Ενδοϊμπεριαλιστικές κόντρες με ... οπαδικό μανδύα

Ενδοϊμπεριαλιστικές κόντρες με ... οπαδικό μανδύα

Associated Press

Τα επεισόδια μεταξύ Ρώσων και Αγγλων έφεραν ξανά στο προσκήνιο τις αντιπαραθέσεις των δύο χωρών για ζητήματα εκτός αθλητισμού

Η πρεμιέρα του ΕURO στη Γαλλία και ιδιαίτερα οι πρώτες μέρες της διοργάνωσης σίγουρα δεν ήταν ό,τι θα επιθυμούσαν οι διοργανωτές και η γαλλική κυβέρνηση. Τα σοβαρά και ιδιαίτερα εκτεταμένα - αν σκεφθεί κανείς ότι κράτησαν τουλάχιστον δύο μέρες - επεισόδια μεταξύ Ρώσων και Αγγλων οπαδών, αλλά και τα αντίστοιχα σε άλλες πόλεις με τη συμμετοχή Γερμανών, Ιρλανδών, Πολωνών, Ουκρανών, ακόμα και Ουαλών, στιγμάτισαν με το «καλημέρα» τη διοργάνωση. Και όλα αυτά σε μια διοργάνωση όπου τα μέτρα ασφαλείας χαρακτηρίζονται πρωτοφανή και αυστηρότερα από κάθε άλλη αντίστοιχη στο παρελθόν, με το βάρος όμως να ρίχνεται στο ενδεχόμενο «τρομοκρατικών» επιθέσεων και κυρίως στην αντιμετώπιση των εργατικών κινητοποιήσεων. Εξάλλου, παρά τα όσα ακούστηκαν για την «ανετοιμότητα» της γαλλικής Αστυνομίας το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Μασσαλία, τρεις μέρες μετά (στις 14 Ιούνη) επέδειξαν εξαιρετική «ετοιμότητα» στην αντιμετώπιση της μεγάλης εργατικής κινητοποίησης στο Παρίσι, με 26 διαδηλωτές να τραυματίζονται από την επέμβασή της...

Πρόσφορο έδαφος για... μπόλιασμα του εθνικισμού

Τα όσα έγιναν τις πρώτες μέρες του EURΟ ούτε πρωτοφανή βεβαίως είναι ούτε και μεμονωμένα περιστατικά, όπως επιχειρήθηκε να παρουσιαστούν, αφού για μια ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια αρκετά είναι τα στοιχεία που δείχνουν ότι ο τάχα «οπαδικός» πόλεμος κάθε άλλο παρά έχει σχέση με τα στενά όρια της ποδοσφαιρικής αντιπαλότητας. Οσο και εάν τα διεθνή ΜΜΕ απέφυγαν επιμελώς και αυτή τη φορά να δουν το «δάσος» εστιάζοντας στο «δέντρο», εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι για μια ακόμη φορά το έδαφος του σημερινού εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου λειτούργησε ως πεδίο επίδειξης δύναμης στην αντιπαράθεση συμφερόντων, με απώτερους σκοπούς που ξεπερνούν την αντιπαλότητα μεταξύ χούλιγκανς.

Η σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας» αποτέλεσε την αφορμή να μετατραπεί σε ρινγκ ο αγώνας Αλβανίας - Σερβίας για τα προκριματικά του φετινού ΕURO

Η παρουσία, ανάμεσα στις ομάδες οπαδών, οργανωμένων στρατών με φασιστικά και νεοναζιστικά σύμβολα, οι κραυγές του τύπου «εισβάλαμε ξανά» (Γερμανοί), η ανάρτηση ματωμένων αγγλικών σημαιών στο διαδίκτυο ως λάφυρου πολέμου (Ρώσοι), οι μάχες όλων εναντίον όλων (Ρώσοι με Αγγλους, Αγγλοι με Γάλλους, Γερμανοί με Ουκρανούς και πάει λέγοντας) συνθέτουν ένα σκηνικό άρρηκτα δεμένο με τους ανταγωνισμούς και τις γενικότερες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις που διεξάγονται στο έδαφος της Ευρώπης και ευρύτερα. Σε αυτές τις αντιπαραθέσεις σπουδαίο όπλο για τα αντιμαχόμενα συμφέροντα αποτελεί η στοίχιση κυρίως νέων - αλλά όχι μόνο - με τα συμφέροντα της «δικής τους» αστικής τάξης, με το μπόλιασμα του εθνικισμού και της τάχα «εθνικής περηφάνιας» που λειτουργεί ως μανδύας για τους πραγματικούς σκοπούς. Οπως έχει αποδειχθεί, ο χώρος των γηπέδων αποτελεί ένα πρόσφορο έδαφος για τους σκοπούς αυτούς, ώστε οι εργαζόμενοι και η νεολαία να γίνονται ένα πραγματικό «κλοτσοσκούφι» ανάμεσα στα αντιμαχόμενα συμφέροντα.

Από τα... φλογισμένα Βαλκάνια στη Μασσαλία

Η τέτοια αξιοποίηση του οπαδισμού, ο οποίος πέρα από τη συστηματική εξυπηρέτηση των κάθε λογής επιχειρηματικών συμφερόντων μπαίνει από καιρού εις καιρόν στην υπηρεσία και της εξωτερικής πολιτικής των αστικών τάξεων, δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρη. Ποιος δε θυμάται, για παράδειγμα, το πρόσφατο «βαλκανικό ντέρμπι» μεταξύ της Αλβανίας και της Σερβίας, που αποτέλεσε αφορμή για να εκδηλωθούν οι πολύ μεγάλες κόντρες των δύο αντιμαχόμενων αστικών τάξεων, με το drone με τη σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας», που ήταν η αιτία της διακοπής του παιχνιδιού στο Βελιγράδι, την... απάντηση εντός και εκτός γηπέδου των Σέρβων εθνικιστών, την εμπλοκή πολιτικών παραγόντων από τις δύο χώρες, που έριξαν το δικό τους λάδι στη φωτιά, φανερώνοντας ξεκάθαρα τους απώτερους σκοπούς της κόντρας; `Η τον επίσης επεισοδιακό αγώνα (και πάλι για τα προκριματικά) μεταξύ της Ρουμανίας και της Ουγγαρίας, όπου εθνικιστικές ομάδες στις τάξεις των οπαδών συνεπλάκησαν τόσο στον αγώνα του Βουκουρεστίου όσο και στον επαναληπτικό της Βουδαπέστης με επίκεντρο των επεισοδίων την αντιπαράθεση των δύο χωρών για την περιοχή της Τρανσιλβανίας. Σε ανάλογο πνεύμα άλλωστε ήταν και η ενέργεια των Αλβανών οπαδών στην πρεμιέρα των αγώνων τους στη Γαλλία (κόντρα στην Ελβετία), με το προβοκατόρικο πανό για τη λεγόμενη «Τσαμουριά» και τα «100.000 θύματα των Ελλήνων», που έδωσε συνέχεια στις αξιώσεις της αλβανικής αστικής τάξης στην περιοχή και έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης με το ΥΠΕΞ της Ελλάδας.

Το υποβρύχιο, η Βόρεια Θάλασσα και το... ξύλο

Την ίδια στιγμή, στα σοβαρότερα επεισόδια της Μασσαλίας οι συμπλοκές Ρώσων και Αγγλων ουσιαστικά έρχονται ως συνέχεια της αντιπαράθεσης σε διεθνές επίπεδο των δύο αστικών τάξεων για μια σειρά από σοβαρά ζητήματα, όπως η κόντρα συμφερόντων στη Βόρεια Θάλασσα και γενικότερα στη Βαλτική. Πέντε μέρες μόλις πριν από τον αγώνα οι σχέσεις Αγγλίας - Ρωσίας είχαν διαταραχθεί για πολλοστή φορά το τελευταίο διάστημα, με αφορμή ένα ναυτικό επεισόδιο στην περιοχή της Γιουτλάνδης με την ύπαρξη ρωσικού πυρηνικού υποβρυχίου που προκάλεσε αγγλικές αντιδράσεις. Απ' την πλευρά του το Κρεμλίνο, αν και επισήμως δεν αναγνώρισε την ύπαρξη του υποβρυχίου στη συγκεκριμένη περιοχή, με διαρροές επιχείρησε να συνδέσει την παρουσία του με... το EURO και την ασφάλεια της Εθνικής Ρωσίας λόγω του φόβου επίθεσης από.... τζιχαντιστές! Από την άλλη, η Αγγλία έχει βρεθεί αρκετές φορές στο στόχαστρο του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, την οποία έχει κατηγορήσει για κάλυψη αρκετών Ρώσων επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία, οι οποίοι εναντιώνονται (για τα δικά τους συμφέροντα προφανώς) στις πολιτικές του Κρεμλίνου.

Αφορμή για πολύπλευρες ενδοαστικές αντιπαραθέσεις

Ολα αυτά τη στιγμή που αποκαλύψεις για τα μεθεόρτια των επεισοδίων όσον αφορά τους Ρώσους οπαδούς κάνουν λόγο για οργανωμένο σχέδιο επίθεσης στους Αγγλους, ύπαρξη ομάδων νεοναζί και εθνικιστικών που αποτέλεσαν τους «κομάντο» αυτής της επίθεσης και οι οποίοι ταξίδεψαν στη Γαλλία ειδικά γι' αυτόν τον σκοπό, «για να δείξουν ποιος έχει το πάνω χέρι».
Αλλωστε, δεν είναι τυχαία και η άμεση πολιτική εκμετάλλευση των επεισοδίων, που έγινε και από τις δύο εμπλεκόμενες χώρες. Από πλευράς Ρωσίας χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του υπερεθνικιστή βουλευτή του ακροδεξιού κόμματος LDPR και μάλιστα αντιπροέδρου της ρωσικής Βουλής, Ιγκόρ Λεμπέντεφ, που απέδωσε τα εύσημα στους Ρώσους οπαδούς, οι οποίοι, όπως είπε, «υπερασπίστηκαν την τιμή και την πατρίδα». Σε ένα άλλο περιστατικό, την Πέμπτη, προκλήθηκε διπλωματική αντιπαράθεση Ρωσίας - Γαλλίας με αφορμή τη σύλληψη (την Τετάρτη) 40 Ρώσων οπαδών που μετέβαιναν με λεωφορείο στη Λιλ για τον αγώνα Ρωσίας - Σλοβακίας, με την κατηγορία ότι συμμετείχαν στα επεισόδια της Μασσαλίας. Ανάμεσά τους μάλιστα ήταν και ο πρόεδρος της «Ενωσης Ρώσων Φιλάθλων», Αλεξάντρ Σπρίγκιν, άμεσος συνεργάτης του Λεμπέντεφ. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, μιλώντας στη Δούμα θεώρησε «απαράδεκτο διπλωματικό επεισόδιο» το περιστατικό. Από την άλλη, η Γαλλία κατηγόρησε τη Ρωσία ότι επέτρεψε στους πιο σκληρούς χούλιγκανς να βγουν από τη χώρα για να πάνε στο EURO. Από το παιχνίδι της αντιπαράθεσης δεν έλειψε ούτε η Αγγλία, η οποία με δηλώσεις αξιωματούχων της κυβέρνησης στις αρχές της βδομάδας κατηγόρησε ευθέως τις γαλλικές αρχές για τη μη σύλληψη αρχικά κανενός Ρώσου χούλιγκαν.

   Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες

Από Σφυροδρέπανος 

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας //

Ένα εθνικιστικό πανό στην αλβανική κερκίδα κατά τη διάρκεια του EURO έφερε ξανά στο προσκήνιο το θέμα των Τσάμηδων και μας δίνει την αφορμή να αντιγράψουμε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του ιστορικού Γ. Μαργαρίτη “ανεπιθύμητοι συμπατριώτες”. Σε αυτό δίνεται το ιστορικό πλαίσιο που ερμηνεύει την αντιπαλότητα που έτρεφαν οι Τσάμηδες προς το ελληνικό κράτος και την επιλογή τους να συμμαχήσουν με τις ναζιστικές αρχές κατοχής, κατά τη δεκαετία του 40′. Τα αποσπάσματα που παρατίθενται, φτάνουν στο κατώφλι της κρίσιμης δεκαετίας, που επήρθε η “λύση” του ζητήματος με μοχλό τις ένοπλες δυνάμεις του ΕΔΕΣ, κι αν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

Για τους Τσάμηδες ή μάλλον για τους απογόνους τους πλέον και τους επίσημους φορείς τους, η μειονότητα καταστράφηκε μέσα σε ένα πλαίσιο που το συνθέτουν οι μεθοδικοί διωγμοί εκ μέρους των τότε ελληνικών κυβερνήσεων και κρατικών αρχών, καθώς και οι τρομερές αγριότητες από Έλληνες εθνικιστές σε βάρος των μελών της, στο τέλος της Κατοχής. Για τους Έλληνες, η καταστροφή της μειονότητας ήταν περίπου επιβεβλημένη, καθώς τα μέλη της, εκτός από αμετανόητοι και φανατικοί ανθέλληνες, ήσαν σε εκπληκτικό ποσοστό απλώς εγκληματικές φυσιογνωμίες. Την τελευταία άποψη τη συναντάμε σε λιγότερο ή περισσότερο λανθάνουσα μορφή ακόμα και σε πρόσφατες ακαδημαϊκές μελέτες σχετικά με το θέμα.
Η καταστροφή της μειονότητας των Τσάμηδων αποτελεί μοναδικό γεγονός στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1940. Τα γεγονότα της Θεσπρωτίας μοιάζουν περισσότερο με τα όσα συνέβησαν στη βορειότερη Βαλκανική, όπου οι συγκρούσεις μεταξύ εθνικών ομάδων πήραν, από τις πρώτες μέρες της κατοχής, σημαντικές διαστάσεις κι εξοντωτικές μορφές, μορφές εθνοκάθαρσης αν προτιμάτε. Όσον αφορά την Ελλάδα, τα γεγονότα αυτά παραπέμπουν περισσότερο σε πρακτικές και καταστάσεις που επικράτησαν στο μακεδονικό χώρο στη διάρκεια του δεύτερου Βαλκανικού πολέμου. Με λίγα λόγια, εννοούμε μια αιφνίδια έκρηξη βίας, που αποσκοπούσε στον τερματισμό μειονοτικών ζητημάτων με την πλέον ριζοσπαστική μέθοδο: τη μέθοδο της εξαφάνισης των μειονοτικών πληθυσμών.
Στα 1923 με 1926 η παρουσία των Τσάμηδων και το ζήτημα της περαιτέρω τύχης τους προκάλεσαν ατέρμονες συζητήσεις. Ως μουσουλμάνοι μπορούσαν να θεωρηθούν Τούρκοι, άρα ανταλλάξιμοι, και να μεταφερθούν στην Τουρκία. Οι ίδιοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα τότε και κατέφυγαν σε επιτροπές της Κοινωνίας των Εθνών και στη διεθνή διπλωματία  για να αποφύγουν τον ξεριζωμό. Στα διαβήματά τους τόνιζαν τους δεσμούς τους με την ιστορία της περιοχής και με την Ελλάδα, ζητώντας ουσιαστικά να θεωρηθούν αλλόθρησκοι Έλληνες. Τελικά κέρδισαν την υπόθεση, μάλλον επειδή η τουρκική κυβέρνηση αρνήθηκε πεισματικά να τους δεχτεί.
Την ίδια περίοδο, στα 1923 και 1924, έφτασαν στην περιοχή μερικές χιλιάδες πρόσφυγες, “ανταλλάξιμοι”, χριστιανοί της Μικράς Ασίας δηλαδή, σταλμένοι εκεί από τις ελληνικές κυβερνητικές υπηρεσίες, με σκοπό να εντείνουν την πίεση προς τους Τσάμηδες και να τους υποχρεώσουν να αναχωρήσουν. Οι πρόσφυγες, με στήριγμα τη νομοθεσία περί υποχρεωτικών απαλλοτριώσεων, εγκαταστάθηκαν στα χωράφια των Τσάμηδων, ειδικά στις πλούσιες ζώνες της Ηγουμενίτσας, και προπαντός του Φαναριού.
Χαρακτηριστικά ας αναφέρουμε ότι στο πλαίσιο των πιέσεων που ασκούσε η ελληνική διοίκηση στους ντόπιους κατοίκους, εκδόθηκαν εντολές για την άμεση μετακίνηση των Τσάμηδων από την περιοχή και μάλιστα με σημείο συγκέντρωσης την παραλία. Εκεί οι συγκεντρωμένοι Τσάμηδες αναγκάζονταν να περιμένουν, ενίοτε για πολλές εβδομάδες, τα υποτιθέμενα πλοία που θα τους μετέφεραν στην Τουρκία. Εξυπακούεται ότι οι περιουσίες αυτών των ανθρώπων αφήνονταν, εκείνο το διάστημα, έρμαιο στις διαθέσεις των προσφύγων ή των χριστιανών γειτόνων.
Όλοι αυτή στη συνέχεια, όταν διευθετήθηκε το θέμα της παραμονής τους, βρέθηκαν χωρίς περιουσία και αναγκάστηκαν για λόγους βιοπορισμού να εκπατριστούν όχι προς την Τουρκία πλέον αλλά προς την Αλβανία. Εκεί συναντούσαν τους φυγόδικους, όσους δηλαδή είχαν αντιταχθεί στα μέτρα και για το λόγο αυτό κατέληξαν καταζητούμενοι των αρχών, είτε όσους από τους Βαλκανικούς Πολέμους και δώθε είχαν κατηγορηθεί για ανθελληνική δράση. Έτσι λοιπόν από πολύ νωρίς δημιουργήθηκε στη γειτονική Αλβανία μια κοινότητα εκπατρισμένων Τσάμηδων που έφερε βαριά την αίσθηση της ταπείνωσης και της αδικίας.
Το κύμα εχθρότητας που περιέβαλε τους Τσάμηδες δεν προήλθε τόσο από τους εναπομείναντες ανάμεσά τους πρόσφυγες, όσο από τους παλιούς χριστιανούς γείτονές τους, της ορεινής κυρίως ζώνης. Για τους τελευταίους, οι παλιοί γείτονες, οι Τσάμηδες, ήσαν πλέον ξένοι, που οι ιδιοτροπίες της διεθνούς διπλωματίας διατηρούσαν σε εδάφη εθνικά, τα οποία ουσιαστικά δεν τους ανήκαν. Τα εδάφη αυτά ήσαν πεδινά και πλούσια. Τα σουλιώτικα βουνά ήσαν πάντα φτωχά και άγονα, οι εξελίξεις όμως του Μεσοπολέμου περιόρισαν ακόμα περισσότερο τις οικονομικές τους δυνατότητες.
Η διαμάχη σχετικά με τη γη συντηρήθηκε ανατροφοδοτούμενη σε όλη τη διάρκεια του σύντομου ελληνικού Μεσοπολέμου.
Ο ταραγμένος διεθνής ορίζοντας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1939-1940 και η επιβολή της δικτατορίας του Γεωργίου και Μεταξά δε βοήθησαν στην άμβλυνση των αντιθέσεων στη Θεσπρωτία. Εκτός από την Αλβανία, η γειτονική και φιλόδοξη Ιταλία ενέταξε το ζήτημα της Τσαμουριάς στο διπλωματικό της οπλοστάσιο, ενθαρρύνοντας φασιστικού τύπου αλυτρωτικές κινήσεις στους χώρους των Τσάμηδων του εξωτερικού. Ταυτόχρονα οι πιέσεις που ασκούσε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου στις μειονότητες της χώρας, ειδικά ενάντια σε αυτές που θεωρούνταν “στρατηγική απειλή”, έδιναν επιχειρήματα στον αλυτρωτισμό και όξυναν τις τοπικές εντάσεις.
Η νέα κρίση στις σχέσεις της μειονότητας με τους γύρω εμφανίστηκε δεκατρία μόλις χρόνια μετά τη “σταθεροποίηση” του 1926-7. Τον Απρίλιο του 1939 ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν και κατέλαβαν την Αλβανία, μετατρέποντάς τη σε ιταλική κτήση. Οι Ιταλοί ιθύνοντες του φασιστικού κόμματος αναβάθμισαν από την πρώτη κιόλας στιγμή τα ζητήματα που σχετίζονταν με τις αλβανικές μειονότητες στις γειτονικές χώρες. Ο αλβανικός αλυτρωτισμός, αποτελώντας πλέον μέρος της γενικότερης πολιτικής μιας ισχυρής και επιθετικής μεσογειακής δύναμης, απέκτησε νέες διαστάσεις και εξελίχθηκε σε έναν εν δυνάμει αποσταθεροποιητικό παράγοντα για ολόκληρη τη βαλκανική χερσόνησο.

«Δωράκι» - πρόκληση σε επιχειρήσεις που πτωχεύουν ή συγχωνεύονται

«Δωράκι» - πρόκληση σε επιχειρήσεις που πτωχεύουν ή συγχωνεύονται

Καταργεί στα μουλωχτά άρθρο προηγούμενου νόμου, που καθιστούσε υπεύθυνους τους μεγαλομετόχους για τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία

 

Η κυβέρνηση πουλούσε φούμαρα στους εργαζόμενους της «Ηλεκτρονικής» και τώρα ολοκληρώνει το έγκλημα σε βάρος και των Ταμείων

Ενα νέο «δωράκι» στους επιχειρηματικούς ομίλους προσφέρει η κυβέρνηση, και μάλιστα στα μουλωχτά, φορτώνοντας τα σπασμένα στα ήδη λεηλατημένα ασφαλιστικά ταμεία. Με διάταξη που ενέταξε σε άσχετο νομοσχέδιο, καταργεί προηγούμενη ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία οι μεγαλομέτοχοι μιας εταιρείας που διαλύεται ή συγχωνεύεται, είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την αποπληρωμή των οφειλών της στα ασφαλιστικά ταμεία.
Η σχετική διάταξη είναι το άρθρο 28 του νομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομίας, που αφορά την «προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας» με μία σειρά οδηγίες της ΕΕ. Το επίμαχο άρθρο είναι στην κυριολεξία μία γραμμή, προφανώς για να περάσει απαρατήρητο το περιεχόμενό του. Συγκεκριμένα, προβλέπει: «Καταργείται η παράγραφος 2 του άρθρου 31 του Ν. 4321/2015». Μάλιστα, όπως προκύπτει, η κυβέρνηση είχε προσπαθήσει να περάσει και τον περασμένο Φλεβάρη την ίδια διάταξη, σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού.

Ο νόμος 4321 στον οποίο παραπέμπει, έχει τίτλο «Ρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της Οικονομίας» και ψηφίστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στις 20 Μάρτη 2015. Η παράγραφος 2 του άρθρου 31, που θέλει να καταργήσει τώρα η κυβέρνηση, προβλέπει ότι «αν κατά το χρόνο διάλυσης του νομικού προσώπου ή νομικής οντότητας δεν έχουν εξοφληθεί όλες οι υποχρεώσεις (...) προς τους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, οι, κατά το χρόνο διάλυσης αυτών, μέτοχοι ή εταίροι κεφαλαιουχικών εταιρειών με ποσοστό συμμετοχής τουλάχιστον 10%, ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρο με το νομικό πρόσωπο ή τη νομική οντότητα για την καταβολή των οφειλομένων ασφαλιστικών εισφορών, προσθέτων τελών, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων».
Στην παράγραφο 2 του άρθρου 31, διευκρινίζεται με σαφήνεια ότι μεγαλομέτοχοι και εταίροι κεφαλαιουχικών εταιρειών ευθύνονται και για τις οφειλές (οφειλόμενες ασφαλιστικές εισφορές, πρόσθετα τέλη, προσαυξήσεις και λοιπές επιβαρύνσεις) «που δημιουργήθηκαν κατά τη χρονική περίοδο της ιδιότητας του μετόχου ή εταίρου». Το ΚΚΕ είχε ψηφίσει «παρών» στο άρθρο αυτό, γιατί εξαιρεί τους μετόχους εταιρειών που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο.
Μάλιστα, στην εισηγητική έκθεση του νόμου 4321, η κυβέρνηση κομπάζει σχετικά με το άρθρο 31 ότι στον Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας «θεσπίστηκε για πρώτη φορά η ευθύνη των εκπροσώπων των ΑΕ, ΕΠΕ καθώς και των λοιπών νομικών προσώπων με την ατομική τους περιουσία, για την πληρωμή οφειλών προς το Δημόσιο (...) και για τις οφειλόμενες στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ ασφαλιστικές εισφορές αρχικά κατά το χρόνο διάλυσης ή συγχώνευσης των νομικών προσώπων και στη συνέχεια κατά τη λειτουργία τους».

Εργοδοτικές απαιτήσεις σε «ευήκοα ώτα»

Τώρα, 15 μήνες μετά την ψήφιση της ρύθμισης αυτής, η κυβέρνηση σπεύδει να «επανορθώσει» καταργώντας την παράγραφο 2 του άρθρου 31. Με τον τρόπο αυτό συμπληρώνει την αποπληρωμή των γραμματίων προς το κεφάλαιο, αφού μόλις πριν από έναν περίπου μήνα, απέσυρε από το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο μια πανομοιότυπη διάταξη, η οποία αφορούσε τα χρέη των εταιρειών που λύονται ή συγχωνεύονται προς τους εργαζόμενους.
Συγκεκριμένα, στο νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό είχε συμπεριληφθεί διάταξη (άρθρο 53) που επέκτεινε τις προβλέψεις του άρθρου 31 του Ν. 4321/2015 και στις περιπτώσεις οφειλών της εταιρείας προς τους εργαζόμενους. Μάλιστα, η διάταξη αυτή διαφημίστηκε από την κυβέρνηση ως παρέμβαση για να πάρουν τα λεφτά τους (κυρίως αποζημιώσεις) οι απολυμένοι της «Ηλεκτρονικής», που είχε μόλις ανακοινώσει ότι κλείνει. Το άρθρο αυτό αποσύρθηκε άρον άρον από το τελικό νομοσχέδιο, γεγονός που καταγγέλθηκε από τους βουλευτές του ΚΚΕ.
Είχαν προηγηθεί παρεμβάσεις από εργοδοτικές Ενώσεις, με χαρακτηριστικότερη αυτή του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πλεκτικής και Ετοίμου Ενδύματος Ελλάδας, ο οποίος, σε επιστολή του προς την Κομισιόν και τους υπουργούς Οικονομικών, Ανάπτυξης και Εργασίας, σημείωνε επί λέξει: «Η συγκεκριμένη διάταξη καθιστά απαγορευτική την πραγματοποίηση οποιασδήποτε επένδυσης στη χώρα μας, όταν η οικονομία βρίσκεται σε πλήρη κατάρρευση και η ανεργία παραμένει σε δυσθεώρητα ψηλά ποσοστά (...)
(...) Κανείς επενδυτής, τόσο από την Ελλάδα ή από το εξωτερικό, δεν αναλαμβάνει να εγγυηθεί με την δική του περιουσία, αλλά και να εκτεθεί ποινικώς στην περίπτωση που η επιχειρηματική ιδέα στην οποία εμπιστεύθηκε τα χρήματά του αποτύχει για οποιονδήποτε λόγο (...) Δεδομένου ότι οι επενδύσεις αποτελούν την μοναδική διέξοδο της χώρας από την παραλυτική οικονομική κρίση, η απόσυρση του άρθρου 53, αλλά και του άρθρου 31 του ν. 4321/2015 είναι στοιχειώδης πράξη ευθύνης». Οι «εκκλήσεις» των εργοδοτών βρήκαν «ευήκοα ώτα»...

902gr

Και νόμους δεν εκράτεις

 Και νόμους δεν εκράτεις

Μες στη βδομάδα τελείωσε η φετινή χολική χρονιά και χιλιάδες δάσκαλοι, αναπληρωτές και μη (γιατί η ΔΦΑ δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε βασιλιάδες και υπηκόους) κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα -άσχετα από τον καύσωνα- χωρίς να γνωρίζουν πού θα βρεθούν του χρόνου, αν θα έχουν δουλειά κι ένα σταθερό σημείο αναφοράς -όσο σταθερό μπορεί να θεωρηθεί να αλλάζεις έδρα και νομό κάθε χρόνο, σαν περιφερόμενος θίασος. Σχετικά είναι όλα σε αυτή τη ζωή και το πρόβλημα είναι ότι οι συγκρίσεις γίνονται πάντα προς τα κάτω, με γνώμονα το χειρότερο και την κατσίκα του γείτονα που πρέπει να ψοφήσει.

Από τη φύση της δουλειάς τους, οι δάσκαλοι είναι αυτοί που μπορούν να καταλάβουν καλύτερα από εμάς τους υπόλοιπους, πόσο σημαντικό είναι όχι απλά να έχεις δίκιο και να λες κάτι σωστό, το οποίο επιβεβαιώνεται στην πράξη, αλλά να έχεις μεταδοτικότητα, για να μπορείς να το περάσεις στις μάζες, ενίοτε και με κάποια τεχνικά τεχνάσματα, για να τραβήξεις την προσοχή τους, πρωτίστως όμως καλλιεργώντας τη φιλομάθεια και την αυτενέργεια, γιατί η απελευθέρωση μπορεί να είναι μόνο δικό τους έργο, αλλιώς θα έχει κοντά και πήλινα πόδια. Είναι άλλο να πηγαίνεις δασκαλεμένος, για να πετύχεις κάτι κι άλλο να το έχεις διδαχτεί ουσιαστικά και να το έχεις αφομοιώσει δημιουργικά.

Ξέρουν πως το καλό λέγειν -που θα μας οδηγήσει διαλεκτικά στον καλό Λένιν- δεν είναι απλό χάρισμα, αλλά ικανότητα που καλλιεργείται, όσο βγαίνεις από τα σκοτεινά γραφεία κι έρχεσαι σε τριβή κι επαφή με τον έξω κόσμο. Και πως δεν έχει καμία απολύτως αξία να κάθεσαι να καμαρώνεις για τις γνώσεις που έχεις συγκεντρώσει, αν δεν τις μοιράζεσαι ή ότι δεν προσφέρει τίποτα να βλέπεις μόνο εσύ κάτι, αν δεν μπορείς να το δείξεις και στους άλλους (ή στο κόμμα). Γι' αυτό κι η περιβόητη "κοινωνία της γνώσης" (στο βαθμό που σημαίνει κάτι πέρα από το γνωστό αστικό ιδεολόγημα) δεν μπορεί να βρει την πλήρη έκφρασή της παρά μόνο στην αταξική κοινωνία του μέλλοντος, όπου οι γνώσεις κι η προσωπική ανάπτυξη του καθενός θα είναι προϋπόθεση για την καλλιέργεια των άλλων, και δε θα φυλακίζονται πίσω από πατέντες και πνευματικά δικαιώματα, για να γίνουν εμπόρευμα.

Ξέρουν πως η γνώση είναι άπειρη, το κυνήγι της διαρκές, κι όσο περισσότερη κατακτάς, τόσο περισσότερα ερωτήματα ξεπροβάλλουν, αυξάνοντας τη σχετική άγνοια, όχι όμως τον αγνωστικισμό. Γι' αυτό και δεν μπορούν να ανεχτούν τους αυτάρεσκους ξερόλες.
Γνωρίζουν επίσης πως η διδασκαλία είναι μια αμφίδρομη διαδικασία, όπου η πρωτοπορία δε καθοδηγεί μόνο με ντιρεκτίβες, αλλά μαθαίνει συνεχώς από τις μάζες, τις πρωτοβουλίες τους, από τη ζωντανή πείρα που εμπλουτίζει τις αφηρημένες μας γνώσεις. Προτιμούν να λύνουν υπομονετικά όσες απορίες προκύπτουν, δεν κουνάνε ποτέ επιτιμητικά κι αφ' υψηλού το δάχτυλο στις μάζες κι αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν πειθαρχικά μέτρα, παρά μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο.

Καταλαβαίνουν πολύ καλά το κλασικό πρακτικό δίλημμα κάθε πρωτοπορίας, αν πρέπει να συνεχίσει το μάθημα με τους λιγοστούς προχωρημένους που το καταλαβαίνουν με την πρώτη ή να περιμένουν για να προχωρήσουν με όλη την τάξη και να κρατήσουν πίσω τους υπόλοιπους, "πέφτοντας" στο επίπεδο του πιο αδύναμου κι αδιάφορου μαθητή. Και πως το ζητούμενο δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο, αλλά να ανεβάσουν συλλογικά το επίπεδο όλης της (εργατικής) τάξης.

Ότι η οργάνωση είναι μεγάλο σχολείο, που σου αφήνει πάντα κάτι, άσχετα αν δεν καταφέρνουν όλοι να αποφοιτήσουν και κόβονται στα μισά ή τείνουν να γίνουν αιώνιοι κνίτες-φοιτητές, γιατί τα έχουν φορτώσει στον κόκορα. Ότι σε μια σχολική κοινότητα θα βγουν έρωτες, πάθη, κουτσομπολιά, όπως σε κάθε ζωντανό οργανισμό κι ότι δε γίνεται να κολλάμε όλοι με όλους σα χαρακτήρες, οπότε το ερώτημα είναι αν μπορούμε να το διαχειριστούμε προς όφελος του συνόλου.

Ότι είναι πάντα χρήσιμο να μελετάς αρχαία ελληνικά και τους κλασικούς από το πρωτότυπο, αλλά δεν ωφελεί να μένεις φορμαλιστικά στους τύπους, χωρίς να πιάνεις το πνεύμα.

Ότι οι κοοπτάτσιες πρέπει να είναι η εξαίρεση στον κανόνα και να δικαιολογούνται απ' τις συνθήκες, αντίθετα με τους διορισμούς που είναι το ίδιο, αλλά σε διαφορετικά συμφραζόμενα και πρέπει να είναι μαζικοί.

Ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα από το δημοτικό και το Μεσοπόλεμο, όταν έμπαινε το σύνθημα από την Κομιντέρν: τάξη εναντίον τάξης.

Ότι αν οι εκπαιδευτικοί τα είχαν όντως λυμένα όλα αυτά, δε θα έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο η συζήτηση για την ταξική τους φύση κι αν είναι κυρίαρχα τα μικροαστικά χαρακτηριστικά ή ανήκουν στην "ευρύτερη εργατική τάξη".

Και πως όταν έρχονται τα πάνω-κάτω, το βασικό είναι να βγουν μαζικά κι αποφασιστικά στο δρόμο, για να δικαιολογήσουν επιτέλους αυτό το δεύτερο μισό της παροιμίας: δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις...
Για να επιβάλουν ως νόμο το δίκιο του εργάτη ή έστω του σύμμαχου εργατικού-λαϊκού στρώματος...
Κάτι που είναι προφανώς δύσκολο (κι αυτό κάνει παρήχηση με το δάσκαλο), αρκεί να μη συγχέουμε τη δυσκολία με τη δυσκοιλιότητα σε οτιδήποτε απαιτεί αγώνα και θυσίες για να ξεφύγουμε από το μίζερο παρόν μας...

«Ανάσα» μόνο για το κεφάλαιο

«Ανάσα» μόνο για το κεφάλαιο

Με τον «αναπτυξιακό νόμο», η κυβέρνηση υπόσχεται να δώσει «ανάσα» και προοπτική στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Είναι πραγματικά να απορεί κανείς πού βρίσκει τέτοιο θράσος. Είναι φανερό ότι όταν μιλάει για μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αναφέρεται σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις με δεκάδες εργαζόμενους, κατά τον τρόπο που κατηγοριοποιούνται σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Κάτω απ' αυτόν το γενικό τίτλο τσουβαλιάζει τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, για να τους κοροϊδέψει, να καλλιεργήσει φρούδες προσδοκίες και προπάντων να τους συστρατεύσει στο όραμα της καπιταλιστικής ανάκαμψης, από το οποίο εμπνέονται το μεγάλο κεφάλαιο και τα κόμματά του. Σε κάθε περίπτωση, ο «αναπτυξιακός νόμος» τίποτα καλό δεν πρόκειται να φέρει για τους ελευθεροεπαγγελματίες που προσπαθούν να βγάλουν τα προς το ζην, χάνοντας διαρκώς έδαφος στον ανταγωνισμό με τα επιχειρηματικά μεγαθήρια σε κάθε κλάδο.

***

Κατ' αρχήν, αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ έχουν πείρα και από προηγούμενους «αναπτυξιακούς νόμους», από τους οποίους δεν ωφελήθηκαν καθόλου. Αντίθετα, τα κονδύλια και τα προνόμια που προβλέπονταν σ' αυτούς, κατευθύνθηκαν εξ ολοκλήρου σε μεγάλες επιχειρήσεις, ενισχύοντας κι άλλο τη θέση τους έναντι των μικρών. Για παράδειγμα, την περίοδο 1982 - 2009, οι τέσσερις «αναπτυξιακοί νόμοι» (1982, 1990, 1998 και 2004) έφεραν επενδύσεις ύψους 11,6 δισ. ευρώ, από τα οποία το 38% ήταν κρατικές ενισχύσεις, χωρίς να υπολογίζονται άλλα προνόμια, όπως φοροαπαλλαγές, εκπτώσεις, επιδοτούμενα δάνεια κ.ά. Τι όφελος είδαν απ' αυτά οι αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ; Κανένα απολύτως. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στα χρόνια της κρίσης που ακολούθησαν, ενισχύθηκε η τάση της συγκέντρωσης, με αποτέλεσμα περισσότεροι να οδηγηθούν στον αφανισμό.

***

Το παραμύθι της κυβέρνησης για το νέο «αναπτυξιακό νόμο» είναι «μια από τα ίδια». Τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που θέτει, όπως το ύψος του κύκλου εργασιών, η «καινοτομία» και η «εξωστρέφεια», φωτογραφίζουν τις μεγάλες επιχειρήσεις και μια περιορισμένη γκάμα μεσαίων επιχειρηματιών που διαθέτουν κεφάλαια. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν αφορούν το μικρό επαγγελματία που χρωστά παντού, που βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται διαρκώς και ο οποίος, για την κυβέρνηση και το μεγάλο κεφάλαιο, συνιστά «διαρθρωτικό πρόβλημα» της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας. Αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ είναι ζωσμένοι στα χρέη, από τα ατελείωτα χαράτσια, τις διαρκώς αυξανόμενες οφειλές σε Δημόσιο, τράπεζες, προμηθευτές. Δυο στους τρεις αυτοαπασχολούμενους χρωστούν στο ασφαλιστικό τους ταμείο και την Εφορία. Από τους 137.000 που εντάχθηκαν στη ρύθμιση των 100 δόσεων, οι 54.000 δεν μπορούν πλέον να ανταποκριθούν ούτε σ' αυτή.

***

Σ' αυτούς απευθύνεται η κυβέρνηση και τους προτρέπει να ...αισιοδοξούν για την ένταξή τους στον «αναπτυξιακό», που προβλέπει φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις για επενδύσεις 20 εκατ. ευρώ! Η κοροϊδία βγάζει μάτι. Αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να δώσει «ανάσα» στους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, θα ικανοποιούσε τα αιτήματα που προβάλλει το αντιμονοπωλιακό κίνημα των ΕΒΕ: Θα καταργούσε τη φοροληστρική νομοθεσία, τη φορολόγηση από το πρώτο ευρώ, τον ΕΝΦΙΑ, τον κεφαλικό φόρο του τέλους επιτηδεύματος, τους αντιασφαλιστικούς νόμους, με αποκορύφωμα τον τελευταίο, τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα, που μεταφράζονται σε επιδοτήσεις και προνόμια προς το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτά είναι που επιβαρύνουν πραγματικά τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, μαζί βέβαια με το κόστος της επιβίωσης, που τσακίζει όλα τα λαϊκά στρώματα, με τις απανωτές αυξήσεις του ΦΠΑ, τα χαράτσια σε Υγεία - Πρόνοια - Παιδεία.

***

Μ' αυτά τα κριτήρια πρέπει να δουν οι μικροεπαγγελματίες τον «αναπτυξιακό νόμο» και συνολικά την πολιτική της κυβέρνησης, που παρέχει τα εργαλεία για την παραπέρα συγκέντρωση του κεφαλαίου και τη συγκέντρωση του τζίρου σε ακόμα λιγότερα χέρια. Με αυτά τα κριτήρια, όμως, πρέπει να δουν και τη στάση των πλειοψηφιών στα συνδικαλιστικά τους όργανα, που πανηγυρίζουν για τον «αναπτυξιακό νόμο» και λιβανίζουν το στόχο της ανάκαμψης, κατηγορώντας μάλιστα την κυβέρνηση ότι ορισμένα από τα μέτρα που παίρνει είναι «υφεσιακά» και «αντιαναπτυξιακά». Ο διαχωρισμός τους από αυτές τις πλειοψηφίες και τη γραμμή που υπηρετούν στο κίνημα των ΕΒΕ, η αντιπαράθεση με τον πυρήνα της πολιτικής που ενισχύει το κεφάλαιο, πετώντας τους ίδιους έξω από την παραγωγή και την αγορά, η συμμαχία με την εργατική τάξη και τους μικρομεσαίους αγρότες, είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για να πάρουν πραγματική ανάσα οι αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ.

Συμπλέουν αντιλαϊκά

Συμπλέουν αντιλαϊκά

Η συζήτηση του «αναπτυξιακού νόμου», τις προηγούμενες μέρες, στη Βουλή, αποτέλεσε μια ακόμα ευκαιρία αποκάλυψης της στρατηγικής σύμπλευσης των κομμάτων της αστικής διαχείρισης. Φάνηκε, για μια ακόμα φορά, καθαρά ότι δύο στρατηγικές συγκρούονται: Η μία, με τις όποιες παραλλαγές, είναι αυτή που έχει στο επίκεντρό της το καπιταλιστικό κέρδος και συνηγόρους τους ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ενωση Κεντρώων, Χρυσή Αυγή. Η άλλη έχει στο επίκεντρό της τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες και υπερασπιστή της το ΚΚΕ.
Το στοιχείο που κυριάρχησε για δύο μέρες - όσο διήρκεσε η συζήτηση ενός νόμου που φτιάχτηκε για να παράσχει πρόσθετες ενισχύσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, εξ ου και τα εύσημα που έλαβε από βιομηχάνους, εφοπλιστές και τραπεζίτες - ήταν ο διαγκωνισμός ανάμεσα στα κόμματα της διαχείρισης για το ποιος μπορεί να προσφέρει περισσότερα προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο, να υπηρετήσει με μεγαλύτερη επάρκεια και αποτελεσματικότητα την ανάκαμψη της κερδοφορίας του και την τόνωση της ανταγωνιστικότητάς του.
Στο πλαίσιο αυτό η ΝΔ ...κατακεραύνωσε την κυβέρνηση γιατί οι επενδυτές απαιτούν 100 δισ. ευρώ, μειωμένη και σταθερή φορολογία, όμως η κυβέρνηση δίνει «ένα τίποτα». Σε πλειοδοσία παροχών προς το κεφάλαιο επιδόθηκε ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυρ. Μητσοτάκης. Αναπαράγοντας τη δικομματική κοκορομαχία σχετικά με το ποιος μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα την αναθέρμανση της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας, έκανε λόγο για «αναιμικό» και «κουτσουρεμένο» νόμο, για περιβάλλον εχθρικό για τους επενδυτές. Επέκρινε την κυβέρνηση για «λάθος δημοσιονομικό μείγμα», διαφημίζοντας τις προτάσεις του κόμματός του για μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και μεγαλύτερη καρατόμηση των κρατικών δαπανών κ.λπ.
Στο ίδιο, πάνω - κάτω, μήκος κύματος κινήθηκαν οι παρεμβάσεις και των άλλων κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ διαμαρτυρήθηκε γιατί ο «αναπτυξιακός νόμος» για το 2016 «δεν βρέχει τίποτα, ούτε ψιχάλα, μηδέν, από αυτόν τον νόμο». «Χαμηλής πτήσης», όσον αφορά τα κίνητρα προς τους επιχειρηματικούς ομίλους, τον χαρακτήρισε το Ποτάμι. Κι άλλα προνόμια για τους επιχειρηματίες ζήτησε το χρυσαυγίτικο μόρφωμα. Σε ρόλο ατζέντη της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» εμφανίστηκε η Ενωση Κεντρώων. Απ' τη σκοπιά αυτή καταψήφισαν!
Από κυβερνητικής πλευράς οι επικρίσεις δεν έμειναν αναπάντητες. Ο Γ. Σταθάκης ξεκαθάρισε ότι «μέριμνα της κυβέρνησης» είναι με τον «αναπτυξιακό νόμο» «να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες προκειμένου να υπάρξουν ιδιωτικές επενδύσεις και να βγει η οικονομία από την ύφεση». Εδωσε δε αναφορά για τον πακτωλό ζεστού χρήματος που διατίθεται για το σκοπό αυτό, προτρέποντας να «δούμε το νόμο σε συνάφεια με όλο το φάσμα εργαλείων για την ανάκαμψη των ιδιωτικών επενδύσεων, όπως το ΕΣΠΑ». Διαμαρτυρήθηκε, μάλιστα, ότι δεν μπορεί να κατανοήσει την κριτική στον «αναπτυξιακό νόμο» και επέστρεψε τις κατηγορίες λέγοντας: «Αν μας κάνετε κριτική ότι δεν στηρίζουμε τους ιδιώτες επενδυτές, αυτό το σύστημα που εφαρμόσατε τόσα χρόνια στήριζε τον ιδιώτη επενδυτή;».
Απέναντι σ' αυτήν την ομόθυμη έγνοια για τους καπιταλιστές, μόνο το ΚΚΕ τοποθετήθηκε απ' τη σκοπιά της υπεράσπισης των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, καλώντας το λαό να αγωνιστεί για ανάκτηση απωλειών σε μισθούς και συντάξεις, να οργανώσει την πάλη του για αλλαγές που θα φτάνουν έως το επίπεδο της εξουσίας. Να διεκδικήσει όλα όσα του ανήκουν και μπορεί να του προσφέρει ένας τόπος με τεράστιες αναπτυξιακές δυνατότητες, απ' τη στιγμή που θα περάσουν στα χέρια του και θα τις αξιοποιήσει προς όφελός του, μοχθώντας όχι για τα κέρδη του κεφαλαίου αλλά για την ικανοποίηση των αναγκών του.

ΗΠΑ Η CIA διευρύνει το κλίμα τρομο-φοβίας

ΗΠΑ

Η CIA διευρύνει το κλίμα τρομο-φοβίας

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» («ΙΚ») εκπαιδεύονται και ετοιμάζουν περισσότερες επιθέσεις σε χώρες της Δύσης, βασιζόμενοι σε «τακτικές ανταρτοπόλεμου», για να αντισταθμίσουν τις σημαντικές απώλειες εδαφών που υφίστανται στη διάρκεια συγκρούσεων σε Συρία και Ιράκ, υποστήριξε χτες ο διευθυντής της CIA, Τζον Μπρέναν, μιλώντας στο Κογκρέσο. Η στάση αυτή επιχειρεί να φουντώσει το κλίμα τρομο-φοβίας χρησιμοποιώντας ένα «εργαλείο» που έστησαν οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές.
«Το ΙΚ έχει μεγάλο πλαίσιο Δυτικών μαχητών που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως επιχειρησιακοί πυρήνες για επιθέσεις στη Δύση», ισχυρίστηκε ο Μπρέναν, επαναλαμβάνοντας πως κάποιοι από αυτούς επιχειρείται να αναμειχθούν με πληθυσμούς προσφύγων που ρέουν προς χώρες της Δύσης. Εκτίμησε ότι το «παράρτημα του ΙΚ στη Λιβύη είναι από τα πιο προηγμένα και πιο επικίνδυνα», δίχως να υποτιμά τις προσπάθειες της οργάνωσης να επεκτείνει την επιρροή της και στην Αφρική. Τόνισε έτσι ότι το παράρτημα του «ΙΚ» στο Σινά της Αιγύπτου έχει γίνει «η πιο ενεργός και ικανή τρομοκρατική ομάδα στην Αίγυπτο» βάζοντας στο στόχαστρό της τον αιγυπτιακό στρατό και αστυνομία, κυβερνητικούς αξιωματούχους, τουρίστες και ξένους.
Ο ίδιος χαρακτήρισε το πρόσφατο μακελειό σε γκέι κλαμπ του Ορλάντο «ειδεχθή απρόκλητη βία» και «ευθεία επίθεση στις αξίες της ανοικτής ζωής και της ανοχής, που καθορίζουν τις ΗΠΑ ως χώρα». Αποκάλεσε, τέλος, το «ΙΚ» «τρομερό αντίπαλο», προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν ήδη προοδεύσει στις προσπάθειες καταπολέμησης της οργάνωσης, η οποία έχει πλέον χάσει μεγάλα τμήματα εδάφους σε Συρία και Ιράκ αλλά και σημαντικά ηγετικά στελέχη.

Η αμαρτωλή ιστορία των Airbus A340 (1)

 Η αμαρτωλή ιστορία των Airbus A340 (1)

Δεν ξέρω αν στα χτεσινά τηλεοπτικά δελτία-ο-θεός-να-τα-κάνει-ειδήσεων έπαιξε το χαρμόσυνο μαντάτο αλλά μπορεί να σας ενημερώσει το ιστολόγιο ότι τα δυο Airbus A340 που μας είχαν ξεμείνει, πουλήθηκαν επί τέλους! Το ανακοίνωσε επισήμως το ΤΑΙΠΕΔ: "Κατά τη διάρκεια της σημερινής συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ, η Turboshaft FZE ανακηρύχτηκε ως προτιμητέος αγοραστής στη διαγωνιστική διαδικασία για την πώληση των δύο αεροσκαφών Airbus A340-300, υποβάλλοντας προσφορά ύψους 4,2 εκατ. δολαρίων".

Υποψιάζομαι ότι δεν καταλαβαίνετε πού το πάω. Κατά πάσα πιθανότητα δε, δεν έχετε ιδέα για ποια αεροσκάφη μιλάω. Κατανοητό. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, λοιπόν. Προσδεθείτε και... καλή πτήση να έχουμε!

Τα δυο Airbus Α340 "παρκαρισμένα" στο αεροδρόμιο των Σπάτων.
Η στάθμευση και η -απαραίτητη για να μη καταστραφούν- συντήρησή τους κόστιζε 60.000 ευρώ μηνιαίως.

Η ιστορία μας αρχίζει το 1990, όταν η διοίκηση του τότε εθνικού μας αερομεταφορέα, της καλής μας Ολυμπιακής, κλείνει μια συμφωνία με την Airbus για δυο Α300 με option άλλα δυο αεροσκάφη. Το 1992, λίγο πριν πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι δυο πλευρές συμφωνούν την τροποποίηση της σύμβασης, επειδή η Ολυμπιακή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα Α300 ήσαν ακατάλληλα για τον σκοπό που τα ήθελε, δηλαδή την αντικατάσταση των Boeing 747 στις μακρυνές πτήσεις. Αντί γι' αυτά, η Ολυμπιακή θα προμηθευόταν τέσσερα Α340.

Επειδή η Ολυμπιακή δεν είχε τα κάπου 800 εκατ. δολλάρια που απαιτούνταν για να γίνει η δουλειά, θα έπαιρνε δάνεια διαρκείας 10 και 12 ετών, εξοφλητέα με μηνιαία τοκοχρεωλύσια. Αυτά, όμως, χρειάζονται και εγγυητή, οπότε η σύμβαση ολοκληρώθηκε με την εγγύηση του ελληνικού κράτους. Εκεί, μπήκε στην μέση η Κομμισσιόν, η οποία εν τέλει ενέκρινε την παροχή εγγυοδοσίας εκ μέρους του δημοσίου μέχρι το ποσό των 378 εκατομμυρίων δολλαρίων "για την ανανέωση του στόλου" της εταιρείας. Δηλαδή, η έγκριση της Κομμισσιόν δόθηκε για το 50% του εκτιμώμενου κόστους, πράγμα που σήμαινε ότι η Ολυμπιακή θα έπρεπε να βρει καλύμματα για άλλα 378 εκατομμύρια. Εν πάση περιπτώσει, παρά τα ζόρια, η δουλειά έκλεισε το 1997. Την επόμενη χρονιά, η εταιρεία παρέλαβε τα πρώτα δυο αεροσκάφη και το 1999 τα άλλα δυο.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα μπερδέματα. Ενώ η συμφωνία της Ολυμπιακής έγινε κατ' ευθείαν με την Airbus, τα πρώτα δυο αεροσκάφη φτιάχνονται για κάποια Observatory Enterprises Ltd και τα άλλα δυο για κάποια Ottinger Enterprises Ltd, πάντοτε όμως για λογαριασμό τής Ολυμπιακής, στην οποία έχει συμφωνηθεί να νοικιαστούν. Με άλλα λόγια, η δουλειά μπερδεύεται με την υιοθέτηση ενός συστήματος ενδιάμεσης χρηματοδότησης.

Κατά παράξενο τρόπο, η Observatory και η Ottinger έχουν την έδρα τους στην ίδια διεύθυνση: Λεωφόρος Μακαρίου Γ' 2-4 και Ευαγόρου, στο Capital Center της Λευκωσίας, γνωστό και ως Μέγαρο Τριανταφυλλίδη. Ο 5ος και ο 9ος όροφος αυτού του κτηρίου χρησιμοποιούνται από την δικηγορική εταιρεία Άντης Τριανταφυλλίδης και Υιοί ΕΠΕ, η οποία ειδικεύεται στην ίδρυση και παρακολούθηση εξωχώριων εταιρειών (offshore). Αν το όνομα αυτής της δικηγορικής εταιρείας δεν σας φαίνεται τελείως άγνωστο, είναι επειδή πριν λίγα χρόνια είχε εμπλακεί στις πολύκροτες υποθέσεις Βατοπεδίου και Τσοχαντζόπουλου. Και στις δυο αυτές υποθέσεις ήταν ανακατεμένη μια οφσόρ ονόματι Torcaso, την οποία είχε ιδρύσει και διαχειριζόταν η δικηγορική φίρμα τού Άντη Τριανταφυλλίδη.

Καθώς οι συμπτώσεις είναι πολλές, συνεχίζω το ψάξιμο στο διαδίκτυο αναζητώντας στοιχεία για τις δυο κυπριακές εταιρείες. Δεν παραξενεύομαι καθόλου διαπιστώνοντας ότι τα παράξενα συνεχίζονται. Σύμφωνα με τα επίσημα κυπριακά αρχεία, η μεν Observatory ιδρύθηκε στις 16/12/1998 και έχει ήδη διαλυθεί η δε Ottinger ιδρύθηκε στις 9/9/1999 και είναι ακόμη σε λειτουργία. Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, μόλις η Ολυμπιακή ήταν έτοιμη να παραλάβει τα πρώτα δυο αεροπλάνα το 1998, φτιάχτηκε από κάποιους (;) μια εταιρεία στο τσακ-μπαμ και της είπε "άσε, τα φτιάχνω εγώ, στα δίνω να κάνεις την δουλειά σου και τα βρίσκουμε". Κι όταν, τον επόμενο χρόνο, ήταν έτοιμη να παραλάβει τα άλλα δυο, φτιάχτηκε με τον ίδιο τρόπο μια άλλη εταιρεία που της είπε το ίδιο πράγμα. Και η Ολυμπιακή δέχτηκε και στις δυο περιπτώσεις. Και μαζί της, δέχτηκε και το ελληνικό κράτος, που είχε εγγυηθεί για τα δάνεια της Ολυμπιακής. Έχουμε, δηλαδή, ένα χοντρό αλισβερίσι μέσω εταιρειών ειδικού σκοπού. Καλά δεν κατάλαβα; Τώρα, να ρωτήσω γιατί ποτέ κανείς δεν μας εξήγησε τους λόγους για τους οποίους μια κρατική εταιρεία και το ίδιο το κράτος επέλεξαν να κάνουν δουλειά μέσω κυπριακών εταιρειών ή θα θεωρηθώ εξαιρετικά αφελής;

Αν αναρωτιέστε πώς γίνεται αυτό το παιχνίδι, πάμε να ανοίξουμε το ΦΕΚ Β' 339/28-3-2001 (*) και θα καταλάβετε πολλά. Αν μου επιτρέπετε, θα κάνω μια προσπάθεια να τα συνοψίσω:
- Κλείνει συμφωνία η Ολυμπιακή με την Airbus για ένα αεροσκάφος.
- Μπαίνει στην μέση η Ottinger να φτιάξει το αεροσκάφος και να το νοικιάσει στην Ολυμπιακή.
- Η Ottinger δεν έχει λεφτά, οπότε παίρνει δυο δάνεια από την Airbus (!), τα οποία θα ξοφλήσει με τα νοίκια που θα εισπράττει από την Ολυμπιακή και τα οποία εγγυάται το ελληνικό κράτος.
- Στο μεταξύ, η Ottinger βάζει στο παιχνίδι των δανείων την Credit Lyonnais και την Royal Bank of Canada (RBC), η οποία χρησιμοποιεί ως ενδιάμεσο την RBC Dominion Securities.
- Για το ελληνικό δημόσιο όλα γίνονται καλά, οπότε οι εγγυήσεις του επεκτείνονται σε όλους αυτούς. Σημειωτέον ότι το ελληνικό δημόσιο γνωρίζει τα χάλια της Ολυμπιακής, άρα ξέρει πως οι εγγυήσεις του θα καταπέσουν αργά ή γρήγορα και θα χρειαστεί να πληρώσει.

Ας ανοίξουμε εδώ μια παρένθεση να ρωτήσω τον αναγνώστη κάτι απλό: αν έχεις μπροστά σου μια δουλειά οκτακοσίων εκατομμυρίων δολλαρίων, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να επιλέξεις να την κάνεις σε συνεργασία με μια εταιρεία που ιδρύθηκε χτες; Υποθέτω μόνο μία: να γνωρίζεις από την καλή κι από την ανάποδη τα αφεντικά της εταιρείας αλλά και να τα εμπιστεύεσαι. Σωστά; Ωραία. Συνεννοηθήκαμε και κλείνουμε την παρένθεση.

Από το σώου που στήθηκε στο Ζάππειο στις 23/3/2009, για να γιορταστεί η πώληση της Ολυμπιακής στην MIG.
Ο Ανδρέας Βγενόπουλος κάτι λέει στον γελαστό υπουργό οικονομίας Γιάννη Παπαθανασίου,
ανάμεσα στην υπουργό απασχόλησης Φάνη Πετραλιά και τον υπουργό ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκι.

Όλα αυτά είναι απλές διαδικασίες που έχουν την ευλογία ενός ευνομούμενου κράτους, το οποίο κόπτεται υπέρ της διαφάνειας. Όσα είδαμε στο παραπάνω ΦΕΚ δεν είναι παρά ένα δείγμα. Μόνο το 2005, ο τότε υπουργός οικονομίας και οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης επικύρωσε δώδεκα (!) συμβάσεις (ήδη υπογεγραμμένες από τον Μιχάλη Λιάπη και τον Πέτρο Δούκα) μεταξύ δημοσίου και τρίτων περί υπεισέλευσης του κράτους στη θέση της Ολυμπιακής Αεροπορίας για τις χρηματοδοτικές μισθώσεις που αυτή είχε καταρτίσει με την Ottinger για τα δυο Α340. Εξυπακούεται ότι τα ίδια έγιναν και με την άλλη κυπριακή εταιρεία, την Observatory αλλά ας μη μπούμε σε λεπτομέρειες γιατί θα χαθούμε σε έναν λαβύρινθο δανείων, αποφάσεων, εγγυήσεων κλπ.

Εν πάση περιπτώσει, με τούτο και μ' εκείνο, τα αεροπλάνα ήρθαν και ο στόλος τής Ολυμπιακής ανανεώθηκε. Ώσπου φτάνει το 2009 και η Ολυμπιακή πωλείται στην MIG του Ανδρέα Βγενόπουλου. Μόνο που ο Βγενόπουλος δεν θέλει να αγοράσει τα τέσσερα Α340 επειδή δεν ενδιαφέρεται να συνεχίσει τις μακρυνές πτήσεις. Έτσι, τα τέσσερα αεροσκάφη, τα οποία έχουν κοστίσει κάπου 800 εκατομμύρια δολλάρια, μένουν αμανάτι στο ελληνικό κράτος, το οποίο αρχίζει να ψάχνει κάποιον να του τα πουλήσει. Και τώρα αρχίζουν καινούργιες ομορφιές, τις οποίες θα δούμε αύριο.

---------------------------------------------
(*) Προσέξτε στην πρώτη σελίδα του ΦΕΚ την ακριβή διεύθυνση της Ottinger: Λεωφόρος Μακαρίου 2-4, 9ος όροφος...

ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ!

ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ!



    Στοιχείο πρώτο:

Πριν από λίγες μέρες ο συνάδελφος Δ.Χριστούλιας αποκάλυψε στην Realnews κάτι συγκλονιστικό: Από την 1η Γενάρη 2014 (επί ΝΔ/ΠΑΣΟΚ) μέχρι σήμερα (επί ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ), πάνω από 2,2 εκατομμύρια πολίτες έχουν έρθει αντιμέτωποι με τον εφιάλτη  της ηλεκτρονικής κατάσχεσης σε μισθούς και συντάξεις από τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς! Ναι! Αυτό το περίφημο μέτρο, να βουτάνε από το υστέρημα των ανθρώπων βάζοντας χέρι στους τραπεζικούς λογαριασμούς της φτωχολογιάς, το έχουν ήδη εφαρμόσει – «αριστεροί» και δεξιοί – σε πάνω από 2.200.000 ανθρώπους!

    Στοιχείο δεύτερο:

Την περασμένη βδομάδα η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, έστειλε 50.000 «ραβασάκια» για να υπενθυμίσει σε ανήμπορους ανθρώπους ότι χρωστάνε από… 30 έως 500 ευρώ προς το κράτος και να μεριμνήσουν, ειδάλλως… Τις επόμενες μέρες σχεδιάζεται να αποσταλούν… 700.000 τέτοια ραβασάκια. Τα ραβασάκια θα αποσταλούν από αυτούς που προκαλούν την καταστροφή των ανθρώπων προς τους κατεστραμμένους!

    Στοιχείο τρίτο:

Σύμφωνα με την έκθεση που δημοσιοποιήθηκε προχτές, οι Έλληνες που «σώζονται» μνημονιακώς από «αριστερούς» και δεξιούς «σωτήρες» απώλεσαν σε 5 χρόνια το 1/3 της αγοραστικής τους δύναμης, απώλεσαν το 1/4 του εισοδήματός τους, το 95% δηλώνει ότι «τα βγάζει πέρα δύσκολα», ενώ το ποσοστό της ακραίας φτώχειας στην χώρας μας έχει εκτιναχτεί στο 15% του πληθυσμού. Δηλαδή, πάνω από 1,6 εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν συνθήκες ακραίας, ανείπωτης φτώχειας, επιβιώνοντας με «εισόδημα» που κυμαίνεται από 182 ευρώ το μήνα για μονομελές νοικοκυριό μέχρι 905 ευρώ το μήνα για ζευγάρι με δύο παιδιά που ζει στην Αθήνα και πληρώνει ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο. Ναι, στην Ελλάδα των «αριστερών» καιν των δεξιών Μνημονίων έχουν καταμετρηθεί 1.647.703 πολίτες που δεν είναι «απλά» φτωχοί, αλλά πεινάνε!

    Αυτή η κατάσταση δεν είναι παράγωγο κάποιου «φυσικού» φαινομένου. Είναι απότοκο του πολιτικού φαινομένου που διαλύει τη χώρα και εξανδραποδίζει τον λαό.

    Για αυτή την κατάσταση υπάρχει ενοχή. Και συνενοχή. Συνένοχοι είναι:

    Από την μια μεριά οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, οι οποίοι την περίοδο της κυβέρνησης Σαμαρά «σερφάρισαν» πάνω σε κινήσεις όπως οι «αγανακτισμένοι» ή «καταστρέφετε την χώρα – φύγετε», για να φτάσουν να είναι εκείνοι που – μεταμφιεσμένοι σε «αριστερούς» - παραδίδουν την χώρα στους Λάτσηδες, στους Σόιμπλε και στις Λαγκάρντ.
    Από την άλλη μεριά, συνένοχοι είναι οι υπόλογοι της δικομματικής σαπίλας των τελευταίων 40 χρόνων, οι διοργανωτές των «Μένουμε Ευρώπη» που σήμερα έχουν μεταμφιεστεί σε «ακομμάτιστους» και «αχρωμάτιστους» διοργανωτές του «Παραιτηθείτε», αυτοί που – σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους – θέλουν «καλή» εφαρμογή των Μνημονίων τύπου Κύπρου…

    Οι πρώτοι μιλώντας, όπως ο κ.Φίλης για τα «όρια της συνταγματικότητας» στα οποία δήθεν κινούνται οι διοργανωτές του «Παραιτηθείτε», κινούνται στα όρια της αστειότητας, κινούνται πέραν των ορίων της υποκρισίας και – δεδομένων των «καλσόν» και των εξυπνακισμών του Νεφελούδη – κινούνται στο υπερπέραν της πολιτικής γελοιότητας και της πολιτικής σάχλας.

    Οι δεύτεροι, σημαίνοντα στελέχη των κομμάτων τους (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Δράση, Τζήμερος κοκ), οι ίδιοι που μέχρι τώρα κατηγορούσαν τις διαδηλώσεις περίπου σαν «σαμποτάζ» κατά του τόπου, μιλώντας για τον «ακομμάτιστο» εαυτό τους κινούνται στα όρια της αντιδραστικότητας, κινούνται όπως και οι μνημονιακοί συμπαίκτες τους πέραν των ορίων της υποκρισίας και – δεδομένων των ισχυρισμών τους περί παρθενογένεσής τους – κινούνται στο φαιό υπερπέραν της πολιτικής τους αφασίας.

    Αυτά τα δυο μπλοκ, που «τσακώνονται» - το ένα που ψήφιζε Μνημόνια ακόμα και κατά παράβαση του Συντάγματος με το άλλο που ψηφίζει 7.500 σελίδες στο άψε σβήσε – περί «δημοκρατίας», που τροφοδοτεί το ένα το άλλο, που διαφημίζει το ένα τα άλλο, που επιλέγει για «αντίπαλό του» το ένα το άλλο, αποτελούν ένα μνημονιακό δίπολο, με την ίδια στρατηγική στόχευση, με την υπογραφή τους κάτω από τα ίδια Μνημόνια, με την συμφωνία τους στο ίδιο ξεπούλημα και με μια μόνο διαφορά:

    Ότι το καθένα διεκδικεί για τον εαυτό του το ρόλο του χαλίφη στην εφαρμογή της ίδιας πολιτικής, που οι μεν την προωθούν με «αριστερή» και οι άλλοι με «φιλελελεύθερη» φορεσιά.

    Ο ελληνικός λαός κάτι έχει να κερδίσει κι από τους δυο:

    Από τους πρώτους την εμπειρία πως ό,τι «αριστερό» βερνίκι κι αν ρίξεις πάνω στην σκουριά της εκμετάλλευσης και της αντιλαϊκής πολιτικής, η σκουριά δεν θα αργήσει να ξεχειλίσει.  

    Από τους δεύτερους, πως το δικό τους δικαίωμά να διαδηλώνουν μια και δυο και τρεις φορές την ημέρα, δεν είναι ανώτερο από το αντίστοιχο δικαίωμα των άλλων.

Από το δικαίωμα των καταπιεσμένων, των λεηλατημένων, των χειμαζόμενων λαϊκών στρωμάτων να ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ από όλες τις δημοκρατικές μορφές της δικής τους πάλης. Του δικού τους οργανωμένου, του αποφασιστικού αγώνα, ενός αγώνα χρωματισμένου στα χρώματα του δίκιου τους, ώστε να απαλλαγούν και από τον «αστυφύλαξ» και από τον «χωροφύλαξ».  

email: mpog@enikos.gr

   Γιορτή του ποδοσφαίρου

Από herko

Γράφει ο 2310net //

Το φετινό Euro δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Το σημαντικότερο γεγονός των ημερών είναι τα αμέτρητα περιστατικά οπαδικής, χουλιγκανικής βίας που σημειώνονται μέσα και έξω από τα γήπεδα.
Ρώσοι με Άγγλους, Γερμανοί με Ουκρανούς, Γάλλοι με άλλους, Τούρκοι, Αλβανοί, Κροάτες, οι περισσότεροι εκπρόσωποι του χουλιγκανισμού των χωρών τους έχουν με κάποιο τρόπο εμπλακεί σε επεισόδια. Μόνο Ελβετούς να πλακώνουν Σουηδούς δεν έχουμε δει ακόμα.
Το ποδόσφαιρο, ο αθλητισμός γενικότερα ήταν ανέκαθεν προνομιακός χώρος για την ανάπτυξη περιστατικών βίας και χουλιγκανισμού. Λίγο οι εντάσεις που προκαλεί το παιχνίδι, λίγο ο μαζικός του χαρακτήρας κι η ψυχολογία της μάζας που επικρατεί στις κερκίδες, λίγο το αίσθημα μεγαλείου που δημιουργεί η ιδιαίτερη αγάπη για την ομάδα, κάνουν κατά καιρούς σε ολόκληρο τον κόσμο τους οπαδούς να συμπεριφέρονται σχεδόν όπως ένας στρατός που στόχο έχει την υπεράσπιση των εδαφών του αλλά και τη διεύρυνσή τους, την κατάληψη των αντίπαλων σημαιών και πανό.
Αυτού του είδους οι ποδοσφαιρικοί ανταγωνισμοί, με τις διαστάσεις που λαμβάνουν, γίνονται καλοί αγωγοί μετάδοσης εθνικιστικών αντιλήψεων ακόμα και σε απλούς οπαδούς. Εκρήξεις μεγαλείου και εθνικής υπερηφάνειας, αλλά και αντίθετα, ποδοσφαιρικές ήττες που βιώνονται ως εθνικές ταπεινώσεις, οδηγούν συχνά φιλάθλους που δεν ανήκουν σε χουλιγκανικές ή φασιστικές συμμορίες, σε δράσεις ή αντιδράσεις βίας.
Μόνο που τώρα φαίνεται πως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ πια δεν πρόκειται για μερικούς τύπους που ήπιαν λίγο παραπάνω, για ορισμένους θερμόαιμους που βρέθηκαν σε στιγμές έντασης ούτε για ραντεβούοργανωμένων υποψήφιων δολοφόνων σε κάποιο χωράφι. Εδώ μιλάμε για οργανωμένα μπουλούκια που αποτελούνται από εθνικιστές, φασίστες, νεοναζί και χουλιγκάνους που ταξίδεψαν στη Γαλλία για να κάνουν επεισόδια.
Εδώ το πρόβλημα δεν φαίνεται να είναι το ποδόσφαιρο. Δεν δημιουργεί το ποδόσφαιρο τα πάθη και τις εντάσεις. Αυτό που παρακολουθούμε να εξελίσσεται είναι η έκφραση του αναδυόμενου πανευρωπαϊκά εθνικισμού. Η δράση των ανερχόμενων φασιστικών, ναζιστικών ταγμάτων σε κάθε χώρα δεν προκαλεί βία μόνο σε μια τέτοια περίπτωση συγκέντρωσης ευρωπαίων εθνικονεοναζιχούλιγκανς. Είναι λίγο πολύ οι ίδιες ομάδες, τα ίδια τάγματα που όταν δεν αλληλοσκοτώνονται για τα λάβαρα των συλλόγων τους, οργανώνουν επιθέσεις σε βάρος μεταναστών και προσφύγων, ομοφυλόφιλων, αντιφασιστών. Είναι οι ίδιοι οι μαχαιροβγάλτες που όταν δεν ακονίζουν τις ξιφολόγχες τους στα πεζοδρόμια, τις μπήγουν στα στήθη των Λουκμάν και των Παύλων. Είναι τα πρωτοπαλίκαρα «νόμιμων» πολιτικών κομμάτων που οργανώνουν φεστιβάλ, συσσίτια και αιμοδοσίες, συμμετέχουν σε κοινοβούλια και κυβερνήσεις, στηρίζουν υποψηφιότητες προέδρων κρατών. Είναι εκείνοι που πετάνε γουρουνοκεφαλές στους ξεριζωμένους πρόσφυγες, βάζουν φωτιά σε κέντρα υποδοχής, εκφοβίζουν και απειλούν όποιον τους  φαίνεται διαφορετικός ή ξένος. Είναι συνοδοιπόροικαι ομοϊδεάτες του Μπρέιβικ. Θαυμαστές του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Μεταξά και του Παπαδόπουλου που έφτιαξε δρόμους. Μισούν τους άλλους ακόμα και όταν μοιράζονται παρόμοια οράματα όπως την επικράτηση της λευκής φυλής, την εξάλειψη των άλλων, την επικράτηση με τη βία, τον αφανισμό του εχθρού.
Όταν συγκεντρώνεις τέτοιους από 24 χώρες είναι σαν να διοργανώνεις ένα φεστιβάλ εθνικισμού, μια γιορτή μίσους και όχι ποδοσφαίρου. Ο ένας λαός μισεί τον άλλον χωρίς πάντα να υπάρχει λόγος. Φυσικά αυτό δεν ανακαλύφθηκε τώρα. Τέτοιες αντιπάθειες, εντάσεις ή κόντρες υπήρχαν σε όλες τις αθλητικές διοργανώσεις. Το γεγονός ότι εκφράζονται με τέτοιο τρόπο έχει να κάνει με την άνοδο του εθνικισμού πανευρωπαϊκά. Και μάλιστα ενός εθνικισμού ο οποίος σε πολλές εκφράσεις του έχει όλα τα χαρακτηριστικά των νεοναζιστικών συμμοριών.
Η διάχυση τέτοιων στοιχείων στις κερκίδες των συλλόγων και των εθνικών ομάδων δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Μην ξεχνάμε ότι στις μέρες της εθνικής υπερηφάνειας του 2004, ως εκπρόσωπος ενός συνδέσμου φιλάθλων της ελληνικής εθνικής ομάδας ήταν ο νεοναζί Παναγιώταρος. Από τότε έχουν καταγραφεί δεκάδες περιστατικά επιθέσεων σε αλλοδαπούς στα πλαίσια αγώνων της εθνικής Ελλάδας και ταυτόχρονα παρατηρείται ότι εδώ και χρόνια γίνεται προσπάθεια μέσω του ποδοσφαίρου να δημιουργηθεί μια νέα εθνικιστική ανάταση.
Ευτυχώς που ήρθαν οι ήττες από τα Νησιά Φερόε και κάθε άλλη ποδοσφαιρομάνα για να καταλάβουν όσοι μπορούν να καταλάβουν ότι στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν ελληνικές, αγγλικές ή ουγγρικές ψυχές που καθορίζουν αποτελέσματα, αλλά ομάδες που παίζουν καλό, κακό ή μέτριο ποδόσφαιρο.

Βία

Μετά το νέο περιστατικό μαζικής βίας στο Ορλάντο, άρχισαν πάλι να ακούγονται οι γνωστές απόψεις εναντίον της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Για αυτά τα περιστατικά δεν φταίει μόνο το γεγονός ότι οι δράστες έχουν εύκολη πρόσβαση σε όπλα. Προφανώς και δεν θα έπρεπε να έχουν. Όμως υπάρχουν κι άλλα αίτια, πολύ βαθύτερα και πολύ σημαντικότερα από την ελευθερία κατοχής όπλων, τα οποία θα κρυφτούν κάτω από το χαλί, αν η μόνη αντίδραση σε τέτοια περιστατικά είναι η αντιτρομοκρατική υστερία και το guncontrol.
Τα αίτια της βίας είναι πάντα πολύ πιο σύνθετα. Άλλωστε και στην Ελλάδα, όπου υποτίθεται ότι υπάρχει έλεγχος και δεν μπορεί ο καθένας να φέρει ένα ημιαυτόματο, τις ίδιες μέρες είδαμε να συντελείται μια άγρια δολοφονία με θύτη και θύμα 14 ετών παιδιά. Θα βόλευε πολύ για την εθνική, ευρωπαϊκή, διαφωτιστική αφήγηση μας ο θύτης να ήταν μουσουλμανάκι προσφυγόπουλο ή εκπαιδευμένο παιδί-δολοφόνος τζιχαντιστής, αλλά δεν ήταν.

Μπάλα

Βλέποντας την Ρωσία και τις άλλες πρώην σοβιετικές χώρες να βολοδέρνουν σε μια ακόμα αθλητική διοργάνωση, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο διαφορετικό είναι το ποδόσφαιρο, ο αθλητισμός γενικότερα, στον καπιταλισμό. Οι ακριβοπληρωμένοι σταρ των ρωσικών ομάδων που πλέον ανήκουν σε μια χούφτα ολιγάρχες παρουσιάζουν και πάλι αποκρουστική εικόνα. Τόσο αδύναμοι που παραλίγο να χάσουν και από την ομάδα-αιώνιο ανέκδοτο Αγγλία.

Παραιτηθείτε

Αυτό το σύνθημα θα ταίριαζε σε όποιον σχετίζεται με την αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα, ωστόσο χρησιμοποιείται από τους ακομμάτιστους του νικηφόρου Μένουμε Ευρώπη για να ρίξει την μοναδική κυβέρνηση που μπορεί να περάσει τα μέτρα που εκείνοι ονειρεύονται.  Βέβαια αυτό το ευρωλιγουρικό νεοφιλελεύθερο μόρφωμα που εδώ και ένα χρόνο παλεύει να αποκτήσει κινηματική υπόσταση, παρότι πιο άμπαλο κι από τα Νησιά Φερόε, μια χαρά αξιοποιείται για τη συσπείρωση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αλλά και την επιτάχυνση των νέων μνημονίων που έρχονται. Άλλωστε η πολιτική στον καπιταλισμό είναι ένα παιχνίδι στο οποίο παίζουν δύο κοινωνικές τάξεις και στο τέλος κερδίζει πάντα το κεφάλαιο.