Μεθοδολογικά μιλώντας

Από herko

Γράφει ο 2310net //

Ρε παιδιά, πραγματικά, σας ορκίζομαι έχω χάσει τη μπάλα και δεν θυμάμαι σε ποιο μνημόνιο βρισκόμαστε τώρα.
Δεν μπορώ να παρακολουθήσω πια την αλληλουχία γεγονότων. Και ομολογώ τα έχω μπερδέψει. Είχαμε το 1^ο Μνημόνιο, το 2^ο, κάποια μεσοπρόθεσμα (δεν θυμάμαι πόσα), το PSI, την ανακεφαλαιοποίηση, πρόσφατα το 3^ο και πάμε για 4^ο; Το μόνο που θυμάμαι είναι το μνημόνιο διαρκείας που έτσι κι αλλιώς υφίσταται στην Ε.Ε.
Συνεπώς το θέμα είναι μεθοδολογικό. Είναι διαλεκτική της ποσότητας και της ποιότητας.
Στην πόση αντιλαϊκότητα μιλάμε για μνημόνιο και όχι απλά για μέτρα; Αρκεί ένα, μόνο ένα βαρύ και επώδυνο μέτρο για να μιλήσουμε για μνημόνιο ή πρέπει να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από μέτρα;
Μεθοδολογικά πάντα μιλώντας, στην πόση εκμετάλλευση και καταπίεση γινόμαστε από θύματα, σκλάβοι;
Το μέγεθος και η διάρκεια της ταξικής επίθεσης  που βιώνουμε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης είναι ασύλληπτο. Ίσως δεν το κατανοούμε στην ολότητά του γιατί ακριβώς το βιώνουμε καθημερινά. Αν κανείς προσπαθήσει να αποτραβηχτεί και να εξετάσει την ελληνική περίπτωση σαν να μην συνέβαιναν όλα αυτά εδώ, αλλά σε κάποια άλλη χώρα του κόσμου, θα φρίκαρε.
Θα μου πείτε και διεθνώς αν δούμε τι γίνεται, το ερώτημα είναι παρόμοιο: στον πόσο καπιταλισμό μπορούμε να πούμε ότι επιστρέφουμε στη σκλαβιά; Αρκεί άραγε για να μιλήσουμε για σκλαβιά να σταθούμε σε 3-4 παραδείγματα, όπως τους κλειδωμένους εργάτες σε εργοστάσια της Κίνας, τους εργάτες στις ΗΠΑ που φορούν πάμπερς για να μην διακόψουν την παραγωγή ή τους δεκάδες νεκρούς στην κατασκευή έργων, ή θα πρέπει να συγκεντρώνονται κι άλλα χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα η αφαίρεση τιμαλφών από ανθρώπους για να ζήσουν σε μια χώρα;
Μεθοδολογικά πάντα μιλώντας, πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε πόσο ψέμα, υπεροψία, κοροϊδία και εξαπάτηση χρειάζεται για να χαρακτηριστείς ΠΑΣΟΚ; Είναι με άλλα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ απλά απατεώνες ή έχουν γίνει εντελώς ΠΑΣΟΚ;
Μεθοδολογικά μιλώντας ας αναρωτηθούμε αν ο ανεγκέφαλος που θα ψηφίσει Τραμπ κατέχει τόση λογική ώστε να ανήκει στην κατηγορία «άνθρωπος».
Μεθοδολογικά μιλώντας, πόση ώρα αποβλάκωσης αρκεί να μας κάνει φυτά;
Μεθοδολογικά μιλώντας, πόσο ακόμα θα αντέχουμε αυτή τη ζωή;

Το ΚΚΕ δεν μασάει... σύντροφε

 Το ΚΚΕ δεν μασάει... σύντροφε

 

Οι αναφορές Τσίπρα στον Κουτσούμπα και η ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος

Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στον γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, κατά την ομιλία του για το ασφαλιστικό και φορολογικό στη Βουλή, ήταν μόλις η δεύτερη παρόμοια μνημόνευση σε κορυφαίο νομοσχέδιο.

Ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στον Δημήτρη Κουτσούμπα, προσφωνώντας τον μάλιστα «Δημήτρη», τόνισε ότι «στις σημερινές συνθήκες αριστερό και ριζοσπαστικό δεν είναι να φαντασιώνεσαι μια ιδεατή κοινωνία, που ξέρεις ότι δεν είναι εύκολο να έρθει, αλλά να ματώνεις για να έρθουν σιγά - σιγά αλλά σταθερά οι συνθήκες στις οποίες θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν αλλαγές υπέρ του κόσμου της εργασίας».

Προσπάθησε δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, να παρουσιάσει την εναλλακτική που προβάλλει το ΚΚΕ ως ουτοπία και την ψήφιση νομοσχεδίων που κόβουν συντάξεις και αυξάνουν ακόμα περισσότερο τα φορολογικά βάρη των μικρομεσαίων ως ένα μακρύ δρόμο που στο τέλος του οδηγεί σε αλλαγές υπέρ του κόσμου της εργασίας.

Οι παρεμβάσεις του πρωθυπουργού δεν γίνονται βέβαια στον... αέρα και είναι πάντα πολύ καλά μελετημένες. Κάτι που φάνηκε και από την αναφορά σε ποίημα του Μαγιακόφσκι και στη φράση «Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του έτσι νέτο-σκέτο».
Αναφορά που έμεινε... μισή, καθώς το υπόλοιπο κομμάτι του στίχου («αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς») σίγουρα δεν θα δημιουργούσε τους συνειρμούς που επεδίωκε ο πρωθυπουργός.

Η προηγούμενη αντιπαράθεση κυβέρνησης και ΚΚΕ, με πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, ήταν τον περασμένο Ιούνιο κατά την επικύρωση του δημοψηφίσματος, όταν ο πρωθυπουργός κομπορρημονούσε για την κυβέρνησή του που «δεν θα υπογράψει μνημόνιο» και επεδίωκε να λάβει δέσμευση από το ΚΚΕ πως «θα στοιχιστεί» πίσω από το «ΟΧΙ», χωρίς όμως να επιβεβαιωθεί σε κανένα από τα δύο.

Άμεσος στόχος

Η φράση βέβαια του πρωθυπουργού στην Ολομέλεια για το ασφαλιστικό το πιθανότερο είναι πως είχε ως άμεσο στόχο να απαντήσει στις απεργιακές κινητοποιήσεις του τριημέρου ή στο «αριστεροχώρι», όπως θα έλεγε ο ίδιος, και όχι στο ΚΚΕ.

Επέλεξε προφανώς να αναφερθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα και τον επικεφαλής του, καθώς μόνο το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο έδωσε με όλες του τις δυνάμεις τη μάχη για να αποφευχθεί η ψήφιση του εν λόγω νομοσχεδίου στη Βουλή.

Η πρωτοφανής - ακόμα και για τα μέτρα τους - απουσία του επίσημου συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά και του «εξωκοινοβουλίου» από αυτή την κρίσιμη για το εργατικό κίνημα μάχη δεν μπορεί παρά να είναι απόρροια των προηγούμενων επιλογών τους. Των μεν συνδικαλιστικών οργάνων να σιγήσουν για σχεδόν μια τριετία. Του δε «εξωκοινοβουλίου» η... λευκή στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα την περίοδο του δημοψηφίσματος, που έδωσε προίκα στην κυβέρνηση τον όποιο πληθυσμό του «αριστεροχωρίου».

Με το «αριστεροχώρι» λοιπόν να έχει σχεδόν ξεκληριστεί από τους... Ρωμαίους της κυβέρνησης, το βάρος της ευθύνης να δημιουργηθεί ένα «σοκ» που θα ανασυντάξει το συνδικαλιστικό κίνημα (αν και μιλάμε περισσότερο για μακρά διαδικασία και όχι για μια στιγμή) πέφτει στις πλάτες του «γαλατικού χωριού» που απέμεινε στην άκρη του χάρτη και, παρά τις όποιες δυσκολίες, έχει και τη διάθεση και την απήχηση για να το πετύχει. 

 

Πηγή: Το ποντίκι   Αναρτήθηκε από TRASH

Δεν είσαι έρωτας εσύ

 Δεν είσαι έρωτας εσύ

Θέλεις να γαμιέσαι στη δουλειά για ένα μισθό, που δεν προλαβαίνεις να τον ξοδέψεις, αλλά ποτέ δε σου φτάνει, και να μην έχεις ζωή, αφού ακόμα και τα... ερωτικά-σεξουαλικά σου, κατά μία έννοια εδώ που σε πηδάνε τα εκδηλώνεις; (Και η πλάκα είναι πως πολλοί αγαπάνε τον εργοδότη τους, κατά το σύνδρομο της Στοκχόλμης, με το βιαστή. Και να έπαιρναν τουλάχιστον μισθό Στοκχόλμης, να πεις δε γαμιέται. Αλλά ο μόνος που γαμιέσαι είσαι εσύ στη δουλειά, από το βιαστή που έμαθες ν' αγαπάς)
Αν θέλεις κάτι τέτοιο λοιπόν, χρειάζεται μέσο.

Μήπως προτιμάς μία θεσούλα τρεις και εξήντα, όπου να μην κάνεις βασικά τίποτα, να καλλιεργείς επιμελώς αυτό το τίποτα, να σου απορροφά όλη τη δύναμη, τη ζωντάνια, την όρεξη για δημιουργία;
Και αυτό χρειάζεται μέσο. Και ενίοτε, ένα χαρτί που να πιστοποιεί πως ειδικεύεσαι στο τίποτα, γιατί τώρα με την ΕΕ, θεσπίζονται αυστηροί κανόνες, τα δικαιώματα είναι τίποτα, το πήδημα είναι το παν, αλλά πρέπει να είσαι πιστοποιημένη πόρνη, για να σε πηδάμε, να φτάσεις να μας παρακαλάς κιόλας, κι αν δε σου αρέσει, εκεί είναι η πόρτα για την ανεργία.

Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως σου λείπουν κάποια προσόντα, για να μπορείς να πηδιέσαι, όπως η εμπειρία σε άλλα μπουρδέλα, ή μάλλον η βεβαιωμένη εμπειρία, γιατί δε μας νοιάζει η πρακτική σου, τι κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου, κι αν πηδιέσαι για τη δική σου ευχαρίστηση. Από την άλλη όμως έχεις υπερβολικά προσόντα, για να χωρέσεις σε κάποια άλλη θέση, όπου δεν πρέπει να κάνεις τίποτα, κι η ανικανότητα είναι στα προαπαιτούμενα.
Στο πτυχίο σου δε χωράει, στις ΔΕ θέσεις κολυμπάει.

Το πρόβλημα είναι ότι χιλιάδες άνεργοι νιώθουν πως είναι ανίκανοι, εσωτερικεύουν το πρόβλημα, το φταίξιμο και πιστεύουν πως είναι δικό τους, ότι είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την κατάστασή τους. Χώρια που στην πορεία μπορεί να αποκτήσεις όντως πρόβλημα στύσης, με τόσο άγχος και τα ψυχολογικά κουσούρια που σου αφήνει το θέμα.

Η άλλη όψη του προβλήματος είναι πως και όσοι γαμιούνται στη δουλειά πχ, θεωρούν πως το πρόβλημα δεν είναι ο (εκ)βιασμός αυτός καθαυτός, δούλεψε με αυτούς τους όρους ή αλλιώς ψόφα, αλλά η αξιοκρατία: αν παίρνουν καλά λεφτά, καθώς εκδίδουν την εργατική τους δύναμη στην αγορά εργασίας, ψάχνοντας τα προς το ζην και τον αγοραίο έρωτα, τόσα δίνω πόσα θες, κι αν τους ρίχνουν στη μοιρασιά, σε σχέση με άλλους συναδέλφους, αν κάποιοι άλλοι πληρώνονται, για να μην κάνουν τίποτα, χωρίς να πιάνουν στόχους, πελάτες, να ικανοποιούν τα βίτσια του αφεντικού, τη στιγμή που εσύ δεν προλαβαίνεις να κλείσεις πόδι από την πολλή δουλειά.

Το πρόβλημα, σου λέει ο υποψήφιος εργοδότης, προτού σε απορρίψει και προχωρήσει στο επόμενο θύμα, είναι πως δεν κάθεσαι να το απολαύσεις, για να περάσεις καλά και να φανεί αυτό στο γύρισμα, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, να είσαι πρόθυμος και να του το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία, με ένα καρφιτσωμένο χαμόγελο επιτυχίας, και βασικά του μαλάκα, που δεν αντιδρά ποτέ και για τίποτα, όλα θα παν καλά, δες τη θετική πλευρά των πραγμάτων.

Ναι μεν έχεις αποφασίσει να εκδοθείς και να πουλήσεις ό,τι πολυτιμότερο έχεις (την εργατική σου δύναμη, την ικανότητά σου να δημιουργείς αξίες (που για σένα είναι σημαντικές όταν είναι χρήσης ή ηθικές, ενώ για τον άλλο μόνο ως ανταλλακτικές), αλλά δε ντύνεσαι πρόστυχα, δε φτιάχνεσαι πολύ, δεν περιποιείσαι τον εαυτό σου, δε χαμογελάς, δε φτιάχνεις καφέδες, δε συναινείς στην υποταγή και δε σου αρέσει το πυγοράπισμα, όπως στον Τσάντλερ.



Άσε που στυλώνεις τα πόδια καμιά φορά αντί να τα ανοίγεις κι αντί να απεργείς φορώντας πχ κάτι στο πέτο ή ακόμα καλύτερα, μια σέξι ζαρτιέρα, ασορτί με το πήδημα στη δουλειά. Ή να παίξεις λίγο με BDSM, να σου φορέσουν ένα κολάρο, μια αλυσίδα (που μόνο αυτή έχεις, οπότε πρόσεχε να μην τη χάσεις) ή ένα πάμπερ για να τα κάνεις πάνω σου και να μη χάνεις πολύτιμο χρόνο στην τουαλέτα.

Κατά βάθος είσαι πουριτανός, συντηρητικός, δεν απελευθερώνεσαι μαζί με την αγορά εργασίας, έχεις ταμπού κι αγκυλώσεις (άδειες, επιδόματα). Άσε που κάποιες γυναίκες έχουν συνδέσει το σεξ με την τεκνοποίηση, αραδιάζουν ένα σωρό κουτσούβελα και τρέχα-γύρευε να περιμένει μετά 1,5 χρόνο το αφεντικό μέχρι να μπορεί να τις απολύσει.

Και εσύ μου λες πως ο έρωτας και η δουλειά πρέπει να είναι αυτοσκοπός, χωρίς καταναγκασμό (ναι αλλά τι πλάκα θα έχει τότε;), να σε γεμίζει (μα και το πήδημα αυτό δεν κάνει, στην κυριολεξία;), σαν ένα παιχνίδι (μα και το αφεντικό αυτό λέει).
Let's play master and servant



Κι αντί για πήδημα, ονειρεύεσαι ένα επαναστατικό άλμα, την έφοδο στον ουρανό, σάλτα μάνα και θα γίνει το μεγάλο πήδημα.
Αλλά ξέρεις, δεν μπορεί να γίνει έτσι από μόνο του, αν δεν πάρουμε εμείς μέτρα για αυτό (όχι σαν του Τσίπρα, που απαγγέλλει Μπρεχτ). Γιατί αν μείνεις με σταυρωμένα χέρια, θα είμαστε σαν εκείνο το ανέκδοτο με το γαμπρό που δεν ξέρει τι να κάνει την πρώτη νύχτα του γάμου, ακούει τη μάνα του  που το συμβουλεύει να κάνει ό,τι κι η γυναίκα του και μένει δίπλα της με ανοιχτά τα πόδια, οπότε τη φέρνει στο αμήν:
άντε να δούμε μήπως περάσει κανείς και μας απαυτώσει..

Και ξέρεις ποιος θα είναι αυτός, ε; Ο εργοδότης. Αλλά μόνο αν είσαι χαμογελαστός κι υπάκουος, όχι σαν κάτι ξενέρωτους κομμουνιστές...

Επικίνδυνες «ασπίδες» για τους λαούς

Επικίνδυνες «ασπίδες» για τους λαούς

Η «αντιπυραυλική ασπίδα» του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη είναι μια παλιά υπόθεση, που εντάσσεται στη λεγόμενη «νέα στρατηγική 2020» της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας με την ηγεσία των ΗΠΑ, που ουσιαστικά αποτελεί το «νέο δόγμα», το οποίο διαμορφώθηκε αμέσως μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες και το νέο αρνητικό συσχετισμό, σε βάρος των λαϊκών κινημάτων. Η τελευταία εξέλιξη είναι η ανακοίνωση με τον πιο επίσημο τρόπο, προχτές, της έναρξης λειτουργίας στη βάση Ντεσεβέλου στη Ρουμανία, στην περιοχή του Ολτ, στα σύνορα με τη Βουλγαρία, ενός τμήματος της «ασπίδας», που θα έχει πυραύλους τύπου SM-2 και θα περιληφθεί επισήμως στο ΝΑΤΟικό οπλοστάσιο κατά τη σύνοδο της λυκοσυμμαχίας στη Βαρσοβία τον ερχόμενο Ιούλη.
Εχουν προηγηθεί η συμφωνία εγκατάστασης δορυφορικού συστήματος ραντάρ του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, που εντάσσονται στην «ασπίδα». Συστοιχίες πυραύλων έχουν αναπτυχθεί στην Πολωνία, τέσσερα πλοία «Aegis» με αντιπυραυλικές ικανότητες στη βάση της Ρότα στην Ισπανία, ενώ και στις Βαλτικές χώρες αναπτύσσονται στρατιωτικές δυνάμεις «ταχείας επέμβασης του ΝΑΤΟ». Στην Ουκρανία, μετά την επέμβαση του 2014, διευρύνεται ο ρόλος της λυκοσυμμαχίας και πυκνώνουν οι συζητήσεις για ένταξή της σ' αυτήν. Είναι φανερό ότι το ΝΑΤΟ διευρύνεται και πλησιάζει όλο και περισσότερο προς τα σύνορα της Ρωσίας. Δεν πρέπει να μας διαφύγει επίσης ότι και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας την «παράδοση» των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, έχει δηλώσει τη διαθεσιμότητά της να συμμετάσχει στην αμερικανοΝΑΤΟική «ασπίδα».
Αρα, η τελευταία εξέλιξη με τους πυραύλους στη Ρουμανία, που προκάλεσε την άμεση αντίδραση της Ρωσίας λέγοντας ότι θα πάρει όλα τα απαραίτητα αντίμετρα και ότι ήδη αναπτύσσει τα δικά της πυραυλικά συστήματα, είναι μέρος του διευρυνόμενου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Αξίζει έτσι τον κόπο να παρακολουθήσουμε σε αδρές γραμμές την εξέλιξη αυτού του σχεδιασμού του στρατιωτικού βραχίονα του κεφαλαίου, που είναι το ΝΑΤΟ.

***

Το ΝΑΤΟ όλα τα χρόνια μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στην Ανατολική Ευρώπη συστηματικά προώθησε στην ένταξη σε αυτό νέων καπιταλιστικών κρατών που δημιουργήθηκαν (όπως Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία, Αλβανία, Κροατία). Παρά τη συνεργασία αρχικά με την καπιταλιστική Ρωσία στον λεγόμενο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» (δημιουργήθηκε το 1994 και σε αυτόν συμμετέχουν και άλλα 22 κράτη, Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ και της πρώην Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας), επιδίωξη του ΝΑΤΟ ήταν πάντα να περιορίσει τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας διεθνώς. Η περίπτωση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στην Ουκρανία, οι διενέξεις στον Καύκασο, η ενίσχυση των ΝΑΤΟικών στρατιωτικών δυνάμεων στις Βαλτικές χώρες είναι οι πιο χαρακτηριστικές ενδείξεις - για να μιλήσουμε μόνο για το χώρο της πρώην ΕΣΣΔ - της βασικής αυτής επιδίωξης. Σε ό,τι αφορά την «ασπίδα», ειδικά μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Λισαβόνα, το Νοέμβρη του 2010, εντάθηκαν οι προσπάθειες για τη δημιουργία της «ασπίδας» στην Ευρώπη ως, υποτίθεται, αμυντικού μέτρου για να αντιμετωπιστούν «νέες παγκόσμιες απειλές», όπως η «τρομοκρατία», ο «εξτρεμισμός», η «διάδοση των βαλλιστικών και πυρηνικών όπλων» (εδώ προβαλλόταν τα περασμένα χρόνια πολύ έντονα η «απειλή του Ιράν», πριν από την επίτευξη του συμβιβασμού, ή προβάλλεται η «απειλή της ΛΔ Κορέας»). Στην πραγματικότητα, τα σχέδια αυτά ήταν και είναι μέρος της νέας ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, που εκφράζει την επιδίωξη της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στον διεθνή ανταγωνισμό με άλλες ισχυρές δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα, άλλες χώρες και εκτός Ευρασίας. Το ζήτημα της δυνατότητας για το «πρώτο πυρηνικό πλήγμα» εξακολουθεί να υπάρχει και είναι βέβαιο ότι τροφοδοτεί νέα, επικίνδυνη για τους λαούς, κούρσα εξοπλισμών.

***

Ολες αυτές οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι το «νέο ΝΑΤΟ» είναι νέος θανάσιμος κίνδυνος για τους λαούς, που για τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών για νέες αγορές, πηγές Ενέργειας, δρόμους μεταφοράς της και σφαίρες επιρροής θα συνεχίσουν να ματώνουν, όπως δείχνουν τα παραδείγματα της Ουκρανίας, της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής. Ευθύνη γι' αυτήν την κατάσταση έχει και σημερινή αστική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που συμμετέχει ενεργά, προσδοκώντας οφέλη για το ντόπιο κεφάλαιο, σε όλους τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Το ΝΑΤΟ ήταν και θα παραμείνει ο σφαγέας των λαών, το φονικό χέρι των καπιταλιστών. Γι' αυτό είναι επίκαιρη και αναγκαία η θέση του ΚΚΕ, που καλεί το λαό να παλέψει για την απεμπλοκή της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, την επιστροφή των σωμάτων των Ενόπλων Δυνάμεων, που βρίσκονται στις ιμπεριαλιστικές αποστολές, καθώς και την αποδέσμευση της χώρας μας από το ΝΑΤΟ, όπως και κάθε χώρας, από αυτή και κάθε ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία. Αντιιμπεριαλιστική πάλη σημαίνει πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για εργατική - λαϊκή εξουσία.

Δ. Κ.

Ψύλλος στα άχυρα...

Ψύλλος στα άχυρα...

Η κυβέρνηση, με την προπαγάνδα που αναπτύσσει το τελευταίο διάστημα και κυρίως μετά το Γιούρογκρουπ της περασμένης Δευτέρας, δεν κοιτάζει μόνο να «ευλογήσει τα γένια της» για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρει στο κεφάλαιο, αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να ενισχύσει το δίπολο με τη ΝΔ, δίνοντάς της διέξοδο από το αντιπολιτευτικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζει.
Για παράδειγμα, η προχτεσινή δήλωση της κυβερνητικής εκπροσώπου έλεγε: «Η ΝΔ οικοδόμησε τη στρατηγική της στην αποτυχία της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης. Προδίκασαν πρόσθετα μέτρα, φαντασιώθηκαν νέα μνημόνια, επένδυσαν στην καταστροφή. Τώρα που διαψεύστηκαν από την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».
Βέβαια, η ΝΔ ποτέ δεν είπε ότι θέλει να αποτύχει η «αξιολόγηση». Αντίθετα, κινδυνολογούσε ότι η κυβέρνηση καθυστερεί και ότι αυτό υπονομεύει την ανάπτυξη.
Για παράδειγμα, μιλώντας τις προάλλες στην ΕΡΤ, ο Κυρ. Μητσοτάκης έλεγε ότι «το τίμημα της ανικανότητας της κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου το πληρώνει ο Ελληνας πολίτης, είναι το τίμημα της καθυστέρησης και της ύφεσης».
Το βασικότερο πρόβλημα της ΝΔ είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί μέτρα ίδιας κοπής με αυτά που θα έπαιρνε η ίδια και αυτό τη δυσκολεύει στην αντιπολίτευση. Οι διαχωριστικές γραμμές που προσπαθούν να στήσουν είναι τόσο δυσδιάκριτες όσο ένας ψύλλος στα άχυρα...
Το γεγονός, μάλιστα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει κυριολεκτικά την «μπουκιά από το στόμα» της ΝΔ με τα μέτρα που προωθεί, αποτυπώνεται στην αγωνιώδη προσπάθεια της ΝΔ να βρει πεδίο αντιπολίτευσης.
Η δυσκολία αυτή είναι εμφανής όταν στα στελέχη της μπαίνει το ερώτημα: «Κι εσείς τι θα κάνατε αν ήσασταν κυβέρνηση»; Στις απαντήσεις που δίνονται, οι «αποχρώσεις» σε σχέση με τη διαχείριση που εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ, γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτες.
Για παράδειγμα, ένα από τα σημεία που ασκεί κριτική η ΝΔ, είναι το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, στο οποίο συμφώνησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως σχολίαζε ο Γ. Κουμουτσάκος, «τα πρωτογενή πλεονάσματα αυτής της έκτασης, για τόσα πολλά χρόνια, δεν είναι επιτεύξιμα. Μπορούμε, ενδεχομένως, να πετύχουμε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για λίγο χρόνο, αλλά να δεσμευτούμε για τα επόμενα 15 χρόνια για πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% θεωρούμε ότι δεν είναι εφικτό».
Δηλαδή, δεν διαφωνούν με τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα, στα οποία άλλωστε και οι ίδιοι είχαν συμφωνήσει ως κυβέρνηση, ούτε για το ύψος τους, σε ό,τι αφορά τους μεσοπρόθεσμους στόχους, αλλά για τη διατήρησή τους σε υψηλά επίπεδα σαν ποσοστό του ΑΕΠ για τα επόμενα 15 και 30 χρόνια!
Κατά τ' άλλα, η ΝΔ χρεώνει στον ΣΥΡΙΖΑ ότι με την πολιτική του δεν διαμορφώνει κλίμα «φιλικό» για τις επενδύσεις και ότι η ίδια μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, στον οποίο βέβαια ταυτίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ και με όλα τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης.
Ο τσακωμός τους είναι για τα μάτια του κεφαλαίου. Ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος είναι ικανότερος να υπηρετήσει το στρατηγικό στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και ταυτόχρονα νοιάζονται να παραμένει ο λαός εγκλωβισμένος στη λογική της κυβερνητικής εναλλαγής, ως διέξοδο τάχα από τα οξυμένα προβλήματα.
Κι όσοι σήμερα αναρωτιούνται τι διαφορετικό θα γινόταν αν ήταν η ΝΔ κυβέρνηση, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στο πρόσφατο παρελθόν και να σκεφτούν τι έγινε όταν αναδείχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, προβάλλοντας μάλιστα τότε ένα ευδιάκριτα διαφορετικό μείγμα διαχείρισης σε σχέση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις...

ΗΠΑ «Κόλαση» για χιλιάδες εργάτες

ΗΠΑ

«Κόλαση» για χιλιάδες εργάτες

Τραυματισμοί, ακρωτηριασμοί και απαγόρευση χρήσης τουαλέτας ...αλλιώς απόλυση

Σε ένα από τα «κολαστήρια» για τους εργάτες

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Αληθινά κολαστήρια είναι για δεκάδες χιλιάδες εργάτες στις ΗΠΑ τα εργοτάξια στις αλυσίδες τεράστιων πτηνοτροφείων και μονάδων επεξεργασίας πτηνοτροφικών προϊόντων, καθώς οι καπιταλιστές παραβιάζουν συστηματικά θεμελιώδη ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα και κάθε έννοια στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Οπως καταγγέλλει έκθεση του αμερικανικού παραρτήματος της βρετανικής ΜΚΟ Oxfam America, κάθε χρόνο στα μονοπώλια επεξεργασίας πτηνοτροφικών προϊόντων, χιλιάδες εργάτες και εργάτριες υφίστανται σοβαρούς ακρωτηριασμούς και άλλα εργατικά ατυχήματα, σοβαρές ασθένειες ή επιπλοκές στην υγεία τους, καθώς στερούνται ακόμη και το δικαίωμα να κάνουν τη φυσική τους ανάγκη και να πάνε τουαλέτα όποτε το χρειάζονται, προκειμένου να μην διακόψουν ή καθυστερήσουν τη γραμμή παραγωγής! Αρκετοί από αυτούς αναγκάζονται να φορούν πάνες ενηλίκων για να μη δεχτούν την αυστηρή επίπληξη του επόπτη εργασίας ή ακόμη και μείωση του ωρομισθίου τους ή απόλυση.
Αν και οι εκπρόσωποι αρκετών μονοπωλίων αρνήθηκαν τις παραπάνω κατηγορίες, εντούτοις ενώσεις και συνδικάτα εργατών στις βιομηχανίες επεξεργασίας πτηνοτροφικών προϊόντων στις ΗΠΑ καταγγέλλουν πως ακόμη και τραυματισμένοι συνάδελφοί τους αναγκάζονται να επιστρέψουν στη γραμμή παραγωγής, με αποτέλεσμα οι τραυματισμοί να εξελιχθούν σε μακρόχρονα προβλήματα υγείας.
Χαρακτηριστικά, η έρευνα της Oxfam America σε εργοστάσιο πουλερικών της Αλαμπάμα διαπίστωσε ότι το 72% των εργαζομένων είχε υποστεί τραυματισμό στη δουλειά, το 77% υπέφεραν από σωρευτικές διαταραχές στα χέρια και το 86% ανέφερε πόνο, πρήξιμο και ενίοτε πλήρη ακινησία του καρπού.
Ο εφιάλτης εκτυλίσσεται καθημερινά σε πολλά μονοπώλια πτηνοτροφικών προϊόντων και στην έκθεση γίνεται αναφορά και στις τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες «Τάισον Φουντς», «Πίλγκριμς Πράιντ», «Σάντερσον Φαρμς» και «Περντού Φαρμς», που ελέγχουν το 60% του κλάδου στις ΗΠΑ, τροφοδοτώντας με προϊόντα πάνω από 30 εταιρείες και αποκομίζοντας κέρδη περίπου 33 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το 2014, μάλιστα, υπολογίζεται ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της κερδοφορίας επιχειρήσεων του κλάδου έφτανε το 4%, δίχως βεβαίως οι εργαζόμενοι να έχουν κανένα όφελος, ούτε στο μισθό ούτε καμία βελτίωση των άθλιων συνθηκών δουλειάς.

Ανακεφαλαίωση

 Ανακεφαλαίωση

(τραπεζών κι εξελίξεων)

Η αρχική σκέψη ήταν ένα κείμενο που να ανακεφαλαιώνει μερικά βασικά συμπεράσματα από την πείρα του πρόσφατου απεργιακού τριημέρου, αν και υπάρχει ο κίνδυνος της επανάληψης, καθώς τα περισσότερα λίγο-πολύ αναλύθηκαν ήδη στα σημειώματα των τελευταίων ημερών.

Το κλασικό ερώτημα που προκύπτει εύλογα μετά από μια τέτοια μάχη (η  οποία χάθηκε, αλλά άφησε το σπόρο της παρακαταθήκη και είναι δικό μας ζήτημα αν θα καρπίσει) είναι γιατί χάθηκε τελικά και τι παραπάνω μπορούσε να γίνει για να αποφευχθεί αυτή η έκβαση. Ενώ μια βασική διαπίστωση είναι πως άπαντες -πλην Λακεδαιμονίων- πιάστηκαν στον ύπνο ή τους παρέλυσε η μεταδημοψηφισματική τους κατάθλιψη.

Αλλά το οργανωτικό ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Ο αιφνιδιασμός της κυβέρνησης δεν έπιασε απλά και μόνο επειδή υπάρχει κακή ως ανύπαρκτη οργάνωση και το αριστεροχώρι είναι κατά βάθος σκορποχώρι. Το δηλητήριο που παρέλυσε τη δράση του χώρου ήταν οι αυταπάτες του για την ΠΦΑ και το σοκ της απογοήτευσης, που ουδέποτε ξεπέρασε ουσιαστικά.

Η (αποδι)οργανωτική ιδιαιτερότητα του χωριού το καθιστά ευαίσθητο -ή μάλλον ευάλωτο- στα διάφορα σκαμπανεβάσματα της λεγόμενης αυθόρμητης συνείδησης, πίσω από την οποία σέρνεται -ενώ βαυκαλίζεται ότι παρεμβαίνει στις αντιφάσεις της. Κι είναι η διάθεση αυτής της συνείδησης που αντανακλά η αναιμική παρουσία του αριστεροχωριού αυτό το τριήμερο -γι' αυτό κι επιμένω τόσο σε αυτό το σημείο, σε έκταση δυσανάλογη με το πραγματικό μέγεθος και την αξία του χωριού. Αυτό το κάτι παραπάνω που θέλουν και περίμεναν να δουν κάποιοι, σχετίζεται άμεσα με το γενικό κλίμα που διαμορφώνεται, με το χύμα κόσμο που κατεβαίνει και κάνει τη διαφορά, όπως πχ στις κινητοποιήσεις του Φλεβάρη.

Αναρωτιέται κανείς πώς ξεθύμανε τόσο γρήγορα κι ανώδυνα η οργή που εκφραζόταν εκείνες τις μέρες, ακόμα και σε κλάδους προνομιούχων (για την ακρίβεια, κλάδους με αρκετούς προνομιούχους, γιατί είναι άδικο το τσουβάλιασμα) με το περιβόητο κίνημα της γραβάτας, που δεν ξανάκανε καμία άλλη εμφάνιση στην τελική ευθεία για την ψήφιση του ασφαλιστικού, έστω για μικροκομματικούς, αντιπολιτευτικούς λόγους των ηγεσιών, μετά από την παράταση που πήραν ως το 2020. Εκτός κι αν υποθέσουμε πως το κλίμα (εκείνων) των ημερών ήταν κυρίως τηλεοπτικό δημιούργημα -κάτι που καταδεικνύει τις δυσκολίες και τα εμπόδια που καλείται να υπερνικήσει η δική μας παρέμβαση.

Αναρωτιέται επίσης κανείς πού εκτονώθηκαν όλοι οι οργισμένοι χρήστες που υποδέχτηκαν φλογερά στο διαδίκτυο τις εργατικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία (ενάντια στα νομοσχέδια που προωθεί εκεί η κυβέρνηση Ολάντ) αλλά και το νουί ντεμπού. Κελερετίλ; Estamos despiertos ya...

Τα παραπάνω δε σημειώνονται με αυτάρεσκη ικανοποίηση για την ανυπαρξία του αριστεροχωριού, ούτε μοιρολατρικά για την κατάσταση και το κλίμα που δεν αλλάζει (και πάντως δε διαμορφώνεται μόνο από εμάς και κατά βούληση). Είναι όμως μια αντικειμενική παράμετρος που οφείλει κανείς να συνεκτιμήσει, πριν προχωρήσει σε κριτική. Το ίδιο ισχύει για τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα και τα όργανά του (ΕΚ, Ομοσπονδίες) κι αυτό ακριβώς το νόημα είχε η χτεσινή ανάρτηση.

Σκεφτόμουν λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τι παραπάνω μπορούσε να γίνει, κάτι που να αντιστοιχεί στο κάλεσμα του γγ για παλλαϊκό συναγερμό ενάντια στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης, πχ μια συμβολική κατάληψη ενός υπουργείου, κάτι που να προκαλέσει παράλληλα μια κυβερνητική αντίδραση, να παίξει με τα όρια της ΔΦΑ (που τελικά δεν περίμενε καν αφορμή να εκδηλωθεί) και να ρίξει τις μάσκες της (όποιες τις έχουν απομείνει τέλος πάντων).
Δε νομίζω όμως πως έγιναν λίγα ή ότι μπορούσαν να γίνουν πολύ περισσότερα, κάτι που θα άλλαζε δραματικά το τοπίο. Το "λίγα" θα το πούμε μόνο σε σχέση με το τι έπρεπε να γίνει, για να μπλοκάρει το σχεδιασμό της ΔΦΑ και να την οδηγήσει τουλάχιστον σε μια αναδίπλωση-υποχώρηση.

Το βασικό ζητούμενο λοιπόν δεν είναι το αν είμαστε αρκετά ισχυροί, για να το πετύχουμε αυτό -εδώ η απάντηση είναι προφανής κι είναι αρνητική. Αλλά αν βγήκαμε ενισχυμένοι από αυτή τη μάχη και πιο έτοιμοι για να διοργανώσουμε τις επόμενες. Αλλά αυτή η απάντηση ξεφεύγει, νομίζω, από αυτά που γνωρίζουμε και μπορούμε να κρίνουμε.

Το ερώτημα είναι τι υπάρχει το επόμενο διάστημα. Παλιά συνηθίζαμε να λέμε πως ναι μεν πέρασε ο νόμος, αλλά θα παλέψουμε να μην εφαρμοστεί στην πράξη (το οποίο όμως δεν μπορεί να έχει ισχύ σε αυτή την περίπτωση). Το απευκταίο σενάριο της εκλογικής νιρβάνας φαίνεται να απομακρύνεται, αφού χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση και έπαιξε το ρόλο του για να προχωρήσει ο σχεδιασμός της. Το αμέσως επόμενο χειρότερο σενάριο (από τις εκλογές) θα ήταν η νηνεμία μετά την καταιγίδα, περιμένοντας τα μπάνια του λαού και τις διάφορες μελαγχολικές επετείους (από το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο, κτλ). Αλλά ο αντιλαϊκός κατήφορος της ΔΦΑ δεν έχει πάτο και δε νομίζω ν' αργήσει το επόμενο επεισόδιο.

Του Πάνου Ζάχαρη

Το τριήμερο που αρχίζει σήμερα πάντως παρουσιάζει κι αυτό ποικιλότροπο ενδιαφέρον: για άλλους μπασκετικό, για άλλους γιουροβιζιονικό, όπου η μόνη μεγαλύτερη εγγύηση επιτυχίας από ένα ρηχό, απολιτίκ τραγούδι χωρίς νόημα, είναι ένα ουκρανικό, αντισταλινικό τραγούδι, με το περιβόητο δόγμα 'no politica' να πηγαίνει περίπατο.

Υπάρχει όμως και κινηματικό ενδιαφέρον, με τις εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη για τα 80χρονα του Μάη του 36' (εθελοντές για ανταπόκριση, ευπρόσδεκτοι), με Μαργαρίτη, Μαΐλη, Ζαριανόπουλο, Λεοντιάδη, και άλλους. Αλλά και την κλασική μαραθώνια πορεία ειρήνης την Κυριακή (όπως λέμε "κλασικός μαραθώνιος", σε διάκριση απ' τους υπόλοιπους, σε άλλη γη, σε άλλα μέρη).

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι για μελέτη κι αξιοποίηση.
H Ελένη Αυλωνίτου σπάει κάθε ρεκόρ γελοιότητας.
Η τυφλή δικαιοσύνη δικαιώνει εν μέρει τους χρυσαυγίτες εναντίον του Ζαριανόπουλου, γιατί τους είπε καθάρματα. Ενώ ο Καμίνης αποφάσισε να τους δώσει μέρος για να κάνουν εκδήλωση.
Το αφιέρωμα ενός περιοδικού γάλλων φοιτητών στον Πελετίδη και το Δήμο Πατρέων.

Υγ: στην αποτίμηση του τριημέρου θα ήταν παράλειψη να μη σταθούμε.
α) στο παράδειγμα της Χαλκίδας με την κοινή πρωτομαγιάτικη κινητοποίηση Ελλήνων και προσφύγων-μεταναστών.
β) στο παράδειγμα της Θεσσαλονίκης, και μια πληροφορία που μου μεταφέρθηκε (χωρίς να μπορώ να ελέγξω την ακρίβειά της) για την Οκδε (σκέτο) που στη μία από τις τρεις μέρες του απεργιακού τριημέρου, είχε συγκέντρωση στο ύψος της Αγίας Σοφίας και μπήκε πίσω από τη δική μας πορεία.

Ο Λοβέρδος, η Ευγονική και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

 Ο Λοβέρδος, η Ευγονική και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Η ναζιστική ευγονική ήταν η πρακτική εφαρμογή κοινωνικών πολιτικών της ναζιστικής Γερμανίας, που τοποθέτησαν στο κέντρο της ναζιστικής ιδεολογίας τη βελτίωση της Άρυας φυλής ή της γερμανικής "Ubermenschen" κυρίαρχης φυλής. Στοχοποιήθηκαν άνθρωποι, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν "ζωές ανάξιες της ζωής" (Γερμανικά: Lebensunwertes Leben), που περιλαμβάνουν, εκτός των άλλων, ποινικούς εγκληματίες, "εκφυλισμένους", αντιφρονούντες, αδύναμους διανοητικά ή σωματικά, ομοφυλόφιλους, αέργους, παράφρονες, φορείς αφροδισίων νοσημάτων, πόρνες κτλ, για να αποβληθούν από την αλυσίδα της κληρονομικότητας. 

Περισσότερα από 400.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους, ενώ 275.000 θανατώθηκαν στο πλαίσιο του Προγράμματος T4, γνωστού προγράμματος ευθανασίας των "ανάξιων ζωής". Το πρόγραμμα Τ4 τερματίστηκε το 1941 λόγω της γενικευμένης διαμαρτυρίας από παράγοντες της υψηλής κοινωνίας της Γερμανίας και παράγοντες της Εκκλησίας. Η θανάτωση όμως αυτών των κατηγοριών ανθρώπων δεν σταμάτησε εκεί. Οι "ανάξιοι ζωής" μεταφέρονταν πια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για να παράγουν μέχρι να εξαντληθούν και να καταλήξουν στους θαλάμους αερίων.

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι πόρνες και οι φορείς αφροδισίων νοσημάτων κατατάσσονταν μαζί με τους ομοφυλόφιλους στην κατώτατη βαθμίδα του στρατοπέδου. Κάτω από τους Εβραίους και τους κομμουνιστές. Στον πάτο του ανθρώπινου βούρκου. 

Διαβάζουμε στο βιβλίο "Μιλένα από την Πράγα" της Μαργκαρέτε Μπούμπερ Νόυμαν για το στρατόπεδο Ράβενσμπρυκ: 

"Οι γυναίκες που έφεραν αφροδίσια νοσήματα ζούσαν στο απόλυτο περιθώριο της ανθρώπινης ζωής. Η φρουρά τους συμπεριφέρονταν σαν σκουπίδια και πολλές συγκρατούμενές τους τις θεωρούσαν βρώμικες και διεφθαρμένες."

Το πώς όμως μια γυναίκα μπορούσε εκείνη την εποχή να καταλήξει στην πορνεία δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Σε μια Γερμανία του Μεσοπολέμου, τις απόλυτης φτώχειας και της εξαθλίωσης, το πούλημα του έρωτα ήταν ένας συχνός τρόπος να ζήσει κανείς μια ακόμα ημέρα. 

Πώς όμως μια ιερόδουλη κατέληγε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης; 

Η γερμανική Αστυνομία είτε αυτεπάγγελτα, είτε μέσω καταγγελιών διενεργούσε εφόδους σε οίκους ανοχής και συλλήψεις. Φυσικά, αυτά συνέβαιναν στα κατωτέρα κοινωνικά στρώματα και ποτέ στα πορνεία πολυτελείας που "εξυπηρετούσαν" υψηλόβαθμους αξιωματικούς της Wehrmacht και των SS. Η Αστυνομία εξέταζε στις φυλακές τις γυναίκες αυτές σωματικά, συνήθως κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και οι φορείς νοσημάτων έπαιρναν αμέσως τον δρόμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης ή εξόντωσης. Για τις υγιείς αποφάσιζε το δικαστήριο, αν και συχνά η κατάληξη και αυτών ήταν η ίδια.

Αυτές ήταν οι πρακτικές του Τρίτου Ράιχ

Ας κάνουμε λοιπόν έναν σύγχρονο παραλληλισμό.

Στην Ελλάδα της κρίσης και του μνημονίου, το 2012, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος είχε εκδώσει την κατάπτυστη υγειονομική διάταξη 39Α, η οποία βασιζόταν σε Αναγκαστικό Νόμο του 1940:

«Έχοντας υπόψη την ανάγκη λήψης μέτρων για να προστατευτεί η υγεία του πληθυσμού, αποφασίζουμε: Λοιμώδη νοσήματα επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία θεωρούνται τα νοσήματα που ορίζονται ρητώς από το ΚΕΕΛΠΝΟ. Ειδικά για το HIV, HBV, HCV θα υπάρχει ειδικός έλεγχος για τα άτομα που κάνουν χρήση ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών, καθώς και για τα εκδιδόμενα άτομα. Οι αστυνομικές αρχές παρέχουν κάθε νόμιμη συνδρομή. Οι παραβάτες των διατάξεων της παρούσας τιμωρούνται κατά τα οριζόμενα. Τώρα, αν κάποιος δεν δεχτεί τον έλεγχο, τον κάνουμε με το ζόρι».

Με βάση αυτόν τον κατάπτυστο νόμο που μετατρέπει αρρώστους ανθρώπους σε "παραβάτες του νόμου", ξεκινά ένα κυνήγι μαγισσών, με τα πρόσωπα δεκάδων εκδιδόμενων γυναικών και φορέων του HIV να εμφανίζονται καθημερινά στην τηλεόραση για λόγους... κοινωνικής και υγειονομικής ασφαλείας.

Πολλές γυναίκες κλείστηκαν στη φυλακή, άλλες πέθαναν στο δρόμο από τον ιό, άλλες από τα ναρκωτικά κυνηγημένες για την ασθένειά τους από μια κοινωνία που η ίδια, τις είχε ρίξει στο περιθώριο.

Γράφει μια από αυτές τις γυναίκες:

"Είμαι μια από τις 27 τοξικοεξαρτημένες οροθετικές γυναίκες που διαπομπευθήκαμε το 2012, μας υποχρέωσαν σε λήψη αίματος για τεστ HIV/AIDS, και στη συνέχεια μας φυλάκισαν για διάστημα έως ένα χρόνο, με την κατηγορία της πορνείας και της "βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης" στους υποτιθέμενους πελάτες μας. Η κατηγορία της πορνείας δεν αποδείχθηκε, και στη δίκη δύο από εμάς στις 4/4/2014 ενάντια στο ελληνικό κράτος για παράνομη φυλάκιση, κερδίσαμε αποζημίωση ύψους …10 ευρώ την ημέρα. Η βλάβη που μας έγινε θα κυνηγάει αιώνια εμάς και τα παιδιά μας".


Χθές χάθηκε από τον ιό του HIV μια ακόμη από αυτές τις "ακάθαρτες" γυναίκες. Η Μαρία Κουλουριώτη που είχε διωχθεί με τον νόμο Λοβέρδου και διαπομπευθεί σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Ας δούμε πως περιγράφει η μητέρα της τον Γολγοθά της κόρης της:

"Εξευτέλισαν το παιδί μου. ήρθαν στο χωριό και το ΚΕΕΛΠΝΟ εξέτασε το εγγόνι μου (το παιδί της οροθετικής Μαρίας Κουλουριώτη) μέσα στο σχολείο. Μας εκθέσανε όλους. Μας ξεφτίλισαν. Πήγαν τα κορίτσια στο υπόγειο της Γ΄ πτέρυγας του Κορυδαλλού αντί να τα φροντίσουν σε νοσοκομεία. Τους πέταγαν το φαγητό απ΄τα κάγκελα κι εκείνα την ίδια ώρα κατάπιναν μπαταρίες."

Έτσι συμπεριφέρθηκε το κράτος και ο Υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος στις γυναίκες αυτές. Τις καταδίκασε σε δημόσιο εξευτελισμό, όταν παράλληλα τα κανάλια- απόπατοι μετέδιδαν εικόνες των προσώπων τους και μετέπειτα έγκλειστες και ασθενείς τις άφησε να πεθάνουν.

Βλέπετε κάποια σχέση με το τότε;

Λαθροχειρίες του Γ. Κατρούγκαλου

Λαθροχειρίες του Γ. Κατρούγκαλου

«Θα έτρεμε η γη έξω από τη Βουλή, αν το νομοσχέδιό μας ήταν "νόμος - λαιμητόμος"» δήλωσε την περασμένη Δευτέρα, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος, υπερασπιζόμενος το νόμο που είχε ψηφίσει την προηγούμενη μέρα η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Οπως συμπλήρωσε, μάλιστα, «είδαμε ότι υπήρχαν διαμαρτυρίες από τις οργανώσεις, είδαμε και πόσος κόσμος μαζεύτηκε».
Ο Γ. Κατρούγκαλος προσπαθεί να «βγάλει λάδι» την αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, ακόμα και μετά την ψήφισή της, δείχνοντας ότι δεν πέτυχε να πείσει το λαό για το «δίκαιο» και «αναγκαίο» χαρακτήρα της ολόκληρο το προηγούμενο οκτάμηνο, που «έψηνε» μαζί με το κουαρτέτο τις προαποφασισμένες αλλαγές. Τέτοιο είναι το άγχος του να νομιμοποιήσει στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις μια πέρα για πέρα αντιδραστική μεταρρύθμιση, όπως αυτή του Ασφαλιστικού, που κέρδισε τα εύσημα από τους μεγαλοεργοδότες και βέβαια από τους εταίρους της κυβέρνησης στην ΕΕ και το ΔΝΤ.

***

Ο υπουργός Εργασίας λαθροχειρεί όταν παρουσιάζει σαν μέτρο της αγριότητας του νόμου το μέγεθος των κινητοποιήσεων που έγιναν έξω από τη Βουλή, τις μέρες που συζητιόταν το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Αλλωστε, η ίδια η κυβέρνηση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποφύγει μαζικές λαϊκές αντιδράσεις κατά την ψήφιση του νόμου. Για παράδειγμα, αποφάσισε άρον άρον να φέρει το νομοσχέδιο στη Βουλή μέσα στο Σαββατοκύριακο, αλλάζοντας εσπευσμένα το αρχικό χρονοδιάγραμμα, για να αποφύγει τη 48ωρη απεργία που είχε ήδη εξαγγελθεί.
Νωρίτερα, είχε μεταθέσει το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς μια μέρα μετά τη Δευτέρα του Πάσχα, για να διασφαλίσει ότι οι μεγάλες πόλεις θα είναι άδειες από κόσμο και ότι δεν θα υπάρχουν εργατικές διαδηλώσεις, οι οποίες αντικειμενικά θα βοηθούσαν στην καλλιέργεια απεργιακού κλίματος μπροστά στη 48ωρη.
Τέλος, δεν περνάει απαρατήρητο το γεγονός ότι η πλειοψηφία των συνδικαλιστικών Ενώσεων στον Τύπο, που έχουν καταθέσει πολλές φορές τα διαπιστευτήριά τους στην κυβέρνηση, επέλεξαν κι αυτές να απεργήσουν τις ίδιες μέρες με τους άλλους εργαζόμενους, υπονομεύοντας την προσπάθεια να ενημερωθούν γρήγορα οι εργαζόμενοι για την απεργία και αυτή να οργανωθεί καλύτερα.

***

Αν, λοιπόν, η κυβέρνηση έφερε έναν τόσο καλό και φιλολαϊκό νόμο για το Ασφαλιστικό, όπως τον περιγράφει ο Γ. Κατρούγκαλος, τότε γιατί πήγε να τον περάσει νύχτα και σαν τον κλέφτη από τη Βουλή; Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε γιατί ούτε ένας φορέας απ' όσους κλήθηκαν για ακρόαση στην Επιτροπή της Βουλής δεν βρήκε μια καλή λέξη να πει για το νομοσχέδιο και όλοι, πλην του ΣΕΒ, ζήτησαν την απόσυρσή του;
Το επιχείρημα, εξάλλου, ότι δεν κινητοποιήθηκε κόσμος ενάντια στο νόμο δεν στέκει, παίρνοντας υπόψη ότι απεργίες και διαμαρτυρίες ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση γίνονται όλο το τελευταίο οκτάμηνο, από τις 15 Οκτώβρη που η κυβέρνηση παρουσίασε το πόρισμα της «Επιτροπής σοφών».
Αποκορύφωμα αυτής της κλιμακούμενης δράσης, στην οποία πρωτοστάτησαν τα σωματεία, οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, οι Επιτροπές Αγώνα και οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, ήταν η μεγάλη γενική απεργία στις 4 Φλεβάρη, που δεν πέρασε απαρατήρητη από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, αν κρίνει κανείς από το μπαράζ των εκβιασμών, των απειλών και των απολύσεων που πυροδότησε η επιτυχία της, για να καμφθούν οι αγωνιστικές διαθέσεις μεγάλης μερίδας των εργαζομένων.

***

Σε κάθε περίπτωση, ο χαρακτήρας μιας μεταρρύθμισης και ενός νόμου δεν κρίνεται από τις αντιδράσεις που προκαλεί, αλλά από το ποιανού τα συμφέροντα υπηρετεί και ποιανού τα δικαιώματα συντρίβει. Ο αντιασφαλιστικός νόμος της κυβέρνησης είναι λαιμητόμος για τα δικαιώματα εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και μικρομεσαίων αγροτών, όχι μόνο επειδή νομιμοποιεί παλιότερες ανατροπές και φέρνει νέες σε ό,τι αφορά το ύψος των συντάξεων και τις προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση, αλλά προπάντων επειδή θεσμοθετεί ένα νέο «μοντέλο» Ασφάλισης, όπου το κράτος εγγυάται πλέον τα ελάχιστα και η Υγεία και η σύνταξη γίνονται ατομική υπόθεση του καθενός.
Πρόκειται για μια βαθιά ταξική μεταρρύθμιση, όπως και όλες οι προηγούμενες, που βάζει ταφόπλακα στα δικαιώματα που έχουν απομείνει. Γι' αυτό προκάλεσε γενικευμένες αντιδράσεις, γι' αυτό ήταν καθολικό το αίτημα για την απόσυρσή του, γι' αυτό απομονώθηκαν ακόμα και εκείνες οι δυνάμεις στο κίνημα που ζητούσαν μερεμέτια και εξαιρέσεις, δίνοντας πάτημα στην κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι είναι ανοιχτή σε βελτιωτικές κινήσεις.

***

Δεν πρέπει, ωστόσο, να διαφύγει της προσοχής και τούτο: Οτι η κυβέρνηση αξιοποιεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα το κίνημα, αναντίστοιχη με το μέγεθος της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι και ο λαός, ως «πιστοποιητικό» νομιμοποίησης της αντιλαϊκής - ταξικής πολιτικής της. Ταυτόχρονα, κυβέρνηση, εργοδοσία και οι μηχανισμοί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα παρεμβαίνουν ωμά και ανοιχτά στην οργάνωση και στο περιεχόμενο των αγώνων, για να τους υπονομεύσουν, να τρομοκρατήσουν, να ενσωματώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να περάσει η αντιλαϊκή πολιτική με τις λιγότερες αντιδράσεις.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο το κεφάλαιο «επένδυσε» στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Προκύπτει, έτσι, επιτακτικά η ανάγκη να συνειδητοποιηθεί από περισσότερους η σημασία που έχει να προχωρήσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα η ανασύνταξη του κινήματος, με μαζικοποίηση και οργανωτική ανασυγκρότηση των συνδικάτων, με ενίσχυση της ταξικής γραμμής πάλης, με δυνάμωνα της λαϊκής συμμαχίας.

Αυταπάτες;

Αυταπάτες;

«Γίνεται μια προσπάθεια να δημιουργήσετε την εντύπωση ότι δεν λέμε την αλήθεια, προφανώς γιατί συγκρίνετε την προεκλογική περίοδο του 2015, όταν ζητήσαμε εντολή για σκληρή διαπραγμάτευση. Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι ότι δεν τηρήσαμε την εντολή και είπαμε ψέματα». Μεταξύ άλλων, με αυτό το ...επιχείρημα προσπάθησε ο Αλ. Τσίπρας να αντικρούσει κατηγορίες της αντιπολίτευσης, διαμορφώνοντας και άλλοθι για την κυβέρνησή του, μιλώντας την Κυριακή στη Βουλή, κατά τη διαδικασία ψήφισης του ασφαλιστικού και φορολογικού νομοσχεδίου.
Για μια ακόμα φορά είπε ψέματα. Αυταπάτες μπορεί να έτρεφαν όσοι ακολούθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ, όσοι τον στήριξαν και τον ψήφισαν. Αυταπάτες που τους καλλιέργησε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, για τη δυνατότητα φιλολαϊκής διαχείρισης ενός συστήματος έως το μεδούλι αντιλαϊκού, για τη δυνατότητα φιλολαϊκής μετάλλαξης της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας, για τη δυνατότητα να ικανοποιηθούν ταυτόχρονα και τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του λαού. Ο ίδιος όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του, ήξεραν πολύ καλά ότι η πολιτική στήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, ο στόχος της ανάκαμψης προϋποθέτει αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας. Αυτό που επιχείρησαν και επιχειρούν είναι να περάσουν αυτήν την πολιτική με όσο το δυνατό μικρότερες εργατικές - λαϊκές αντιδράσεις. Γι' αυτό, άλλωστε, στηρίχθηκαν και στηρίζονται από το κεφάλαιο και τους διεθνείς συμμάχους του.
Την Τρίτη, ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, δήλωσε σε ό,τι αφορά τον αυτόματο «κόφτη» δαπανών: «Ας μου επιτραπεί να ξεκαθαρίσουμε εδώ, για να διαλυθεί και η παραμικρή σκιά που μπορεί να έχει δημιουργηθεί. Ο μηχανισμός δημοσιονομικής διόρθωσης (...) Πρόκειται για έναν θεσμό που προβλέπεται, ήδη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Προβλέπεται τόσο από τους μηχανισμούς twopack και sixpack όσο και από τον ελληνικό νόμο. Αυτό που προσθέσαμε εμείς δεν ήταν τίποτα άλλο από συγκεκριμένες εγγυήσεις για την αυτόματη εφαρμογή της διόρθωσης σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους της Συμφωνίας. Μιας διόρθωσης που, ούτως ή άλλως, υποχρεούσαι, όταν δεν πιάνεις τους στόχους...».
Ομολόγησε, δηλαδή, ότι στο πλαίσιο της ΕΕ είναι μονόδρομος τα μνημόνια διαρκείας για τους λαούς. Αυτό δεν το ανακάλυψαν χτες. Η στρατηγική της λυκοσυμμαχίας είναι προ πολλού αποφασισμένη, με γνώμονα τα συμφέροντα των μονοπωλίων και είναι ολετήρας για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι δεν τη γνώριζε; Οταν, μάλιστα, παρόμοια αντιλαϊκά μέτρα προωθούνται σε όλα τα κράτη - μέλη, έχουν δεν έχουν μνημόνια και τρόικες.
Οταν ο Αλ. Τσίπρας περιδιάβαινε τα συνέδρια βιομηχάνων και άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, διεθνή φόρα, λέσχες και ινστιτούτα των καπιταλιστών, καταθέτοντας διαπιστευτήρια για την ικανότητά του να διαχειριστεί την εξουσία τους στην Ελλάδα, να υπηρετήσει το στόχο ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, δεν το έκανε με την αυταπάτη ότι οι λύκοι θα γίνουν πρόβατα, αλλά γνωρίζοντας ότι η διαχείριση που διεκδικούσε ήταν από χέρι αντιλαϊκή. Οτι η καπιταλιστική οικονομία έχει τα «δόγματά» της, όπως ξεκαθάριζε ο τότε πρόεδρος του ΣΕΒ, που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να τα αγνοήσει. Κι αυτά τα «δόγματα» υπαγορεύουν την αδιάκοπη αντιλαϊκή επίθεση, πόσο μάλλον σε μια περίοδο που η ανάκαμψη της κερδοφορίας της παραμένει ζητούμενο.