την έξοδο από την κρίση. Ας το δούμε.

Εμπλουτίζεται το αντιλαϊκό οπλοστάσιο

Κρίκους σε αυτήν την αλυσίδα της βαρβαρότητας αποτελούν και οι υπάρχουσες νομοθετικές παρεμβάσεις που ξεδιπλώθηκαν από τη «δεύτερη φορά Αριστερά», μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, που με τη σειρά του ήρθε ως αποτέλεσμα μιας διαπραγμάτευσης που διενεργήθηκε εντός των τειχών και για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Σε αυτό το πλαίσιο και σε διάστημα μικρότερο από τρεις μήνες, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στοίχειωσε την καθημερινότητα της λαϊκής οικογένειας με μπαράζ νέων μέτρων, που με τη σειρά τους έρχονται να προστεθούν σε αυτά της προηγούμενης μνημονιακής περιόδου.
Ανάμεσα σε πλήθος άλλων, σταχυολογούμε τις παρακάτω αντιλαϊκές διατάξεις και παρεμβάσεις:
-- Η απογείωση των συντελεστών στο ΦΠΑ, που επιβαρύνουν ολόκληρη την γκάμα της λαϊκής κατανάλωσης. Την ίδια ώρα, πάντα με στόχο τη διόγκωση των φόρων που εισρέουν στο κρατικό ταμείο, προχώρησε στην κατάργηση των μειωμένων συντελεστών στα νησιά του Αιγαίου. Από την απογείωση του ΦΠΑ προβλέπεται πρόσθετη φοροαφαίμαξη στα 1,3 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση.
-- Παρεμβάσεις που αφορούν στη «βελτίωση της βιωσιμότητας» του ασφαλιστικού συστήματος.
-- Μείωση των συντάξεων, τόσο των κύριων όσο και των επικουρικών, με το «κόλπο» της αύξησης και καθιέρωσης ειδικής παρακράτησης τάχα για τις δαπάνες Υγείας, που με τη σειρά τους ολοένα και συρρικνώνονται.
-- Απογείωση της παρακράτησης φόρου σε βάρος των μικρομεσαίων αγροτών και αυτοαπασχολούμενων.
-- Διόγκωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο.
-- Μειώθηκε το όριο προστασίας μισθών και συντάξεων για τα κάθε είδους ληξιπρόθεσμα χαράτσια στην εφορία. Διογκώθηκαν οι τόκοι και τα πρόστιμα σε ό,τι αφορά τη ρύθμιση για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των λαϊκών νοικοκυριών κ.ά.
-- Με το νέο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, δόθηκε μια πρώτη διευκόλυνση στις τράπεζες για τη διενέργεια πλειστηριασμών (με τιμή εκκίνησης την εμπορική αξία και όχι την κατά πολύ υψηλότερη αντικειμενική που ίσχυε).
-- Με το νέο νόμο για τα «κόκκινα» δάνεια στις τράπεζες, η θηλιά των πλειστηριασμών σφίγγει ακόμη περισσότερο γύρω από την πρώτη κατοικία της λαϊκής οικογένειας.
-- Με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μέσω της δανειακής σύμβασης που συνοδεύει το τρίτο μνημόνιο, στήριξαν το εγχώριο τραπεζικό κεφάλαιο. Είναι ξεκάθαρο, πλέον, το γεγονός ότι η χασούρα ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων φορτώθηκε στο κρατικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και μέσω αυτού στους κρατικούς προϋπολογισμούς και των επόμενων ετών και βέβαια στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων.
-- Στις παρεμβάσεις διαρθρωτικού χαρακτήρα συγκαταλέγεται και αυτή για τη συγκρότηση και λειτουργία του Δημοσιονομικού Συμβουλίου, έργο του οποίου είναι η αυτόματη καρατόμηση κονδυλίων σε περίπτωση απόκλισης από τους αντιλαϊκούς στόχους (π.χ. «υστέρηση» στη μάζα των φόρων που συγκεντρώνουν).
-- Το επίδομα για το πετρέλαιο θέρμανσης της λαϊκής οικογένειας μειώνεται στο 50%, με την «εξοικονόμηση» να φτάνει στα 105 εκατ. ευρώ κ.ά.
Από την αναμόρφωση της φορολογικής κλίμακας (μισθωτοί - συνταξιούχοι) προβλέπεται διόγκωση κατά 150 εκατ. ευρώ. Να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο μέτρο θα περάσει από τη Βουλή σε επόμενο «πακέτο».
Απέναντι στους φτωχούς αγρότες, η ενίσχυση της φοροαφαίμαξης φτάνει: Από την αλλαγή των συντελεστών στη φορολογία 33 εκατ. (το μέτρο θα περάσει σε επόμενο νομοσχέδιο), από την αύξηση της προκαταβολής φόρου στα 79 εκατ. ευρώ, από την καρατόμηση και κατάργηση στη συνέχεια της επιστροφής στο φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο 13 εκατ. ευρώ. Μόνο από τα παραπάνω, η πρόσθετη φοροαφαίμαξη στο αγροτικό εισόδημα φτάνει στα 125 εκατ. ευρώ.
Αυτοαπασχολούμενοι και μικροί επαγγελματίες επιβαρύνονται με επιπλέον ποσά ύψους 114 εκατ. ευρώ, από την αύξηση της προκαταβολής του φόρου εισοδήματος.

Α. Σ.

Διαρκής επίθεση στο Ασφαλιστικό με μπόλικη προπαγάνδα

Διαρκής επίθεση στο Ασφαλιστικό με μπόλικη προπαγάνδα

Από παλιότερη κινητοποίηση του ΠΑΜΕ

Καθώς η επίθεση στην Κοινωνική Ασφάλιση μπαίνει στην τελική ευθεία (ήδη ο υπουργός Εργασίας παρέδωσε το σχετικό σχέδιο στον πρωθυπουργό), με επόμενο σταθμό τις συναντήσεις με τους «θεσμούς» το πρώτο δεκαήμερο του Γενάρη και την προώθηση στη Βουλή του σχεδίου νόμου μέχρι τις 15 του μήνα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εντείνει την επικοινωνιακή της επιδρομή.
Βασικά στοιχεία της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι ότι δε θα γίνουν μειώσεις στις συντάξεις, ότι ακόμα και αν γίνουν, αυτές θα περιοριστούν στις επικουρικές, πως το νέο σύστημα που ετοιμάζεται, θα αποκαθιστά τη δικαιοσύνη και θα παραμερίζει τις στρεβλώσεις και πως σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση δίνει τη μάχη υπέρ των ασφαλισμένων, για ένα «βιώσιμο σύστημα»!
Τα παραπάνω, βέβαια, καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα, αλλά έχουν στόχο να παραπληροφορήσουν και να εξαπατήσουν τα λαϊκά στρώματα, προκειμένου η κυβέρνηση να αποσπάσει την ανοχή τους μπροστά στις προδιαγεγραμμένες νέες ανατροπές. Ας δούμε ορισμένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης.
Καταρχήν, ο ισχυρισμός ότι δε θα γίνουν μειώσεις στις κύριες συντάξεις και πως οι μειώσεις στις επικουρικές θα είναι μικρές, είναι πέρα για πέρα ψευδής. Ακόμα και αν δεν επιβληθούν πρόσθετες μειώσεις στις κύριες συντάξεις, για το συνταξιούχο που έχει πληρώσει ξεχωριστές εισφορές για κύρια και επικουρική και έχει σήμερα ένα εισόδημα πετσοκομμένο ήδη κατά 35% έως 50%, είναι αδιάφορο αν η νέα μείωση επιβληθεί μόνο στις επικουρικές, αφού σε κάθε περίπτωση θα του αφαιρεθεί εισόδημα.
Δεύτερον, είναι τουλάχιστον προκλητικό, ύστερα από τέτοια λεηλασία που έχουν υποστεί οι συντάξεις, να υποστηρίζει ο υπουργός Επικρατείας, Αλ. Φλαμπουράρης, ότι μια νέα μείωση στην επικουρική της τάξης του 15% και 20% είναι «μικρή»!

Ψήφισαν ήδη νέες μειώσεις

Τρίτο και πιο σημαντικό: Στην πραγματικότητα, νέες μειώσεις για τους ήδη συνταξιούχους, αλλά και αυτούς που θα συνταξιοδοτηθούν μέσα στο 2016, θα επιβληθούν και μάλιστα θα είναι σε βάρος των πιο αδύναμων. Αυτές έχουν ήδη δρομολογηθεί και ψηφιστεί μέσα στο περασμένο καλοκαίρι, χωρίς να υπολογίσουμε τι θα φέρει το νέο πακέτο της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα προβλέπεται:

• Μέσα στο 2016, τουλάχιστον 60.000 χαμηλοσυνταξιούχοι (το 20% των δικαιούχων) θα χάσουν το ΕΚΑΣ. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι το 2019 που θα καταργηθεί οριστικά, θα ακολουθήσουν άλλοι 300.000 συνταξιούχοι.
• Η κατώτερη κύρια σύνταξη αυτών που θα υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης μέσα στο νέο έτος θα είναι μειωμένη κατά 20%, από τα 486 ευρώ στα 392 ευρώ.
• Ολες οι κατώτερες συντάξεις και οι νέες μειωμένες θα είναι «παγωμένες» τουλάχιστον μέχρι το 2021.
• Κανένας νέος συνταξιούχος δε θα λαμβάνει το λεγόμενο «προνοιακό τμήμα» της σύνταξης, αλλά μόνο αυτό που αναλογεί στις εισφορές του, αν δεν έχει συμπληρώσει το 67ο έτος της ηλικίας του.
• Και οι νέοι συνταξιούχοι του 2016, όπως και οι παλιοί, θα επιβαρυνθούν με την πρόσθετη κράτηση του 6% για τον κλάδο Υγείας (από 4% που ήταν στην κύρια σύνταξη) και την κράτηση του 6% στις επικουρικές.
• Καταργείται ξανά η χορήγηση της πενιχρής σύνταξης στους ανασφάλιστους υπερήλικες.
• Οι νέοι συνταξιούχοι που θα βγούνε με καθεστώς «πρόωρης» συνταξιοδότησης, θα επιβαρυνθούν με μείωση της σύνταξής τους κατά 10%, πέραν της ετήσιας μείωσης κατά 6% που ήδη τους επιβάλλεται.
• Μειώνεται κατά 1% το ποσοστό αναπλήρωσης στον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων στις πρώην ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο για τους συνταξιούχους του 2016.

Από τα παραπάνω αποδεικνύεται το μέγα ψεύδος της κυβέρνησης. Είναι μάλιστα δυο φορές υποκριτές, γιατί οι περικοπές που ψήφισαν κατά το μεγαλύτερο μέρος αφορούν τους πιο φτωχούς συνταξιούχους, τους οποίους δήθεν υπερασπίζονται, όπως αυτούς που λαμβάνουν μέχρι τώρα το ΕΚΑΣ ή αυτούς που παίρνουν τα κατώτερα όρια συντάξεων.

Το παραμύθι των «νέων πόρων»

Πολλά κυβερνητικά στελέχη, σε μια προσπάθεια να δείξουν ότι δε συμφωνούν με νέες περικοπές στις συντάξεις, διατυπώνουν (εν είδει μάλιστα αποφθέγματος) την άποψη ότι το Ασφαλιστικό «έχει πρόβλημα πόρων» και πως «η λύση θα δοθεί με αύξηση των εσόδων του συστήματος». Στη βάση αυτή, προβάλλουν ή διαρρέουν προτάσεις για «νέες πηγές» χρηματοδότησης της Ασφάλισης, που δήθεν θα καλύψουν τα κενά που υπάρχουν και δε θα χρειαστεί περαιτέρω μείωση συντάξεων.
Το απόφθεγμα αυτό στην πραγματικότητα συγκαλύπτει την ουσία και γίνεται το σκαλοπάτι για την επιβολή και πάλι νέων βαρών στις πλάτες των ασφαλισμένων, όπως είναι η αύξηση των εισφορών στους αγρότες που θα τριπλασιαστούν τα επόμενα χρόνια, αλλά και σε μεγάλες ομάδες ελεύθερων επαγγελματιών και επιστημόνων. `Η η επιβολή νέων φόρων σε όλους, όπως η πρόταση για φόρο στις τραπεζικές συναλλαγές, που διατυπώθηκε τις τελευταίες μέρες.
Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, για να αποφευχθεί μια νέα μεγάλη μείωση των συντάξεων, η κυβέρνηση προτείνει αύξηση των εισφορών κατά μία ή 1,5 μονάδες στις επικουρικές, από την οποία θα εισπραχτούν μέσα στο επόμενο έτος περίπου 350 εκατ. ευρώ. Η αύξηση θα μοιραστεί κατά μία ή 0,5 μονάδα στους εργοδότες και κατά 0,5 στους εργαζόμενους.
Δηλαδή, η κυβέρνηση, με το πρόσχημα ότι θέλει να αποφύγει τάχα τις μεγάλες μειώσεις στις επικουρικές, έρχεται να τα πάρει από τους εργαζόμενους, επιβάλλοντας μεγαλύτερη εισφορά κάθε μήνα. Ετσι, φαίνεται ότι τη «γλυτώνουν» οι συνταξιούχοι, αλλά η κυβέρνηση θα τα πάρει από τα παιδιά τους που εργάζονται!

Διαχρονική λεηλασία των Ταμείων

Οταν, λοιπόν, τα κυβερνητικά στελέχη διατυπώνουν τον ισχυρισμό ότι το Ασφαλιστικό «πάσχει από έλλειψη εσόδων», χωρίς συνειδητά να λένε γιατί το σύστημα δεν έχει πόρους και χωρίς να στοχοποιούν γι' αυτό την εργοδοσία και το κράτος που λεηλάτησαν τα Ταμεία, τότε δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να επαναλαμβάνουν το πάγιο επιχείρημα περί «βιωσιμότητας» του συστήματος, πάνω στο οποίο πάτησαν και όλες οι προηγούμενες μεταρρυθμίσεις του Ασφαλιστικού.
Οι σημερινοί συνταξιούχοι έχουν με τον ιδρώτα τους, ακόμα και με το αίμα τους πληρώσει τις σημερινές συντάξεις. Οι συντάξεις αυτές, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι πολύ κάτω από τις εισφορές που έχουν συνεισφέρει στο σύστημα.
Το γεγονός ότι αυτές οι εισφορές στο βάθος των προηγούμενων δεκαετιών λεηλατήθηκαν από το αστικό κράτος, που είχε την ευθύνη διαχείρισής τους, ότι έγιναν φτηνά κι αγύριστα δάνεια προς το κεφάλαιο, ότι ρίχτηκαν στο χρηματιστηριακό τζόγο και «κουρεύτηκαν» για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, αυτό καθόλου δε σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι θα συμβιβαστούν με το έγκλημα που διαπράχθηκε σε βάρος τους.
Επομένως, εφόσον η κυβέρνηση βάζει ζήτημα «νέων πόρων», είναι ώρα να πει στους χιλιάδες ασφαλισμένους και συνταξιούχους τι θα γίνει με τα λεηλατημένα αποθεματικά. Από τη σκοπιά του κινήματος, η διεκδίκηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το να πληρώσουν κράτος και κεφάλαιο για την Κοινωνική Ασφάλιση.

Ο στόχος της ανάκαμψης

Συμπλήρωμα στους παραπάνω ισχυρισμούς είναι πως οι «νέοι πόροι» και τα «νέα έσοδα» θα προέλθουν από την «ανάκαμψη της οικονομίας». Είναι ο νέος μύθος με τον οποίο εργαζόμενοι και συνταξιούχοι επιχειρείται να γίνουν συνοδοιπόροι της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
Βέβαια, την ανάπτυξη κανένας δεν μπορεί να την παραγγείλει, ούτε βέβαια να την επιβάλλει, αφού οι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας έχουν τη δική τους δυναμική. Αλλά ακόμα και αν τελικά ανακάμψει η οικονομία, η υψηλή ανεργία δεν πρόκειται να εξαλειφθεί. Η τάση για παραπέρα ευελιξία στην αγορά εργασίας θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, με δεδομένο ότι οι νέες θέσεις που δημιουργούνται τα τελευταία χρόνια, είναι σε ποσοστό πάνω από 50% θέσεις με μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία. Ταυτόχρονα, είναι θέσεις κακοπληρωμένες, αφού οι περισσότερες αμείβονται με τον κατώτερο μισθό.
Η «ανάπτυξη», λοιπόν, που υπόσχονται, προϋποθέτει ευέλικτη και φτηνή εργασία και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συμβάλλει στην ενίσχυση των εσόδων των Ταμείων. Και αυτό κατ' αναλογία ισχύει και για τα Ταμεία των αυτοαπασχολούμενων.
Γι' αυτό, ανεξάρτητα από τους προπαγανδιστικούς μύθους της κυβέρνησης, από τη στιγμή που η στρατηγική δέσμευσή της είναι η μείωση της συνολικής συνταξιουχικής δαπάνης και η «δημοσιονομική προσαρμογή», αναγκαστικά οδηγεί σε μικρότερες συντάξεις, σε αύξηση των εισφορών σε βάρος των ασφαλισμένων και συνολικά σε ένα χειρότερο νέο σύστημα απ' αυτό που ισχύει μέχρι σήμερα.

Γ. ΖΑΧ.

Η συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα στο «ΣΚΑΪ TV»

Η συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα

στο «ΣΚΑΪ TV»

Οι «διαστημικές» δυνατότητες, ο καπιταλισμός και ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος

Οι «διαστημικές» δυνατότητες, ο καπιταλισμός και ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος

Με αφορμή μια συνέντευξη του μεγαλοκαπιταλιστή Ελον Μασκ

«

Ιστορική προσγείωση του πυραύλου Falcon 9». Με αυτόν και άλλους παρόμοιους πανηγυρικούς τίτλους υποδέχτηκαν τα ΜΜΕ την επιτυχή εκτόξευση και κατόπιν προσγείωση του πυραύλου της εταιρείας «SpaceX» του δισεκατομμυριούχου Ελον Μασκ, στις 21 Δεκέμβρη. Λίγο αργότερα το Forbes κατέτασσε τον κ. Μασκ στην 38η θέση των «πιο ισχυρών ανθρώπων του πλανήτη».

Τα πανηγύρια, για τις εν λόγω επιτυχίες, μάλλον σκέπασαν μια δήλωση που έκανε ο ίδιος ο προβεβλημένος μεγαλοκαπιταλιστής εννιά μέρες πριν, στο περιοδικό CQ. Εκεί, ο κ. Μασκ μιλώντας για τα σχέδιά του για αποικισμό του πλανήτη Αρη και για το «επείγον» αυτού του εγχειρήματος, είπε ανάμεσα σε άλλα:
«Υπάρχει ένα παράθυρο το οποίο μπορεί να μείνει ανοιχτό για μεγαλύτερη ή μικρότερη χρονική περίοδο. Σε αυτό το διάστημα έχουμε μια ευκαιρία να ιδρύσουμε μια αυτοσυντηρούμενη βάση στον Αρη πριν συμβεί κάτι που θα πάει το επίπεδο της τεχνολογίας στη Γη, πίσω απ' όπου είναι δυνατό. (...) Εννοώ ότι δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε την πιθανότητα ενός τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου...».
Με τα λόγια ενός μεγαλοκαπιταλιστή, με αφοπλιστική «ειλικρίνεια» θα λεγε κανείς, περιγράφεται μια τεράστια αντίφαση που διαπερνά όλη τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία: Η ανθρωπότητα την ίδια στιγμή που (όχι ακόμα, αλλά είναι σχετικά κοντά στο να) έχει όλα τα μέσα και τις δυνατότητες ακόμα και να... αποικίσει τον Αρη, πόσο μάλλον να καλύψει όλες τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, την ίδια ακριβώς στιγμή ετοιμάζεται να κατρακυλήσει στην άβυσσο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού μακελειού.

Αλλά γι' αυτό, όσο και για τις ειλικρινείς προθέσεις του κ. Μασκ, κάτι παραπάνω μπορεί να μας πει το ίδιο το «success story» του.

Πάνω στα ναυάγια της καπιταλιστικής κρίσης...

Εξάλλου, ο κ. Μασκ και οι όμοιοί του ξέρουν καλά από επιχειρηματικούς πολέμους που χάνονται και κερδίζονται πάνω στα συντρίμμια που δημιουργούν οι κάθε φορά κύκλοι της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κρίσης. Πάνω, δηλαδή, στις αντιφάσεις και στον τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού που οδηγεί στις καπιταλιστικές κρίσεις όπως και στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και συγκεκριμένα: Στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που δεν «επενδύονται», γιατί δεν επιστρέφουν το μέγιστο ποσοστό κέρδους. Αντίφαση που στον καπιταλισμό μπορεί να λυθεί, όχι με μια καλύτερη και πιο δίκαιη διαχείριση όπως λένε σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές γηροκόμοι του καπιταλισμού, αλλά μόνο με τη μεγάλη και συνήθως βίαιη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και άνοιγμα - με τη βοήθεια και του καπιταλιστικού κράτους - νέων πεδίων κερδοφορίας.
Και αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση του ίδιου του κ. Μασκ που έγινε ευρύτερα γνωστός με την αυτοκινητοβιομηχανία ηλεκτρικών αυτοκινήτων «Tesla Motors» που αναπτύχθηκε ακριβώς πάνω στα συντρίμμια της κρίσης που χτύπησε με σφοδρότητα το 2009 την αυτοκινητοβιομηχανία των ΗΠΑ.
Οταν λέμε πάνω στα συντρίμμια κυριολεκτούμε. Τόσο που το εργοστάσιο παραγωγής των ηλεκτροκίνητων μοντέλων της εταιρείας στην Καλιφόρνια, δημιουργήθηκε το 2009 μέσα σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκαταλειμμένα εργοστάσια της «Toyota» και της «General Motors», παγκοσμίως. Για την κίνηση αυτή, ο Eric Noble, πρόεδρος της «The Car Lab», σε σχετικό ντοκιμαντέρ του «Bloomberg» σχολίαζε χαρακτηριστικά: «Από μια βιομηχανική οπτική η κίνηση αυτή έμοιαζε εξαιρετικά σοφή από τη μεριά της "Toyota" και απίστευτα αφελής από τη μεριά της "Tesla". Αυτά τα εργοστάσια αυτοκινήτων είναι μεγάλα κομμάτια "βυθισμένου" κεφαλαίου. Για να επανεξοπλίσεις ένα τέτοιο εργοστάσιο, χρειάζεται μια τρομακτική επένδυση κεφαλαίου με πολύ μικρή και σε μεγάλο βάθος χρόνου απόδοση». Ισως γι' αυτό, όταν η μετοχή της «Tesla» πρωτομπήκε στο χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης το 2010, η Wall Street σε ποσοστό 72% την ψήφισε σαν τη μετοχή με τις λιγότερες πιθανότητες να επιτύχει...
Ισως, βέβαια, εκείνο το διάστημα οι «επενδυτές» να μην είχαν υπολογίσει με ακρίβεια τα τεράστια περιθώρια κέρδους και έντασης της εκμετάλλευσης που δίνουν οι νέες τεχνολογίες στα μονοπώλια που πρώτα τις εισάγουν. Να πώς το περιγράφει το «Fortune» 5 χρόνια μετά: «Η General Motors (GM) δημιουργεί γύρω στα 1,85 δολάρια εμπορικής αξίας ανά δολάριο υλικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ η Tesla περίπου 11 δολάρια. Η GM παράγει 240.000 δολάρια εμπορικής αξίας ανά εργαζόμενο, ενώ η Tesla 2,9 εκατομμύρια».

...με παγοθραυστικό το καπιταλιστικό κράτος...

Για την «τρομακτική αυτή επένδυση κεφαλαίου», αλλά και για να μπορέσουν επενδύσεις τέτοιου μεγέθους να «αποδώσουν» το αναμενόμενο ποσοστό κέρδους (σημειωτέον ότι η «Tesla» στα χρόνια της ύπαρξής της υπήρξε μια μόλις φορά κερδοφόρα), δεν μπορεί παρά να συνοδεύονται από την πολύπλευρη στήριξη και βοήθεια του «συλλογικού καπιταλιστή», του καπιταλιστικού κράτους, που φροντίζει να διασφαλίζει τα κάθε φορά «συλλογικά» και εν μέρει «μελλοντικά» συμφέροντα των καπιταλιστών ως τάξης.
Η «ιστορία επιτυχίας» του κ. Μασκ είναι κι εδώ χαρακτηριστική.
Γιατί, σε αντίθεση με τα αστικά ΜΜΕ που αφιερώνουν σελίδες επί σελίδων για να φιλοτεχνήσουν το προφίλ του «καινοτόμου εφευρέτη» καπιταλιστή που «προοδεύει γιατί τολμά» και της «ελεύθερης αγοράς» που γενικά κι αόριστα «αυτορρυθμίζεται» και δίνει ευκαιρίες, η πραγματικότητα είναι ότι το καπιταλιστικό κράτος των ΗΠΑ - μέσω της λεγόμενης «επεκτατικής πολιτικής» - έχει δυο φορές σώσει τις επιχειρήσεις του από βέβαιη χρεοκοπία, λειτουργώντας σαν «παγοθραυστικό» για την επένδυση των τεράστιων συσσωρευμένων κεφαλαίων στους νέους κλάδους και τεχνολογίες.
Η πρώτη φορά ήταν λίγες μόλις βδομάδες πριν την οριστική χρεοκοπία της «Tesla Motors» το 2009. Οταν η εταιρεία εξάντλησε το αρχικό κεφάλαιο των 145 εκατομμυρίων δολαρίων, η κυβέρνηση Ομπάμα στο πλαίσιο ενός προγράμματος ενίσχυσης συνολικά των αυτοκινητοβιομηχανιών (της τάξης των 25 δισ. δολαρίων και με στόχο να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικά συστήματα κατανάλωσης καυσίμων) ενέκρινε ένα δάνειο 465 εκατομμυρίων δολαρίων για τη μαζική παραγωγή του «model S», του πρώτου οικογενειακού μοντέλου της «Tesla».
Και η δεύτερη, λίγους μόλις μήνες μετά, όταν, παρά τις επανειλημμένες μέχρι τότε αποτυχίες της «SpaceX» να απογειώσει και να προσγειώσει τους πυραύλους της, η NASA υπέγραψε μαζί της συμβόλαιο - προίκα 1,6 δισ. (!) δολαρίων... για να συνεχίσει τις προσπάθειες. Εξάλλου, είχε προηγηθεί ήδη από το 2003, μετά τη συντριβή του διαστημικού λεωφορείου «Κολούμπια», η σταδιακή «απόσυρση» της εθνικής διαστημικής υπηρεσίας των ΗΠΑ από την κατασκευή των διαστημικών οχημάτων, ανοίγοντας έτσι πεδίο δόξης λαμπρό για τα μονοπώλια και στη διαστημική βιομηχανία.
Τον περασμένο Μάη, σε ένα χαρακτηριστικό δημοσίευμά τους, με τίτλο «η αυτοκρατορία του Ελον Μασκ τροφοδοτείται από 4,9 δισ. κρατικών επιδοτήσεων», οι «Los Angeles Times» έκαναν μια σούμα όλων των κρατικών δανείων, επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών και άλλων διευκολύνσεων που είχαν πάρει οι εταιρείες του Μασκ, γράφοντας μεταξύ άλλων: «(Οι εταιρείες του Μασκ) εξακολουθούν να αναφέρουν καθαρές απώλειες ύστερα από μια δεκαετία στην αγορά, αλλά οι μετοχές τους συνεχίζουν να πετάνε με τη δυναμική τους. (...) Ο Μασκ και οι μέτοχοι απολαμβάνουν τα πλεονεκτήματα της κρατικής στήριξης, ενώ οι φορολογούμενοι επωμίζονται το κόστος (...) Ο Μασκ και οι επενδυτές του έχουν επίσης τοποθετήσει μεγάλα ποσά ιδιωτικού κεφαλαίου στις εταιρείες. Αλλά οι δημόσιες επιχορηγήσεις για τις εταιρείες του Μασκ, ξεχωρίζουν τόσο για το ποσό, σχετικά με το μέγεθος των εταιρειών, όσο και για την εξάρτηση των εταιρειών από αυτές».
Είναι «λογικό» μπορεί να πει κανείς, όταν μιλάμε για την «προίκα» νέων καπιταλιστών σε κλάδους όπως της αυτοκινητοβιομηχανίας, όπου το αρχικό κεφάλαιο για να ξεκινήσει ένα μονοπώλιο υπολογίζεται περίπου στο... 1 δισ. δολάρια. Με τη σειρά του όμως γεννάει νέα θέματα και προβληματισμούς, όπως αυτόν του αρθρογράφου: «Το διαφαινόμενο ερώτημα είναι κατά πόσον οι εταιρείες αυτές κινούνται προς την αυτάρκεια και κατά πόσο μπορούν να μειώσουν το κόστος ανάπτυξής τους πριν λήξει η δημόσια γενναιοδωρία».

...και μέσα σε θύελλα ανταγωνισμών

Οπως αποκαλύπτουν τα παραπάνω άρθρα και σε αντίθεση με εκείνους που αποθεώνουν τη λεγόμενη «επεκτατική» πολιτική διαχείρισης του καπιταλισμού, που τάχα «ρυθμίζει» τον καπιταλισμό, η αλήθεια είναι ότι ούτε τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά του μπορεί να αποτρέψει, ούτε πολύ περισσότερο τις τεράστιες, σφοδρές συγκρούσεις των μονοπωλίων που, αντίθετα, τις οξύνει.
Γιατί, ακριβώς για να «αποδώσουν» το μέγιστο ποσοστό κέρδους οι επενδύσεις αυτές, οι «νέες καταβολάδες του κεφαλαίου» - απαιτούν αντίστοιχες τεράστιες αλλαγές σε όλη την κλίμακα της παραγωγής, και άρα πέρα από την ένταση της εκμετάλλευσης, που έτσι κι αλλιώς θεωρείται δεδομένη για όλα τα στρατόπεδα, απαιτεί και από άλλα μονοπώλια και καπιταλιστικά κράτη αναδιαρθρώσεις, επενδύσεις, προσαρμογές και βέβαια κομμάτι από την πίτα των κερδών. «Παραχωρήσεις» που, φυσικά, δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι υπόλοιποι επιχειρηματικοί όμιλοι, τουλάχιστον όσοι έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα στον ίδιο ή σε διαφορετικούς κλάδους που τους «αγγίζει» η τεράστια αλληλεξάρτηση των μονοπωλίων.
Το δείχνει και η ίδια η μανιασμένη αντίδραση των ανταγωνιστών του Μασκ που, στην περίπτωσή του, διεξάγεται με επίκεντρο τις ενισχύσεις του από το καπιταλιστικό κράτος. Τότε που τα μεγάλα μαχαίρια πρωτόβγαιναν, στις 28/11/2008, οι «ΝΥ Times», έγραφαν σε ένα επιθετικό άρθρο τους:
«Αν αρκετοί δισεκατομμυριούχοι προσφερθούν να κάνουν μια ένεση επιπλέον κεφαλαίου, ώστε να κρατήσουν τις πόρτες του κατασκευαστή του, της Tesla Motors, ανοιχτές, χαιρόμαστε για όλες τις πλευρές. Αν, ωστόσο, οι επενδυτές προσπεράσουν την ευκαιρία, γιατί θα πρέπει οι φορολογούμενοι να "ξηλωθούν" για τις ανάγκες της Tesla; (...) Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον τρόπο που τα ομοσπονδιακά δολάρια θα τίθονταν σε μεγαλύτερο κίνδυνο - και σημειωτέον χωρίς επιτόκιο - για να ωφεληθούν λιγότεροι άνθρωποι;».
Οι «NY Times» φυσικά δεν ενοχλήθηκαν ξαφνικά για το ότι ο ιδρώτας του κοσμάκη πάει σε μια χούφτα παράσιτα. Απλά εξέφραζαν σε εκείνη τη στιγμή τα συμφέροντα ενός άλλου τμήματος του κεφαλαίου, που γνωρίζει καλά ότι η ενσωμάτωση των νέων παραγωγικών δυνάμεων και των νέων τεχνολογιών στην καπιταλιστική παραγωγή δεν γίνεται ούτε με ίδιους ρυθμούς, ούτε με όρους που να συμφέρουν όλους τους καπιταλιστές, δημιουργώντας έτσι τεράστιες ανισομετρίες και ανακατατάξεις, «νικητές» που μετά την καπιταλιστική κρίση βρίσκονται με προβάδισμα και «χαμένους» που παλεύουν να το κρατήσουν, στο ανελέητο κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους. Αυτή είναι μια ακόμη μόνιμη πηγή συγκρούσεων στον καπιταλισμό.
Σχετικά με τα νικηφόρα και τα χαμένα μονοπώλια, μια αποκαλυπτική συζήτηση είχε γίνει και στο τελευταίο ντιμπέιτ των υποψηφίων για την προεδρία των ΗΠΑ, οπότε και ο τότε υποψήφιος των ρεπουμπλικάνων Ράμσεϊ είχε επιτεθεί στον Ομπάμα για τη στήριξή του σε επιχειρήσεις όπως του Μασκ: «Τοποθετήσατε 90 δισ. δολάρια στον ήλιο και τον άνεμο. Στη Cylindra, στη Fisker, στην Tesla... Εχω ένα φίλο που λέει, δε διαλέγετε τους νικητές και τους χαμένους... διαλέγετε τους χαμένους».
Ο ίδιος ο κ. Μασκ περιγράφει έμμεσα στη συνέντευξή του στο CQ τη σύγκρουση αυτή, και μάλιστα ως ενδεχόμενη πηγή του γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Να τι είπε σε μια αποστροφή του: «Εννοώ ότι θα μπορούσε να υπάρξει ένα πολύ ισχυρό αντι-τεχνολογικό κοινωνικό κίνημα. Υπάρχει επίσης η ανάπτυξη του θρησκευτικού εξτρεμισμού. Για παράδειγμα, το ISIS δε μεγαλώνει;».
Η αναφορά αυτή στο ισχυρό αντι-τεχνολογικό «κίνημα» και ακόμα πιο συγκεκριμένα στον ISIS, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Ειδικά, αν λάβει κανείς υπόψη την πολύπλευρη σχέση που έχει αποκαλυφθεί ανάμεσα στα μονοπώλια του πετρελαίου και στους εγκληματίες του ISIS. Αλλά και ένα ακόμα γεγονός: Οτι ο ίδιος ο κ. Μασκ είναι ο βασικός μέτοχος της «SolarCity» του μεγαλύτερου μονοπωλίου φωτοβολταϊκών συστημάτων στις ΗΠΑ. Μονοπώλιο με γιγάντιες επενδύσεις σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, εγκαταστάτης π.χ. όλων των φωτοβολταϊκών του εμπορικού κολοσσού «WalMart» ισχύος 105 μεγαβάτ και σχέδια για κατασκευή στη Νεβάδα του «γιγα-εργοστασίου», του μεγαλύτερου εργοστάσιου κατασκευής μπαταριών λιθίου, με προϋπολογισμό 5 δισ. δολαρίων. Ικανό όπως λένε οι ίδιοι να παράγει το 2020 μόνο του μπαταρίες τόσο ισχυρές, όσο όλες οι μπαταρίες που παρήχθησαν σε όλο τον πλανήτη το 2013.
Μονοπώλιο που, όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, έχει συμφέροντα αντίθετα με τα άλλα μονοπώλια της Ενέργειας, πετρελαϊκούς ομίλους κ.τ.λ. Ενδεικτικό γι' αυτό είναι και το εξής: Η «SolarCity» πουλάει κάθε χρόνο ως «υποπροϊόν», «περιβαλλοντικές μονάδες» - αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων - στις βιομηχανίες που μολύνουν. Και έτσι ο κ. Μασκ έχει αναθεωρήσει τώρα προηγούμενες απόψεις του, και από τη θέση πλέον του μονοπωλίου λέει ότι αποδοτικό δεν είναι να δίνουν επιδοτήσεις σε εταιρείες που δε μολύνουν, αλλά να τιμωρούν όσους μολύνουν...

Το πολεμοχαρές πνεύμα...

Τα παραπάνω παραδείγματα - που δεν είναι βέβαια τα μόνα - είναι αρκετά, για να καταλάβει κανείς από πού προκύπτουν οι τεράστιοι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων και των καπιταλιστικών κρατών, που μετατρέπουν τις «διαστημικές» παραγωγικές δυνατότητες σε «όπλο» που οδηγεί έως και στην άβυσσο του γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Κι όσο κι αν ο κ. Μασκ και οι όμοιοί του περιγράφουν το γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο σαν μια «εξωτερική» καταστροφική δύναμη που χτυπάει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, δεν μπορεί να κρυφτεί ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι η συνέχιση αυτών των λυσσαλέων ανταγωνισμών με άλλη μορφή, με τα όπλα. Πρόκειται για εκείνο που πολύ γλαφυρά περιέγραφε ο Μπρεχτ, την παραμονή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: «Το ζήτημα δε είναι μόνο αν κατασκευάζονται κανόνια ή άροτρα - άλλωστε στους πολέμους για την τιμή του ψωμιού τα κανόνια είναι τα άροτρα. (...) το "πολεμοχαρές πνεύμα", που απελευθερώνουν οι πόλεμοι, (...) είναι το πνεύμα των επιχειρήσεων».

Τα ζιγκ-ζαγκ της Ιστορίας

Στην ίδια συνέντευξη, ο Μασκ, λέει:
«Οι περισσότεροι από εμάς αυθόρμητα θεωρούμε ότι η τεχνολογία προελαύνει αδιάκοπα μπροστά, αλλά υπήρξαν στιγμές στην ανθρώπινη ιστορία - αφότου οι Αιγύπτιοι έχτισαν τις πυραμίδες, για παράδειγμα, ή ύστερα από τις πολλαπλές προόδους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας - όταν οι πολιτισμοί που ακολούθησαν δεν μπορούσαν πλέον να κάνουν ό,τι έκαναν προηγούμενα και μάλλον υπάρχει εφησυχασμός και αλαζονεία όταν υποθέτουν ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί (...) Ξέρετε, το 1912 αρκετοί ευαγγελίζονταν μια νέα εποχή ειρήνης και ευημερίας, λέγοντας ότι ξεκινάει μια νέα χρυσή εποχή και ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει. Και μετά ήρθε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που τον ακολούθησε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, που τον ακολούθησε ο Ψυχρός Πόλεμος. Ετσι, πιστεύω ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι σίγουρα υπάρχει η πιθανότητα ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου και ότι εάν αυτός συμβεί θα μπορούσε να είναι χειρότερος απ' οτιδήποτε έχει συμβεί προηγουμένως».
Οι καπιταλιστές ξέρουν: Η Ιστορία - όχι μόνο της τεχνολογίας αλλά γενικά - όντως δεν προχωράει ευθύγραμμα, αλλά μέσα από αδιάκοπα ζιγκ-ζαγκ, άλματα μπροστά και πισωγυρίσματα. Τα άλματα γίνονται κάθε φορά που οι σχέσεις παραγωγής και οι υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις αντιστοιχούν στις παραγωγικές δυνάμεις και δυνατότητες που συνεχώς αναπτύσσονται. Τα πισωγυρίσματα, σαν κι αυτά που περιγράφει ο Μασκ, όταν η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων «ασφυκτιά» μέσα σε σχέσεις παραγωγής ξεπερασμένες και σάπιες, όπως είναι σήμερα οι καπιταλιστικές. Το νέο στις κοινωνικές σχέσεις όντως δεν κυριαρχεί διά μιας, όπως και οι παλιές, ξεπερασμένες κοινωνικές σχέσεις και τάξεις δεν εγκαταλείπουν το προσκήνιο της Ιστορίας εθελοντικά. Φορτώνουν πάντα τους λαούς με αφάνταστα δεινά και βάσανα, πολέμους και αίμα, πριν να τους παρασύρει στο διάβα της και με την επαναστατική της πάλη η ανερχόμενη κοινωνική τάξη. Δίδαγμα, βέβαια, που κατά τα άλλα ξεχνάνε οι καπιταλιστές και οι άνθρωποί τους όταν μιλάνε για το σύστημά τους σαν το «ανώτερο και αξεπέραστο» τάχα στάδιο της Ιστορίας και για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό ως ένα κοινωνικό σύστημα που τάχα «ανήκει στο παρελθόν», αφού «δοκιμάστηκε κι απέτυχε».

Επικίνδυνη εμπλοκή για την «αναβάθμιση» και τις «προοπτικές» του κεφαλαίου

Επικίνδυνη εμπλοκή για την «αναβάθμιση» και τις «προοπτικές» του κεφαλαίου

Ο απολογισμός του 2015, του πρώτου χρόνου της στο τιμόνι της αστικής διακυβέρνησης, επιβεβαιώνει ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει αρπάξει από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ τη «σκυτάλη» στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, όχι μόνο στην εσωτερική, αλλά και στην εξωτερική πολιτική.
Με την ίδια αντιλαϊκή «πυξίδα», τα συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί και σε αυτό το πεδίο να προωθήσει τη «βρώμικη δουλειά» για λογαριασμό του: Πίσω από τη λεγόμενη «πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική» βρίσκεται η προσπάθειά της να υπηρετήσει τη γεωστρατηγική αναβάθμιση των ελληνικών μονοπωλιακών ομίλων, με βαθύτερη εμπλοκή του λαού και της χώρας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, στους εντεινόμενους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή.
Χαρακτηριστικές αυτής της επικίνδυνης πολιτικής για λογαριασμό του κεφαλαίου είναι οι δύο συνεντεύξεις του υπουργού Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά (στις εφημερίδες «Αυγή» και «Αγορά»), με τις οποίες κλείνει το 2015, αποτυπώνοντας την προσπάθεια της κυβέρνησης να καταστήσει την ελληνική αστική τάξη «διεθνή παίκτη»...

Διαφημίζει ότι «μυρίζεται έγκαιρα» τις προοπτικές του κεφαλαίου

«Η Ελλάδα γνωρίζει καλά τη Μέση Ανατολή. Είναι χώρα που "μυρίζει" έγκαιρα τις εξελίξεις και διακρίνει τις προοπτικές στην περιοχή», λέει χαρακτηριστικά ο Ν. Κοτζιάς στην «Αυγή».
Πρόκειται, φυσικά, για τις «προοπτικές» του εγχώριου κεφαλαίου, για το «μερτικό» που «μυρίζεται» και διεκδικεί στο φόντο της κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και των ανταγωνισμών στη Μέση Ανατολή, στους οποίους βυθίζει βαθύτερα το λαό η συγκυβέρνηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο υπουργός Εξωτερικών διαφημίζει τους βασικούς άξονες πάνω στους οποίους κινείται η εξωτερική πολιτική της συγκυβέρνησης:
-- «Ρόλος διαμεσολαβητή». Η Ελλάδα, λέει ο Ν. Κοτζιάς, «έχει καλές σχέσεις με όλες τις χώρες της περιοχής. Αυτές αποδέχονται το ρόλο μας ως κράτους που διαμεσολαβεί και προωθεί, μακριά από τη δημοσιότητα, διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε μέρη με αντιθέσεις».
Αυτή είναι η «ειδίκευση» στην οποία στοχεύει η κυβέρνηση, εκτιμώντας με αυτόν τον τρόπο να γίνει «χρήσιμη στο παγκόσμιο σύστημα», ως «γέφυρα ανάμεσα στη δύση - ΕΕ όπου ανήκουμε» και τις «αναδυόμενες χώρες» (οι ορολογίες είναι από πρόσφατες δηλώσεις του ίδιου του υπουργού Εξωτερικών). «Διαμεσολάβηση», δηλαδή, με τις ευλογίες των λυκοσυμμαχιών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ενταγμένη στους επικίνδυνους σχεδιασμούς τους.
Καθόλου τυχαία, στην ίδια συνέντευξη στην «Αυγή», ο Ν. Κοτζιάς υπενθυμίζει «τη Διεθνή Διάσκεψη για την Προστασία των Θρησκευτικών και Πολιτισμικών Κοινοτήτων στη Μέση Ανατολή που διοργανώσαμε πριν από δύο μήνες στην Αθήνα» και «διαφημίζει» ότι «τώρα δημιουργούμε Διεθνές Παρατηρητήριο επί του θέματος». Πρωτοβουλίες, δηλαδή, που η ίδια η κυβέρνηση έχει ομολογήσει ότι συμβάλλουν στην «ηθική νομιμοποίηση» μιας γενίκευσης της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στη Μέση Ανατολή, στο όνομα της καταπολέμησης των τζιχαντιστών.
-- Αξονες με άλλες αστικές τάξεις. Απαριθμώντας τις «μορφές συνεργασίας» που επιχειρεί να στήσει η κυβέρνηση με άλλα κεφάλαια της περιοχής, ο Ν. Κοτζιάς αναφέρει: «Υπάρχουν οι τριμερείς συνεργασίες με την Κύπρο και το Ισραήλ, καθώς και με την Κύπρο και την Αίγυπτο. Τώρα θα προστεθεί η τριμερής με την Ιορδανία και την Κύπρο. Η Αίγυπτος έχει αποδεχτεί να υπάρχει για ζητήματα ασφάλειας και σταθερότητας της περιοχής μια τετραμερής με συμμετοχή της ίδιας, της Ιορδανίας, της Κύπρου και της Ελλάδας (...) Πρόσφατα, πέρα από εμένα, ανώτατοι διπλωμάτες του υπουργείου επισκέφτηκαν για συνομιλίες το Λίβανο, την Ιορδανία, το Ιράκ και το Ισραήλ».
Στην πραγματικότητα, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιχειρεί να παγιώσει και να «αυγατίσει» τους άξονες που προωθούσαν και οι προκάτοχοί της, στο πλαίσιο της προσπάθειας της ελληνικής αστικής τάξης να διασφαλίσει τα συμφέροντά της σε μια περιοχή όπου οξύνονται οι ανταγωνισμοί ισχυρών καπιταλιστικών κέντρων για τον έλεγχο αγορών, ενεργειακών κοιτασμάτων, στρατηγικών διαύλων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων κ.ο.κ. Ακριβώς γι' αυτό, άλλωστε, αυτοί οι άξονες και οι αντιάξονες αναδιατάσσονται συνεχώς, έντονες αντιθέσεις εμφανίζονται ακόμα και στο εσωτερικό τους, ενώ δε διασφαλίζουν σε τίποτα τους λαούς της περιοχής. Ενα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα πιθανής αναδιάταξης, που αν προχωρήσει θα επηρεάσει άμεσα τις επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου, είναι και η πρόσφατη έναρξη διαβουλεύσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, με σκοπό την αναθέρμανση των μεταξύ τους σχέσεων...
-- Διεκδίκηση ρόλου «διεθνούς παίκτη» με όχημα το Προσφυγικό. Πάνω στο δράμα των προσφύγων που προκαλεί η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μέση Ανατολή, η ελληνική κυβέρνηση διεκδικεί περαιτέρω «γεωπολιτική αναβάθμιση» του κεφαλαίου: «Ως προς τις προσφυγικές ροές, είμαστε διεθνής παίκτης με κεντρική σημασία», δηλώνει ανερυθρίαστα ο Ν. Κοτζιάς, για να προσθέσει ότι «το Προσφυγικό μας πρόσθεσε προβλήματα, αλλά ταυτόχρονα ενδυνάμωσε τη σημασία μας»...
Στην πραγματικότητα, βέβαια, η διαχείριση του Προσφυγικού χρησιμοποιείται ως όχημα για τους επικίνδυνους σχεδιασμούς όλων των ισχυρών καπιταλιστικών κέντρων που παρεμβαίνουν στην περιοχή. Ο ίδιος ο Ν. Κοτζιάς, αναγνωρίζοντας π.χ. το ρόλο που διεκδικεί το γερμανικό κεφάλαιο στην περιοχή, μέσω του Προσφυγικού, δηλώνει στην «Αγορά» ότι «είναι ανάγκη να κάνουν μια ιδιαίτερη συζήτηση η χώρα απ' όπου έρχονται οι πρόσφυγες στην ΕΕ, η κύρια χώρα υποδοχής τους και η χώρα όπου καταλήγουν οι περισσότεροι». Την ίδια ώρα, η γεωστρατηγική, οικονομική και στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας «βαραίνει» στις σχετικές αποφάσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αναβαθμίζοντας τη θέση της τουρκικής αστικής τάξης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τις εξελίξεις στο Αιγαίο και το Κυπριακό.
Με πρόσχημα τη διαχείριση του Προσφυγικού, άλλωστε, εντείνονται και οι πιέσεις για κοινές περιπολίες Ελλάδας - Τουρκίας στο Αιγαίο, υπό ευρωενωσιακή ομπρέλα, όπως και οι σχεδιασμοί για τη νέα Ακτοφυλακή και Συνοριοφυλακή της ΕΕ. Ερωτώμενος, μάλιστα, για το αν η ελληνική κυβέρνηση θέσει βέτο στην περίπτωση που δοθεί σε αυτήν τη νέα ευρωενωσιακή δύναμη καταστολής δυνατότητα επέμβασης στα σύνορα χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του κράτους - μέλος στο οποίο αυτά ανήκουν, ο Ν. Κοτζιάς όχι μόνο απέφυγε να απαντήσει, αλλά τόνισε ότι «η Ελλάδα ήταν πάντα υπέρ της ανάπτυξης μιας δημοκρατικής ΕΕ με κοινά σύνορα»...

Ο στόχος του «ενεργειακού κέντρου» και η απάτη της «σταθερότητας»

Κομβικό στοιχείο τόσο στην προσπάθεια γεωπολιτικής αναβάθμισης της ελληνικής αστικής τάξης, όσο και στη βαθύτερη εμπλοκή του λαού στους επικίνδυνους ανταγωνισμούς, αποτελεί βέβαια ο στόχος του κεφαλαίου να καταστεί η χώρα «ενεργειακό κέντρο».
«Θέλουμε να κάνουμε την Ελλάδα ενεργειακό κέντρο», τονίζει χαρακτηριστικά ο Ν. Κοτζιάς, και συνεχίζει: «Αυτό θα αναβαθμίσει τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές δυνατότητές μας. Θα μας δώσει τη δυνατότητα να έχουμε Ενέργεια σε ανταγωνιστικό κόστος και τιμές. Θα συμβάλει στη σταθερότητα στην περιοχή».
Η πλήρης στοίχιση της συγκυβέρνησης με τους στόχους του κεφαλαίου για γεωστρατηγική αναβάθμιση έναντι των ανταγωνιστών του και για διασφάλιση φτηνής Ενέργειας δε χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό.
Είναι προκλητική ωστόσο η προσπάθεια της συγκυβέρνησης να ντύσει όλα τα παραπάνω με το μανδύα της «συμβολής στη σταθερότητα στην περιοχή», όταν η χώρα και ο λαός εμπλέκονται βαθύτερα στα επικίνδυνα σχέδια του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των ΗΠΑ για τους ματωμένους δρόμους της Ενέργειας, όταν η πείρα αποδεικνύει περίτρανα ποια είναι η μοίρα των λαών στα «ενεργειακά κέντρα» του κεφαλαίου, όπως στην Ουκρανία, στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη κ.ο.κ.

Οργάνωση της πάλης σε δύσκολες και σύνθετες συνθήκες

Οργάνωση της πάλης σε δύσκολες και σύνθετες συνθήκες

Από το απεργιακό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στις 12 Νοέμβρη

*

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση το Γενάρη του 2015 είχε άμεση επίδραση και στο κίνημα. Από τις εκλογές ακόμα του 2012, όταν διαφάνηκε η προοπτική σχηματισμού μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, οι δυνάμεις του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού στα συνδικάτα και τους άλλους φορείς του κινήματος βρήκαν εύφορο έδαφος για να καλλιεργήσουν κλίμα αναμονής, αναδεικνύοντας την κυβερνητική εναλλαγή και την αλλαγή του μείγματος διαχείρισης σε κυρίαρχο στόχο της παρέμβασης εργατικών - λαϊκών δυνάμεων.
Αυτό μεταφράστηκε σε ακόμα μεγαλύτερη υποχώρηση των αγώνων που είχαν αναπτυχθεί ακόμα και μέσα στα χρόνια της κρίσης, με επίκεντρο τους κλάδους και τους τόπους δουλειάς. Λογικές και συνθήματα που άνθησαν στις πλατείες, έγιναν κυρίαρχα σε μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις και βοήθησαν καθοριστικά στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση μαζί με τους ΑΝΕΛ, στις εκλογές του περασμένου Γενάρη.
Βέβαια, τα ίδια συνθήματα και τους ίδιους στόχους πρόβαλλαν και ισχυρές μερίδες του κεφαλαίου στην Ελλάδα, που έβλεπαν την κυβερνητική εναλλαγή και την εφαρμογή ενός «ηπιότερου» δημοσιονομικά μείγματος διαχείρισης ως προϋπόθεση για ανάκαμψη και όρο για τη διασφάλιση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ανταγωνισμό.
Με τον τρόπο αυτό, η πλειοψηφία από τα λαϊκά στρώματα εγκλωβίστηκε στα ψευτοδιλήμματα που έβαζε το ίδιο το σύστημα (μνημόνιο - αντιμνημόνιο κ.ά.) και ταύτισε σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντά της με την αντικατάσταση της προηγούμενης κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Στράτευση στο στόχο της κυβερνητικής εναλλαγής

Η συμβολή του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στον εγκλωβισμό εργατικών δυνάμεων στο στόχο της κυβερνητικής εναλλαγής ήταν μεγάλη. Καθόλου τυχαία, άλλωστε, το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ξεχώριζε ορισμένα βασικά μέτωπα, όπου το κίνημα είχε δώσει μάχες τα προηγούμενα δύο χρόνια, και πρότεινε ορισμένες επιμέρους βελτιώσεις σε μέτρα που πήραν οι κυβερνήσεις των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, για να στρατεύσει το λαό στο στόχο αυτό της ανάδειξής του σε κυβέρνηση.
Τέτοιες ήταν οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ για επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ μεικτά, η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η απόδοση της 13ης σύνταξης στους χαμηλοσυνταξιούχους και άλλα. Τα αιτήματα αυτά στηρίχτηκαν από τη συνδικαλιστική πλειοψηφία σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αλλά και μεγάλες Ομοσπονδίες και συνδικάτα, όπου κυριαρχούσαν οι δυνάμεις του οπορτουνισμού και του ρεφορμισμού.
Ετσι, θέριεψαν μέσα στο κίνημα οι αυταπάτες ότι την επομένη των εκλογών δεν θα υπάρχουν μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα, ότι με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει η αντίστροφη πορεία ανάκτησης των απωλειών που είχε ο λαός τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης. Το κλίμα αναμονής έπαιρνε ολοένα και περισσότερο χαρακτηριστικά συστράτευσης στο ρεύμα εκείνο που έβαζε ως στόχο να φύγει η «μνημονιακή» κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και να αντικατασταθεί από μια νέα κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.
Σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια τέτοιων αυταπατών έπαιξαν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα βρίσκονται στη ΛΑΕ και οι οποίες διατηρούσαν κάποιες θέσεις στα συνδικάτα, κυρίως στο δημόσιο τομέα. Οι ευθύνες τους σε καμιά περίπτωση δεν παραγράφονται επειδή στην πορεία έκαναν άλλες επιλογές, ενταγμένες στις ευρύτερες διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

Η «φάκα» της «σκληρής διαπραγμάτευσης»

Η πρώτη κυβερνητική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίστηκε από ακόμα μεγαλύτερη έξαρση των αυταπατών στους εργαζόμενους, στο λαό και το κίνημα. Ηδη, σε μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις είχε αρχίσει να διαμορφώνεται με όρους πλειοψηφίας ο νέος εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, από τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη κυρίως του ΠΑΣΟΚ, με μεγάλη θητεία στην υπηρέτηση προηγούμενων κυβερνήσεων και των συμφερόντων της εργοδοσίας.
Η κυβέρνηση εμφανιζόταν να δίνει μάχη στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους και τους δανειστές προκειμένου να εφαρμόσει το «αντιμνημονιακό» της πρόγραμμα και η πλειοψηφία στο συνδικαλιστικό κίνημα συντάχθηκε πίσω από αυτόν το στόχο. Μέχρι και σε συλλαλητήρια στήριξης της κυβέρνησης τις μέρες που συνεδρίαζε το Γιούρογκρουπ για τα ζητήματα της Ελλάδας καλούσαν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις όπου κυριαρχούσε ο παλιός και νέος εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.
Από την πλευρά της η νέα κυβέρνηση, αξιοποιώντας και τις δυνάμεις της στο κίνημα, καλλιέργησε την αντίληψη ότι θα εφαρμόσει αυτά για τα οποία δεσμεύτηκε μόνο με την ενεργητική στήριξη των εργαζομένων και του λαού. Το κλίμα της ανοχής και της αναμονής, αλλά και της συστράτευσης εργατικών - λαϊκών δυνάμεων στο στόχο της «σκληρής διαπραγμάτευσης», που προβαλλόταν τόσο από τα κυρίαρχα τμήματα του κεφαλαίου, όσο βέβαια και από την ίδια την κυβέρνηση, κορυφώθηκε το διάστημα αμέσως μετά τις εκλογές.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι την περίοδο πριν από τις εκλογές του Γενάρη και μέχρι τις 12 του περασμένου Νοέμβρη, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ δεν είχαν κηρύξει ούτε μία πανεργατική πανελλαδική απεργία. Είναι κι αυτό ένα από τα στοιχεία που αποδεικνύουν την προσπάθειά τους να στηρίξουν την κυβέρνηση, υπονομεύοντας τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού. Συνέβαλαν και μ' αυτόν τον τρόπο στο να πέσει ακόμα πιο κάτω η απαιτητικότητα των εργαζομένων, να κατέβει κι άλλο ο πήχης των διεκδικήσεων, τόσο σε ό,τι αφορά το πλαίσιο, όσο και τις μορφές πάλης.

Ο φόβος αντικατέστησε τις αυταπάτες

Γρήγορα, οι αυταπάτες αντικαταστάθηκαν από το φόβο. Η εξέλιξη της διαπραγμάτευσης οδήγησε στο «ευρώ ή δραχμή» και στις τράπεζες εφαρμόστηκαν τα γνωστά «capital controls». Ενώ βρίσκονταν ακόμα σε εξέλιξη τα παζάρια για το επόμενο μνημόνιο, η κυβέρνηση έπαιξε το χαρτί του δημοψηφίσματος, καλώντας ουσιαστικά το λαό να διαλέξει ανάμεσα στη δική του πρόταση για συμφωνία με τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς και σ' αυτήν που εξέφρασε για λογαριασμό της τρόικας ο πρόεδρος της Κομισιόν.
Εννοείται ότι και οι δύο προτάσεις οδηγούσαν σε νέο χαντάκωμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και υποτάσσονταν στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Η κυβέρνηση αξιοποίησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για να υπογράψει τελικά το τρίτο μνημόνιο.
Με τη συμφωνία κυβέρνησης - τρόικας και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, εγκαινιάζεται σχηματικά μια νέα περίοδος, καθώς ολοκληρώνεται η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας και το «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» εξαντλεί πλέον τη δυναμική του ως καταλύτη διεργασιών στο αστικό πολιτικό σύστημα και ως μέσου χειραγώγησης, αποπροσανατολισμού και ενσωμάτωσης του λαού.
Η χρονιά που πέρασε, χρονιά που ο ΣΥΡΙΖΑ δοκιμάστηκε στην άσκηση της διακυβέρνησης, προσφέρεται για πλούσια συμπεράσματα, που αναλύονται σε άλλο άρθρο του σημερινού «Ριζοσπάστη». Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να γίνουν αντικείμενο συζήτησης προπάντων μέσα στο κίνημα, με τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τις κομματικές τους επιλογές, το αν πίστεψαν και σε ποιο βαθμό ότι μια αλλαγή στο επίπεδο της διακυβέρνησης, χωρίς ρήξη και σύγκρουση με την εργοδοσία, το κράτος της και την ΕΕ, είναι ικανή να βελτιώσει το επίπεδο ζωής του λαού, να αντιστρέψει τις συνέπειες από τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης.

Προσήλωση στο στόχο της ανασύνταξης

Τη χρονιά που πέρασε, το ΠΑΜΕ πρωτοστάτησε στην προσπάθεια να αποκαλυφθεί ο στρατηγικός χαρακτήρας των μέτρων που προωθούσε η κυβέρνηση, να υποστεί ρήγματα το κλίμα φόβου, μοιρολατρίας, ανοχής και αναμονής, να καταδειχτεί η σημασία που έχει το να μην ταυτίζονται οι εργαζόμενοι και το κίνημα με τους στόχους του κεφαλαίου, άμεσους και μακροπρόθεσμους. Προπάντων, παρά τις μεγάλες πιέσεις και την πολεμική που δέχτηκε, το ΠΑΜΕ δεν υπέστειλε τη σημαία των ταξικών αγώνων, δεν έριξε τον πήχη των διεκδικήσεων, δεν υποχώρησε από την πάλη για ικανοποίηση όλων των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση, διαμόρφωσε πλαίσιο πάλης για την ανάκτηση των απωλειών από την περίοδο της κρίσης, ως βάση για παραπέρα διεκδικήσεις. Συνέβαλε καθοριστικά σε χώρους δουλειάς και κλάδους να αναπτυχθούν και να στηριχτούν κινητοποιήσεις ενάντια στην επιθετικότητα της εργοδοσίας, που κάθε άλλο παρά κόπασε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τα δίπλωσε και δεν συμβιβάστηκε στις δύσκολες και σύνθετες συνθήκες στις οποίες διεξαγόταν αυτήν την περίοδο η ταξική πάλη. Η στάση του, στην οποία συνέβαλαν καθοριστικά οι κομμουνιστές που δρουν μέσα από τις γραμμές των ταξικών συνδικάτων, είναι παρακαταθήκη για το κίνημα.
Μπροστά μας έχουμε την απεργία για το Ασφαλιστικό. Προηγήθηκαν δύο ακόμα πανεργατικές πανελλαδικές απεργίες, στις 12 Νοέμβρη και στις 3 Δεκέμβρη, όπου το ΠΑΜΕ έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι παρεμβάσεις που ετοιμάζει η κυβέρνηση στο Ασφαλιστικό και τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα, όπως, για παράδειγμα, σε βάρος των μικρομεσαίων αγροτών πρέπει να συναντήσουν ισχυρές αντιστάσεις.
Με σημείο εκκίνησης την επιτυχία της απεργίας, η χρονιά που ξεκινάει να είναι χρονιά έντασης των προσπαθειών για την ανασύνταξη του κινήματος, την αναζωογόνηση των συνδικάτων, τη συσπείρωση νέων δυνάμεων στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.