Ο Δημήτρης Κουτσούμπας «στον ενικό»

 Ο Δημήτρης Κουτσούμπας «στον ενικό»

Οι ... βολικοί «Παραιτηθείτε»...

Οι ... βολικοί «Παραιτηθείτε»...

Το σκηνικό διαμορφώνεται ως εξής: μια διαδικτυακή πρωτοβουλία ονόματι «Παραιτηθείτε» εμφανίστηκε και κατεβαίνει - λέει - στο δρόμο έχοντας ως βασικό αίτημα την παραίτηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, προβάλλοντας το επιχείρημα της κακής διαχείρισης της κατάστασης. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αντιδρώντας σε αυτή την ...πρωτοβουλία, εξαπολύει μύδρους εναντίον της και βάζει στο κάδρο ως βασικό της αντίπαλο τους «Παραιτηθείτε». Πάνω σε αυτό το σκηνικό στήνεται ένας μεγάλος καβγάς, με δηλώσεις επί δηλώσεων, με κατηγορίες επί κατηγοριών, με τηλεοπτικά σόου και αποπροσανατολιστικές κορώνες εκατέρωθεν. Αν δει κανείς πίσω απ' όσα προβάλλονται και από τους «Παραιτηθείτε» και από τη στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ απέναντί τους, μπορεί να βγάλει πολλά και χρήσιμα συμπεράσματα.

* * *

Κατ' αρχήν, οι «Παραιτηθείτε» που αύριο το απόγευμα διοργανώνουν συγκέντρωση και οι υποστηρικτές τους εμφανίζονται με θέσεις όπως: «Ούτε χρώματα, ούτε κόμματα, ούτε συνδικάτα», «ζητάμε τη γρήγορη έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια», «ζητάμε δραστικές περικοπές δαπανών παντού, να μπει ένα τέλος στο σπάταλο κράτος», «η θέση της χώρας μας στην Ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη και η οικονομία μας πρέπει επιτέλους να βρεθεί σε συνθήκες ανάπτυξης», στην πραγματικότητα ζητούν «δραστικές περικοπές παντού», που σημαίνει μείωση μισθών και συντάξεων, απολύσεις στο Δημόσιο, περικοπές σε προγράμματα και δράσεις Πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Ζητούν «γρήγορη έξοδο από τα μνημόνια», που σημαίνει πλήρη και γρήγορη υλοποίηση των μνημονίων και όσων απορρέουν από αυτά, όπως έλεγε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ όταν ψήφιζαν τα μνημόνια. Ολοι θυμούνται ότι η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου διαφήμιζε πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015 ότι είμαστε ένα βήμα πριν την έξοδο από το μνημόνιο... Στηρίζουν την ΕΕ και την Ευρωζώνη, που σημαίνει διαρκή μνημόνια, σκληρή αντιλαϊκή πολιτική και μέτρα που τσακίζουν το λαό. Αυτά ακριβώς ζητάνε οι ...«Παραιτηθείτε». Αυτά ζητάνε τμήματα της αστικής τάξης της χώρας, επιχειρηματικοί κύκλοι, αστικά επιτελεία. Και, άρα, είναι φυσιολογικό ανάμεσα στους υποστηρικτές τους να είναι πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού, όσοι, δηλαδή, μαζί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο και έφεραν νέα δεινά στους εργαζόμενους και τις λαϊκές οικογένειες...

* * *

Το κερασάκι; Λένε: «ούτε χρώματα, ούτε κόμματα, ούτε συνδικάτα», κάτι απολύτως αντιδραστικό. Ομως, ενώ λένε αυτό, εμφανίζονται ανάμεσα στους συνδιοργανωτές της καμπάνιας να είναι οι εξής: Αλφρέντο Σαλτιέλ, που υπήρξε υποψήφιος της Δράσης στις ευρωεκλογές, Γιώργος Τσουκαλαδάκης, που είχε διοριστεί σε προσωποπαγή θέση στο υπ. Παιδείας επί Α. Διαμαντοπούλου, Γιάννης Πουλάκης, διαχειριστής του «Ευρωπαϊκού Μεταρρυθμιστικού Μετώπου», μίας κίνησης που αυτοπροσδιορίζεται ως συνέχεια του «Μένουμε Ευρώπη». Γιάννης Χουντής, μέλος Γραμματείας Προγράμματος ΝΔ, Υψηλάντης Τζούρος, υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με τη ΝΔ, Μάνος Επιτροπάκης, υποψήφιος βουλευτής της Α' Αθήνας με το ΠΑΣΟΚ, Θανάσης Χειμωνάς, συγγραφέας και τομεάρχης Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ, Φώτης Σαραντόπουλος, συγγραφέας που υποστήριξε ανοικτά το Ποτάμι, Κωνσταντίνος Κορίκης, μέλος του κόμματος Τζήμερου «Δημιουργία Ξανά», Παναγιώτης Κωστούλας, υποψήφιος ευρωβουλευτής με την «Ελιά» κ.α. Ετσι όπως, άλλωστε, και στην περίπτωση των ακομμάτιστων, επίσης, «Αγανακτισμένων» υπήρχε η κάτω και η πάνω πλατεία, οι σοσιαλδημοκράτες και οι ακροδεξιοί και αναδείχθηκαν «αστέρια» του αστικού πολιτικού σκηνικού και της σημερινής διακυβέρνησης όπως ο Γ. Βαρουφάκης, ο Κατρούγκαλος κ.ά.

* * *

Πάμε τώρα στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Αλήθεια, τι πιο βολικό για μια κυβέρνηση από το να υπάρχει ένας τέτοιος αντίπαλος; Βλέπουμε καθημερινά ότι μια σειρά κυβερνητικά στελέχη, με δηλώσεις, τιτιβίσματα και αναρτήσεις, «χτίζουν» μέρα με τη μέρα έναν αντίπαλο πολύ βολικό για τους ίδιους. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η ίδια η κυβέρνηση, μέσω των δηλώσεων διαφόρων στελεχών της, συνειδητά διαφημίζει την πρωτοβουλία «Παραιτηθείτε». Και είναι βολικό, γιατί αυτές οι κινητοποιήσεις δεν στοχεύουν την αντιλαϊκή πολιτική, αντίθετα ζητούν την επιτάχυνσή της. Ετσι, η κυβέρνηση και την αντιλαϊκή πολιτική μπορεί να εφαρμόζει και γι' αυτό παίρνει τα εύσημα από εκπροσώπους των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών και από την άλλη να εμφανίζεται ότι συγκρούεται με σχέδια ακραίων νεοφιλελεύθερων κύκλων, που θέλουν να την ανατρέψουν γιατί αντιστέκεται στο νεοφιλελευθερισμό! Είναι, επίσης, προφανές ότι την κυβέρνηση την βολεύει το να παρουσιάζει ως μόνη διαμαρτυρία στην κυβερνητική πολιτική όσα διοργανώνουν τέτοιες πρωτοβουλίες και όχι οι κινητοποιήσεις του οργανωμένου εργατικού - λαϊκού κινήματος, που καθημερινά βρίσκεται στους δρόμους και κοντράρει τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα. Να σπρώχνει κάτω απ' το χαλί τις διεκδικήσεις και τις κινητοποιήσεις που ζητούν το ακριβώς αντίθετο απ' τους «Παραιτηθείτε». `Η ακόμα καλύτερα, να προσπαθεί να συνδέσει κάθε πραγματική λαϊκή διαμαρτυρία με κινητοποιήσεις τέτοιου τύπου... Αυτό που χρειάζεται ο λαός για να δει καλύτερες μέρες, δεν είναι άλλη μια μάζωξη στο Σύνταγμα, που είναι κομμένη και ραμμένη στα συμφέροντα και τις ανάγκες τμημάτων του κεφαλαίου, αλλά κινητοποιήσεις που θα στοχεύουν στη στρατηγική του κεφαλαίου για την ανάκαμψη και τα αντιλαϊκά μέτρα που τη συνοδεύει, που θα συμβάλουν στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, τη διαμόρφωση μιας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας για την πραγματική ρήξη με την εξουσία του κεφαλαίου, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις που υπηρετούν το σημερινό δρόμο ανάπτυξης.

«Το νέο κεφάλαιο... »

«Το νέο κεφάλαιο... »

«Η σελίδα γύρισε και το νέο κεφάλαιο είναι πολύ πιο όμορφο», ισχυρίζονται τα κυβερνητικά επιτελεία. Τώρα που τελείωσε η διαπραγμάτευση και έκλεισε η «αξιολόγηση», λένε, μπορούμε να επιστρέψουμε στην «κανονικότητα», να ασχοληθούμε με την «καθημερινότητα» των πολιτών, για μια «καλύτερη επόμενη μέρα»...
Τα λένε όλα αυτά λες και όσα νέα αντιλαϊκά μέτρα ψηφίσανε έως τώρα για λογαριασμό του κεφαλαίου, στο πλαίσιο της περιβόητης πρώτης «αξιολόγησης», δεν αφορούν στην καθημερινότητα του λαού, αλλά... του γείτονα!
Λες και η «επόμενη μέρα» για το λαό δε θα καθοριστεί από τα νέα δυσβάσταχτα βάρη που του φόρτωσαν, πάνω στις τεράστιες απώλειες που ήδη είχε υποστεί και τις οποίες διατήρησαν στο ακέραιο!
Λες και τα νέα αυτά μέτρα, μεταξύ άλλων με την παραπέρα μείωση του αφορολόγητου, τη νέα απογείωση των έμμεσων φόρων και του ΦΠΑ, τη μείωση των επικουρικών συντάξεων, την πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας σε λιγότερο από δύο χρόνια, τον «αυτόματο κόφτη» κ.ο.κ., δεν είναι νέα χτυπήματα που θα «ξετυλίγονται» σταδιακά τα επόμενα χρόνια, καθιστώντας την κάθε «επόμενη μέρα» όλο και πιο δυσβάσταχτη για το λαό.
Κι όλα αυτά, βέβαια, ενώ στο... «νέο κεφάλαιο» της δεύτερης «αξιολόγησης» μπαίνει, μεταξύ άλλων, η ενίσχυση της σημερινής εργασιακής ζούγκλας, βάσει των απαιτήσεων των επιχειρηματικών ομίλων.
Τα περί «αλλαγής σελίδας» και «καλύτερης επόμενης μέρας», όπως και τα γνωστά για «φως στην άκρη του τούνελ», «θυσίες που πιάνουν τόπο» κ.ο.κ., τα έχει ακούσει πολλές φορές ο λαός όλα αυτά τα χρόνια που κλιμακώνεται η αντιλαϊκή επίθεση για τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης.
Μόνο που η κάθε «αλλαγή σελίδας» έβρισκε και βρίσκει το λαό σε χειρότερη θέση, με ακόμα πιο πετσοκομμένο το εισόδημα και τα δικαιώματά του.
Πολύ απλά, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει καμιά θετική «αλλαγή σελίδας» για το λαό όσο βρίσκεται εντός των τειχών της εξουσίας του κεφαλαίου και εντός των λυκοσυμμαχιών του. Δεν μπορεί να υπάρξει καμιά «καλύτερη επόμενη μέρα» για τους εργαζόμενους από κυβερνήσεις που υπηρετούν το στόχο της ανάκαμψης των κερδών και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, πολύ απλά γιατί ο στόχος αυτός περνά υποχρεωτικά μέσα από τη διασφάλιση φθηνής εργατικής δύναμης και νέων πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο, περνά μέσα από το άνοιγμα της ψαλίδας, ανάμεσα στην παραγωγικότητα και τους μισθούς, μέσα δηλαδή από την ένταση της εκμετάλλευσης.
Ποια «σελίδα γύρισε» για το λαό την ώρα που όχι μόνο διατηρούνται στο ακέραιο οι τεράστιες απώλειές του, αλλά διευρύνονται με την προσθήκη νέων βάρβαρων μέτρων; Για ποια «επόμενη μέρα» του μιλάνε, όταν όχι μόνο εξοβελίζεται ως «μη ρεαλιστική» η κάλυψη των σύγχρονων αναγκών του, αλλά γίνεται και συστηματική προσπάθεια για να συμβιβαστεί με τη φτώχεια και τη ζωή χωρίς δικαιώματα;
Η «στροφή στην καθημερινότητα», για την οποία μιλά η κυβέρνηση, είναι ακριβώς η έμφαση στην εξειδίκευση της αντιλαϊκής της πολιτικής σε κάθε πτυχή της ζωής των εργαζομένων και του λαού, σε συνδυασμό με ορισμένα μέτρα - «ασπιρίνες» για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας που οξύνεται εξαιτίας αυτής της πολιτικής.
Ο ίδιος ο νέος «αναπτυξιακός νόμος», ο οποίος προβάλλεται ως ένα από τα κεντρικά στοιχεία της «επόμενης σελίδας», με τα νέα προκλητικά προνόμια προς το μεγάλο κεφάλαιο, τις νέες φοροαπαλλαγές και κρατικές ενισχύσεις κ.ο.κ., την ίδια ώρα που ξεζουμίζουν το λαό, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του περιβόητου «κοινωνικού προσήμου» και της «δίκαιης ανάπτυξης» για τα οποία μιλάει η κυβέρνηση.
Το ίδιο αποκαλυπτική είναι και η στήριξη της αστικής τάξης, αλλά και των «εταίρων» της διεθνώς, για τη «γνήσια δέσμευση» της κυβέρνησης στην υλοποίηση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων...
Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, ότι ο λαός θα αλλάξει πραγματικά σελίδα μόνο όταν βάλει στο επίκεντρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, όταν πάρει στα χέρια του την εξουσία και τον πλούτο που ο ίδιος παράγει!

«Σικέ» αντιπαράθεση στο ίδιο γήπεδο για την πρωτοβουλία «Παραιτηθείτε»

«Σικέ» αντιπαράθεση στο ίδιο γήπεδο για την πρωτοβουλία «Παραιτηθείτε»

Τη «βολική» για την κυβέρνηση αντιπαράθεση με την αντιδραστική πρωτοβουλία «Παραιτηθείτε» συντηρεί στον «αφρό» το Μέγαρο Μαξίμου, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για συνειδητή επιλογή στο πλαίσιο της απόπειρας αλλαγής ατζέντας και αποπροσανατολισμού του λαού.
Ο υπουργός Παιδείας, Ν. Φίλης, επανήλθε στο θέμα, μιλώντας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και χαρακτηρίζοντας το «Παραιτηθείτε» σαν το «σχέδιο Β της ΝΔ». Εκανε λόγο για κινήματα της κατσαρόλας, που «αν αφεθούν χωρίς αντίλογο μπορεί να επιβάλουν τη στρατηγική της έντασης και της δίχως όρια πόλωσης στην πολιτική ζωή και να εξελιχθούν σε θερμοκήπιο της αντιπολιτικής ή ακόμη και σε μοχλούς αντιδημοκρατικών εξελίξεων». Εκανε, ακόμα, λόγο για «αντιδραστικά κινήματα που τείνουν να δοκιμάζουν τα όρια της συνταγματικής ανοχής» και ότι «προφανώς, εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με το αναφαίρετο και αυτονόητο δικαίωμα των πολιτών στη διαδήλωση και στη διαμαρτυρία»...
Αλλά και ο γγ του υπουργείου Εργασίας, Α. Νεφελούδης, σε ανάρτησή του στο διαδίκτυο ανέφερε: «Αγαπητοί μου φίλοι, βλέπω ότι όλοι ασχολείστε με τους "Παραιτηθείτε", δεν αξίζει τον κόπο. Οταν χρειάστηκε να ασχοληθούμε, μιλώ για πέρσι τον Ιούλιο, πήραν το μάθημά τους. Θα έχει πλάκα στο Σύνταγμα την Τετάρτη, κολλαγόνα, Τζημέριες υστερίες, ανεγκέφαλοι "συγγραφείς", κοινώς υβρεολόγοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, θα κάνουν ένα σόου με σύνθημα "φέρτε πίσω αυτά που σας φάγαμε". Μην χολοσκάτε, αν τους μισούς από αυτούς τους γυρίσει κανείς ανάποδα, θα πεταχτεί από τις τσέπες τους το μισό χρέος της χώρας. Αντε και καλή διασκέδαση και προσοχή στα καλσόν».
«Αφήστε τα παιδιά να παίζουν, έχουν το δημοκρατικό δικαίωμα (...) το 1981 είχαν βγει κάτι κυρίες με γούνες και βραχιόλια να διαμαρτυρηθούν», δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Κουρουμπλής, συντηρώντας κι αυτός το θέμα στην επιφάνεια...

Η ΝΔ υπερασπίζεται δικαιώματα που κατέστειλε...

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Γ. Κουμουτσάκος, μιλώντας στο ραδιόφωνο «Real Fm» κι απαντώντας σε ερωτήσεις για τις δηλώσεις του Ν. Φίλη σχετικά με τη συγκέντρωση της πρωτοβουλίας «Παραιτηθείτε», ανέφερε:
«Κάτω από το βάρος των αδιεξόδων και των μεγάλων προβλημάτων που οι ίδιοι δημιούργησαν, έκαναν σύμβουλό τους τον πανικό. Η αγωνία και ο πανικός προκαλούν υπερχειλίζουσα αυταρχικότητα και αντιδημοκρατικότητα. Ποιοι μιλούν για οριακή συνταγματικότητα; Αυτοί που πρωταγωνιστούσαν στις καταλήψεις; Αυτοί που διακήρυσσαν ότι την προηγούμενη κυβέρνηση θα την έριχναν στους δρόμους; Και τι λένε: Οτι η διαδήλωση που οργανώνεται από πολίτες είναι στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας» σημείωσε, μη χάνοντας ευκαιρία να επιτεθεί συνολικότερα σε μορφές πάλης που επιλέγει το εργατικό - λαϊκό κίνημα.
Συνεχίζοντας τη δικομματική κοκορομαχία στο ίδιο αντιλαϊκό γήπεδο κι εμφανίζοντας τη ΝΔ εαυτόν ως... υπέρμαχο των συνταγματικών ελευθεριών περί του συνέρχεσθαι, ο Γ. Κουμουτσάκος είπε ότι η δήλωση Φίλη «συγκρούεται με το άρθρο 5 που ορίζει ότι "καθένας έχει το δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή". Συγκρούεται προπάντων με το άρθρο 11 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα του "συνέρχεσθαι". Το δικαίωμα της συγκέντρωσης, της διαδήλωσης, της διαμαρτυρίας». Αυτά από τη ΝΔ, που και ως κυβέρνηση χτύπησε με καταστολή λαϊκούς αγώνες, αλλά και ως αντιπολίτευση επιτίθεται σε απεργιακές κινητοποιήσεις, παρουσιάζοντάς τες ως εμπόδιο στην «ανάπτυξη»...
Τέλος, ο Γ. Κουμουτσάκος έσπευσε να επαναλάβει ότι «στην κίνηση αυτή των πολιτών η ΝΔ δεν έχει οποιαδήποτε ανάμειξη ή εμπλοκή. Είναι συνειδητή απόφασή μας, που διατυπώθηκε από την πρώτη στιγμή. Καθένας, ως πολίτης, κάνει αυτό που αισθάνεται και πιστεύει. Και οι πολιτικές δυνάμεις, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, έχουμε υποχρέωση να ακούμε τους πολίτες».

Μπαταχτσήδες

 Μπαταχτσήδες

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για τα περιβόητα "κόκκινα δάνεια", για την διαδικασία πώλησής τους σε ξένα κοράκια και για τον άμεσο κίνδυνο να χάσουν πολλοί απλοί άνθρωποι τα σπίτια τους. Απέναντι στην λαϊκή δυσαρέσκεια και την ανησυχία για τις μαύρες μέρες που έρχονται, εμφανίστηκαν οι γνωστοί τιμητές των πάντων για να μας υπενθυμίσουν πως, αν δεν πληρώσουν εκείνοι που χρωστάνε, οι τράπεζες θα έχουν σοβαρό πρόβλημα και θα κληθούμε πάλι όλοι εμείς να χρεωθούμε για να ανακεφαλαιοποιηθούν εκ νέου. Κάποιοι δε έσπευσαν να να δείξουν με το δάχτυλο τους κακοπληρωτές και να πουν με αυστηρό ύφος τις γνωστές κουταμάρες τού τύπου "ας πρόσεχαν" ή, επί το ευγενικώτερον, "ας μην έπαιρναν δάνεια πάνω από τις δυνάμεις τους". Εννοείται πως όλοι αυτοί οι τιμητές, στα πλαίσια είτε της ανοησίας που τους δέρνει είτε της διατεταγμένης υπηρεσίας που εκτελούν, ξεχνούν ή αποκρύπτουν δυο βασικές λεπτομέρειες:

Όχι μόνο στεγαστικά αλλά και εορτοδάνεια, μετοχοδάνεια, διακοποδάνεια... Σε 20 λεπτά και με δώρα!
Προσέξτε το "αποκτήστε 3.000". Η τράπεζα στηρίζει την επιλογή σου να πεταχτείς για καφέ στην Νέα Υόρκη.

Πρώτον, η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών "μπαταχτσήδων" δεν είχαν κατά νου να γίνουν μπαταχτσήδες όταν έπαιρναν τα δάνειά τους "για να αποκτήσουν το δικό τους κεραμίδι". Αντίθετα, πήραν χαρτί και μολύβι, λογάριασαν τους δυο μισθούς που έμπαιναν κάθε μήνα στο σπίτι τους, μέτρησαν, ξαναμέτρησαν κι ύστερα πήγαν στην τράπεζα. Το έγκλημά τους ήταν πως δεν είχαν υπολογίσει ότι θα ερχόταν κάποια στιγμή η εξουσία να τους περικόψει τους μισθούς, να τους κόψει τα δώρα και τα επιδόματα και, κυρίως, να τους στερήσει έναν από τους δυο μισθούς (συχνά δε και τους δυο) με τους οποίους ζούσαν αυτοί και τα παιδιά τους.

Δεύτερον, οι ίδιες οι τράπεζες είναι που κάποτε τσακώνονταν ποια θα πρωτοχορηγήσει στεγαστικό δάνειο, παραβιάζοντας όλες τις δικλείδες ασφαλείας. Σχεδόν παρακαλούσαν τον κόσμο να πάρει δάνειο. Μια κατάθεση της πλάκας πήγαινες να κάνεις και σε άρπαζε ο υπάλληλος από το χέρι για να σε ενημερώσει περί της μεγάλης ευκαιρίας να αποκτήσεις το δικό σου σπίτι δίχως να το καταλάβεις. Μήπως δεν ήταν οι ίδιες οι τράπεζες που υπερεκτιμούσαν την αξία του πωλούμενου ακινήτου ώστε να χορηγήσουν υψηλότερο δάνειο στον αγοραστή; Κι αν δεν ήταν αυτές που συνέστηναν στον δανειολήπτη να προτιμήσει δάνειο με ρήτρα ελβετικού φράγκου, ποιός ήταν; Ήξερε και στο χωριό της η θεια-Μαριγούλα το ελβετικό φράγκο;

Εν πάση περιπτώσει, αυτά είναι γνωστά και δεν θα επιμείνω περισσότερο. Προτιμώ να επικεντρωθώ σε κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό. Κι αυτό είναι το γεγονός ότι το εν λόγω φαινόμενο δεν έχει αποκλειστική σχέση με την "ψωνάρα τον έλληνα, που έχει μάθει να ζη με δανεικά" αλλά με όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για ένα φαινόμενο το οποίο απειλεί να τινάξει στον αέρα ολόκληρο αυτό το σαθρό οικοδόμημα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού εξηγήσαμε αναλυτικά το πώς οι ΗΠΑ κόντεψαν να πνιγούν στο τσουνάμι που σηκώθηκε όταν έσπασε η φούσκα των στεγαστικών δανείων. Άλλωστε, χάρη στο σκάσιμο αυτής της φούσκας ξέσπασε το 2008 η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που δεν λέει με τίποτε να τελειώσει. Όταν τον Σεπτέμβρη εκείνης της χρονιάς κατέρρεε η Λέμαν Μπράδερς, τα στεγαστικά δάνεια των ΗΠΑ ξεπερνούσαν τα 20 τρισ. δολλάρια, ποσό που ανστιστοιχούσε στο 140% του ΑΕΠ της χώρας. Αν αυτοί οι αριθμοί σάς φαίνονται ιλιγγιώδεις, περιμένετε την συνέχεια.

Ενάμισυ χρόνο αργότερα, καθώς η κρίση έφτανε στην πόρτα μας και ο τότε πρωθυπουργός πήγαινε στο Καστελλόρριζο για το γνωστό διάγγελμά του, τα στεγαστικά δάνεια που είχαν χορηγήσει οι τράπεζές μας έφταναν το 109% του ΑΕΠ μας. Παρ' ότι το ποσοστό αυτό είναι πολύ καλύτερο από των ΗΠΑ, το πρόβλημα των απλήρωτων δανείων εξελίχθηκε σε θανατηφόρο καρκίνωμα επειδή εμείς δεν είχαμε την πολυτέλεια που είχε η Ουάσιγκτον να ενισχύει τις τράπεζές της εκδίδοντας φρέσκο χρήμα.

Πάμε παρακάτω. Αφού το δικό μας 109% έγινε θανατηφόρο, γιατί να μην γίνει εξ ίσου θανατηφόρο και το 105% της Γαλλίας; Μήπως έχετε την εντύπωση ότι τώρα που άρχισαν κι εκεί οι περικοπές κι οι απολύσεις, οι γάλλοι θα αποδειχτούν πιο καλοπληρωτές από μας; Και πόσο καλύτερο απ' αυτά τα ποσοστά είναι το 95% της αυστηρής Γερμανίας ή το 90% της γειτονικής μας Ιταλίας; Πόσο λιγώτερο "ψωνάρες" είναι δηλαδή οι ευρωπαίοι εταίροι μας σε σχέση μ' εμάς τους βλαχοβαλκάνιους;

Κι όμως, αυτά δεν είναι τα χειρότερα. Τί να πει και η Μεγάλη Βρεττανία, όπου τα στεγαστικά δάνεια των τραπεζών της ξεπερνούν το 150% του ΑΕΠ, ποσοστό μεγαλύτερο κι από εκείνο των ΗΠΑ στις παραμονές τού ξεσπάσματος της κρίσης; Τί να πει κι η Σουηδία με 173%; Τί να πει κι η Ολλανδία, εκείνου του αχώνευτου του Ντάισενμπλουμ, με καμμιά εφτακοσαριά δισ. στεγαστικά στον δρόμο, ποσό που αντιστοιχεί στο 274% (ναι, ναι, σωστά διαβάζετε: 274%!) του ΑΕΠ της; Και τί να πει και η Δανία, που οι τράπεζές της έχουν χορηγήσει στεγαστικά δάνεια ύψους... 313% (!!) του ΑΕΠ της;

Παρένθεση. Όσοι επιμένουν να μιλούν για "ψωνάρες" και "ψωροφαντασμένους" έλληνες, ας μου επιτρέψουν να σημειώσω ότι δεν ήσαν οι έλληνες αλλά κάτι ιρλανδοί, κάτι πορτογάλοι, κάτι μαλτέζοι και κάτι κύπριοι που φορτώθηκαν με δάνεια προκειμένου να φτιάξουν εξοχικά σπίτια, τα οποία λογάριαζαν να μοσχοπουλήσουν σε άγγλους και γερμανούς, πλην όμως τους πρόλαβε η κρίση κι έμειναν να κοιτάζουν τα ντουβάρια και τους λογαριασμούς των τραπεζών τους. Κλείνει η παρένθεση.

2013, Ισπανία, Χέτε (κάτοικοι 768): 100 πολιτοφύλακες επιστρατεύονται για να κάνουν έξωση τριών οικογενειών.

Ήδη βλέπω κάποιους αναγνώστες έτοιμους να σχολιάσουν ότι κανένα χρέος δεν συνιστά πρόβλημα εφ' όσον εξυπηρετείται. Θεωρητικώς, αυτό είναι σωστό. Όμως, μια τέτοια απάντηση υπεννοεί ότι άγγλοι, σουηδοί, ολλανδοί, γερμανοί, δανοί κλπ δεν είναι μπαταχτσήδες σαν εμάς και θα συνεχίσουν να αποπληρώνουν κανονικά τα δάνειά τους. Συγγώμη αλλά επιτρέψτε μου να διατηρώ αμφιβολίες επ' αυτού. Σε ένα περιβάλλον όπου η ανάπτυξη δείχνει να μαραζώνει πριν ανθίσει, όπου η ελαστική εργασία επεκτείνεται κατατρώγοντας το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων και όπου το κοινωνικό κράτος παραδίδεται προς εκμετάλλευση στο κεφάλαιο, κάτι μου λέει ότι σύντομα πολλοί ευρωπαίοι θα μείνουν άστεγοι και πολλές τράπεζες θα χρειαστούν ανακεφαλαιοποίηση.

Είμαι σίγουρος ότι κανείς σας δεν σκέφτηκε "τί μας νοιάζει εμάς πόσα χρωστάνε από στεγαστικά δάνεια οι ολλανδοί;", ξεχνώντας ότι βράζουμε όλοι μαζί στο ίδιο ευρωενωσιακό καζάνι. Βλέπετε, έχω σε μεγάλη εκτίμηση το επίπεδο των αναγνωστών αυτού του ιστολογίου.

   EURO 2016 – Το πρώτο αίμα

Από Σφυροδρέπανος 

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας //

(εντυπώσεις από την πρεμιέρα και τα πρώτα παιχνίδια της διοργάνωσης)
Το ποδόσφαιρο είναι ένα ωραίο άθλημα, με δύο ομάδες, 22 συνολικά παίκτες όπου στο τέλος κερδίζουν συνήθως οι Γερμανοί, χωρίς να πιάνουν καμιά φοβερή απόδοση, όσο πιο κυνικά, τόσο το καλύτερο (για αυτούς).
Το EURO, πιο συγκεκριμένα, είναι μια διοργάνωση με 16 ομάδες, που εσχάτως έγιναν (για κάποιο διεστραμμένο λόγο) 24 και στην πρεμιέρα της νικάνε πάντα οι Γερμανοί, αλλά δεν κερδίζουν ποτέ οι Άγγλοι. Και ενώ είχαν τη νίκη στα χέρια τους ως το 92′ με τους Ρώσους, δεν κατάφεραν να λύσουν ούτε τώρα την κατάρα.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα, όπου οι Άγγλοι διεθνείς προσφέρουν παραδοσιακά γέλιο και οι Άγγλοι χούλιγκαν το ξύλο της (ρώσικης) αρκούδας. Ας τους πει μόνο κάποιος ότι σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ, δε θα έπρεπε καν να υπάρχουν, γιατί τους έχει πατάξει η Θάτσερ από τη δεκαετία με τις βάτες. Αν τα γεγονότα δε συμφωνούν μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.
Το EURO -συγκεκριμένα- είναι θεωρητικά μια μεγάλη, διεθνής γιορτή, όπου στα γήπεδα η “Ενωμένη Ευρώπη” αναστενάζει, δοκιμάζεται και δε βγαίνει πολύ αγαπημένη, ούτε ακριβώς και ενωμένη. Κι ενώ οι αρχές έτρεμαν τα χτυπήματα των ισλαμιστών, τη βρήκαν από τους σταυροφόρους χούλιγκαν και τους μουτζαχεντίν των γηπέδων. Αλλά αυτοί έχουν λευκό δέρμα, οπότε δε μας πειράζει τόσο…

Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα όπου το Ελβετία-Αλβανία θυμίζει “Κράμερ εναντίον Κράμερ” με τόσους Αλβανούς στην ομάδα των Ελβετών. Κι όπου το Ελβετικό χωριό, που ήταν πρόθυμο να πληρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, προκειμένου να μη χρειαστεί να φιλοξενήσει πρόσφυγες, μπορεί τώρα να νιώθει εθνικά υπερήφανο και να γλεντάει για την ομάδα με τους ακριβοπληρωμένους γκασταρμπάιτερ.
Το EURO από την άλλη, είναι μια διοργάνωση όπου μπορεί να χάσεις τον μπούσουλα με το δόγμα ‘no politica’ της ΟΥΕΦΑ και τα ελαστικά της κριτήρια, πχ σχετικά με το αλβανικό πανό για την Τσαμουριά. Στα προκριματικά είχε προηγηθεί το επεισοδιακό Αλβανία-Σερβία και το drone (αεροπλανάκι) που πέταξε στον αγωνιστικό χώρο κι έφερε τη σημαία της μεγάλης Αλβανίας.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα όπου στην ΕΡΤ σχολιάζει πάντα ο Πέτρος Μίχος. Μας τον είχε στερήσει -λέει- για λίγο καιρό η προπονητική του θητεία μακριά από την πρωτεύουσα, αλλά… είναι κοντά μας, είναι μαζί μας. Και είθε η στρογγυλή θεά, ο Τουτάτις και η Μπελισάμα, να έβγαλε την υποχρέωση και να μην τον ξανακούσουμε κάπου στα κοντά.
Το EURO πιο συγκεκριμένα, είναι ένα άθλημα όπου οι μεταδόσεις του Μπακόπουλου κι άλλων αστέρων της νέας χρυσής φουρνιάς της ΕΡΤ σε κάνουν να νοσταλγείς το γραφικό Θεοφιλόπουλο και το Γερακάρη, που είχαν τουλάχιστον πλάκα…
Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα όπου ο Μπέιλ εκτελεί πολύ πιο επικίνδυνα φάουλ από τον Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά έχει την ευκαιρία να το δείξει μόνο όταν δεν παίζουν μαζί, στην ίδια ομάδα. Κι όπου η Μ. Βρετανία διαλύεται στα εξ ων συνετέθη: Αγγλία, Ουαλία, Β. Ιρλανδία… μόνο η Σκωτία λείπει από το βρετανικό πάρτι του EURO. Ενώ η κανονική Ιρλανδία μας είχε συστηθεί με το φοβερό όνομα Έιρε (!) -που δεν ξέρω αν χρησιμοποιείται κάπου αλλού.
Ένα άθλημα όπου ο Μόντριτς μοιάζει να αποτίει φόρο τιμής στον Κρόιφ, με την κόμη του και τη γκολάρα που έβαλε κόντρα στους Τούρκους. Όπου οι οπαδοί της Γουεστ Χαμ μπορούν να κάνουν χαβαλέ και να φωνάζουν για τον Ντιμίτρι Παγέτ (τον ήρωα του πρώτου αγώνα της Γαλλίας) ένα σύνθημα όπου ισχυρίζονται πως “είναι καλύτερος από το Ζιντάν”. Όπου η Ουρουγουάη δεν δαγκώνει στο γήπεδο, χωρίς το σεσημασμένο Σουάρες (αλλάζουμε κατηγορία: Κόπα Αμέρικα). Όπου οι ΗΠΑ είναι σχεδόν συμπαθείς ως ομάδα (άλλο αν δε σου βγαίνει να τις υποστηρίξεις). Και μια μέτρια Βραζιλία αποκλείεται από τη διοργάνωση με ένα αντικανονικό γκολ (από χέρι), που έκανε τους γείτονες Αργεντινούς να χαρούν περισσότερο και από το “χέρι του Θεού”, τριάντα χρόνια πριν…

Ο βασιλιάς (των σπορ) είναι γυμνός…

Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα, όπου χιλιάδες θεατές βλέπουν 22 παίκτες να αγωνίζονται, ενώ εμείς θέλουμε να πετύχουμε το ακριβώς αντίθετο, όπως είχε πει κάποτε ο Στάλιν. Ένα άθλημα που οι κυρίαρχοι το χρησιμοποιούν για να σκεπάσουν την ταξική πάλη, κάτω από το πράσινο χαλί του γηπέδου. Ένα άθλημα όπου μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πέφτουν πάνω σε αδύναμες ομάδες (έτσι για αλλαγή από το σύνηθες μενού με τους λαούς) και τις κατασπαράζουν. Κι η εργατιά (ή μάλλον ένα μεγάλο τμήμα της) για κάποιο λόγο αντιδρά κι “εξεγείρεται” με τα φάλτσα σφυρίγματα, όπως δεν το έκανε ποτέ για να βρει το δικό της δίκιο.
Αλλά τους πιο ωραίους αγώνες μας δεν τους έχουμε δει/κάνει ακόμα…

Η στάση του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στο ζήτημα των Συμβάσεων

Η στάση του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στο ζήτημα των Συμβάσεων

Αποσπάσματα από την ομιλία της Γιώτας Ταβουλάρη, προέδρου της Ομοσπονδίας των Εργαζομένων στο Φάρμακο

Ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, με την παλιά αλλά και τη σημερινή μετεξελιγμένη μορφή του, έχει βαρύτατες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση των εργαζομένων. Πιστός στο «θεό» της ανταγωνιστικότητας και της ταξικής συνεργασίας, σπέρνοντας το δηλητήριο του δήθεν «ρεαλισμού», όχι μόνο δεν οργανώνει την απάντηση των εργαζομένων και των συνδικάτων μπροστά στη βάρβαρη και κλιμακούμενη επίθεση, αλλά ρίχνει νερό στο μύλο της εκμετάλλευσης, των άθλιων μισθών, του διαχωρισμού με βάση την ηλικία.
Ιδιαίτερα, όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, έχει συμβάλει στην επιδείνωση της ζωής της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. Δίνει σταθερά άλλοθι στην πολιτική των ψίχουλων, σπέρνει την ηττοπάθεια, καλλιεργεί την αναμονή, κρατώντας τους εργαζόμενους σε απόσταση από τους αγώνες.
Στήριξε την «εναλλακτική, πιο φιλολαϊκή λύση» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ότι δήθεν θα επαναφέρει τις ΣΣΕ και τον κατώτερο μισθό, δημιουργώντας αυταπάτες στην εργατική τάξη ότι μπορεί χωρίς οργάνωση και αγώνα, χωρίς σύγκρουση με τη μεγαλοεργοδοσία και το πολιτικό της προσωπικό, την ΕΕ, να επανακτήσει δικαιώματα και κατακτήσεις που αυτοί οι ίδιοι τσάκισαν, να ανοίξει το δρόμο για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών.
Η συμβολή του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στην υπονόμευση των εργατικών - λαϊκών αγώνων, στην καλλιέργεια στάσης αναμονής και ανοχής σε αντιλαϊκά μέτρα και κυβερνήσεις, επιβεβαιώθηκε παταγωδώς την περίοδο της κρίσης και εξακολουθεί να στοιχίζει στο εργατικό κίνημα.

Συγκεκριμένα παραδείγματα και στοιχεία

Ας δούμε, όμως, με συγκεκριμένα στοιχεία - παραδείγματα τα έργα και τις ημέρες του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στο πεδίο της ΕΓΣΣΕ και γενικότερα των ΣΣΕ:

• Το 1999, όταν από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε ο ν. 2738, που ουσιαστικά θεσμοθέτησε την ανυπαρξία των ΣΣΕ στο Δημόσιο και επέβαλε ως μόνο αντικείμενο των συλλογικών διαπραγματεύσεων τις μετατάξεις, τις συνθήκες εργασίας κ.ά., οι τότε συνδικαλιστικές ηγεσίες ανακήρυξαν τη συγκεκριμένη εξέλιξη σαν ένα «σημαντικό βήμα». Στήριξαν, δηλαδή, με τη στάση τους, τη δυνατότητα της κυβέρνησης να καθορίζει το ύψος των κατώτερων μισθών χωρίς το παραμικρό εμπόδιο και συνέβαλαν στο άνοιγμα του δρόμου της κατάργησης των ΣΣΕ σε όλους τους εργαζόμενους.
• Η ΓΣΕΕ μέχρι και το 2008, όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας τραβούσαν την ανηφόρα, υπέγραφε ΕΓΣΣΕ με αυξήσεις 0,66 και 0,77 ευρώ τη μέρα. Η ΕΓΣΣΕ της περιόδου 2008 - 2009 χαρακτηρίστηκε από τις τότε συνδικαλιστικές ηγεσίες ως «κορυφαία κατάκτηση». Και τότε, δηλαδή, η ΓΣΕΕ έβαζε ως κριτήριο την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και όχι τις ανάγκες των εργαζομένων, ούτε τις δυνατότητες που δημιουργεί ο παραγόμενος από αυτούς πλούτος.
• Επιπλέον, από τότε, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης έχουν και τη δική της σφραγίδα, είτε μέσα από τη στήριξη των «κοινωνικών διαλόγων» που κατέληξαν σε νόμους αποσάθρωσης των εργασιακών σχέσεων, είτε με απευθείας στήριξη αυτών των νόμων. Για τις ελαστικές μορφές εργασίας η θέση των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ διατυπωνόταν ως εξής: «Θέσπιση κατώτατου ορίου ωρών εργασίας στη μερική απασχόληση στις τέσσερις ώρες ανά ημέρα και είκοσι ανά εβδομάδα. Θέσπιση ανώτατου επιτρεπόμενου ορίου των εργαζομένων με μειωμένη απασχόληση ανά επιχείρηση ή εκμετάλλευση στο 10% του προσωπικού τους», και «οι κοινωνικοί διαπραγματευτές είναι σε θέση να ρυθμίζουν μόνοι τους ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες και περιστάσεις κάθε κλάδου, επαγγέλματος ή επιχείρησης τους ειδικούς όρους της όποιας διευθέτησης με ΣΣΕ [...]».
• Η πλειοψηφία της ΟΜΕ - ΟΤΕ υπέγραψε το 2005 τη ΣΣΕ που κατάργησε το καθεστώς μονιμότητας για τους εργαζόμενους που θα προσλαμβάνονταν από το 2006, στο πλαίσιο της πολιτικής των τότε κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών, την οποία στήριξε και στηρίζει ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός.
• Με την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης (2009 - 2010), οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού συμπλέουν με την εργοδοσία και προβάλλουν ως κοινό στόχο «μέσα στη δύσκολη συγκυρία» τη διατήρηση της «αξιοπρέπειας» στις ΣΣΕ, «τη διασφάλιση των δικαιωμάτων που κατοχυρώνουν οι προηγούμενες ΣΣΕ» και «ταυτόχρονη διασφάλιση των θέσεων εργασίας». Επί της ουσίας πρότειναν «μηδενικές αυξήσεις και μηδενικές απολύσεις». Και αυτό έπραξαν, υπογράφοντας ΣΣΕ 3ετούς διάρκειας (2010 - 2012) με μηδενικές αυξήσεις και «παγωμένα» δικαιώματα, αρχής γενομένης από την ΕΓΣΣΕ της ΓΣΕΕ. Βεβαίως, απολύσεις έγιναν χιλιάδες, γιατί καμιά ΣΣΕ δεν μπορεί να τις απαγορεύσει. Ανάλογες ΣΣΕ υπέγραψαν εκείνη την περίοδο και μια σειρά συνδικαλιστικές οργανώσεις που ελέγχει ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, όπως η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιατρικών Επισκεπτών, η Πανελλήνια Ενωση Φαρμακοποιών, το Πανελλήνιο Σωματείο Χημικών, διάφορες Ενώσεις Τύπου και ΜΜΕ. Παράλληλα, προσανατόλιζαν στην «αξιοποίηση κάθε θεσμικού μέσου υπέρ των εργαζομένων», δηλαδή προσφυγή στον ΟΜΕΔ.
• Στη ΔΕΗ υπογράφηκε, την ίδια περίοδο, ΣΣΕ με 3ετή διάρκεια και μόνο για το μόνιμο προσωπικό της, αφήνοντας δηλαδή απ' έξω τους χιλιάδες συμβασιούχους που απασχολούνται στην επιχείρηση καθώς και τους χιλιάδες εργαζόμενους στα εργολαβικά συνεργεία, εξαιρώντας δηλαδή το πιο κακοπληρωμένο και εκτεθειμένο στην εργοδοσία τμήμα του προσωπικού. Επίσης, έμειναν απ' έξω οι εργαζόμενοι στις δύο θυγατρικές της ΔΕΗ, τον ΔΕΔΗΕ και τον ΑΔΜΗΕ. Μία ακόμα ΣΣΕ διάσπασης των εργαζομένων, νομιμοποίησης των ελαστικών μορφών απασχόλησης, όλου του σύγχρονου αντεργατικού οπλοστασίου. Αυτή η ΣΣΕ, που αφορά το πετσόκομμα εργασιακών σχέσεων, ασφαλιστικών δικαιωμάτων και δίνει στη διοίκηση της ΔΕΗ το δικαίωμα να προχωρήσει σε απολύσεις κατά το δοκούν, επικαιροποιήθηκε πρόσφατα από τη συνδικαλιστική ηγεσία.
• Από το 2012 και μετά, πρώτη και καλύτερη η ΓΣΕΕ επικύρωσε το νομοθετημένο πια βασικό μισθό των 586 και 511 ευρώ, μέσα από την ΕΓΣΣΕ που υπέγραψε και ανανεώνει μέχρι σήμερα. Φέτος, μάλιστα, ενσωμάτωσε και το κείμενο της «Ευρωπαϊκής συμφωνίας - πλαίσιο για αγορές εργασίας χωρίς αποκλεισμούς», που υπογράφηκε στις 25/3/2010 από τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ETUC), την Ενωση Ευρωπαϊκών Εργοδοτικών Συνδέσμων, Βιομηχανιών και Επιχειρήσεων (BUSINESSEUROPE), την Ευρωπαϊκή Οργάνωση Βιοτεχνών Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (UEAPME) και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημοσίων Επιχειρήσεων (CEEP).
• Την ίδια περίοδο υπογράφεται στον ΟΠΑΠ ΣΣΕ με μειώσεις μισθών κατά 14%, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ) υπογράφει ΣΣΕ με μειώσεις που φτάνουν το 6,8%, η Ομοσπονδία Εργαζομένων στον ΟΤΕ υπογράφει ΣΣΕ που ορίζει ότι οι μισθοί μειώνονται μεσοσταθμικά κατά 11% για την 3ετία 2012 - 2014. Παρόμοια στάση κράτησε η πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ) και στο εργοστάσιο του Μάνεση στη «Χαλυβουργία Θεσσαλίας», αποδεχόμενη την πεντάωρη εργασία και τη μείωση των μισθών. Στον κλάδο του Φαρμάκου, η ηγεσία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιατρικών Επισκεπτών (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) πήρε πρωτοβουλία διαπραγμάτευσης με τους εργοδότες για υπογραφή κοινής κλαδικής ΣΣΕ για όλους τους εργαζόμενους σε Φάρμακο - Καλλυντικό, με σκοπό να εμβολίσει την κλαδική ταξική Ομοσπονδία (ΟΕΦΣΕΕ). Μιλούσαν για «αξιοπρεπή συμβιβασμό» και «εξαφάνισαν» σημαντικούς κατοχυρωμένους όρους, όπως το ωράριο, τα μισθολογικά κλιμάκια, ο κατώτερος μισθός κ.ά. Η ίδια ηγεσία της ΠΟΙΕ είναι αυτή που συμφώνησε, το 2012, με το υπουργείο Εργασίας στη μετατροπή του επικουρικού Ταμείου του κλάδου Φαρμάκου (ΤΕΑΥΦΕ) σε Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου.
• Αξιοσημείωτη είναι και η περίπτωση της πλειοψηφίας της ΠΟΕ - ΟΤΑ που απαγορεύει, στην ουσία, στα σωματεία - μέλη της να εγγράψουν τους συμβασιούχους εργαζόμενους στους δήμους, αποκλείοντας στην πράξη αυτούς τους εργαζόμενους από τη ΣΣΕ.
• Οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού έχουν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό, όλο αυτό το διάστημα, στην επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και στη μείωση των μισθών σε πολλές επιχειρήσεις, σε διάφορους κλάδους, με εσωτερικούς κανονισμούς που βαφτίζονται «συμβάσεις», με την υπογραφή επιχειρησιακών συμβάσεων, είτε μέσω Ενώσεων Προσώπων, είτε μέσω Επιχειρησιακών Σωματείων, ακόμα και Κλαδικών Σωματείων που ελέγχουν. Τέτοια παραδείγματα, που φτάνουν έως τις συνθήκες «γαλέρας», έχουμε και στον κλάδο του Φαρμάκου και στον Τύπο - Χαρτί και στον Τουρισμό και αλλού.

Συμπλέουν με τους στόχους του κεφαλαίου

Ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, όμως, είναι επικίνδυνος για τους εργαζόμενους και όταν κάνει «αγώνες» και όταν «διεκδικεί», κάτω από την πίεση του ταξικού κινήματος και των εργαζομένων, αλλά και για διάφορες σκοπιμότητες.
Για παράδειγμα, μπορεί φαινομενικά να αντιπαρατίθεται, σήμερα, στη διάλυση των ΣΣΕ, αλλά με ένα επιχείρημα που αποπροσανατολίζει εκ των πραγμάτων την πάλη των εργαζόμενων, δηλαδή ότι η κατάργηση των ΣΣΕ, η μισθολογική και όχι μόνο συμπίεση των εργαζομένων προς τα κάτω, συνιστά «αντιαναπτυξιακή» πολιτική. Αποκρύπτει, δηλαδή, τη στρατηγική στόχευση του μεγάλου κεφαλαίου για πιο φθηνή και ευέλικτη εργατική δύναμη ως «εργαλείο» για την αντιμετώπιση της κρίσης του, αλλά κυρίως ως βάση για την ανάκαμψη και ανάπτυξή του.

Οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης και τα πράσινα άλογα της «δίκαιης ανάπτυξης»

Οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης και τα πράσινα άλογα της «δίκαιης ανάπτυξης»

Στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας, ο «Ριζοσπάστης» παρουσίασε στοιχεία που φανερώνουν την πραγματική ζούγκλα στην αγορά εργασίας που έχουν διαμορφώσει οι νομοθετικές παρεμβάσεις των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, όλη την περίοδο από την αρχή της οικονομικής κρίσης μέχρι σήμερα. Εδειξε το νομικό πλαίσιο στο οποίο πατάει η εργοδοσία και ξεσαλώνει σε εργασιακούς χώρους και κλάδους, επιβάλλοντας ακόμα χειρότερους όρους. Επισήμανε ότι αυτό το πλαίσιο καλείται σήμερα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, κατ' απαίτηση των επιχειρηματικών ομίλων, να το κάνει ακόμα χειρότερο, υπηρετώντας και αυτή, όπως και οι προηγούμενοι, το στρατηγικό στόχο της ανάκαμψης των καπιταλιστικών κερδών.

Πριν ο κόκορας λαλήσει, η κυβέρνηση ήρθε να επαυξήσει σ' αυτές τις εκτιμήσεις:
-- Στην αρχή της βδομάδας, με δηλώσεις και διαρροές στον Τύπο, κυβέρνηση και κουαρτέτο άρχισαν να «φτιάχνουν κλίμα» για τον επόμενο γύρο της «αξιολόγησης», όπου βασικό θέμα της διαπραγμάτευσης θα αποτελέσουν οι νέες ανατροπές στα Εργασιακά.
-- Τη δεύτερη κιόλας μέρα της βδομάδας νέα καμπάνα: Προκλητικές φοροαπαλλαγές, άμεσες επιδοτήσεις, μέχρι και 20 εκατ. ευρώ, σε μεγάλες επιχειρήσεις, την ίδια ώρα που κλιμακώνεται η φοροαφαίμαξη μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων κ.ά., είναι οι προβλέψεις του «αναπτυξιακού νόμου» που κατατέθηκε στη Βουλή.
-- Στη μέση της βδομάδας, με δύο νέες υπουργικές αποφάσεις, το υπουργείο Εργασίας επέβαλε πρόσθετες μειώσεις στις ήδη κουτσουρεμένες επικουρικές συντάξεις του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης και στα εφάπαξ των Ταμείων Πρόνοιας. Θα αφορούν πάνω από 200.000 συνταξιούχους, ενώ το ύψος τους μπορεί να φτάνει και το 1/3 της σημερινής επικουρικής σύνταξης. Παράλληλα, τίθεται σε εφαρμογή η αναπροσαρμογή όλων των κύριων συντάξεων που αποδίδονται έως τώρα, μέχρι το Σεπτέμβρη του 2017.

Οι «κόκκινες γραμμές»

Κι ενώ η πράξη της δηλώνει μια βαθιά αντεργατική κατεύθυνση, η κυβέρνηση καταφεύγει στην προπαγάνδα των «κόκκινων γραμμών», οι οποίες όμως είναι ήδη αρκετά ξεθωριασμένες, καθώς έχει αποκαλυφθεί πλέον ότι δεν υπήρξαν ποτέ ως γραμμές υπεράσπισης των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων. «Η Ελλάδα είναι σε θέση πλέον να βάζει κόκκινες γραμμές και να τις υπερασπίζεται» διαβεβαιώνει ο Αλ. Τσίπρας και προσθέτει: «Θα υπερασπιστούμε τα Εργασιακά όπως κάναμε με την πρώτη κατοικία και τις συντάξεις»! Από κοντά ο υπουργός Ενέργειας, Π. Σκουρλέτης, δηλώνει ότι «το θέμα των εργασιακών σχέσεων είναι κορυφαίο ζήτημα για την κυβέρνησή μας, είναι κάτι παραπάνω από κόκκινη γραμμή». «Η κυβέρνηση κράτησε όλες τις κόκκινες γραμμές της», ισχυρίστηκε και η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, διεκδικώντας την εμπιστοσύνη του λαού ότι το ίδιο θα πράξει και με τις επόμενες...
Η «κόκκινη γραμμή» φοριέται πολύ σ' αυτή την κυβέρνηση. Μόνο που αδυνατεί να κρύψει τη «γύμνια» της. Ο λαός γνωρίζει καλά με ποιο τρόπο η κυβέρνηση υπεράσπισε το λαϊκό εισόδημα, τις συντάξεις και την πρώτη κατοικία. Ας θυμηθούμε: μείωση του αφορολόγητου για μισθωτούς και συνταξιούχους, μεγαλύτερους φόρους σε όλα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα με ετήσιο εισόδημα από 9.000 έως 27.000 ευρώ, μονιμοποίηση του τάχα έκτακτου χαρατσιού της «εισφοράς αλληλεγγύης», διατήρηση όλων των αντιλαϊκών φόρων των προηγούμενων κυβερνήσεων, νέα αύξηση του «βασικού συντελεστή» του ΦΠΑ από το 23% στο 24%, κατάργηση του μειωμένου συντελεστή στα νησιά, 8 δισ. επιβάρυνση του λαού απ' τις ανατροπές στο Ασφαλιστικό μόνο για την τετραετία 2016 - 2019, μειώσεις συντάξεων και νέος τρόπος υπολογισμού τους στο εξής, έτσι που να ισοδυναμούν με φιλοδώρημα, παράδοση των δανείων ακόμα κι όσων αφορούν στην πρώτη κατοικία στα «funds», ιδιωτικοποιήσεις με τη σέσουλα και, φυσικά, «αυτόματος κόφτης» δαπανών...
Οσα δικαιώματα μέχρι χτες η κυβέρνηση παρουσίαζε σαν «κόκκινες γραμμές», εφησυχάζοντας το λαό ότι δεν θα παραβιαστούν, κοκκίνισαν απ' τη «σφαγή» που υπέστησαν. Κι αυτό προδιαγράφει τι θα συμβεί και με τις νέες «κόκκινες γραμμές» που αφορούν στα Εργασιακά, τα οποία ανοίγουν το φθινόπωρο στο πλαίσιο της δεύτερης «αξιολόγησης».
Για την κυβέρνηση, η κόκκινη γραμμή είναι μία και χαράσσεται με γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, για να δουν άσπρη μέρα τα κέρδη του. Οι δικές του ανάγκες υπαγορεύουν πόσα και ποια μέτρα θα παρθούν, υποβάλλουν αυτή ή την άλλη στάση της κυβέρνησης στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Με δεδομένη τη συνεχιζόμενη καπιταλιστική κρίση, τη δυσκολία της ΕΕ να περάσει σε δυναμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η πορεία της αντιλαϊκής κλιμάκωσης είναι προδιαγεγραμμένη. Το άνοιγμα των Εργασιακών σε λίγους μήνες το επιβεβαιώνει, όπως και η παραδοχή της κυβέρνησης ότι όλα είναι ανοιχτά στο τραπέζι. Αλλωστε, το εγχώριο κεφάλαιο δεν έκρυψε ποτέ ότι η ανάκαμψη της κερδοφορίας του πέραν της γενναίας στήριξης απ' τον κρατικό κορβανά - βλέπε «αναπτυξιακό νόμο» - προϋποθέτει την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, το σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων, την περιστολή των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων απέμειναν.
Κόκκινες γραμμές με βάση τα συμφέροντά του μπορεί και πρέπει να χαράξει ο ίδιος ο λαός, που είναι κι ο μόνος που μπορεί να τα υπερασπιστεί αποτελεσματικά.

Ανάπτυξη για τους λίγους

Απαντώντας στα περί «δίκαιης ανάπτυξης», ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, μιλώντας στους εργαζόμενους στις αστικές συγκοινωνίες, σημείωσε μεταξύ άλλων: «Για να γυρίσουμε πραγματικά σελίδα, για να υπάρξει ανάπτυξη, για να υπάρξει πραγματική κοινωνική αλληλεγγύη, για να υπάρξει πραγματική δημοκρατία για το λαό, δεν επαρκούν τα συνθήματα της κυβέρνησης (...) Τι ανάπτυξη θα είναι αυτή που θα έρθει; Γιατί, για το ΚΚΕ αλλά και για τους ίδιους τους εργαζόμενους της πατρίδας μας, υπάρχει ανάπτυξη για τους λίγους και ανάπτυξη για τους πολλούς. Ανάπτυξη για όλους δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι άλλο η ανάπτυξη για τον εργάτη, τον εργαζόμενο, κι άλλο πώς καταλαβαίνει την ανάπτυξη ο καπιταλιστής, ο βιομήχανος, ο εφοπλιστής.
(...) Βλέπουμε με αυτό τον "αναπτυξιακό νόμο" να περνάνε μαζικά φοροαπαλλαγές, για ποιους όμως; Για τους βιομήχανους, για τους τραπεζίτες, για τους εφοπλιστές. Δίνει ζεστό χρήμα, ζεστό κρατικό χρήμα, βγαλμένο βέβαια από το μάτωμα και τον ιδρώτα του λαού, όλα αυτά τα χρόνια που πληρώνει 20 εκατομμύρια ευρώ, σε κάθε μεγάλο επιχειρηματία, όμως, κι όχι σε κανέναν αυτοαπασχολούμενο μικρό επιχειρηματία, μικρομαγαζάτορα. 20 εκατομμύρια ευρώ ζεστό κρατικό χρήμα για να κάνει την επένδυσή του, χωρίς να έχει σιγουριά, χωρίς να θέτει προϋποθέσεις, έστω να έχει κάποια ίδια κεφάλαια. Μπορεί να μη βάλει ούτε ευρώ ο επιχειρηματίας για να κάνει αυτή την επένδυση, μόνο με αυτά τα 20 εκατομμύρια θα ξεκινήσει, όταν παίρνει άλλα μέτρα για να τον "ανακουφίσει" λέει από το μεγάλο μισθολογικό κόστος, γιατί είναι κόστος γι' αυτόν τι πληρώνεται ο εργάτης ενώ τον ξεζουμίζει, κι άλλες τέτοιες πλευρές που περιέχει αυτό το νομοσχέδιο. Καταλαβαίνουμε ότι έτσι όπως εννοεί την ανάπτυξη η κυβέρνηση, είναι ανάπτυξη για τους λίγους.
Κι έτσι εξηγείται γιατί ήδη έχει πάρει τα εύσημα από το Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων, έτσι εξηγείται γιατί προχτές στα "Ποσειδώνια" στον Πειραιά πήρε τα εύσημα από τους εφοπλιστές και από τα μεγάλα συμφέροντα. Ετσι εξηγείται γιατί της λέει "μπράβο" ο Σόιμπλε, που μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν το κοράκι, ο ένας, ο άλλος και λοιπά, μην πω τους χαρακτηρισμούς που οι ίδιοι οι κυβερνώντες τού έδιναν. Γι' αυτό παίρνει "μπράβο" από τον Ντάισελμπλουμ, από τον Βαλς, απ' όλα δηλαδή τα κοράκια που ξεζουμίζουν και τους δικούς τους λαούς, που ξεζουμίζουν και το λαό της Ελλάδας, τους εργαζόμενους. Αρα, κουμπωνόμαστε όταν ακούμε τέτοια ανάπτυξη. Πρέπει να κουμπώνεστε κι εσείς και να μη δίνετε σημασία στις διάφορες υποσχέσεις, που καλλιεργούν μόνο ψεύτικες προσδοκίες».

Για την οργάνωση της αντεπίθεσης

Κόντρα στις επιδιώξεις της κυβέρνησης, το ταξικό εργατικό κίνημα οργανώνει την πάλη για την αντιμετώπιση τόσο αυτής της πολιτικής όσο και κύρια για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας του κεφαλαίου. Σημαντικό βήμα σ' αυτήν την κατεύθυνση ήταν η σύσκεψη που οργάνωσε το ΠΑΜΕ για το μέτωπο των Συλλογικών Συμβάσεων και τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να ανοίξει. Οπως σημειώθηκε, δεν είναι από τα συνηθισμένα μέτωπα. Αφορά την καρδιά της ταξικής αναμέτρησης με την ενιαία επιθετική πολιτική του κεφαλαίου. Αφορά στην υπεράσπιση της εργατικής τάξης και του βιοτικού της επιπέδου από τη ληστρική εκμετάλλευση του κεφαλαίου, τη διεκδίκηση των απωλειών που είχε και, κυρίως, τη διαμόρφωση των συνθηκών εκείνων που θα ενισχύσουν τη διαπραγματευτική της θέση απέναντι στην καπιταλιστική εργοδοσία.
Η συζήτηση αφορά στο πώς θα οργανωθεί η αντεπίθεση των εργατών ενιαία, κατά κλάδο, πανελλαδικά. Πώς θα δημιουργηθούν οι όροι που θα επιτρέπουν στην εργατική τάξη να περάσει στην αντεπίθεση. Οπως τονίστηκε, χρειάζονται πολύ μεγάλη προσπάθεια και αποφασιστικά βήματα στο βαθμό οργάνωσης των εργαζομένων, στην ενίσχυση της ταξικής γραμμής που προβάλλει και παλεύει στην πράξη το ΠΑΜΕ, καθώς και τα σωματεία, οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, οι οργανώσεις που συσπειρώνονται σε αυτήν τη γραμμή.
Για την εργατική τάξη - τονίστηκε - δεν υπάρχει καμία ελπίδα κι όταν ακόμα περάσουμε σε κάποια ανάπτυξη, αν δεν οργανώσει τον αγώνα της. «Γι' αυτό και οι αγώνες μας δε θα έχουν δυναμισμό και προοπτική αν δε συνδέονται με ισχυρή αμφισβήτηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου (...) εμείς παλεύουμε για ανάπτυξη προς όφελος του λαού και όχι της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Στο βαθμό που συνειδητοποιείται αυτή η ανάγκη, θα έχουμε και αποτελεσματικούς διεκδικητικούς αγώνες».

Οι ενδοαστικές κόντρες στη Βρετανία και τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα

Οι ενδοαστικές κόντρες στη Βρετανία και τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα

Αποσπάσματα από την ομιλία του Γιώργου Μαρίνου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στο Λονδίνο στις 4/6, σχετικά με το επερχόμενο δημοψήφισμα στη Βρετανία

Ο Γ. Μαρίνος

Ο Γ. Μαρίνος, στην πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργανώθηκε από την ΚΟ Βρετανίας του ΚΚΕ, αναφορικά με το χαρακτήρα της ΕΕ και το δημοψήφισμα στη χώρα σημείωσε:
«Παρά τη σχεδιασμένη δράση ενός καλοπληρωμένου προπαγανδιστικού μηχανισμού, παρά την παρέμβαση αστικών δυνάμεων που προσπαθούν να υποτάξουν τη λαϊκή θέληση, παρά την προσπάθεια οπορτουνιστικών κομμάτων, όπως το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που στηρίζει και εξωραΐζει την ΕΕ, σημαντική μάζα λαϊκών δυνάμεων αντιδρά, ασκεί κριτική, καταδικάζει την ΕΕ με διαβαθμίσεις στο βάθος της συνειδητοποίησης του ιμπεριαλιστικού της χαρακτήρα.
Αποδεικνύεται ότι η ΕΕ όχι μόνο δεν οδήγησε στην ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών αλλά στα κράτη - μέλη της οι λαοί αντιμετωπίζουν πολύ οξυμένα, χρόνια προβλήματα.
Ακόμα κι αυτά τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι η ανεργία στην ΕΕ βασανίζει περισσότερα από 22 εκατομμύρια, ενώ το ποσοστό των ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας φτάνει το 25% του πληθυσμού. Η ανεργία στους νέους ξεπερνά το 20%, τα 4 εκατ.
Οι Συνθήκες της ΕΕ και οι στρατηγικές των ευρωενωσιακών οργάνων στοχεύουν στη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση της κερδοφορίας των μονοπωλίων για να αντεπεξέλθουν στο διεθνή ανταγωνισμό και να αυξήσουν τη δύναμή τους. Ολα αυτά τα χρόνια προχωρά η απελευθέρωση των αγορών σε στρατηγικής σημασίας κλάδους και τομείς της οικονομίας, επεκτείνονται οι ελαστικές μορφές απασχόλησης με μόνιμο στόχο την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.
Τα τελευταία χρόνια, το οπλοστάσιο της ΕΕ έχει εμπλουτιστεί με σύγχρονα όπλα, όπως η Στρατηγική "Ευρώπη 2020", η "Ενισχυμένη Οικονομική Διακυβέρνηση" και άλλα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για τη μόνιμη επιτήρηση των οικονομιών των κρατών - μελών σε μια πορεία εφαρμογής σκληρών αντιλαϊκών μέτρων.

Ιμπεριαλιστική συμμαχία που υπηρετεί το κεφάλαιο

Απόψη από την εκδήλωση στο Λονδίνο

Η ΕΕ είναι δύναμη πολέμων και επεμβάσεων, συμμαχεί με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, όπως δείχνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη, χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και της νίκης επί του "Ισλαμικού Κράτους", που δημιουργήθηκε, εκπαιδεύτηκε και εξοπλίστηκε από τις ΗΠΑ και συμμάχους τους.
Η ΕΕ πρωτοστατεί στον αντικομμουνισμό, που έχει γίνει επίσημη ιδεολογία της, διαστρεβλώνει την Ιστορία, συκοφαντεί τη μεγάλη προσφορά του σοσιαλισμού στην κοινωνική πρόοδο, αποκρύπτει τον καθοριστικό ρόλο της Σοβιετικής Ενωσης στην ήττα του φασισμού στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συμπερασματικά, η ΕΕ από τη γέννησή της μέχρι σήμερα, (ως μετεξέλιξη της ΕΟΚ), είναι διακρατική ιμπεριαλιστική συμμαχία που εκφράζει και υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, κατά της εργατικής τάξης, κατά της φτωχής αγροτιάς και των άλλων λαϊκών στρωμάτων της Ευρώπης.
Κι αυτή η πορεία διαψεύδει και εκθέτει τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, που προσπαθούν να καρφώσουν στο μυαλό των εργαζομένων ότι η ΕΕ ήταν καλή, φιλολαϊκή και δήθεν χάλασε στην πορεία.
Τα κοινά συμφέροντα ευρωπαϊκών μονοπωλίων εκφράζονται στους σχεδιασμούς για παραπέρα εμβάθυνση της ΟΝΕ και γενικότερα της καπιταλιστικής ενοποίησης.
Αυτήν την κατεύθυνση υπηρετεί η "Εκθεση των 5 Προέδρων", της Κομισιόν, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της Ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Ευρωκοινοβουλίου, με τον τίτλο "Η ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης της Ευρώπης", που δημοσιεύτηκε τον Ιούνη του 2015.
Αυτή η λεγόμενη "φυγή προς τα εμπρός" επιχειρεί να απαντήσει στα προβλήματα που προκαλούν η ενίσχυση των "φυγόκεντρων" τάσεων, η στάση τμημάτων της αστικής τάξης και πολιτικών δυνάμεων που αντιτίθενται στην ενοποίηση και στοχεύουν στη χαλάρωση των ενιαίων μηχανισμών και δεσμεύσεων της ΕΕ για κάθε κράτος - μέλος.
Ο στόχος της καπιταλιστικής ενοποίησης δεν μπορεί να ακυρώσει την αντικειμενική τάση της ανισόμετρης ανάπτυξης στο εσωτερικό της ΕΕ ούτε μπορεί να διαγράψει το ρόλο των αστικών κρατών (εθνοκρατική βάση), που αποτελούν την έδρα των μονοπωλίων, σημαντικό πεδίο για τη συσσώρευση κεφαλαίου. Τα αστικά κράτη αποτελούν τη βάση για την εφαρμογή δημοσιονομικών πολιτικών, προγραμμάτων χρηματοδότησης και φοροαπαλλαγών προς όφελος των δικών τους μονοπωλίων.

Σχετικά με τον λεγόμενο «ευρωσκεπτικισμό»

Οι δυσκολίες στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, οι ανισότιμες σχέσεις μέσα στην ΕΕ και οι ανταγωνισμοί στο εσωτερικό της, στο εσωτερικό των κρατών και μέσα στην ίδια την αστική τάξη κάθε κράτους αποτελούν παράγοντες της εμφάνισης και ανάπτυξης του λεγόμενου "ευρωσκεπτικισμού".
Επί της ουσίας, εκφράζει τα συμφέροντα και τις στοχεύσεις τμημάτων του κεφαλαίου αλλά η τάση αυτή έχει διαφορετικές παραλλαγές. Φορείς του "ευρωσκεπτικισμού" είναι εθνικιστικά, ρατσιστικά ή και φασιστικών αντιλήψεων κόμματα, όπως π.χ. το Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Βρετανίας (UKIP) του Φάρατζ, το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία, η "Εναλλακτική για τη Γερμανία" και παρόμοια σχήματα στην Αυστρία, στην Ουγγαρία και στην Ελλάδα, π.χ. η φασιστική Χρυσή Αυγή.
Αλλά η τάση του "ευρωσκεπτικισμού" εκφράζεται επίσης σε κόμματα που χρησιμοποιούν αριστερή ταμπέλα, ασκούν κριτική ή απορρίπτουν την ΕΕ και το ευρώ, υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, αναζητούν άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες αλλά σε κάθε περίπτωση κινούνται εντός των καπιταλιστικών τειχών.

Τα ιδιαίτερα συμφέροντα τμημάτων της βρετανικής αστικής τάξης

Η Βρετανία είναι μια ισχυρή ιμπεριαλιστική δύναμη, ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι και καταγράφεται στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) ξεπερνά τα 2,2 τρισ. ευρώ.
Η Βρετανία εντάχθηκε στην ΕΟΚ το Γενάρη του 1973 και αποτέλεσε το 7ο μέλος της σε περιβάλλον έντονων αντιπαραθέσεων ειδικά με τη Γαλλία, που πρόβαλε δύο φορές "βέτο", το 1961 και το 1967, επί Ντε Γκολ, ο οποίος αποκαλούσε τη Βρετανία "Δούρειο Ιππο των ΗΠΑ εντός της Ευρώπης".
Διαχρονικά, ισχυρά τμήματα της αστικής τάξης της Βρετανίας εκφράζουν την αντίθεσή τους σε βασικούς άξονες της "ευρωπαϊκής ενοποίησης".
Ενώ έχει επικυρώσει τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τις άλλες Συνθήκες, δεν συμμετέχει στην Ευρωζώνη, δεν έχει υπογράψει τη συμφωνία Σένγκεν και κινείται στο πλαίσιο ενός ειδικού - ας πούμε - καθεστώτος, με εξαιρέσεις, όπως η μη συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Εποπτείας και Εξυγίανσης των Τραπεζών, απορρίπτοντας έτσι τον έλεγχο του τραπεζικού της συστήματος και γενικότερα του χρηματοοικονομικού κέντρου, του γνωστού ως Σίτι του Λονδίνου, το οποίο είναι έδρα μεγάλων ναυτιλιακών εταιρειών Ελλήνων εφοπλιστών.
Η ειδική συμφωνία ΕΕ - Βρετανίας, που υπογράφτηκε το Φλεβάρη του 2016, δεν αφορά μόνο τον περιορισμό των επιδομάτων προς τους μετανάστες και τα παιδιά τους, αλλά δίνει δυνατότητες στη Βρετανία να εποπτεύει τους δικούς της χρηματοπιστωτικούς θεσμούς, να φρενάρει τη διαδικασία της ενοποίησης.
Το δημοψήφισμα στις 23 Ιούνη, που αποφάσισε το Συντηρητικό Κόμμα, είναι ένα βήμα μπροστά από τα συνηθισμένα δημοψηφίσματα που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια για την ένταξη μιας χώρας ή για την έγκριση μιας Συνθήκης, όπως έγινε στη Γαλλία ή στη Δανία τη δεκαετία του '90 ή για το "ευρωσύνταγμα", στη Γαλλία και την Ιρλανδία το 2005.
Για την εξέταση των συνθηκών μέσα στις οποίες ισχυρά τμήματα του βρετανικού κεφαλαίου υποστηρίζουν το Brexit πρέπει να σημειώσουμε ότι τα προηγούμενα χρόνια η επίδραση του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης οδήγησε σε αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στην ΕΕ κι αυτό εκφράστηκε έντονα στη διάρκεια της κρίσης, που έδειξε καθαρά πως η Γερμανία κέρδισε στην κούρσα του ανταγωνισμού σε βάρος της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας.
Παράλληλα, σε διεθνές επίπεδο σημειώθηκαν αλλαγές στη θέση ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, σε βάρος των ΗΠΑ, προς όφελος της Κίνας, που εκπληρώνει ιδιαίτερο ρόλο στην καπιταλιστική συμμαχία των ΒRICS από κοινού με τη Ρωσία, την Ινδία, τη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική.
Διαμορφώνονται νέες, μεγάλες αγορές, οι συναλλαγές της Κίνας με τη Βρετανία ξεπερνούν τα 70 δισ. λίρες.
Τμήματα της βρετανικής αστικής τάξης ανησυχούν για την κατεύθυνση και τους όρους της μεγάλης, απελευθερωμένης αγοράς που δημιουργείται με τη Διατλαντική Συμφωνία για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη, με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Η πρόσφατη παρέμβαση του Ομπάμα υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ υπογραμμίζει τη θέληση των ΗΠΑ να έχουν έναν πιστό σύμμαχο μέσα στη λυκοσυμμαχία και από κοινού να χειριστούν τις εξελίξεις για τη Διατλαντική Συμφωνία, δείχνοντας στη φάση αυτή ότι οι ΗΠΑ μετράνε πολύ τις εξελίξεις στην ΕΕ και δεν επιθυμούν διαταραχές που θα επιδράσουν αρνητικά στην εύθραυστη διεθνή οικονομική κατάσταση και στην αμερικανική οικονομία.
Στις συνθήκες αυτές:
Το ένα τμήμα της βρετανικής αστικής τάξης που υποστηρίζει το ΝΑΙ εκτιμά ότι έχει τη δύναμη και την αντοχή να ανταποκριθεί στον ευρωενωσιακό ανταγωνισμό και ταυτίζει τα συμφέροντά του με την παραμονή στην ΕΕ αξιοποιώντας τις διαχρονικές εξαιρέσεις, επιλέγοντας να διεκδικήσει καλύτερη θέση στον διεξαγόμενο ανταγωνισμό με τη Γερμανία, σε συμμαχία με τις ΗΠΑ.
Το άλλο τμήμα της αστικής τάξης που επιλέγει το ΟΧΙ εκτιμά ότι μειονεκτεί από την ισχυρή παρουσία της Γερμανίας και εμποδίζεται από το νομοθετικό πλαίσιο των περιορισμών και των ελέγχων της ΕΕ. Προσδοκά στη διαμόρφωση νέων όρων για να διατηρήσει τις αγορές που έχει κατακτήσει και να κερδίσει νέες αγορές στις χώρες των BRICS αλλά και ευρύτερα. Ενώ προσβλέπει ακόμα και στη συγκρότηση κέντρου στο πλαίσιο της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, η οποία περιλαμβάνει την Ινδία, την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική και άλλα κράτη - πρώην βρετανικές αποικίες.
Σε κάθε περίπτωση, είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ, η αστική τάξη θα συνεχίσει να διαπραγματεύεται και με την ΕΕ για τα δικά της συμφέροντα.
Αναμενόμενο και χαρακτηριστικό στοιχείο των εξελίξεων είναι η διάθεση πολλών εκατομμυρίων στερλινών για τη χρηματοδότηση της καμπάνιας του ΝΑΙ και του ΟΧΙ από πολλές επιχειρήσεις.

Τα στρατόπεδα του ΝΑΙ και του ΟΧΙ

Μεταξύ των ισχυρών οικονομικών ομίλων που υποστηρίζουν την παραμονή στην ΕΕ είναι:
Ο Σύνδεσμος Βρετανικών Βιομηχανιών (CBI) και μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων και των διευθυντικών στελεχών του "Ινστιτούτου Διευθυντών".
Μεγάλες εταιρείες ακινήτων, το διεθνές πρακτορείο "Bloomberg", οι Goldman Sachs, JP Morgan, Morgan Stanley, Citibank κι άλλες επιχειρήσεις.
Σε πολιτικό επίπεδο την παραμονή στηρίζουν:
Το Συντηρητικό Κόμμα και άλλα αστικά κόμματα που συγκεντρώνονται στην επίσημη διακομματική καμπάνια "Η Βρετανία Ισχυρότερη στην Ευρώπη" (Britain Stronger in Europe).
Το Εργατικό Κόμμα, και ο ηγέτης του, Τζέρεμι Κόρμπιν, προβλήθηκε πολύ ως φιλολαϊκός μεταρρυθμιστής αλλά αποδείχθηκε ότι είναι ένας υποστηριχτής της ΕΕ που επιχειρεί να αποκρύψει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της λυκοσυμμαχίας και ισχυρίζεται ότι αυτή θα φέρει θέσεις εργασίας, προστασία για τους εργαζόμενους, τους καταναλωτές και το περιβάλλον, διαφημίζοντας τα οφέλη των επενδύσεων και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, αναμασώντας τις ουτοπίες της σοσιαλδημοκρατίας, που στην πράξη είναι στήριγμα του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Υπέρ της παραμονής έχει ταχθεί επίσης η Συνομοσπονδία Εργαζομένων Βρετανίας (TUC), που προσπαθεί να κάνει το μαύρο άσπρο εμφανίζοντας την ΕΕ ως προστάτη των εργατικών δικαιωμάτων, δείχνοντας πόσο επικίνδυνες είναι για την εργατική τάξη οι ρεφορμιστικές αντιλήψεις, ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός σε κάθε χώρα.
Το Brexit στηρίζουν: Το μπλοκ "Επιχειρήσεις για τη Βρετανία" (Business for Britain), στο οποίο συμμετέχουν επιχειρηματίες και διευθυντικά στελέχη.
Συμμετέχουν επίσης μεγάλες εταιρείες στην ιδιωτική Ασφάλιση, στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, στις εταιρείες λογισμικού κ.ά.
Ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον, στο μπλοκ του οποίου συμμετέχουν υπουργοί και βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος και ορισμένοι βουλευτές του Εργατικού Κόμματος.

Το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να αξιοποιεί τις αντιθέσεις με ενίσχυση της αυτοτελούς ιδεολογικοπολιτικής πάλης του

Υπέρ του ΟΧΙ έχει τοποθετηθεί η "Αριστερή Καμπάνια για Εξοδο από την ΕΕ" (Left Leave), στην οποία συμμετέχουν το ΚΚ Βρετανίας, άλλα κόμματα και συνδικάτα, π.χ. στον κλάδο των μεταφορών, στα τρόφιμα, στα αρτοποιεία κ.ά.
Χαιρετίζουμε τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες στην Αγγλία και την Ιρλανδία και εκτιμούμε που ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας υποστηρίζει το ΟΧΙ στην ΕΕ.
Το κομμουνιστικό κίνημα έχει υποχρέωση να αξιοποιεί τις αντιθέσεις του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, με την ενίσχυση της αυτοτελούς ιδεολογικής και πολιτικής πάλης, που θα τροφοδοτείται, θα παίρνει δύναμη από την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.
Αυτό έχει ιδιαίτερη αξία γιατί αν σκεφτούμε την επόμενη μέρα στη Βρετανία μπορούμε από τώρα να σημειώσουμε ότι όποιο μπλοκ αστικών δυνάμεων και να επικρατήσει, η εξουσία θα παραμένει στα χέρια της αστικής τάξης, η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα θα παραμείνουν τα θύματα της αντιλαϊκής πολιτικής και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η Βρετανία θα εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ και στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια.
Στην καπιταλιστική Βρετανία θα συνεχιστεί η ανεργία και η υποαπασχόληση, θα αυξάνονται τα zero-hours contracts, που ταλαιπωρούν πάνω από 800.000 εργαζόμενους, θα συνεχιστούν οι περικοπές σε μισθούς και κοινωνικές υπηρεσίες για να καλυφθεί το πρωτογενές πλεόνασμα των 3,5 δισ. λιρών μέχρι το 2020.
Θα συνεχιστούν τα προγράμματα της διαθεσιμότητας, της απειλής απολύσεων, όπως στην αυτοκινητοβιομηχανία "Ford" ή τον ενεργειακό κολοσσό "Npower" και οι απολύσεις.
Χιλιάδες εργαζόμενοι θα πληρώνουν ακριβά τις αντιθέσεις του συστήματος, τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων, την κρίση σημαντικών κλάδων, όπως δείχνει το παράδειγμα της χαλυβουργίας, οι εξελίξεις στον ινδικό όμιλο της "Tata Steel" που είναι αντιμέτωπος με τον σκληρό ανταγωνισμό των κινεζικών μονοπωλίων.
Κι αυτά σε συνθήκες που η Βρετανία είναι σε φάση ανόδου της οικονομίας, ο πλούτος αυξάνεται, η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας οξύνεται και προετοιμάζεται η επόμενη καπιταλιστική κρίση.
Πολλά κράτη δεν είναι μέλη της ΕΕ, πολλές αστικές κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης δοκίμασαν τη μια ή την άλλη διαχειριστική εκδοχή αλλά ο κοινός παρονομαστής σε όλες τις ηπείρους είναι η συσσώρευση του πλούτου από τη μια και της φτώχειας από την άλλη, η διατήρηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Με τέτοια πλούσια πείρα, με την πείρα που δίνει το δημοψήφισμα στη Βρετανία και το μοίρασμα των μονοπωλιακών ομίλων στο ΝΑΙ ή στο ΟΧΙ, για τα δικά τους συμφέροντα, μπορεί να αντιμετωπιστεί αποφασιστικά η αυταπάτη ότι η έξοδος από την ΕΕ ή το ευρώ μπορεί να αποτελέσει βήμα ή σκαλοπάτι ριζικών αλλαγών, ανατροπών, χωρίς να τίθενται οι όροι που συνδέουν την αναγκαία καταδίκη της ΕΕ και την αποδέσμευση με την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, για την εργατική εξουσία.
Γιατί αυτός είναι ο απαραίτητος όρος, για να κοινωνικοποιηθούν, να γίνουν περιουσία του λαού, τα μέσα παραγωγής, τα εργαλεία της οικονομικής ανάπτυξης, ο ορυκτός πλούτος, η Ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η γη, το εμπόριο, να αναπτυχθούν με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και να υπηρετήσουν την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, καταργώντας τη βάση που γεννάει το καπιταλιστικό κέρδος και την εκμετάλλευση.
Να σκεφτούμε την αξία του σοσιαλισμού σε μια ισχυρή καπιταλιστική χώρα όπως η Βρετανία, που οι υλικές προϋποθέσεις για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας έχουν υπερ-ωριμάσει και δείχνουν το δρόμο. Να σκεφτούμε τι μεγάλη επίδραση θα είχε μια τέτοια μεγαλειώδης εξέλιξη και πόσο βαριές είναι οι υποχρεώσεις της εργατικής τάξης στις χώρες που βρίσκονται στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, να αντιπαλέψει την ενσωμάτωση και να σηκώσει ψηλά το κεφάλι της.
Το ΚΚΕ κατήγγειλε την ΕΟΚ και καταδίκασε την πολιτική της από την ίδρυσή της, το 1957, καταψήφισε την ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και σταθερά, όλα αυτά τα χρόνια, συγκρούεται με την ένωση των μονοπωλίων.
Το κομμουνιστικό κίνημα θα πολλαπλασιάσει τη δύναμή του και τη δυναμική της ταξικής πάλης στο βαθμό που ανασυγκροτείται σε επαναστατική βάση και βάζει τη σφραγίδα του στην ανάπτυξη της αντιμονοπωλιακής - αντικαπιταλιστικής πάλης, σε κάθε χώρα, κατακτώντας την ικανότητα να συγκεντρώνει δυνάμεις για την ανατροπή του παλιού, του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ με εργατική εξουσία στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα της Ευρώπης θα είναι προσφορά στη διεθνιστική πάλη των λαών, θα βάζει θεμέλια για την Ευρώπη του σοσιαλισμού και θα ανοίγει ο δρόμος για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, για την εξάλειψη της ανεργίας και της φτώχειας, για τη λαϊκή ευημερία».

Το ανέκδοτο της «δίκαιης ανάπτυξης»

Το ανέκδοτο της «δίκαιης ανάπτυξης»

Το παραμύθι είναι πολύ παλιό. Κυκλοφόρησε από τις προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις σε διαφορετικές εκδόσεις με πλήθος προπαγανδιστικών τίτλων όπως «Ισχυρή Ελλάδα», «Επανίδρυση του κράτους», «Success Story» κ.ά. Ο βασικός πυρήνας της αφήγησης των αστικών κυβερνήσεων είναι στην ουσία ο ίδιος: Πάντοτε ο λαός καλείται άμεσα να κάνει θυσίες, με την υπόσχεση ότι αυτές θα είναι προσωρινές και θα συμβάλουν στην αύξηση των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων. Η αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, στη συνέχεια, θα διασφαλίσει την ευημερία των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων στο ορατό μέλλον.
Παρότι το παραμύθι της άρχουσα τάξης είναι παλιό, η νέα αφήγηση από τον σημερινό πρωθυπουργό παίρνει εύκολα το πρώτο βραβείο θράσους και πολιτικής εξαπάτησης. «Γυρίζουμε σελίδα», βεβαιώνει ο Τσίπρας. Προχωράμε στη «δίκαιη ανάπτυξη», όπου τα οφέλη διαχέονται τάχα σε όλη την κοινωνία και τα βάρη κατανέμονται αναλογικά στα διαφορετικά εισοδήματα. Με τη νέα θαυματουργή πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τα συμφέροντα του κεφαλαίου θα συμβαδίζουν πλέον με τα συμφέροντα των θυμάτων του. Οι νομοτέλειες της καπιταλιστικής οικονομίας θα καταργηθούν. Η ανάγκη του κεφαλαίου να αυξάνει το βαθμό εκμετάλλευσης, να ξεζουμίζει την εργατική τάξη για να αυξάνει τα κέρδη του θα ανήκει στο παρελθόν.
Χάρη στις έξυπνες, πρωτότυπες λύσεις του ΣΥΡΙΖΑ όπως τα νέα αναπτυξιακά κίνητρα, η έμφαση στην καινοτομία και την εξωστρέφεια των επιχειρήσεων, η μεταρρύθμιση του φορολογικού και του ασφαλιστικού συστήματος, έρχεται επιτέλους η ανάπτυξη για όλους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.
Η νέα κυβερνητική προπαγάνδα προσφέρεται για να γελάσει κάθε πικραμένος. Ομως οι τραγικές συνέπειες της πολιτικής δεν αφήνουν περιθώριο για γέλια.

Η πραγματικότητα των τεράστιων απωλειών του λαού

Οι εργάτες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες μετρούν μεγάλες, αιματηρές απώλειες από την αρχή της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Ο μέσος μισθωτός, πριν από τη φορολογία του εισοδήματός του έχει χάσει πάνω από το 25% της αγοραστικής δύναμης που είχε το 2009. Ο κατώτερος μισθός έχει ήδη κατέβει στα 586 ευρώ μεικτά από τα 751 ευρώ πριν το 2012.
Ο ένας στους δύο Ελληνες οφείλει πλέον στην εφορία. Μέσα στο πρώτο φετινό τετράμηνο, τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία αυξήθηκαν κατά 4,33 δισ. ευρώ. Από τους 137 χιλιάδες που είχαν ενταχθεί στη ρύθμιση των 100 δόσεων, οι 54 χιλιάδες δεν μπορούν πλέον να ανταποκριθούν. Αντίστοιχα, διογκώθηκαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη ΔΕΗ και έφτασαν τα 2,7 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2016.
Η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν οδήγησε σε ανάκτηση ενός μέρους των προηγούμενων απωλειών, αλλά φόρτωσε και φορτώνει το λαό με ασήκωτα νέα βάρη. Η ανάπτυξη των άδικων έμμεσων φόρων (ιδιαίτερα του ΦΠΑ), η μείωση του αφορολόγητου ορίου, η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, η μείωση των επικουρικών συντάξεων, η σφαγή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι η πρώτη γεύση από τη νέα «αριστερή» διαχείριση.
Την ίδια περίοδο, είχαμε έξοδο από τη χώρα χρηματικού κεφαλαίου 140 δισ. ευρώ και οι εφοπλιστές πληρώνουν για ετήσιους φόρους τα ναύλα 2 - 3 ημερών. Συνολικά, το μονοπωλιακό κεφάλαιο συνεισφέρει λιγότερα από 5% στα ετήσια φορολογικά έσοδα.
Επομένως, ο λαός πρέπει να κρίνει κάθε νέα αστική αναπτυξιακή πολιτική με κριτήριο την ανάκτηση των μεγάλων απωλειών του και κυρίως την απαίτηση ικανοποίησης των αναγκών του, που θυσιάζονται συνεχώς στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ καλεί το λαό, που σήκωσε τα βάρη της κρίσης, να αποδεχθεί να σφαγιασθεί ακόμα περισσότερο, για να ανακάμψουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων. Η νέα σελίδα της πολιτικής της περιλαμβάνει νέα σκληρά χτυπήματα του εισοδήματος των μισθωτών, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων, επιτάχυνση της «απελευθέρωσης» τομέων της οικονομίας και των ιδιωτικοποιήσεων.
Η κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης δεν αποτελεί αναγκαστική υποχώρηση της κυβέρνησης στις εξωτερικές πιέσεις της τρόικας, όπως ισχυρίζεται ο Αλ. Τσίπρας. Στην ίδια κατεύθυνση με τους εκπροσώπους της ΕΕ και του ΔΝΤ κινούνται οι απαιτήσεις του ΣΕΒ για τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους και για νέες φοροελαφρύνσεις των κερδών του κεφαλαίου.

Η πολιτική της ΕΕ για την ανταγωνιστικότητα

Η συγκεκριμένη πολιτική δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Οι βασικές κατευθύνσεις της εφαρμόζονται σ' όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ και αποτυπώνονται στη «Στρατηγική Ευρώπη 2020». Χαράχτηκαν πολύ πριν από τη διεθνή καπιταλιστική κρίση του 2009 και δεν αφορούν μόνο τα υπερχρεωμένα κράτη.
Πρόκειται για κατευθύνσεις που έχουν ως στόχο να διασφαλίσουν φθηνή εργατική δύναμη και νέα πεδία για επένδυση με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους για το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο. Η αδυναμία ελεγχόμενης απαξίωσης του μεγάλου μεγέθους υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου αυξάνει σήμερα τη δυσκολία της αστικής διαχείρισης. Η χρεοκοπία αστικών κρατών και μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών δεν είναι μια εύκολη, απλή επιλογή για την αστική πολιτική.
Σ' αυτήν τη συγκυρία, η αστική επίθεση, για να θωρακιστούν η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, αποτελεί μονόδρομο για το σύστημα. Δεν είναι μια αυθαίρετη, δογματική επιλογή του Γερμανού υπουργού Σόιμπλε. Γι' αυτό και στην κατεδάφιση των λαϊκών δικαιωμάτων πρωτοστατούν οι σοσιαλδημοκρατικές αστικές κυβερνήσεις Ολαντ της Γαλλίας και Ρέντσι της Ιταλίας, δηλαδή οι πολιτικοί φίλοι του πρωθυπουργού. Και δεν κάνουν πίσω σε μαζικές απεργίες και μαχητικές διαδηλώσεις, όπου βέβαια κυριαρχεί ο ρεφορμιστικός προσανατολισμός, όπως στη Γαλλία.
Η κρατική στήριξη της κερδοφορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου είναι πολύμορφη, με βασικό στοιχείο την αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος, για να στηριχθεί αυτή η πολιτική. Ο νέος «αναπτυξιακός νόμος» της κυβέρνησης αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ο νέος «αναπτυξιακός νόμος»

Τα τελευταία 15 χρόνια, η κρατική ενίσχυση των επενδύσεων των ιδιωτικών ομίλων έφτασε τα 12 δισ. ευρώ. Το συνολικό ύψος των επενδύσεων έφτασε τα 32 δισ. ευρώ. Η εργατική τάξη γνωρίζει απ' την ίδια της την πείρα ποιος ωφελήθηκε απ' αυτό τον πακτωλό των κρατικών ενισχύσεων και απ' τις επενδύσεις των μονοπωλίων.
Ο αρμόδιος υπουργός, Γ. Σταθάκης, θέλοντας να προβάλει το διαφορετικό στίγμα του νέου «αναπτυξιακού νόμου», ανέφερε ότι η κυβερνητική πολιτική αξιοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό, προωθεί την εξωστρέφεια και την καινοτομία, τις μεγάλες «τεχνολογικές τομές στον παραγωγικό ιστό της χώρας». Παράλληλα, τόνισε ότι το κράτος πρέπει να είναι αρωγός στην προσπάθεια του ιδιωτικού τομέα.
Δεν υπάρχει αναπτυξιακό σχέδιο αστικής κυβέρνησης της τελευταίας δεκαπενταετίας που να μην αναφέρεται σ' αυτούς τους άξονες. Ο ΣΕΒ, το ΕΒΕΑ και όλοι οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς έχουν προσδιορίσει πολύ πριν απ' τον Γ. Σταθάκη τη σημασία αυτών των αξόνων για τα στρατηγικά συμφέροντα του κεφαλαίου.
Πίσω απ' τη ρητορική για την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, κρύβεται η ατελείωτη αλυσίδα μέτρων που οδηγούν σε φθηνή εργατική δύναμη.
Πίσω απ' τις διακηρύξεις για αποτελεσματικό κράτος, κρύβεται η μεγαλύτερη φοροαφαίμαξη του λαού και οι περικοπές δαπανών κοινωνικής πολιτικής, για να αυξηθεί η κρατική ενίσχυση των εγχώριων ομίλων και να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των δανειστών.
Η αξιοποίηση της καινοτομίας, για να αυξηθεί η παραγωγικότητα, δεν χρησιμοποιείται στον καπιταλισμό για να βελτιωθεί η θέση των εργαζομένων, αλλά για να αυξηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου. Στις ΗΠΑ, που αποτελούν διεθνές πρότυπο στον τομέα της καινοτομίας, μεταξύ του 1973 και του 2013 η παραγωγικότητα αυξήθηκε κατά 73%, ενώ το κατώτατο ημερομίσθιο μόλις κατά 9%. Για να αυξηθεί η καπιταλιστική κερδοφορία πρέπει να αυξάνεται η ψαλίδα ανάμεσα στο επίπεδο παραγωγικότητας και το μισθό.
Η χρηματοδότηση προγραμμάτων καινοτομίας για μικρές επιχειρήσεις αφενός αφορά ένα ελάχιστο μέρος του συνόλου τους και αφετέρου αναθέτει σ' αυτές ένα σημαντικό μέρος του επιχειρηματικού ρίσκου. Οποιες διαμορφώνουν κερδοφόρες πατέντες μπορούν εύκολα να εξαγοραστούν από τους μεγάλους ομίλους.
Η επιμονή στην εξωστρέφεια αποτελεί έμμεση κυβερνητική ομολογία ότι η σκληρή λιτότητα θα μείνει πολλά χρόνια στην εγχώρια αγορά, η οποία έτσι και αλλιώς είναι σχετικά μικρή. Γι' αυτό και η αύξηση των πωλήσεων πρέπει να αναζητηθεί στο εξωτερικό. Ετσι, ο προσανατολισμός της εγχώριας παραγωγής με γνώμονα το κέρδος μετατοπίζεται και απομακρύνεται ακόμα περισσότερο απ' την κατεύθυνση κάλυψης εγχώριων βασικών αναγκών.
Πίσω απ' τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις της κυβέρνησης για τα νέα αναπτυξιακά εργαλεία βρίσκεται η προκλητική στήριξη του κεφαλαίου.
Προβλέπονται κυρίως φοροαπαλλαγές αλλά και άμεσες επιδοτήσεις μέχρι και 20 εκατ. ευρώ σε μεγάλες επιχειρήσεις. Η επιδότηση μπορεί να γίνει ακόμα και αν ο ιδιώτης επενδυτής δεν τοποθετεί δικά του κεφάλαια (ίδια κεφάλαια). Επιτρέπεται, φυσικά, στους επιχειρηματικούς ομίλους να τροφοδοτήσουν τις νέες επενδύσεις με τα αφορολόγητα κέρδη του παρελθόντος (μέσα απ' τα αποθεματικά), την ώρα που ο φοροεισπράκτορας της κυβέρνησης, Τρ. Αλεξιάδης, σηκώνει τη σημαία κατά της φοροδιαφυγής. Για τις μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις προβλέπει σταθερό φορολογικό πλαίσιο στα σημερινά επίπεδα για τα επόμενα 12 χρόνια, που μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε νέα μείωση της συνολικής φορολογικής επιβάρυνσης του κεφαλαίου την επόμενη περίοδο.
Την ίδια ώρα, ο νόμος προωθεί τις συνέργειες ενός ελάχιστου τμήματος των μικρών επιχειρήσεων, αφήνοντας βέβαια εκτός τη μεγάλη πλειοψηφία τους. Ο στόχος είναι η μεγέθυνση του κεφαλαίου των επιχειρήσεων που θα παραμείνουν ζωντανές τα επόμενα χρόνια.
Αξίζει, τέλος, να επισημάνουμε ότι με βάση τα μεγέθη που παρουσιάζει η ίδια η κυβέρνηση και το αναιμικό αναπτυξιακό πακέτο χρηματοδότησης, 3,6 δισ. ευρώ, η πρόβλεψη για γρήγορη και σημαντική ανάκαμψη είναι ατεκμηρίωτη και αβέβαιη. Μια απλή ματιά στην επιβράδυνση της διεθνούς οικονομίας, στην κατάσταση της Ευρωζώνης, στην αύξηση της ανισομετρίας στην ανάπτυξη των κρίκων της ΕΕ και στην πορεία της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής είναι αρκετή για να αμφιβάλλουμε.

Η στήριξη της αστικής τάξης στον ΣΥΡΙΖΑ

Η στήριξη των βασικών κατευθύνσεων της κυβερνητικής πολιτικής από τους βασικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης και ιδιαίτερα τον ΣΕΒ αποτελεί μια ακόμα απόδειξη για το αντιλαϊκό πρόσημο της κυβερνητικής πολιτικής. Οι όποιες κριτικές παρατηρήσεις τους αφορούν στην απαίτηση επιτάχυνσης της εφαρμογής των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εξυπηρετεί πολλαπλά τα συμφέροντα του κεφαλαίου αυτήν την περίοδο. Προωθεί τα σκληρά αντεργατικά μέτρα με πολύ μικρότερη λαϊκή αντίσταση απ' αυτήν που θα συναντούσε μια κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Συμβάλλει στον αφοπλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, όχι μόνο με τη δράση του κυβερνητικού συνδικαλισμού, αλλά και με την απογοήτευση ανώριμων τμημάτων εργαζομένων. Τμημάτων, που, αφού παρασύρθηκαν απ' το εμπόριο κάλπικης ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης περιόδου, τώρα οδηγούνται στο λαθεμένο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική λύση.
Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ διασφαλίζει τον αναγκαίο χρόνο για την αναμόρφωση και την παραπέρα θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος και τον εκσυγχρονισμό του αστικού κράτους, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικό στην προώθηση της αστικής στρατηγικής (π.χ. διεργασίες για το αστικό σύνταγμα, τον εκλογικό νόμο κ.λπ.).
Στους εγχώριους και ξένους μονοπωλιακούς ομίλους, επίσης, διασφαλίζει προκλητικούς προνομιακούς όρους για την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας (π.χ. Ελληνικό, περιφερειακά αεροδρόμια).
Τέλος, πολύτιμη για το σύστημα είναι η συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ στο να εγκλωβιστεί ο λαός στην επιλογή τού δήθεν μικρότερου κακού. Η κυβέρνηση καλεί συνεχώς το λαό να συγκρίνει τα πλήγματα που δέχτηκε απ' την δική της πολιτική, σε σχέση με εκείνα απ' τις κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Συσκοτίζει το γεγονός ότι όχι μόνο αποδέχτηκε όλους τους αντιλαϊκούς νόμους και τα μέτρα των προηγούμενων, αλλά συνέχισε να φορτώνει στο λαό νέα, ασήκωτα βάρη.
Στις σημερινές συνθήκες επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την κατάλληλη αστική επιλογή, για να προχωρήσει η βρώμικη δουλειά της ισοπέδωσης των λαϊκών δικαιωμάτων.

Η καλύτερη άμυνα είναι η αντεπίθεση...

Για όλους αυτούς τους λόγους, η «δίκαιη ανάπτυξη» μέσα στο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, αποτελεί ένα από τα πιο σύντομα ανέκδοτα.
Ηδη από το 19ο αιώνα, ο Μαρξ προειδοποιούσε την εργατική τάξη για το πόσο απατηλό και συντηρητικό ήταν το σύνθημα: «Ενα δίκαιο μεροκάματο για μία δίκαιη εργατική μέρα». Το 1865 καλούσε ανοιχτά τους εργάτες να βαδίσουν γράφοντας στη σημαία τους το επαναστατικό σύνθημα: «Κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας».
Από τότε πέρασε πολύς χρόνος. Η πλούσια διεθνής και ελληνική πείρα επιβεβαίωσε ότι καμιά αστική κυβέρνηση δεν μπορεί να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό. Καθώς σαπίζει ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, θα γίνεται όλο και πιο βάρβαρος, όλο και πιο αντιδραστικός.
Το ζητούμενο για τους εργάτες, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, είναι να οργανώσουν γρήγορα και αποφασιστικά την αντεπίθεσή τους. Σημαδεύοντας τον πραγματικό αντίπαλο, που φράζει το δρόμο για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους, δηλαδή την εξουσία του κεφαλαίου.
Με αφετηρία την απαίτηση για άμεση ανάκτηση των μεγάλων απωλειών του λαού την περίοδο της κρίσης (π.χ. την άμεση αποκατάσταση του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ), πρέπει και μπορούν να οργανωθούν μαζικοί, μαχητικοί αγώνες σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Αγώνες με ριζοσπαστικούς στόχους πάλης που θα φωτίζουν την ανάγκη αποφασιστικής σύγκρουσης με την πολιτική και την εξουσία των μονοπωλίων (π.χ. για την κατάργηση της εμπορευματοποίησης στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην Υγεία, στην Παιδεία).
Μόνο η οργάνωση της εργατικής λαϊκής αντεπίθεσης μπορεί να ανακόψει και να ανατρέψει τις νέες δέσμες αντιλαϊκών μέτρων, που έρχονται καλυμμένες με το μανδύα της «δίκαιης ανάπτυξης». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, οι δυνάμεις του ΚΚΕ θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους το επόμενο διάστημα.

Του Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής και του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ