Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (6)

 Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (6)

Πριν συνεχίσουμε, ας κάνουμε ένα διάλειμμα για να ρίξουμε μια ματιά σε όσα ενδιαφέροντα έγιναν στο παρασκήνιο πριν, κατά και μετά την ψήφιση του νόμου για τον βασικό μέτοχο.

Είπαμε χτες ότι πριν καν αρχίσει να συζητιέται το νομοσχέδιο στην βουλή, ο Μπόμπολας άρχισε τις διαπραγματεύσεις με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο προκειμένου να του πουλήσει ολόκληρο τον εκδοτικό του όμιλο, τον Πήγασο, ώστε να μην έχει πρόβλημα με τις υπόλοιπες επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Αυτό το γεγονός έκανε τον υπουργό επικρατείας Θόδωρο Ρουσόπουλο να σχολιάσει ότι ο νόμος για τον βασικό μέτοχο θα είναι ο πρώτος νόμος που εφαρμόζεται πριν ψηφιστεί.

Ο Γιώργος Μπόμπολας εν μέσω των πρώην υπουργών Αντώνη Λιβάνη και Πέτρου Μολυβιάτη (12/9/2009)

Το σχόλιο του Ρουσόπουλου ερέθισε τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Έτσι, κατά την συζήτηση στην Βουλή επί της αρχής του νομοσχεδίου, είπε ότι η κυβέρνηση φάνηκε "να εκφράζει την ευαρέσκειά της επειδή ο ονομαστικός στόχος αυτού του νομοσχεδίου, μια συγκεκριμένη εφημερίδα, ένας συγκεκριμένος επιχειρηματίας κάνει κινήσεις οι οποίες θα του επιτρέψουν να απεμπλακεί από έναν κλάδο της οικονομίας". Και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: "Δεν αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση ότι έτσι υποβαθμίζει την θεσμική διάσταση της πρωτοβουλίας της και έτσι η πρωτοβουλία της χάνει τον θεσμικό της χαρακτήρα και γίνεται μια μικροκομματική κίνηση" (*). Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, ο Βενιζέλος κατηγορεί την κυβέρνηση ότι προωθεί τον νόμο για τον βασικό μέτοχο επειδή έχει βάλει στο μάτι τον φουκαριάρη τον Μπόμπολα.

Τα λόγια τού Βενιζέλου ήρθαν να δέσουν με τα όσα είχαν πει τις προηγούμενες μέρες ο Τηλέμαχος Χυτήρης και ο Απόστολος Κακλαμάνης ("ο μεν Μπόμπολας αναγκάζεται να αποχωρήσει από τον χώρο των μέσων ενημέρωσης ενώ στριμώχνεται ο εθνικός προμηθευτής Κόκκαλης")(**). Μέ τέτοιες αβάντες, λοιπόν, δεν είναι παράξενο που το "Έθνος" έκανε λόγο για "επιχείρηση εξόντωσης της οικογένειας Μπόμπολα" και, μάλιστα, σε πρωτοσέλιδο.

Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι κατά την τριήμερη συζήτηση στην βουλή πολλοί βουλευτές πρώτης γραμμής της Νέας Δημοκρατίας απέφυγαν να πάρουν τον λόγο ενώ οι περισσότεροι απ' αυτούς φρόντισαν να λάμψουν διά της απουσίας τους, εμφανιζόμενοι μόνο την ώρα της ψηφοφορίας. Απουσίασε ως κι ο ξάδερφος του πρωθυπουργού, ο σημερινός "φτωχός συνταξιούχος" Μιχάλης Λιάπης. Επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι δεν κατατέθηκε πρόταση ονομαστικής ψηφοφορίας, οπότε η ψήφιση του νομοσχεδίου έγινε διά βοής κατά πλειοψηφία, με την υπερψήφιση αρκετών επί μέρους άρθρων του και από τον Συνασπισμό και από το ΚΚΕ. Έτσι, δεν "εκτέθηκαν" ονομαστικά ούτε οι υπέρμαχοι του νόμου (γλιτώνοντας τον κίνδυνο του εξοστρακισμού τους από τα κανάλια) ούτε οι τιμητές του (γλιτώνοντας το κράξιμο της κοινής γνώμης).

Το τι ακολούθησε το είδαμε χτες. Όταν ψηφίστηκε η αναστολή του νόμου, ανέλαβε δουλειά η... ιδιωτική πρωτοβουλία! Ο γνωστός επιχειρηματίας Πρόδρομος Εμφιετζόγλου ("Μηχανική") κατέθεσε προσφυγή στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), ζητώντας την συμμόρφωση της κυβέρνησης προς το σύνταγμα διά της εφαρμογής τού νόμου περί βασικού μετόχου. Ο Εμφιετζόγλου θεωρούσε πως ήταν από τους "ριγμένους" επειδή δεν είχε δικό του κανάλι.

Απορία εν παρενθέσει: Αν η "Ελλάκτωρ" έπαιρνε δυο-τρεις δουλειές λιγώτερες και η "Μηχανική" δυο-τρεις δουλειές περισσότερες, θα είχε ο Εμφιετζόγλου πρόβλημα με το σύνταγμα; Αφήνουμε την απορία να αιωρείται και κλείνουμε την παρένθεση.

Παράλληλα με την προσφυγή τού Εμφιετζόγλου, τον Δεκέμβριο του 2006 το Συμβούλιο της Επικρατείας καταθέτει στο ΔΕΚ προδικαστικό ερώτημα για την συμβατότητα των νόμων 3021/2002 (ΠαΣοΚ) και 3310/2005 (ΝΔ), οι οποίοι καταργήθηκαν μετά τις παρεμβάσεις ΜακΚρήρυ και Σάουμπ. Στις 16 Δεκεμβρίου 2008, το ΔΕΚ εκδίδει την απόφαση C-213/07, η οποία αναγνωρίζει την κανονικότητα του Ν.3310/2005 και δικαιώνει όσους υποστήριξαν την ψήφισή του: "Το άρθρο 24, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων έργων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 1997, έχει την έννοια ότι απαριθμεί κατά τρόπο εξαντλητικό τους στηριζόμενους σε αντικειμενικές σκέψεις απτόμενες της επαγγελματικής ιδιότητας λόγους που μπορούν να δικαιολογήσουν τον αποκλεισμό εργολήπτη από τη συμμετοχή σε διαγωνισμό για την ανάθεση σύμβασης δημοσίων έργων. Ωστόσο, η οδηγία αυτή δεν κωλύει ένα κράτος μέλος να προβλέψει άλλα μέτρα αποκλεισμού αποσκοπούντα στη διασφάλιση της τήρησης των αρχών της ίσης μεταχείρισης των υποβαλλόντων προσφορά και της διαφάνειας, υπό τον όρον ότι τα μέτρα αυτά δεν βαίνουν πέραν του αναγκαίου για την επίτευξη του στόχου αυτού μέτρου". Εννοείται ότι η εν λόγω απόφαση θάφτηκε από όλα τα ελληνικά ΜΜΕ.

Δυστυχώς, η παραπάνω απόφαση του ΔΕΚ άργησε πολύ. Στο μεταξύ, η κυβέρνηση έχει ψηφίσει τον Ν.3414/2005 (ΦΕΚ Α' 279/10-11-2005), ο οποίος τροποποιεί τον Ν.3310/2005, ορίζοντας ότι το προβλεπόμενο ασυμβίβαστο εξακολουθεί να ισχύει αλλά μόνο στην περίπτωση που ο βασικός μέτοχος έχει καταδικαστεί με οριστική δικαστική απόφαση για ενεργητική διαφθορά! Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε, δηλαδή.

Δυο χρόνια μετά τον παραπάνω νόμο, η κυβέρνηση ψηφίζει και τον περίφημο "νόμο Ρουσόπουλου", τον Ν.3592/2007 (ΦΕΚ Α' 161/19-7-2007), ο οποίος δίνει την χαριστική βολή σε κάθε έννοια διαφάνειας και ελέγχου της συγκέντρωσης ΜΜΕ. Τώρα πια, ο καθένας μπορεί να έχει στην ιδιοκτησία του όσες εφημερίδες θέλει. Ακόμη μπορεί να κατέχει το 100% ενός ραδιοτηλεοπτικού σταθμού και, παράλληλα, να έχει μετοχές και σε άλλους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, αρκεί να μην επηρεάζει ουσιωδώς την λήψη αποφάσεων σε αυτούς. Όσο για την συγκέντρωση, ορίζεται στο 35% της συνολικής διαφημιστικής αγοράς αν κάποιος έχει ένα μέσο ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα, περιοδικό), στο 32% αν έχει δύο, στο 28% αν έχει τρία και στο 25% αν έχει τέσσερα. Πρόκειται για ποσοστά από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Με δυο λόγια, εν όψει της ψηφιακής εποχής, ο νόμος Ρουσόπουλου άφηνε το τέρας τελείως αμολητό. Τελικά, οι νταβατζήδες όχι απλώς κέρδισαν τον πόλεμο αλλά το γλεντούσαν κιόλας.

Τέλος του διαλείμματος. Η συνέχεια αύριο.


-----------------------------------------
(*) Πρακτικά Βουλής, συνεδρίαση 98η, 20/1/2005, σελ. 4786.
(**) Πρακτικά Βουλής, συνεδρίαση 97η, 19/1/2005, σελ. 4694.

Σημειωματάριο

 Σημειωματάριο

Μπορεί αυτή τη Δευτέρα να μη βγήκε αποδελτίωση με καλτ ή/και αξιόλογα κείμενα του Σαββατοκύριακου, αλλά μπορούμε να κάνουμε ένα αντίστοιχο μεσοβδόμαδο κείμενο, για να συγκεντρώσουμε μερικά μικρά κι ενδιαφέροντα κείμενα-γεγονότα-ντοκουμέντα-στοιχεία.

Πχ μια μουσμουλιά του Καρτερού, που έχει εξελιχθεί σε μέγιστο μουσμουλιάρη από τότε που ο Σύριζα έπαψε να είναι Three and the Koukos Band (εκλογικά, γιατί στο δρόμο πάλι τόσοι είναι και ευτυχώς έγιναν κυβέρνηση και βγήκαν από την υποχρέωση και την αγγαρεία) και γράφει για την... Tsipras Band, ελπίζω όχι με αγγλικό στίχο, για να μην εκτεθεί ο πρόεδρος, που έχει διαλέξει προ πολλού από ποια ταξική μπάντα στέκεται, και τη χαοτική μελωδία που παράγει.

Ο Τσίπρας με τα φωνητικά του, ο Τσακαλώτος με το μπάσο του, ο Σκουρλέτης με τα ηλεκτρικά του, ο Φίλης με τα πλήκτρα του, ο Πολάκης με τα κρουστά του, ο Ξανθός με την τρομπέτα του, o Παππάς με τα ντραμς του. Κι ο Δραγασάκης, όπως πάντα, mister tambourine man.

Και να προσθέσουμε σε αυτό το σημείο πως "φα δίεση ο Φιόγκος κι ο Ρούχλας είναι λα, ο Σεβαστιανός (-Χαϊκάλης - ΑΝΕΛ -σύμμαχος) διηγείται στη γραμμή του σι και στο μι τραγουδάει παραμύθια η Μελιά.

Ή μήπως είμαστε... ή μήπως είμαστε τρελοί παραμυθάδες;

Το επιμύθιο από όλα αυτά μικρή Παρασκευούλα είναι πως μην ψάχνεις πια αλλού, εδώ είναι το μνημόνιο και το ενιαίο πολιτικό κέντρο κόμματος-κυβέρνησης, γιατί τον εξέλεξαν και με ποσοστό 93%, που δείχνει μια δημοκρατική ποιότητα και το δικαίωμα στην αμφιβολία, σε αντίθεση με τους παλαιοημερολογίτες σταλινικούς.

Που κι αυτοί γύρω στο 7% είναι, σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε για λογαριασμό του "Ιδρύματος για τη μνήμη των θυμάτων του κομμουνισμού", στις ΗΠΑ. Αλλά οι -ας τους πούμε- λενινιστές είναι ελαφρώς περισσότεροι κι ακόμα περισσότεροι είναι οι μαρξιστές και οι γκεβαρικοί (σε αντίθεση με τους μαοϊκούς). Ο Στάλιν πάντως συγκεντρώνει με διαφορά το μεγαλύτερο ποσοστό αρνητικών γνωμών κι αυτό από μόνο του δείχνει πως είναι ο καταλληλότερος να "τους γ...*%#/>" (να αυξήσει τα "θύματα του κομμουνισμού" εννοώ).

Όσο για το 7% που θεωρούν πως ο κομμουνισμός ουδέποτε ήταν πρόβλημα (παλιό ή σύγχρονο) για τον κόσμο, είναι σύντροφοί μας ή στενές επιρροές μας, για τα δεδομένα των ΗΠΑ και το ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης (ας χρησιμοποιήσουμε συμβατικά αυτόν τον όρο). Η οποία έχει ένα μεγάλο ποσοστό θετικών απόψεων για το σοσιαλισμό (κι αρκετές αμφιβολίες για τον καπιταλισμό) αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί θεωρεί σοσιαλιστές τον Ομπάμα και την Χίλαρι (καλά, για το Σάντερς δεν το συζητάμε καν). Εντάξει, εδώ κάποιοι θεωρούν ακόμα αριστερό τον Τσίπρα, που μας κάνει Λαϊκή Δημοκρατία, Σοβιετία και δε συμμαζεύεται. Συνεπώς, γιατί να μας παραξενέψει αυτό;

Αλλά το πιο ενδιαφέρον εύρημα όμως είναι ότι ακόμα κι όσοι θεωρούν τον κομμουνισμό πρόβλημα, δεν πιστεύουν πως αφορά στενά τον 20ό αιώνα και δεν πρόκειται να μας ξαναπασχολήσει ποτέ.

Το ευχάριστο λοιπόν (που όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα) είναι πως λίγο πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου μπορεί να μας επισκεφτεί ένας (ακόμα) σοσιαλιστής, ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα, για να δοκιμάσει τα αντι-ιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά μας και να ξαναζήσουμε (εύχομαι) ημέρες 99'. Κι αν τότε ο (επίσης σοσιαλιστής) Κλίντον είχε ζητήσει από τον ελληνικό λαό για την επταετία της χούντας, τώρα οι Συριζαίοι -που δεν αναφέρουν καν τον αμερικάνικο παράγοντα στις τελευταίες επετειακές ανακοινώσεις τους- μπορεί να πείσουν τον φίλο Ομπάμα να έρθει αυτοπροσώπως και να καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο -όπου θα εγκαινιάζονται οι τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις- μαζί με τον Τσίπρα.

Το ζήτημα είναι ότι κάτι έχει πάθει το αρχείο του Ριζοσπάστη κι όλα σχεδόν τα φύλλα εκείνου του Φθινοπώρου εμφανίζονται χωρίς τις πρώτες σελίδες (που έχουν και το ζουμί για τις πορείες και τα γεγονότα).

Στα κορυφαία στιγμιότυπα της χτεσινής ημέρας ανήκει και το "ερωτικό καβγαδάκι" στην εξεταστική επιτροπή μεταξύ Κασιδιάρη και Θέμου Αναστασιάδη, με το πρώτο σίχαμα να κάνει σκηνή γιατί δεν τους προβάλλει πια το Πρώτο Θέμα (με αξιόπιστα ρεπορτάζ για τις γιαγιάδες που περνάνε απέναντι, κτλ) και το δεύτερο να του υπόσχεται πως θα επανορθώσει. Η αγάπη όλα τα νικά και καταλήγει σε... αγκαλίτσες και φιδάκια, όπως θα έλεγε κι ο Ζάχαρης.

Εκτός από τα δύο πολύ ενδιαφέροντα βιντέακια (στα οποία παρέπεμπε ένας σχολιαστής χτες) από το μακρινό 93', που όλα τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η αντεπανάσταση, χτες διαδόθηκε αρκετά στο διαδίκτυο ένα άλλο οπτικό ντοκουμέντο, που είχε κυκλοφορήσει τον (σημαδιακό) Ιούλη του 15', με την αποφυλάκιση των στελεχών του παράνομου κλιμακίου του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που συνέλαβε και βασάνισε η χούντα (υπάρχει κι ένα ενδιαφέρον βιβλίο για "τα παιδιά του Φλεβάρη" που εξετάζει το θέμα, αλλά τα βιβλία δυστυχώς δε γίνονται ποτέ viral).

Σε αυτό το βίντεο λοιπόν σκοντάφτουμε σε πολλές γνωστές φυσιογνωμίες, από τον Κάππο έως τον Φαράκο, αλλά αυτούς που τρομάζει να γνωρίσει κανείς (γιατί η εμφάνιση έχει αλλάξει εντυπωσιακά στο πέρασμα του χρόνου) είναι η Βαλαβάνη (στο βίντεο αναφέρεται λανθασμένα -ή μήπως προφητικά;- πως δεν ήταν κομμουνίστρια, ή ότι δε συνελήφθη για αυτό) και ο Δημήτρης Γόντικας με τη μικρή, σεμνή αφάνα.

-Στο μέτωπο των πλειστηριασμών με τις "οργισμένες Τετάρτες", οι συμβολαιογράφοι κάνουν αποχή, επομένως η κινητοποίηση των λαϊκών επιτροπών δεν έγινε στα δικαστήρια, αλλά σε μια εφορία στην Αντιγονιδών (Ε' ΔΟΥ). Οπότε δεν υπήρχε "καπέλωμα" ούτε "ηχηρή, εκκωφαντική απουσία" κι άλλα τέτοια χαριτωμένα, κι αναμένουμε με αγωνία στην οθόνη μας τη γραμμή που θα πάρουν τα τρολ για το επόμενό τους χτύπημα.

-Κλείνουμε με τις σχέσεις της ΔΦΑ με το "παλιό, καλό Μέγκα" και τις κωμικές του σειρές, καθώς έχει αναδείξει τη Ζανέτ Τσίπρα στη νέα ΚΕ, αφενός γιατί χτυπά την οικογενειοκρατία και αφετέρου ως φόρο τιμής στη Ζανέτ-Βάσια Τριφύλλη από τους Αυθαίρετους. Ενώ βόλεψε στο Υπερταμείο (για τις ΔΕΚΟ) την Όλγα Χαρίτου, ως φόρο τιμής στις τρεις Χάριτες και την Άννα Παναγιωτοπούλου.

Αλλά να 'ταν αυτό το πρόβλημα...

Έχω την αίσθηση (που τείνει στη βεβαιότητα) πως κάτι έχω ξεχάσει, αλλά για αυτό υπάρχουν και τα υστερόγραφα -και τα σχόλια της βάσης του μπλοκ.

Τα Ελληνοτουρκικά κομμάτι ευρύτερων σχεδίων και ανταγωνισμών

Τα Ελληνοτουρκικά κομμάτι ευρύτερων σχεδίων και ανταγωνισμών

Εκφράζοντας πάγιες επιδιώξεις της τουρκικής άρχουσας τάξης, όπως αυτές εντάσσονται στο συνολικότερο πλαίσιο των κλιμακούμενων ενδοαστικών ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, και με δεδομένο το ρόλο που παίζουν ΝΑΤΟ, ΕΕ και ΗΠΑ στην περιοχή, ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρ. Τ. Ερντογάν, παρουσίασε, στο όνομα «ιστορικών και πολιτισμικών δεσμών», ένα τεράστιο τόξο, από την Ανατολική Ευρώπη έως τη Βόρεια Αφρική, στο οποίο ισχυρίστηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η Τουρκία έχει ...«ευθύνη» και δικαίωμα αυτοδίκαιης παρέμβασης. Παρέμβασης και με στρατιωτικά μέσα, τις Ενοπλες Δυνάμεις της, προκειμένου να υπερασπιστεί και να κατοχυρώσει τη γεωστρατηγική θέση τουρκικών επιχειρηματικών ομίλων.
Μέσα στο τέτοιο ...πανόραμα διεκδικήσεών της, η Αγκυρα -και διά της ηγεσίας της, επιτελείων, κέντρων και παράκεντρων - επαναλαμβάνει τη συστηματική αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο:
Από το δικαίωμα των ελληνικών νησιών να έχουν υφαλοκρηπίδα, άρα και ΑΟΖ, μέχρι την ίδια την ελληνική κυριαρχία σε ελληνικά νησιά και νησίδες. Από τον εναέριο χώρο που δικαιούνται τα ελληνικά νησιά, μέχρι το πως έχει την αρμοδιότητα να συντονίζει επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο. Από το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει η ίδια το εύρος των χωρικών της υδάτων, μέχρι το να ξεκινήσει έρευνες για υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο.

***

Η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ κινείται σταθερά στο μοτίβο των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην κατεύθυνση στρατηγικής σημασίας για την ελληνική αστική τάξη συμμετοχής στο ευρωατλαντικό πλαίσιο, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, επιδιώκοντας, μάλιστα, ενεργό ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Τη δραστηριότητα αυτή τη συνοδεύει με την επιχειρηματολογία πως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ εγγυώνται την ασφάλεια και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Κάτι, βέβαια, που ανατρέπεται στην πράξη, πρώτα απ' όλα, γιατί οι ανακατατάξεις που συντελούνται στην περιοχή της Μ. Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου, στην ευρύτερη γειτονιά μας, ως αποτέλεσμα της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών ανοίγουν ζητήματα αλλαγής συνόρων και αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ακριβώς επειδή τα Ελληνοτουρκικά είναι ενταγμένα στο πλαίσιο των γενικότερων ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή - Καυκάσου, Μέσης Ανατολής, Ανατολικής Μεσογείου, Βόρειας Αφρικής - ακριβώς επειδή αυτή η περιοχή είναι πλούσια σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και με στρατηγικής αξίας διαύλους, είναι ζώνη όπου ο ευρωατλαντικός άξονας (στον οποίο προστρέχει η κυβέρνηση για να της διασφαλίσει την «ειρήνη»), φιτιλιάζει, συγκρούεται με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχό της, έχοντας ταυτόχρονα να διαχειριστεί πολύπλοκες καταστάσεις όπως αντιθέσεις και συγκρούσεις και στο εσωτερικό του.
Επίσης, η πείρα δείχνει πως ΝΑΤΟ, ΕΕ και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη μετρούν κάθε φορά πώς και από ποιον εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντά τους. Με βάση αυτά τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, άλλωστε, επιλέγουν την τακτική των «ίσων αποστάσεων», που ενθαρρύνει στην πράξη τις τουρκικές αμφισβητήσεις. Ετσι, προσπερνούν την τουρκική προκλητικότητα, μιλώντας για «διμερείς διαφορές» που τα δύο μέρη μπορούν με «διάλογο» και «καλή τη πίστει» να ξεπεράσουν. Ετσι, ανοίγουν το ένα μετά το άλλο τα κεφάλαια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΕΕ - Αγκυρας, στηρίζουν σχέδια τύπου «Ανάν» στο Κυπριακό, με αναφορές σε «συνιστώντα κράτη» και ισχυρές πιέσεις για αποδοχή από μέρους των Ελληνοκυπρίων και της Ελλάδας μιας μόνιμης στρατιωτικής βάσης της Τουρκίας στη νήσο, νομιμοποιώντας ουσιαστικά τον «Αττίλα».

***

Σε κάθε περίπτωση, οι τέτοιοι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις οδηγούν αντικειμενικά σε επικίνδυνες εξελίξεις. Επικίνδυνες εξελίξεις, όπου - διόλου αθώα του αίματος - αναζητά ρόλο και η ντόπια αστική τάξη με τις κυβερνήσεις της. Παραχωρεί π.χ. βάσεις και άλλες στρατιωτικές υποδομές και υποστήριξη για την υλοποίηση ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, τάζει στήριξη με συγκέντρωση, διαχείριση και διάχυση πληροφοριών στα αρμόδια ΝΑΤΟικά επιτελεία, αναλαμβάνοντας ήδη επικίνδυνες για το λαό αποστολές, βαθαίνοντας την εμπλοκή του σε τούτο το κουβάρι που βρωμοκοπά μπαρούτι, διεκδικώντας γεωστρατηγική αναβάθμιση για τους δικούς της, τους εγχώριους επιχειρηματικούς ομίλους, ώστε αυτοί με τη σειρά τους να διεκδικήσουν μεγαλύτερο μερίδιο από την καπιταλιστική λεία, αυτή για την οποία θυσιάζονται πάντα οι λαοί.
Τα παραπάνω, προφανώς, αποσιωπώνται από την ντόπια αστική τάξη, τα κόμματα και τα επιτελεία της, ΜΜΕ και άλλα, που βάζουν μπροστά σαν φερετζέ δήθεν την «ψύχραιμη» και «νηφάλια» αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων, ακόμα και την αποσιώπησή τους. Στην πραγματικότητα, θέλουν να αποκρύψουν από το λαό το πού πάνε να τον μπλέξουν για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Εξ ου και δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τους ανθρώπους του μόχθου, από την επαγρύπνηση, την ενημέρωση και τον οργανωμένο και ανειρήνευτο λαϊκό αγώνα κόντρα στην ελληνική αστική τάξη, στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στους σχεδιασμούς τους και όσους τα υπηρετούν.

Οι τέσσερις «άξονες»...

Οι τέσσερις «άξονες»...

Καθώς ξεκίνησαν πάλι οι διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης», η Κομισιόν, διά του επικεφαλής εκπροσώπου της, Μ. Σχοινά, που παρενέβη χτες στο συνέδριο του ΣΕΤΕ, προσδιόρισε ως εξής τους άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να κινηθεί η «μεταρρυθμιστική» προσπάθεια της κυβέρνησης το επόμενο διάστημα: «Από εδώ κι εμπρός προέχει η συνεπής ολοκλήρωση του προγράμματος το 2018, η δημιουργία κλίματος επενδυτικής ασφάλειας, η ειλικρινής πολιτική στήριξη του συνολικού εγχειρήματος, αλλά και η ιδιοκτησία της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας από την κοινωνία».
Ο ίδιος, αντανακλώντας τις απόψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός εκ των μελών του κουαρτέτου, είπε ακόμα ότι «οι μεγάλες θυσίες των Ελλήνων τα τελευταία επτά χρόνια δεν πρέπει να πάνε χαμένες», και μεταξύ άλλων κατέληξε: «Βρισκόμαστε στο κατώφλι ελπιδοφόρων εξελίξεων, με την επιστροφή στην ανάπτυξη να έρχεται ίσως και νωρίτερα του αναμενόμενου και με τη γρήγορη - όπως όλοι ελπίζουμε - ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, που ξεκινάει αυτή την εβδομάδα, να συμπληρώνει τις σημαντικότερες μεταρρυθμιστικές εκκρεμότητες».
Αναλύοντας έναν προς έναν αυτούς τους άξονες, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το επόμενο διάστημα η επιθετικότητα κυβέρνησης - κεφαλαίου θα δυναμώσει κι άλλο, όχι μόνο στο πεδίο των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, αλλά και σ' αυτό της χειραγώγησης του λαού, με στόχο να τον κάνουν συμμέτοχο ή τουλάχιστον να τον καταστήσουν αδρανή απέναντι στα χειρότερα που του ετοιμάζουν.
Ο στόχος για έγκαιρη ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης συνδέεται άρρηκτα με τη συνολική επιτυχία του προγράμματος μέχρι το 2018, που σημαίνει εφαρμογή μέχρι κεραίας των αντιλαϊκών μέτρων που προβλέπονται στο τρίτο μνημόνιο, αλλά και όσων έχουν ψηφιστεί τα προηγούμενα χρόνια. Με δεδομένο ότι το πιο δύσκολο μέτωπο της δεύτερης «αξιολόγησης» είναι τα Εργασιακά, η Κομισιόν κλείνει το μάτι στην κυβέρνηση να προχωρήσει ακάθεκτη και χωρίς καθυστερήσεις στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων.
Η «δημιουργία κλίματος επενδυτικής ασφάλειας» είναι στόχος άμεσα συνδεδεμένος με τον προηγούμενο και ιεραρχείται ψηλά για το κεφάλαιο. Από την επίτευξη αυτού του στόχου κρίνεται η ικανότητα μιας κυβέρνησης, ενός κράτους, να προχωράει σταθερά και με συνέπεια τις αναδιαρθρώσεις, που έχουν ανάγκη η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, να εξασφαλίζει κίνητρα για επενδύσεις και εργασιακή ειρήνη, προκειμένου να συνεχίζεται απρόσκοπτα η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου.
Η Κομισιόν ζητάει ακόμα «ειλικρινή πολιτική στήριξη του συνολικού εγχειρήματος», απευθυνόμενη τόσο στο εσωτερικό του κυβερνητικού συνασπισμού, όσο και στα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Στην πραγματικότητα, «διευκρινίζει» ότι η κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική είναι μονόδρομος για την ανάκαμψη του κεφαλαίου και ότι δεν χωράει αμφισβητήσεις, ούτε βέβαια αναστολές από την κυβέρνηση και τα κόμματα που την ανταγωνίζονται στην κούρσα της κυβερνητικής εναλλαγής, όσο κι αν επιμέρους διαφοροποιήσεις είναι αναγκαίες, για να στηρίξουν τον «αντιπολιτευτικό» τους ρόλο.
Τέλος, η Κομισιόν απαιτεί όλα αυτά να γίνουν με την ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων και του λαού, που καλούνται να αναλάβουν «την ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεων». Να συστρατευθούν, δηλαδή, μαζί με το κεφάλαιο, τα κόμματα και τους συμμάχους τους σε ΕΕ - ΔΝΤ στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, να δεχτούν αδιαμαρτύρητα τα νέα μέτρα και την εφαρμογή των παλιών.
Να ξεγράψουν ακόμα και τη σκέψη για ανάκτηση απωλειών και να βάλουν το κεφάλι τους στο μεταρρυθμιστικό ντορβά της κυβέρνησης, περιμένοντας να δουν «φως στο τούνελ» και να μην πάνε χαμένες «οι μεγάλες θυσίες» τους, όπως προκλητικά λέει ο εκπρόσωπος της Κομισιόν. Αυτόν το δρόμο τον έχει δοκιμάσει ο λαός. Αυτό που δεν δοκίμασε ακόμα είναι η μεγάλη του δύναμη, που όταν γίνει οργανωμένος ταξικός αγώνας και κοινωνική συμμαχία, μπορεί να ανοίξει δρόμους για την πραγματική λαϊκή ευημερία.

ΓΑΛΛΙΑ Διώκονται αγωνιστές εργάτες της «Goodyear»

ΓΑΛΛΙΑ

Διώκονται αγωνιστές εργάτες της «Goodyear»

Αλληλεγγύη από το ΠΑΜΕ

Από παλιότερη κινητοποίηση των εργατών της «Goodyear» στη Γαλλία

Συγκέντρωση στην πόλη Αμιέν οργανώνει σήμερα η Ομοσπονδία Εργαζομένων Χημικής Βιομηχανίας στη Γαλλία (FNIC - μέλος της ΠΣΟ) ενάντια στις διώξεις οκτώ εργαζομένων της πολυεθνικής «Goodyear» που είχαν πρωτοστατήσει ενάντια στο κλείσιμο του εργοστασίου στην περιοχή, πριν δυόμισι χρόνια. Οι εργαζόμενοι πρωτόδικα έχουν ήδη καταδικαστεί σε φυλάκιση οκτώ ετών.
Το ΠΑΜΕ εξέδωσε ανακοίνωση εκφράζοντας την αλληλεγγύη του στη FNIC, στα συνδικάτα και τους εργαζόμενους της Γαλλίας. «Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων, κόντρα στη λογική της "ταξικής συνεργασίας" και του συμβιβασμού με τις απαιτήσεις της εργοδοσίας, έβαλαν εμπόδια στους σχεδιασμούς της πολυεθνικής», αναφέρει η ανακοίνωση και μεταξύ άλλων τονίζει: «Πραγματικός στόχος των διώξεων και της καταδίκης των 8 συναδέλφων είναι η τρομοκράτηση του συνόλου των εργαζομένων. Στόχος των επιχειρηματικών ομίλων είναι η μετατροπή των χώρων εργασίας σε γκέτο, όπου θα κυριαρχεί σιγή νεκροταφείου, χωρίς αγώνες, χωρίς αντιδράσεις στις απολύσεις, στις μειώσεις μισθών και περικοπές δικαιωμάτων. Αυτές είναι οι "βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές" που θέλει να φέρει και η κυβέρνηση στην Ελλάδα».
Το ταξικό κίνημα της Ελλάδας στηρίζει τη μεγάλη σημερινή κινητοποίηση και απαιτεί την ανάκληση της καταδίκης των εργαζομένων.

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (5)

 Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (5)

Στις 6 Οκτωβρίου 2004, ο μόλις επτά μηνών πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κάλεσε τους νεοδημοκράτες βουλευτές τού Γ' θερινού τμήματος να πάρουν έναν μεζέ και να πιουν ένα κρασί για να γνωριστούν καλύτερα. Το σουαρέ πραγματοποιήθηκε στην αγαπημένη ταβέρνα τού προέδρου, στον "Μπαϊρακτάρη", στην αρχή τής οδού Μητροπόλεως. Κατά την διάρκεια του φαγητού, κουβέντα την κουβέντα, η παρέα έπιασε και το θέμα των μεγαλοεκδοτών, οι οποίοι πίεζαν την κυβέρνηση μέσω των μέσων που έλεγχαν. Και τότε ο Καραμανλής ξεστόμισε την -ίσως- πιο σημαντική και πιο βαρειά φράση που βγήκε από τα χείλη του στα 5,5 χρόνια της πρωθυπουργίας του: "Δεν θα αφήσω πέντε νταβατζήδες και πέντε άλλα κέντρα να χειραγωγήσουν την πολιτική ζωή του τόπου, γιατί είναι εύκολα αντιμετωπίσιμα. Αρκεί να κάνουμε εμείς τη δουλειά μας ως νομοθέτες και η δικαιοσύνη τη δική της δουλειά".

Ακόμη κι αν οι φίλοι του είχαν δίκιο όταν ισχυρίστηκαν ότι "ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποιεί τέτοια φρασεολογία", η ουσία είναι ότι εκείνη την ημέρα ο Καραμανλής εκδήλωσε την πρόθεσή του να συγκρουστεί με το μεγαλοεκδοτικό κατεστημένο. Δεν επρόκειτο για κεραυνό εν αιθρία. Ήδη, ο υπουργός επικρατείας και προσωπικός του φίλος Θόδωρος Ρουσόπουλος είχε πάρει εντολή να συντονίσει την κατάρτιση ενός νομοσχεδίου που θα είχε ως στόχο του τους "νταβατζήδες".

Έθνος, 19/1/2005: Ο νόμος στοχεύει στην εξόντωση της οικογένειας Μπόμπολα.
Τα Νέα, 20/1/2005: Το ΠαΣοΚ συμφωνεί με τον ΣΕΒ ότι ο νόμος είναι απαράδεκτος.

Ήταν ένα πραγματικά δύσκολο νομοσχέδιο. Χαρακτηριστικό τής δυσκολίας του ήταν η πραγματική αγωνία τού Πέτρου Μολυβιάτη, ο οποίος φοβόταν παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλο ρωτούσε "όλα καλά με την Ευρώπη;". Ο Καραμανλής δεν είχε αμφιβολία ότι οι θιγόμενοι θα κατέφευγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια αλλά είχε την πεποίθηση ότι οι καλές του σχέσεις με την Μέρκελ (τότε επί κεφαλής τής γερμανικής αντιπολίτευσης), τον Μπλαιρ και τον Μπερλουσκόνι (οι τέσσερίς τους είχαν συνεργαστεί άψογα στην εκλογή τού πορτογάλου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ως προέδρου τής Κομμισσιόν) θα τον βοηθούσαν να ξεπεράσει το όποιο πρόβλημα.

Την νομική προπαρασκευή τού νομοσχεδίου ανέλαβε ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος έγινε αμέσως στόχος τόσο των μεγαλοεκδοτών(*) όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Παυλόπουλος στηρίζεται στην ιστορική απόφαση 3242/2004 του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία δικαιώνει απολύτως το νομοσχέδιο, το οποίο έρχεται στην βουλή για ψήφιση στα μέσα Ιανουαρίου 2015, με εισηγητή τον ίδιο τον υπουργό εσωτερικών, δημόσιας διοίκησης και αποκέντρωσης.

Κατά την συζήτηση στην βουλή, το ΠαΣοΚ ξεσπάθωσε. Ο Απόστολος Κακλαμάνης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι το νομοσχέδιο φτιάχτηκε καθ' υπόδειξη του Αλαφούζου για να πληγεί ο Μπόμπολας ενώ τα μεγάλα "νομικά κεφάλια" του κόμματος (Ευάγγελος Βενιζέλος, Ανδρέας Λοβέρδος, Ντίνος Ρόβλιας κλπ) χτυπιόντουσαν επιμένοντας ότι οι διατάξεις για τον "βασικό μέτοχο" είναι αντίθετες στο ευρωπαϊκό δίκαιο και αντισυνταγματικές, διαφωνώντας πλήρως με την 3242/2004 απόφαση του ΣτΕ, την οποία προαναφέραμε. Ο πανικός που προκάλεσε το νομοσχέδιο ήταν τόσος ώστε, πριν καν ψηφιστεί, ο Μπόμπολας άρχισε τις συζητήσεις με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο προκειμένου να του πουλήσει όλον τον όμιλο!

Τελικά, το νομοσχέδιο ψηφίζεται και ο Ν.3310/2005 δημοσιεύεται στο ΦΕΚ Α' 30/14-2-2005. Στις διατάξεις του περιλαμβάνονται μερικά ενδιαφέροντα πράγματα για τον περίφημο "βασικό μέτοχο". Κατ' αρχάς, βασικός μέτοχος μιας εταιρείας είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που είτε ανήκει στους δέκα μεγαλύτερους κατόχους μετοχών ή κατόχων δικαιωμάτων ψήφου είτε κατέχει τουλάχιστον 1% των μετοχών ή των δικαιωμάτων ψήφου είτε απλώς κατάρτισε συμβάσεις μαζί της, οι οποίες της έφεραν τουλάχιστον το 10% του τζίρου της. Σημειωτέον ότι για τον υπολογισμό των παραπάνω συναθροίζονται τα αντίστοιχα στοιχεία των συζύγων και συγγενών μέχρι τρίτου βαθμού.

Το μεγάλο πρόβλημα των "νταβατζήδων" δημιουργείται από τις πρώτες παραγράφους των άρθρων 3 και 4 του νόμου:

• Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου, του μέλους οργάνου διοίκησης ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης μέσων ενημέρωσης είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου, του μέλους οργάνου διοίκησης ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που συνάπτει δημόσιες συμβάσεις. Σε περίπτωση που βασικός μέτοχος ή εταίρος της επιχείρησης είναι νομικό πρόσωπο, η ασυμβίβαστη ιδιότητα καταλαμβάνει και τα μέλη οργάνου διοίκησης και τα διευθυντικά στελέχη του νομικού αυτού προσώπου.
• Απαγορεύεται η σύναψη δημοσίων συμβάσεων με επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης, καθώς και με τους εταίρους, τους βασικούς μετόχους, τα μέλη των οργάνων διοίκησης και τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων αυτών. Επίσης, απαγορεύεται η σύναψη δημοσίων συμβάσεων με επιχειρήσεις των οποίων οι εταίροι ή βασικοί μέτοχοι ή μέλη οργάνων διοίκησης ή διευθυντικά στελέχη είναι επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης ή εταίροι ή βασικοί μέτοχοι ή μέλη οργάνων διοίκησης ή διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης.

Προς στιγμή, φάνηκε ότι ο Καραμανλής κέρδισε τον πόλεμο με τους νταβατζήδες αλλά το πρόβλημα ήρθε από εκεί που δεν το περίμενε: από τα λόμπυ των γερμανικών, γαλλικών, ισπανικών μεγάλων εταιρειών, οι οποίες συνεργάζονταν με τις εταιρείες των ελλήνων καναλαρχών και έβλεπαν στον ορίζοντα μεγάλη συρρίκνωση των κερδών τους. Ο άπειρος πρωθυπουργός δεν καταλάβαινε ότι μ' αυτά τα ζητήματα δεν ασχολούνται ο Μπλαιρ και η Μέρκελ αλλά οι "χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι".

[Σκίτσο: Κώστας Γρηγοριάδης - Ριζοσπάστης, 3/6/2005]

Έτσι, λοιπόν, στις 28/4/2005 ο επίτροπος ανταγωνισμού Τσαρλς ΜακΚρήβυ στέλνει επιστολή στην κυβέρνηση, ζητώντας την άμεση τροποποίηση του Ν.3310/2005, ως παραβιάζοντος το κοινοτικό δίκαιο. Η κυβέρνηση απαντά στις 10/5/2005, υπερασπιζόμενη τον νόμο αλλά δυο μέρες αργότερα η Κομμισσιόν επανέρχεται με αυστηρότερη επιστολή τού γενικού διευθυντή εσωτερικής αγοράς Αλεξάντερ Σάουμπ. Ο Σάουμπ ζητά, ούτε λίγο ούτε πολύ, να ικανοποιηθούν πλήρως οι νταβατζήδες: "(...) η αναστολή του νόμου 3310/2005, η μη επαναφορά σε ισχύ του νόμου 3021/2002, καθώς και η μη εφαρμογή της σχετικής συνταγματικής διατάξεως από οιοδήποτε νομοθετικό, εκτελεστικό ή άλλο μέτρο, θεωρούνται αναγκαίες προϋποθέσεις εκ μέρους των υπηρεσιών της Επιτροπής, ώστε να θεωρηθεί ότι έχει γίνει ένα πρώτο βήμα προς τη συμμόρφωση με την αιτιολογημένη γνώμη". 

Επειδή μπορεί να μη το προσέξατε, το υπογραμμίζω εδώ. Ο Σάουμπ απαιτεί να μην εφαρμοστεί η διάταξη του ελληνικού συντάγματος (άρθρο 14, παράγραφος 9), η οποία ορίζει: "Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης μέσων ενημέρωσης είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που αναλαμβάνει έναντι του Δημοσίου ή νομικού προσώπου του ευρύτερου δημόσιου τομέα την εκτέλεση έργων ή προμηθειών ή την παροχή υπηρεσιών. Η απαγόρευση του προηγούμενου εδαφίου καταλαμβάνει και κάθε είδους παρένθετα πρόσωπα, όπως συζύγους, συγγενείς, οικονομικά εξαρτημένα άτομα ή εταιρείες". Και όμως, ούτε ο Καραμανλής ούτε κανείς άλλος τόλμησε να του πει πως δεν του πέφτει λόγος για το τι θα κάνουμε εμείς με το σύνταγμά μας. Ουδείς!

Κάπου εδώ γράφεται το τέλος της μάχης. Στις 2 Ιουνίου κυβέρνηση και ΠαΣοΚ ψηφίζουν τροπολογία αναστολής τού Ν.3310/2005. Ο περίφημος νόμος για τον βασικό μέτοχο καταλήγει στα σκουπίδια και ο νικημένος Καραμανλής δίνει εντολή στον Ρουσόπουλο να φτιάξει καινούργιο. Ο Μπόμπολας και οι όμοιοί του έχουν κάθε λόγο να χαμογελούν ευχαριστημένοι...


---------------------------------
(*) Τον Μάιο του 2005, τα ΜΜΕ "ανακαλύπτουν" ότι ο συνεργάτης του Παυλόπουλου Θανάσης Χούπης έχει στήσει κύκλωμα διορισμών. Σύντομα αποκαλύφθηκε ότι η "υπόθεση Χούπη" ήταν όχι μόνο ανύπαρκτη αλλά και στημένη από κυβερνητικούς κύκλους εχθρικούς προς τον υπουργό εσωτερικών.

Τι να κάνουμε

 Τι να κάνουμε

Χτες, μεταξύ άλλων, ήταν η επέτειος θανάτου του Νικολάι Τσερνισέφσκι, του επαναστάτη που ήταν πρόδρομος του ρώσικου σοσιαλισμού, στοχαστής, λογοτέχνης και συγγραφέας του εμβληματικού μυθιστορήματος "τι να κάνουμε" που το έγραψε μες στη φυλακή κι επηρέασε  βαθιά μια ολόκληρη γενιά επαναστατών, στα τέλη του 19ου αιώνα. Από εκεί δανείστηκε ο Λένιν τον τίτλο της ομώνυμης, κλασικής μπροσούρας του, εν όψει του σημαδιακού 2ου συνεδρίου του ΣΔΕΚΡ που σηματοδότησε τη διάσπαση -ή μάλλον το ρήγμα- με τους μενσεβίκους. Κι ένας σφος λέει, περισσότερο όμως για το "ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω", (που στο μπάσκετ πάντως βήματα είναι) πως κανονικά τέτοια βιβλία δεν πρέπει να τα διαβάζουμε μικροί, πχ στη σπουδάζουσα, γιατί είναι σκέτο κάψιμο, με πολύ ειδικές λεπτομέρειες για το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, που δεν έχουν μεγάλη σημασία σήμερα.

Οι σοβιετικοί πάντως είχαν σε τόσο μεγάλη υπόληψη τον Τσερνισέφσκι, που συμπεριέλαβαν το όνομά του, μαζί με άλλες 18 φυσιογνωμίες επαναστατών και στοχαστών-φιλοσόφων, "προδρόμων και πρωτεργατών" του ουτοπικού κι επιστημονικού σοσιαλισμού, στον οβελίσκο που βρίσκεται στο Κρεμλίνο, στους κήπους Αλεξαντρόφσκι, ένα από τα πρώτα μνημεία της επανάστασης, που στήθηκε στον ένα χρόνο από την επικράτησή της, εν μέσω δηλ πολεμικών επιχειρήσεων. Και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων κι ονόματα αναρχικών, όπως του Προυντόν και του Μπακούνιν, με τους οποίους είχαν συγκρουστεί σκληρά οι Μαρξ κι Ένγκελς.

Το "πρόδρομοι και πρωτεργάτες" που έβαλα παραπάνω σε εισαγωγικά, είναι ο τίτλος του βιβλίου δυο σοβιετικών που επιμελήθηκαν βιογραφικά σημειώματα για τις προσωπικότητες του μνημείου και τα (αντίστοιχα) 19 κεφάλαια του βιβλίου. Το οποίο δε μεταφράστηκε στα ελληνικά από το πρωτότυπο, αλλά από την αγγλική έκδοση, με θεώρηση ενός από τους σχολιαστές του μπλοκ, που παρά την επαφή του (;) με τη θεωρία και τα έργα των κλασικών, άφησε τη μετάφραση του γνωστού "Στο Τζέλατς" (δεν έχω ρώσικα στο πληκτρολόγιο) ως "τι πρέπει να γίνει" αντί για το γνωστό μας "τι να κάνουμε".

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Ή μάλλον τι πρέπει εμείς να κάνουμε; Αυτό είναι το ερώτημα που έθεσε στην εποχή του ο Τσερνισέφσκι κι απασχολεί διαχρονικά τους επαναστάτες για τη δική τους χρονική συγκυρία. Όπου το πιο βασικό είναι να μην απαντήσουμε μοιρολατρικά "ε... τι να γίνει..." ή "τι να κάνουμε κι εμείς" -αυτά έχει η ζωή, κι εμείς τα αποδεχόμαστε παθητικά, όπως έρχονται. Ούτε όμως να φτάσουμε στο νεοφιλελεύθερο ΤΙΝΑκάνουμε του Σύριζα, που επικυρώθηκε στο πρόσφατο 2ο συνέδριό του -που δε νομίζω πάντως να το συζητάμε εκατό χρόνια μετά (πέρα από την ομορφιά που έκανε ο Τσίπρας, γιατί εκτός από το Μοντεσκιέ ξέρει κι από Βολταίρο και μπορεί να διαφωνεί με μια άποψη, αλλά θα υπερασπιστεί μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να ψηφίσεις ξανά και ξανά μέχρι να συμφωνήσεις με τη δική του εισήγηση) όπως το 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ. Κι ίσως τελικά να είναι χειρότερο κάψιμο να ασχολείσαι με αυτό το συνέδριο, παρά με το 1903.

Ας σημειωθεί πάντως, παρεμπιπτόντως, πως στη νέα ΚΕ του Σύριζα που εκλέχτηκε από το Συνέδριο (ευτυχώς με την πρώτη, χωρίς επαναληπτική ψηφοφορία) υπάρχει κι ένας Ανδρέας Παπανδρέου, έτσι για τη σημειολογία του πράγματος. Ενώ αν πάρουμε τοις μετρητοίς την εκτίμηση πως ο Φίλης βγήκε δεύτερος στην ψηφοφορία, γιατί συγκρούστηκε με την Εκκλησία, μπορούμε να πούμε τότε πως κι ο Τσακαλώτος βγήκε πρώτος, γιατί συγκρούστηκε με τους εταίρους κι εφαρμόζει φιλολαϊκά μνημόνια.
Τόση σύγκρουση από το ΠαΣοΚ είχαμε να δούμε...

Χτες λοιπόν, που ήταν η επέτειος θανάτου του Τσερνισέφσκι, ο καλύτερος τρόπος για να την τιμήσει κανείς και να απαντήσει στο διαχρονικό ερώτημά του, ήταν έμπρακτα, στους δρόμους και τα μαζικά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και των εργασιακών που μπαίνουν στο στόχαστρο.

Τι μπορούμε να κρατήσουμε από τη χτεσινή ημέρα;
Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα ήταν μαζική -αν και κάπως δύσκολο να την υπολογίσεις με ακρίβεια, αφού ουσιαστικά έγιναν τρεις διαφορετικές προσυγκεντρώσεις-πορείες, από Κάνιγγος-Ακαδημίας, Σταδίου και Στύλους του Ολυμπίου Διός. Η προσέλευση ωστόσο, αν και μαζική, ήταν κάτω από τις απαιτήσεις των περιστάσεων και το συναγερμό που πρέπει να σημάνει για τα εργασιακά, εφόσον δε θέλουμε να μετρήσουμε μία ακόμα ήττα.

Το πιο σημαντικό στοιχείο ήταν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που έδωσαν διαφορετικό τόνο. Το ανοιχτό, πλατύ κάλεσμα σε εργατικά σωματεία και συλλογικούς φορείς έχει συγκεντρώσει πάνω από 500 υπογραφές, προσεγγίζοντας σταδιακά τα μεγέθη της μεγάλης κινητοποίησης του πανελλαδικού συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ, της 1ης Νοέμβρη του 14'.

Προφανώς το βασικό δεν είναι να μαζέψουμε μερικές σφραγίδες παραπάνω για μόστρα, ιδίως σε μια περίοδο γενικευμένης απαξίωσης των σωματείων, αλλά ο συντονισμός δράσης και τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά τα σωματεία. Το πρώτο βήμα είναι η κατάθεση πρότασης νόμου σε όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου -πλην της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Κι αν είναι προφανές πως μόνο το ΚΚΕ θα την στηρίξει, παρόλα αυτά η κίνηση έχει μια αξία, για να διαλυθούν αυταπάτες, να ξεσκεπαστεί ο ρόλος του καθενός και να διαπαιδαγωγηθούν οι εργαζόμενοι.

Παράλληλα, υπάρχει το ανοιχτό κάλεσμα του ΠΑΜΕ για τη συνδιάσκεψη στο ΣΕΦ, όπου είναι σημαντικό να υπάρξει μαζική ανταπόκριση, και η άσκηση πίεσης για την προκήρυξη γενικής απεργίας μες στο Νοέμβρη, όπου το ζητούμενο δεν είναι απλά να προκηρυχθεί, αλλά ποιος θα τη σηκώσει και θα τρέξει να την οργανώσει.

Εδώ είναι που θα δοκιμαστεί κι η ειλικρίνεια των ενωτικών διαθέσεων κάποιων δυνάμεων. Θα υπάρξει ενότητα, κοινή δράση, "ενιαίο μέτωπο" ή όπως αλλιώς το πει κανείς στη διάλεκτό του, σε αγωνιστική βάση; Από τις 15 ομοσπονδίες και τα  περίπου 20 εργατικά κέντρα που συνυπογράφουν το κάλεσμα αγώνα, στο ΠΑΜΕ* συσπειρώνονται περίπου τα μισά. Χτες ένα από τους ομιλητές ήταν από τα τσιμέντα Χαλκίδας (που δεν πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ). Ενώ η δική μας περιφρούρηση ήταν από διακριτική έως υποτυπώδης.

Όπως ήταν δηλ, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη η παρουσία του εξωκοινοβουλίου. Οι γνωστοί (και όχι ιδιαίτερα διακριτικοί) ΣΕΚίτες και μια ισχνή παρουσία του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων μόνο στην Αθήνα (σεισμός-σεισμός-συντονισμός) παρά το ξεχωριστό κάλεσμα που είχαν στα Προπύλαια (εάν δεν κάνω λάθος).
Θα μπορούσε να ανταποδώσει κανείς τις διαδικτυακές σπόντες για του πλειστηριασμούς και να πει: μα γιατί άραγε δεν ενδιαφέρονται για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και δεν το έχουν εντάξει στις προτεραιότητές τους -όπως δεν είχαν εντάξει και το ασφαλιστικό την περασμένη άνοιξη;
Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες, και δεν είναι αυτοί το κρίσιμο μέγεθος για την όποια κοινή δράση, ενότητα, κτλ.

*το οποίο ΠΑΜΕ ούτως ή άλλως δε συσπειρώνει μόνο ένα στενό κομματικό πυρήνα -κι αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό σε οποιονδήποτε καλόπιστο παρατηρητή. Και μου έχει μείνει μια χαρακτηριστική φράση του ΓΓ στην περυσινή Συνδιάσκεψη για τη δουλειά στο εργατικό κίνημα, που έλεγε πως στο ΠΑΜΕ δε δρουν μόνο οι κομμουνιστές, αλλά... κάθε καρυδιάς καρύδι.

Αξίζει τον κόπο, επίσης, να παρακολουθήσει κανείς το χαιρετισμό του Μαυρίκου, με τον αισιόδοξο, φορτισμένο τόνο και τις νότες προλεταριακού διεθνισμού-ενθουσιασμού. Αλλά και την προσεγμένη κεντρική ομιλία του Τασιούλα.

-Στα υστερόγραφα της ανάρτησης, μπορούμε να προσθέσουμε ότι η ΕφΣυν πρόβαλε πρωτοσέλιδα (!) το χτεσινό συλλαλητήριο, αλλά ως δράση του ΠΑΜΕ! Ενώ το ερχόμενο Σάββατο κυκλοφορεί με ένα αφιέρωμα στο Χαρίλαο Φλωράκη (τι έχουμε να διαβάσουμε πάλι...)

-Και για να ανταποδώσουμε το "ενιαίο μέτωπο" στους Σεκίτες, μπορείτε να παρακολουθήσετε σήμερα το απόγευμα στο (μαρξιστικό) βιβλιοπωλείο τους, πίσω από την Τιτάνια, την παρουσίαση του βιβλίου του Δ. Σκλαβενίτη (που νομίζω ότι κινείται στο χώρο του Σύριζα) Κάτσε καλά Γεράσιμε  για το μαθητικό κίνημα της Μεταπολίτευσης. Παρά τους όποιους πολιτικούς περιορισμούς, νομίζω πως έχει ενδιαφέρον και χρήσιμα στοιχεία, για αρκετές γενιές.

-Για την επέτειο της Αλλαγής, και τις τρεισίμισι δεκαετίες που κλείνει, κάποια άλλη φορά.

ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

  ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Η επέτειος, πριν πέντε μέρες, της απελευθέρωσης της πρωτεύουσας  από τους γερμανούς γιορτάστηκε με την καθιερωμένη τελετή στην ακρόπολη, ενώ ο πρωθυπουργός στο μήνυμά του για την επέτειο ξεχωρίζει τη φετινή, γιατί «σήμερα η 12^η Οκτωβρίου γιορτάζεται ανοιχτά» επειδή δεν «φοβόμαστε να μιλήσουμε για το παρελθόν». Κι είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προσπαθήσει να αντλήσει κύρος και  αξιοπιστία από το  παρελθόν, ένα παρελθόν ανακατασκευασμένο στα μέτρα του.

Και σ’  αυτό το παρελθόν αναφέρεται και το δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, της 9^ης Οκτωβρίου, «Το φάντασμα της Ιστορίας, Πρώτη φορά Αριστερά» που μας θυμίζει ότι «Για πρώτη φορά υπουργούς της Αριστεράς η Ελλάδα γνώρισε ως γνωστόν το φθινόπωρο του 1944, με τα πέντε χαρτοφυλάκια του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας που σχηματίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1944», επιλέγοντας βέβαια να αναφερθεί σε φαινόμενα «σύμφυτα με την άσκηση εξουσίας, όπως η ευνοιοκρατία, ο νεποτισμός ή το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ κομμουνιστικής ηγεσίας και βάσης» με μαρτυρίες από απομνημονεύματα για «συγγενείς και προστατευόμενες», για «συσσίτιο δυο ταχυτήτων» για «διευθυντικά διλήμματα» που αποδεικνύουν την ανικανότητα των «παλαίμαχων επαναστατών» να διαχειριστούν προβλήματα παραγωγής, όπως η διαχείριση ενός εργοστασίου. Και βέβαια σ’ όλο το άρθρο η κατανόηση για όλα αυτά τα προβλήματα συμπεριφοράς που προέκυπταν  εκφράζεται επανειλημμένως, όπως και ο θαυμασμός για τους αγωνιστές της αριστεράς. Είναι που κατά τη διαδικασία της υποδόριας επιβολής μιας νέας εκδοχής του παρελθόντος παραφθείρονται γεγονότα και παραστάσεις μεγεθύνοντας ό,τι μπορεί να τα αμαυρώνει και συνάμα ανασυντίθενται παροχετευόμενα όμως προς τις προοπτικές της κυρίαρχης τάξης.  Παραφθορά από τη μια μεριά υπαγωγή από την άλλη σε προοπτικές και σχέδια που μεταμφιέζονται σε φιλολαϊκά.  Το ανασυντιθέμενο  παρελθόν  δεν είναι τίποτε παραπάνω από σωρεία παραστάσεων που επιδέχονται ηθικού τύπου κρίσεις. Εξαφανίζονται και διαλύονται οι συγκεκριμένες τάξεις και στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, η πάλη τους και η ιστορικότητά τους. Τη θέση της  ταξικής κοινωνικής συνείδησης αντικαθιστά μια απλοϊκή παράσταση του κόσμου, μια αξιολογική διχοτόμηση καλού/κακού, όπου ενώ μεγαλοφώνως ταυτίζεται το καλό με την Αριστερά την ίδια στιγμή υπονομεύεται αυτή η ταύτιση.

Και τι άλλο από υπονόμευση είναι και  όταν  ο Α. Τσίπρας στον εναρκτήριο λόγο του στο 2^ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μιλά  για την  "Αριστερά που δεν διστάζει να αναλάβει το ιστορικό καθήκον, να σηκώσει στους ώμους της την ευθύνη για την έξοδο από την κρίση με την κοινωνία όρθια», για την αριστερά που πάντα «ο τόπος την καλούσε στα δύσκολα», θέλοντας, ασκώντας την πολιτική της κυρίαρχης τάξης,  να ενσωματώσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στη μακρά αγωνιστική παράδοση του επαναστατικού κινήματος της αριστεράς –που είναι όμως το ΚΚΕ που οργανώνει  και καθοδηγεί. Είναι γι’  αυτό που πρέπει να προσεταιριστεί τις  ιστορικές μνήμες του λαϊκού κινήματος που έχουν συνδυαστεί  με τους αγώνες της αριστεράς όλη τη μεταπολεμική περίοδο και τροφοδότησαν μια πολιτική ριζοσπαστικότητα, ώστε  τώρα, στον καιρό της κρίσης, να μην υπάρξει η δυνατότητα να πάρει πιο καθαρά χρώματα και να προοιωνίζεται βαθιούς ιδεολογικούς μετασχηματισμούς που να δικαιώνουν το ΚΚΕ και τις επιλογές του.

Και είναι κι  αυτό το κεντρικό σύνθημα στο 2^ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, «Με την Αριστερά μπροστά για την Ελλάδα που μας αξίζει. Κοινωνική Δικαιοσύνη -Δημοκρατία -Δίκαιη Ανάπτυξη», που δεν εκφράζει παρά την αγωνιώδη  προσπάθεια του κόμματος να συνεχίσει να πείθει, αλλοιώνοντας  το νόημα που αναδύεται από τη σχέση ανάμεσα στο σύνθημα-κείμενο και στα εξωκειμενικά συμφραζόμενα. Σαν να μην μεσολάβησε η κρίση από την εποχή που   γινόταν ολοένα και πιο αποδεκτό στο κοινωνικό φαντασιακό ότι οι οικονομικές συνθήκες όφειλαν  φυσιολογικά να τείνουν προς μια ορισμένη ισότητα, κατά τα πρότυπα της σοσιαλδημοκρατίας. Μόνο που η κρίση του καπιταλισμού  έδωσε την ώθηση σ’ έναν ακόμα πιο σκληρό ανταγωνισμό που έμελλε να σαρώσει τα όνειρα της ενσωμάτωσης του συνόλου του πληθυσμού  σε μια γενικευμένη μεσαία τάξη με ομαλά αυξανόμενη αγοραστική δύναμη. Και τώρα όλο και ευρύτερα  κοινωνικά στρώματα κατρακυλούν στην αβεβαιότητα, την ανεργία και τη φτώχεια.

               Κι όλα αυτά τα μεγάλα λόγια των «αριστερών» κυβερνώντων, η καπηλεία αγώνων του παρελθόντος αποσκοπούν να δώσουν την εντύπωση ότι εξακολουθούν να διαθέτουν την ικανότητα να αντιστέκονται, όπως έδειχναν όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Και δεν πρόκειται βέβαια για ιδεολογική διάβρωση ενός κόμματος του οποίου οι μόνες σχέσεις με ό,τι θεωρούσαμε  αριστερά είναι της τάξης ενός ονοματικού προσδιορισμού, αλλά για αποκάλυψη του πραγματικού ρόλου του.

               Κι έτσι και με  την αρωγή του ΣΥΡΙΖΑ να σκεφτόμαστε το παρόν μας μέσα στον ιστορικό χρόνο  με τη λογική του  ομοιώματος, ενός κατασκευασμένου ομοιώματος, με τη μετατροπή των παλαιών πραγματικοτήτων σε ένα σύνολο εικόνων που καλλιεργούν ψευδαισθήσεις, με  ρητορικά τεχνάσματα πάνω σε στερεότυπα, καταλύοντας κάθε αίσθηση μέλλοντος και συλλογικού οράματος, κι εγκαταλείποντας κάθε σκέψη μελλοντικής αλλαγής  της κοινωνίας. Όσο  εναργέστερη θα γίνεται η συνειδητοποίηση ότι τα αστικά κόμματα που εκφράζουν την κυρίαρχη τάξη  είναι υπόλογα για την οικονομική  εξαθλίωση και όσο θα συνοδεύεται αυτό από τη συνειδητοποίηση των οξυμένων προβλημάτων και αναγκών μας,  τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος όλα αυτά  να δημιουργήσουν  ένα εκρηκτικό απόθεμα που ο ΣΥΡΙΖΑ ευτελίζοντας τους παρελθοντικούς αγώνες κι απαξιώνοντας κοινωνικά οράματα κάνει ό,τι μπορεί για να μη βρει το δρόμο να εκφραστεί. Κι είναι γι’  αυτό που πολλές φορές ο κυρίαρχος λόγος ταυτίζει ΣΥΡΙΖΑ και κομμουνισμό, για  ν’ απαξιωθεί συλλήβδην το κομμουνιστικό όραμα, ώστε μαζί η απογοήτευση, ο φόβος η ανασφάλεια, η απαξίωση των αγώνων και η έλλειψη εμπιστοσύνης στο κοινωνικό όραμα  μετασχηματισμού της κοινωνίας να εμποδίζουν να βρει το λαϊκό κίνημα  δρόμους πολιτικούς, και να βιώνεται περισσότερο  σαν απωθημένο  παρά σαν εκλογικευμένη πολιτική και ιδεολογική συνείδηση.

Δυναμώνει η φωτιά του πολέμου

Δυναμώνει η φωτιά του πολέμου

Ολο και περισσότερο φουντώνει η φωτιά του πολέμου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (Ιράκ, Συρία και στην πολύπαθη Υεμένη, που ο λαός της σφαγιάζεται από τη Σαουδική Αραβία και συμμάχους της, πάνω από δυο χρόνια, χωρίς να «ιδρώνει» και πολύ το «αυτί» της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας). Από χτες και επίσημα, ανακοινώθηκε ότι ξεκινά η επιχείρηση για την επανακατάληψη της Μοσούλης, μιας απ' τις μεγαλύτερες πόλεις στο Ιράκ που ελέγχουν τα τελευταία χρόνια οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», που βεβαίως όλοι αυτοί που σήμερα τους πολεμούν, είναι αυτοί που τους βοήθησαν να ανδρωθούν και έκαναν μπίζνες μαζί τους, με το λαθραίο πετρέλαιο που μοσχοπουλιόταν. Στην επιχείρηση παίρνουν μέρος ο ιρακινός στρατός, οι δυνάμεις των Κούρδων πεσμεργκά (αυτών που είχαν βοηθήσει στην αμερικανική επέμβαση το 2003), οι δυνάμεις που εκπαιδεύτηκαν από την Τουρκία (επίσης με βασική συμβολή στο δυνάμωμα των τζιχαντιστών), άλλες κουρδικές δυνάμεις που δεν έχουν την έγκριση της Τουρκίας, ειδικές δυνάμεις του στρατού των ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας και άλλων του ...λεγόμενου «διεθνούς αντιτρομοκρατικού συνασπισμού», τόσο στο έδαφος όσο και από αέρος. Οι μάχες ήδη λέγεται ότι θα διαρκέσουν κάποιους μήνες, ενώ οι υπολογισμοί του ΟΗΕ κάνουν λόγο για περίπου 1 εκατομμύριο νέους άμαχους εκτοπισμένους από τις πολεμικές επιχειρήσεις που θα ενταθούν.

***

Είναι φανερό ότι η μάχη για τη Μοσούλη στο Ιράκ σχετίζεται άμεσα με το ευρύτερο γεωστρατηγικό παιχνίδι και τις εξελίξεις στη Συρία. Πραγματοποιείται σε μια περίοδο που «χοντραίνει» ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, με επίκεντρο το Χαλέπι (πόλη κομβική για τον ανεφοδιασμό των τζιχαντιστών), όπου το τελευταίο διάστημα ο συριακός στρατός με τη στήριξη της ρωσικής αεροπορίας έχει καταφέρει σημαντικά πλήγματα τόσο στους τζιχαντιστές του ΙΚ όσο και σε αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στην κυβέρνηση Ασαντ, που συνεργάζονται με ισλαμιστικές οργανώσεις τύπου «Αλ Νούσρα». Τα προσχήματα που χρησιμοποιούν και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι ιμπεριαλιστές, είναι τα γνωστά περί «προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Οι Βρετανία και Γαλλία, που «χάνουν θέσεις» στον ανταγωνισμό στη Μ. Ανατολή, ζητάνε την καταδίκη της Συρίας και της Ρωσίας για «εγκλήματα πολέμου», λες και η άλλη πλευρά, αυτοί που ξεκίνησαν την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Τουρκία, πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου) πριν από 5 χρόνια και υποδαύλισαν την εσωτερική σύγκρουση, βομβάρδιζαν με ...ροδοπέταλα! Τα όποια, όμως, προσχήματα δεν μπορούν να κρύψουν την ουσία. Οτι η περιοχή βρίσκεται στο στόχαστρο του ανταγωνισμού μονοπωλιακών ομίλων για τον τεράστιο ενεργειακό πλούτο, για τους αγωγούς μεταφοράς της Ενέργειας προς άλλες περιοχές και αγορές, για το μοίρασμα σφαιρών γεωστρατηγικής επιρροής.

***

Είτε στα πολεμικά μέτωπα, είτε στα διπλωματικά, όπως αυτά που είχαμε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Λοζάνη της Ελβετίας, με Ρωσία, ΗΠΑ και κάποιες γειτονικές χώρες της Συρίας, και στο Λονδίνο, με ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, που εξέτασαν κυρώσεις κατά της Συρίας και της Ρωσίας (τελικά με ένσταση της Γερμανίας δεν καταλήχτηκαν κυρώσεις κατά της Ρωσίας), το διακύβευμα είναι ίδιο: Ποιος θα έχει το «πάνω χέρι», όταν θα ολοκληρωθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, στη μοιρασιά, που μπορεί να σημάνει και διαμελισμό της Συρίας και του Ιράκ και φυσικά του πλούτου τους. Αυτό διαμορφώνεται από τώρα σε ένα διαρκές παζάρι, που πληρώνουν ήδη με το αίμα τους οι λαοί, με τη φτώχεια και τη δυστυχία, με τον ξεριζωμό και την προσφυγιά.
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι το ενδεχόμενο μιας πολύ πιο γενικευμένης σύγκρουσης είναι πολύ πιθανό. Και μόνο η τεράστια συσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων, πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου δείχνει ανάγλυφα ότι μιλάμε για μια τεράστια «μπαρουταποθήκη». Σε αυτό το σκηνικό και με δεδομένο ότι και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ευθυγραμμίζεται πλήρως με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ (χτες συνεδρίαζαν και για τη Συρία οι υπουργοί Εξωτερικών της λυκοσυμμαχίας στο Λουξεμβούργο), ο λαός μας απαιτείται να είναι σε εγρήγορση. Τόσο για να αντισταθεί σε οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας, αλλά κυρίως με την πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να συνειδητοποιείται η ανάγκη της συνολικής ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων.

Δ. Κ

«Ευθύνη» για το κεφάλαιο

«Ευθύνη» για το κεφάλαιο

Περίσσεψαν οι μεγαλοστομίες στο δεύτερο τακτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που ολοκληρώθηκε την Κυριακή, όπου δεν υπήρξε παρέμβαση, με κορυφαία βεβαίως αυτή του προέδρου του κόμματος και πρωθυπουργού, Αλ. Τσίπρα, που να μη φιλοδοξούσε να κάνει το μαύρο άσπρο, να παραμορφώσει την πραγματικότητα, προκειμένου να εξωραϊστεί η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, να καλλιεργηθούν νέες αυταπάτες στο λαό και να χειραγωγηθεί αυτός στα μείζονα προτάγματα της αστικής τάξης που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Κάπως έτσι ακούστηκαν - και ο φιλικά διακείμενος στην κυβέρνηση Τύπος αναπαρήγαγε κατά κόρον - τα περί «αριστεράς της ευθύνης», «αριστεράς που διεξάγει πόλεμο υπέρ του λαού», που «χτυπήθηκε για το λόγο αυτό σκληρά, αλλά άντεξε», που «δεν φοβάται να μπει στη φωτιά για την προάσπιση των λαϊκών συμφερόντων», που «δεν διστάζει να αναλάβει το ιστορικό καθήκον», να «σηκώσει στους ώμους της την ευθύνη για την έξοδο από την κρίση με την κοινωνία όρθια»...
Φυσικά, όλα αυτά διανθισμένα με πολύ χτύπημα στην πλάτη και κατανόηση για τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο λαός, καθώς και κάλπικες υποσχέσεις ότι «το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν ξημερώσει», καλλιεργώντας ανοχή και αναμονή.
Οι μάχες που έδωσε και δίνει η κυβέρνηση αποτυπώνονται με τη μέγιστη δυνατή ευκρίνεια στο κυβερνητικό έργο. Στα δεκάδες μέτρα που προσφέρουν αφειδώς προνόμια και χρήμα στο κεφάλαιο για να στηριχθεί η ανάκαμψη της κερδοφορίας του, στις διαπραγματεύσεις και τις διεργασίες όπου πρωταγωνιστεί η κυβέρνηση προκειμένου να χαλαρώσει σε επίπεδο ΕΕ ο σφιχτός δημοσιονομικός «κορσές», που δεν επιτρέπει ακόμα μεγαλύτερη στήριξη στην αστική τάξη. Την ίδια ώρα, αποτυπώνεται στα δεκάδες αντιλαϊκά μέτρα που αυτή η κυβέρνηση διατήρησε αλλά και σε αυτά που η ίδια νομοθέτησε υλοποιώντας το 3ο μνημόνιο, το οποίο συνομολόγησε με τους εταίρους και μαζί με τις άλλες δυνάμεις της αστικής διαχείρισης ψήφισε στη Βουλή. Μειώσεις μισθών και συντάξεων, απογείωση της φοροληστείας, πετσόκομμα των δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα, «καθρέφτης» του οποίου είναι η κατάσταση στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην Παιδεία κ.α. Αποτυπώνεται στα νέα μέτρα που έρχονται στο πλαίσιο της δεύτερης «αξιολόγησης». Αλλωστε, δεν ήταν τυχαίες οι επισημάνσεις καθ' όλη τη διάρκεια των εργασιών του συνεδρίου για το δύσκολο τρίμηνο που έρχεται...
Εν ολίγοις, η «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι είναι η δύναμη της ευθύνης που ανέλαβε απέναντι στο κεφάλαιο να στηρίξει τις προσπάθειες ανάκαμψης, εφαρμόζοντας την απαραίτητη πολιτική και διεκδικώντας σε επίπεδο ΕΕ πρόσθετα μέτρα υπέρ της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Πολιτική ταξική, υπέρ του κεφαλαίου και βαθιά αντιλαϊκή. Η διαφορά βεβαίως σε σχέση με όλους τους προηγούμενους είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει καλύτερα το χαρτί της χειραγώγησης της εργατικής - λαϊκής αντίδρασης, καλλιεργώντας αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Ολα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και στάχτη στα μάτια του κόσμου προκειμένου να αποσπαστεί η ανοχή και να θέσει σε κατάσταση αναμονής την αναγκαία σήμερα οργάνωση και ανάπτυξη της πάλης του για ανάκτηση απωλειών, διεκδίκηση μέτρων που απαντούν στις ανάγκες του.