Παραμένουν οι αβεβαιότητες στην οικονομία Ευρωζώνης - ΕΕ

Παραμένουν οι αβεβαιότητες στην οικονομία Ευρωζώνης - ΕΕ

Eurokinissi

Μπορεί στην Ιταλία να συγκροτήθηκε «νέα» κυβέρνηση, μετά το δημοψήφισμα και την παραίτηση Ρέντσι, αλλά η αρθρογραφία και η προβολή διαφόρων εκτιμήσεων αστικών επιτελείων για τις εξελίξεις στην τρίτη οικονομία των Ευρωζώνης - ΕΕ και την επίδρασή της τόσο στην πορεία της οικονομίας των Ευρωζώνης - ΕΕ, όσο και στη διεθνή οικονομία συνεχίζονται. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού στην Ιταλία δεν φαίνεται στον ορίζοντα δυνατότητα δυναμικής ανάκαμψης του κεφαλαίου. Η αστική πολιτική που εφαρμόζεται διαπλέκεται αντικειμενικά με την πολιτική της Ευρωζώνης στην οποία βάζει τη σφραγίδα της η Γερμανία, αν και η προηγούμενη κυβέρνηση Ρέντσι αντιδρούσε στην πιστή εφαρμογή της. Φαίνεται όμως ότι η αδυναμία ανάκαμψης όξυνε τους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς και ενίσχυσε φυγόκεντρες από Ευρωζώνη - ΕΕ δυνάμεις. Ταυτόχρονα, η ολοένα και πιο βαθιά καπιταλιστική διεθνοποίηση είναι ο παράγοντας αλληλεπίδρασης των συνεπειών και των κινδύνων μιας οικονομίας σε άλλες και μάλιστα και σε ισχυρές.

Απειλές...

Ετσι, σε πρόσφατο άρθρο των NEW YORK TIMES για την Ιταλία («Καθημερινή» 13/12/2016), μιλώντας για «αναιμική οικονομία» αναφέρεται ότι «οι παγκόσμιες αγορές δεν στερούνται από παράγοντες κινδύνου και αβεβαιότητας. Τώρα, πλέον, σε αυτούς προστέθηκε και η Ιταλία (...)
Επιπλέον, ανακίνησαν τις ανησυχίες για την ανθεκτικότητα του ευρώ και την περαιτέρω οικονομική ενοποίηση της ΕΕ, ενώ, παράλληλα, επέτειναν την αίσθηση ότι η Ευρώπη είναι η γη της απογοητευτικής ανάπτυξης, της πολιτικής δυσλειτουργίας (...) Οι παγκόσμιες αγορές απέσυραν την εμπιστοσύνη τους από τις ιταλικές τράπεζες (...) Τα ιταλικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν σωρεύσει μη εξυπηρετούμενα δάνεια, εν μέρει επειδή η οικονομία της χώρας είναι μικρότερη απ' ό,τι προ δεκαετίας, εκατομμύρια άτομα έχασαν τη δουλειά τους, η αγοραστική τους δύναμη εξανεμίστηκε».
Το άρθρο στέκεται στις παγκόσμιες αγορές («απέσυραν την εμπιστοσύνη»), και στους κινδύνους γι' αυτές από την κατάσταση της οικονομίας αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία - επιδρούν στην πορεία της οικονομίας - εστιάζοντας στο τραπεζικό σύστημα και τα τεράστια «κόκκινα δάνεια» (360 δισ. ευρώ), στην αρνητική επίδραση στο ευρώ, «ανησυχίες για την ανθεκτικότητα του ευρώ και την περαιτέρω οικονομική ενοποίηση της ΕΕ», αλλά και συνολικά στην «έλλειψη οικονομικής ανάπτυξης».
Ουσιαστικά αναδεικνύει την έλλειψη δυνατοτήτων για επενδύσεις κεφαλαίων πρωταρχικά στο τραπεζικό σύστημα, αφενός επειδή οι τράπεζες απαξιώνονται (τα «κόκκινα» δάνεια επιδρούν πτωτικά στην αξία των μετοχών τους, των ομολόγων τους), αλλά και στην κεφαλαιακή τους επάρκεια, για να μπορούν να συμβάλουν με δάνεια σε επενδύσεις, ώστε και οι ίδιες να αυξάνουν τα κέρδη τους και η οικονομία να αναπτύσσεται με δεδομένη όμως τη συρρίκνωση της ιταλικής οικονομίας. Παράγοντες που, αφενός έχουν μειώσει δραστικά ή και δημιουργήσει ζημιές σε ξένα κεφάλαια που έχουν επενδυθεί, ενώ αποτρέπουν άμεσες ξένες επενδύσεις ακριβώς λόγω της αβεβαιότητας στην κερδοφορία. Επίσης, το μεγάλο κρατικό χρέος, ύψους 2,3 τρισ. ευρώ εμποδίζει κρατική χρηματοδότηση για επενδύσεις.
Εχει, βεβαίως, τη σημασία της και η εκτίμηση για το ευρώ και την πορεία των Ευρωζώνης - ΕΕ. Ενα αδύναμο ευρώ, συγκριτικά με το δολάριο κυρίως, ενισχύει τις εξαγωγές των κρατών - μελών της Ευρωζώνης, αλλά η επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας γίνεται εμπόδιο στην αύξηση των εξαγωγών.

Η αδύναμη ανάκαμψη

Την ίδια ώρα, η οικονομία των Ευρωζώνης - ΕΕ, αγκομαχάει. Και το πρόβλημα εδώ δεν είναι τόσο η Ελλάδα, το 2% της οικονομίας της ΕΕ, αλλά πρωταρχικά Γαλλία και Ιταλία. Σύμφωνα με τις φθινοπωρινές προβλέψεις της Κομισιόν, στην Ευρωζώνη αναμένεται ρυθμός ανάπτυξης 1,7% για το 2016 (από 1,6% στις προηγούμενες εκτιμήσεις) και για το 2017 1,5% (1,8% στις προηγούμενες εκτιμήσεις). Ρυθμοί που δεν δείχνουν δυναμική ανάκαμψη και μάλιστα με τάση πτωτική. Συνολικά στην ΕΕ αναμένονται ρυθμοί ανάπτυξης 1,8% το 2016 και 1,6% (από 1,9% προηγούμενη εκτίμηση) το 2017. Πιο ειδικά, προβλέπονται οι εξής ρυθμοί ανάπτυξης: Γερμανία 2016: 1,9%, 2017: 1,5%. Γαλλία 2016: 1,3%, 2017: 1,4%. Ιταλία 2016: 0,7%, 2017: 0,9%. Επομένως, υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στις ισχυρές οικονομίες της Ευρωζώνης, ιδιαίτερα σε Ιταλία, Γαλλία.
Στις 13/12/2016 είδε το φως της δημοσιότητας άρθρο των «Φαϊνάσιαλ Τάιμς» με τίτλο: «Η Ιταλία "απειλή" για Ευρωζώνη και ΕΕ» στο οποίο αναφέρονταν: «Η μοίρα της Ιταλίας στην Ευρωζώνη και η πιθανότητα μιας προεδρίας Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία είναι οι δύο μεγάλες απειλές για την Ευρωζώνη και την ΕΕ (...) Το έλλειμμα της Ιταλίας είναι στα 359 δισ. ευρώ. (...) ο κύριος όγκος οφείλεται σε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως σιωπηρό bank run (μαζική απόσυρση καταθέσεων/τραπεζικός πανικός)». Η φυγή καταθέσεων (φυγή κεφαλαίων είναι), εξηγείται με την πολιτική αβεβαιότητα, αλλά και την αρνητική κατάσταση του τραπεζικού συστήματος. Επίσης, η ιταλική οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει δυναμικά όπως δείχνει και η εκτίμηση της Κομισιόν για την εξέλιξη των ρυθμών ανάπτυξης στα χρόνια 2016 και 2017.
Υπάρχουν εκτιμήσεις σε αστικά οικονομικά επιτελεία που λένε ότι: Μια μαζική «αποτυχία» ιταλικών τραπεζών θα πυροδοτήσει πανικό σε όλο το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης. Γιατί; Τα τραπεζικά συστήματα σε Ευρωζώνη και ΕΕ, όπως και διεθνώς, αλληλοδιαπλέκονται, λόγω της βαθιάς διεθνοποίησης. Η καπιταλιστική οικονομική κρίση έχει δυσμενείς συνέπειες σ' αυτά όπως π.χ. τα «κόκκινα δάνεια». Για παράδειγμα οι τράπεζες της Γερμανίας κατέχουν ιταλικά ομόλογα αξίας 83,2 δισ. ευρώ. Μόνο η Ντόιτσε Μπανκ έχει πάνω από 11,76 δισ. ευρώ έκθεση στα ιταλικά ομόλογα, άρα οι κίνδυνοι των ιταλικών τραπεζών προκαλούν κινδύνους και στις γερμανικές. Επομένως, η αποτυχία των ιταλικών τραπεζών θα έχει αντίκτυπο στο τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης. Και η ζημιά στην «καρδιά» της οικονομίας, που είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αποτελεί παράγοντα που μπορεί να οδηγήσει σε κρίση. Αρα η αρνητική κατάσταση στην οικονομία της Ιταλίας έχει αρνητικές επιδράσεις στην οικονομία της Ευρωζώνης και στη διεθνή οικονομία κατ' επέκταση. Πολύ περισσότερο, όταν και άλλες οικονομίες κρατών όπως π.χ. η Γαλλία, δεύτερη στην Ευρωζώνη, δεν φαίνεται να έχουν δυναμική ανάπτυξης.
Το Νοέμβρη 2016, είδαν το φως της δημοσιότητας ρεπορτάζ όπως: «Πτώση της τάξης του 1,1% εμφάνισε τον Σεπτέμβριο η βιομηχανική παραγωγή στη Γαλλία, σημειώνοντας τον υψηλότερο ρυθμό συρρίκνωσης των τελευταίων επτά μηνών. Σε ετήσιο επίπεδο, η παραγωγή υποχώρησε επίσης κατά 1,1%. Διεύρυνση εμφάνισε τον Σεπτέμβριο το εμπορικό έλλειμμα στη Γαλλία, καθώς ανήλθε σε 4,77 δισ. ευρώ, έναντι 4,19 δισ. ευρώ τον Αύγουστο. Η αύξηση αποδίδεται στην πτώση των εξαγωγών. Ελλειμματικό αποδείχθηκε και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, καθώς το έλλειμμα στο ισοζύγιο υπηρεσιών αυξήθηκε σε 0,8 δισ. ευρώ (0,2 δισ. τον Αύγουστο) και στο ισοζύγιο αγαθών σε 2,7 δισ. ευρώ (2,4 δισ. τον Αύγουστο)». Η Γαλλία επίσης έχει μεγάλο κρατικό χρέος 2,2 δισ. ευρώ.

Οι υπαρκτοί κίνδυνοι

Εν κατακλείδι, οι κίνδυνοι που αναφέρουν αστικά επιτελεία εδράζονται στην οικονομία ΕΕ - Ευρωζώνης, που δεν δείχνει σημάδια δυναμικής ανάκαμψης, με δεδομένη ταυτόχρονα την επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας που σημαίνει μείωση των εξαγωγών των κρατών της Ευρωζώνης, που επιδρά αρνητικά στην ανάπτυξη. Ταυτόχρονα, τα μεγάλα κρατικά χρέη και σε ισχυρά κράτη (Ιταλία, Γαλλία), σε συνδυασμό με την τήρηση των δεικτών του Συμφώνου Σταθερότητας δυσκολεύουν την κρατική χρηματοδότηση επενδύσεων.
Την ίδια ώρα, σε πρόσφατη έκθεση της ΕΚΤ, αναφερόταν η εκτίμηση ότι «ενδεχόμενη υιοθέτηση μέτρων προστατευτισμού από τις ΗΠΑ και η πολιτική αβεβαιότητα, θα μπορούσε να οδηγήσουν σε αύξηση του κόστους δανεισμού και σε αναζωπύρωση της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, δηλαδή σε οικονομική κρίση». Αν όντως η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ εφαρμόσει πολιτική προστατευτισμού, θα οξύνει τις δυσκολίες της ανάπτυξης των οικονομιών των κρατών - μελών Ευρωζώνης - ΕΕ.
Στο ρεπορτάζ των NEW YORK TIMES για την Ιταλία, αναφέρονται «ανησυχίες για την περαιτέρω οικονομική ενοποίηση της ΕΕ». Το θέμα αυτό, επίσης, δεν είναι καινούριο. Ηδη με διάφορες αφορμές έρχεται και επανέρχεται, αφού ρωγμές εμφανίζονται και ανάμεσα σε Γερμανία - Γαλλία με αφορμή το ζήτημα της οικονομικής διακυβέρνησης και της πολιτικής ενοποίησης των Ευρωζώνης - ΕΕ.
Η Γαλλία προτείνει τη δημιουργία μιας «οικονομικής κυβέρνησης στην Ευρωζώνη», με έναν υπουργό αρμόδιο όχι μόνο για τα δημοσιονομικά στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, αλλά για την οικονομική ανάπτυξη. Θα προσφέρει πόρους για επενδύσεις, θα διαθέτει σημαντικά περισσότερα οικονομικά μέσα απ' ό,τι μέχρι τώρα, ενώ τα περισσότερα χρήματα είναι απαραίτητα, ώστε να προστατευθούν τα κράτη - μέλη από τις οικονομικές αναταράξεις με αμοιβαιοποίηση των κινδύνων από οικονομική κρίση, αφού και η ίδια βρίσκεται σ' αυτήν την κατάσταση, όπως και η Ιταλία. Η Γερμανία επιμένει ότι η διακρατική Ενωση όπως μέχρι τώρα, η Συνθήκη του Μάαστριχτ, το Σύμφωνο Σταθερότητας, η τήρησή τους, είναι επαρκή για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων, η δε αντιμετώπιση οικονομικής κρίσης αποτελεί υπόθεση του κράτους - μέλους. Οι κόντρες γύρω από τη διακυβέρνηση σχετίζονται με την αναγκαία πολιτική για την αντιμετώπιση της αδύναμης ανάπτυξης στην Ευρωζώνη. Ενώ έχουν δει το φως της δημοσιότητας και απόψεις από τη γερμανική κυβέρνηση για «Ευρώπη δύο ή περισσότερων ταχυτήτων».

Οι ρωγμές...

Αυτή η κόντρα εκδηλώνεται και στο εσωτερικό κρατών - μελών των Ευρωζώνης - ΕΕ, ακόμη και στη Γερμανία, ενισχύοντας πολιτικές δυνάμεις (π.χ. Εναλλακτική για τη Γερμανία), που εκφράζουν φυγόκεντρες τάσεις, περισσότερη εθνοκρατική δράση και προβάλλουν πολιτική με στοιχεία προστατευτισμού. Γεγονός που αναδεικνύει μεγαλύτερες ρωγμές σε Ευρωζώνη - ΕΕ και κινδύνους να επικρατήσουν σε κυβερνήσεις, ιδιαίτερα ισχυρών κρατών (π.χ. Λεπέν στη Γαλλία, Γκρίλο στην Ιταλία), δυνάμεις με στροφή στον εθνοκεντρισμό και στον προστατευτισμό. Που θα επιφέρει και αλλαγές στη σημερινή μορφή ενοποίησης.
Είναι αλήθεια ότι ήδη οι ρωγμές μέσα σε ΕΕ - Ευρωζώνη μεγαλώνουν ανάμεσα σε ομάδες κρατών, όπως αυτή των κρατών γύρω από τη Γερμανία (Φινλανδία, Ολλανδία κ.ά.), τα κράτη του Βίζεγκραντ (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία), αλλά και ο λεγόμενος Νότος.
Ολα τα παραπάνω εκφράζουν έντονες ανησυχίες του κεφαλαίου λόγω δυσκολιών για μια δυναμική καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτό συνοδεύεται με έντονη επίσης λαϊκή αγανάκτηση που αξιοποιείται από αστικές δυνάμεις για την έκφραση λαϊκής αντίθεσης σε ΕΕ - Ευρωζώνη, όχι όμως από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων αλλά τμημάτων του κεφαλαίου. Και αξιοποιούνται, ταυτόχρονα, για να φοβίσουν τους λαούς και να τους κάνουν να αποδεχτούν μέτρα που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για ανάκαμψη.
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι ενδοευρωενωσιακές κόντρες που εκδηλώνονται με αφορμή τις διαπραγματεύσεις για την αξιολόγηση της Ελλάδας. Που δείχνουν και τις συνεχιζόμενες δυσκολίες για ανάκαμψη.
Το ποια θα είναι η πορεία των εξελίξεων δεν μπορεί κανείς να πει με σιγουριά. Αλλά ό,τι και αν γίνει, το σίγουρο είναι ότι τα δεινά από τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα για την εργατική τάξη, τους λαούς θα μεγαλώνουν, η επίθεση του κεφαλαίου θα είναι συνεχής, ενώ θα αυξάνεται και η όξυνση των ανταγωνισμών με απρόβλεπτη την επίδραση στις εξελίξεις. Μονόδρομος για τους εργαζόμενους είναι η αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη.

Κάτω από τη θάλασσα του Εγκέλαδου

Κάτω από τη θάλασσα του Εγκέλαδου

Ο Εγκέλαδος (στο κέντρο) όπως φαίνεται από απόσταση 2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, ενσωματωμένος στο δαχτυλίδι E του Κρόνου, που δημιουργείται από τις παγωμένες εκλύσεις του ίδιου του Εγκέλαδου

Στο βυθό του Ατλαντικού Ωκεανού, στα μισά της απόστασης ανάμεσα στα Κανάρια Νησιά και τις Βερμούδες υπάρχει μια περιοχή που σφύζει από ζωή. Στο βαθύ σκοτάδι, ένα χιλιόμετρο κάτω από την επιφάνεια, η φύση έχει δημιουργήσει μια υποθαλάσσια μητρόπολη, ένα σύμπλεγμα από πύργους φτιαγμένους από ασβεστόλιθο, ψηλούς σαν ουρανοξύστες, όπου κατοικούν μεγάλοι πληθυσμοί από σαλιγκάρια, καβούρια και όστρακα. Οι πύργοι σχηματίζονται καθώς ορυκτά διαλυμένα στα θερμά αλκαλικά νερά που αναβλύζουν εκεί, κρυσταλλώνονται όταν αναμειχθούν με το κρύο νερό του βυθού και καθιζάνουν. Οι βιολόγοι μελετούν αυτούς τους σχηματισμούς τα δεκαπέντε χρόνια από τότε που ανακαλύφθηκαν, για να καταλάβουν πώς οι υδροθερμικές πηγές μπορούν να υποστηρίζουν ζωικά συστήματα χωρίς ίχνος φωτός από τον ήλιο.
Στο μεταξύ, οι επιστήμονες της μη επανδρωμένης αποστολής «Κασσίνι» στον Κρόνο, έκαναν μια σειρά από συναφείς εκπληκτικές ανακαλύψεις στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα, βρίσκοντας ισχυρές αποδείξεις ότι υδροθερμικές πηγές σαν αυτές στο μέσο του Ατλαντικού υπάρχουν όχι μόνο στη Γη, αλλά και στο μυστηριώδη υπόγειο ωκεανό, του μικρού δορυφόρου του Κρόνου, που ονομάζεται Εγκέλαδος. Μήπως θα μπορούσε και εκεί να υπάρχει ζωή;

Αίνιγμα

Οι επιστήμονες θα ασχολούνταν επισταμένα με το θέμα των εξωγήινων υδροθερμικών πηγών ακόμη κι αν ήταν γνωστό εκ των προτέρων ότι δεν μπορούσε να υπάρχει ίχνος ζωής σε αυτές. Τα δεδομένα στα οποία βασίζουν τα συμπεράσματά τους για την υδροθερμική δραστηριότητα στον Εγκέλαδο προσφέρουν ταυτόχρονα κρίσιμες πληροφορίες για τη σύνθεση και τη μακροβιότητα του ωκεανού του. Οι πληροφορίες για το εσωτερικό του φεγγαριού αυτού θα μπορούσαν να μείνουν για πάντα στο σκοτάδι, κάτω από την παχιά κρούστα πάγου που το καλύπτει. Ταυτόχρονα είναι μια βάση για να καταλάβουμε τι μπορεί να συμβαίνει και σε υπόγειους ωκεανούς άλλων παγωμένων ουράνιων σωμάτων, όπως του δορυφόρου Ευρώπη του Δία, που δεν εκδηλώνουν εμφανή υδροθερμική δραστηριότητα.

Υδροθερμικά ρευστά αναβλύζουν από το θερμό εσωτερικό του Εγκέλαδου, μέσα στον υπόγειο ωκεανό του (καλλιτεχνική απεικόνιση)

Η ίδια η ύπαρξη υδροθερμικών πηγών στον Εγκέλαδο αποτελεί ένα αίνιγμα. Για να υπάρξουν, εκτός από το νερό χρειάζεται και ένα άλλο στοιχείο: Η θερμότητα. Αλλά ο πυρήνας αυτού του μικρού φεγγαριού είναι τόσο μικρός (η διάμετρος του Εγκέλαδου είναι όσο το μήκος της Αγγλίας), που δεν μπορεί να έχει διατηρήσει έστω και ελάχιστη από τη θερμότητα που αναπτύχθηκε κατά το σχηματισμό του δορυφόρου. Κάποια άλλη πηγή θερμότητας πρέπει να βρίσκεται σε λειτουργία στα βάθη του φεγγαριού, όπως παλιρροϊκές τριβές υπό την επίδραση της βαρύτητας του Κρόνου, ραδιενεργός μεταστοιχείωση ή σερπεντινίωση (εξώθερμη υδροθερμική αλλοίωση του ολιβίνη). Η ανακάλυψη του τρόπου που ο Εγκέλαδος συντηρεί το θερμό εσωτερικό του θα μας επέτρεπε ένα άλμα στην κατανόηση των παγωμένων δορυφόρων και τις προοπτικές που υπάρχουν σ' αυτούς για την εμφάνιση ζωής.

Εξτρα δαχτυλίδι

Οι επιστήμονες άρχισαν να υποπτεύονται την ύπαρξη υπόγειου ωκεανού στον Εγκέλαδο το 2005, περίπου ένα χρόνο μετά την άφιξη της διαστημοσυσκευής «Κασσίνι» στο σύστημα του Κρόνου, όταν το σκάφος παρατήρησε ένα τεράστιο νέφος υδρατμών και παγοκρυστάλλων, που εκτεινόταν σε εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στο Διάστημα και εκλυόταν από τεκτονικά ρήγματα κοντά στο νότιο πόλο του Εγκέλαδου. Σε επόμενα κοντινά περάσματα το «Κασσίνι» μπόρεσε να διακρίνει τέσσερις ρηγματώσεις τόσο πιο θερμές από το γύρω περιβάλλον, που κυριολεκτικά έλαμπαν στο υπέρυθρο φάσμα.

Καλλιτεχνική απεικόνιση της επιφάνειας του Εγκέλαδου, με τις εκλύσεις αερίων και παγοκρυστάλλων που περιέχουν νανοσωματίδια διοξειδίου του πυριτίου. Στο βάθος ο Ηλιος και πιο κοντά ο μαγευτικός Κρόνος

Τα αέρια και ένα μέρος από τους παγοκρυστάλλους διαφεύγουν στο Διάστημα και σχηματίζουν το δακτύλιο Ε που περιβάλλει το κανονικό σύστημα δακτυλίων του Κρόνου. Ομως το μεγαλύτερο μέρος των παγοκρυστάλλων δεν έχει αρκετά μεγάλη ταχύτητα για να υπερνικήσει τη βαρύτητα και ξαναπέφτει στην επιφάνεια με τη μορφή πολύ μικρόκοκκης πούδρας. Στηριζόμενοι στο ύψος των λόφων από αυτήν την πούδρα, που φτάνουν σε ύψος τα 100 μέτρα και καλύπτουν μέρος του νοτίου ημισφαιρίου, οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι εκλύσεις αυτές είναι σε συνεχή εξέλιξη τουλάχιστο τα τελευταία 10 εκατομμύρια χρόνια.

Αδιάσειστα στοιχεία

Παραπέρα παρατηρήσεις από το «Κασσίνι» επιβεβαίωσαν αδιαμφισβήτητα τη θεωρία του υπόγειου ωκεανού στον Εγκέλαδο. Υπολογίστηκε ότι ο στερεός φλοιός πρέπει να έχει πάχος περίπου 35 χιλιομέτρων στον ισημερινό και λιγότερο των 5 χιλιομέτρων στο νότιο πόλο και γύρω απ' αυτόν. Ο πυθμένας του ωκεανού πρέπει να βρίσκεται 70 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια, πράγμα που σημαίνει ότι ο ωκεανός του Εγκέλαδου έχει το ένα δέκατο του νερού που έχει ο Ινδικός Ωκεανός στη Γη. Επιπλέον, από ανάλυση του δαχτυλιδιού Ε προσδιορίστηκε ότι το νερό του Εγκέλαδου είναι αλκαλικό και γεμάτο αλάτι (το γνωστό μαγειρικό αλάτι, δηλαδή χλωριούχο νάτριο). Αυτό σημαίνει ότι ο ωκεανός βρίσκεται πάνω από τον πετρώδη πυρήνα (και κάτω από το στρώμα πάγου), διαβρώνοντας το βυθό και διαλύοντας μέρος των πετρωμάτων του.
Οι πιο κρίσιμες αποδείξεις για την ύπαρξη υδροθερμικών πηγών συλλέχθηκαν το 2004, πριν ακόμα το «Κασσίνι» φτάσει στον Κρόνο. Καθώς τον πλησίαζε από το διαπλανητικό χώρο, άρχισε να δέχεται βροχή από γρήγορα κινούμενα νανοσωματίδια, που το χτυπούσαν σαν σκάγια. Χρόνια μετά την ανακάλυψη του δαχτυλιδιού Ε, μελετώντας τη σύνθεση και την κατανομή μεγέθους των νανοσωματιδίων, διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για σωματίδια διοξειδίου του πυριτίου (βασικό συστατικό του χαλαζία και της άμμου θαλάσσης), που δεν ξεπερνούσαν σε διάμετρο τα 20 νανόμετρα. Κάνοντας αριθμητικές προσομοιώσεις για να εντοπίσουν τις τροχιές και την προέλευση των σωματιδίων, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι προέρχονται από το εξωτερικό τμήμα του δακτυλίου Ε, άρα με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα από τον ίδιο τον Εγκέλαδο.

Πηγές

Η εκτόξευση σωματιδίων διοξειδίου του πυριτίου από τον Εγκέλαδο ήταν έκπληξη, επειδή η μόνη δυνατή προέλευσή τους μπορούσε να είναι από τα βάθη κάτω από τον πάγο και τον ωκεανό, δηλαδή από τον πυρήνα του, όπου αυτή η χημική ένωση υπάρχει σε ορυκτά, συνδεδεμένη χημικά με στοιχεία, όπως ο σίδηρος και το μαγνήσιο. Η τριβή τέτοιων πετρωμάτων μεταξύ τους, στο πέρασμα των αιώνων δημιουργεί όλο και πιο μικρά κομμάτια, που τελικά καταλήγουν να γίνουν μικροσωματίδια διοξειδίου του πυριτίου. Ωστόσο, τέτοια σωματίδια θα είχαν διαφορετικά μεγέθη, όχι το στενό φάσμα διαμέτρων που παρατήρησε το «Κασσίνι». Μόνο μια φυσική διαδικασία απέμενε για την εξήγηση του φαινομένου: Τα νανοσωματίδια θα μπορούσαν να είχαν προέλθει από κρυστάλλωση υπερκορεσμένου διαλύματος διοξειδίου του πυριτίου σε θερμό αλκαλικό νερό, που ρέει μέσα από ρωγμές πυριτικών πετρωμάτων, δηλαδή από υδροθερμικές πηγές ακριβώς ίδιου είδους με εκείνες στο κέντρο του Ατλαντικού.
Εργαστηριακά πειράματα έδειξαν ότι αν το νερό έχει θερμοκρασία μεγαλύτερη ή ίση των 90 βαθμών Κελσίου, αλατότητα σαν του νερού των γήινων ωκεανών και αλκαλικότητα μεγαλύτερη από του θαλασσινού νερού, αλλά μικρότερη από του διαλύματος αμμωνίας, τότε με ευκολία σχηματίζονται νανοσωματίδια διοξειδίου του πυριτίου της κατάλληλης διαμέτρου. Αν τα οικοσυστήματα των υδροθερμικών πηγών του Ατλαντικού μεταφέρονταν στα αντίστοιχα του Εγκέλαδου είναι πιθανό ότι θα μπορούσαν να επιβιώσουν!

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ Ρισκάροντας τραυματισμούς για τα κέρδη των χορηγών

ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ

Ρισκάροντας τραυματισμούς για τα κέρδη των χορηγών

Eurokinissi

Ο τραυματισμός του Χάκετ ήταν η αφορμή να ανοίξει η κουβέντα για τα επικίνδυνα διαφημιστικά των χορηγών

Λίγο πριν φθάσει στα μισά της κανονικής της περιόδου η φετινή Ευρωλίγκα και οι υπεύθυνοί της, με μπροστάρη τον ισχυρό άνδρα της Λίγκας, Τζόρντι Μπερτομέου, δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν. Αυτή οφειλόταν στην αύξηση των εσόδων της διοργάνωσης, που από φέτος άλλαξε πλήρως μορφή, σύστημα διεξαγωγής, έχοντας μετατραπεί σε μια κλειστή λίγκα μόλις 16 ισχυρών ομάδων. Το νέο εγχείρημα, που, όπως συμβαίνει στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό, στηρίχθηκε στις νέες συμφωνίες με πολυεθνικές και χορηγούς, σύμφωνα με τους υπεύθυνους της Ευρωλίγκας έχει αποδώσει τα κέρδη που ευελπιστούσαν. Και μάλιστα, όπως πάνε τα πράγματα, σύμφωνα με τους ίδιους, αναμένεται τα επόμενα χρόνια να πάει ακόμα καλύτερα. Φυσικά, το ίδιο ευχαριστημένοι παρουσιάστηκαν και οι χορηγοί της διοργάνωσης, πολλοί εκ των οποίων μπήκαν για πρώτη φορά στο χώρο του ευρωπαϊκού μπάσκετ και βλέπουν να κερδίζουν έδαφος στο πεδίο του γενικότερου ενδοεπιχειρηματικού πολέμου που διεξάγεται στον αθλητισμό - «προϊόν» για εκμετάλλευση με βάση τα όσα ορίζει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Το κυνήγι του κέρδους και οι συνέπειες

Οπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις, πίσω από το αδυσώπητο κυνήγι κερδών των πολυεθνικών αλλά και τη λαμπερή βιτρίνα που προβάλλεται εντέχνως (κυρίως στον τομέα του αθλητισμού) προκειμένου να θολωθούν τα νερά και να χειραγωγηθούν συνειδήσεις, υπάρχουν σκοτεινά σημεία με επικίνδυνες συνέπειες. Ειδικά στην περίπτωση της Ευρωλίγκας, μια απ' αυτές τις συνέπειες ήρθε πρόσφατα στο προσκήνιο και αφορούσε στους πολλούς και σοβαρούς σε αρκετές περιπτώσεις τραυματισμούς παικτών. Τραυματισμοί φυσικά που εν πολλοίς κάθε άλλο παρά ζήτημα ατυχίας ή κακιάς στιγμής θα πρέπει να θεωρηθούν αφού, όπως μαρτυρούν τα παραδείγματα, έχουν αιτία ακριβώς αυτό το παιχνίδι των κερδών και τις λογικές που επιβάλλει σήμερα ο εμπορευματοποιημένος αθλητισμός.

Eurokinissi

Από τα παρκέ στις πατερίτσες βρέθηκε ο Γκιστ, που αποτέλεσε έναν ακόμη κρίκο της αλυσίδας των τραυματισμών

Ο πρόσφατος τραυματισμός του Γιώργου Πρίντεζη στον αγώνα του Ολυμπιακού με τη Ζαλγκίρις, όταν γλίστρησε στο παρκέ του γηπέδου του Κάουνας, ήταν ένας ακόμη πονοκέφαλος για τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, ο οποίος λίγες μέρες πριν είχε δει και τον Ντάνιελ Χάκετ να παθαίνει ακριβώς το ίδιο. Ωστόσο, στη θέση που βρέθηκε ο τεχνικός του Ολυμπιακού έχουν βρεθεί κι άλλοι. Κάτι ανάλογο έζησε την ίδια περίοδο και ο Τσάβι Πασκουάλ του Παναθηναϊκού με τον τραυματισμό του Τζέιμς Γκιστ. Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση μάλιστα απ' τους δύο προηγούμενους βρέθηκε ο Γιώργος Μπαρτζώκας στην Μπαρτσελόνα, ο οποίος μέχρι τα τέλη του περασμένου Νοέμβρη είχε να αντιμετωπίσει τους τραυματισμούς των Ράις, Ναβάρο, Κόπονεν, Ρίμπας, Ντόελμαν, Κλαβέρ. Στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας ο Δημήτρης Ιτούδης υποχρεώθηκε στις αρχές του Νοέμβρη να χάσει για αρκετά παιχνίδια ίσως τον καλύτερο παίκτη της ομάδας, τον Ναντό Ντε Κολό, μετά από τραυματισμό στον τετρακέφαλο στον αγώνα με την Νταρουσάφακα. Φυσικά, στη συγκεκριμένη αλυσίδα υπάρχουν και πολλά άλλα περιστατικά.

Πηγή κινδύνων τα διαφημιστικά των πολυεθνικών

Η γενίκευση των περιστατικών τραυματισμού ειδικά στη φετινή διοργάνωση, με τις αγωνιστικές υποχρεώσεις να έχουν αυξηθεί πολύ, οδήγησε σε μια πιο προσεκτική μελέτη για ορισμένες απ' τις αιτίες που προκλήθηκαν αυτά. Ετσι, αίσθηση δημιουργήθηκε από την αποκάλυψη ότι οι τρεις τελευταίες περιπτώσεις, των Πρίντεζη, Χάκετ, Γκιστ, αλλά και μια παλιότερη, την προηγούμενη σεζόν, του Χίκμαν της Ρεάλ Μαδρίτης, είχαν κοινή αιτία. Τα διαφημιστικά αυτοκόλλητα των χορηγών που καλύπτουν τον κύκλο της ρακέτας απ' όπου εκτελούνται βολές, για τα οποία έχουν υπάρξει αρκετές επικρίσεις για το υλικό κατασκευής τους (διαφορετικό από το παρκέ) αλλά και το σημείο στο οποίο είναι τοποθετημένα. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις οι παίκτες φαίνεται να γλιστρούν επικίνδυνα και μάλιστα σε ανυποψίαστη φάση, η οποία εξελισσόταν εντός των ορίων του διαφημιστικού. Μάλιστα, λίγο πριν από τα πρόσφατα περιστατικά με τους παίκτες των ελληνικών ομάδων, το θέμα της επικινδυνότητας των συγκεκριμένων διαφημιστικών είχε σχολιάσει στο «Twitter» ο Αμερικανός παίκτης της ΤΣΣΚΑ Μόσχας Ααρόν Τζάκσονς και σημείωνε πως κάτι πρέπει να γίνει άμεσα με το συγκεκριμένο θέμα. Εξαιτίας των διαστάσεων που πήρε το ζήτημα το τελευταίο διάστημα, είχε ανακοινωθεί πως επρόκειτο να συζητηθεί στην ίδια την Ευρωλίγκα στη σύσκεψη κορυφής που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της βδομάδας. Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρξε πάντως κάποια εξέλιξη.

Eurokinissi

Σε απόγνωση έφεραν τον Γιώργο Μπαρτζώκα οι απανωτοί τραυματισμοί στην Μπαρτσελόνα

Σημειώνεται πως τα συγκεκριμένα διαφημιστικά αφορούν κυρίως την προβολή του χορηγού της ομάδας και εξ αρχής είχε υπάρξει αρκετή συζήτηση για το πού θα πρέπει να τοποθετηθούν αφού τα κεντρικά σημεία ενός γηπέδου και κυρίως τα λεγόμενα τηλεοπτικά σημεία θα ήταν υπόθεση των βασικών χορηγών της διοργάνωσης και των πολυεθνικών που συνεργάζονται με την Ευρωλίγκα. Ετσι, επιλέχθηκε η παλιά αλλά πλέον καταργημένη λύση που υπήρχε στο αμερικανικό πρωτάθλημα μπάσκετ ΝΒΑ να τοποθετηθούν στο συγκεκριμένο σημείο.

Από το παρκέ στο... αεροπλάνο

Ωστόσο, πέραν της συγκεκριμένης αιτίας για τους πρόσφατους τραυματισμούς, για το σύνολο των περιπτώσεων υπάρχει μια ακόμη πιο σοβαρή αιτία, την οποία πλέον κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει: Η κόπωση των παικτών από τις συνεχιζόμενες αγωνιστικές υποχρεώσεις σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Είναι χαρακτηριστικό πως με βάση το νέο σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκας, προβλέπονται για την κανονική περίοδο 30 αγώνες για τις 16 ομάδες ενώ για τις 8 που θα συνεχίσουν στα πλέι οφ ο αριθμός θα αυξηθεί κατά πολύ. Με δεδομένο ότι στα πλέι οφ την πρόκριση στο φάιναλ φορ δίνουν οι 3 νίκες, είναι φυσικό σε αρκετές περιπτώσεις να κριθούν αγώνες σε 5 συναντήσεις. Συνολικά υπολογίζεται ότι οι ομάδες του τελικού θα έχουν δώσει από 35 έως 37 παιχνίδια. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν περίπου 30 παιχνίδια που αφορούν τις εγχώριες υποχρεώσεις (πρωτάθλημα, κύπελλο). Την ίδια στιγμή, σημαντικό ρόλο σε αυτή την κόπωση παίζει και το γεγονός ότι αυτές οι υποχρεώσεις για μεγάλα διαστήματα είναι συνεχιζόμενες, χωρίς το περιθώριο ξεκούρασης. Οπως συμβαίνει στην περίπτωση των βδομάδων με τους διπλούς αγώνες που έχει καθιερώσει φέτος η Ευρωλίγκα για τη μεγαλύτερη προβολή της διοργάνωσης (π.χ. η βδομάδα που πέρασε) προκειμένου να κοντράρει το ποδόσφαιρο. Σε αυτήν την περίπτωση οι ομάδες αναγκάζονται να δώσουν τέσσερα παιχνίδια σε διάστημα μόλις μιας βδομάδας παίζοντας π.χ. Σάββατο για το πρωτάθλημα, Τρίτη και Πέμπτη για Ευρωλίγκα και Σάββατο (ή Κυριακή) ξανά για το πρωτάθλημα. Στο συγκεκριμένο ζήτημα θα πρέπει να προστεθεί και η κόπωση των συνεχόμενων αεροπορικών ταξιδιών.
Ενδεικτικό παράδειγμα μπορεί να αποτελέσει η διαδρομή του Ολυμπιακού από την Πέμπτη 15 Δεκέμβρη μέχρι την Τετάρτη 21 Δεκέμβρη. Οι «ερυθρόλευκοι» βρέθηκαν αρχικά στο Κάουνας για τον αγώνα με τη Ζαλγκίρις, μετέβησαν κατευθείαν Θεσσαλονίκη για την κόντρα του πρωταθλήματος με τον ΠΑΟΚ, επέστρεψαν στο ΣΕΦ για να υποδεχθούν τον Ερυθρό Αστέρα και έφυγαν για Γερμανία για τον αγώνα με την Μπάμπεργκ.

Συσσίτιο για χιλιάδες απόρους στο κέντρο του Δουβλίνου

Συσσίτιο για χιλιάδες απόρους στο κέντρο του Δουβλίνου

Περίπου 2.500 άποροι, μεταξύ των οποίων πολλοί ηλικιωμένοι και παιδιά, στήθηκαν στην ουρά στο κέντρο του Δουβλίνου την Πέμπτη για να πάρουν χριστουγεννιάτικο συσσίτιο. Ο αριθμός των συμμετεχόντων στο συσσίτιο αλληλεγγύης ξεπερνάει τα περσινά στοιχεία

 

 

eddit

Όπως αναφέρουν οι Irish Times, η ουρά ήταν πρωτοφανής για τα ιρλανδικά δεδομένα και εκτεινόταν σε κεντρικούς δρόμους της πόλης, από τις 8 το πρωί. Ο υπεύθυνος του κέντρου που πραγματοποιεί κάθε χρόνο το συσσίτιο, ο ιερέας Κέβιν Κρόουλι, τόνισε ότι η ουρά ήταν «μεγαλύτερη από πέρσι»

«Πέρσι δώσαμε 2.500 μερίδες αλλά νομίζω ότι ο αριθμός φέτος θα ξεπεράσει τις 3.000» πρόσθεσε ο Κρόουλι. «Είναι σοκαριστικό αλλά δεν με εκπλήσσει. Αυτό που είναι πραγματικά φρικτό είναι ο αριθμός των παιδιών που έρχονται εδώ» σημείωσε επίσης ο ιερέας. «Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι υπάρχει ανάκαμψη, αλλά δεν υπάρχει ανάκαμψη για τους φτωχούς» υποστηρίζει.

Τα εχθρικά για το λαό «μοντέλα» κυβέρνησης και κεφαλαίου

Τα εχθρικά για το λαό «μοντέλα» κυβέρνησης και κεφαλαίου

Σε μια εμφανή προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει την «ατζέντα» από τα ανοιχτά ζητήματα της αντιλαϊκής διαπραγμάτευσης και των νέων μέτρων που έχουν ήδη συμφωνηθεί ή παζαρεύονται, ο Αλ. Τσίπρας, από την Κρήτη όπου βρέθηκε για διήμερη περιοδεία, επανέλαβε το «αφήγημα» της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» και του «νέου» παραγωγικού μοντέλου, όπως η κυβέρνηση έχει βαφτίσει την επιχείρηση ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας.
Πρόκειται για μια προσπάθεια με πολλές στοχεύσεις, που βεβαίως στον πυρήνα της συνδέεται με τη μόνιμη προσπάθεια της κυβέρνησης να στοιχίσει το λαό πίσω από τους στόχους του κεφαλαίου. `Η όπως χαρακτηριστικά το έθεσε ο πρωθυπουργός: «Αυτοί είναι οι σχεδιασμοί, αυτό είναι το σχέδιο, αυτό είναι το πλάνο (...) Χρειαζόμαστε όμως ταυτόχρονα τη συνέργεια και τη συμβολή όλων (...) βρισκόμαστε όλοι από την ίδια πλευρά, είμαστε στην ίδια βάρκα».

***

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα αυτό, χαρακτηριστική είναι η προσπάθεια του πρωθυπουργού να παρουσιάσει τα αντιλαϊκά μέτρα που έχει συμφωνήσει ή παζαρεύει για τα επόμενα χρόνια, όπως και όλο το προηγούμενο αντιλαϊκό πλαίσιο που η κυβέρνηση θεωρεί «δεδομένο», ως «μια άλλη» τάχα συζήτηση, άσχετη με τη λεγόμενη παραγωγική ανασυγκρότηση. Ως μέτρα, δηλαδή, που υποτίθεται «αφήνουμε πίσω μας», ή εν πάση περιπτώσει τις πληγές τους θα έρθει να επουλώσει τάχα η ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Πρόκειται, φυσικά, για μια ακόμα απάτη ολκής: η καπιταλιστική ανάκαμψη όχι μόνο συνδέεται, αλλά έχει ως προαπαιτούμενο τα μέτρα που τσακίζουν την τιμή της εργατικής δύναμης, εντείνουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, καταργούν μια σειρά από κατακτήσεις και δικαιώματα των εργαζομένων.
Αλλωστε, και τα παραδείγματα που επέλεξε να αξιοποιήσει ο πρωθυπουργός για να στηρίξει την επιχειρηματολογία αυτή, παρουσιάζοντας και τις ιεραρχήσεις του κεφαλαίου, είναι κάτι παραπάνω από ενδεικτικά.
Τα «ρεκόρ» του τουρισμού, με την τρελή κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, των «τουρ οπερέιτορ» κ.ο.κ., χτίζονται κυριολεκτικά πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των εκατοντάδων χιλιάδων ξενοδοχοϋπαλλήλων, που όπως πολύ καλά γνωρίζουν και στην Κρήτη, δουλεύουν ήλιο με ήλιο για ένα κομμάτι ψωμί, με άθλιες, μεσαιωνικού τύπου, συνθήκες εργασίας, φοβερή εντατικοποίηση, εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία των «πρακτικάριων». Είναι, δε, χαρακτηριστικό και το εξής: την ώρα που οι επιχειρηματικοί όμιλοι ετοιμάζονται για τη νέα σεζόν, με τον πρωθυπουργό να τους τάζει επιπλέον υποδομές, ζεστό χρήμα και διευκολύνσεις, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι που πετάγονται εκτός των ξενοδοχείων μέχρι την επόμενη σεζόν πλέον ούτε καν δικαιούνται το ελάχιστο επίδομα του ΟΑΕΔ για τους μήνες της ανεργίας. Και φυσικά, ούτε λόγος να γίνεται για το πόσο χωράνε στο λεγόμενο «ποιοτικό τουρισμό», στον οποίο αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός, το δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων στις διακοπές και την αναψυχή, αλλά και το μέλλον των αυτοαπασχολούμενων στον κλάδο.
Ακόμα πιο χαρακτηριστικά είναι τα όσα είπε ο πρωθυπουργός για την αγροτική παραγωγή, επικαλούμενος την ανάγκη «αλλαγής του στρεβλού παραγωγικού μοντέλου (...) το οποίο θα μας οδηγούσε αργά ή γρήγορα, ακόμα κι αν δεν υπήρχε αυτή η κρίση, σε αδιέξοδο» και ξεδιπλώνοντας τα σχέδια ενίσχυσης της μεγάλης - καπιταλιστικής αγροτικής παραγωγής και της πολιτικής της ΚΑΠ που ξεκληρίζει τους φτωχομεσαίους αγρότες. Οι φτωχοί αγρότες, εξάλλου, ξέρουν καλά ότι οι ενισχύσεις, οι υποδομές, τα νέα προνόμια προς τους μεγαλοπαραγωγούς και εξαγωγείς των αγροτικών προϊόντων, αλλά και συνολικά ο «εξαγωγικός προσανατολισμός» και η σύνδεση της αγροτικής παραγωγής με τις ανάγκες του τουριστικού κεφαλαίου που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, για τους ίδιους σημαίνουν τιμές κόστους στα αγροτικά προϊόντα, απλήρωτες καταστροφές της παραγωγής, ατελείωτη φοροληστεία, κατασχέσεις και εκβιασμούς από τις τράπεζες. Το ίδιο καλά το γνωρίζει και η κυβέρνηση, που προσπαθώντας να υπονομεύσει τις αγροτικές κινητοποιήσεις που ήδη προετοιμάζονται, παρουσιάζει τα αυτονόητα και τα όσα έχουν κερδίσει οι αγρότες με τις κινητοποιήσεις τους ως κατόρθωμα, ενώ με «διαρροές» και άλλες κινήσεις επιχειρεί να παρουσιαστεί πως «δεν συνομιλεί με μπλόκα».

***

Στην πραγματικότητα, το «νέο» αυτό παραγωγικό μοντέλο τίποτα το νέο δεν φέρνει για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, όπως άλλωστε αποκαλύπτουν και τα - όχι και τόσο «νέα» - εργαλεία, που περιέγραψε μόλις προχτές ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκης, στους βιομήχανους της Βόρειας Ελλάδας, παρουσιάζοντας ολόκληρη την «εργαλειοθήκη» που βάζει στα χέρια τους η κυβέρνηση για να ανακάμψουν τα καπιταλιστικά κέρδη. Ο επανασχεδιασμός του ΕΣΠΑ, ο αναπτυξιακός νόμος, τα χρηματοδοτικά εργαλεία, η ρύθμιση των «κόκκινων» δανείων και χρεών επιχειρήσεων προς Δημόσιο, τράπεζες, Ταμεία, η απλούστευση της διαδικασίας ίδρυσης επιχειρήσεων, είναι όλα εργαλεία στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων, με στόχο το ξεκαθάρισμα του πεδίου από τα υπερσυσσωρευμένα κέρδη που έφεραν την καπιταλιστική κρίση, αλλά και το ζεστό χρήμα και τις κάθε είδους διευκολύνσεις για την «εγγυημένη» κερδοφορία τους.
Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, το «νέο παραγωγικό μοντέλο» που επαναφέρει η κυβέρνηση ψηλά στην ατζέντα, ούτε νέο είναι, ούτε πολύ περισσότερο φιλολαϊκό. Απέναντι στο εχθρικό αυτό «πλάνο» κυβέρνησης και κεφαλαίου, οι εργαζόμενοι πρέπει να αντιπαρατάξουν το δικό τους για την ικανοποίηση των δικών τους σύγχρονων αναγκών.

Απόφαση χρήσιμη στο κεφάλαιο

Απόφαση χρήσιμη στο κεφάλαιο

Η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ (ΔΕΕ), για την υπόθεση των ομαδικών απολύσεων της πολυεθνικής τσιμεντοβιομηχανίας «Lafarge», σηματοδοτεί μια νέα φάση στην αντεργατική επίθεση, παγιώνει και επεκτείνει την εργασιακή ζούγκλα στους χώρους δουλειάς, εξοπλίζει τους μονοπωλιακούς ομίλους με νέα «εργαλεία» για το βάθεμα της εργασιακής εκμετάλλευσης.
Το «ζουμί» της απόφασης του ΔΕΕ δεν βρίσκεται στο κατά πόσον επιτρέπει ή όχι τη διατήρηση της έγκρισης από την πλευρά της κυβέρνησης στα αιτήματα για ομαδικές απολύσεις, αλλά στο σκεπτικό της, που αποθεώνει τις «ελευθερίες του κεφαλαίου» στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ΕΕ.
Στην απόφαση, σημειώνεται με έμφαση ότι στόχος της Οδηγίας της ΕΕ δεν είναι να εμποδίσει τις ομαδικές απολύσεις που αποφασίζουν οι επιχειρήσεις, αλλά να διευθετήσει τη διαδικασία που αυτές θα γίνουν.
Από αυτήν την άποψη, ομολογείται ανοιχτά ότι καμιά εθνική νομοθεσία δεν μπορεί να εμποδίζει τις επιχειρήσεις να κάνουν ομαδικές απολύσεις, να μειώνουν, μέχρι και να σταματούν, την παραγωγική διαδικασία, πετώντας στο δρόμο εργάτες, αφού κάτι τέτοιο ερμηνεύεται ως παρεμπόδιση της ελευθερίας εγκατάστασης, των εξαγορών και των συγχωνεύσεων. Αυτό είναι, λοιπόν, το «ευρωπαϊκό κεκτημένο»!
Εξίσου εχθρικό απέναντι στα εργατικά δικαιώματα και φιλικό προς τους επιχειρηματικούς ομίλους είναι και το «εθνικό» καθεστώς για τις ομαδικές απολύσεις. Οι όποιες τυπικές διαφοροποιήσεις υπάρχουν ακόμα, σε σχέση με το πνεύμα και το γράμμα της ευρωπαϊκής Οδηγίας, δεν αναιρούν αυτήν την αλήθεια.
Απόδειξη γι' αυτό είναι ότι οι απολύσεις που γίνονται σε ετήσια βάση στη χώρα μας φτάνουν και ξεπερνούν τον αριθμό των μισθωτών (φέτος θα φτάσουν τα δυο εκατομμύρια)! Και όμως, το κεφάλαιο δεν «χορταίνει» ούτε με αυτό. Απαιτεί την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, την εξάλειψη και του παραμικρού εμποδίου, προκειμένου να ανταποκρίνεται στα σκαμπανεβάσματα της παραγωγής και να βελτιώνει διαρκώς την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του, πάντα σε βάρος των εργαζομένων.
Με τις αξιώσεις αυτές έσπευσε να δηλώσει πως θα συμμορφωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας, αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης του ΔΕΕ, σαν έτοιμη από καιρό να εκτελέσει τη βρώμικη δουλειά, πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Ενώ, για άλλη μια φορά, προσπάθησε να εμφανίσει το μαύρο ως άσπρο υποδεχόμενη με τυμπανοκρουσίες την απόφαση.
Επιβεβαιώνεται, για μια ακόμη φορά, ότι η κυβέρνηση βρίσκεται στην ίδια όχθη με τον ΣΕΒ και τους τραπεζίτες, το κουαρτέτο και το ΔΝΤ. Γι' αυτό, άλλωστε, μέχρι τώρα δεν κατάργησε ούτε μία από τις αντεργατικές διατάξεις, δεν ακούμπησε στο ελάχιστο κανέναν αντεργατικό νόμο, συγκαλύπτει και τροφοδοτεί με την πολιτική της την εργασιακή ζούγκλα.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά από την πρώτη ώρα έσπευσε να αξιοποιήσει το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων, για να υποσχεθεί στο κεφάλαιο την παραπέρα ευελιξία στην αγορά εργασίας, πουλώντας παραμύθι στους εργαζόμενους ότι μ' αυτόν τον τρόπο δημιουργεί «αντιστάθμισμα» και κάνει λιγότερο ελκυστικές τις ομαδικές απολύσεις στους εργοδότες. Στην πραγματικότητα, η επέκταση της εκ περιτροπής εργασίας και της υποαπασχόλησης και μάλιστα με λεφτά του κράτους, που υπόσχεται η κυβέρνηση, είναι εκφράσεις της ίδιας ευελιξίας στην αγορά εργασίας, που εκφράζεται και με τις ομαδικές απολύσεις.
Οι εργάτες όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από την απόφαση του ΔΕΕ και τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» που επικαλείται η κυβέρνηση, αλλά μπροστά τους ανοίγονται νέες αντεργατικές προκλήσεις.
Από τις τελευταίες εξελίξεις γίνεται ακόμα πιο φανερό ότι δεν αρκούν οι αγώνες για την παρεμπόδιση των μέτρων, αλλά χρειάζεται μέσα από κάθε τέτοια μάχη να κερδίζει έδαφος η γραμμή πάλης για την ανάκτηση απωλειών και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών. Να δυναμώνει ο αντιμονοπωλιακός - αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός του αγώνα, ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του.

Μια αισιόδοξη "τραγωδία"

 Μια αισιόδοξη "τραγωδία"

Οι προεκτάσεις για τον εμφύλιο και το συνέδριο της Παντείου ξεκινάνε από τον τίτλο ενός έργου που ανέβηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα και το ανέφερε μια σφισσα στην αρχή της ανακοίνωσής της για τη συμμετοχή των γυναικών του ΔΣΕ. Αισιόδοξη τραγωδία, αν το συγκράτησα καλά. Ένας τίτλος που θα μπορούσε παρεκβατικά να μπει και στην τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ. Γιατί όμως;

Καμία σχέση προφανώς με την "τραγωδία" για την οποία κάνουν λόγο αστοί κι οπορτουνιστές ιστορικοί, εννοώντας πχ τα θύματα του πολέμου ή τη "χαμένη" ευκαιρία και τις μεταπελευθερωτικές δυνατότητες ειρηνικής ανάπτυξης του αριστερού κινήματος, όπως στην Ιταλία και τη Γαλλία. Κι ας είναι καθαρό -βλέπε και την ανακοίνωση του Μαργαρίτη στο ίδιο τραπέζι- πως η Ελλάδα δεν ήταν η εξαίρεση στον κανόνα ενός ειρηνικού αρχιπελάγους, αλλά μία από τις πολλές περιπτώσεις κι εστίες ενός πολέμου μετά τον πόλεμο, με παγκόσμιες διαστάσεις, σε διάφορες γωνιές του πλανήτη. Και ας είναι επίσης καθαρό πως "άλλος δρόμος δεν υπήρχε*" για τον εαμικό κόσμο, όπως/γιατί δεν υπήρχε και για τον ταξικό αντίπαλο, που έβλεπε ως μονόδρομο την ένοπλη συντριβή του λαϊκού κινήματος, για να μπορέσει να επιβάλει την κυριαρχία του.

Τραγωδία λοιπόν είναι αυτή η κυριαρχία κι οι συνέπειες της ήττας -που τουλάχιστον δεν επήλθε αμαχητί. Τραγωδία πχ ήταν ο ξεριζωμός χιλιάδων ορεσίβιων κατοίκων της ελληνικής επαρχίας (για να απομονωθούν οι αντάρτες από τροφοδοσία, εφεδρείες, κλπ), και οι απαρχές μια αναγκαστικής αστυφιλίας, που οδήγησαν σε βάθος χρόνου στο έκτρωμα της αντιπαροχής -για να πιάσουμε μόνο μία ειδική πτυχή.

Σε κάθε περίπτωση, είναι τραγικό να διαβάζεις πχ για την πολιορκία της Φλώρινας από το ΔΣΕ -προκειμένου ν' απελευθερωθεί και να γίνει πρωτεύουσα του ελεύθερου λαϊκοδημοκρατικού κράτους- και τους εκατοντάδες συντρόφους που έπεσαν νεκροί σε αυτή τη μάχη. Είναι τραγικό να σκέφτεσαι πόσα θα μπορούσαν να προσφέρουν όλοι αυτοί, ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας, οι αφοσιωμένοι, ηρωικοί μαχητές του ΔΣΕ σε μια λεύτερη, σοσιαλιστική Ελλάδα. Η και στον ίδιο τον εμφύλιο, εάν είχαμε καλύτερο σχέδιο, αν είχε δοθεί έγκαιρα κι αποφασιστικά περισσότερο βάρος στον ένοπλο αγώνα, αν είχαμε εφεδρείες και μπορούσαμε να συγκροτήσουμε τακτικό στρατό (που ετυμολογικά, μιλώντας, συνδυάζει αρμονικά τακτική και στρατηγική).

Η "τραγωδία", ως προς τον αγώνα του ΔΣΕ, δεν έχει να κάνει με τον... "τυχοδιωκτισμό της ηγεσίας" ή του Ζαχαριάδη, που είχε μείνει μακριά από την Εαμική Αντίσταση κι έψαχνε να την ισοφαρίσει με κάποιο αντίστοιχο επίτευγμα -αυτό ειδικά είναι φαιδρή, ψυχολογίστικη προσέγγιση. Αφορά κυρίως τις αντιφάσεις, την (εν μέρει δικαιολογημένη ή μάλλον ερμηνεύσιμη) αμφιταλάντευση ανάμεσα στη νόμιμη και την ένοπλη πάλη, το δισταγμό και την καθυστερημένη απόφαση να δοθεί αποφασιστικό βάρος στη δεύτερη -που ήρθε μόλις στα τέλη του 47', με την 3η Ολομέλεια.

Εδώ κολλάει κι η τρίτη ανακοίνωση του συγκεκριμένου τραπεζιού, με το Λυμπεράτο να αναλύει τη διαλλακτική στάση της δικής μας πλευράς, τις συνεχείς προτάσεις ανακωχής κι ειρήνευσης με βάση συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις και το ρόλο του ΔΣΕ ως μοχλού πίεσης για επιστροφή στην ομαλότητα: αρχικά στην προβαρκιζιανή ισορροπία και σταδιακά ούτε καν σε αυτό (τη συμμετοχή δηλ του ΕΑΜ σε ένα κυβερνητικό σχήμα, ως μίνιμουμ όρο που να διασφαλίζει την ειρήνευση), επιδιώκοντας μια "αδύνατη ταξική ανακωχή*".

Ο Λυμπεράτος παρουσίασε ένα ΔΣΕ στα μέτρα του, με επιλεκτική, στοχευμένη χρήση πτυχών της δράσης του. Προφανώς ο ΔΣΕ ήταν πολύ περισσότερα από ένα διαπραγματευτικό χαρτί (όπως στο δημοψήφισμα πχ) και μοχλός πίεσης για την ειρήνευση, μια μορφή... "διαρκούς διαπραγμάτευσης", που στα μάτια ενός Συριζαίου μπορεί να είναι κάτι σαν (τη διαρκή) επανάσταση (του Τρότσκι). Η ανακοίνωση όμως αναδείκνυε γλαφυρά τις αντιφατικές στρατηγικές επιδιώξεις της πρωτοπορίας, που με τους δισταγμούς της απέτυχε να αξιοποιήσει το κρίσιμο διάστημα και το "κενό" ανάμεσα στην αποχώρηση των Βρετανών και την εκτεταμένη ανάμειξη των Αμερικάνων στον πόλεμο.

Η ήττα δεν μπορεί ποτέ να είναι χαρούμενη -κι αυτό το εισπράττουν κι όσοι βλέπουν το ντοκιμαντέρ της κετουκε για το ΔΣΕ και τον αγώνα του. Μπορεί όμως να αφήσει παρακαταθήκη, να αναδείξει τη συνέχεια και την προοπτική. Και αυτό είναι που μισούν (και τρέμουν ταυτόχρονα), περισσότερο από οτιδήποτε, όλες οι δυνάμεις του αστικού φάσματος, σε σχέση με το ΔΣΕ και την υπεράσπισή του απ' τους κομμουνιστές. Η στάση απέναντι στον "εμφύλιο" και το ΔΣΕ είναι αδιάψευστο κριτήριο για το πολιτικό στίγμα και την πραγματική ένταξη κάθε δύναμης -πέρα από το δικό της αυτοπροσδιορισμό και το φραστικό επίπεδο. Όσοι βλέπουν τον αγώνα του ΔΣΕ ως τραγωδία, θέλουν πρώτα και κύρια να ξορκίσουν το ενδεχόμενο μιας επανάληψής του -που θα έχει διδαχτεί από το παρελθόν και δε θα έρθει ως φάρσα ή τραγωδία. Είναι μίσος ταξικό (που λέει κι ένα αναρχικό σύνθημα), αλάνθαστο ως προς τα στρατηγικά του συμφέροντα, κι όχι τυφλό πάθος που τροφοδοτείται από σκληρά βιώματα...

Το ντοκιμαντέρ για το ΔΣΕ λοιπόν μπορεί να συγκινήσει το θεατή, να φορτώσει με δάκρυα τα μάτια του και το μυαλό του, αλλά δεν παραπέμπει σε... τραγωδία, ούτε στερείται αισιοδοξίας. Και δεν είναι μόνο οι βετεράνοι μαχητές του, που δηλώνουν αμετανόητοι, ή η φοβερή Πόντια σφισσα που έχασε όλους τους στενούς της συγγενείς στο αντάρτικο, κι αφού τα διηγείται, απαντά: τώρα στα γεράματα να αλλάξω κόμμα...; (ρητορικό το ερώτημα).

Το πιο συγκλονιστικό κι αισιόδοξο στοιχείο που περνάει, κατά τη γνώμη μου, το ντοκιμαντέρ είναι η ατσάλινη πίστη αυτών των μαχητών, που αναλάμβαναν κάθε μέρα αποστολές αυτοκτονίας, για να τις εκτελέσουν με ζήλο, θέρμη, τραγούδι, και να ετοιμαστούν -όσοι επιζούσαν για την επόμενη. Πίστη ακλόνητη στη νίκη, στο δίκιο του αγώνα τους (όχι σε κάποια ηγεσία, επίγειο θεό, κτλ). Εδραιωμένη πεποίθηση πως η θυσία τους δεν πρόκειται να πάει χαμένη, πως δίνουν τη ζωή τους στον αγώνα για να θριαμβεύσει η ζωή.

Η μόνη μελαγχολία που "δικαιολογείται" προκύπτει από τη σύγκριση με το σήμερα, που μας έχει πάρει από κάτω και δεν έχουμε ούτε ένα κλάσμα αυτής της αισιόδοξης, αγωνιστικής πίστης. Όλα τα άλλα μόνο ρίγη συγκίνησης κι αισιοδοξίας χαρίζουν στο θεατή. Κι ας ξεχειλίζει καμιά φορά (αυτή η αισιοδοξία) με δάκρυα απ' τα μάτια...

*τα σημεία με τους αστερίσκους αντιστοιχούν στους τίτλους των ανακοινώσεων (της προπέρσινης και της φετινής) του Μαριόλη, που έχουν κι αυτές με τη σειρά τους ενδιαφέρουσες προεκτάσεις αλλά θα τις δούμε σε κάποια άλλη ανάρτηση).

Ο προπαγανδιστικός «τσελεμεντές» της κυβέρνησης

Ο προπαγανδιστικός «τσελεμεντές» της κυβέρνησης

Κατά τη διήμερη επίσκεψή του στην Κρήτη, ο πρωθυπουργός μοίρασε αφειδώς δεσμεύσεις και υποσχέσεις στο κεφάλαιο για στήριξη με συγκεκριμένα μέτρα και με «ζεστό» χρήμα των επενδύσεων στους τομείς που ιεραρχεί ψηλά για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του. Ταυτόχρονα, θέλοντας να υπερασπίσει την αντιλαϊκή πολιτική που περιβάλλει την προσπάθεια αυτή, ανέσυρε κάθε διαθέσιμη βοήθεια απ' τον προπαγανδιστικό «τσελεμεντέ» του Μαξίμου: Εκβιασμοί, ψέματα, κάλπικες προσδοκίες, εθνική ομοψυχία...

Πρώτα ανέσυρε τον εκβιασμό κι αφού αναφέρθηκε στα γεγονότα σε Αγκυρα και Βερολίνο, πρόσθεσε: «Μπορεί να μην το υπολογίζουμε καμιά φορά, αλλά είναι ανεκτίμητο το αγαθό της ασφάλειας και της σταθερότητας που απολαμβάνουμε εδώ στην Ελλάδα»! Ο εκβιασμός βεβαίως θα ήταν μισός, αν δεν συνοδευόταν από αξίωση για ...λύτρα, με τον Αλ. Τσίπρα να ζητά απ' το λαό να πιστώσει την ...ασφάλεια που απολαμβάνει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που ανέδειξε, όπως ισχυρίστηκε, την Ελλάδα σε «πρωτοπόρο δύναμη μέσα από αυτή την ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή μας»!
Μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από εκεί που αγόρευε, βρίσκεται η βάση της Σούδας, για τη χρησιμότητα της οποίας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς η κυβέρνηση έχει πάρει πολλές φορές τα εύσημα από τους συμμάχους της, που πρωτοστατούν στα πολεμικά μέτωπα.

Στη συνέχεια, επιχείρησε να εξωραΐσει το αντιλαϊκό περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής, λέγοντας ότι η κυβέρνηση έδωσε μάχη «με νύχια και με δόντια το α΄ εξάμηνο, αψηφώντας κινδύνους, ασύμμετρες απειλές, εκβιασμούς...». Ολα αυτά, για να εφαρμόσει τελικά με συνέπεια το «γράμμα και το πνεύμα» του 3ου μνημονίου, που υπέγραψε με τους εταίρους και δανειστές.

Μετά πέρασε στον εφησυχασμό και τις κάλπικες προσδοκίες, υποστηρίζοντας αφενός το μύθο της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αλλάζει, αφετέρου το ψέμα ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα και ότι η ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης» είναι η τελευταία πράξη του δράματος. Οπως είπε, «ανοίξαμε ρωγμές, ανοίξαμε δρόμους, τους βλέπουμε παντού αυτούς στην Ευρώπη (...) Οι φωνές για αλλαγή δυναμώνουν. Και δυναμώνουν και χάρη στη δική μας στάση και τις δικές μας πρωτοβουλίες. Και έτσι νομίζω ότι δυναμώνει και η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας (...) Θέλω σε κάθε περίπτωση να είμαι απόλυτα ξεκάθαρος, δεν υπάρχουν άλλες δεσμεύσεις και άλλα μέτρα (...) Η κυριαρχία της χώρας μας θα αποκατασταθεί, ακολουθώντας αυτό τον δύσκολο "οδικό χάρτη" που έχουμε προσυμφωνήσει, την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης»!
Την ίδια ακριβώς ώρα, «έφευγε» από το υπουργείο Οικονομικών η επιστολή Τσακαλώτου προς την πλευρά της Ευρωζώνης, με την οποία η κυβέρνηση αναλάμβανε δεσμεύσεις να ενεργοποιήσει τον «κόφτη» σε περίπτωση απόκλισης από τους συμφωνημένους δημοσιονομικούς στόχους, στους ίδιους που μοίρασε τις ψευτοπαροχές, δηλαδή στους συνταξιούχους. Που σημαίνει ότι η λεγόμενη «προσωπική διαφορά» στις συντάξεις τίθεται ψηλά στη λίστα των επόμενων περικοπών...

Φυσικά, απ' την όλη προσπάθεια δεν θα μπορούσε να λείπει το ....all time classic επιχείρημα της «καμένης γης». Είπε ο Αλ. Τσίπρας: «Η κατάσταση που παραλάβαμε δεν ήταν προβληματική μόνο λόγω των καταστροφικών συνεπειών της λιτότητας. Θα μου επιτρέψετε να το πω ωμά: Ηταν και πλήρως διαβρωμένη από αυτό που για χρόνια ονομάζαμε διαπλοκή και διαφθορά και που πλέον σήμερα έχουμε μια πλήρη εικόνα για το τι ακριβώς είναι. Σε όλα τα επίπεδα...».

Η προσπάθεια του πρωθυπουργού ολοκληρώθηκε με ένα «πασπάλισμα» εθνικής ομοψυχίας. Στην πραγματικότητα, ένα κάλεσμα στοίχισης του λαού στα αντιλαϊκά προτάγματα του κεφαλαίου, με την προτροπή: «Αυτοί είναι οι σχεδιασμοί, αυτό είναι το σχέδιο, αυτό είναι το πλάνο (...) Χρειαζόμαστε, όμως, ταυτόχρονα τη συνέργεια και τη συμβολή όλων, ανεξαρτήτως ιδεολογικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Βρισκόμαστε όλοι από την ίδια πλευρά, είμαστε στην ίδια βάρκα, αντιμετωπίζουμε την τρικυμία που πρέπει να καταλαγιάσει, πρέπει να δώσουμε τις δυνάμεις μας για να ξεφύγουμε, να μπούμε σε πιο ήρεμα νερά».
Μόνο που σ' αυτήν τη βάρκα, άλλοι τραβάνε κουπί κι άλλοι απολαμβάνουν το ταξίδι αραχτοί στην πρώτη θέση. Σ' αυτούς τους τελευταίους κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του και από την Κρήτη ο πρωθυπουργός, κερδίζοντας δίκαια το χειροκρότημά τους.

Το «ξέπλυμα» των φασιστοειδών συνεχίζεται...

Το «ξέπλυμα» των φασιστοειδών συνεχίζεται...

Η συνολική προσπάθεια εξωραϊσμού των ναζιστών δολοφόνων της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται. Ετσι, μετά το Καστελόριζο και τις δηλώσεις Παρασκευόπουλου, ήρθε χτες το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης - που το ψήφισαν παρεΐτσα ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι - και αποφάσισε ομόφωνα ότι «κατά περίπτωση θα πρέπει να κρίνουν, η ΕΡΤ, αλλά και οι ιδιωτικοί σταθμοί - εάν βρεθούν σε όμοια θέση - εάν θα προβάλουν ή όχι τις εκδηλώσεις της Χρυσής Αυγής».

Αυτή η απόφαση πάρθηκε με αφορμή σχετικό ερώτημα της ΕΡΤ στο Συμβούλιο. Ειδικότερα, το ΕΣΡ λέει στην απαντητική του επιστολή ότι «απόκειται στην έμφρονα κρίση καθενός εκ των αρμοδίων για την εφαρμογή των νόμων οργάνων να εκτιμήσουν αν κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά σε συγκεκριμένη περίπτωση εμπίπτει ή όχι στις ανωτέρω ή σε άλλες ποινικές διατάξεις και να πράξει αναλόγως». Μάλιστα, το Συμβούλιο πάει ακόμα παραπέρα και διαπιστώνει ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα, η ΕΡΤ έχει υποχρέωση να τηρεί έναντι των κοινοβουλευτικών κομμάτων την αρχή της αναλογικής ισότητας κατά την παρουσίαση ειδήσεων σχετικών με την πολιτική τους δραστηριότητα.

Καλό είναι, λοιπόν, να γνωρίζουν όλοι αυτοί ότι η πολιτική καταδίκη της Χρυσής Αυγής δεν έχει καμία σχέση με το αποτέλεσμα της δίκης των φασιστών δολοφόνων. Και σε αυτό φαίνεται πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και οι θεσμοί της παίζουν βρώμικα παιχνιδάκια στις πλάτες του λαού, για τις δικές τους σκοπιμότητες.

ΥΓ: Επειδή πολλά πολιτικά επιχειρήματα ακούγονται και στις εκπομπές της ΕΡΤ περί του ότι «πρέπει να τελειώσει η δίκη και να δούμε τι θα κάνουμε», ότι «είναι κοινοβουλευτικό κόμμα και πρέπει να εκπροσωπείται με βάση το Σύνταγμα», θυμίζουμε στους κυβερνώντες που έφτιαξαν και ψήφισαν τον ιδρυτικό νόμο της ΕΡΤ, ότι στις πρώτες παραγράφους του αναφέρει πως η ΕΡΤ δεν μπορεί να προβάλλει θέσεις που προβάλλουν το ρατσισμό και την ξενοφοβία... Οχι ότι αυτό είναι το κύριο. Απλά είναι ένα ακόμα στοιχείο που αποκαλύπτει το μέγεθος του «ξεπλύματος» της Χρυσής Αυγής που έχουν δρομολογήσει.

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Η αποστολή έγγραφης διαβεβαίωσης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προς την πλευρά της Ευρωζώνης, σχετικά με τον έκτακτο και μη επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα του λεγόμενου «κοινωνικού μερίσματος», αποτελεί το τελευταίο επεισόδιο της διαπραγμάτευσης που συντελείται «εντός των τειχών» και σε όφελος των τμημάτων του εγχώριου κεφαλαίου. Μάλιστα, οι σχετικές διαβεβαιώσεις δόθηκαν προφορικά από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Γ. Χουλιαράκη, στο πλαίσιο της τηλεδιάσκεψης της Ομάδας Εργασίας του Γιούρογκρουπ, ενώ προς άρση της όποιας «παρεξήγησης» αναμένεται και η επίσημη έγγραφη αναφορά - διαβεβαίωση από τον υπουργό Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτο.
Σε αυτό το φόντο, η υπόθεση διαχείρισης - ρύθμισης του ελληνικού κρατικού χρέους αποδείχνεται ένα ακόμη αποφασιστικό εργαλείο κλιμάκωσης της αντιλαϊκής πολιτικής. Μάλιστα, η επαναφορά των πρόσφατων «βραχυπρόθεσμων διευκολύνσεων», όπως αυτές «κλείδωσαν» (;) σε επίπεδο Γιούρογκρουπ, έχει ως πρώτο όρο την παροχή των πρόσθετων διαβεβαιώσεων της συγκυβέρνησης, έτσι ώστε να επανεκκινήσει ο κύκλος των παζαριών γύρω από τον σκληρό πυρήνα των αντιλαϊκών μέτρων που περιλαμβάνονται στη δεύτερη «αξιολόγηση». Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση διαχείρισης του κρατικού χρέους, ακόμη και κάτω από τη σημερινή «βραχυπρόθεσμη» μορφή της, θα συνοδεύεται από διαδοχικά αντιλαϊκά μέτρα και με ειδικές ρήτρες που έχουν ως στόχο την απαρέγκλιτη εφαρμογή της συμφωνημένης πολιτικής.
Την ίδια ώρα, οι όποιες έκτακτες - εφάπαξ παροχές, που αφορούν στη διαχείριση των ακραίων φαινομένων φτώχειας, αποτελούν το συμπλήρωμα των μόνιμων, «επαναλαμβανόμενης απόδοσης», αντιλαϊκών μέτρων, τα οποία, στο πλαίσιο της τρέχουσας «αξιολόγησης», συμπληρώνονται και αναβαθμίζονται μέσω νέων παρεμβάσεων, ενώ βέβαια επεκτείνονται σε χρονικό ορίζοντα πέρα από το χρονοδιάγραμμα του σημερινού μνημονίου.
«Ενα το κρατούμενο» είναι η αναβάθμιση του «δημοσιονομικού κόφτη» και μάλιστα με απόλυτα στοχευμένες παρεμβάσεις, σε πηγές, όπου εντοπίζονται αποκλίσεις από τους στόχους των κρατικών προϋπολογισμών. Για το 2017, ως αντιστάθμισμα της «εφάπαξ» παροχής σε κατηγορίες συνταξιούχων, έρχεται η ενεργοποίηση του «κόφτη», με προτεραιότητα την περαιτέρω καρατόμηση των συντάξεων, προκειμένου το αντιλαϊκό πρόγραμμα να διατηρηθεί «εντός τροχιάς». Αλλωστε, βασικό θέμα στον κύκλο διαπραγματεύσεων κυβέρνησης - κουαρτέτου θα είναι ο μόνιμος, νέου τύπου «κόφτης», τον οποίο προτάσσει η συγκυβέρνηση ως αντιλαϊκό «ατού» για τη διασφάλιση της «αξιοπιστίας του προγράμματος» που ισοδυναμεί με μνημόνιο διαρκείας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα προβλέπονται μόνο οριζόντιες περικοπές, αλλά προκαθορισμένα μέτρα και στόχοι που θα ενεργοποιούνται σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους, όπως περικοπές συντάξεων, μειώσεις μισθών και απολύσεις στο Δημόσιο, κατάργηση φοροελαφρύνσεων και αυξήσεις φόρων σε βάρος βέβαια των λαϊκών νοικοκυριών.
Ταυτόχρονα, το «επεισόδιο» με τις εφάπαξ παροχές - ψίχουλα έφερε στην επιφάνεια το χαρακτήρα των «πρωτογενών πλεονασμάτων» και μάλιστα με επίκεντρο τη διαχείριση των υπερβάσεων σε σχέση με τους αντιλαϊκούς στόχους, ζητήματα τα οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει ως προϋπόθεση για τις όποιες μελλοντικές και εφάπαξ «κοινωνικές παροχές». Η έκθεση των ευρωπαϊκών «θεσμών» που συζητήθηκε στη συνεδρίαση της Ομάδας Εργασίας του Γιούρογκρουπ, σχετικά με τις εφάπαξ παροχές αναφέρεται σε «κίνδυνο» να δημιουργηθούν «προσδοκίες και για άλλες παροχές στο μέλλον», αλλά και «αίσθηση» πως «μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει μπορεί να αντισταθμιστούν».
Την ίδια ώρα, ο λαός θα συνεχίσει να ματώνει για τα πρωτογενή πλεονάσματα, πληρώνοντας ταυτόχρονα και το κρατικό χρέος που δημιούργησαν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του.