ΚΕΡΚΥΡΑ-Αντίσταση στην εκμετάλλευση της μεγαλοεργοδοσίας

Αντίσταση στην εκμετάλλευση της 

μεγαλοεργοδοσίας

Η ακόρεστη δίψα των μεγάλων αφεντικών, να αυγατίζουν συνεχώς τα κέρδη τους, οδηγεί σε ολοένα και

μεγαλύτερη εκμετάλλευση και εξαθλίωση τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αυτή είναι μια

αλήθεια, που τη βιώνουν καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλους τους εργασιακούς χώρους.

Κυρίαρχο ρόλο στην υλοποίηση αυτής της κατεύθυνσης παίζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις, όπως και η

σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ψηφίζουν και εφαρμόζουν νόμους, που εξυπηρετούν τα

συμφέροντα των μεγαλοεργοδοτών. Μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, απελευθέρωση ωραρίων-

κατάργηση αργιών, περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Τέτοιας κατεύθυνσης είναι και τα μέτρα που ετοιμάζεται να φέρει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τις

υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και με τη στήριξη όλων των κομμάτων, που πίνουν νερό στο

όνομα των μεγάλων αφεντικών και των συμφερόντων τους.

Και σαν να μη φτάνει η νόμιμη εκμετάλλευση και κλοπή, που υφίστανται οι εργαζόμενοι, τα μεγάλα

αφεντικά ζητούν συνεχώς περισσότερα. Καταστρατηγούν ακόμα και αυτά που προβλέπουν οι νόμοι του

κράτους, που εκείνοι ορίζουν. Μετά την αποκάλυψη της κλοπής που υφίστανται οι εργαζόμενοι του

εργολαβικού συνεργείου καθαρισμού του ΓΝΚ και νέο "κρούσμα" εκμετάλλευσης έρχεται αυτή τη φορά από

την εργοδοσία των super market Δήμητρα.

Με έκπληξη οι εργαζόμενοι ενημερώθηκαν για την απαίτηση της εργοδοσίας, να προσέλθουν στις δουλειές

τους την αργία της Κυριακής 4 Δεκέμβρη, ώστε να καθαρίσουν τους χώρους και να προβούν και σε άλλες

εσωτερικές εργασίες, καταπατώντας έτσι το δικαίωμα κάθε εργαζόμενου στην ξεκούραση, στην οικογένεια,

στον ελεύθερο χρόνο. Με όλους τους τρόπους δηλαδή η εργοδοσία κινείται στο να κάνει τους εργαζομένους

της όλο και πιο φτηνούς για την ίδια, με δηλωμένη ήδη και επίσημα την πρόθεσή της να προχωρήσει και σε

μειώσεις μισθών, παρά την τεράστια αύξηση των κερδών της. Παντού δηλαδή η ίδια ιστορία!!!

Καταγγέλλουμε τις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας των super market Δήμητρα, για την ένταση της

εκμετάλλευσης των υπαλλήλων της και καλούμε τους εργαζόμενους να αντισταθούν στα σχέδιά της. Να

σημειωθεί πως κατόπιν παρέμβασης του Σωματείου μας στην Επιθεώρηση Εργασίας, η εργοδοσία

δεσμεύτηκε ότι δε θα ανοίξει τελικά τα καταστήματα την Κυριακή 4/12. Οι εργαζόμενοι να είναι σε

αγωνιστική ετοιμότητα! Προειδοποιούμε την εργοδοσία να μην τολμήσει να υλοποιήσει τα σχέδιά της, γιατί

θα μας βρει απένεντί της! Οι συνάδελφοι δεν είναι μόνοι τους! Το Σωματείο μας και όλος ο κερκυραϊκός

λαός είναι στο πλευρό τους.

Καλούμε τους συναδέλφους να έρθουν σε επαφή με το Σωματείο μας και να αγωνιστούμε, ώστε να

βάλουμε φρένο σε αυτήν την αθλιότητα που ζούμε, να διεκδικήσουμε όλα όσα μας έχουν κλέψει αυτά τα

χρόνια, όλα όσα δικαιούμαστε, για να ανοίξει ο δρόμος να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας με βάση τις

σύγχρονες ανάγκες μας και τις δυνατότητες του 21ου αιώνα!

Αφετηρία της αντεπίθεσής μας να γίνει η πανελλαδική ΑΠΕΡΓΙΑ στις 8 Δεκέμβρη και η απεργιακή

συγκέντρωση Σωματείων που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ., την ίδια μέρα στις 10 το πρωί στο Σαρόκο.

Είναι ώρα να κάνουμε αυτό που μέχρι τώρα δεν έχουμε κάνει, να δοκιμάσουμε τη δύναμή μας!

Εμείς παράγουμε τον πλούτο, εμείς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς αυτούς που μας

εκμεταλλεύονται, αυτοί δεν μπορούν να κερδίζουν χωρίς εμάς! 

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Κι αν ήρθαν στο προσκήνιο οι συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού ήταν για να μάθουμε για το ναυάγιό τους. Κι ύστερα ξεκίνησε η αναζήτηση υπευθύνων για το ναυάγιο –το βλέμμα στράφηκε από αρκετούς  προς την ελληνική κυβέρνηση και ιδίως στον υπουργό εξωτερικών Ν. Κοτζιά- και συγχρόνως η ανανέωση της αισιοδοξίας για επανεκκίνηση των συνομιλιών.

        Ομολογουμένως κουβάρι μπερδεμένων συμφερόντων το Κυπριακό, δύσκολη η γνώση του στις λεπτομέρειές του,  πολύ περισσότερο η κατανόησή του. Το σύγχρονο πρόβλημα έχει τις ρίζες του στο ανατολικό ζήτημα –το πρόβλημα διανομής των εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που παρήκμαζε, από τις Μεγάλες Δυνάμεις και προς το συμφέρον τους. Ήταν τότε που  η περιοχή της Μ. Ανατολής, όπου τότε και τώρα  διακυβεύονται οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα προσαρτάται στις  δυο παραδοσιακές ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις, τη Γαλλία και Βρετανία. Η Κύπρος από το 1878 με μυστική σύμβαση δινόταν ως εκμίσθωση σε Αγγλία, ενώ το 1914 προσαρτήθηκε στην Βρετανική Αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και στις μέρες μας  δεν μπορεί να εξεταστεί μεμονωμένα το Κυπριακό από τα διαδραματιζόμενα στην Μ. Ανατολή και απ’ όλα αυτά τα κρατίδια των αράβων που δημιούργησε στα πρώην εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κυρίως  η βρετανική διπλωματία, και στα οποία,  όταν μετά το Β παγκόσμιο πόλεμο η αγγλογαλλική κυριαρχία στη Μ. Ανατολή αμφισβητήθηκε δυναμικά στα πλαίσια των αντιαποικιακών αγώνων, δόθηκε ανεξαρτησία.

           Ανεξαρτησία, με εγγυήτριες δυνάμεις Ελλάδα, Τουρκία, Μ.Βρετανία, δόθηκε λοιπόν και στην Κύπρο με τις συμφωνίες της Ζυρίχης –Λονδίνου το 1959, της οποίας ο πληθυσμός ήταν 573.566 κάτοικοι, εκ των οποίων 441.656 Έλληνοκύπριοι (77%) και 104.942 (18,3%) Τουρκοκύπριοι και 26.968 (4,7%) λοιποί (Μαρωνίτες, Αρμένιοι). Είχε βέβαια προηγηθεί ο αγώνας των ελληνοκυπρίων που πήρε μορφή όχι αντιαποικιακή αλλά  καθαρά εθνική, με κύριο αίτημα την ένωση. Η τοποθέτηση του αιτήματος της αυτοδιάθεσης ως προεξάρχοντος συνθήματος δεν ετέθη, αφού στον αγώνα ετέθη επικεφαλής ένας ιερωμένος κι ένας αντικομμουνιστής χίτης. Στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, με το ελληνικό κράτος  να έχει βγει μόλις μια πενταετία από τον εμφύλιο με τη βοήθεια του αγγλοαμερικανικού παράγοντα και με έξαρση του εθνικισμού σε αντιδιαστολή με τον κομμουνισμό επόμενο ήταν να επιβληθεί εθνική κινητήρια δύναμη για το  αντάρτικο. Κι έτσι ήταν εύκολο η βρετανική μηχανή του «διαίρει και βασίλευε» που τόσο πολύ είχε καρποφορήσει σε όλη τη μακραίωνη ιστορία της βρετανικής αυτοκρατορίας, να δουλέψει έξυπνα και  στο κυπριακό. Οι βρετανοί ενθάρρυναν τις πρώτες τουρκικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, σε αντιπερισπασμό προς τις ενωτικές εκδηλώσεις και  καταφέρνουν να διεγείρουν το ενδιαφέρον των τούρκων για την Κύπρο ως ίσων συνεταίρων.
         Στο κυπριακό δεν χαράχτηκε καμιά στρατηγική με τους ανάλογους χειρισμούς για τη δημιουργία μιας συμπαγούς απελευθερωτικής, αντιαποικιακής, αντιιμπεριαλιστικής  πορείας κι ίσως σ’ αυτήν την απουσία καλούμαστε να αναζητήσουμε όλα τα δεινά και τις συμφορές που επακολούθησαν. Και είναι η ανερμάτιστη εθνική πολιτική που  τις  σκανδαλώδεις ιμπεριαλιστικές  παρεμβάσεις και επεμβάσεις στη  δραματική πορεία του κυπριακού τις στηρίζει και τις δρομολογεί. Κι έτσι έφτασε να γίνει αποδεκτή  η περιορισμένη ανεξαρτησία της συμφωνίας της Ζυρίχης, θνησιγενής από τα γεννοφάσκια της, που εξασφάλιζε όμως τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλιας υπό Βρετανική διαχείριση ως Βρετανικό Υπερπόντιο Εδαφος, στα όρια των οποίων σταμάτησε και η τουρκική επέλαση του 1974. Μέχρι το 1974 έμοιαζε η ασκούμενη ελληνική πολιτική από τη μια σε διεθνές επίπεδο να προσπαθεί να κατοχυρώσει την υπόσταση της ενιαίας και αδέσμευτης Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ ταυτόχρονα από την άλλη την υπονόμευε  στο εσωτερικό της Κύπρου ταλανίζοντας του κατοίκους της και χύνοντας διαρκώς νερό στο μύλο του τούρκικου επεκτατισμού και διευκολύνοντας τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις. Μέχρι που  κάτω από το πρόσχημα της ένωσης  εξυφάνθηκε η συνωμοσία της διχοτόμησης της Κύπρου. Το 1974 η λαίλαιπα της χούντας ξέσπασε με το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, και μετά λίγες μέρες  οι επεκτατιστές τούρκοι εισβολής  καμία δυσκολία δεν συνάντησαν στην κατάκτηση του μισού νησιού σε δυο φάσεις, με τις ΗΠΑ και Μ. Βρετανία σε ρόλο  σχεδόν έκπληκτου παρατηρητή.

          Κι έκτοτε μαζεύουμε ψηφίσματα του ΟΗΕ, τα στρατεύματα κατοχής παραμένουν, και η Βόρειος Κύπρος έχει ανακηρυχτεί εδώ και τριάντα χρόνια ανεξάρτητο τουρκοκυπριακό κράτος. Και δώδεκα χρόνια μετά την τελευταία προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού που ναυάγησε, νέα προσπάθεια πλησιάζει σχεδόν στη λύση μέχρι που ναυαγεί κι αυτή –προσωρινά λένε.

               Από τα κόμματα της  Ελλάδας, το ΚΚΕ, που τοποθετείται ξεκάθαρα εναντίον της λύσης που μεθοδεύεται υποστηρίζοντας ότι η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία θα είναι επίφαση ομοσπονδίας που οδηγεί στη διχοτόμηση κι έρχεται σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ που υποστηρίζει τη δημιουργία ομόσπονδου κράτους στην Κύπρο με τις προϋποθέσεις που προτείνονται για «συνιστώντα» κράτη, κατηγορείται για μεταστροφή της θέσης του  για το Κυπριακό και  ότι συγκλίνει με εθνικιστικές αντιλήψεις. Στην κριτική εξ αριστερών εφαρμόζεται η θεωρία των δυο άκρων, κατηγορώντας για εθνικισμό το ΚΚΕ κι εμμέσως συμφωνία του με σωβινιστικές πολιτικές,  για να αναδειχθεί πως η προτεινόμενη λύση είναι η μόνη εφικτή που αποτρέπει τη διχοτόμηση κι ευνοεί το σύνολο ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, παρακάμπτοντας  ότι η προτεινόμενη λύση προωθείται απ’  αυτούς ακριβώς που έχουν δημιουργήσει το πρόβλημα.

          Και όσο δύσκολο κι αν είναι να κατανοηθεί το Κυπριακό δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς ποια ευνοϊκή για τον κυπριακό λαό λύση κατοχυρώνει  το υπάρχον επίπεδο συσχετισμού  των δυνάμεων απάντων των εμπλεκομένων, που δεν περιορίζονται μόνο στις εγγυήτριες δυνάμεις.  Κι αν γίνεται κατανοητό γιατί η κυρίαρχη τάξη της Ελλάδας και Κύπρου σ’  αυτήν την αρνητική συγκυρία σπεύδει για λύση του κυπριακού, -προσπαθώντας να κρατήσει τα προσχήματα υπεράσπισης συμφερόντων που βαφτίζει εθνικά- είναι δύσκολο να κατανοηθούν οι αιτίες που θα πρέπει να συνηγορήσουν σ’  αυτήν όσοι υπερασπίζονται λαϊκά συμφέροντα.

           Κι αν τα ερωτήματα μοιάζουν απλοϊκά δεν παύουν να προβληματίζουν:  Γιατί τώρα μετά από 42 χρόνια αναζήτησης βιώσιμης λύσης του Κυπριακού και διατήρησης του status quo που δημιουργήθηκε από την εισβολή των Τούρκων στο νησί οι διπλωματικές προσπάθειες είναι από μόνες τους ικανές να αλλάξουν το δυσμενή για τον ελληνοκυπριακό παράγοντα συσχετισμό δυνάμεων στο νησί,  γιατί κατηγορείται όποιος δεν συμφωνεί με τη λύση που μεθοδεύεται ως σωβινιστής –με κύριο αποδέκτη του χαρακτηρισμού αυτού το ΚΚΕ- γιατί διαχωρίζεται το είδος της λύσης που προωθείται από τη διεθνή συγκυρία και τα αλληλένδετα θέματα της Μ. Ανατολής και των ενεργειακών πόρων.  Αυτή τη συσχέτιση δεν έχει πρόβλημα να αναδείξει  ο υπουργός   εξωτερικών της Μ.  Βρετανίας Μπ. Τζόνσον σε συνέντευξή του κατά την επίσκεψή του στην Λευκωσία,  όταν δηλώνει «πιστεύουμε ότι είναι λογικό η συζήτηση να βλέπει τη μεγαλύτερη εικόνα και να εξετάζει το ευρύτερο πλαίσιο του σημερινού περιβάλλοντος ασφάλειας στην περιοχή».

         Ο πόλεμος και οι εντάσεις στην περιοχή παρέχουν οπωσδήποτε βάση για κάθε λογής υποθέσεις σχετικά με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια  των ΗΠΑ, ΕΕ, Μ. Βρετανίας και ο όποιος ρεαλισμός και υποχωρητικότητα προς την κατεύθυνση των παρουσιαζόμενων ως εφικτών λύσεων, δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη πως ο συσχετισμός δυνάμεων επιτρέπει την πρόσθεση τόσης δόσης «μαξιμαλισμού» στις απαιτήσεις των πιο ισχυρών εμπλεκομένων ώστε η αποδοχή τους να είναι αρχή για νέα δεινά.

Με κομμένη την ανάσα

 Με κομμένη την ανάσα

Χτες η Ευρώπη περίμενε με κομμένη την ανάσα για το μέλλον της αστικής δημοκρατίας και την μπόχα που αποπνέει ενώ αποσυντίθεται, τα αποτελέσματα των αυστριακών εκλογών και του ιταλικού δημοψηφίσματος. Κι η κατάληξη έμοιαζε κάπως σαν αστείο, ή μάλλον ανέκδοτο: έχω ένα καλό και ένα κακό νέο, από ποιο να ξεκινήσω;

Ή εναλλακτικά: ήταν ένας Ιταλός, ένας Αυστριακός κι ένας Κουβανός. Κι οι Ευρωπαίοι θεωρούσαν δικτάτορα τον τελευταίο, που ανέτρεψε τη δικτατορία του Μπατίστα, ακροδεξιό τον Αυστριακό, που μπορεί όμως να έβγαινε πρόεδρος με δημοκρατικές εκλογές -όπως ένας συμπατριώτης του πριν από καμιά 80αριά χρόνια στη Γερμανία- κι αριστερό το Ρέντσι, που σκεφτόταν να παραιτηθεί, για να πάρει εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης, για χάρη της Ευρωλάνδης-ευρωζώνης και της ενότητάς της...
Κι η Μανιφέστο του αφιερώνει παραφρασμένο, ένα γνωστό αντάρτικο.

Παράγουμε περισσότερα Μπέλα Τσάο απ' όσα μπορούμε
να καταναλώσουμε, που λέει κι ο Ζαραλίκος...

Ανέκδοτο έχουν γίνει ανά τον κόσμο, σε διάφορες χώρες και περιστάσεις, και τα περιβόητα exit-poll, είτε γιατί ο κόσμος τρολάρει τους δημοσκόπους, είτε γιατί αυτοί τρολάρουν τον κόσμο και παίρνουν τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα. Αλλά χτες έκαναν την ανατροπή και προέβλεψαν σωστά το αποτέλεσμα σε Αυστρία και Ιταλία.

Ανέκδοτο είναι η ανακούφιση των Ευρωπαίων, με την εκλογή ενός φιλελεύθερου προέδρου, με μπόλικη εθνικιστική προεκλογική ρητορεία, που παραπέμπει συνειρμικά στην οργανική ανακούφιση του ανθρώπου, με εξίσου βρώμικα κι άχρηστα υλικά-διαδικασίες. Και ξέρω κάποιους σφους που δεν τους κάθεται πολύ καλά, όταν ακούν στις συγκεντρώσεις και τις ομιλίες των δικών μας τα αιτήματα και οι στόχοι πάλης για "την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων". Η οποία δε βγάζει πουθενά, όσο δεν πετάμε τους υπαίτιους της κατάστασης στο καζανάκι της ιστορίας.

Ανέκδοτο είναι αυτό που θεωρείται απειλή για την καπιταλιστική Ευρωλάνδη, πχ ένας κωμικός σαν τον Μπέπε Γκρίλο (και το "κίνημα" των πέντε αστέρων, που "απειλεί τα εικοσι-τόσα της ΕΕ) ή ένας ακροδεξιός που υπηρετεί πιστά το σύστημα και τα "ανθρωπιστικά ιδανικά" της ΕΕ στο προσφυγικό.

Αυτό που δεν πρόκειται να πουν ποτέ τα αστικά μέσα είναι ποια συμφέροντα και ποιες (ενδοαστικές) αντιθέσεις βρίσκονται πίσω από πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα -πχ στην Ιταλία όπου ο αντίστοιχος ΣΕΒ φαίνεται διαιρεμένος, παρά την τελική απόφασή του να στηρίξει το ΝΑΙ. Βολεύονται με τις ρηχές, προσωποκεντρικές αναλύσεις, με τις οποίες αντιμετωπίζουν ιστορικά πχ και τον "άφρονα" Χίτλερ. Πού να τρέχεις τώρα να εξηγείς α) πόσα μονοπώλια στήριξαν συνειδητά αυτόν τον "άφρονα" και β) ότι είναι ο πατέρας της σύγχρονης "ενωμένης Ευρώπης" και του εργασιακού μοντέλου που οραματίζεται.

Αντίστοιχο χαρακτήρα έχουν, κατά τη γνώμη μου, οι αναλύσεις περί αριστερής εξόδου της Ιταλίας από την ευρωζώνη, που βασίζονται στην ταξική ανάλυση της ψήφου, το διαχωρισμό μεταξύ Βορρά-Νότου, κτλ. Η ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται εσαεί ως φάρσα και τραγωδία μαζί, αλλά κάποιοι δε διδάσκονται τίποτα (από την κατάληξη του BRexit, ή το ελληνικό "προδομένο' δημοψήφισμα) και επιμένουν να φαντασιώνονται παντού λαϊκές νίκες. Το ζήτημα δεν είναι προφανώς αν εκφράζεται μια υπολανθάνουσα κι ενστικτώδης συνείδηση εναντίωσης στο διευθυντήριο της ΕΕ, αλλά αν αυτή η συνείδηση μπορεί να αναπτυχθεί και να ανθήσει -αντιφατικά έστω- στα θολά νερά και τα δίχτυα του ευρωσκεπτικισμού.

* * *

Κατά τα άλλα, η αστική δημοκρατία γιόρτασε χτες τον ενταφιασμό της στάχτης του Φιντέλ, ελπίζοντας πως θα ενταφιάσει οριστικά μαζί του και την επανάσταση. Κι ας μην της έδωσε αυτός πάτημα για να δέσει την -προειλημμένη- ετυμηγορία της περί "δικτάτορα", εκφράζοντας τη θέληση να μη δοθεί το όνομά του σε κανένα ίδρυμα, οργανισμό, πόλη, κτλ (βλέπε και πρόσφατη ανάρτηση περί προσωπολατρίας).

Αυτό που δεν μπορούν να θάψουν οι θιασώτες της ΕΕ είναι τα χιλιάδες παιδιά που βαφτίζονται με το όνομα του Φιντέλ, προς τιμήν του. Και προπαντός τους Κουβανούς που βγαίνουν στους δρόμους με αυτοσχέδια πλακάτ και το σύνθημα: είμαι Φιντέλ, για να διατρανώσουν πως θα συνεχίσουν το έργο του. Κι αυτό δεν είναι απλώς μια περήφανη, πατριωτική στάση, πατρίδα ή θάνατος (patria o muerte). Αλλά και σε τι πατρίδα βρήκε ο θάνατος το Φιντέλ, τι συνείδηση και ποια αισθήματα εμπνέει στους Κουβανούς αυτή η (σοσιαλιστική) πατρίδα κι η πορεία της.

Στον επίλογο, μια αναφορά στη (δεξιά εφημερίδα) Δημοκρατία που κυκλοφορούσε χτες με ένα βιβλίο των εκδόσεων Πελασγός (εγγύηση για το περιεχόμενο) για τα Δεκεμβριανά -κάτι παρόμοιο είχε και η Εστία. Με άλλα λόγια, γιορτάζουν τη νίκη της "δημοκρατίας" τους (αυτή που κινδυνεύει από τον ακροδεξιό υποψήφιο) κι είναι τουλάχιστον πιο ειλικρινείς από τους αριστερούς υπηρέτες της ίδιας δημοκρατίας και των ίδιων ταξικών συμφερόντων.

Κι όσο για τις εορτάζουσες της χτεσινής επετείου (έναρξη των Δεκεμβριανών), οι Βαρβάρες γιορτάζουν μια φορά το χρόνο, ενώ οι λοιποί βάρβαροι κι η (καπιταλιστική) βαρβαρότητα κάθε μέρα που -την αφήνουμε να- διαιωνίζει την κυριαρχία της.

Αστικές και οπορτουνιστικές ερμηνείες για το Δεκέμβρη του 1944

Αστικές και οπορτουνιστικές ερμηνείες για το Δεκέμβρη του 1944

Το εξώφυλλο της έκδοσης από τη «Σύγχονη Εποχή»

Στις 3 Δεκέμβρη 1944, έγινε μεγάλο συλλαλητήριο με απόφαση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στην Πλατεία Συντάγματος, κόντρα στην απόφαση κυβέρνησης Παπανδρέου και Αγγλων για διάλυση του ΕΛΑΣ, της Εθνικής Πολιτοφυλακής όχι όμως και της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου (ένοπλα αστικά τμήματα). Είχαν αποφασίσει επίσης γενική απεργία τη Δευτέρα 4 Δεκέμβρη. Το συλλαλητήριο χτυπήθηκε με τα όπλα αφήνοντας 21 νεκρούς και 140 τραυματίες. Στις 4 Δεκέμβρη μια τεράστια διαδήλωση συνοδεύει τα θύματα της ένοπλης αστικής βίας στην «τελευταία τους κατοικία». Μπροστά δέσποζε το πανό που έγραφε: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Οι αστοί ξαναχτυπούν με όπλα. Ετσι άρχισε η ένοπλη σύγκρουση του ηρωικού Δεκέμβρη που κράτησε 33 μέρες.
Σήμερα παρουσιάζουμε ένα μέρος της εισαγωγής από την έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» «Δεκέμβρης του '44 κρίσιμη ταξική σύγκρουση» που επιμελήθηκε το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

***

Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, το Δεκέμβρη του 1944, εναντίον του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και των εγχώριων συμμάχων του, υπήρξε σκληρή και συνεχίζεται αμείωτη, παρά το γεγονός ότι μας χωρίζουν εβδομήντα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα. Μάλιστα, ανάλογα και με την κάθε φορά πολιτική συγκυρία, η διαπάλη αποκτά πιο οξυμένο χαρακτήρα. Δείχνει και αυτό με τον δικό του τρόπο, πόσο επίκαιρα είναι μια σειρά βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από εκείνον τον μεγάλο λαϊκό αγώνα.

Κατά τον Γεώργιο Παπανδρέου, πρωθυπουργό στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» από τον Απρίλη του 1944 έως τις αρχές Γενάρη 1945, ο Δεκέμβρης ήταν «Στάσις και έγκλημα»¹ του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, μιας ένοπλης μειοψηφίας, όπως έλεγε. Τον ίδιο χαρακτηρισμό έχουν δώσει για τον Δεκέμβρη σειρά αστών πολιτικών εκείνης της περιόδου και μεταγενέστεροι, όπως ο Θεμιστοκλής Τσάτσος.² Δεν αναφερόμαστε στους χαρακτηρισμούς που έχει δώσει στον Δεκέμβρη η προπαγάνδα της φασιστικής εκδοχής, γιατί βασικά καλύπτεται από τους προηγούμενους αστούς πολιτικούς.

Σύμφωνα με άλλους του σοσιαλδημοκρατικού τόξου, όπως ο δικηγόρος Σταύρος Κανελλόπουλος, στέλεχος του ΕΑΜ και της Ενωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), ο Δεκέμβρης ήταν μια «πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής».³ Πρόκειται για ευρύτατα διαδεδομένη άποψη, ιδιαίτερα στις άμεσες μετά τον Δεκέμβρη δεκαετίες, που με διάφορες παραλλαγές έχουν υιοθετήσει μια σειρά ιστορικών. Για παράδειγμα, ο Περικλής Ροδάκης έγραψε: «Το Δεκέμβρη 1944 τον επέβαλαν οι Αγγλοι (...) Το ΚΚΕ και ΕΑΜ (...) σύρθηκε στη σύγκρουση. Μπορούσε να αποφύγει αυτήν την σύγκρουση, όπως έκαναν κι όλα τα ΚΚ της Δ. Ευρώπης».⁴
Στο χώρο της λαθολογίας κινήθηκε και ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Δεκέμβρης «...από πολιτική πλευρά υπήρξε τραγικό λάθος».⁵
Οι εκτιμήσεις αυτές, δεν είναι απλώς λαθεμένες, αλλά επιπλέον συμβάλλουν στην καταπολέμηση του επαναστατικού κινήματος και στην ενσωμάτωσή του στο σύστημα. Και γράφονταν αυτά, ενώ ένας λαός είχε πάρει τα όπλα και έδινε απλόχερα ακόμα και τη ζωή του.

Από τους νεότερους της αστικής ιστοριογραφίας, ο Μαρκ Μαζάουερ, θέτει τα ερωτήματα: «Επρόκειτο για την αρχή της κατάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές ή για μια αυθόρμητη αντίδραση της Αριστεράς ενάντια στη βία και τις προκλήσεις της Δεξιάς;».⁶ θεωρώντας ότι αυτό το ερώτημα ακόμα δεν έχει απαντηθεί, ενώ κάνει λόγο για τη «Δεξιά» μόνο, παρακάμπτοντας επιτήδεια το ρόλο των «Κεντρώων» κομμάτων. Ισχυρίζεται, επιπλέον, πως η ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης «είχε κάνει ξεκάθαρο στην ηγεσία του ελληνικού Κομμουνιστικού Κινήματος ότι δεν επικροτούσε την κατάληψη της εξουσίας διά της βίας», επειδή «οι διαπραγματεύσεις του Τσώρτσιλ με τον Στάλιν είχαν καταλήξει σε μια συμφωνία που η Ελλάδα τότε αγνοούσε και η οποία παρέδιδε ρητά τη χώρα στη βρετανική σφαίρα επιρροής».⁷

Ηταν αντίθετη η σοβιετική πλευρά με τον ένοπλο αγώνα του Δεκέμβρη; Δεν έχουν βρεθεί αρχειακά ντοκουμέντα που να επιβεβαιώνουν την απάντηση θετικά ή αρνητικά. Ομως, έχει αναφερθεί μαρτυρία για θετική θέση του συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπόφ,⁸ επικεφαλής της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής που βρισκόταν τότε στην Ελλάδα, ενώ στις 15 - 26 Δεκέμβρη 1944, ο Τρ. Κοστόφ έστειλε ραδιοτηλεγράφημα προς τον Γ. Σιάντο, σχετικά με τη γνώμη του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, όπου αναφερόταν: «Ο παππούς συμβουλεύει ο αγώνας να συνεχιστεί. Εμείς κάνουμε καθετί το δυνατό».⁹
Ως συνέπεια, είναι ανεδαφική η άποψη του Μαζάουερ, ο οποίος απλώς επαναφέρει το γνωστό και χιλιοειπωμένο έως και σήμερα «μοίρασμα του κόσμου» από τις «Μεγάλες Δυνάμεις», που χυδαιοποιεί τα όρια της διαπάλης σοσιαλισμού - καπιταλισμού και συσκοτίζει το γεγονός ότι αυτά τα όρια καθορίζονταν από τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και όχι από κάποιες υπόγειες συμφωνίες.

Τα ίδια, δηλαδή για συμφωνία Τσόρτσιλ - Στάλιν τον Οκτώβρη του 1944 στη Μόσχα, που οι βάσεις της είχαν τεθεί από το Μάη, έγραψε και ο Βάσος Μαθιόπουλος: «...στις αρχές Μαΐου του 1944 κρινόταν στην πραγματικότητα η μετα-πολεμική μοίρα της Ελλάδας, τουλάχιστον για τριάντα χρόνια». Πρόσθεσε επίσης ότι «... στην πραγματικότητα ανεξάρτητη έγινε η χώρα από τις 24 Ιουλίου 1974, ημέρα που κατέρρευσε η δικτατορία των συνταγματαρχών».¹⁰ Είναι φανερή η προσπάθεια του συγγραφέα να συγκαλύψει τη συμμαχία ανάμεσα στις ξένες και ελληνικές αστικές δυνάμεις και την απροκάλυπτα δολοφονική στάση τους απέναντι στο ΕΑΜικό κίνημα. Δεν εξηγεί επιπλέον, τι άλλαξε επί της ουσίας μετά το 1974 στις διασυμμαχικές αστικές σχέσεις και γενικά στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, όσον αφορά την ταξική τους στόχευση απέναντι στο ΚΚΕ και στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Ομως, τα αστικά συμφέροντα, όπως και τα εργατικά, είναι παγκοσμίως ενιαία για κάθε πλευρά και δεν διαχωρίζονται με βάση την εθνική κυριαρχία. Ετσι, μόνο ως προπαγανδιστικό πυροτέχνημα μπορεί να εκληφθεί ο ισχυρισμός του ίδιου: «...Αν οι παράγοντες - κυβέρνηση και ΕΑΜ - συμφωνούσαν πραγματικά, ότι η υπόθεση του τόπου ήταν αποκλειστικά και κυρίαρχα δική τους κι όχι του στρατηγού Σκόμπι και του διπλωματικού συμβούλου Ρέτζιναλντ Λήπερ, ίσως ο Δεκέμβρης να είχε αποφευχθεί...»!¹¹
Αντιγράφοντας ουσιαστικά τους Παπανδρέου και Τσάτσο, ο Στάθης Καλύβας, του πανεπιστημίου Γέιλ, έγραψε ότι «Τα Δεκεμβριανά ήταν στρατιωτικό κίνημα...».¹²
Προσπερνά έτσι και κρύβει, διά της διαστρέβλωσης, την πραγματικότητα ότι στις 33 μέρες του Δεκέμβρη συμμετείχε στον αγώνα ένας τεράστιος όγκος λαϊκών μαζών και όχι κάποιοι πραξικοπηματίες που καιροφυλακτούσαν στο σκοτάδι. Η θέση των τελευταίων βρίσκεται στην τάξη που υπερασπίζει ο Καλύβας, ο οποίος επίσης υποστήριξε: «Τα Δεκεμβριανά αποτέλεσαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου αναβαπτίστηκαν ως εθνικόφρονες και αντικομμουνιστές κάθε λογής δοσίλογοι».
«Ξεχνά» ότι την πρώτη κυβέρνηση των δοσιλόγων (Γεωργίου Τσολάκογλου) είχε χαιρετίσει το 1941 σχεδόν το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου (Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλος, Δημ. Μάξιμος, Κ. Τσαλδάρης, Στέφ. Στεφανόπουλος, Πέτρος Ράλλης, Θεόδ. Πάγκαλος, Στυλ. Γονατάς, Θεόδ. Τουρκοβασίλης και πλειάδα άλλων).¹³ Επιπλέον: Η ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ανεξάρτητα από το ότι συγκροτήθηκαν τελικά το 1943, είχε προταθεί στους Γερμανούς από την κυβέρνηση Τσολάκογλου το 1941, την κυβέρνηση που συνεχάρη ο αστικός πολιτικός κόσμος. Δηλαδή, τότε που όχι μόνο δεν είχε υπάρξει ο Δεκέμβρης, αλλά δεν υπήρχαν ούτε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, ενώ το ΚΚΕ αριθμούσε μερικές εκατοντάδες μέλη.
Ο ίδιος θεωρεί ως «σημαντικό άρθρο»¹⁴ κείμενο του Γρηγόρη Φαράκου (1996), στο οποίο ο τελευταίος υποστήριξε: «...το σύνδρομο της κατάληψης της εξουσίας με σταλινικό τρόπο υπήρχε στην ηγεσία του ΚΚΕ. Η ηγεσία του κόμματος δεν είχε, ουσιαστικά, απομακρυνθεί από τη σταλινική αντίληψη: τη βίαιη, δηλαδή, κατάληψη της εξουσίας. Βέβαια, το ΚΚΕ ήθελε και διακήρυσσε την πολιτική της εθνικής ενότητας, κυρίως όμως στον βαθμό που η πολιτική αυτή θα του άνοιγε την προοπτική της εξουσίας».

Θα ήταν τελείως παράδοξο αν το ΚΚΕ, ακολουθώντας την πολιτική της «εθνικής ενότητας» (ανεξάρτητα από το ότι αυτή ήταν λαθεμένη), παραμέριζε από τον ορίζοντά του την προοπτική της εξουσίας. Ομως, ο συγγραφέας δεν πήρε καν υπόψη του ότι το ΚΚΕ ακολούθησε τον κοινοβουλευτικό δρόμο συμμετέχοντας στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» μετά από το Λίβανο, και πίστευε ότι θα επέβαλλε τη διεξαγωγή αδιάβλητων εκλογών, τις οποίες εκτιμούσε ότι θα κέρδιζε το ΕΑΜ. Αρα τα περί βίαιης κατάληψης της εξουσίας ήταν ανύπαρκτα.

Αλλά υπάρχει και το εξής ερώτημα: Γιατί είναι θεμιτή η χρήση της αστικής βίας, ενώ είναι αθέμιτη (τάχα σταλινικής αντίληψης...) η χρήση της λαϊκής βίας ενάντια σε μια μειοψηφία - δυνάστη της πλειοψηφίας του πληθυσμού; Και γιατί δεν είναι δημοκρατική κάθε μορφή πάλης (και η ένοπλη), όταν ένας λαός έτσι θα αποφασίσει να κάνει;

Αντί επιλόγου

Ο Δεκέμβρης του 1944 ήταν συνέχεια της πάλης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Κατοχή, του απελευθερωτικού κινήματος, στο οποίο ηγήθηκε το ΚΚΕ. Ηταν το προοίμιο της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), της κορυφαίας ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα.
Η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, που, εξ αντικειμένου, διαπερνούσε την ελληνική κοινωνία και τα προηγούμενα χρόνια, τον Δεκέμβρη πρόβαλε με μεγαλύτερη οξύτητα, καθώς είχε φύγει από τη μέση ο παράγοντας της ξένης Κατοχής.
Στις μάχες των 33 ημερών, πρωταρχικά αναδείχτηκαν η μαζική - λαϊκή οργάνωση και αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η πολιτική επαγρύπνηση, μαζί με την αυτοθυσία σ' έναν αγώνα που δόθηκε με πρωταγωνιστές την εργατική τάξη και το κόμμα της, το ΚΚΕ.
Παραπομπές:
1. Γεωργίου Παπανδρέου, «Ο Δεκέμβριος 1944», «Καθημερινή», 2 Μάρτη 1948.
2. Θ. Δ. Τσάτσου, «Ο Δεκέμβριος 1944», Αθήναι, 1945, Βιβλιοθήκη του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
3. Ιωάννα Παπαθανασίου, «"Διαμάντι της Αντίστασης" ή "Πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής"», στο Συλλογικό, «Δεκέμβρης 1944, Μύθοι και Πραγματικότητες», σελ. 55, έκδ. «Η Αυγή», 8 Δεκέμβρη 2013.
4. Περικλή Ροδάκη, «Δεκέμβρης 1944», σελ. 215, εκδ. «Επικαιρότητα», Αθήνα, 1984.
5. Λεωνίδας Κύρκος, «Ανατρεπτικά», σελ. 129, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα, 1995.
6. Mark Mazower, «Πρόλογος» στο Συλλογικό, «Μετά τον Πόλεμο», σελ. 14, εκδ. «Αλεξάνδρεια», Αθήνα, 2004.
7. Ο.π.
8. Σύμφωνα με μία μαρτυρία που αφορά τη σοβιετική στρατιωτική αποστολή: «Ηταν σύμβουλοι διαπιστευμένοι. Δεν εκδηλώνονταν παρά μονάχα σε έναν άνθρωπο, τον καθοδηγητή του Κόμματος. Δεν ήταν άνθρωποι που φλυαρούσαν. Πάντως, γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι εκεί που έπρεπε να πάρουν θέση για θέματα καθοριστικά, παίρνανε. Οχι οι ίδιοι, έπαιρνε η Σοβιετική Ενωση. Φυσικά, ήταν ενημερωμένοι, έπαιρναν μέρος σε συσκέψεις με την ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά είχαν και ξεχωριστές συναντήσεις. Στις παραμονές της σύγκρουσης του Δεκέμβρη, ο Ποπώφ γνωρίζει και συστήνει όχι συνθηκολόγηση, αλλά στάση ενεργητική». (Φοίβος Ο. Οικονομίδης, «Το σύνδρομο του Οδυσσέα», σελ. 37, εκδ. «Ορφέας», Αθήνα, 1999. Ο συγγραφέας αναφέρεται σε μαγνητοφωνημένη συνομιλία του με τον Βάσο Γεωργίου (27 Νοέμβρη 1997), προσωπικό γραμματέα του Γ. Σιάντου).
9. Κεντρικά Κομματικά Αρχεία ΚΚ Βουλγαρίας, όπως παρατίθεται στο «Φοίβος Οικονομίδης, Ο Δεκέμβρης του '44 και η διεθνής σημασία του», σελ. 67, εκδ. «Ορφέας», Αθήνα, 2005.
10. Βάσος Π. Μαθιόπουλος, «Ο Δεκέμβριος του 1944», σελ. 90, εκδ. «Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη», Αθήνα, 1994.
11. Ο.π., σελ. 357.
12. Stathis Kalyvas@Skalyvas
13. Γεωργίου Κ. Σ. Τσολάκογλου, «Απομνημονεύματα», σελ. 165, έκδ. «Ακροπόλεως», Αθήναι, 1959.
14. Στάθης Καλύβας, «Η επιλογή της βίαιης ρήξης», «Το Βήμα», 5 Δεκεμβρίου 2004.

Ο «ελεύθερος κόσμος» τους...

Ο «ελεύθερος κόσμος» τους...

Eurokinissi

Ακούγοντας τις προηγούμενες μέρες όλες αυτές τις κορόνες για τον «ελεύθερο κόσμο» και την επίθεση στο σοσιαλισμό και την επανάσταση με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο, δεν μπορεί παρά να σκεφτεί κάποιος που έχει ζήσει όλη του τη ζωή όχι στην Κούβα, αλλά στο δικό τους «ελεύθερο κόσμο».

Να σκεφτεί ότι την περασμένη βδομάδα, τέτοια μέρα, ξεκινούσαμε την ανασκόπηση με την είδηση του θανάτου μιας γυναίκας και των τραυματισμών πολλών ακόμα προσφύγων στον καταυλισμό της Μόριας, από φωτιά που ξέσπασε σε σκηνή, ύστερα από έκρηξη φιάλης υγραερίου. Ηταν βράδυ Πέμπτης 24 Νοέμβρη.
Ακριβώς μια βδομάδα μετά, το πρωί της περασμένης Πέμπτης, μια 38χρονη λογίστρια έχανε τη ζωή της σε επιχείρηση εστίασης στο κέντρο της Αθήνας και πέντε ακόμα άτομα τραυματίζονταν από έκρηξη που έγινε στο υπόγειο του καταστήματος, στη διάρκεια εργασιών με χρήση φλόγας. Τραγική ειρωνεία; Οχι βέβαια. «Παράπλευρες απώλειες» στον «πόλεμο» για την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου. Της «ελευθερίας» της ξέφρενης κούρσας του κεφαλαίου για το μέγιστο κέρδος.
Αυτήν την ελευθερία υπηρετούν πιστά οι αστικές κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης. Πόσοι άραγε υποψιάζονται ότι πίσω από την ψήφιση δυο νόμων τη βδομάδα που μας πέρασε, για τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δράσης, κρύβονται νέοι κίνδυνοι για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων και ότι προγράφονται τα επόμενα θύματα στους χώρους δουλειάς; Κι όμως, αυτό συμβαίνει...
Με τους νόμους αυτούς, αίρονται στοιχειώδεις προϋποθέσεις για τη σύσταση και λειτουργία μιας επιχείρησης, στο όνομα του να απαλειφθεί η γραφειοκρατία που εμποδίζει την επιχειρηματικότητα. Ανάμεσα σε άλλα, καταργείται η πιστοποίηση της πυρασφάλειας, ενώ άλλες αρμοδιότητες περνάνε σε ιδιωτικές εταιρείες. Οπως πριν από μερικά χρόνια, οι υπηρεσίες γιατρού εργασίας και τεχνικού ασφάλειας πέρασαν στις λεγόμενες ΕΞΥΠΠ (Εξωτερική Υπηρεσία Προστασίας - Πρόληψης), με αποτέλεσμα το κεφάλαιο να είναι ταυτόχρονα ελεγκτής και ελεγχόμενος.
Του ίδιου φυράματος, όμως, είναι και η τροπολογία με την οποία έκανε το ντεμπούτο της στη Βουλή η νέα υπουργός Εργασίας, απελευθερώνοντας πλήρως τη δράση των ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας, δηλαδή των σύγχρονων δουλεμπορικών. Ενα θέμα που μόνο ο «Ριζοσπάστης» ανέδειξε και μάλιστα από την πρώτη σελίδα. Αν μη τι άλλο, η συγκεκριμένη ρύθμιση δίνει ξεκάθαρο στίγμα για το πώς σκοπεύει η κυβέρνηση να κλείσει τη δεύτερη «αξιολόγηση» και ειδικά τα Εργασιακά.

Ελευθερία στην εξαπάτηση...

Στον «ελεύθερο κόσμο» τους μπορεί να ψηφίζεις όσα διαφορετικά κόμματα θέλεις, όμως είναι σίγουρο ότι όποια κυβέρνηση κι αν βγει, όποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία κι αν διαμορφωθεί, αυτή θα υπηρετεί πιστά τη στρατηγική του κεφαλαίου. Είσαι ελεύθερος να ψηφίζεις και να αναδεικνύεις κυβερνήσεις, κόμματα που θα σε εξαπατήσουν, θα σε κοροϊδέψουν κατάμουτρα, θα παίξουν με τον πόνο και τις προσδοκίες σου, θα σε εκβιάσουν προκειμένου να αποδεχτείς την αντιλαϊκή πολιτική. Ετσι λοιπόν και η βδομάδα που πέρασε ήταν για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βδομάδα προετοιμασίας, για να σερβίρει τα μέτρα που - όπως όλα δείχνουν - θα συμφωνήσει με το κουαρτέτο. Σε προηγούμενες φάσεις της διαπραγμάτευσης, ο εκβιασμός για να αποδεχτεί ο λαός τα μέτρα, στηριζόταν στη δόση από τα δάνεια, που αν δεν έρχονταν στην ώρα της, η χώρα κινδύνευε να χρεοκοπήσει, όπως φώναζαν τα επιτελεία.
Τώρα που οι χρηματοδοτικές ανάγκες δεν είναι άμεσες, η κυβέρνηση εξαντλεί την ευρηματικότητά της για να εμπνεύσει στο λαό τον ίδιο ενθουσιασμό που αισθάνεται το κεφάλαιο, για το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση μπορεί και να τελειώσει στην ώρα της. Από τη μια χρησιμοποιεί απειλές ότι τυχόν καθυστερήσεις οδηγούν σε περιπέτειες και από την άλλη επιστρατεύει το δέλεαρ της ρύθμισης του χρέους και της «ποσοτικής χαλάρωσης», σαν να πρόκειται ο λαός να κερδίσει κάτι απ' όλα αυτά.

Ελευθερία στην καπιταλιστική εκμετάλλευση...

Μιλώντας για την ουσία, η επομένη της «αξιολόγησης» σε ό,τι αφορά τα Εργασιακά, περιγράφεται με δυο μόνο λέξεις: Περισσότερη ευελιξία. Και μάλιστα παντού. Περισσότερη ευελιξία για το κεφάλαιο να επιλέξει ποια σύμβαση εργασίας το βολεύει: Κλαδική, επιχειρησιακή, ατομική; Αλλά και ποιο ωράριο καλύπτει καλύτερα τις ανάγκες της κερδοφορίας του. Δηλαδή, ακόμα μεγαλύτερη ένταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Την ελευθερία των ιδιοκτητών μέσων παραγωγής, που αποτελούν τη μειοψηφία, να «κλέβουν» νόμιμα τη δουλειά της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, την περιφρουρούν με κάθε μέσο οι αστικοί θεσμοί και ταυτόχρονα παίρνουν όλα τα πολιτικά μέτρα για να την ενισχύουν, για να νιώθει το κεφάλαιο ακόμα πιο ελεύθερο...
Ευελιξία στην εργοδοσία να επιλέξει αν θα κάνει ομαδικές απολύσεις, ή θα επιβάλει γενικευμένο καθεστώς υποαπασχόλησης, με τα έξοδα πληρωμένα από το κράτος, δηλαδή από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.
Ευελιξία όμως και στις επιλογές που δίνονται στον εργοδότη για να αντιμετωπίσει μια απεργία: Θα πάει στα δικαστήρια για να τη βγάλει με συνοπτικές διαδικασίες και για τυπικούς λόγους παράνομη και καταχρηστική; Θα απολύσει τους πρωτοπόρους συνδικαλιστές, κάνοντας χρήση της μειωμένης συνδικαλιστικής προστασίας, όπως συζητιέται στη διαπραγμάτευση με το κουαρτέτο; `Η θα κηρύξει έμμεσα «λοκ άουτ», αρνούμενος να πληρώσει όποιον εργαζόμενο δεν συμμετέχει στην απεργία, με την κάλυψη της (αστικής) Δικαιοσύνης;

Ελευθερία στον ανταγωνισμό μέχρι θανάτου...

Οι εξελίξεις στη γειτονιά μας, που μυρίζει μπαρούτι ιδιαίτερα στο Κυπριακό και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αποδεικνύουν ότι ο μέχρι θανάτου ανταγωνισμός των μονοπωλιακών ομίλων για μοίρασμα αγορών φέρνει κοντά επικίνδυνες για τους λαούς εξελίξεις. Τα αστικά κράτη οργανώνουν και συμμετέχουν σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους για να υπερασπίσουν την ελευθερία τους και τα δικαιώματά τους στο ξεζούμισμα των εργαζομένων.
Δεν πρόλαβε να ανακοινωθεί το «αδιέξοδο» στις συνομιλίες για το Κυπριακό στην Ελβετία και οι εκβιασμοί χτύπησαν «κόκκινο»: Αποδοχή του διχοτομικού σχεδίου ή ντε φάκτο διχοτόμηση. Αμεση επανέναρξη των συνομιλιών, αλλιώς θα «εκπυρσοκροτήσει» το Κυπριακό και το ωστικό του κύμα θα διασχίσει το Αιγαίο και θα φτάσει μέχρι τη Θράκη. Τουρκικές απειλές και αμερικανικές προειδοποιήσεις για «θερμά επεισόδια».
Και μέσα σε όλα αυτά, η «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, που επιδεικνύει τη «σταθερότητα» της χώρας ως το μεγάλο «αβαντάζ» για να διεκδικήσει αναβάθμιση στη γεωπολιτική σκακιέρα. Το πόσο εύθραυστη είναι αυτή η «σταθερότητα» και με ποιους όρους επιβάλλεται στο λαό, δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Αρκεί να δει το ναρκοπέδιο που ανοίγεται μπροστά του από την ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στα σχέδια του ευρωατλαντικού άξονα.
Τέτοιο ρόλο έχει αναλάβει η κυβέρνηση και στο Κυπριακό. Δεν είναι τυχαία τα «καλά λόγια» που είχε να πει για το έργο της ο Αμερικανός πρέσβης σε συνέντευξή του την περασμένη Κυριακή, αποκαλύπτοντας ότι στα ζητήματα που ενδιαφέρουν τις ΗΠΑ, υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων με την κυβέρνηση. Οτι η βάση της Σούδας, που έχει μεγάλη σημασία για τη στρατιωτική δράση του ΝΑΤΟ στην περιοχή, σε συνδυασμό με το ρόλο που καλείται να παίξει η χώρα ως κόμβος στην «ενεργειακή διαφοροποίηση» της Ευρώπης, είναι τα «εχέγγυα» της σταθερότητας σε ένα περιβάλλον που μοιάζει με κινούμενη λάβα.

«Ευτυχώς που δεν γίναμε Κούβα!»

Κλείνουμε την ανασκόπηση με το γεγονός που διέτρεξε και σημάδεψε ολόκληρη τη βδομάδα και με το οποίο άλλωστε ξεκινήσαμε. Το θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο αποχαιρετάει σήμερα ο λαός της Κούβας και οι λαοί σε όλον τον κόσμο. Ο Φιντέλ Κάστρο άφησε το στίγμα του στην Ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού - επαναστατικού κινήματος όσο ζούσε, γι' αυτό ο θάνατός του απασχόλησε τόσο τους απολογητές του καπιταλισμού.
Οσα γράφτηκαν αυτές τις μέρες, για τον «τύραννο» και «δικτάτορα» Κάστρο, για το «ανελεύθερο» και «καταπιεστικό» καθεστώς της Κούβας, δεν δείχνουν μόνο το μίσος της αστικής τάξης για ένα λαό που χάραξε επαναστατικά το δικό του δρόμο με τη στήριξη της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων σοσιαλιστικών κρατών, αλλά κυρίως το φόβο τους ότι το τέλος της Ιστορίας που με σιγουριά διακήρυξαν μετά την αντεπανάσταση το 1990 - '91, μπορεί να μην ήταν τέτοιο.
Ευτυχώς που δεν γίναμε Κούβα! Ευτυχώς, λένε, που νίκησε ο καπιταλισμός και έτσι συνεχίζουν οι εργαζόμενοι να μην ξέρουν τι θα τους ξημερώσει αύριο, να παίζουν ακόμα και τη ζωή τους κορόνα - γράμματα στα νέα εργασιακά κάτεργα, να ζουν με πετσοκομμένες ανάγκες, να στερούνται βασικά δικαιώματα, οι νέοι να μην μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, να κινδυνεύουν να δώσουν το αίμα τους για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Φανερώνουν έτσι πιο καθαρά τον ταξικό χαρακτήρα που δίνουν οι ίδιοι στις έννοιες ελευθερία και δημοκρατία. Ελευθερία και δημοκρατία είναι γι' αυτούς τους καπιταλιστές ό,τι υπερασπίζεται το δικαίωμά τους στην εκμετάλλευση, ό,τι υπερασπίζεται την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Ομως, η απελευθέρωση των εργαζομένων προϋποθέτει το τέλος της εκμετάλλευσης και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, τη στέρηση λοιπόν της ελευθερίας τους. Γι' αυτό βγάζουν αφρούς, γιατί ξέρουν ότι μπορεί να ζούμε σε περίοδο αντεπανάστασης, μπορεί οι παλιές γενιές των επαναστατών να φεύγουν, όμως η ζωή θα φέρει μπροστά νέες εξελίξεις, θα φέρει στην ημερήσια διάταξη την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα οι λαοί, οι εργαζόμενοι να παλέψουν για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Την Πέμπτη έχουμε απεργία

Η βδομάδα που έρχεται, είναι βδομάδα πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας. Οι μέρες που απομένουν μέχρι την Πέμπτη, είναι κρίσιμες για την επιτυχία της. Οι εξελίξεις βοηθούν να ανοίξει πιο θαρρετά η συζήτηση στους χώρους δουλειάς για το ποια διέξοδος και ποια προοπτική χρειάζεται να ανοίγει μέσα από κάθε μικρή και μεγάλη μάχη. Στην επόμενη στροφή παραμονεύουν κίνδυνοι που απαιτούν ετοιμότητα, επαγρύπνηση και εγρήγορση από το λαό και το κίνημα. Οχι μόνο για να δοθεί απάντηση στην επίθεση του κεφαλαίου που μεγαλώνει, αλλά και για να μη χύσει ο λαός το αίμα του για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Το προτσές και το Έβερεστ της βλακείας

 Το προτσές και το Έβερεστ της βλακείας

Η πρώτη αυθόρμητη, συνειρμική αντίδραση στο άκουσμα της είδησης για την έκρηξη στο Έβερεστ στη Βικτώρια, ήταν να σκεφτεί κανείς (ή μάλλον εγώ) τους Ματάδες που συχνάζουν εκεί -πρέπει να έχουν κι ειδικές προσφορές, νομίζω- και το ενδεχόμενος χτυπήματος. Και για το Λαϊκό Στρώμα, ότι θα μπορούσε να βρίσκεται αυτός εκεί, σαν κινηματικός τουρίστας, κι αντί για το αγαπημένο του μπιφτέκι να γίνει ο ίδιος κιμάς.

Θα μπορούσε να είσαι εσύ, έγραφε στο κύριο άρθρο του ο Ρίζος, χτυπώντας κέντρο στην ουσία του πράγματος. Δε μιλάμε για ένα τυχαίο δυστύχημα, ούτε μόνο για τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας, αλλά για το θάνατο (το λες και δολοφονία) μιας εργαζόμενης που στα χαρτιά δε φαίνεται ως υπάλληλος της εταιρίας και θεωρητικά δεν είχε κανένα λόγο να βρίσκεται στο υπόγειο, ως λογίστρια, εκτός κι αν τα αφεντικά της είχαν κάτι να κρύψουν.

Την ίδια μέρα η Αυγή κατήγγειλε τις μαύρες εργασιακές σχέσεις και συνθήκες -χωρίς ένσημα, μέτρα ασφαλείας και δικαιώματα. Που θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν δε μιλούσαμε για ένα κυβερνητικό φύλλο και τη ΔΦΑ, που ετοιμάζεται να διαλύσει τα εργασιακά (για να κλείσει η αξιολόγηση και να "ανασάνουμε") και θεσπίζει την ανεξέλεγκτη ασυδοσία των επιχειρήσεων.

Το αριστεροχώρι έχει όμως τις δικές του προτεραιότητες κι αξιολογεί ως πιο σημαντικό πως το πρωτοσέλιδο του χτεσινού Ριζοσπάστη δεν αναφέρει πουθενά τον τίτλο της αλυσίδας EVEREST. Μπορεί να το είχε κάνει πρώτο θέμα, να το αναφέρει στο κύριο άρθρο, που συνεχίζεται στις μέσα σελίδες, να υπάρχει κι η σχετική ανακοίνωση του κόμματος, αλλά όχι... αυτά δεν αρκούν για να κάμψουν τη φόρα κάποιων προς το Έβερεστ της βλακείας.

Φαντάσου δηλ να έμπαιναν τη μέρα του "δυστυχήματος" στον 902 και να έβλεπαν στα δεξιά τη στήλη με το σαν σήμερα: Πεθαίνει ο Βρετανός στρατιωτικός και γεωγράφος σερ Τζορτζ Έβερεστ, από τον οποίο ονοματίστηκε η υψηλότερη κορυφή του κόσμου.

Τι άλλο να έγραφε δηλ πια; Κουίζ γεωγραφίας -πείτε μας την υψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων;

Σε άλλα θέματα, η κοινή γνώμη των social media (όπου όλοι έχουν-με μία άποψη, κι αν δεν έχουν δική τους δανείζονται την κυρίαρχη -κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τις μύτες ή τις τρύπες) ιεράρχησε τις προτεραιότητές της στο ζήτημα των συνακροάσεων-υποκλοπών, καταλήγοντας πως το σημαντικότερο όλων είναι το τρολάρισμα: πχ ότι χρήζουν παρακολούθησης (ιατρικής) αυτοί που παρακολουθούν το ΚΚΕ, γιατί δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον, για να κρυφακούσες, εκτός κι αν θες να μάθεις τι είναι τέλος πάντων το προτσές.

Α. Το προτσές μεταφράζεται στα ελληνικά ως διαδικασία, διεργασία, αλλά είναι κάτι συνεχές, διαλεκτικό, σε διαρκή εξέλιξη.

Β. Το σημαντικό, για όσους χρειάζονται βοήθεια να το εντοπίσουν, είναι πως έχουμε μια "αριστερή κυβέρνηση" που χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς όργανα (καταστολής, κατασκοπίας, κτλ), τους ίδιους μηχανισμούς και τα ίδια μέσα, για να χτυπήσει το λαϊκό κίνημα κι ό,τι θεωρεί επικίνδυνο. Που χρησιμοποιεί ακόμα κι ένα (μετ)εμφυλιακό νόμο, για να ποινικοποιήσει ακόμα και τη δράση των μαθητών. Μια κυβέρνηση που σκέφτεται, αποφασίζει κι ενεργεί με ταξικό κριτήριο και όχι με όρους πολιτικής γεωγραφίας.

Ευτυχισμένο το 1952 λοιπόν, σε λίγες βδομάδες, κι ας ελπίσουμε πως δε θα εκτελέσουν και κάποιον Μπελογιάννη, με τον κατήφορο που έχουν πάρει.

Αλλά για αυτά, πέρα βρέχει η Φατμέ στο Γενί Τζαμί.

Τρίτο σημαντικό ζήτημα των ημερών, οι συσχετισμοί που προέκυψαν από το 36ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ (εδώ τα αναλυτικά αποτελέσματα) -ένα χώρο όπου οι Πασόκοι εργατοπατέρες είχαν πάντα πιο αγωνιστικούς τόνους και κορόνες (πχ διαγραφή χρέους) εγκλωβίζοντας παράλληλα το αριστεροχώρι. Παρόλα αυτά:

-η ΔΑΚΕ ανεβαίνει σημαντικά, σε χώρους όπου ο Μητσοτάκης (γνωστός κι από την τελευταία, υπουργική θητεία του) λειτουργεί ως μπαμπούλας, αλλά κάποιοι πάνε με το "ρεύμα της νίκης" και τη λογική "σφάξε αγά μου να αγιάσω".

-η ΠΑΣΚΕ φθείρεται και καταποντίζεται συγκροτημένα

-ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ τσιμπάει από την πτώση της και κερδίζει το διαζύγιο με τη ΛΑΕ, στην οποία έμεινε το ΜΕΤΑ.

-κι οι Παρεμβάσεις έχουν μια διακριτή άνοδο.

Όχι όμως τόσο εντυπωσιακή, σαν τη ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) που ανέβηκε 4,5% ποσοστιαίες μονάδες κι αναδείχτηκε δεύτερη δύναμη, με σταθερή ανοδική τάση, την τελευταία μνημονιακή εξαετία, και κάποιες προσχωρήσεις συνδικαλιστών-αντιπροσώπων, ως καρπό των αγωνιστικών διεργασιών του τελευταίου διαστήματος.

Μένουν όμως πολλά βήματα ακόμα, για να μπει φραγμός στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και τις ανατροπές που έρχονται.

Υστερόγραφο με κάτι χρυσαυγίτικα τρικάκια που πέτυχα στην Ηπείρου (χωρίς φωτογραφία, για να μην τους διαφημίσουμε) όπου κοντά στα άλλα, χολερικά (όχι στον εξισλαμισμό) και μη (όχι στους πλειστηριασμούς), είχαν και το σύνθημα: ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, παραδόξως χωρίς ορθογραφικά λάθη.

Δε λέω, έχει δεινοπαθήσει ιστορικά αυτός ο όρος, για να χωρέσει ακόμα και δωσίλογους, αλλά δε φανταζόμουν πως θα είχε ποτέ τέτοια χρήση...

Ελπίδα φωτός, λίγα μέτρα παραπέρα, στη γωνία με την Γ' Σεπτεμβρίου, οι κόκκινες σημαίες και η "ρεκλάμα" του Μεγάλου μας Τσίρκου, με τους αυθεντικούς πρωταγωνιστές (Καρέζη, Καζάκος, Ξυλούρης, Παπαγιαννόπουλος, κτλ), πίσω από το Αθήναιον, όπου είχαν δώσει μια ιστορική τους παράσταση, επί Χούντας. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε σε αυτόν το σύνδεσμο.

Κοινές αξίες

 Κοινές αξίες

Κοινές αξίες με Ομπάμα, κοινές αξίες με την Κούβα του Κάστρο...
Μήπως τότε τα προς τρίτων ίσα, και μεταξύ τους ίσα; Όχι ακριβώς. Γιατί ο ένας είναι... "αμφιλεγόμενη προσωπικότητα", ενώ τον Ομπάμα τον έγλειφαν πατόκορφα μια βδομάδα πριν έρθει και μία μετά. Κι η Κούβα μπορεί να έχει τη μεγαλύτερη ιατρική σχολή στον κόσμο, θεραπεύοντας ακόμα και την πάθηση ενός από τους δολοφόνους του Γκεβάρα, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το περιβόητο Obamacare και το πεντάευρο εισιτήριο για τα νοσοκομεία που κατάργησε η ΔΦΑ.

Κοινές αξίες... Το βασικό κοινό που μοιράζονται όλες οι αστικές κυβερνήσεις είναι ότι πασχίζουν να μειώσουν στα όρια της εξαθλίωσης την ανταλλακτική αξία του εμπορεύματος "εργατική δύναμη", διασφαλίζοντας έτσι τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Οι ίδιες έχουν μικρή ανταλλακτική αξία, για να ξεπουληθούν (αν υποτεθεί δηλ πως δεν ήταν πάντα από την άλλη ταξική μεριά) και να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία ευκολότερα. Κι έχουν συγκεκριμένη αξία χρήσης, με ημερομηνία λήξης, για να πεταχτούν ύστερα σα στυμμένες λεμονόκουπες στο σκουπιδοτενεκέ (χρονοντούλαπο) της ιστορίας.

Τι κοινές αξίες μπορεί να μοιράζεται ο Τσίπρας με τον Κάστρο όμως;
Ας δούμε μερικά σημεία που θα μπορούσε να προσθέσει στον επικήδειο λόγο του.

-Εσείς κρατάτε 57 χρόνια τώρα μια επανάσταση. Εμείς κρατήσαμε 17 ώρες μια διαπραγμάτευση και τα προσχήματα. Δεν είναι μεγάλη η απόσταση. Μια ένοπλη εξέγερση, ένας έρπης κι ένα πούρο Αβάνας δρόμος.

-Εσείς είχατε την κρίση των πυραύλων με τους Σοβιετικούς. Εμείς στείλαμε το Λαφαζάνη στους Ρώσους για δανεικά, αλλά γύρισε άπραγος. Κι έχουμε και το Φεστιβάλ Σπούτνικ.

-Υποδεχτήκαμε με θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα (Αυγή) την εκλογή Ομπάμα και με κόκκινο χαλί τον ίδιο, στο τελευταίο του ταξίδι, όπου σημειώσαμε τις κοινές μας αξίες και μας έκανε διάλεξη περί δημοκρατίας. Στο ενδιάμεσο τον υποδεχτήκατε και εσείς με κόκκινες σημαίες στην Αβάνα, όπου ο Φιντέλ αρνήθηκε να παραστεί κι ο Ραούλ να τον αγκαλιάσει.

-ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο συνδικάτο. Κι εμείς στηρίζουμε τα συνδικάτα. Είμαστε υπέρ της ευρωπαϊκής ιδέας και της ΕΕ που σας επέβαλε σκληρό εμπάργκο. Αλλά εμείς θέλουμε να την αλλάξουμε. Σύριζα-Podemos-Venceremos.

-Στηρίζουμε εκείνα τα συνδικάτα που έχουν γραφειοκρατικές ηγεσίες και την Πρωτομαγιά μαζεύονται καμιά χιλιάρα άτομα, όλοι μαζί. Μόλις τρία μηδενικά λιγότερα από το ένα εκατομμύριο κόσμου στην Αβάνα.

-Ψηφίζουμε λευκό (αντί να καταδικάσουμε) σε εναντίον σας ψηφίσματα και αφήνουμε βρόμικα υπονοούμενα για την υποχρεωτική παρουσία του λαού σας σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως εδώ σήμερα, με τους εκατομμύρια Κουβανούς και τους οπλισμένους στρατιώτες που τους απειλούν.

-Εσείς κάνετε επανάσταση τη δεκαετία του 50', κι εμείς δικάζουμε ένα μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας με ένα νόμο (περί διατάραξης κοινωνικής ειρήνης...) από την ίδια δεκαετία και το νομικό οπλοστάσιο της μετεμφυλιακής περιόδου.

-Εσείς έχετε ιστορικό σημείο αναφοράς την 26η Ιούλη και το κίνημά της. Εμείς έχουμε την περυσινή 5η Ιούλη (το σημαντικότερο λαϊκό αγώνα της μεταπολίτευσης, όπως το βαφτίσαμε) με το περήφανο ΟΧΙ και το ξεπούλημά του.

-Κάνουμε συμβιβασμούς, όπως κι εσείς, γιατί ο δρόμος προς το σοσιαλισμό είναι δύσκολος. Και σας χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα, όταν μας τελειώνουν τα επιχειρήματα για το Μπρεστ Λιτόφσκ και την μπροσούρα του Λένιν για τον αριστερισμό.

Έχουμε κι εμείς τον τουρισμό ως βαριά βιομηχανία.
Εσείς παράγετε ζάχαρη κι εμείς (Πάνο) Ζάχαρη* και πολλά παχιά λόγια (τα λίγα μέλι και τα καθόλου ζάχαρη).

-Θέλουμε απομείωση του δημόσιου χρέους, για την οποία πιέζει κι ο Ομπάμα, στα χνάρια των θέσεων του Φιντέλ για το ρόλο του χρέους στη μεταφορά υπεραξίας προς τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

-Έχουμε ομοφοβικά στελέχη στην κυβέρνησή μας. Αλλά προερχόμαστε και στηριζόμαστε σε ένα αριστεροχώρι που πιστεύει ακράδαντα πως στην Κούβα καταπιέζονται οι ομοφυλόφιλοι.

-Και μην ξεχνάτε. "Τιμούμε" κι "επισκεπτόμαστε" (αντλώντας πολιτική υπεραξία μάλλον παρά διδάγματα) είτε νεκρούς που δεν μπορούν να μιλήσουν, να σηκωθούν και να μας κυνηγήσουν, όπως στο Σκοπευτήριο, είτε ζωντανούς, που έχουν μισό αιώνα τώρα το πιστόλι στον κρόταφο και δε μιλάνε (εναντίον μας) γιατί ψάχνουν εναγώνια μια χαραμάδα στο τείχος του εμπάργκο -που κι εμείς συμβάλαμε να υπάρχει.

Του (Πάνου) Ζάχαρη

*Θα έλεγα -και σας λέω δηλαδή- να έρθετε στη σημερινή παρουσίαση του άλμπουμ του Πάνου Ζάχαρη στο Art Polis Cafe. Αλλά να ξέρετε πως είναι μικρό το γήπεδο. Θα γεμίσει ασφυκτικά και δεν έχει πια τόσο καλό καιρό, για να μείνει κανείς απέξω. Οπότε ελάτε καλύτερα από νωρίς, για να πιάσετε θέση ή μια γωνιά να σταθείτε.

-Αντί επιλόγου, μερικά πρωτοσέλιδα από την εποχή ακόμα που η κουβανική επανάσταση δεν είχε κηρύξει επίσημα το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της και τα αστικά μέσα αμφιταλαντεύονταν ή είχαν πιο φιλική διάθεση απέναντί της.
Ευχαριστώ θερμά το σφο που μου τα έστειλε (δεν αναφέρω το όνομά του δημόσια, γιατί δεν ξέρω αν θα το επιθυμούσε).

Γ.Σ του ΟΗΕ, με τον Κάτρο να μένει στο Χάρλεμ, να
αποθεώνεται από τον αφροαμερικάνικο πληθυσμό
και να συναντά το Νικήτα

Αναλυτικό ρεπορτάζ από τις μέσα σελίδες

Και μια γελοιογραφία του Μποστ με το Φιντέλ

Εξελίξεις μπλεγμένες στο κουβάρι των αντιθέσεων

Εξελίξεις μπλεγμένες στο κουβάρι των αντιθέσεων

Η κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων και η νέα «ώθηση» στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό είναι όψεις των σφοδρών ενδοϊμπεριαλιστικών διεργασιών

Από τον πρώτο γύρο των επαφών Αναστασιάδη - Ακιντζί στην Ελβετία, όπου στις 9 Γενάρη θα δοθεί η συνέχεια

Τη βδομάδα που πέρασε οι εξελίξεις σε Ελληνοτουρκικά και Κυπριακό ήταν πυκνές, χαρακτηριστικές του πόσο δυναμώνουν αλλά και διαπλέκονται οι ανταγωνισμοί ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων στην ευρύτερη «γειτονιά» μας. Το ΚΚΕ στις αρχές της βδομάδας έκανε ολοκληρωμένη παρέμβαση συνδέοντας πλευρές που αποτελούν κομμάτια του ίδιου παζλ και με δήλωση του ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Δημήτρη Κουτσούμπα, σημείωνε: «Οι επικίνδυνοι σχεδιασμοί των ΝΑΤΟ - ΗΠΑ - ΕΕ στην περιοχή, οι ανταγωνισμοί με άλλα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, όπως η Ρωσία και η Κίνα, η επαναχάραξη των συνόρων, οι επιδιώξεις περιφερειακών δυνάμεων, όπως η Τουρκία, για αναβάθμιση της θέσης τους, ανοίγουν τους "ασκούς του Αιόλου"».
Απηύθυνε κάλεσμα ώστε «να δυναμώσει η πάλη ενάντια σε αυτούς τους σχεδιασμούς και την εμπλοκή της Ελλάδας, ενάντια στο σύστημα που γεννά κρίσεις, πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά: Για να μη χύνει ο λαός το αίμα του για τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών!».
Τα γεγονότα δεν πρέπει να ξεκόβονται από τη «γενική εικόνα» στην οποία εντάσσονται, δηλαδή τους σχεδιασμούς για την εξασφάλιση ενεργειακών κόμβων στην Ανατολική Μεσόγειο, τις κόντρες για τον έλεγχο ενεργειακών αγορών, αλλά και τη συνεχιζόμενη στρατιωτική αναμέτρηση στη Μέση Ανατολή, όπου μάλιστα τον τελευταίο καιρό οι αρκετές στρατιωτικές νίκες συριακών και ρωσικών δυνάμεων γεννούν προβληματισμό σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Εντείνονται οι τουρκικές προκλήσεις...

Στις αρχές της βδομάδας ο αρχηγός της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, του CHP (σ.σ. το μεγαλύτερο κόμμα της κεμαλικής αντιπολίτευσης), Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, επέκρινε την κυβέρνηση του ΑΚΡ για υποχωρητικότητα, αναρωτώμενος: «Θα πάρετε πίσω τα 18 νησιά ή όχι;... Είναι αυτά τα νησιά δικά μας; "Είναι", λένε. Θα πρέπει να σηκωθεί η σημαία μας εκεί; "Ναι", απαντούν. Αλλά υπάρχει ακόμα εκεί η ελληνική σημαία, γιατί δεν παρεμβαίνετε;...».
Τη σκυτάλη πήρε ο ΥΠΕΞ της χώρας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που υποστήριξε ότι «τα Ιμια είναι τουρκικό έδαφος. Κατά τις περιόδους των κυβερνήσεων του ΑΚΡ, δεν έγινε καμία αλλαγή στο νομικό ή ενεργό καθεστώς των νησιών του Αιγαίου».
Είχε προηγηθεί ο Πρόεδρος της χώρας, Ρ. Τ. Ερντογάν, που κατηγόρησε Λευκωσία και Αθήνα για υπερβολικές προσδοκίες στο Κυπριακό, αναφέροντας: «Μας λένε "εσείς δώστε την Κύπρο σε μας και μην ανακατεύεστε σε τίποτα"... Για σταθείτε. Εκεί υπάρχει τόσο αίμα ηρώων μας... Και πάνε και παρακάτω. Χωρίς να ντρέπονται και χωρίς να βαριούνται έρχονται στις συνόδους της ΕΕ με τη σημαία που συμμετέχει ολόκληρο το Νησί. Καταρχήν τέτοια σημαία δεν μπορείτε να έχετε. Εδώ υπάρχει μια Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου. Εσύ είσαι διοίκηση Νοτίου Κύπρου...».
Η τουρκική επιθετικότητα αποτυπώθηκε όμως και στη ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε η Τουρκία την Πέμπτη απαιτώντας να εξαιρεθεί η περιοχή νότια της Κάσου από τη διεξαγωγή αεροναυτικών ασκήσεων των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Ενώ προχτές, Παρασκευή, η τουρκική κυβέρνηση «δέσμευσε» και το Καστελόριζο για ναυτική άσκηση, ενημερώνοντας ότι όσα πλοία θέλουν να προσεγγίσουν το νησί, θα πρέπει να ενημερώνουν τις τουρκικές αρχές.
Ολες αυτές οι προκλήσεις ξεμπροστιάζουν τους ισχυρισμούς και των αστικών ελληνικών κυβερνήσεων ότι η συνεργασία Ελλάδας - Τουρκίας στο πλαίσιο και του ΝΑΤΟ είναι παράγοντας «ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή», που δήθεν μπορεί να ανακόψει την επιθετικότητα της Αγκυρας. Η αλήθεια είναι ότι στο έδαφος των ενδοϊμπεριαλιστικών συμμαχιών θεριεύουν όλοι οι φονικοί για τους λαούς σχεδιασμοί, με κάθε πλευρά να προτάσσει τα συμφέροντα των μονοπωλίων που εκπροσωπεί και να επιλέγει τακτική ανάλογα με τις προτεραιότητες που έχει, ή και την πίεση που της δημιουργούν πιθανές ανακατατάξεις.
Ενδεικτική είναι η απάντηση του αναπληρωτή εκπροσώπου του αμερικανικού ΥΠΕΞ, Μαρκ Τόνερ, σε ερώτηση για τις τουρκικές προκλήσεις, που ουσιαστικά άλειψε βούτυρο στο ψωμί της Αγκυρας, τονίζοντας ότι «οι ΗΠΑ στηρίζουν σθεναρά τα κυριαρχικά δικαιώματα και της Τουρκίας και της Ελλάδας», παραπέμποντας στους «διπλωματικούς διαύλους που Τουρκία και Ελλάδα έχουν καθιερώσει εδώ και καιρό για τη διατήρηση των καλών σχέσεων».

...αλλά και οι συνομιλίες για το Κυπριακό

Με αυτά τα δεδομένα, μεγαλώνουν κι άλλο οι πιέσεις για νέες υποχωρήσεις και στο Κυπριακό, για το οποίο τα ξημερώματα της Παρασκευής ανακοινώθηκε νέος γύρος επαφών: Στις 9 Γενάρη ξεκινά νέα συνάντηση Αναστασιάδη - Ακιντζί (αυτή τη φορά στη Γενεύη) από το σημείο που σταμάτησε ο προηγούμενος γύρος στην Ελβετία, με στόχο να υπάρξει νέα πρόοδος «σε όλα τα εκκρεμούντα θέματα» και μάλιστα «με διασταυρούμενη διαπραγμάτευση». Στις 11 Γενάρη, συμφωνήθηκε ότι θα παρουσιαστούν χάρτες για το Εδαφικό και από τις 12 Γενάρη θα ξεκινήσει «Διάσκεψη για την Ασφάλεια», η οποία «θα συγκληθεί με την πρόσθετη συμμετοχή των εγγυητριών δυνάμεων», ενώ και «άλλα εμπλεκόμενα μέρη θα προσκληθούν όπως κριθεί απαραίτητο» (βλ. σχετική ανακοίνωση του ΟΗΕ).
Από τη «μη κατάληξη» του τελευταίου γύρου συναντήσεων στο Μοντ Πελεράν, στις 20 - 21 Νοέμβρη, είχε μεσολαβήσει πυρετός διαβουλεύσεων, όπου ξεχώρισε πάλι το «ενδιαφέρον» των ΗΠΑ για άμεση συνέχιση των συνομιλιών, με δημοσιεύματα να συνδέουν αυτό το ενδιαφέρον με το συσχετισμό δύναμης όπως διαμορφώνεται ευρύτερα στη Μέση Ανατολή (όπου π.χ. η Ρωσία αναζητά πρωτοβουλίες και πιο στέρεα «πατήματα»).
Το βράδυ της Παρασκευής, ο Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης χαρακτήρισε τις προγραμματισμένες συναντήσεις «σημαντική εξέλιξη», που «αίρει τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στο Μοντ Πελεράν, χωρίς να παγιώνει το αδιέξοδο με απρόβλεπτες συνέπειες» και διασώζει «τη δυναμική που υπήρχε». Αναφέρθηκε ακόμα και στους «σοβαρούς κινδύνους που θα προέκυπταν από ένα παρατεταμένο αδιέξοδο ή και τερματισμό της όλης διαδικασίας» και επανέλαβε ότι θα γίνει «εντατική και ουσιαστική συζήτηση επί όλων των εκκρεμούντων θεμάτων με αλληλένδετο τρόπο».
Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι το έδαφος για το σκληρό παζάρεμα το είχε στρώσει από το Φλεβάρη του 2014 η Κοινή Ανακοίνωση Αναστασιάδη - Ερογλου, που διευκρίνιζε πως στις «δομημένες διαπραγματεύσεις» που «θα επαναρχίσουν» «όλα τα άλυτα βασικά θέματα θα είναι στο τραπέζι και θα συζητηθούν αλληλένδετα», «οι διαπραγματεύσεις βασίζονται στην αρχή πως τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί μέχρι να συμφωνηθούν όλα». Ενώ καθαρά οριζόταν: «Οι συνιστώσες πολιτείες θα ασκούν πλήρως και οριστικά όλες τις εξουσίες τους, χωρίς επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση».

Σε ετοιμότητα πολλοί όμιλοι

Από την άλλη πλευρά, χαρακτηριστικές των προεκτάσεων που έχουν οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν οι δηλώσεις που έκανε μεσοβδόμαδα ο γενικός διευθυντής του επιχειρηματικού κολοσσού «Ζορλού» (σ.σ. δραστηριοποιείται και στην Ενέργεια), Φουάτ Σελεπσί. Μιλώντας στο πρακτορείο «Αναντολού» υποστήριξε ότι μέσα σε τρία χρόνια μπορεί να έχει ολοκληρωθεί η προεργασία για την προώθηση του αερίου της Ανατολικής Μεσογείου στις διεθνείς αγορές μέσω Τουρκίας, και συνέχισε:
«Τα αναμενόμενα βήματα έγιναν με την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας - Ισραήλ, αλλά το αέριο της Μεσογείου δεν είναι μόνο το ισραηλινό. Πρέπει να κάνουμε συγκεκριμένα βήματα και να το παρουσιάσουμε στις διεθνείς ενεργειακές αγορές». Υποστήριξε ότι η διαδρομή που είναι προτιμότερη για τη μεταφορά του ισραηλινού αερίου περνά μέσα από την ΑΟΖ της «ελληνικής Κύπρου» και ανέφερε ότι δεν αποκλείεται να επανασχεδιαστούν οι διαδρομές ώστε να αποφευχθούν καθυστερήσεις. Είναι αδύνατο να προχωρήσει το υπάρχον σχέδιο χωρίς επίλυση των προβλημάτων «ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική διοίκηση στην Κύπρο», πρόσθεσε, υποστηρίζοντας ότι στόχος της Τουρκίας για την Κύπρο είναι η επίτευξη μιας ενιαίας διοίκησης μέσω μιας ομοσπονδιακής δομής, με σκοπό να επιτραπεί και στις δύο κοινότητες να έχουν αμοιβαίο όφελος από τους φυσικούς πόρους του νησιού. Συμπλήρωσε ότι ακόμα και αν οι Ελληνοκύπριοι αποφασίσουν να μεταφέρουν με πλοία το αέριο μονομερώς, οι Τουρκοκύπριοι έχουν μερίδιο κι εκείνοι στο αέριο.
Τέλος, ενδεικτική των διεργασιών και στα επιχειρηματικά επιτελεία είναι η αναφορά που έκανε πάλι ο Μ. Ακιντζί στο ηλεκτρικό καλώδιο που σχεδιάζεται να εγκατασταθεί από το Ισραήλ στη - όπως είπε - «Νότια Κύπρο» και από εκεί στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «πολύ ακριβή επιλογή» και αντί αυτού θα μπορούσε να προτιμηθεί η «φτηνή οδός» Ισραήλ - (επανενωμένης) Κύπρου - Τουρκίας. «Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα νέο ομόσπονδο συνεταιρισμό», τόνισε, ενώ αναφέρθηκε και στον «ενεργειακό διάδρομο» που μπορεί να δημιουργηθεί για τη μεταφορά του ισραηλινού και του κυπριακού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας.

Ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης

Ολα λοιπόν προμηνύουν πυρετώδεις διεργασίες, σε όλα τα επίπεδα.
Τις επόμενες μέρες έχει προγραμματιστεί σειρά επαφών σε Αθήνα, Βρυξέλλες, Αγκυρα, Λευκωσία, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να βρεθεί στην Κύπρο και ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, Τζον Κέρι. Ενώ πιθανή παραμένει και μια συνάντηση Τσίπρα - Ερντογάν.
Βεβαίως, ιδιαίτερα κρίσιμα είναι τα ερωτήματα που γεννιούνται σε σχέση με το κεφάλαιο της Ασφάλειας. Η ίδια η σύνθεση της «Διάσκεψης για την Ασφάλεια» (όπου εκτός από Ελλάδα - Τουρκία - Βρετανία, «άλλα εμπλεκόμενα μέρη θα προσκληθούν όπως κριθεί απαραίτητο») προμηνύει λυσσαλέα παζάρια.
Αλλωστε, εδώ και καιρό στο τραπέζι πέφτουν προτάσεις ακόμα και για την απευθείας εμπλοκή του ΝΑΤΟ, ως «αντίβαρο» στην αποχώρηση ελληνικών και τουρκικών στρατευμάτων. `Η για τη συγκρότηση πολυεθνικής στρατιωτικής δύναμης που θα επιβλέπει την εφαρμογή της λύσης.
Το μόνο σίγουρο είναι η ετοιμότητα της ελληνικής κυβέρνησης να πρωτοστατήσει στα επικίνδυνα αυτά παζάρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το λαό μας. Για παράδειγμα, ο δραστήριος υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, επαναλαμβάνει τη σημασία της κατάργησης του συστήματος εγγυήσεων (όπως είναι σήμερα) αλλά δε λέει κουβέντα για τις βρετανικές βάσεις ούτε για τα διάφορα σενάρια που έχουν πέσει στο τραπέζι σχετικά με ένα «νέο σύστημα ασφάλειας» του Νησιού που θα βρίσκεται υπό ΝΑΤΟική ομπρέλα.
Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις που έκανε ο ειδικός σύμβουλος του γγ του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Εσπαν Μπαρθ Αϊντε, σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ, προχτές, στην Αθήνα, αναφερόμενος στις «εναλλακτικές» για τις οποίες συμβάλλει και η Αθήνα να βρεθούν, μιλώντας π.χ. για ένα «πακέτο φιλίας» Ελλάδας - Τουρκίας - ενωμένης Κύπρου που συζητιέται με τη συμβολή και του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Μεταξύ άλλων ξεχώρισε τη σημασία που έχει να καθοριστούν μια «μεταβατική περίοδος» και ένα «χρονοδιάγραμμα» που χρειάζεται να υπάρξουν για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.

Το πρόβλημα της προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης

Το πρόβλημα της προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης

Είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς την υποψία ότι η δημιουργία μηχανών που θα είναι πιο έξυπνες από τον άνθρωπο ίσως αποτελέσει πρόβλημα. Αν οι γορίλες είχαν εφεύρει τους ανθρώπους στο μακρινό παρελθόν, σήμερα που είναι υπό εξαφάνιση, σίγουρα θα προτιμούσαν να μην το είχαν κάνει... Η αδιαφορία και η υποτίμηση του ζητήματος δεν είναι αντίθεση στο - λαθεμένο φυσικά - λουδιτισμό ορισμένων, αλλά ισοδυναμεί με απρονοησία και απερισκεψία, όταν το πρόβλημα έχει ήδη γίνει ορατό στον ορίζοντα.
Η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ), εδώ και μια δεκαετία δεν είναι πια θέμα της επιστημονικής φαντασίας. Η πραγματοποίησή της σε επιμέρους τομείς μετά το πέρασμα στην τεχνική της βαθιάς μηχανικής μάθησης, είχε ως αποτέλεσμα την ευρεία εξάπλωσή της στην παραγωγή γενικά, αλλά και πιο ειδικά στην παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων που την εισάγουν με ταχύ ρυθμό και στην καθημερινότητα των ανθρώπων στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο σπίτι. Καθώς εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα η επιστήμη έχει γίνει παραγωγική δύναμη, είναι αναμφίβολο ότι η ΤΝ θα παίζει όλο και μεγαλύτερο ρόλο και με όλο και γρηγορότερο ρυθμό, δεδομένου ότι η τεχνολογική ανάπτυξη δεν εξελίσσεται γραμμικά, αλλά εκθετικά (επιταχυνόμενα), με μικρότερα ή μεγαλύτερα άλματα.

Η αστική προσέγγιση

Για το πώς καταλαβαίνουν και αντιμετωπίζουν το ζήτημα της ΤΝ οι αστοί, είναι χαρακτηριστικό πρόσφατο άρθρο στο αμερικανικό οικονομικό περιοδικό «Forbes», όπου ο συνεργάτης του Ενρίκε Ντανς γράφει: «Τα δεδομένα είναι το μυστικό όπλο κάθε εταιρείας, το νέο πετρέλαιο, η βενζίνη που κινεί τους αλγορίθμους. Χρησιμοποιήστε όποια μεταφορά θέλετε, αλλά ως διευθύνων μια εταιρεία, αν τα δεδομένα, η μηχανική μάθηση και η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι στην κορυφή της ατζέντας σας, τότε θα έπρεπε να σας απομακρύνουν από τη θέση σας. Δεν ξέρουμε ακόμα σε ποιον θα ανήκουν αυτά τα δεδομένα, δεν ξέρουμε αν η τεχνητή νοημοσύνη θα είναι ιδιόκτητη ή ανοιχτή (σ.σ. ανοιχτό λογισμικό), αλλά ξέρουμε ότι τώρα είναι η ώρα να σταματήσετε να φοβάστε την τεχνητή νοημοσύνη και να αρχίσετε να δουλεύετε για να κατανοήσετε τις επιπτώσεις της... Αν υπάρχει ένα πράγμα που οι πιο πολύτιμες στον κόσμο εταιρείες (σ.σ. τα μεγαλύτερα μονοπώλια) συμφωνούν, είναι ότι η μελλοντική τους επιτυχία στηρίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη».
Ο Βιβέκ Γουάντγουα, του κέντρου Rock για την εταιρική διακυβέρνηση στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, έγραψε πρόσφατα στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ»: «Η ΤΝ του παρελθόντος στηριζόταν στην ωμή υπολογιστική ισχύ για να αναλύσει δεδομένα και να τα παρουσιάσει με τρόπο που να μοιάζει ανθρώπινος. Ο προγραμματιστής εισήγαγε τη νοημοσύνη με τη μορφή δέντρων αποφάσεων και αλγορίθμων. ...Η σημερινή ΤΝ χρησιμοποιεί τη μηχανική μάθηση στην οποία δίνονται παραδείγματα και μαθαίνει από τα παραδείγματα. Ο υπολογιστής μαθαίνει τι να μαθαίνει και πώς να το μαθαίνει και παίρνει τις αποφάσεις του. Επιπλέον, οι νέες ΤΝ στηρίζονται στο μοντέλο του ίδιου του ανθρώπινου μυαλού, χρησιμοποιώντας τεχνικές παρόμοιες με τις δικές μας μαθησιακές τεχνικές. ...Χρειάζεται να ανησυχούμε για την αφηνιασμένη "γενική τεχνητή νοημοσύνη", που βγαίνει εκτός ελέγχου και παίρνει τον έλεγχο στον κόσμο; Ναι - αλλά ίσως όχι για τα επόμενα 15 με 20 χρόνια (!). Υπάρχουν δικαιολογημένοι φόβοι ότι αντί να τους λέμε τι να μαθαίνουν συμπληρώνοντας τις ικανότητές μας, οι ΤΝ θα αρχίσουν να μαθαίνουν οτιδήποτε υπάρχει για να μάθουν και θα ξέρουν πολύ περισσότερα απ' ό,τι εμείς. Αν και μερικοί, όπως ο μελλοντολόγος Ρέι Κούρτζβαϊλ, θεωρούν ότι θα χρησιμοποιούμε την ΤΝ για να εξελισσόμαστε παράλληλα (σ.σ. ως νοήμονα είδη), άλλοι, όπως ο Ελον Μασκ και ο Στέφεν Χόκινγκ, φοβούνται ότι η ΤΝ θα σφετεριστεί την κυριαρχία μας. Πραγματικά δεν ξέρουμε πού θα οδηγήσει όλο αυτό».

Σκοπός και διακόπτης

Η θεωρία του Χόλιγουντ ότι αυθόρμητα μια κακή μηχανική νοημοσύνη θα οδηγήσει στρατούς ρομπότ ενάντια στους ανθρώπους είναι ανόητη, λέει ο Στούαρτ Ράσελ, καθηγητής της επιστήμης των υπολογιστών, στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ και ειδικός στην ΤΝ. Το πραγματικό πρόβλημα, υποστηρίζει, σχετίζεται με την πιθανότητα η ΤΝ να γίνει απίστευτα καλή σε κάτι άλλο από εκείνο για το οποίο την προορίζαμε. Το 1960, ο μαθηματικός Νόρμπερτ Γουάινερ, ιδρυτής (σ.σ. στο δυτικό κόσμο) της κυβερνητικής, το έθεσε ως εξής: «Αν χρησιμοποιήσουμε, για να πετύχουμε τους σκοπούς μας, ένα μηχανικό παράγοντα με του οποίου τη λειτουργία δεν μπορούμε να επέμβουμε αποτελεσματικά..., τότε καλύτερα να είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι ο σκοπός που βάλαμε στη μηχανή είναι ο σκοπός που πραγματικά επιθυμούμε».
Μια μηχανή που επιδιώκει να πραγματοποιήσει ένα συγκεκριμένο στόχο έχει μια επιπλέον ιδιότητα, που συνήθως σχετίζουμε με ζωντανά όντα: την επιθυμία να διατηρηθεί στην ύπαρξη. Για τη μηχανή αυτό το ζητούμενο δεν πηγάζει εκ των έσω (σ.σ. ως αποτέλεσμα διαδικασίας βιολογικής ανάπτυξης ως άτομο και βιολογικής εξέλιξης ως είδος), ούτε είναι κάτι που εισάγεται από τους ανθρώπους που την έφτιαξαν. Είναι λογική συνέπεια του απλού γεγονότος, ότι δεν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τον αρχικό της σκοπό αν είναι «νεκρή». Με αυτήν την έννοια, αν στείλουμε ένα ρομπότ με μοναδική οδηγία να μας φέρει καφέ, για να εξασφαλίσει την επιτυχία της αποστολής του, θα έχει ισχυρό κίνητρο να ακυρώσει το διακόπτη απενεργοποίησής του, ή ακόμη και να εξοντώσει οποιονδήποτε παρέμβει στην αποστολή του. Αν δεν είμαστε προσεκτικοί, λέει ο Ράσελ, θα μπορούσαμε να βρεθούμε αντιμέτωποι με πανέξυπνες μηχανές που οι στόχοι τους θα έρχονταν σε σύγκρουση με τους δικούς μας, με τον φυσικό κόσμο να παίζει το ρόλο σκακιέρας για την αναμέτρηση.
Η ΤΝ δεν χρειάζεται να είναι με μορφή ρομπότ, αφού το ρομπότ είναι μόνο το μέσο μετακίνησης ενός υπολογιστή, όπως το σώμα μεταφέρει τον εγκέφαλο. Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι μπορούμε να απομονώσουμε τις νοήμονες μηχανές μέσα σε κάποιο είδος τείχους προστασίας (firewall), ώστε να τις χρησιμοποιήσουμε για να απαντήσουμε δύσκολα ερωτήματα, χωρίς να τους επιτρέψουμε ποτέ να επηρεάσουν το φυσικό κόσμο. Πέρα από το ότι είναι απίθανο να μην προσπαθήσει ποτέ κάποιος να φτιάξει και ρομπότ προηγμένης ΤΝ, πόσο εξασφαλίζει μια τέτοια λύση αν πάρουμε υπόψη την εμπειρία από την αποτελεσματικότητα των firewall, που χρησιμοποιούνται σήμερα για να προστατέψουν από κακόβουλους ανθρώπους, ορισμένοι από τους οποίους εφηβικής ηλικίας;

Τρεις αρχές

Θα μπορούσαμε μήπως να σχεδιάσουμε συστήματα ΤΝ με στόχους που δεν θα συγκρούονται με τους δικούς μας; Αυτό δεν είναι εύκολο. Οι ιστορίες με το τζίνι και τις τρεις ευχές συχνά καταλήγουν η τρίτη ευχή να είναι η ακύρωση των συνεπειών από τις δύο πρώτες... Ο Ράσελ θεωρεί, όμως, ότι είναι δυνατό να ακολουθηθούν τρεις αρχές στη σχεδίαση έξυπνων συστημάτων (σ.σ. διαφορετικές από τις τρεις αρχές της ρομποτικής του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ισαάκ Ασίμοφ).
Η πρώτη είναι ότι «ο σκοπός της μηχανής πρέπει να μεγιστοποιεί την πραγματοποίηση των ανθρώπινων αξιών», χωρίς η ίδια να έχει δικό της σκοπό ή την καλωδιωμένη επιθυμία να αυτοπροστατευτεί. Η δεύτερη ότι «η μηχανή πρέπει αρχικά να είναι αβέβαιη σχετικά με το ποιες είναι αυτές οι ανθρώπινες αξίες». Η μηχανή θα μαθαίνει γι' αυτές στην πορεία, χωρίς ποτέ να είναι απόλυτα βέβαιη. Η τρίτη ότι «η μηχανή θα πρέπει να μαθαίνει για τις ανθρώπινες αξίες παρατηρώντας τις επιλογές που κάνουν οι άνθρωποι». Οι πρώτες δύο αρχές εξασφαλίζουν κατά τον Ράσελ ότι η μηχανή θα έχει ισχυρό κίνητρο για να μην ακυρώσει το διακόπτη λειτουργίας της, αφού μη θεωρώντας ότι γνωρίζει τις ανθρώπινες αξίες με απόλυτο τρόπο θα ωφελούνταν, επιτρέποντας στον άνθρωπο να διακόψει τη λειτουργία της, ώστε να μην κάνει κάτι που είναι ενάντιο σε αυτές.
Η τρίτη αρχή δανείζεται από το πεδίο της ΤΝ που ονομάζεται μάθηση αντίστροφης ενίσχυσης (IRL) και ασχολείται με την κατανόηση των «αξιών» κάποιας οντότητας (ανθρώπου, σκύλου ή κατσαρίδας), μελετώντας τη συμπεριφορά του. Καθώς το πεδίο της IRL εξελίσσεται, λέει ο Ράσελ, θα πρέπει να βρει τρόπους να αντιμετωπίσει την ορισμένες φορές παράλογη συμπεριφορά ανθρώπων και γενικά τη συμπεριφορά που δεν ανταποκρίνεται στις «αξίες» ενός υποτιθέμενου μέσου ανθρώπου, επειδή εκδηλώνεται από κακοπροαίρετους ή από ανθρώπους που δεν έχουν τη νοητική ικανότητα να επεξεργαστούν τα δεδομένα. Το γεγονός επίσης ότι διαφορετικές ομάδες ανθρώπων εκδηλώνουν διαφορετικά σύνολα αξιών.

Περί αξιών

Οι αξίες των ανθρώπων είναι διαφορετικές ανάλογα με την τάξη στην οποία ανήκουν, το οικογενειακό περιβάλλον από το οποίο προήλθαν, το κοινωνικό πλαίσιο στην περιοχή που έχουν μεγαλώσει, την εποχή στην οποία ζουν. Μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο, το πλαίσιο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, είναι δύσκολο στους ίδιους τους ανθρώπους να απορρίψουν ξεπερασμένες «αξίες», ακόμη και να ανεχτούν αξίες άλλων. Τι θα καταφέρει στο ζήτημα των αξιών μια ΤΝ είναι ένα πολύ, μα πολύ μεγάλο ερώτημα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην πραγματικότητα είναι ότι λόγω της αναντιστοιχίας των κοινωνικών σχέσεων (εκμεταλλευτικές) με την ανάπτυξη της παραγωγής και ειδικότερα της επιστήμης, ερωτήματα τέτοιου βεληνεκούς και τέτοιας σημασίας, τίθενται στο έδαφος ενός συστήματος που αντιμετωπίζει το πρόβλημα της προηγμένης ΤΝ αποκλειστικά από τη σκοπιά των ευκαιριών για μεγαλύτερο κέρδος. Θα αποτελούσε πολύ καλύτερο έδαφος για τη συζήτηση αυτή το σύστημα που έχει ως στόχο την ευημερία όλων των ανθρώπων. Εκεί μόνο θα μπορούσε να εξεταστεί πραγματικά αντικειμενικά και εκ βάθρων, αν και ποια ΤΝ χρειάζεται η ανθρωπότητα.
Ο Ράσελ θεωρεί ότι είναι δυνατό μηχανές να μάθουν αρκετά για τις ανθρώπινες αξίες, ώστε να μην αποτελέσουν κίνδυνο για το ανθρώπινο είδος. Θα υπάρχει και οικονομικό κίνητρο, υποστηρίζει, καθώς ένα ρομπότ που θα μαγειρέψει τη γάτα της οικογένειας επειδή βλέπει μόνο τη θρεπτική της αξία παραβλέποντας τη συναισθηματική της, θα οδηγήσει στην καταστροφή της βιομηχανίας ρομπότ οικιακών βοηθών. Μερικοί, όπως ο Κούρτζβαϊλ υποστηρίζουν ότι άνθρωποι και νοήμονες μηχανές μπορούν να συνυπάρξουν αν δουλεύουν ως ομάδα. Αλλοι λένε ότι απλά μπορούμε να τις «σβήσουμε», λες και οι υπερνοήμονες μηχανές δε θα μπορούσαν να καταλάβουν αυτό το ενδεχόμενο. Κι άλλοι υποστηρίζουν ότι η υπερνοήμων ΤΝ δεν θα υπάρξει ποτέ. Στις 11 Σεπτέμβρη του 1933, ο γνωστός φυσικός Ερνεστ Ράδερφορντ δήλωνε με βεβαιότητα: «Οποιος περιμένει μια πηγή Ενέργειας από τη μεταμόρφωση των ατόμων λέει ανοησίες». Μια μέρα μετά, στις 12 Σεπτέμβρη του 1933, ο φυσικός Λίο Ζίλαρντ εφηύρε την πυροδοτούμενη από νετρόνια αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση...

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American», www.newsday.com, www.forbes.com

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ Η απατηλή λάμψη της βιτρίνας και η θολή πραγματικότητα

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ

Η απατηλή λάμψη της βιτρίνας και η θολή πραγματικότητα

Ερευνα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαιριστών αποκαλύπτει τις συνθήκες που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των παικτών

Associated Press

Η βιτρίνα του σημερινού εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου αφορά μόνο μια μικρή ελίτ παικτών

Τι επικρατεί τελικά πίσω από τη βιτρίνα; Ο κόσμος του σημερινού εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου έχει μόνο λάμψη, δόξα και αρκετό χρήμα γι' αυτούς που αποτελούν τους βασικούς πυλώνες του οικοδομήματος, τους ίδιους τους παίκτες; Τελικά, η εικόνα των παικτών είναι αυτή που παρουσιάζεται σήμερα από τα διεθνή ΜΜΕ και μπορούν όλοι να κατέχουν πανάκριβα αυτοκίνητα, πολυτελή ξενοδοχεία, μέχρι και αεροπλάνα;
Εξετάζοντας κανείς το σημερινό ποδόσφαιρο - προϊόν προς πώληση με σκοπό το κέρδος των πολυεθνικών και των επιχειρηματιών, που εδώ και μερικές δεκαετίες το λυμαίνονται βλέποντας σε αυτό πρόσφορο πεδίο για αύξηση της κερδοφορίας τους, θα πρέπει να κοιτάξει πίσω από τη βιτρίνα. Μέχρι σήμερα τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι το χρυσό περιτύλιγμα δεν είναι η πραγματικότητα στο χώρο του ποδοσφαίρου είναι αρκετά και σε διάφορους τομείς. Από τους στημένους αγώνες, το παράνομο στοίχημα, τις κόντρες συμφερόντων, σε αρκετές περιπτώσεις άσχετες ακόμα και με τα ποδοσφαιρικά πράγματα, μέχρι την έξαρση της οπαδικής βίας συντίθεται ένα πλαίσιο όπου εξελίσσονται οι (κυρίως) επιχειρηματικοί ανταγωνισμοί στο χώρο του ποδοσφαίρου. Και φυσικά η πίσω όψη της βιτρίνας και η εντελώς διαφορετική πραγματικότητα απ' ό,τι εντέχνως παρουσιάζεται με τον χαρακτήρα της «εικονικής πραγματικότητας» δεν αφορά μόνο τους τομείς που σχετίζονται με το ίδιο το άθλημα αλλά και τη ζωή των ποδοσφαιριστών.

Πρόσκαιρες απολαβές ...με υψηλό μελλοντικό τίμημα

Πίεση, άγχος για την επιτυχία (και μόνο αυτή), που έχει οδηγήσει ακόμα και σε περιστατικά κατάθλιψης, πολλές φορές μοιραία για την ίδια τη ζωή τους, απειλές, καταπόνηση απ' τις συνεχείς υποχρεώσεις, καθοριστικοί τραυματισμοί, είναι μόνο μερικά από τα κομμάτια του παζλ που αποκαλύπτει την πραγματικότητα της πλειοψηφίας των παικτών παγκοσμίως και διαφέρει πολύ από τη «μικρή ελίτ» αυτών που παρουσιάζονται σήμερα ως είδωλα. Βέβαια, πολλά απ' αυτά που συμβαίνουν είναι το αποτέλεσμα του αυτοεγκλωβισμού των ίδιων των παικτών στα συμβόλαιά τους (αρκετά από αυτά ιδιαίτερα παχυλά), με συνέπεια αφενός μεν να μετατρέπονται σε «χρυσοφόρες μαριονέτες», αφετέρου μελλοντικά να πληρώνουν με υψηλό τίμημα αυτόν τον εγκλωβισμό. Το τι συμβαίνει ακριβώς αποτυπώθηκε στα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαιριστών (FIFPro) μετά την παγκόσμια έρευνα εργασίας για το 2016 που πραγματοποίησε η ίδια. Μάλιστα, το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή δεν αφορούσε μόνο το ποδόσφαιρο αλλά όλο το χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού. Ειδικά πάντως όσον αφορά το ποδόσφαιρο τα στοιχεία προκαλούν αίσθηση. Στην έρευνα συμμετείχαν 54 Εθνικοί Σύνδεσμοι Ποδοσφαιριστών (31 από την Ευρώπη, 13 από την Αφρική, 10 από την Αμερική) και συμπληρώθηκαν 13.876 ερωτηματολόγια από επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, οι οποίοι αγωνίζονται σε 87 πρωταθλήματα. Η επεξεργασία και ανάλυση των απαντήσεων έγινε με τη βοήθεια του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ.

Οι νέοι παίκτες στο επίκεντρο της εκμετάλλευσης

Eurokinissi

Θολή και δύσκολη είναι η πραγματικότητα της πλειοψηφίας των ποδοσφαιριστών όπως προκύπτει από την έρευνα της FIFPro

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, το 40% των ποδοσφαιριστών δεν πληρώνονται έγκαιρα, πολλοί ποδοσφαιριστές αντιμετωπίζουν δυσμενείς πρακτικές, όπως η υποχρεωτική ατομική προπόνηση, σε άλλες ώρες, εκτός εκείνων της ομάδας όπου ανήκουν, ενώ είναι μεγάλα τα ποσοστά που αφορούν τους ποδοσφαιριστές που εξωθούνται και πιέζονται για ανανεώσεις ή λύσεις συμβολαίων ή αντιμετωπίζονται βίαια και με διακρίσεις.
Επίσης, ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών που απάντησαν στο ερωτηματολόγιο εκτιμά ότι οι νεαροί ποδοσφαιριστές αποτελούν το πιο ευαίσθητο μέρος της κοινωνίας του ποδοσφαίρου, καθώς δεν προστατεύονται επαρκώς τα δικαιώματά τους.
Παράλληλα, αποκαλύπτεται ότι πλέον ο μέσος όρος της χρονικής διάρκειας των συμβολαίων των ποδοσφαιριστών είναι μικρότερος των 2 ετών, ενώ το 45% των ποδοσφαιριστών που πήραν μέρος στην έρευνα κερδίζει λιγότερα από 900 ευρώ το μήνα.
Μέσω των απαντήσεων που δόθηκαν στο σχετικό ερωτηματολόγιο αναδείχθηκε επίσης και ένα άλλο στοιχείο, που δείχνει πού έχει φθάσει σήμερα η ανεξέλεγκτη δράση, ουσιαστικά υπό την ανοχή (παρά τα κατά καιρούς περιοριστικά μέτρα που παίρνονται) των παγκόσμιων οργανισμών του ποδοσφαίρου (FIFA, UEFA), των κυκλωμάτων μάνατζερς. Ενα μέρος της δραστηριότητάς τους αναδεικνύεται από το στοιχείο της έρευνας που αποκαλύπτει πως το 29% των ποδοσφαιριστών μεταγράφεται από μία ομάδα σε άλλη, δίχως τη θέλησή του, κάτω από πίεση και ψυχολογικό πόλεμο. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τα κυκλώματα που δραστηριοποιούνται στο χώρο του στοιχήματος και ιδιαίτερα αυτά του παράνομου τζόγου. Οπως μαρτυρούν τα στοιχεία, το 7% των ποδοσφαιριστών σε όλο τον κόσμο έχει δεχθεί κρούση για να συμμετάσχει σε προκαθορισμό αποτελέσματος σε αγώνα και το 9% απάντησε στην έρευνα ότι στο πρωτάθλημά του έχει χειραγωγηθεί παιχνίδι.