ΤΟΥΡΚΙKΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ Οι ανακατατάξεις μεγαλώνουν την επιθετικότητά της

ΤΟΥΡΚΙKΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

Οι ανακατατάξεις μεγαλώνουν την επιθετικότητά της

Copyright 2016 The Associated

Από τη διαμαρτυρία οπαδών του κυβερνώντος ΑΚΡ έξω από τη γερμανική πρεσβεία, με συνθήματα που κατηγορούν το Βερολίνο για «υπόθαλψη τρομοκρατών»

«Η Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την Τουρκία. Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να περιοριστούμε σε 780 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, γιατί τα φυσικά μας σύνορα είναι διαφορετικά από τα σύνορα της καρδιάς μας. Τα αδέλφια μας σε Μοσούλη, Κιρκούκ, Χασάκα, Χαλέπι, Χομς, Μιστράτα, Σκόπια, Κριμαία και τον Καύκασο μπορεί να βρίσκονται έξω από τα φυσικά μας σύνορα, αλλά βρίσκονται όλα μέσα στα σύνορα της καρδιάς μας. Βρίσκονται στο επίκεντρο της καρδιάς μας...».
Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από την ομιλία του Προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε εκδήλωση για την επέτειο του θανάτου του Κεμάλ Ατατούρκ, την περασμένη Πέμπτη, 10 Νοέμβρη, στην Αγκυρα.
Ο Τούρκος ηγέτης επιβεβαίωσε, ακόμα μια φορά, ότι οι προκλητικές παρεμβάσεις της χώρας του που το τελευταίο διάστημα αυξάνονται διαρκώς, αντανακλούν την αποφασιστικότητα με την οποία η ντόπια πλουτοκρατία μελετά πώς θα προστατέψει τα στρατηγικά της συμφέροντα σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων και διεργασιών στην ευρύτερη περιοχή της. Ετσι, συνέχισε: «Η Τουρκική Δημοκρατία δεν προέκυψε από το πουθενά. Οπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία έλαβε την σκυτάλη από τους Σελτζούκους, έτσι και η Τουρκική Δημοκρατία την παρέλαβε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ενστερνιζόμαστε την ιστορία μας στο σύνολό της». Μάλιστα, για να παινέψει και τα εργαλεία με τα οποία εντείνεται η προσπάθεια για διάνοιξη νέων πεδίων δράσης στα τουρκικά μονοπώλια, ο Ερντογάν άρχισε να εξιστορεί την περίπτωση ενός γέροντα στα Σκόπια που υψώνοντας το κεφάλι του αντίκρισε μια μέρα ομάδα της ΤIKA και είπε: «"Γιατί αργήσατε;... Σας περιμέναμε έναν αιώνα"... Πράγματι - συνέχισε να διηγείται - πέρασε ένας αιώνας από τότε που αφήσαμε αυτό το γεωγραφικό χώρο. Ωστόσο, οι άνθρωποι εκεί ποτέ δε σταμάτησαν να περιμένουν και να ελπίζουν... Σήμερα, δραστηριοποιούμαστε εκεί με τις οργανώσεις αρωγής μας, τα εκπαιδευτικά μας συστήματα, τις οργανώσεις υγείας και τα αναπτυξιακά μας σχέδια. Πάντα σημειώνω: ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από τους πέντε (σ.σ. που απαρτίζουν τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ)».
Η TIKA είναι η Τουρκική Υπηρεσία Διεθνούς Συνεργασίας και Συντονισμού που ίδρυσε η τουρκική κυβέρνηση το 1992, για να καθορίσει πιο συγκεκριμένες διαδρομές και δράσεις διείσδυσης του τουρκικού κεφαλαίου σε έναν πλανήτη, όπου οι αντεπαναστατικές ανατροπές δυνάμωσαν τα περιθώρια εκμετάλλευσης για πολλά μονοπώλια.

Ετοιμότητα δράσης για την ασφάλεια του κεφαλαίου

Μόλις πριν από είκοσι μέρες, ο Ερντογάν είχε επαναφέρει από την Προύσσα το Εθνικό Συμβόλαιο, την απόφαση που είχε πάρει η οθωμανική Βουλή το 1920, προβλέποντας ότι τα σύνορα του εθνικού κράτους που επρόκειτο να συγκροτηθεί θα ταυτίζονταν με τα σύνορα που είχε η οθωμανική αυτοκρατορία μετά το τέλος του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. «Η Τουρκική Δημοκρατία δεν είναι το πρώτο κράτος που ιδρύσαμε εμείς οι Τούρκοι. Είναι το τελευταίο. Δεν αποδεχτήκαμε αυτά τα σύνορα με τη θέλησή μας» τόνιζε τότε, σπεύδοντας να θυμίσει και ότι «οι ιδρυτές» της σύγχρονης Τουρκίας «είχαν γεννηθεί έξω από τα σημερινά σύνορα» (σ.σ. ο Κεμάλ Ατατούρκ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη)» και ότι «δε θα μείνουμε θεατές στις εξελίξεις που αφορούν την ασφάλειά μας. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε οτιδήποτε είναι απαραίτητο σύμφωνα με το δίκαιο, έτσι ώστε να βρίσκεται ταυτόχρονα και στο τραπέζι (των διαπραγματεύσεων) και στο πεδίο (των μαχών)... Σε αντίθεση με το παρελθόν, είμαστε αποφασισμένοι να διασφαλίσουμε την ασφάλεια και την ειρήνη με τα χέρια μας αν χρειαστεί...» Και σε συνέχεια προηγούμενης αναμόχλευσης της Συνθήκης της Λοζάνης, ελάχιστες μέρες μετά, ο Ερντογάν επέμενε: «Φέραμε στην επικαιρότητα τη Λοζάνη και το Εθνικό Συμβόλαιο. Φαίνεται πως κάποιες αλήθειες μάς τις έμαθαν λάθος. Θέλω από τη νεολαία μας να εξετάσει τη Λοζάνη (...) Τα λάθη αυτά πρέπει να τα ξέρουμε... Το 2016 δεν μπορούμε να κινούμαστε με τη λογική του 1923. Αυτό είναι άδικο δεν μπορούμε να το δεχθούμε. Οταν αλλάζουν τα πάντα στον κόσμο δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο σημείο που βρεθήκαμε τότε».

Ρευστότητα και ευρύτερες ανακατατάξεις

Η επιμονή με την οποία η Τουρκία «σκαλίζει» όλο και περισσότερο συνοριακά ζητήματα εκδηλώνεται σε μια περίοδο που στη «γειτονιά» της δυναμώνει η ιμπεριαλιστική αναμέτρηση με επίκεντρο Συρία και Ιράκ, στην οποία η Αγκυρα να διεκδικεί ενεργότερο ρόλο, προσδοκώντας ότι έτσι θα μπορέσει να αποτρέψει (ή να ελέγξει καλύτερα) ενδεχόμενα που την ανησυχούν, όπως η περαιτέρω αναβάθμιση του κουρδικού παράγοντα και η δημιουργία κουρδικού κράτους. Ο «αποκλεισμός» της όμως από κρίσιμες στρατιωτικές επιχειρήσεις (βλ. Μοσούλη και Ράκα) είναι ενδεικτικός των σφοδρών αντιθέσεων και της περίπλοκης κατάστασης που έχει διαμορφωθεί.
Μέρος των ενδοϊμπεριαλιστικών διεργασιών είναι και η προσέγγιση της Τουρκίας με τη Ρωσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξαλείφθηκαν οι σοβαρές διαφωνίες τους σε σημαντικά ζητήματα, όπως η μετάβαση στη μετά Ασαντ εποχή για τη Συρία. Ωστόσο, κανείς δεν προσπερνά το γεγονός ότι, και την βδομάδα που μεσολάβησε, επανήλθαν σενάρια που θέλουν την Αγκυρα να στρέφεται προς τη Μόσχα για να αποκτήσει το αντιπυραυλικό σύστημα που εδώ και χρόνια σχεδιάζει και πλέον, οι ενισχυμένες «απειλές για την ασφάλειά» της το καθιστούν «απαραίτητο».
Επιπλέον, τις τελευταίες μέρες και ειδικά μετά το κύμα διώξεων σε βάρος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος HDP, εμφανίστηκαν ξανά νέες «τριβές» μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ. Μάλιστα, η Εκθεση Προόδου για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις που οι Βρυξέλλες δημοσίευσαν μεσοβδόμαδα εντόπιζε «σοβαρή στροφή προς τα πίσω» στην εκπλήρωση ενταξιακών κριτηρίων. Από τη μεριά του, ο Ερντογάν βρήκε νέα αφορμή για υψηλούς τόνους, επισημαίνοντας ότι αδιαφορεί αν στην Ευρώπη χαρακτηρίζεται «δικτάτορας» και ξεκαθαρίζοντας ότι το «παζάρι» σε «μέτωπα» όπως και το Προσφυγικό θα γίνει ακόμα πιο «σκληρό». «Υποθέτω ότι εκείνοι που προσφέρουν καταφύγιο για τους τρομοκράτες που δραπετεύουν από την Τουρκία είναι προετοιμασμένοι και για μερικά εκατομμύρια πρόσφυγες...» ανταπάντησε, σε μια δήλωση που βεβαιώνει ότι τα εκατομμύρια των κατατρεγμένων από τον ιμπεριαλισμό αξιοποιούνται ως μοχλός προώθησης πολυεπίπεδων, επικίνδυνων, αντιλαϊκών επιδιώξεων.
Ειδικά μεταξύ Βερολίνου και Αγκυρας, τα τελευταία 24ωρα έγιναν επισημάνσεις που έχουν ειδική αξία. Οπως η κατηγορία του Ερντογάν ότι η Γερμανία «περιθάλπει τρομοκράτες». Μάλιστα, οπαδοί του ΑΚΡ διαμαρτυρήθηκαν και με συγκέντρωση έξω από τη γερμανική πρεσβεία στην Αγκυρα. Αλλά ενδεικτική ήταν και η έκκληση του Γερμανού υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μάικλ Ροθ, σε όσους διώκονται στην Τουρκία ότι «μπορούν να κάνουν αίτηση για άσυλο στη Γερμανία. Και αυτό δεν αφορά (μόνο) τους δημοσιογράφους» (δήλωση που έγινε, ενώ στην Τουρκία αυξάνονται οι συλλήψεις και σε σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιούλη).
Οι ευρωπαϊκές «ενστάσεις» για τη «συμπεριφορά» της Τουρκίας δεν προέρχονται όμως μόνο από το Βερολίνο.
Την Πέμπτη, η Βουλή της Αυστρίας ζήτησε διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων (αλλά και επανενεργοποίηση της «ειρηνευτικής διαδικασίας» για το Κουρδικό). Ο ΥΠΕΞ του Λουξεμβούργου, Ζαν Ασελμπορν, σχολίαζε τη Δευτέρα ότι οι πρακτικές της τουρκικής κυβέρνησης κατά των αντιπάλων της «είναι πρακτικές που χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια της περιόδου των ναζί» και πρότεινε να της επιβληθούν οικονομικές κυρώσεις, «για να αντιμετωπίσουμε την αφόρητη κατάσταση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

«Κουβάρι» φονικών αντιθέσεων

Ολα τα παραπάνω δείχνουν ότι η Τουρκία βυθίζεται στο ήδη πολύ πλεγμένο «κουβάρι» των σφοδρών ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που δυναμώνουν. Η όξυνση των ανταγωνισμών μεγαλώνει την ανησυχία και την «κινητικότητα» στα επιτελεία όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά και ειδικότερα στης Τουρκίας, με δεδομένο ότι ο συσχετισμός δύναμης σε μια σειρά περιοχές που την αφορούν «στενά» μοιάζει όλο και περισσότερο ρευστός.
Σε αυτό το πλαίσιο, κλιμακώνεται η προκλητικότητά της και στα Ελληνοτουρκικά, αλλά και στο Κυπριακό, γενικά στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ επρόκειτο να ξεκινήσει η συνάντηση για το Κυπριακό στην Ελβετία (που πολλοί τη χαρακτήριζαν ιδιαίτερα κρίσιμη) η Τουρκία προανήγγειλε νέα κάθοδο του «Μπαρμπαρός» στα ανοιχτά της Κύπρου, ενώ όταν η συνάντηση ήταν σε εξέλιξη η ηγεσία της χώρας υπενθύμιζε την ετοιμότητά της να «προσαρτήσει το βόρειο κομμάτι» της Κύπρου.
Το δικό τους βάρος αποκτούν, άλλωστε, και οι επιλογές του κυβερνώντος ΑΚΡ στο εσωτερικό, όπου πλέον δεν περνά βδομάδα χωρίς να γίνουν επαφές με το εθνικιστικό ΜΗΡ, με το οποίο εντοπίζονται μια σειρά συγκλίσεις: Είτε σχετικά με την προώθηση συνταγματικών αλλαγών που θα ενισχύσουν την ευελιξία του αστικού κρατικού μηχανισμού, είτε ως προς τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».
Βεβαίως, θα ήταν μεγάλο λάθος βιαστικά συμπεράσματα που θα ευθυγράμμιζαν τα συμπεράσματα για το μέλλον των σχέσεων της Τουρκίας με τη Δύση ή με τη Ρωσία, οδηγώντας σε απόλυτες διαπιστώσεις. Κι αυτό γιατί η Τουρκία παραμένει μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις εντός του ΝΑΤΟ, μια από τις σημαντικότερες αναδυόμενες οικονομίες, σε μια γεωγραφική θέση κρίσιμη.
Κρίσιμοι δίαυλοι μένουν λοιπόν σαφώς ανοιχτοί. Για παράδειγμα, παρά την τεταμένη ατμόσφαιρα στις διμερείς σχέσεις, τις επόμενες μέρες αναμένεται στην Αγκυρα ο Γερμανός ΥΠΕΞ, Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ, που όταν ανακοίνωνε το ταξίδι ξεκαθάρισε ότι δεν πρέπει να κλείσουμε την πόρτα στην Τουρκία, για να μην απογοητεύσουμε «πολλούς ανθρώπους στην Τουρκία οι οποίοι κοιτούν προς την Ευρώπη αναζητώντας βοήθεια και στήριξη, ειδικά τώρα».
Επιπλέον, τη δική του σημασία θα έχει και το πώς θα εξελιχθούν οι σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας μετά τη μετακόμιση του Τραμπ στο Λευκό Οίκο.

«Τρέχουν» τη δεύτερη «αξιολόγηση» προετοιμάζοντας το επόμενο μνημόνιο

«Τρέχουν» τη δεύτερη «αξιολόγηση» προετοιμάζοντας το επόμενο μνημόνιο

Τα μέτρα για την «ελάφρυνση» του χρέους θα είναι συνδεδεμένα με νέους αντιλαϊκούς στόχους, λέει το ΔΝΤ και φαίνεται ότι έχουν συμφωνήσει και οι ευρωενωσιακοί θεσμοί και η ελληνική κυβέρνηση. «Τη νύφη θα πληρώσει ο λαός» διπλά, αφού θα επωμιστεί και νέα μέτρα, ενώ πληρώνει και το χρέος του κεφαλαίου

Copyright 2016 The Associated

Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γ. Χουλιαράκης, με τον Ντ. Κοστέλο και την Ντ. Βελκουλέσκου, εκπροσώπους της Κομισιόν και του ΔΝΤ αντίστοιχα, στο κουαρτέτο

Με ατζέντα το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» του τρίτου μνημονίου, επανέρχονται στην Αθήνα στις αρχές αυτής της βδομάδας τα κλιμάκια της ΕΕ (Κομισιόν, ΕΚΤ, ESM) και του ΔΝΤ, ενώ και επίσημα πλέον έχουν ξεκινήσει οι διεργασίες γύρω από τη μορφή του 4ου στη σειρά μνημονίου, αυτή τη φορά με άξονα τη διαχείριση - «ελάφρυνση» του ελληνικού κρατικού χρέους. Επόμενος «σταθμός» για το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» θεωρείται η συνεδρίαση της Ομάδας Εργασίας του Γιούρογκρουπ στις 28 Νοέμβρη, ενώ τόσο η συγκυβέρνηση όσο και το κουαρτέτο αποσκοπούν στο άμεσο κλείδωμα της επικαιροποιημένης αντιλαϊκής συμφωνίας, ενδεχομένως και στο πλαίσιο της επόμενης συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, στις 5 Δεκέμβρη.
Σε ρόλο «λαγού», το ΔΝΤ έσπευσε την περασμένη βδομάδα να κοινοποιήσει τις προθέσεις του, «εγκαινιάζοντας» τις διαδικασίες για την επιβολή του επόμενου μνημονίου. Οπως χαρακτηριστικά τόνισε ο εκπρόσωπος του ιμπεριαλιστικού οργανισμού Τζ. Ράις, «τα μέτρα για την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας μπορεί να είναι συνδεδεμένα και υπό την αίρεση (conditionality) της επίτευξης συγκεκριμένων στόχων και δεν χρειάζεται να εφαρμοστούν εκ των προτέρων, προκειμένου το ΔΝΤ να δεχθεί να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα» τόνισε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος σε μακροπρόθεσμη περίοδο, μετά το 2018.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πλευρά του ΔΝΤ έρχεται να ξεκαθαρίσει πως η όποια ελάφρυνση (επιμήκυνση, επιτόκια κ.ά.) στις ετήσιες αποπληρωμές των τοκοχρεολυτικών δόσεων θα συνδέεται με ειδικές ρήτρες για την επίτευξη των αντιλαϊκών στόχων που θα επεξεργαστούν, ουσιαστικά με τη συνεχή εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων, βέβαια, και αυτών που αναμένεται να «κλειδώσουν» στο πλαίσιο της τρέχουσας «αξιολόγησης». Τα παραπάνω έρχονται να λειτουργήσουν ως πρόσθετες «δικλείδες ασφαλείας» της αντιλαϊκής πολιτικής, με στόχο τη διαμόρφωση κλίματος εμπιστοσύνης τόσο από τους «επενδυτές» όσο και από τις διεθνείς χρηματαγορές, στις οποίες προσβλέπει η συγκυβέρνηση για την εξασφάλιση νέων κρατικών δανείων στην επόμενη φάση.
Παράλληλα, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, αναφερόμενος στο αντιλαϊκό χρονοδιάγραμμα, τόνισε: «Οσο πιο σύντομα ολοκληρωθούν οι συζητήσεις, τόσο πιο γρήγορα θα βάλουμε το αίτημα για νέο πρόγραμμα στο Εκτελεστικό μας Συμβούλιο. Δεν υπάρχει σκληρή προθεσμία για αυτό, αλλά όσο πιο σύντομα τόσο το καλύτερο».
Επανέλαβε ότι το Δεκέμβρη θα παρουσιαστεί η έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα, στην οποία θα ενσωματώνεται και η έκθεση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού κρατικού χρέους. Ουσιαστικά, πρόκειται για την «παράλληλη αξιολόγηση» που διενεργεί η πλευρά του ΔΝΤ.
Στο πλαίσιο του υπό διαμόρφωση συμβιβασμού με την Ευρωζώνη, σημείωσε πως «είμαστε ανοικτοί να συζητήσουμε τα νέα μέτρα που θα παρουσιαστούν στο επόμενο Γιούρογκρουπ για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους».

«Μπουκέτα» μνημονίων για την εμπέδωση της επιχειρηματικής εμπιστοσύνης

Την ίδια ώρα, ολοένα και κοντύτερα έρχεται η επίτευξη ενός πρόσκαιρου συμβιβασμού ανάμεσα στην Ευρωζώνη και το ΔΝΤ σχετικά με το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού κρατικού χρέους, σε μια εξέλιξη που αποτελεί το προανάκρουσμα για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη χρηματοπιστωτική στήριξη προς το ελληνικό κράτος, που βέβαια θα συνδυαστεί με την υπογραφή ενός ακόμη (τέταρτου) μνημονίου (Memorandum of Economic and Financial Policies -MEFP) με την πλευρά του εν λόγω ιμπεριαλιστικού οργανισμού και «συμπληρωματικά» με το τρέχον (τρίτο) μνημόνιο (Memorandum of Understanding) με την Ευρωζώνη, η τυπική λήξη του οποίου προγραμματίζεται για τον Αύγουστο του 2018.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο αντιλαϊκό τραπέζι βρίσκεται και το σενάριο για τη χρονική επέκταση του τρίτου μνημονίου, στο οποίο, όπως όλα δείχνουν, έρχεται να συνδράμει και η πλευρά του ΔΝΤ και μέσω νέας (σχετικά περιορισμένου ύψους) δανειακής σύμβασης με το ελληνικό κράτος, ουσιαστικά για την «ανακύκλωση» - αναχρηματοδότηση των δανειακών «υποχρεώσεων», που «τρέχουν» από τα δυο προηγούμενα μνημόνια με τον εν λόγω ιμπεριαλιστικό οργανισμό.
Στην πρώτη γραμμή των αντιλαϊκών παρεμβάσεων της τρέχουσας «αξιολόγησης» βρίσκονται τα νέα χτυπήματα στα Εργασιακά, ο εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης δημόσιων και ιδιωτικών οφειλών των επιχειρήσεων, ο νέος νόμος για την «εφοδιαστική αλυσίδα» (logistics), οι «απελευθερώσεις» στην αγορά Ενέργειας, η διαχείριση των «κόκκινων» δανείων, ο κανονισμός για παροχή υπηρεσιών ύδρευσης (συνδέεται με τις ιδιωτικοποιήσεις στον κλάδο), ο «οδικός χάρτης» για την πλήρη «απελευθέρωση» επαγγελμάτων (μηχανικοί), το νέο πακέτο κρατικών επιχειρήσεων που θα περάσουν στο υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Παράλληλα, η νομοθέτηση του νέου «συστήματος Πρόνοιας» φέρνει στην πρώτη γραμμή του «σφαγείου» την παραπέρα συρρίκνωση ή και κατάργηση των κάθε είδους προνοιακών επιδομάτων που αποδίδονται στα φτωχότερα τμήματα του πληθυσμού.

«Πράσινο φως» για «λύση» - πακέτο από την Ευρωζώνη

«Ενημερωθήκαμε για την κατάσταση, η συνεργασία με τις ελληνικές αρχές είναι εποικοδομητική και σημειώνεται πρόοδος. Είναι προς το συμφέρον όλων η δουλειά στη δεύτερη αξιολόγηση να ολοκληρωθεί το ταχύτερο δυνατό». Αυτό δήλωσε ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, Γ. Ντάισελμπλουμ, μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών Ευρωζώνης, την περασμένη βδομάδα στις Βρυξέλλες, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι οι συνεννοήσεις και τα παζάρια της συγκυβέρνησης βρίσκονται πλέον σε ιδιαίτερα προχωρημένο επίπεδο. Οπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Γ. Ντάισελμπλουμ, «στις 5 Δεκεμβρίου θα γνωρίζουμε περισσότερα για την εργασία που κάνει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα στο χρέος», ενώ, σύμφωνα με τον ίδιο, «θα γνωρίζουμε επίσης περισσότερα για τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Ολα αυτά θα έρθουν μαζί αρχές Δεκεμβρίου. Και φυσικά, αυτό γίνεται με το βλέμμα στο ΔΝΤ, το οποίο θα συνεδριάσει πριν το τέλος του έτους».

«Καθαρός διάδρομος» για την ανάκαμψη του εγχώριου κεφαλαίου

Χαρακτηριστική, σε αυτό το επίπεδο, είναι και η δήλωση του υπουργού Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτου, σύμφωνα με τον οποίο, «το ΔΝΤ και η ελληνική κυβέρνηση θέλουν έναν καθαρό διάδρομο για το πώς θα πορευτεί η Ελλάδα και το πώς θα βγει από το πρόγραμμα το 2018», προσθέτοντας πως «συστατικό στοιχείο αυτού του διαδρόμου είναι τι ελάφρυνση χρέους πρόκειται οι Ευρωπαίοι να κάνουν και τώρα και στο μέλλον».
Διαδοχικοί κρίκοι σε αυτή τη διεργασία, όπως την περιγράφουν υψηλόβαθμοι παράγοντες του κυβερνητικού οικονομικού επιτελείου, είναι η ταχεία ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης» του 3ου μνημονίου, με επόμενα βήματα την έναρξη μιας «εμπεριστατωμένης συζήτησης» σχετικά με την «ελάφρυνση» του κρατικού χρέους, με στόχο, όπως λένε, τη δημιουργία ενός «οδικού χάρτη», με ορόσημα τη συμφωνία για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για τη διαχείριση του κρατικού χρέους, την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στα προγράμματα νομισματικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την έξοδο για νέα κρατικά δάνεια στις «αγορές» και την... «έξοδο» από το μνημόνιο με βάση το υπάρχον χρονοδιάγραμμα, δηλαδή τον Αύγουστο του 2018.

Νέες αβεβαιότητες στο προσκήνιο

Την ίδια ώρα, τα εγχώρια αστικά επιτελεία εντοπίζουν πολλαπλές αβεβαιότητες και κινδύνους στην οικονομία, ενώ ολάνοιχτο παραμένει και το ενδεχόμενο νέων κλυδωνισμών με άξονα το εγχώριο τραπεζικό σύστημα.
Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση που έκανε την περασμένη βδομάδα ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Προβόπουλος, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Οσο η οικονομία βρίσκεται σε τελματώδη κατάσταση, οι τράπεζες θα δέχονται όλα τα απόνερα, κυρίως με τη διόγκωση του ποσοστού των κόκκινων δανείων, που είναι ήδη τεράστιο». Σύμφωνα με τον Γ. Προβόπουλο, «όλα αυτά λοιπόν μοιραία θα αποτυπωθούν, όταν έρθει η ώρα του επόμενου stress test (σ.σ. διαγνωστικοί έλεγχοι της ΕΚΤ) στις αρχές του 2018, αν δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα ριζικά».
Σε αυτό το πλαίσιο, ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο για την ανάγκη νέας ανακεφαλαιοποίησης των εγχώριων τραπεζικών ομίλων. Ουσιαστικά, έρχεται στην επιφάνεια η συζήτηση για τον τρόπο διάσωσης των τραπεζών, αυτή τη φορά χωρίς νέες ενισχύσεις από την πλευρά των ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Σε αυτό το πλαίσιο, θα τεθεί σε εφαρμογή η Οδηγία της ΕΕ για τη διάσωση με «ίδια μέσα» (bail in). Ετσι, στο ενδεχόμενο αποτυχίας στην εξασφάλιση των κεφαλαίων που θα απαιτηθούν από τυχόν ιδιώτες - «επενδυτές», το επόμενο βήμα είναι το «κούρεμα» των καταθέσεων, των μετόχων και των ομολογιούχων των τραπεζών, ως η λύση για την καταστροφή των κεφαλαίων που λιμνάζουν και αδυνατούν να βρουν κερδοφόρα διέξοδο σε κλάδους της οικονομίας και της παραγωγής.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Γ. Προβόπουλου, «η διευθέτηση του δημόσιου χρέους μετά το 2017 θα συνδυαστεί με την υποχρέωση υλοποίησης εκ μέρους μας συγκεκριμένων στόχων και μάλιστα με ορίζοντα πολυετή. Αυτό το μεσομακροχρόνιο πρόγραμμα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα τέταρτο μνημόνιο».
Από την πλευρά του, το ελληνικό «δημοσιονομικό συμβούλιο» εντοπίζει σειρά από αβεβαιότητες, γύρω από την πορεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού για το 2017, σε συνδυασμό βέβαια με τις εξελίξεις στην οικονομική δραστηριότητα και το παραγόμενο ΑΕΠ. Υπενθυμίζεται ότι σε περίπτωση αποκλίσεων από τους αντιλαϊκούς στόχους, προβλέπεται η «εφεδρεία» του λεγόμενου «δημοσιονομικού κόφτη».
Ειδικότερα, στην εξαμηνιαία έκθεση του «δημοσιονομικού συμβουλίου», μεταξύ άλλων, αναφέρονται:
«Γενικά, η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων του 2017 εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από μια σειρά προϋποθέσεων και συνθηκών οι περισσότερες από τις οποίες, προς το παρόν, δεν έχουν διασφαλισθεί».
«Υπάρχουν επιφυλάξεις τόσο για το ύψος της ανόδου του ΑΕΠ και της ιδιωτικής κατανάλωσης, όσο και για την άνοδο των τιμών και της απασχόλησης».
«Η επίτευξη του δημοσιονομικού στόχου για το 2017 βασίζεται κατά 80% στην αύξηση των εσόδων και μόνο κατά 20% στη συγκράτηση των δαπανών» και μάλιστα «με δεδομένη την αίσθηση της "υπερφορολόγησης" που ενδέχεται να λειτουργήσει ως αντικίνητρο για εργασία και επιχειρηματικότητα».
«Η ανάκαμψη των επενδύσεων σε παραγωγικό εξοπλισμό (...) μπορεί να προέλθει, κατά βάση, από το εξωτερικό». Στην ίδια ρότα με τον ΣΕΒ, το «δημοσιονομικό συμβούλιο» επισημαίνει: «Κατά συνέπεια, τίθεται επί τάπητος το ζήτημα των κινήτρων, της διευκόλυνσης και της ευρύτερης ρύθμισης των όρων επιχειρηματικής δράσης».

Τα «δώρα» του Ομπάμα...

Τα «δώρα» του Ομπάμα...

Αρχικά η επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ, Μ. Ομπάμα, προβλήθηκε ως ευκαιρία για μια ελπιδοφόρα αμερικανική παρέμβαση για το ζήτημα του ελληνικού χρέους, κυρίως από τις ελληνικές κυβερνητικές πηγές. Μετά την εκλογική νίκη του Ντ. Τραμπ, πολλές αστικές αναλύσεις υποβαθμίζουν τη σημασία της επίσκεψης Ομπάμα, καλλιεργώντας κλίμα αναμονής για τη νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Οι εξελίξεις δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό, καμία υποτίμηση και επανάπαυση. Οι επιθετικές κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ στον ανταγωνισμό του με την Κίνα και τη Ρωσία και οι βασικοί στόχοι της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής των ΗΠΑ δεν μεταβάλλονται ριζικά με μία κυβερνητική εναλλαγή.
Ασφαλώς οι προεκλογικές θέσεις του Τραμπ είχαν διαφορές από τις αντίστοιχες της Κλίντον. Υποστηρίχθηκε η ενίσχυση του προστατευτισμού και η ακύρωση των σχεδίων για διατλαντικές συμφωνίες με την ΕΕ (TTIP). Προσδιορίστηκε ως κύριος αντίπαλος η Κίνα, που αποτελεί μεγάλο πιστωτή του αμερικανικού χρέους σε σχέση με τη Ρωσία. Ζητήθηκε από τα ευρωπαϊκά κράτη να αναλάβουν μεγαλύτερο οικονομικό βάρος για τη στήριξη του ΝΑΤΟ. Εκφράστηκε η υποστήριξη στο Brexit και στον αστικό ευρωσκεπτικισμό. Το επόμενο διάστημα θα δούμε αν και πώς θα εξειδικευτούν αυτές οι θέσεις ως κυβερνητική πολιτική.
Ομως, αυτές οι διαφορές δεν συνιστούν άμβλυνση της επιθετικής πολιτικής του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, ούτε αλλαγή στρατηγικών στόχων. Σηματοδοτούν διαφορές σε ιεραρχήσεις, προτεραιότητες, τρόπους, συμμαχίες, για να διασφαλιστεί η ηγεμονία του ατλαντικού στρατοπέδου και ειδικότερα των ΗΠΑ την επόμενη περίοδο.

Κανένας εφησυχασμός, καμιά αναμονή

Καμιά κυβερνητική εναλλαγή στις ΗΠΑ δεν μπορεί να μεταβάλει το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχει ιμπεριαλιστικό κέντρο που να μπορεί να παίξει το ρόλο της ισχυρής ατμομηχανής της ανάπτυξης της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας. Η αδυναμία μιας ελεγχόμενης απαξίωσης μεγάλου μέρους του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορεί να επενδυθεί με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους, ταλαιπωρεί τα αστικά επιτελεία σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Πάνω σε αυτό το έδαφος της επιβράδυνσης της ανάπτυξης της διεθνούς οικονομίας, οξύνονται αντικειμενικά οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και αυξάνει ο κίνδυνος ενός πιο γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Σε αυτό το έδαφος, δυναμώνει και ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο των αγορών, ενεργειακών πηγών και οδών στην Ευρασία, τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.
Ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί σημαντικό αντικειμενικό στόχο για το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, όποιος κι αν είναι ο Αμερικανός Πρόεδρος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική αστική τάξη επιδιώκει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος της περιόδου της κρίσης και να ισχυροποιήσει τη θέση των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων στην ευρύτερη περιοχή. Να αξιοποιήσει τη γεωγραφική θέση της χώρας, για να αναδειχθεί σε κόμβο μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων προς την ΕΕ. Γι' αυτό η ελληνική αστική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παίζει σήμερα ενεργά το ρόλο του σημαιοφόρου του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην περιοχή. Ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ έρχεται, επομένως, για να αξιοποιήσει ένα πρόθυμο σύμμαχο στην υλοποίηση των επιθετικών ευρωατλαντικών σχεδίων, στο πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Η επικίνδυνη ατζέντα της Ανατολικής Μεσογείου

Τα ατλαντικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή αφορούν μια σειρά αλληλοδιαπλεκόμενους στόχους:
α) Τον έλεγχο και τη διανομή σημαντικών θαλάσσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, καθώς και των αντίστοιχων χερσαίων.
β) Τον έλεγχο και τη διαμόρφωση σχετικά ασφαλών οδών και αγωγών μεταφοράς του φυσικού αερίου προς την ΕΕ.
γ) Την επαναχάραξη των συνόρων, ΑΟΖ, κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών της περιοχής που σχετίζονται με τον ενεργειακό πόλεμο στην Ανατολική Μεσόγειο.
δ) Τη διατήρηση της συνοχής του ευρωατλαντικού άξονα της περιοχής.
Αυτό που απασχολεί ιδιαίτερα είναι τα διακριτά αυτοτελή νεο-οθωμανικά επεκτατικά σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης, που αμφισβητεί δια στόματος του Προέδρου Ερντογάν τη Συνθήκη της Λοζάνης και αναφέρεται στα νέα τουρκικά «σύνορα της καρδιάς μας», προετοιμάζοντας κλιμάκωση σχετικών στρατιωτικών επεμβάσεων. Η τουρκική κυβέρνηση διαφοροποιείται από τις αμερικανικές επιλογές σχετικά με το κουρδικό ζήτημα, διεκδικεί ουσιαστικά την περιοχή των πετρελαίων της Μοσούλης, απαιτεί διεύρυνση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στην Ανατολική Μεσόγειο. Αναπτύσσει αντιφατικές σχέσεις συνεργασίας με τη Ρωσία και διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ για ανταλλάγματα σε όλα τα επίπεδα.
Αξιοποιεί τη στρατιωτική ισχύ της και τη σημασία σημαντικών ατλαντικών βάσεων. Διεκδικεί, επίσης, ρόλο ενεργειακού κόμβου στην ευρύτερη περιοχή. Για την προώθηση των προαναφερόμενων στόχων οι ΗΠΑ αφενός στηρίζουν περιφερειακούς ιμπεριαλιστικούς άξονες συνεργασίας, αφετέρου αξιοποιούν τους ανταγωνισμούς αστικών τάξεων των κρατών στην περιοχή, για να παίξουν τον ηγεμονικό ρόλο της επιδιαιτησίας τους.
Ετσι, η ελληνική κυβέρνηση είναι χρήσιμη, αφού με βάση και τους στόχους της εγχώριας αστικής τάξης, προωθεί ενεργά τον άξονα συνεργασίας Ισραήλ - Ελλάδας - Αιγύπτιου - Κύπρου. Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει τη νέα διχοτομική λύση με το μανδύα της Συνομοσπονδίας στην Κύπρο και διαπραγματεύεται τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ελληνική ΑΟΖ (π.χ. νησιώτικο σύμπλεγμα Καστελόριζου) από τη σκοπιά των συμφερόντων του εγχώριου κεφαλαίου. Η αμερικανική παρέμβαση εντείνεται τώρα, καθώς στις συνομιλίες της Ελβετίας για το Κυπριακό εμφανίζεται πλέον ως μοναδικό σοβαρό ανοιχτό θέμα το λεγόμενο Εδαφικό.
Τα ζητήματα αυτά δεν μπορούν να περιορίζονται μόνο στο Αιγαίο και στη Θράκη, επεκτείνονται στο Ιόνιο και στην περιοχή της Ηπείρου, όπου καταγράφεται επιθετική στάση της αστικής κυβέρνησης της Αλβανίας, με τη στήριξη της Τουρκίας.
Καθώς αυξάνουν σήμερα οι γνωστές τουρκικές παρεμβάσεις, αξίζει να θυμηθεί κανείς το ρόλο της επιδιαιτησίας των ΗΠΑ με αφορμή τα θερμά επεισόδια των Ιμίων στη δεκαετία του '90 και των ερευνών του Σισμίκ τη δεκαετία του '80, και πώς άνοιξε ο δρόμος για τη Συμφωνία της Μαδρίτης και την ντε φάκτο ανάδειξη των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο. Η θέση ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί ασπίδα ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή, αποτελεί πλέον ένα σύντομο ανέκδοτο.

Στρατιωτική στήριξη ΝΑΤΟ - ΗΠΑ και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική

Ομως, η εμπλοκή της Ελλάδας στο επικίνδυνο κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων δεν περιορίζεται στο επίπεδο της οικονομίας και της διπλωματίας. Αφορά στη στρατιωτική στήριξη του συνολικού σχεδιασμού του ΝΑΤΟ, που συνιστά πολεμική προετοιμασία στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τη Ρωσία, από την Ουκρανία και τη Βαλτική έως τη Μέση Ανατολή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ΝΑΤΟική αρμάδα στο Αιγαίο, με πρόσχημα την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών, ενεργοποιήθηκε με πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης.
Με την επίσκεψη Ομπάμα έχει ήδη συσχετιστεί η εξέταση μιας πιθανής αναβάθμισης του ρόλου της βάσης της Σούδας σε περίπτωση εμπλοκής σχετικά με την αξιοποίηση της βάσης του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία, που διαθέτει πυρηνικά όπλα.
Παράλληλα, φωνές του αμερικανικού κεφαλαίου (π.χ. «δεξαμενή σκέψης» Heritage) ζητούν από τον Πρόεδρο Ομπάμα να πιέσει την ελληνική κυβέρνηση ώστε να διακόψει κάθε λιμενική διευκόλυνση στο ρωσικό πολεμικό στόλο και να διευκολύνει την πολιτική ανοιχτών θυρών των ΗΠΑ στα Βαλκάνια (open doorpolicy) για την είσοδο της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, η διατήρηση διαύλων επικοινωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με τη Ρωσία εξυπηρετεί όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τα σχέδια της ελληνικής αστικής τάξης για ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό κόμβο. Πρόκειται για την «πολυδιάστατη» αστική εξωτερική πολιτική της περιόδου της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, που στοχεύει στην αναβάθμιση της θέσης του κεφαλαίου, θυσιάζοντας τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, του λαού, είτε συζητά με τον Ομπάμα, είτε με τον Λαβρόφ, είτε με τον Ολάντ.

Η πίεση στη Γερμανία για το χρέος

Η εξασθένηση της γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ αποτελεί επίσης στόχο της αμερικανικής αστικής πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ στηρίζουν την πίεση της γαλλικής, ιταλικής και ελληνικής κυβέρνησης για αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής της Ευρωζώνης και ανάληψη από τη Γερμανία μεγαλύτερων βαρών, στην ουσία ένα ρόλο εγγυητή για τα υπερχρεωμένα κράτη και τις προβληματικές τράπεζες της ΕΕ.
Στο ίδιο πλαίσιο διεξάγεται ο οικονομικός πόλεμος μεταξύ αμερικανικών και γερμανικών ομίλων (π.χ. υποθέσεις Deutsche Bank, Apple, VW), καθώς και οι διαφορετικές προσεγγίσεις για τις οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία, στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Φυσικά, η συγκεκριμένη διαπραγμάτευση για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους και γενικότερα των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης αφορά στη διασφάλιση μεγαλύτερης κρατικής ενίσχυσης των μονοπωλιακών ομίλων τους. Οχι μόνο δεν οδηγεί σε ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων, αλλά συνοδεύεται από επιτάχυνση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων. Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Ιταλίας στηρίζουν την κλιμάκωση της αστικής αντιλαϊκής επίθεσης στην Ελλάδα. Παράλληλα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενδιαφέρεται και για τη διευθέτηση μικρότερων οικονομικών υποθέσεων όπως το ξεπάγωμα των κεφαλαίων ιρανικών τραπεζών (με τον όρο να αξιοποιηθούν για παραγγελίες αμερικανικών ομίλων όπως η «Boeing»), σύμφωνα με τη «Wall Street Journal».

Στυλοβάτες της δικτατορίας του κεφαλαίου

Η επίσκεψη στην Ελλάδα προσφέρεται ως φόντο για τον αποχαιρετιστήριο ύμνο του Αμερικανού Προέδρου στην αστική δημοκρατία. Δεν αποκλείεται να ακούσουμε και πάλι για τον ιστορικό ρόλο της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας και κάποια «συγγνώμη» για τη στάση των ΗΠΑ την περίοδο της δικτατορίας του '67. Το σίγουρο είναι πως θα επαναληφθεί το γνωστό τροπάρι για τον κίνδυνο του ολοκληρωτισμού, των δύο άκρων, του λαϊκισμού.
Ωστόσο, η οδυνηρή πραγματικότητα και η ιστορική πείρα όλο και πιο καθαρά αναδεικνύουν ποια ταξικά συμφέροντα υπηρετεί η αστική δημοκρατία. Οι ΗΠΑ στηρίζουν σήμερα τη δικτατορία της Αιγύπτου, με την ίδια ευκολία που η Αγγλία και η Γαλλία υπέγραψαν τη Συμφωνία του Μονάχου με τη ναζιστική Γερμανία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Γιατί, όλες οι αστικές δυνάμεις στηρίζουν τη δικτατορία του κεφαλαίου απέναντι στα θυμικά της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της εξαθλίωσης στον καπιταλισμό, όποια μορφή διακυβέρνησης και να προκρίνουν κάθε φορά.
Γι' αυτό και ο ελληνικός λαός, όπως όλοι οι λαοί, πρέπει να σημαδέψει τον πραγματικό εχθρό του, το κεφάλαιο, την εξουσία του και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που τη στηρίζουν. Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός βρίσκεται πίσω από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, από το Βιετνάμ μέχρι το Ιράκ και από τη Λιβύη μέχρι το Αφγανιστάν. Γι' αυτό, εξάλλου, ακούγονται ως πρόκληση οι αμερικανικές αναφορές συμπάθειας για τα δικαιώματα των προσφύγων αυτών των πολέμων.

Οργάνωση της αντεπίθεσης

Οσο πλησιάζει η ώρα της επίσκεψης Ομπάμα, τόσο θα δυναμώνουν οι αστικές προπαγανδιστικές Σειρήνες του εφησυχασμού και της καλλιέργειας ψεύτικων ελπίδων. Θα προβάλλεται η ευκαιρία να αναβαθμίσει η Ελλάδα το γεωπολιτικό της ρόλο στην περιοχή, τώρα που υπάρχουν τριβές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Πρόκειται για επικίνδυνες αντιλαϊκές θέσεις της κυβέρνησης και γενικότερα του αστικού πολιτικού συστήματος. Αυτή η γραμμή σηματοδοτεί ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ, που θα συνδυαστεί με επιτάχυνση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων. Η σημερινή κυβέρνηση όπως και όλες οι προηγούμενες διαπραγματεύονται ακόμη και τα κυρίαρχα δικαιώματα, με γνώμονα τα στρατηγικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Αυτά τα συμφέροντα υπηρετούν πάντα τόσο οι εθνικιστικές προτάσεις διεκδικήσεων όσο και οι κοσμοπολίτικες προτάσεις συμβιβασμών και παραχωρήσεων. Για τα κέρδη των μονοπωλίων καλούν τους λαούς να χύνουν το αίμα τους.
Γι' αυτό απαιτείται να έρθουν μαχητικά στο προσκήνιο οι στόχοι να μην υπάρξει καμία αλλαγή συνόρων, να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο, να κλείσουν οι ΝΑΤΟικές βάσεις, να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, να εκφραστεί η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Γι' αυτό απαιτείται να υποδεχθούμε αγωνιστικά την επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου. Οι κινητοποιήσεις στις 15 και στις 17 Νοέμβρη δεν αποτελούν μια διαφορετική μάχη. Εντάσσονται στο μεγάλο ταξικό πόλεμο που διεξάγουμε απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, την αστική τάξη, για να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης σε κάθε κλάδο, κάθε γειτονιά. Η ιστορική πείρα που προκύπτει από την εξασθένηση του επιφανειακού λαϊκού ρεύματος του «αντιαμερικανισμού» που υπήρξε στη μεταπολίτευση, είναι αρκετά διδακτική. Μόνο η αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση πάλης μπορεί να διασφαλίσει αντοχή, συνέχεια, διάρκεια και νικηφόρα επαναστατική προοπτική στο κίνημα. Μόνο η συντονισμένη πάλη των λαών μπορεί να αποτελέσει αντίποδα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια επαναχάραξης των συνόρων, ελέγχου και ξαναμοιράσματος των αγορών της ευρύτερης περιοχής μας. Η υποδοχή του Ομπάμα είναι και αυτή μια ευκαιρία να δυναμώσουν οι πρωτοπόρες εστίες αντίστασης και αντεπίθεσης σε κάθε εργασιακό χώρο. Να την αξιοποιήσουμε.

Του
Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής και του Τμήματος Οικονομίας

Με ταξικό κριτήριο και επαγρύπνηση απέναντι στις εξελίξεις

Με ταξικό κριτήριο και επαγρύπνηση απέναντι στις εξελίξεις

MotionTeam

Η βδομάδα που πέρασε, πέρα από τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και την επικράτηση του Ντ. Τραμπ, επιφύλασσε και μια ακόμα είδηση για το τέλος: Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Τζ. Ράις, αποκάλυψε την Πέμπτη ότι το Ταμείο και οι θεσμοί της Ευρωζώνης είναι κοντά σε συμφωνία για τη διευθέτηση του χρέους στην Ελλάδα, η οποία όμως θα συνοδεύεται και από ένα 4ο μνημόνιο. Μάλιστα, αυτή τη φορά, η υλοποίηση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων δεν θα συνδέεται με την εκταμίευση των δόσεων από κάποιο νέο πρόγραμμα χρηματοδότησης προς την Ελλάδα, αλλά με μέτρα «ελάφρυνσης» του χρέους.

Στην πραγματικότητα, καμιά «έκπληξη» δεν υπάρχει σ' αυτή την εξέλιξη. Ούτε βέβαια το ζήτημα της Ελλάδας είναι η πρώτη και η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα που εκπροσωπούνται στο κουαρτέτο. Από τις προηγούμενες κιόλας συμφωνίες, η διευθέτηση του ελληνικού κρατικού χρέους συνδεόταν άμεσα με τη συνέχιση και ένταση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, είτε αυτές εντάσσονται σε κάποιο μνημόνιο, είτε προωθούνται «αυτοτελώς» από την κυβέρνηση, αυτή και τις επόμενες, με κριτήριο τις ανάγκες του κεφαλαίου.
Γιατί εκεί βρίσκεται το «ζουμί» της υπόθεσης: Η ελάφρυνση του κρατικού χρέους, προκειμένου να χαρακτηριστεί βιώσιμο, είναι μια διαδικασία και ένας συμβιβασμός που γίνεται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Τα χρήματα που θα εξοικονομεί ο κρατικός προϋπολογισμός από τα διάφορα μέτρα αναδιάρθρωσης του χρέους, προστίθενται σε αυτά που τροφοδοτούν τα «αιματοβαμμένα» για το λαό πρωτογενή πλεονάσματα και θα μπορούν ευκολότερα και σε μεγαλύτερη κλίμακα να μεταφραστούν σε προνόμια, ενισχύσεις με κρατικό χρήμα για επενδύσεις ή άλλες δραστηριότητες και διάφορες απαλλαγές, όπως π.χ. φοροελαφρύνσεις που δίνει ο «αναπτυξιακός νόμος» για τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Αυτό εννοούν τα επιτελεία τους όταν λένε ότι «η οικονομία θα ανασάνει». Για την οικονομία του κεφαλαίου μιλάνε και όχι για τα οικονομικά των λαϊκών νοικοκυριών που βουλιάζουν ακόμα πιο βαθιά. Αλλά και οι αναδιαρθρώσεις που δεσμεύεται να συνεχίσει και να εντείνει η κυβέρνηση για να πετύχει την απομείωση του χρέους, τον ίδιο στόχο υπηρετούν: Να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου, να γίνουν το στέρεο έδαφος πάνω στο οποίο θα οικοδομηθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη, η οποία, μετά από εφτά σχεδόν χρόνια κρίσης και μεγάλης βύθισης του ΑΕΠ, κάποια στιγμή θα έρθει, αν και αναιμική.
Αυτό είναι, άλλωστε, το μεγαλύτερο πρόβλημά τους στην Ελλάδα και διεθνώς. Οτι η καπιταλιστική ανάκαμψη παλινδρομεί σε ποσοστά αναντίστοιχα των χρόνων πριν την κρίση, αδυνατεί να σταθεροποιηθεί σε υψηλότερους ρυθμούς και ανά πάσα στιγμή παραμονεύει ο κίνδυνος μιας νέας βύθισης. Στο έδαφος αυτό, μεγαλώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια και αυξάνονται οι δυσκολίες του αστικού πολιτικού συστήματος να τη διαχειριστεί.

Το γεωπολιτικό «μενού» της επίσκεψης Ομπάμα

Στον απόηχο του διαφαινόμενου συμβιβασμού ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, την Παρασκευή διοχετεύτηκε πανηγυρικά η πληροφορία ότι ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπ. Ομπάμα, που φτάνει την Τρίτη στην Αθήνα, θα ζητήσει δημόσια την απομείωση του ελληνικού χρέους. Ακόμα όμως και εκείνοι που προβάλλουν την οικονομική πλευρά αυτής της επίσκεψης (όχι απαραίτητα με το διθυραμβικό τρόπο που το κάνει η κυβέρνηση...), δεν παραλείπουν τη γεωστρατηγική της διάσταση, που όπως φαίνεται θα αποτελέσει βασικό «μενού» στις συναντήσεις των αμερικανικών επιτελείων με την ελληνική κυβέρνηση.
Θυμίζουμε πως τις προηγούμενες μέρες γράφτηκε επανειλημμένα, χωρίς να διαψευστεί, ότι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από την πλευρά των ΗΠΑ να μεταφερθεί στη Σούδα η δραστηριότητα της ΝΑΤΟικής βάσης που λειτουργεί στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας. Δίνεται και μ' αυτόν τον τρόπο το στίγμα της βαθύτερης εμπλοκής της Ελλάδας στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που μαίνονται στην περιοχή, όπου κάθε τετραγωνικό μίλι της Ανατολικής και Κεντρικής Μεσογείου συγκεντρώνει υπερπληθώρα πολεμικών μέσων, όπως γίνεται άλλωστε και από αέρος.
Αυτό το μπλεγμένο κουβάρι των αντιθέσεων περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από τη δίψα της ελληνικής αστικής τάξης να γευτεί τους καρπούς της γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας, που συνεπάγεται αυξημένους ρόλους στο πλαίσιο της ευρωατλαντικής συμμαχίας, όπου συμμετέχει και η Τουρκία, δύναμη με ιδιαίτερο βάρος στην περιοχή και με συμφέροντα ανταγωνιστικά προς αυτά της Ελλάδας.
Ενα πολυδαίδαλο παιχνίδι συσχετισμών, πολιτικο-στρατιωτικών αντιπαραθέσεων και εύθραυστων συμβιβασμών στήνεται στις πλάτες των λαών της περιοχής, με απροσδιόριστες συνέπειες και πολλούς αστάθμητους παράγοντες, στους οποίους προστέθηκε πρόσφατα και η κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ, που αντανακλά ευρύτερες διεργασίες στο αμερικανικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.
Με δεδομένα τα παραπάνω, το κάλεσμα σε κινητοποίηση που απευθύνουν η ΕΕΔΥΕ και άλλοι φορείς του κινήματος, διοργανώνοντας την Τρίτη συλλαλητήριο στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, εκφράζει τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού και των άλλων λαών της περιοχής, που καλούνται να δυναμώσουν και να συντονίσουν τη δράση τους ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενισχύοντας πρώτα απ' όλα το μέτωπο στην αστική τάξη της χώρας τους, με αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό αγώνα.

Εντονες διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα

Το ταξικό κριτήριο για την κατανόηση της επικίνδυνης κατάστασης που διαμορφώνεται σήμερα στην περιοχή, αλλά και στο πεδίο της οικονομίας, όπου η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα παρουσιάζουν ως «εθνικό στόχο» την καπιταλιστική ανάκαμψη, σε συνάρτηση με τη ρύθμιση του χρέους, είναι το μόνο πραγματικό αντίδοτο στην προσπάθεια που κάνει το αστικό πολιτικό σύστημα να εφαρμόσει ανεμπόδιστα τα μέτρα που έχει ανάγκη το κεφάλαιο και ταυτόχρονα να παγιδεύσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια που υπάρχει και μεγαλώνει.
Με τέτοια ζητήματα, βέβαια, δεν βρίσκεται αντιμέτωπη η αστική τάξη μόνο στην Ελλάδα, ή στα κράτη - μέλη της ΕΕ, αλλά και στις ΗΠΑ, όπως έδειξαν οι πρόσφατες εκλογές. Εκεί όπου ανταγωνίστηκαν η «Σκύλλα» με τη «Χάρυβδη» της αστικής διαχείρισης, προβάλλοντας ο καθένας από τους δυο υποψηφίους τη δική του εκδοχή για το πώς καλύτερα θα υπηρετηθούν τα γενικότερα συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και πώς ταυτόχρονα θα εγκλωβιστεί η λαϊκή καχυποψία για το πολιτικό σύστημα, που μεγάλωσε την περίοδο της αντιλαϊκής διακυβέρνησης Ομπάμα.
Είναι φανερό ότι η πόλωση στην κοινωνία των ΗΠΑ και οι εντατικές διεργασίες στα δυο μεγάλα κόμματα της κυβερνητικής εναλλαγής, που εκφράστηκαν πριν και μετά τις εκλογές, αντανακλούν ισχυρές αντιθέσεις στο εσωτερικό της αμερικανικής αστικής τάξης, που οξύνονται από την αδυναμία της οικονομίας να καταγράψει υψηλότερους και σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης.
Μέσα σε ένα τέτοιο ζοφερό για τους λαούς σκηνικό, στις μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, φαίνεται τώρα πιο καθαρά η ανάγκη ύπαρξης ισχυρών Κομμουνιστικών Κομμάτων και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, με γραμμή ανατροπής και όχι διαχείρισης του καπιταλισμού.
Για να μη βρίσκουν άδειο το γήπεδο της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης απόψεις όπως αυτές που εκφράζονται μετεκλογικά στις ΗΠΑ, ότι ο «δημοκράτης σοσιαλιστής» Σάντερς, ανθυποψήφιος της Κλίντον στο Κόμμα των Δημοκρατικών, θα μπορούσε με μεγαλύτερη ευχέρεια να συμμαζέψει τη λαϊκή αγανάκτηση αν κέρδιζε αυτός το χρίσμα του υποψήφιου Προέδρου και να εκλεγεί έναντι του Τραμπ. Τέτοιες απόψεις διακινεί και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, καλώντας την παλιά ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία να αναβαπτιστεί στις λαϊκές συνειδήσεις, με την αναβάθμιση της αριστερής της πτέρυγας, όπου ο ίδιος κατατάσσει τον εαυτό του.

Διέξοδος έξω από το μαγκανοπήγαδο της κυβερνητικής εναλλαγής

Κλείνουμε την ανασκόπηση με τις λέξεις που κυριάρχησαν στην ειδησεογραφία αυτής της βδομάδας: Συναίνεση, συμφωνία, συνεννόηση. Η κυβέρνηση συναίνεσε με τη ΝΔ και έφτιαξαν ΕΣΡ. Η Ευρωζώνη συμφώνησε με το ΔΝΤ και μαζί με την κυβέρνηση συζητάνε για τέταρτο μνημόνιο. Η ΝΔ θα συνεννοηθεί με την κυβέρνηση για την ευόδωση των μεγάλων «εθνικών στόχων». Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες συμφωνούν με το πλαίσιο διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης για τα Εργασιακά, που φέρνει νέες ανατροπές και καταιγίδες.
Μετά απ' αυτά, οι παρατάξεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού συνεννοήθηκαν σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να αφήσουν το πεδίο ελεύθερο στην κυβέρνηση και στο κεφάλαιο να ολοκληρώσουν με την ησυχία τους τη δεύτερη «αξιολόγηση», υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια των ταξικών δυνάμεων να υπάρξει ενιαία πανεργατική πανελλαδική απεργιακή απάντηση σε παλιά και επόμενα μέτρα.
Ετσι προσπαθεί να διαχειριστεί τα ζόρια του το αστικό πολιτικό σύστημα. Με συναίνεση στους μεγάλους στόχους του κεφαλαίου από τη μια και τη χάραξη πλαστών διαχωριστικών γραμμών από την άλλη, ώστε να υπηρετείται το δίπολο και η χειραγώγηση του λαού. Μοναδικός «αστάθμητος παράγοντας» είναι η πάλη των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αν πιστέψουν στη δύναμή τους και αποφασίσουν να σπάσουν το φαύλο κύκλο της κοροϊδίας, των εκβιασμών και των μέτρων. Αν αναζητήσουν τη διέξοδο έξω από το μαγκανοπήγαδο της κυβερνητικής εναλλαγής, στην πάλη για την ανατροπή του συστήματος που γεννάει κρίσεις, φτώχεια και πολέμους.

Στη δικτατορία του κεφαλαίου καμιά υποταγή! Διδασκόμαστε - συνεχίζουμε για την ανατροπή!

 Στη δικτατορία του κεφαλαίου καμιά υποταγή! Διδασκόμαστε - συνεχίζουμε για την ανατροπή!

Η αφίσα της ΚΝΕ για την 43η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Με τίτλο «Νοέμβρης 1973 - Νοέμβρης 2016: Στη δικτατορία του κεφαλαίου καμιά υποταγή! Διδασκόμαστε - συνεχίζουμε για την ανατροπή!» κυκλοφορεί η 4σέλιδη ανακοίνωση της ΚΝΕ, για την 43η επέτειο του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973, αποτελεί πολύτιμη πηγή πείρας για το σημερινό μας αγώνα. Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να καπηλευτεί τους αγώνες του λαού μας, παρά τις προσπάθειες και των άλλων αστικών δυνάμεων να τον φέρουν στα μέτρα τους, τα διδάγματα του Πολυτεχνείου εμπνέουν τις πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Ποιοι και γιατί επέβαλαν τη στρατιωτική δικτατορία;

Η διακυβέρνηση της χώρας, την 21η Απριλίου 1967, πέρασε από τα αστικά κόμματα σε τμήματα δυνάμεων του στρατού. Το πραξικόπημα έγινε στο όνομα του υποτιθέμενου “κομμουνιστικού κινδύνου”. Αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά πως ο αντικομμουνισμός είναι πάντοτε προπομπός συνολικότερων αντιλαϊκών σχεδίων, έχει στο στόχαστρο συνολικά το λαό, τη νεολαία, το κίνημα. Οι λόγοι που επέβαλαν τη δικτατορία ήταν η ανάγκη του αστικού πολιτικού συστήματος να υπερβεί τις αντιθέσεις του, αλλά και για να στηριχθούν οι επιδιώξεις του αμερικανο-ΝΑΤΟικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή.
Η εξουσία δεν άλλαξε χέρια, την κρατούσαν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, όπως και πριν τη δικτατορία, είτε ήταν στην κυβέρνηση η “Δεξιά” είτε το “Κέντρο” είτε οι λεγόμενοι αποστάτες. Αυτό που άλλαξε ήταν η μορφή άσκησής της. Τα μονοπώλια βγήκαν ενισχυμένα απ’ τη χουντική διακυβέρνηση. Τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών εκτινάχθηκαν, ενώ εντάθηκε η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, τσακίστηκε το εργατικό κίνημα με το βούρδουλα της καταστολής. Αυτό το καθεστώς υμνούν σήμερα οι ναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, που είχε στα όπα-όπα το μεγάλο κεφάλαιο και τα κέρδη του, και στο “γύψο” το λαό, τη νεολαία, τις ανάγκες και τους αγώνες τους.

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ οργανώνουν τον αντιδικτατορικό αγώνα

Η αδυναμία του λαϊκού κινήματος να αντιτάξει αντίσταση για να αποτύχει το πραξικόπημα, παρότι τα σχέδια για επιβολή της δικτατορίας ήταν γνωστά, έβαλε τη σφραγίδα της στην αντιδικτατορική πάλη που αργοπόρησε να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά. Επιβεβαιώνεται πως μονάχα ένα γερά οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα που αντιπαλεύει την εξουσία των μονοπωλίων, όντας οργανωμένο στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις, με πολιτική επαγρύπνηση, μπορεί να είναι έτοιμο για να αντιμετωπίσει και τέτοια σχέδια σε βάρος του λαού. Βασική προϋπόθεση για να μπορέσει το εργατικό -λαϊκό κίνημα να ανασυνταχθεί και να οργανωθεί, όπως αποδείχτηκε και από την περίοδο του αγώνα ενάντια στη δικτατορία, είναι το δυνάμωμα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

Το χρονικό του αγώνα

Το πρώτο διάστημα μετά την επιβολή της δικτατορίας, όταν κυριαρχούσε ακόμα ο φόβος και η ηττοπάθεια, καθοριστική σημασία για το σπάσιμο αυτού του κλίματος, για να πάρει κουράγιο ο λαός, είχε η αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών απέναντι στους ανακριτές, τους δεσμοφύλακες, τους βασανιστές. Πολλοί φυλακισμένοι και εξόριστοι, κομμουνιστές και κομμουνίστριες, στην πρώτη γραμμή των αγωνιστών, έδωσαν τέτοιο παράδειγμα.

Το ΚΚΕ, μετά τη 12η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το Φλεβάρη του 1968, άρχισε να ανασυγκροτεί τις παράνομες Οργανώσεις του, ξεκαθαρίζει τις γραμμές του απ’ τους οπορτουνιστές που ήθελαν να το διαλύσουν, στο όνομα της “ανανέωσής” του. Ξεκινά η κυκλοφορία του παράνομου “Ριζοσπάστη”. Το Σεπτέμβρη ιδρύεται η ΚΝΕ. Η απόφαση αυτή δημιουργεί νέα δεδομένα για την ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος. Ταυτόχρονα, ξεκινά και η έκδοση του παράνομου “Οδηγητή”.

Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και καθώς αναπτύσσονται οι Οργανώσεις τους, ιδρύονται οι αντιδικτατορικές Οργανώσεις: Η Ενιαία Συνδικαλιστική Αντιδικτατορική Κίνηση - ΕΣΑΚ (τον Απρίλη του ’68), αργότερα η Αντιδικτατορική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (Αντι-ΕΦΕΕ) και η Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας (ΜΟΔΝΕ).
Σε πρώτη φάση, ο αγώνας είχε διάφορες μορφές: Διαβήματα, υπομνήματα, διακίνηση του παράνομου Τύπου, προπαγανδιστική δουλειά με πέταγμα τρικ, αναγραφή συνθημάτων και μετάδοση ηχογραφημένων μηνυμάτων σε κεντρικά σημεία, κινητοποιήσεις οικογενειών κρατουμένων κατά των βασανιστηρίων.
Στα τέλη του 1971 και καθώς εξελίσσεται διεθνής καπιταλιστική οικονομική κρίση (η λεγόμενη πετρελαϊκή), ο αντιδικτατορικός αγώνας αρχίζει να σημειώνει άνοδο. Ιδιαίτερα το 1973 υπάρχουν αντιδράσεις και από την εργατική τάξη. Στην πρώτη γραμμή μπαίνουν διεκδικήσεις για την ίδρυση σωματείων, για τα μεροκάματα, τα ωράρια, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Οργανώνονται απεργίες στους τυπογράφους της Αθήνας, τους αλιεργάτες της Καβάλας, τους τεχνικούς της “Ολυμπιακής”, στη ΔΕΗ και αλλού. Κινητοποιήσεις οργανώνονται και απ’ τους φοιτητές - σπουδαστές. Απ’ το 1972 ξεκινούν κινητοποιήσεις με αιχμή το αίτημα της διεξαγωγής γνήσιων σπουδαστικών εκλογών. Το 1973, με αφορμή τον “καταστατικό χάρτη” της Ανώτατης Παιδείας που προωθούσε η Χούντα, οι αγώνες κλιμακώνονται. Το Φλεβάρη οι φοιτητές καταλαμβάνουν τη Νομική για δύο μέρες. Μέσα στους μήνες Μάρτη - Απρίλη γίνονται καταλήψεις, ξανά στη Νομική και στην Ιατρική, διάφορες κινητοποιήσεις σε άλλες σχολές της Αθήνας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης. Αγωνιστικές κινητοποιήσεις οργανώνονται και από αγρότες σε ορισμένους χώρους, γίνονται συλλαλητήρια εναντίον των απαλλοτριώσεων γης που εφαρμόζονταν για την εγκατάσταση μονοπωλιακών ομίλων (π.χ. ΠΕΤΡΟΛΑ).

Παράλληλα, πραγματοποιούνται και εκδηλώσεις με καθαρά πολιτικό – αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Τέτοιες μέρες κινητοποίησης του λαού ήταν η 28η Οκτώβρη του ’72, η επέτειος του πραξικοπήματος το ’73 και η Πρωτομαγιά του ’73. Η ανάπτυξη του αντιδικτατορικού αγώνα, βέβαια, δεν προέκυψε μόνο απ’ το ανέβασμα των μορφών πάλης, αλλά και με την όξυνση της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης. Είχε μεγάλη σημασία, για να προχωρήσει το κίνημα μπροστά, να ηττηθούν οι απόψεις που αποδέχονταν το λεγόμενο δημοκρατικό εγχείρημα της Χούντας, με σκοπό να το αξιοποιήσουν, όπως έλεγαν, εκφράζοντας τη λογική του μικρότερου κακού, του “ρεαλισμού”. Βασικοί φορείς αυτών των απόψεων ήταν δυνάμεις του αναθεωρητικού φραξιονιστικού τμήματος που αποχώρησε το 1968 από το ΚΚΕ, του λεγόμενου “ΚΚΕ Εσωτερικού”, καθώς και η ηγεσία της ΕΔΑ. Έτσι, φτάσαμε στο Νοέμβρη του ’73 και την κατάληψη του Πoλυτεχνείου, που δεν ήρθε σαν “κεραυνός εν αιθρία” αλλά ήταν η κορύφωση όλης της προηγούμενης αγωνιστικής πορείας του λαϊκού και του νεολαιίστικου κινήματος.

Τα σκάνδαλα της Χούντας

Ένα επιχείρημα των σημερινών θιασωτών της Χούντας, δηλαδή της Χρυσής Αυγής και άλλων είναι ότι "οι χουντικοί πέθαναν στην ψάθα" ή ότι η Χούντα αντιμετώπισε την “φαυλοκρατία” και τη “διαφθορά του πολιτικού συστήματος”. Στην πραγματικότητα στα χρόνια της δικτατορίας έγινε ένα πραγματικό “πάρτι” υπεξαίρεσης χρημάτων, ρουσφετιών και σκανδάλων. Οι χουντικοί έφτασαν δε σε τέτοιο σημείο, που μέχρι και ο Σάββας Κωνσταντόπουλος, προπαγανδιστής της δικτατορίας, αναγκάστηκε να γράψει: "Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νεο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κ.ο.κ.)".
Τα μεγαλύτερα σκάνδαλα αφορούσαν συμβάσεις με ντόπια και ξένα μονοπώλια, όπως η σύμβαση με την εταιρεία “Litton” και η σύμβαση της Εγνατίας. Εκατομμύρια αρπάχτηκαν επίσης απ’ τους χουντικούς για την κατασκευή του “Ναού του Σωτήρος”, το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”. Για την κατασκευή του ναού, μαζεύτηκαν περίπου 450 εκατομμύρια δραχμές, με πολλά απ’ αυτά τα χρήματα να προέρχονται από υποχρεωτικές “εισφορές” των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά τη Χούντα, στο ταμείο βρέθηκαν περίπου 47 εκατομμύρια. Πάνω από 400 εκατομμύρια δραχμές είχαν κάνει “φτερά”... Στο Δήμο της Αθήνας, επίσης, τα σκάνδαλα της Χούντας ξεπέρασαν το 1 δισεκατομμύριο δραχμές! Η Χούντα ήταν ένα διεφθαρμένο και σάπιο καθεστώς, όπως σάπιο είναι και το εκμεταλλευτικό - καπιταλιστικό σύστημα που υπηρέτησε.

Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου

Το απόγευμα της Τετάρτης (14/11/1973) ξεκινά η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Φτιάχνεται ο πρώτος ραδιοφωνικός πομπός, αρκετός κόσμος μαζεύεται γύρω απ’ το Πολυτεχνείο ως το βράδυ.

Την επόμενη μέρα, η Κομματική Οργάνωση Αθήνας καλεί τους εργαζόμενους και τους νέους να κατέβουν μαζικά στο Πολυτεχνείο. Από εκείνη τη στιγμή, η κατάληψη του Πολυτεχνείου καθώς ενώνεται με το εργατικό - λαϊκό κίνημα αποκτά χαρακτήρα παλλαϊκού ξεσηκωμού. Δίπλα στο σύνθημα 'Ψωμί -Παιδεία - Ελευθερία», δυνάμωναν και τα "Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ" και "Κάτω η Χούντα". Το μήνυμα ήταν πολιτικό, ανατρεπτικό, αντιιμπεριαλιστικό. Ο ρόλος του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και της ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ, παρά τις ελλείψεις που παρουσιάστηκαν, ήταν σημαντικός. Η 16η Νοέμβρη ήταν η μέρα της κορύφωσης της εξέγερσης. Οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας προχωρούν και αυτοί σε καταλήψεις. Στην Αθήνα, χιλιάδες λαού κατεβαίνουν με πυκνά και μεγάλα μπλοκ στο Πολυτεχνείο. Οι οικοδόμοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν τα μαχητικότερα μπλοκ. Περίπου 150.000 λαού είναι στους δρόμους. Η Αστυνομία χτυπά το λαό, χωρίς να μπορεί να διαλύσει τις διαδηλώσεις. Αργά το απόγευμα, πέφτουν οι πρώτοι νεκροί. Ξημερώματα της 17ης Νοέμβρη, τα τανκ κυκλώνουν το Πολυτεχνείο. Στις 3 το πρωί, ένα απ’ τα τανκ πέφτει πάνω στην πύλη του Πολυτεχνείου. Η θυσία δεν πήγε χαμένη: Άνοιξε ο δρόμος για την κατάρρευση της δικτατορίας. Χιλιάδες νέοι και νέες απ’ το παράδειγμα του Πολυτεχνείου διαπαιδαγωγήθηκαν με τα ιδανικά του οργανωμένου αγώνα. Τελικά τον Ιούλη του 1974, κάτω από το βάρος της κυπριακής τραγωδίας, στην οποία η Χούντα πρωτοστάτησε και την τουρκική εισβολή και κατοχή που ακολούθησε, αλλά και λόγω των αναγκών του ίδιου του συστήματος, το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρευσε, ως αποτέλεσμα του συμβιβασμού που επήλθε ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και του αστικού πολιτικού κόσμου από τη μία και τη χουντική διακυβέρνηση από την άλλη.

Οργανωνόμαστε για την ανατροπή!

Η μορφή άσκησης της εξουσίας το 1974 άλλαξε. Η εξουσία όμως παρέμεινε στα χέρια των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλοεπιχειρηματιών. Όσες κυβερνήσεις αναδείχτηκαν από τότε υπηρετούν το κεφάλαιο και τις διεθνείς καπιταλιστικές ενώσεις, στις οποίες συμμετέχει.
Σήμερα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει πάρει τη σκυτάλη στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά και της εξαπάτησης της νεολαίας. Από τη μία εμφανίζεται να τιμάει τους λαϊκούς αγώνες και από την άλλη τους συκοφαντεί και τους καταστέλλει. Από τη μία εμφανίζεται σαν τιμητής του Πολυτεχνείου ή και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και από την άλλη συμμετέχει "στα γεμάτα" στους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. 

Προκλητικά μάλιστα τις μέρες του εορτασμού του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου ετοιμάζει φιέστες με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπ. Ομπάμα, που (και) στις μέρες του οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εξαπέλυσαν δεκάδες πολέμους και σφαγές λαών για να εξασφαλίσουν νέες αγορές και κέρδη για τα αμερικανικά μονοπώλια. Στην Ουκρανία, τη Συρία, τη Λιβύη, την Υεμένη οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ, στην ΕΕ, στη Ρωσία, στην Κίνα και άλλα καπιταλιστικά κράτη έχουν ανάψει τη φωτιά του πολέμου, ενώ εύφλεκτα υλικά συγκεντρώνονται και στο Αιγαίο. Οι κόντρες μεταξύ των ιμπεριαλιστών και των αστικών τάξεων κάθε χώρας για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στις αγορές της περιοχής, στα πετρέλαια, το φυσικό αέρια και τους ενεργειακούς δρόμους μπορούν να οδηγήσουν σε γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Την όξυνση αυτών των ανταγωνισμών σηματοδοτούν η ενισχυμένη παρουσία της φονικής μηχανής του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, οι διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, αλλά και η επικίνδυνη πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Από τη μία μπλέκει και το λαό στα επικίνδυνα πολεμικά σχέδια στην περιοχή και από την άλλη καλλιεργεί τον εφησυχασμό, ότι "δεν τρέχει τίποτα", "το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι σύμμαχοί μας και μας προστατεύουν".

Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, οι καπιταλιστές ποτέ δεν λογάριασαν την προστασία του λαού. Μετράνε μόνο τα κέρδη τους, τους τζίρους και τα συμφέροντά τους. Στέλνουν τους λαούς να χύσουν το αίμα τους για ξένα προς τις ανάγκες τους συμφέροντα.
Δεν θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια των εκμεταλλευτών! Παλεύουμε με τη δική μας σημαία, για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού και της νεολαίας. Κοινός αντίπαλος των λαών είναι ο καπιταλισμός, κοινή ανάγκη των λαών η ανατροπή του σάπιου συστήματος σε κάθε χώρα!

Διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει!

Ο λαός, η νεολαία, όταν είμαστε οργανωμένοι και ενωμένοι, όταν ξέρουμε γιατί παλεύουμε, μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία. Μπορούμε να αποκτήσουμε τεράστια δύναμη όταν απορρίψουμε τις λογικές διαχείρισης του σημερινού σάπιου συστήματος, τις κυβερνήσεις της μιας ή της άλλης πολιτικής δύναμης, που τάχα θα μας λύσουν το πρόβλημα. Βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο: την εξουσία του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις κυβερνήσεις που τους υπηρετούν. Σήμερα έχουμε περισσότερες αποδείξεις. “Σωτήρες” και “εύκολες λύσεις” δεν υπάρχουν. Παίρνουμε τη ζωή μας στα δικά μας χέρια. Συμβάλλουμε αποφασιστικά με τη συμμετοχή και την πάλη μας στην αγωνιστική ανασυγκρότηση του κινήματος, μαζικοποιώντας τα σωματεία και τις Επιτροπές Αγώνα στους χώρους δουλειάς, δυναμώνοντας τις επιτροπές και τα συμβούλια στην επαγγελματική εκπαίδευση, συγκροτώντας Επιτροπές Ανέργων, στα σωματεία και στις λαϊκές γειτονιές, δυναμώνοντας τους Φοιτητικούς και Σπουδαστικούς Συλλόγους, κόντρα στον εκφυλισμό, δυναμώνοντας την αγωνιστική συλλογική δραστηριότητα μέσα στα σχολεία, με μαθητικά συμβούλια οργανωτές, κυψέλες του αγώνα, ενισχύοντας σε κάθε χώρο τον αγώνα διεκδίκησης των σύγχρονων αναγκών μας σε μόρφωση, δουλειά, ζωή με δικαιώματα. Παλεύουμε για μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς φασισμό, κρίσεις, πολέμους και προσφυγιά.

Συνεχίζουμε την πάλη για ανατρέψουμε τη δικτατορία των μονοπωλίων, για να κατακτήσει ο λαός την εξουσία και να γίνει κυρίαρχος του πλούτου που παράγει!

Είμαστε αισιόδοξοι: Ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας νέων εξεγέρσεων και κοινωνικών επαναστάσεων, που θα οδηγήσουν ξανά την ανθρωπότητα στην πρόοδο! Η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο σοσιαλισμός, είναι το μέλλον!».

(Διαβάστε εδώ ολόκληρη την ανακοίνωση σε PDF)

 902.gr

Μετέωρη ζωή

 Μετέωρη ζωή

1. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι πληθαίνουν οι γραμμές των παραιτημένων πολιτών. Καθήκον μας είναι να αναχαιτίσουμε αυτήν τη λαίλαπα. Αφού πρώτα διέλυσε τις ανθρώπινες σχέσεις, το κεφάλαιο κατάφερε να μας οδηγήσει κατά μόνας στην κατάθλιψη.

 

2. Στατιστικά η κατάθλιψη καλπάζει μαζί με την ανεργία. Και πώς θα γινόταν αλλιώς; Η ιδιοτελής σιωπή των δημοσιογράφων δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια. Αρκεί κάποιος να περπατήσει στο κέντρο της πόλης. Υπάρχουν ζώνες απομόνωσης, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, που κατοικούνται από παρίες, με τους οποίους κανείς δεν θέλει να διασταυρώσει ούτε το βλέμμα. Και φυσικά κανείς δεν πλησιάζει κανέναν. Ενας κόσμος ακίνητος, αμίλητος, περιχαρακωμένος σε τρεις δρόμους, που δεν έχει πρόσβαση πουθενά. Οσοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να αλλάξουν αυτήν τη συνθήκη μέσα στο πλαίσιο του αστικού κράτους είναι βολεμένοι ή αφελείς. Οι τελευταίοι βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης σύγχυσης ανάμεσα σε αυτά που νιώθουν και σε αυτά που βλέπουν.

 

3. Ούτε η χριστιανική πίστη ούτε οι βουδιστικές παραβολές περί αγάπης μπορούν να αναχαιτίσουν την αγανάκτηση. Ζούμε ένα μεσαίωνα στον οποίο προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Απώτερος σκοπός του συστήματος είναι η υποταγή εφ' όλης της ύλης, αρχής γενομένης από την αξιοπρέπειά μας.

 

4. Στα παλιά μου τα παπούτσια ο ανασχηματισμός και ο Μητσοτάκης και κάθε άλλη παραφυάδα. Προσβλέπω μόνο στο ΠΑΜΕ, στη επίμονη παρουσία του στις εστίες όπου τα αφεντικά αποθρασύνονται ενάντια στους εργαζομένους. Η απληστία είναι οδηγός τους, αλλά έχουν καταλάβει ότι δεν παίζουν πια στα ίδια.

 

5. Ενα μέρος της καλλιτεχνικής πιάτσας συνεχίζει την παράδοση της προσκόλλησης στην εξουσία. Είναι εκείνοι που χτίζουν την καριέρα τους, προσπαθώντας κάθε φορά να είναι αρεστοί στο σύστημα. Πολλά λόγια, πολλές δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις όσων διεκδικούν μια θέση από την κυβέρνηση. Δεν γίνεται ωστόσο να κολυμπάς στην πραγματικότητα, μασώντας τσίχλα και κάνοντας τόση φασαρία. Προφανώς δεν αισθάνονται υπόλογοι και συνεχίζουν επηρμένοι μέσα σε αυτόν τον γενικευμένο κλονισμό, θυμίζοντας τον ήρωα του Κλάους Μαν, Μεφίστο.

 

6. Τι περιμένουμε από την εμφάνιση Ομπάμα; Τώρα που άλλαξαν τα πράγματα, άλλος θα εκπροσωπεί τις φυλές των αγρίων που στολίζουν την αστερόεσσα.

 

7. Η κατάθλιψη χτυπά όλα τα σπίτια. Είναι θαυμάσιο το βιβλίο του Ζορζ Μινουά Η ιστορία της κατάθλιψης (σε μετάφραση Βάλιας Σερέτη, εκδόσεις «Νάρκισσος»). Από την αυγή της ανθρωπότητας ο άνθρωπος δυσφορούσε για τη ζωή εφόσον οι ανεπίλυτες αντιφάσεις της τον ταλάνιζαν ασταμάτητα: «Κάθε τριάντα δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, αυτοκτονεί σε κάποιο μέρος του κόσμου. Δηλαδή κάθε χρόνο αυτοκτονούν ένα εκατομμύριο άνθρωποι - αριθμός επίσημος, πολύ κατώτερος του πραγματικού. Πρόσφατη αναφορά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας εκτιμά ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες ο ετήσιος αριθμός αυτοκτονιών, που ανέρχονταν το 1990 στα 593.000 άτομα, θα εκτοξευτεί στις 995.000 το έτος 2020».

 

8. Ο νέος υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου δήλωσε πως η μόνη σωτηρία μας είναι ένα σχέδιο Μάρσαλ. Δευτέρα βράδυ παρακολουθώ την πρώτη του συνέντευξη στην ΕΡΤ. Πιστεύει και το τονίζει με το ύφος της ακαδημαϊκής σιγουριάς ότι ήρθε η ώρα το Βερολίνο να αλλάξει και να μοιράσει τα αποθέματα της Γερμανίας στις χώρες της Ευρωζώνης που έχουν ανάγκη. Ως υπουργός, ο ακαδημαϊκός βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης πνευματικής εξύψωσης, δηλαδή άγνοιας κινδύνου. Μας βεβαιώνει με φιλόστοργο βλέμμα ότι δεν πρόκειται να έλθει τέταρτο μνημόνιο. Φευγαλέες σκέψεις, αταραξίας διαλογισμοί οδηγούν τον υπουργό όχι στην κοινωνία αλλά στη νιρβάνα.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

 

Ριζοσπάστης

Οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ - Κίνας στο φόντο αβεβαιότητας για τη διεθνή οικονομία

Οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ - Κίνας στο φόντο αβεβαιότητας για τη διεθνή οικονομία

Οταν αστικά επιτελεία εκτιμούν ότι «η Δύση χάνει την κυριαρχία της στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων», ενώ οι οικονομίες ΗΠΑ - ΕΕ δεν ανακάμπτουν δυναμικά

Copyright 2016 The Associated

Ο Κινέζος Πρόεδρος, Σι Τζινπίνγκ, υποδέχεται τους Αμερικανούς υπουργούς, Οικονομικών, Τζακ Λιου, και Εξωτερικών, Τζον Κέρι, τον Ιούνη 2016

Σε πρόσφατη μελέτη του αμερικανικού ινστιτούτου «Stratfor» αναφερόταν: «Εν τω μεταξύ, υπάρχουν και οι ανήσυχοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, που παρακολουθούν και περιμένουν να δουν αν μπορούν να συνεχίσουν να βασίζονται στις δεσμεύσεις των ΗΠΑ για προστασία τους από τους ισχυρότερους γείτονές τους. Με τη συμφωνία Trans-Pacific Partnership να έχει μπει "στον πάγο" και με την αξιοπιστία των ΗΠΑ να αμφισβητείται γενικότερα, οι εταίροι στη Νοτιοανατολική Ασία, όπως οι Φιλιππίνες και το Βιετνάμ, θα "στοιχηματίσουν" στη συνεργασία με το Πεκίνο σε οικονομικά ζητήματα, προκειμένου να αμβλύνουν τις εντάσεις στα ζητήματα ασφάλειας».

Η «συμφωνία σε πάγο»

Στη «Συμφωνία Συνεργασίας Χωρών του Ειρηνικού» (Trans-Pacific Partnership - ΤΡΡ) συμμετέχουν κράτη και από τις δύο ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού, τα εξής: ΗΠΑ, Ιαπωνία, Μαλαισία, Βιετνάμ, Σιγκαπούρη, Μπρουνέι, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδάς, Μεξικό, Χιλή, Περού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της κυβέρνησης Ομπάμα, η συμφωνία αφορά μια αγορά συνολικά 800 εκατομμυρίων ανθρώπων και οικονομίες που αθροιστικά αντιπροσωπεύουν το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το αμερικανικό κεφάλαιο με την εφαρμογή της ΤΡΡ προσδοκά να αποκτήσει σοβαρά πλεονεκτήματα για την ενίσχυση της δράσης του σε μια περιοχή με καπιταλιστικές οικονομίες με ρυθμούς ανάπτυξης σε υψηλά επίπεδα. Και πάνω απ' όλα σε κρίσιμη γεωστρατηγική θέση, πολύ κοντά στην Κίνα, την περικυκλώνει, η οποία παραμένει ένας από τους σημαντικότερους εμπορικούς και όχι μόνο εταίρους των περισσότερων από τις 12 χώρες. Αρα, η εφαρμογή της ΤΡΡ σαφώς και επιδρά στην αναμέτρηση ΗΠΑ - Κίνας.
Ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε μετά την υπογραφή της: «Οταν πάνω από το 95% των πιθανών πελατών μας ζει εκτός συνόρων, δεν μπορούμε να αφήσουμε χώρες όπως η Κίνα να συγγράφουν τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας (...) Εμείς θα πρέπει να συγγράφουμε αυτούς τους κανόνες, ανοίγοντας νέες αγορές για να μπουν τα αμερικανικά προϊόντα (...) Δυναμώνει (η ΤΡΡ) τις στρατηγικές μας σχέσεις με τους εταίρους και συμμάχους μας σε μια περιοχή που θα είναι ζωτικής σημασίας στον 21ο αιώνα (...) Η TPP θα δώσει ώθηση στην ηγετική μας θέση στο εξωτερικό».
Και ενώ αυτή η συμφωνία θα έδινε ώθηση στην ηγετική θέση των ΗΠΑ, ένα ινστιτούτο που εκφράζει κατεξοχήν αμερικανικούς κρατικούς μηχανισμούς, μιλά για «συμφωνία σε πάγο» και «αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των ΗΠΑ από συμμάχους τους», άρα τα πράγματα γίνονται σοβαρά σε βάρος των ΗΠΑ, δείχνουν πρόσθετες δυσκολίες ανάπτυξης της οικονομίας τους και παραπέρα όξυνση των ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας. Ηδη το παράδειγμα των Φιλιππίνων, που υπέγραψαν συμφωνίες με την Κίνα, είναι ενδεικτικό. Η εκτίμηση του «Stratfor» δείχνει την αγωνία των ΗΠΑ για διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας του αμερικανικού κεφαλαίου έναντι της Κίνας. Ο Τραμπ έχει μιλήσει για επαναδιαπραγμάτευση τέτοιων συμφωνιών, για δασμούς στις εισαγωγές, για επιστροφή αμερικανικών επιχειρήσεων στις ΗΠΑ. Προστατευτισμός στον οποίο η Κίνα αντιδρά. Θα το κάνει και σε ποιο βαθμό; Ανταγωνισμοί που διαπλέκονται με οξύτατους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς και βαθιές διαιρέσεις στις ΗΠΑ.

Κίνα αλλά και Ρωσία σε δράση

Στα παραπάνω να προσθέσουμε τη δράση της «Ευρασιατικής Οικονομικής Ενωσης» που ιδρύθηκε από τη Ρωσία (συμμετέχουν Ρωσία, Λευκορωσία, Καζαχστάν, Αρμενία) και της «Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης» (ΟΣΣ), όπου συμμετέχουν Ρωσία, Κίνα, Καζαχστάν, Κιργισία, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, ενώ καθεστώς «παρατηρητή» έχουν Ινδία, Μογγολία, Πακιστάν, Ιράν, με τις δύο τελευταίες χώρες να θέλουν να γίνουν πλήρη μέλη στην ΟΣΣ, οι Λευκορωσία και Σρι Λάνκα έχουν αποκτήσει το καθεστώς του «εταίρου», ενώ το Αφγανιστάν ζητά να γίνει παρατηρητής και η Τουρκία κατέθεσε αίτηση για να αποκτήσει το καθεστώς του «εταίρου».
Ακόμη, το φιλόδοξο σχέδιο της Κίνας για τους νέους, χερσαίους και θαλάσσιους, «Δρόμους του Μεταξιού». Είναι ένα τεράστιο σχέδιο διασύνδεσης αγορών, λιμανιών, ενεργειακών αγωγών, τηλεπικοινωνιών, εμπορίου σε μια ζώνη που αφορά 64 κράτη, 4,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους και περίπου το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Η Ασιατική Τράπεζα Υποδομών (ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της Κίνας) και η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα των BRICS θα εξασφαλίσουν μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης του σχεδίου, που θα ενισχύσει τη διεθνή θέση της Κίνας. Ενισχύει όμως τους ανταγωνισμούς με τις ΗΠΑ.
Στη Σύνοδο του G20 ο Κινέζος Πρόεδρος, Σι Τζινπίνγκ, είπε ότι «χρειάζεται να απαλλαγούν ορισμένοι από την ξεπερασμένη ψυχροπολεμική νοοτροπία», να οικοδομηθούν μια νέα αντίληψη περί «κοινής, πλήρους, συνεργατικής και βιώσιμης ασφάλειας» και νέες πρακτικές στην παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση. Αρα, αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ στις διεθνείς διευθετήσεις.

Η παρέμβαση των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»

Στις 17 Οκτώβρη 2016 δημοσιεύτηκε άρθρο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» («Euro2day») με τίτλο «Η Δύση χάνει την κυριαρχία της στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων», όπου αναφέρονται τα εξής:
«Η άνοδος της Κίνας και τα προβλήματα σε ΗΠΑ και Ευρώπη ανακατεύουν την παγκόσμια τράπουλα (...)
Ηταν μόλις προχθές που οι πλούσιες δημοκρατίες φαντάζονταν μια παγκόσμια τάξη μετά τον ψυχρό πόλεμο βασισμένη στις δικές τους ιδέες. Τώρα τρέχουν μακριά από τον κόσμο (...)
Οι ΗΠΑ είναι ακόμα, με μικρή απόκλιση, η διαπρεπής δύναμη (...) Η Ευρώπη (...) βυθισμένη στις κρίσεις - την Ευρωζώνη, το Προσφυγικό και πρόσφατα το Brexit - είναι μια ήπειρος που έχασε την δυνατότητα να σκέφτεται στρατηγικά. Εν τω μεταξύ, Κίνα και Ρωσία δεν έχουν έφεση στο να δεχτούν τους κανόνες που έγραψαν οι ΗΠΑ (...)
Το ετήσιο forum ασφάλειας Xiangshan είναι το μέρος που η στρατιωτική και πολιτική ελίτ της Κίνας μιλά στον κόσμο (...) Το θέμα που επιλέχθηκε για το 2016 είναι η αναζήτηση ενός "νέου μοντέλου διεθνών σχέσεων". Το υποσυνείδητο μήνυμα ήταν ότι η Δύση πρέπει να αναγνωρίσει ότι η "παλαιά τάξη" έχει παρέλθει και είναι καιρός να συνεργαστεί με την Κίνα για την συνδιαμόρφωση του αντικαταστάτη της (...)
Πάνω απ' όλα οι ΗΠΑ, ως ξένος στην Ανατολική Ασία πρέπει να προσαρμοστεί σε νέες πραγματικότητες. Το σύστημα συμμαχιών του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα δεν χωρά στις γεωπολιτικές πραγματικότητες από την άνοδο της Κίνας (...) Η νέα τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να μοιάζει με την παλαιά (...)
Η Μέση Ανατολή φλέγεται και η Ρωσία θέλει να ανατρέψει την μετά τον ψυχρό πόλεμο κατάσταση στην Ευρώπη (...) Δεν είναι δύσκολο να δεις τον ανταγωνισμό ΗΠΑ - Κίνας να μετατρέπεται σε αντιπαράθεση και χειρότερα.
Ο κόσμος είναι σε κρίσιμο σημείο. Η μετά τον ψυχρό πόλεμο διευθέτηση, οργανωμένη γύρω από την αδιαμφισβήτητη δύναμη των ΗΠΑ, δυτικά σχεδιασμένων παγκόσμιων θεσμών, πολυμερείς κανόνες και νόρμες, έχει διαβρωθεί (...)
Κάποιοι πιστεύουν ότι η απλή πραγματικότητα της οικονομικής αλληλεξάρτησης θα σώσει την κατάσταση, οι συγκρούσεις θα έχουν μόνο ηττημένους. Αλλά η δυναμική μπορεί να λειτουργήσει προς άλλη κατεύθυνση (...)».
Οι παραπάνω εκτιμήσεις δείχνουν ολοφάνερα ότι κλείνει η ψαλίδα ανάμεσα σε ΗΠΑ - Κίνα, τόσο που η Κίνα, δεύτερη στην πυραμίδα, έχει ελάχιστη διαφορά από την πρώτη, τις ΗΠΑ, που βρίσκονται «ακόμα» στην πρώτη θέση, λένε οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», άρα δεν την έχουν σίγουρη. Δείχνουν ακόμη ότι οι ΗΠΑ αδυνατούν να αυξήσουν τη διαφορά. Το «Stratfor» έχει εκτιμήσει ότι η Κίνα θα ξεπεράσει τις ΗΠΑ το 203Ο. Θα την αφήσουν οι ΗΠΑ; Δείχνουν ακόμη ότι η όξυνση των ανταγωνισμών δεν είναι σίγουρο ότι θα αντιμετωπιστεί με συμβιβασμούς. Αλλά αν δεν μπορέσει, τότε περνούν στην πολιτική με άλλα μέσα, τον πόλεμο.

Οι οικονομικές συνθήκες

Η παγκόσμια οικονομία επιβραδύνεται. Η οικονομία της Κίνας ενώ για πολλά χρόνια είχε ρυθμούς ανάπτυξης που έφτασαν έως και 20% του ΑΕΠ, σήμερα έχει ρυθμούς 6,5%, σταθεροποιήθηκε σ' αυτό το ποσοστό, μετά από πτώση το 2015 στο 6,2%, ενώ το ΔΝΤ εκτιμά ανάπτυξη 6,6% για το 2016. Οι ΗΠΑ αναπτύσσονται με 2,2%, ενώ το ΔΝΤ εκτιμά 1,6% για το 2016, η Γερμανία με 1,7%, η Ευρωζώνη με 1,6%, δηλαδή η ανάπτυξη στη Δύση δεν έχει δυναμική. Τα εταιρικά κέρδη στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την JP Morgan, μειώθηκαν 7% ετησίως, ενώ η πραγματική αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι ετησίως 1,4%, αρκετά πιο κάτω απ' ό,τι πριν από την κρίση το 2008 (Μάικλ Ρόμπριτς, «Εφημερίδα των Συντακτών», 8/11/2016). Φαίνεται ότι η καταστροφή κεφαλαίου στην περίοδο της οικονομικής κρίσης δεν έχει το βάθος που θα δημιουργήσει συνθήκες δυναμικής ανάπτυξης με επενδύσεις από τα πλεονάζοντα - λιμνάζοντα κεφάλαια. Και η Κίνα φάνηκε να «μπουκώνει» αφού επιβραδύνθηκε, αλλά, συγκριτικά με ΗΠΑ, Ευρωζώνη, έχει ακόμη περιθώρια ανάπτυξης. Αλλωστε, οι προβλέψεις του ΔΝΤ για ανάπτυξη, για την Κίνα μιλούν για άνοδο, σε ΗΠΑ και Ευρωζώνη για κάθοδο.
Τα βιομηχανικά κέρδη στην Κίνα αυξήθηκαν 19,5% σε ετήσια βάση τον Αύγουστο 2016, η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε 6,3% την ίδια περίοδο, σύμφωνα με τα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας. Οι δε επενδύσεις αυξήθηκαν 8,1% σε ετήσια βάση την περίοδο Γενάρη - Αυγούστου 2016. Στο πρώτο 7μηνο του 2016, οι άμεσες ξένες επενδύσεις στην Κίνα αυξήθηκαν 4,3% σε ετήσια βάση. Η έκθεση προβλέπει ότι οι επενδύσεις από την Κίνα προς το εξωτερικό θα αυξηθούν περισσότερο από 20% στο δεύτερο εξάμηνο. Ακόμη, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2016 ιδρύθηκαν 2,62 εκατ. εταιρείες, αριθμός αυξημένος κατά 28,6% σε σχέση με το πρώτο εξάμηνο του 2015, σύμφωνα με τον αναπληρωτή διευθυντή της Εθνικής Επιτροπής Ανάπτυξης και Μεταρρυθμίσεων, που δημιούργησαν 1,46 εκατ. θέσεις εργασίας.
Ακόμη, σύμφωνα με έρευνα της τράπεζας HSBC, η Κίνα «παίζει μεγαλύτερο ρόλο στην ενίσχυση της παγκόσμιας ανάπτυξης απ' ό,τι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη μαζί. Το πρώτο τρίμηνο του 2016 το "μερίδιο" της κινεζικής οικονομίας στην αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ υπολογίζεται στο 47%» («Καθημερινή» 29/5/2016).
Την ίδια ώρα, σε άρθρο των «New York Times» («Καθημερινή» 9/11/2016) αναφέρεται ότι «η οικονομία των ΗΠΑ είναι σήμερα πιο επιρρεπής σε μια ύφεση απ' όσο ήταν εδώ και πολλές δεκαετίες (...) Η ανάπτυξη είναι περίπου 2% ετησίως, κάτω από το 3% και το 4% που ήταν το σύνηθες το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι αρκετά ισχυρό το μαξιλάρι της ανάπτυξης, που θα μπορούσε να την προστατεύσει. Αρκεί ένα μικρότερο εξωτερικό σοκ για να συμπαρασύρει την οικονομία σε νέα ύφεση».

Μια πορεία σε τροχιά ανακατατάξεων

Μετά από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι οι εκτιμήσεις επιτελείων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της Δύσης πως «η Δύση χάνει την κυριαρχία της στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων», δείχνουν και την πορεία μιας πραγματικότητας, η οποία εξελίσσεται αντικειμενικά εν μέσω όξυνσης ανταγωνισμών ανάμεσα στο κεφάλαιο. Οι ΗΠΑ, αν και πρώτες στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, χάνουν έδαφος και υποβαθμίζονται, η Γερμανία επίσης ενώ ήταν δεύτερη και η Κίνα τρίτη τώρα έχει γίνει αντιστροφή. Θα είναι μια «αναίμακτη» πορεία και εξέλιξη; Θα το δείξει η ζωή. Το πραγματικό για την εργατική τάξη και τους λαούς πρόβλημα είναι πως ό,τι και αν γίνει θα το πληρώσουν με ένταση της εκμετάλλευσης, με τεράστια ανεργία και φτώχεια, αλλά ακόμη και με ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Γι' αυτό πρέπει, χειραφετημένοι από την αστική τάξη, να οργανώσουν το δικό τους αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

Τραμπ: Ο «κατάλληλος άνθρωπος» στην κατάλληλη ώρα

Τραμπ: Ο «κατάλληλος άνθρωπος» στην κατάλληλη ώρα

Η δυνατότητα του κεφαλαίου να χειραγωγεί το λαό επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά

Με κόκκινο είναι οι πολιτείες που κέρδισε ο Τραμπ (παίρνοντας τους εκλέκτορες) και με μπλε αυτές που πήρε η Κλίντον

Η επόμενη μέρα των εκλογών βρίσκει την αστική τάξη των ΗΠΑ με βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό της και τον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο, τους εταίρους της να εκφράζουν ποικίλες αντιδράσεις για τις νέες διεργασίες που συντελούνται και τις γεωπολιτικές πιθανές τους προεκτάσεις μετά από την μη προβλεπόμενη, από τις περισσότερες δημοσκοπήσεις και μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου, νίκη του δισεκατομμυριούχου Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές της 8ης Νοέμβρη. Εντούτοις, η νίκη του δεν ήταν εντελώς απρόβλεπτη και σίγουρα όχι τυχαία!
Η επικράτηση του μεγιστάνα της αγοράς ακινήτων βασίστηκε στο εκλογικό σύστημα, όπου ο «νικητής τα παίρνει όλα» και πήρε από τους 538 εκλέκτορες τους 290 (απαιτούνταν 270, κάθε πολιτεία ανάλογα με τον πληθυσμό της εκλέγει διαφορετικό αριθμό εκλεκτόρων). Η Δημοκρατική αντίπαλός του, Χίλαρι Κλίντον, πήρε 232 εκλέκτορες. Υπολείπονταν έως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, 3 μέρες μετά τις εκλογές, η καταμέτρηση στο Μίσιγκαν για την απόδοση των 16 εκλεκτόρων. Η Κλίντον προηγούνταν κατά περίπου 400.000 ψήφους από τον Τραμπ (ανάλογο φαινόμενο είχε καταγραφεί στις εκλογές του 2000 μεταξύ του Δημοκρατικού Αλ Γκορ και του Ρεπουμπλικάνου Τζορτζ Ουόκερ Μπους, που κέρδισε ο δεύτερος, αν και με περίπου 500.000 ψήφους πίσω.
Σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή, παρά τις μεγάλες ουρές έξω από ορισμένα εκλογικά κέντρα κυρίως μεγάλων αστικών κέντρων, που παρατηρήθηκε την περασμένη Τρίτη, η συμμετοχή των ψηφοφόρων φαίνεται τελικά πως δεν αυξήθηκε σε σχέση με τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές του 2012. Οι πρώτες εκτιμήσεις φέρνουν φέτος την προσέλευση στο 56,9% αντί του 58,6% που ήταν το 2012. Ψήφισαν κάτι παραπάνω από 120.000.000 από 231.000.000 Αμερικανούς με δικαίωμα ψήφου (όσοι από μόνοι τους γράφτηκαν στους εκλογικούς καταλόγους).
Τα πρώτα στοιχεία των εταιρειών ανάλυσης του εκλογικού αποτελέσματος δείχνουν πως αυτοί που απείχαν ήταν κυρίως νεαρότεροι σε ηλικία ψηφοφόροι, πιθανά δυσαρεστημένοι οπαδοί του άλλου διεκδικητή του χρίσματος των Δημοκρατικών σοσιαλδημοκράτη γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, που εμφανιζόταν ως «αριστερά» στην «εκπρόσωπο του κατεστημένου» Κλίντον. Το σίγουρο είναι ότι το κεφάλαιο κατάφερε να εγκλωβίσει λαϊκές δυνάμεις στη «Σκύλλα» και τη «Χάρυβδη», την δικαιολογημένη δυσαρέσκεια των εργαζομένων να την στρέψει σε κανάλια ανώδυνα για το ίδιο, κάτι που οφείλεται και στην τραγική απουσία, Κομμουνιστικού Κόμματος στις ΗΠΑ, με επαναστατική στρατηγική ρήξης με το κεφάλαιο.

Χειραγώγηση λαϊκών στρωμάτων

Ο Τραμπ αποδείχτηκε ο πιο ικανός στη χειραγώγηση του λαού. Οι Αμερικανοί μη πτυχιούχοι κολεγίου ή πανεπιστημίου (ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής) κατά πλειοψηφία 67% τον ψήφισαν. Οι περισσότεροι είναι λευκοί εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες και άνεργοι που δεν είδαν την αναιμική καπιταλιστική ανάκαμψη, την οποία πέτυχε η διακυβέρνηση Ομπάμα, που επίσης λανσαρόταν ως η «ελπίδα της αλλαγής» από το 2008, να τους επηρεάζει θετικά. Το αντίθετο, μάλλον επιδείνωσε τη θέση τους και ενίσχυσε αυτή των μονοπωλίων.
Τραμπ «δαγκωτό» ψήφισαν οι ψηφοφόροι σε πολλές, μικρές επαρχιακές κωμοπόλεις και αγροτικές περιφέρειες στις περισσότερες πολιτείες, ειδικά στην ενδοχώρα, όπου έχουν κλείσει βιομηχανίες και υπάρχει εξαθλίωση. Η Κλίντον κυριάρχησε κυρίως στα αστικά κέντρα των δυτικών και ανατολικών ακτών της χώρας, με εξαίρεση τη Φλόριντα, όπου ο Τραμπ την κέρδισε επικρατώντας στην πλειοψηφία των επαρχιών.
Επίσης, στις ηλικιακές κατηγορίες όσοι από τους νέους, ηλικίας 18 ως 29 ετών, ψήφισαν, επέλεξαν πλειοψηφικά την Κλίντον, αλλά από 45 ετών και άνω (που είναι το 55% των ψηφοφόρων) επέλεξαν τον Τραμπ, που επίσης είχε διείσδυση στο 1/3 των ψήφων νέων Αμερικανών.
Ο μεγαλοκαπιταλιστής Τραμπ αυτοδιαφημίστηκε ως «μη επαγγελματίας πολιτικός», «επιτυχημένος μπίζνεσμαν», δήθεν «αντισυστημικός», με βάση ότι η πλειοψηφία καταλαβαίνει ως σύστημα όχι τον καπιταλισμό, αλλά τους διεφθαρμένους πολιτικούς όπως η Κλίντον. Ο Τραμπ πουλάει φρούδες ελπίδες για γρήγορη καπιταλιστική ανάπτυξη, που θα έρθει μέσα από την τόνωση της εσωτερικής ζήτησης με επενδύσεις για υποδομές 550 δισ. δολαρίων, ή τον προστατευτισμό απέναντι σε προϊόντα άλλων ανταγωνιστών όπως η Κίνα, ή το διώξιμο των «κακών μεταναστών». Ολα αυτά σε ένα λαό με χαμηλό επίπεδο ταξικής συνείδησης ήταν εύκολο να πιάσουν. Μάλιστα, το όραμα του κεφαλαίου, που δήθεν θα ανακουφίσει και το λαό, το εμφανίζει ως «κίνημα», επιδιώκοντας και αναμόρφωση του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος, με πολλά στελέχη του οποίου συγκρούστηκε.
Είναι αξιοσημείωτο πως στην επινίκια ομιλία του, ο Τραμπ δεν ανέφερε ούτε μία φορά το όνομα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ευχαρίστησε τις μυστικές υπηρεσίες, την αστυνομία, την «Εθνική Ενωση Οπλων» και τους 200 στρατηγούς που τον στήριξαν προεκλογικά. Επίσης, εμφανίστηκε ενωτικός στις συναντήσεις με τον Ομπάμα και τους επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο.

Ανησυχία εταίρων

Αναλύσεις επί αναλύσεων γίνονται από την περασμένη Τρίτη για τα βήματα που θα ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση Τραμπ (επίσημα αναλαμβάνει καθήκοντα στις 20/1/2017) και τις επιπτώσεις στις διεθνείς σχέσεις και τις ισορροπίες που υπάρχουν σήμερα. Βεβαίως, αυτό που καθορίζει την πολιτική μιας ιμπεριαλιστικής χώρας όπως οι ΗΠΑ δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλιακών ομίλων.
Ακόμα και μια πιθανή αποκλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας όπως φαίνεται να επιθυμεί ο Τραμπ, ή ένας συμβιβασμός σε Συρία - Ιράκ ή την Ουκρανία, έχει σχέση ακριβώς με αυτό, πώς καλύτερα θα εξυπηρετηθούν τα αμερικανικά μονοπώλια. Ο Τραμπ και το επιτελείο του επίσης θέλει να τραβήξει τη Ρωσία από τις στενές σχέσεις της με την Κίνα.
Πάντως, και οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δείχνουν έντονη ανησυχία με τις εξαγγελίες Τραμπ για τις σχέσεις με τη Ρωσία, με το ζήτημα της Βρετανίας, με τη δήλωση ότι πρέπει οι Ευρωπαίοι να πληρώσουν περισσότερα στο ΝΑΤΟ, ή αυτά που έχει πει για την αναστολή των εμπορικών συμφωνιών και της Διατλαντικής την EE (TTIP). Επίσης, το ζήτημα της απόσυρσης από τις πληρωμές για τις κλιματικές αλλαγές δημιουργεί προβληματισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι αύριο στις Βρυξέλλες θα συνεδριάσουν οι υπουργοί Εξωτερικών και για να εξετάσουν την νέα κατάσταση με τον Τραμπ.
Η αλλαγή στο αστικό σκηνικό στις ΗΠΑ, επίσης, εμφανίζεται σε αναλύσεις ως ο «μπαμπούλας» και για την ΕΕ και τις εκλογές που έρχονται σε Γαλλία, Γερμανία και άλλες χώρες και μάλιστα από σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, γίνονται εκκλήσεις για «αριστερή στροφή των σοσιαλιστών πριν είναι αργά». Επιχειρούν να εμφανίσουν ως «εναλλακτική» το δικό τους μείγμα αντιλαϊκής διαχείρισης υπέρ του κεφαλαίου, για να μην τους πάρουν τα πρωτεία η Λεπέν ή οι λεγόμενοι εθνικιστές ευρωσκεπτικιστές. Και ο ελληνικός λαός και άλλοι λαοί δεν πρέπει να «τσιμπήσουν» σε ψευτοδιλήμματα που τους βάζουν να διαλέξουν εκτελεστή. Αυτό που απαιτείται είναι οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα να συστρατευτούν με τα Κομμουνιστικά Κόμματα με επαναστατική στρατηγική όπου υπάρχουν, όπου δεν υπάρχουν να τα δημιουργήσουν, και να χαράξουν το δικό τους δρόμο ρήξης και ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου.