ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΑΝΤΩΝΗ, μέλους του ΔΣ Ναυτεργατών «Άγ. Σπυρίδωνας» Κέρκυρας

Συνάδελφοι ναυτεργάτες,

Στις 28/12/2017 κυκλοφόρησε Δελτίο Τύπου του Σωματείου μας, υπογεγραμμένο από τον Πρόεδρο και τον Γραμματέα του Σωματείου, με ευχαριστίες σε όλους εκείνους που μας έχουν μαυρίσει τη ζωή, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τους βουλευτάδες τους,  τον Υπουργό Ναυτιλίας, τους εργοδοτικούς συνδικαλιστές Γ. Χαλά της ΠΝΟ και Α.  Νταλακογιώργο της ΠΕΝΕΝ και το λοιπό συρφετό.

Όντας μέλος της Διοίκησης του Σωματείου Ναυτεργατών Κέρκυρας, θέλω να ενημερώσω όλους τους συναδέλφους αλλά και συνολικά τους εργαζόμενους της περιοχής μας, ότι ΔΕΝ αποτελεί απόφαση του ΔΣ του σωματείου, μιας και αυτό ποτέ δεν συνεδρίασε με αντικείμενο το συγκεκριμένο θέμα, και τουλάχιστον σε ότι με αφορά προσωπικά, ποτέ δεν ενημερώθηκα για την έκδοση ενός τέτοιου Δελτίου. Το συγκεκριμένο κείμενο δηλαδή, εκφράζει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ τους υπογράφοντες.

Τέτοιου είδους πρακτικές, με αποφάσεις από τα πάνω και εν αγνοία των εργαζομένων ακόμα και των μελών της Διοίκησης, με τους εργαζόμενους χωρίς λόγο, είναι καταδικασμένες στη συνείδηση των εργαζομένων που έχουμε πείρα, μιας και ακολουθούνται κατά κόρον από τις ηγεσίες των εργοδοτικών – κυβερνητικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, αυτών δηλαδή, που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να υποτάξουν το εργατικό κίνημα κάτω από τα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσίας και των κερδών της.

Αυτό εξάλλου αποδεικνύει και το περιεχόμενο της συγκεκριμένης ανακοίνωσης όταν, με περίσσιο θράσος, ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ:

·       Την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μέσω των Υπουργών και βουλευτών της, που όπως και οι προηγούμενες, τσάκισαν κάθε εργατικό – λαϊκό δικαίωμα και κεκτημένο με αγώνες από το εργατικό – λαϊκό κίνημα. Ειδικά τώρα, περίοδο που εντείνεται η επιθετικότητα του κεφαλαίου, όλοι αυτοί που διέλυσαν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, την Κοινωνική Ασφάλιση και το ΝΑΤ, που κατακρεούργησαν μισθούς και συντάξεις,  θέλουν να τελειώνουν και με το δικαίωμα των εργατών στην ΑΠΕΡΓΙΑ και μάλιστα γρήγορα (εν μέσω γιορτών) ώστε να επικρατήσει σιγή νεκροταφείου σε κάθε εργασιακό χώρο για να μπορέσει η ανάπτυξή τους να προχωρήσει ανεμπόδιστα στο τσάκισμα της ζωής μας, των οικογενειών μας. ΚΑΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΑΔΩΝ, ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ, ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΔΟΤΩΝ! Θα μας έχουν σταθερά απέναντι, θα μας βρίσκουν διαρκώς μπροστά τους, διεκδικώντας δουλειά και ζωή με δικαιώματα για εμάς και τα παιδιά μας. Το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» δεν περνάει στους ναυτεργάτες, δεν περνάει στους εργαζόμενους του τόπου μας!

·       Την ξεπουλημένη ηγεσία της ΠΝΟ και της ΠΕΝΕΝ, τα τσιράκια δηλαδή των εφοπλιστάδων στον κλάδο μας, που πριν λίγες μέρες (για να θυμηθούμε μόνο τα πρόσφατα), προχώρησαν σε Συνέδριο νοθείας και εκφυλισμού, επιστρατεύοντας λιμενικούς και «βατραχανθρώπους» προκειμένου να διασφαλίσουν την «ομαλή» διεξαγωγή του. Τη μέρα του Συνεδρίου οι δυνάμεις καταστολής είχαν στρατοπεδεύσει στο συγκεκριμένο κτίριο για να προστατεύσουν τη νόθα πλειοψηφία της ΠΝΟ, εμποδίζοντας την είσοδο ακόμα και σε εκλεγμένους με την ψήφο των ναυτεργατών, αντιπροσώπους! Οι εργοδοτικοί της ΠΕΝΕΝ, αφού παρέδωσαν όλα τα απαραίτητα έγγραφα για την πραγματοποίηση του νόθου Συνεδρίου (μητρώα κλπ), «περιφρούρησαν» τα ντουβάρια του κτιρίου της ΠΝΟ και ανάρτησαν πανό. Δεν θα μπορούσε βέβαια να γίνει διαφορετικά μιας και οι αποφάσεις ενός τέτοιου σώματος δεν εξυπηρετούν τα ναυτεργατικά συμφέροντα, έχοντας το στίγμα της στήριξης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου. ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΙ ΔΥΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, σε μια κατρακύλα που δεν έχει πάτο!

Συνάδελφοι ναυτεργάτες,

Στη σφοδρή αντεργατική επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, έχουν συμπαραστάτη τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, τους ανθρώπους τους μέσα στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα.  Η επιλογή του Προέδρου και του Γραμματέα του Σωματείου μας να ταχθούν στο πλευρό αυτών των δυνάμεων, είναι προσωπική τους υπόθεση που όμως, θα μας βρίσκει σταθερά ΑΠΕΝΑΝΤΙ! Ζητούμενο είναι να κατανοηθεί από όλους τους συναδέλφους ότι υπάρχουν γραμμές ανάμεσά μας και αυτές είναι ΤΑΞΙΚΕΣ. Ή με το κεφάλαιο ή με τον εργάτη!

Σε ότι με αφορά, θα συνεχίσω να δίνω τη μάχη κάτω από τη σημαία των ναυτεργατικών μας, των εργατικών  συμφερόντων, έτσι όπως από την αρχή στάθηκα, καθαρά και  με μπέσα στη συναναστροφή μου  με τους συναδέλφους μου. Θα συνεχίσω να δίνω τη μάχη, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι στον κλάδο μας και όχι μόνο, να υιοθετήσουν τη γραμμή πάλης που βάζει για δράση το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, κόντρα στη μεγαλοεργοδοσία και τα συμφέροντά της. Θα συνεχίσω να παλεύω κοιτώντας όλους τους συναδέλφους στα μάτια, είτε συμφωνούν με αυτή τη γραμμή πάλης, είτε εκφράζουν προβληματισμούς και ανησυχίες, αλλά σε κάθε περίπτωση, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ, γιατί είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι :

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ, ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ.

ΤΩΡΑ, οργανώνουμε την μαχητική, μαζική, δυναμική απεργιακή μας απάντηση σε κυβέρνηση – κεφάλαιο, που κλείνοντας την αντιλαϊκή αξιολόγηση, έρχονται να μας ψηφίσουν πάνω από 100 «προαπαιτούμενα»  μέτρα που θα κάνουν τη ζωή μας ακόμα πιο δύσκολη. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ! ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΟΥΠΑ!

Καλούμε τους ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους, σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση από τώρα να σημάνει συναγερμός σε κάθε χώρο δουλειάς να μην περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Ε.Ε, ΔΝΤ, να διεκδικήσουμε:

● Κατάργηση των αντεργατικών αντιλαϊκών νόμων.

● Πλήρη – σταθερή εργασία με ΣΣΕ και κοινωνική ασφάλιση για όλους,  μείωση του εργάσιμου χρόνου, προσαρμογή των οργανικών συνθέσεων στις αυξημένες ανάγκες των πλοίων  και  της  προστασίας  της  ανθρώπινης  ζωής  στη  θάλασσα.

● Υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης και επαναφορά με νόμο κατώτερο μισθό 751 ευρώ. Κατάργηση των ατομικών Συμβάσεων Εργασίας και των ενώσεων προσώπων.

● Υπεράσπιση του δικαιώματος της απεργίας και των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

● Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κάλυψη των απωλειών τώρα.

● Κανένας συμβιβασμός με τη φτώχεια την ανεργία την δουλειά χωρίς δικαιώματα.

● Μέτωπο ενάντια στην άγρια φοροληστεία που ροκανίζει το λαϊκό εισόδημα. Αφορολόγητο ατομικό όριο 20.000 ευρώ, προσαυξανόμενο 5.000 ευρώ για κάθε παιδί. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των χαρατσιών.

● Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική - λαϊκή οικογένεια.

● Καμιά συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους. Καμία εμπλοκή στα σφαγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Άμεση απεμπλοκή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από όλες τις επιχειρήσεις, έξω από τα σύνορα. Να κλείσουν όλες οι ξένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Έξω από το ΝΑΤΟ.

Κέρκυρα, 30/12/2017

ΦΩΤΙΟΥ ΑΝΤΩΝΗΣ

Ζητήματα διαπάλης για τα διδάγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης

Τη χρονιά που μας πέρασε, στο επίκεντρο της ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης, μεταξύ άλλων, βρέθηκε η Οκτωβριανή Επανάσταση με αφορμή τα 100χρονά της. Η σημαντική αυτή επέτειος τιμήθηκε από το ΚΚΕ και την ΚΝΕ με εκατοντάδες εκδηλώσεις, πολύμορφες δραστηριότητες με πολιτικό, πολιτιστικό και μορφωτικό περιεχόμενο, με καινούργιες εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής». Πολλά ακούστηκαν, ειπώθηκαν και γράφτηκαν από το στρατόπεδο της αστικής ιδεολογίας και του οπορτουνισμού, με στόχο να αλλοιωθεί το περιεχόμενο της σοσιαλιστικής επανάστασης και, κυρίως, να ακυρωθεί η επικαιρότητα των μηνυμάτων της στο σήμερα.
Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από παρεμβάσεις στελεχών του Κόμματος στις τελευταίες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν για τα 100χρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης, που απαντούν σε πλευρές όσων γράφτηκαν, ενώ αναδεικνύουν και ζητήματα της επικαιρότητας των διδαγμάτων του Οκτώβρη στη σύγχρονη πάλη.
Συγκεκριμένα, επιλεγμένα αποσπάσματα, το πρώτο από την ομιλία του Κώστα Παρασκευά, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στην εκδήλωση της ΤΟ Σερρών στις 22/11, και το δεύτερο της Ελένης Μπέλλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, από την ομιλία στην εκδήλωση που οργάνωσαν οι ΤΟ Αχαΐας και ΑΕΙ - ΤΕΙ Πάτρας του ΚΚΕ και οι ΤΟ Εργαζομένων, Μαθητών, ΑΕΙ και ΤΕΙ Πάτρας της ΚΝΕ στις 10/12.

Η σημασία επαναστατικής στρατηγικής

«Η Οκτωβριανή Επανάσταση είναι η πιο μεγάλη, η πιο σημαντική επανάσταση στην Ιστορία των επαναστάσεων, γιατί ανέτρεψε τον καπιταλισμό που φάνταζε έως τότε παντοδύναμος, γιατί εγκαθίδρυσε το πρώτο στον κόσμο σοσιαλιστικό κράτος, δημιούργησε μια νέα κατάσταση στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, που έκανε τον ιμπεριαλισμό να χάσει τον ύπνο του. Ηταν η πρώτη ήττα του. Σε πείσμα της μέχρι τότε παντοκρατορίας και παντοδυναμίας του, το ρωσικό προλεταριάτο νίκησε, πήρε την εξουσία και άνοιξε το δρόμο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα. Αυτό το πρωτόγνωρο, συγκλονιστικό άλμα προς τα μπρος ήταν έργο του ρωσικού προλεταριάτου και του κόμματος των μπολσεβίκων. Δίνει τη δυνατότητα για την άντληση διδαγμάτων, μελέτη της πείρας, της στρατηγικής και τακτικής της επανάστασης, πείρας που είναι αναγκαία και αναντικατάστατη και για το σήμερα και για το αύριο.

Ηξεραν ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι ότι και επαναστατική κατάσταση να έχεις μπορεί και να αποτύχεις λόγω συσχετισμού δυνάμεων. Επειδή ήξεραν όμως ότι οι συσχετισμοί δεν είναι αμετάβλητοι, ότι σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης μεταβάλλονται συνεχώς, προσδιόριζαν με μεγαλύτερη έμφαση το ρόλο του υποκειμενικού παράγοντα, του κόμματος και του εργατικού κινήματος. Να είναι σε θέση με τη δράση τους να αφυπνίζουν επαναστατικά τη συνείδηση μέσα στην επαναστατική δράση, να επαναστατικοποιούν τις μορφές πάλης, να διαμορφώνουν και να συγκροτούν νέες μορφές οργάνωσης και θεσμούς που θα ενώνουν τις μάζες στην επαναστατική πάλη και θα αποτελούν τα αυριανά όργανα της νέας εξουσίας, όπως τα σοβιέτ.
Ο Λένιν τότε λέει: Παρά το γεγονός ότι έχουμε προσωρινή κυβέρνηση με τους αστούς, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία των ισχυρότερων σοβιέτ είναι στα χέρια των μικροαστών, παρ' όλα αυτά έχουμε τα έμβρυα της λαϊκής εξουσίας, τα σοβιέτ. Επομένως, λέει, με το σύνθημα "Ολη η εξουσία στα σοβιέτ", τα σοβιέτ να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους και να γίνει το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Ομως, επεξεργάζεται πολύ σημαντικά το πλαίσιο και τους στόχους πάλης για τη συσπείρωση του κόσμου. Βάζει ένα πλαίσιο μέτρων, με το οποίο θέλει κυρίως να προσελκύσει το μικροαστικό, το αγροτικό στοιχείο. Καλεί την εργατική τάξη και αμέσως μετά το Φλεβάρη λέει το εξής:

-- Κανέναν συνασπισμό, καμιά συμμαχία του προλεταριάτου ούτε με αστικές ούτε με μικροαστικές δυνάμεις.
-- Καμιά υποστήριξη στην προσωρινή κυβέρνηση.
-- Να χρησιμοποιήσουμε τα σοβιέτ, να βοηθήσουμε να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στα σοβιέτ και να προβάλλουν μια σειρά από μέτρα προοδευτικά, δημοκρατικά και όσο γίνεται πιο επαναστατικά.
Με βάση αυτό το πολιτικό πλαίσιο, έγινε η διαπάλη στο εσωτερικό των σοβιέτ και άλλαξε ο συσχετισμός δυνάμεων. Ανοιξε ο δρόμος ταυτόχρονα για το βάθεμα της επαναστατικής διαδικασίας για την εξουσία.
Είμαστε περήφανοι ως Κόμμα γιατί εξακολουθούμε να τιμάμε την Οκτωβριανή Επανάσταση και να διδασκόμαστε, χωρίς να υποτιμούμε άλλες εξεγέρσεις και κοινωνικές επαναστάσεις. Ομως, η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν η πιο "καθαρή", αυτή που ξεκίνησε και στην πορεία εκφράστηκε με μεγάλο βάθος.

Η ανάγκη πάλης με τον οπορτουνισμό

Με την Οκτωβριανή Επανάσταση επιβεβαιώθηκε έμπρακτα η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, που δεν καθορίζεται από το αν αυτή αποτελεί τη μειοψηφία ή την πλειοψηφία του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Ακόμα, η ικανότητα αυτής της τάξης να διαμορφώνει συμμαχίες υπό την ηγεσία της με μικροαστικά στρώματα.
Επιβεβαιώθηκε η ανάγκη και η τεράστια σημασία να υπάρχει Κομμουνιστικό Κόμμα μέσα σε οποιεσδήποτε συνθήκες, όσο σκληρές, όσο δύσκολες και αν είναι αυτές. Η αναγκαιότητα της ύπαρξης και δράσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος, καθορίζεται από την ύπαρξη και την αποστολή της εργατικής τάξης και όχι από ποιες πολιτικές συνθήκες κυριαρχούν. Αυτό το δίδαγμα το ΚΚΕ το έχει αντλήσει και από τη δική του αρνητική εμπειρία.

Από την ομιλία του Κώστα Παρασκευά

Η Οκτωβριανή Επανάσταση έδωσε πολλά ακόμα διδάγματα. Οτι η νικηφόρα έκβασή της θα ήταν αδύνατη δίχως να έχει το μπολσεβίκικο κόμμα ισχυρό και αποφασιστικό μέτωπο κατά της σοσιαλδημοκρατίας, κατά του οπορτουνισμού. Επιπλέον, η επανάσταση αυτή για να γίνει χρειάστηκε από την πλευρά του ηγετικού πυρήνα την αταλάντευτη προσήλωση, σιδερένια εμμονή στις επαναστατικές αρχές και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη δυνατή ευελιξία που υπηρετούσε, υποτασσόταν σε αυτές τις αρχές. Χρειάστηκε η σωστή ανάλυση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και η αξιοποίησή τους για να προχωρήσει το επαναστατικό κίνημα. Δίχως τον αποφασιστικό διαχωρισμό απ' τη Β' Σοσιαλιστική Διεθνή, που πρόδωσε τα συμφέροντα της παγκόσμιας εργατικής τάξης, η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν θα είχε υπάρξει.
Αναμφισβήτητα, η νέα γενιά πρέπει να γράψει τη δική της Ιστορία και θα έχει τη δική της, ιδιαίτερη συμβολή στην πραγματοποίηση της επανάστασης. Οποια μορφή κι αν πάρει η σοσιαλιστική επανάσταση, στη μια ή την άλλη χώρα, πρέπει να ξέρουμε ότι επανάσταση δίχως επίλυση του ζητήματος της εξουσίας δεν γίνεται. Επανάσταση δίχως να τσακιστεί το αστικό κράτος δεν υπάρχει. Επανάσταση χωρίς να προκύψει από αυτήν η εργατική εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει.
Από κει και πέρα ανοίγει ο δρόμος της επιστημονικής οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Μπορεί να υπάρχουν ιδιομορφίες από χώρα σε χώρα, ακόμα και η μορφή της εργατικής εξουσίας μπορεί να έχει παραλλαγές στη μορφή, αλλά η ουσία της δεν αλλάζει. Η επανάσταση για να είναι επανάσταση πρέπει να έχει ως γέννημά της την εργατική εξουσία.

Από την ομιλία της Ελένης Μπέλλου

Αποδείχτηκε και από την Οκτωβριανή Επανάσταση ότι ο καπιταλισμός δεν φοβάται την αλλαγή της μορφής του πολιτικού του συστήματος, φοβάται την αλλαγή εξουσίας.
Αυτά για όλους αυτούς που πιστεύουν ακόμα ότι με κυβέρνηση "αριστεράς" ή "κεντροαριστεράς", ή μια "δημοκρατική" κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι δυνατόν να δοθούν λύσεις στις λαϊκές ανάγκες και να ανοίξει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές. Το καπιταλιστικό σύστημα προκειμένου να μην χάσει εντελώς την εξουσία θα στηρίξει και μικροαστούς και αριστερούς και ψευτοεπαναστάτες και ρομαντικούς επαναστάτες, θα τα στηρίξει όλα αρκεί να αποφύγει την εξουσία της εργατικής τάξης, που πρέπει να την ασκήσει βέβαια με τους συμμάχους της, ανάλογα με την κοινωνικοταξική διάρθρωση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Εχουμε μπροστά μας μεγάλα καθήκοντα και μεγάλες δυσκολίες. Εχουμε όμως σωστή και καθαρή στρατηγική, έχουμε πολιτική που επιβεβαιώνεται, έχουμε ταυτόχρονα και δυνατότητες. Και βεβαίως έχουμε εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη. Οι καιροί μπορεί να φέρουν απότομες στροφές, που να ευνοήσουν την ισχυρή ανάταση του εργατικού - λαϊκού κινήματος, το αποφασιστικό προχώρημα της αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής συμμαχίας. Η ανάγκη να αντιστοιχήσουμε την οργανωτική και ιδεολογική δουλειά στις απαιτήσεις των στόχων που έχουμε ως Κόμμα είναι επιτακτική. Μπορούμε να ανταποκριθούμε».

Για τα περί «σοσιαλισμού με αγορά»

«Οι απόψεις περί "σοσιαλισμού με αγορά", που υπήρχαν και στην ΕΣΣΔ πριν από τον πόλεμο αλλά δεν υπερίσχυαν, τώρα (μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) δυνάμωναν. Πραγματικά, όμως, σήμαιναν κάθε αγροτικός συνεταιρισμός, ακόμα και κάθε σοσιαλιστική βιομηχανική μονάδα, να έχει δικά του αποθέματα, δικά του μέσα παραγωγής. Να υπάρχει διαφοροποίηση των μισθών από μονάδα σε μονάδα, έτσι ώστε να ενισχυθεί το χρηματικό ατομικό κίνητρο.
Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί η εργατική συλλογική ευθύνη και συμμετοχή στην οργάνωση και διεύθυνση της παραγωγής και των υπηρεσιών. Δυνάμωσε το ατομικό συμφέρον, αποδυναμώθηκε ο εργατικός έλεγχος στους διευθυντές, σταδιακά αποδυναμώθηκε, μέχρι που εκφυλίστηκε, ο κεντρικός σχεδιασμός και ο κοινωνικός χαρακτήρας της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.
Ολ' αυτά συνιστούσαν την ταξική πάλη για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, που αντίστοιχα είχε την αντανάκλασή της στο κόμμα και στα όργανα της σοβιετικής εξουσίας. Επιβεβαιώθηκε στην πράξη η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης. Κάθε παρέκκλιση του κόμματος αποδυνάμωνε τις επαναστατικές δυνάμεις, ενίσχυε τις δυνάμεις που άμεσα ή έμμεσα εχθρεύονταν το σοσιαλισμό. Και κάθε ενίσχυση των δυνάμεων που εκπροσωπούσαν την ατομικότητα, επιδρούσε σε νέες ιδεολογικές - πολιτικές υποχωρήσεις του κόμματος, που στη συνέχεια έφερναν σύγχυση στους εργαζόμενους, παθητικότητα και μη κομμουνιστική στάση στην εργασία.
Αντικειμενικά, το ξεκίνημα της δεκαετίας του 1950 απαιτούσε μια αποφασιστική τομή για την οικοδόμηση του κομμουνισμού, για την πλήρη κατάργηση κάθε μορφής ατομικής ή συνεταιριστικής ιδιοκτησίας, για να πραγματοποιηθεί η σχεδιασμένη επέκταση των κομμουνιστικών σχέσεων στο σύνολο της αγροτικής παραγωγής. Απαιτούσε τη σχεδιασμένη, πλήρη ανάπτυξη των κομμουνιστικών σχέσεων στη σοσιαλιστική παραγωγή. Τι έπρεπε να γίνει:

• Να σχεδιαστεί η κατάργηση της βαριάς χειρωνακτικής εργασίας με επέκταση της μηχανοποίησης και της αυτοματοποίησής της σ' όλους τους κλάδους και τα τμήματα της παραγωγής και των υπηρεσιών.
• Να καταργηθούν οι διαφοροποιήσεις στους μισθούς, δηλαδή να ξεριζωθεί κάθε υπόλειμμα στη διαμόρφωση των μισθών με αξιακά κριτήρια.
• Να ενισχυθεί η επιτελικότητα για μεγαλύτερα τμήματα εργαζομένων, με επέκταση της επιστημονικής εργασίας.
• Να επανέλθει η λειτουργία της εργατικής εξουσίας σε δομή και δικαιώματα που θεμελιώνονται στο χώρο εργασίας, με πυρήνα τη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων, η συνέλευση να αποφασίζει για μέλη των συμβουλίων, για ανάκλησή τους, έλεγχο. Ολ' αυτά που βασικά είχαν δοκιμαστεί βέβαια με κάποιες αδυναμίες μέχρι το 1936, όμως είχαν δώσει τα αποτελέσματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στα πρώτα 20 χρόνια, αλλά καταργήθηκαν από το Σύνταγμα του 1936.

Το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 αντί να φέρει μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση, αποτέλεσε συνέδριο της οπισθοχώρησης, της δεξιάς οπορτουνιστικής στροφής.
Κάθε επόμενο συνέδριο συμπλήρωνε οπισθοχωρήσεις, κατοχύρωνε ιδεολογικές αναθεωρήσεις. Ως αρνητικές συνέπειες εμφανίζονταν κοινωνικά προβλήματα, ελλείψεις στην παραγωγή, έφερναν το αποδυνάμωμα της κομμουνιστικής συνείδησης, την έλλειψη εμπιστοσύνης στο κόμμα. Παρ' όλ' αυτά, ο σοβιετικός λαός θεωρούσε δεδομένες τις κατακτήσεις του, έβλεπε μόνο τις αδυναμίες, όχι όμως και τις αιτίες τους. Ομως, στη δεκαετία του 1980, στην τελική φάση της αντεπανάστασης, δεν την αποδοκίμασε γιατί παραπλανήθηκε, πίστεψε ότι πραγματοποιούνταν μια διαδικασία αναζωογόνησης του σοσιαλισμού κι όχι ανατροπής του.

Σε πλήρη αντίθεση η σοσιαλιστική - κομμουνιστική ιδιοκτησία με την καπιταλιστική κρατική ιδιοκτησία

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας, της κομμουνιστικής κοινωνίας, που βρέθηκαν στο στόχαστρο της αστικής επίθεσης και με κάποια τροποποίηση πιο επικίνδυνα μπήκαν στο στόχαστρο της αναθεωρητικής, της οπορτουνιστικής επίθεσης;
Πρώτ' απ' όλα είναι η κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, που η πραγματοποίησή της σχετίζεται με τον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής και συνολικά της οικονομίας.
Η καθαρά αστική πολεμική κατηγορεί την κοινωνική ιδιοκτησία ως εμπόδιο στην ανάπτυξη της πρωτοβουλίας, της ευθύνης, του κινήτρου για την ανάπτυξη της παραγωγικότητας, για τη χρησιμοποίηση νέων τεχνολογιών, ευρεσιτεχνιών, νέων μεθόδων οργάνωσης της εργασίας.
Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα στη Σοβιετική Ενωση και στις άλλες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, που με κοινωνική ιδιοκτησία και κεντρικό σχεδιασμό πραγματοποιήθηκαν αφάνταστοι ρυθμοί αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, υπήρχε πλήθος ευρεσιτεχνιών, εφαρμόστηκαν νέες τεχνικές, τέτοιες που τις ζήλευε ο καπιταλιστικός κόσμος.
Ας μην ξεχνάμε ότι επιστημονικά και τεχνολογικά η ΕΣΣΔ συχνά ήταν πιο μπροστά από τις ΗΠΑ στην έρευνα του Διαστήματος.
Τι έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία τη δεκαετία του 1930; Τι έκανε ο Ρούσβελτ με το "Νιου Ντιλ" στις ΗΠΑ; Τι έκανε όλη η Δυτική καπιταλιστική Ευρώπη μεταπολεμικά με τις κρατικές επιχειρήσεις Ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, αερομεταφορών, σιδηροδρόμων, ακόμα και οδικών συγκοινωνιών, αλλά και με τις κρατικές βιομηχανίες επεξεργασίας ορυκτών, μεταλλευμάτων, βιομηχανικών υλών, φαρμάκων;
Δεν ήταν μια στρεβλή εκδοχή του καπιταλισμού, όπως αργότερα ισχυρίστηκε η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ηταν η τότε αναγκαία συνειδητή επιλογή του κεφαλαίου, που είχε υποστεί μεγάλη απαξίωση, δεν είχε το κίνητρο, την πρωτοβουλία να μπει στα γεμάτα σε νέο κύκλο επενδύσεων αν δε στηριζόταν μ' αυτό τον τρόπο από το κράτος του. Και βέβαια η στήριξη από το κράτος και με τις κρατικές, καπιταλιστικού τύπου επιχειρήσεις, έφερε νέα κεφάλαια, βγαλμένα από το μόχθο των εργαζομένων μέσω του καπιταλιστικού σχεδιασμού, των Προγραμμάτων Επενδύσεων, χορηγήσεων, κρατικών έργων υποδομών κ.λπ., κεφάλαια που διοχετεύτηκαν σε παλιούς και νέους καπιταλιστές.
Η μόνη αλλά ποιοτική διαφορά είναι ότι αυτός ήταν καπιταλιστικός σχεδιασμός όταν και όσο τον είχαν ανάγκη οι καπιταλιστές στο έδαφος της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και προς εξυπηρέτησή της. Διόλου τυχαία οι μετέπειτα ιδιωτικοποιήσεις έφεραν πολύ μεγαλύτερους μονοπωλιακούς ομίλους, μετόχους που είναι μεγιστάνες του παγκόσμιου πλούτου.
Αλλά και στην Ελλάδα, από κρατικές επιχειρήσεις, από κρατικά μισθωμένους εργατοϋπάλληλους και διευθυντές έγινε ο μεταπολεμικός πλήρης εξηλεκτρισμός, τα υδροηλεκτρικά φράγματα και σταθμοί, έφτασε η τηλεφωνία και στο τελευταίο νησί, φτιάχτηκαν οι Ελληνες καπιταλιστές διεθνούς εμβέλειας.
Κι όταν έκριναν ότι μπορούν να επεκταθούν σε τέτοιες οικονομικές δραστηριότητες, έπρεπε να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο, να επιτραπεί η πώλησή του, ν' αλλάξει η νομοθεσία, να προβληθεί μια δουλεμένη επιχειρηματολογία για να αλλάξει χαρακτήρα η κρατική υπαλληλία, να γίνει εργατικό δυναμικό σε επιχειρήσεις συλλογικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, στις μετοχικές εταιρείες.
Οταν πλέον οι καπιταλιστικές κρατικές επιχειρήσεις ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους, όταν θα έπρεπε το κράτος να κάνει νέες επενδύσεις, βολεύτηκε να κατηγορήσει την κρατική τους υπόσταση, κοροϊδεύοντας τους εργαζόμενους για τα ελαττώματα των κρατικών επιχειρήσεων έναντι των ιδιωτικών, ρίχνοντας το ανάθεμα στους εργαζόμενους των κρατικών επιχειρήσεων κι όχι στο καπιταλιστικό σύστημα.
Η αστική πολεμική κρύβει ότι και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, την ανάπτυξή τους ακολουθεί η κάμψη, η κρίση, η απαξίωση, γι' αυτό και με τον έναν ή άλλον τρόπο καταστρέφονται, πτωχεύουν, εξαγοράζονται, ενσωματώνονται σε άλλες νεότερες, δυναμικότερες, μεγαλύτερες από άποψη κεφαλαιοποίησης.
Δεν υπάρχει ένας γενικός "κρατισμός", αυτός της Σοβιετικής Ενωσης, της Κούβας, της Κορέας, του Βιετνάμ πριν από τις ανατροπές, του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1980, της Σουηδίας, της Γαλλίας μεταπολεμικά κ.λπ.
Υπάρχει σοσιαλιστική - κομμουνιστική ιδιοκτησία, αλλά σε πλήρη αντίθεση μ' αυτήν υπάρχει η καπιταλιστική κρατική ιδιοκτησία, αυτή δηλαδή που υπήρχε έντονα στη μεταπολεμική καπιταλιστική Ευρώπη, που υπάρχει σήμερα στην Κίνα, στο Βιετνάμ κι αλλού.

Το προϊόν της σοσιαλιστικής παραγωγής δεν είναι εμπόρευμα

Η οπορτουνιστική κριτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβιετική Ενωση προβάλλει το "σοσιαλισμό με αγορά", δηλαδή την αποδυνάμωση του κεντρικού σχεδιασμού και της κοινωνικής ιδιοκτησίας που ήταν ο "δούρειος ίππος" της αντεπανάστασης.
Οταν λέμε ότι η αγορά δεν είναι στοιχείο της νέας κοινωνίας, της κομμουνιστικής, εννοείται ότι δεν αναφερόμαστε στα κατάλοιπα της εμπορευματικής παραγωγής που θα διατηρηθούν για κάποια χρόνια, δηλαδή στην περιορισμένη ατομική ή συνεταιριστική αγροτική παραγωγή, στον ατομικό επαγγελματία σε κάποιες υπηρεσίες, π.χ. κομμωτήρια, ξενώνες μερικών δωματίων, καφέ - εστιατόρια.
Δεν εννοούμε, επίσης, ότι θα προμηθευόμαστε είδη κατανάλωσης, ρούχα, υποδήματα κ.λπ. χωρίς την ατομική επιλογή μας.
Εννοούμε την κατάργηση της οικονομικής σχέσης με την οποία παράγεται και προορίζεται το προϊόν ως εμπόρευμα για επιχειρηματικό κέρδος, όχι ως συμβολή σε εργασία που έχει την αμοιβή της.
Οταν λέμε ότι η αγορά δεν έχει θέση στο σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής εννοούμε ότι όχι μόνο η εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα, αλλά παύει να είναι εμπόρευμα το προϊόν της σοσιαλιστικής παραγωγής, τα προϊόντα της καλύπτουν τις ανάγκες του λαού ως αξίες χρήσης και όχι ως εμπορεύματα.
Ακόμα κι όσο θα υπάρχει ορισμένη στενότητα στον όγκο παραγωγής κι όσο δε θα υπάρχει μαζικά κομμουνιστική στάση απέναντι στ' αποθέματα των αξιών χρήσης, δηλαδή πρωτοβουλιακά να μην πάρεις παραπάνω απ' όσο σου χρειάζεται, ακόμα και τότε τα παραγόμενα προϊόντα δεν είναι εμπορεύματα αλλά αγαθά που κατανέμονται μ' ελεγχόμενο τρόπο.
Σήμερα μας φαίνεται δυσνόητο και περίεργο γιατί ζούμε στον καπιταλισμό, αναγκαστικά σκεφτόμαστε και αντιδρούμε με τις νομοτέλειες και τις αξίες του καπιταλισμού, έχουμε συμπεριφορά και σκέψη με βάση τη στέρηση που μας επιβάλλει ο καπιταλισμός.
Την άποψη του "σοσιαλισμού με αγορά" την υποστηρίζουν κομμουνιστικά κι όχι μόνο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, την υιοθέτησε και το ΚΚΣΕ, κόμμα με τέτοια ηρωική, επαναστατική Ιστορία. Αυτό δείχνει ότι η κομμουνιστική πρωτοπορία δεν κατακτιέται μια για πάντα, δεν κληρονομείται στις επόμενες γενιές».

ΝΑΤΟ Επικίνδυνα σχέδια σε όλα τα μέτωπα με «αναβαθμισμένη» ελληνική εμπλοκή

Μια ανασκόπηση των προτεραιοτήτων που θέτει η λυκοσυμμαχία για το 2018, έχοντας προετοιμάσει το έδαφος ήδη από τη χρονιά που φεύγει

Μόνιμη είναι η «συνεισφορά» στη ΝΑΤΟική δύναμη SNMG2

Συγκεκριμένες προτεραιότητες έχει βάλει μπροστά το ΝΑΤΟ για το 2018, με ...φόρα από το 2017. Αποφάσεις που ανεβάζουν το θερμόμετρο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τον έλεγχο αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων, ενώ αγγίζουν και τον ελληνικό λαό, με δεδομένη την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να παίξει «στα γεμάτα» σε τέτοια σχέδια, επιδιώκοντας να αναβαθμίσει το γεωπολιτικό της ρόλο για το κεφάλαιο, ως κόμβο μεταφορών και Ενέργειας.
Ηδη η Σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ, που συνεδρίασε αρχές Δεκέμβρη στις Βρυξέλλες, όπως και άλλες διαβουλεύσεις που προηγήθηκαν ή βρίσκονται σε εξέλιξη και θα ενταθούν τους επόμενους μήνες, έθεσαν την ατζέντα για τη Σύνοδο Κορυφής του ιμπεριαλιστικού οργανισμού τον ερχόμενο Ιούλη, όπου θα παρθούν στο ανώτατο επίπεδο νέες σχετικές αποφάσεις.
Ενα βασικό ζήτημα που προτάσσεται είναι η ακόμα στενότερη συνεργασία με την ΕΕ. Το ΝΑΤΟ θέλει η ΕΕ να ενδυναμώνεται στρατιωτικά και να αναλαμβάνει πρόσθετα βάρη όχι μόνο σε οικονομικό, αλλά και σε επιχειρησιακό επίπεδο (παροχή πρόσθετου οπλισμού, μέσων και προσωπικού για αποστολές). Δεν θέλει όμως να «αυτονομείται» ως προς το επιχειρησιακό της σκέλος, αλλά να δρα «συμπληρωματικά» στο ΝΑΤΟ.

Από τη Σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ στις αρχές Δεκέμβρη

Την ίδια ώρα στην ΕΕ, μια σειρά παράγοντες αναφέρουν ότι το Brexit ανοίγει νέες προοπτικές και δυνατότητες για τη στρατιωτική αναδιάταξη δυνάμεων και ρόλων εντός της, «φωτογραφίζοντας» την επιθυμία ισχυρών κρατών - μελών να αναβαθμιστούν σε επίπεδο στρατιωτικού ηγήτορα εντός ΕΕ, όσο και να έχουν τις δικές τους αυτοτελείς στρατιωτικές δυνατότητες για την υπεράσπιση των συμφερόντων των μονοπωλίων τους όπου Γης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αστικά επιτελεία στην Ελλάδα περιγράφουν τη στρατιωτική ενδυνάμωση της ΕΕ και ως «ευκαιρία» για να αναλάβει η χώρα αναβαθμισμένους ρόλους, αντιμετωπίζοντας ωστόσο με καχυποψία οποιαδήποτε σκέψη για αυτοτελή δράση, έξω από το ΝΑΤΟ.

Η «νέα ναυαρχίδα»

Ανάμεσα στις προτεραιότητες του ΝΑΤΟ ως προς την ΕΕ, πέρα από τη στρατιωτική συνεργασία, όπως μορφοποιείται π.χ. στη Μεσόγειο με τη διασύνδεση των ναυτικών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, «Sea Guardian», και της ΕΕ, «Sophia», για τον έλεγχο του θαλασσίου διαύλου, ιεραρχείται πλέον ψηλά και η λεγόμενη στρατιωτική κινητικότητα («military mobility») ως «νέα ναυαρχίδα της συνεργασίας μας», όπως έλεγε χαρακτηριστικά πριν από μερικές βδομάδες ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ.
«Σε ένα απρόβλεπτο περιβάλλον ασφαλείας, τα στρατεύματά μας και ο εξοπλισμός μας πρέπει να μπορούν να κινούνται γρήγορα όποτε τα χρειαζόμαστε. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά μας», προσέθετε.

Από τη ΝΑΤΟική άσκηση «Gordian Knot» στο Γ' Σώμα Στρατού

Οι στόχοι αυτοί έρχονται να απαντήσουν στις επισημάνσεις ΝΑΤΟικών στρατιωτικών διοικητών, που εδώ και πολύ καιρό αναφέρουν με νόημα ότι «είναι πιο εύκολο ένα προσφυγόπουλο από τη Συρία να φτάσει στο Παρίσι, παρά ένα φορτίο πυρομαχικών από τη Λισαβόνα στην Πολωνία», προσβλέποντας σε ταχύτερη και ευκολότερη μετακίνηση πολυεθνικών στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος κρατών - μελών της ΕΕ.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση, οι ΝΑΤΟικοί αξιωματούχοι ζητούν μείωση γραφειοκρατικών διαδικασιών, απαιτούμενων αδειών και άλλων «τυπικών» κωλυμάτων, που βέβαια πολλές φορές μόνο τέτοια δεν είναι, αλλά αντανακλούν διαφορετικές προσεγγίσεις και ενδοαστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού άξονα, με βάση και τα διαφορετικά συμφέροντα.
Οπως και να 'χει, η ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει να παίζει η χώρα βασικό ρόλο κόμβου για τους ΝΑΤΟικούς. Ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, δήλωνε πρόσφατα ότι η Ελλάδα «διαθέτει το πιο σύγχρονο δίκτυο αερολιμενικών και λιμενικών διευκολύνσεων, διά των οποίων μπορεί να μεταφέρει ταχύτατα και με ασφάλεια οποιονδήποτε όγκο προσωπικού, υλικών, μέσων και δυνατοτήτων από και προς τον ηπειρωτικό κορμό της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, των Βαλκανίων και των ακτών της Μαύρης Θάλασσας, και τη Μέση Ανατολή. Αυτό το έχουν αντιληφθεί και οι ΗΠΑ, οι οποίες αξιοποιούν την πολιτική μας πρόθεση, αλλά και τις άριστες υπηρεσίες που μπορούμε να παρέχουμε, ιδιαίτερα στη βάση της Σούδας».
Στην ίδια κατεύθυνση, της γρήγορης μεταφοράς δυνάμεων προς τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα, σχεδιάζεται και η εγκατάσταση βάσης αμερικανικών στρατιωτικών ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, με βαριές και εδώ τις ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ώστε να προωθούνται άμεσα δυνάμεις σε όλο τον κάθετο άξονα προς τα Βαλκάνια και ακόμα βορειότερα, προς τη συνοριογραμμή με τη Ρωσία. Τον ίδιο στόχο εξυπηρετούν και διάφορες ΝΑΤΟικές ασκήσεις, όπως η «Noble Jump», με την Ελλάδα να αναλαμβάνει ρόλο «γέφυρας» για τη «διεκπεραίωση» σημαντικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Ρουμανία.

Συγκέντρωση δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο

Παραπέρα, και σε άμεση σχέση με τη Σούδα, όπου ανεφοδιάζονται αμερικανικά και άλλα ΝΑΤΟικά πολεμικά πλοία καθ' οδόν για τη Συρία, στο ΝΑΤΟ παίρνουν ήδη θέσεις για την επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Οπως σημειώνουν ΝΑΤΟικοί αξιωματούχοι, η στρατιωτική ήττα του ISIS «δεν σημαίνει το τέλος της απειλής», κάνοντας σαφές ότι ο ευρωατλαντικός άξονας, στον ανταγωνισμό με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, δεν σκοπεύει να πάρει το πόδι του από τη Μέση Ανατολή, όπου έχουν αναπτύξει ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις η Ρωσία και άλλοι.
Να καταγραφεί ότι ανώτατες στρατιωτικές πηγές στην Ελλάδα σημειώνουν πως εδώ και κάποια χρόνια, ήδη από το τέλος της θητείας Ομπάμα, οι ΗΠΑ άρχισαν να μετατοπίζουν σημαντικές στρατιωτικές, κυρίως ναυτικές δυνάμεις, στον Ειρηνικό, στην κόντρα με την Κίνα (και με προκάλυμμα τη Βόρεια Κορέα), που πρόσφατα έριξε και δεύτερο αεροπλανοφόρο στη θάλασσα. Σύμφωνα με την ανάλυση των ίδιων επιτελείων, οι ΗΠΑ αφήνουν θέσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τις οποίες σπεύδει να καλύψει η Ρωσία, αναβαθμίζοντας τη ναυτική κυρίως παρουσία της στην περιοχή, αλλά και τη χρήση της βάσης στο Ταρτούς της Συρίας.
Και εδώ η κυβέρνηση παρέχει σημαντικές υπηρεσίες στο ΝΑΤΟ, αφού διαθέτει την πλειοψηφία των πολεμικών πλοίων που συγκροτούν την SNMG2, τη ΝΑΤΟική αρμάδα που κατέπλευσε, κατόπιν πρόσκλησης και της ελληνικής κυβέρνησης, στο Αιγαίο, τάχα για τη διαχείριση του Προσφυγικού, ενώ στην πράξη, με επίκεντρο τις ελληνικές θάλασσες, απλώνει δυνάμεις σε Ανατολική και Κεντρική Μεσόγειο, όπως και στη Μαύρη Θάλασσα, για να ελέγχει τον πλου ρωσικών και άλλων πολεμικών πλοίων.

Καύκασος και Βαλκάνια

Στην κόντρα με τη Ρωσία, το ΝΑΤΟ συνεχίζει αδιάκοπα την ανάπτυξή του στη λεγόμενη «Ανατολική Γειτονία», το «μπάσιμο» δηλαδή σε πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, όπως για παράδειγμα στη Γεωργία, με την κυβέρνηση της οποίας έχει ήδη μπει μπροστά ο σχεδιασμός για κοινή στρατιωτική άσκηση το 2019.
Η προετοιμασία αυτή συνιστά απάντηση και στις ασκήσεις τύπου «ΖΑΠΑΝΤ» («Δύση» στα ρωσικά) που διοργανώνει η Μόσχα με χώρες που παραμένουν στην επιρροή της, όπως η Λευκορωσία, πάνω στη συνοριογραμμμή με χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ, όπως η Πολωνία και οι Βαλτικές χώρες. Οι ρωσικές ασκήσεις μπαίνουν στο στόχαστρο αναλυτών του ΝΑΤΟ, που κατηγορούν τη Μόσχα ότι κινητοποιεί πολύ περισσότερα στρατεύματα και μέσα απ' ό,τι επισήμως δηλώνει, και δοκιμάζει πολύ πιο σύνθετα και επικίνδυνα σενάρια απ' αυτά που ανακοινώνει.
Επίσης, το ΝΑΤΟ συνεχίζει την «πολιτική ανοιχτών θυρών», την ένταξη και άλλων κρατών στη λυκοσυμμαχία, με επίκεντρο τις διεργασίες για ένταξη των χωρών των Δ. Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην ΕΕ (όσων δεν είναι ήδη μέλη στους δύο ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς).
Ελεγε επ' αυτού ο Στόλτενμπεργκ στη Σύνοδο των ΥΠΕΞ: «Οι διαδοχικοί γύροι διεύρυνσης έχουν εξασφαλίσει την ειρήνη στην Ευρώπη και άνοιξαν το δρόμο για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η προσχώρηση του Μαυροβουνίου στη Συμμαχία φέτος είναι το τελευταίο παράδειγμα».
Πρόσθεσε ακόμα ότι «η ένταξη μιας χώρας είναι απόφαση που αφορά τις υποψήφιες χώρες και τους 29 συμμάχους. Κανείς άλλος δεν έχει δικαίωμα βέτο», «δείχνοντας» προς τις ρωσικές αντιδράσεις για την προσχώρηση του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ, αλλά και τις αντίστοιχες για τη σύσφιξη των σχέσεων ΝΑΤΟ - Σερβίας. Την οποία Σερβία ο Στόλτενμπεργκ φρόντισε να ευχαριστήσει δημόσια για τη συνεισφορά της στον πόλεμο του ΝΑΤΟ «ενάντια στην τρομοκρατία»...
Στο ίδιο μοτίβο, στο ΝΑΤΟ έχουν συμφωνήσει, καθ' οδόν προς τη Σύνοδο Κορυφής του Ιούλη, τον Απρίλη στην προσεχή Σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ να επανεξετάσουν την «πρόοδο» που έχουν κάνει χώρες ενδιαφερόμενες για ένταξη. Πρόκειται για άλλο ένα θέμα στο οποίο η κυβέρνηση αναλαμβάνει «ρόλους» στα Βαλκάνια, και ειδικότερα στην περίπτωση της ένταξης της ΠΓΔΜ και των άλλων χωρών των Δ. Βαλκανίων στη λυκοσυμμαχία, όπως δείχνει και η επίσπευση των διαδικασιών για να κλείσει η εκκρεμότητα του ονόματος με τη γείτονα, μέσα στο α' εξάμηνο του 2018.

Αλλα μέτωπα

Σε μια σειρά άλλα μέτωπα και πεδία αντιπαράθεσης, οι ΝΑΤΟικοί είναι αποφασισμένοι να «τρέξουν» σχέδια αναβάθμισης των ικανοτήτων τους στον λεγόμενο κυβερνοπόλεμο, «φωτογραφίζοντας» και εδώ ως κύρια απειλή τη Ρωσία, καθώς της προσάπτουν κατηγορίες ότι κατά καιρούς εξαπολύει επιθέσεις που πλήττουν τα συστήματα διαχείρισης και τα «δίκτυα υποδομών στρατηγικής σημασίας», όπως χαρακτηρίζουν και μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
Επίσης οι ΝΑΤΟικοί δηλώνουν «δεσμευμένοι» στην «αποστολή» τους στο Αφγανιστάν, όπου έχουν αποφασίσει ήδη αποστολή επιπλέον 3.000 ανδρών, στην αντίστοιχη παροχή «εκπαίδευσης και βοήθειας» στο Ιράκ. Πλέον, «συζητούν» ώστε να πάρουν και επισήμως τις σχετικές αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής του Ιούλη 2018, για το «πώς μπορούν να χτίσουν πάνω στις υφιστάμενες δραστηριότητές τους σε Ιράκ και Ιορδανία», π.χ. με την ίδρυση ενός ΝΑΤΟικού Κέντρου Διαχείρισης Κρίσεων στην Ιορδανία.
Είναι και αυτό ένα θέμα στο οποίο η κυβέρνηση επιδιώκει πιο ενεργό ρόλο, λειτουργώντας ως «σύνδεσμος» προς ενίσχυση των σχέσεων ΝΑΤΟ - Ιορδανίας. Εχει στήσει, άλλωστε, σχήμα «τριμερούς συνεργασίας» - μαζί με την Κύπρο - διαφημίζοντας την Ιορδανία ως «μετριοπαθή μουσουλμανική χώρα». Σε αυτό το μοτίβο, στις 16 Γενάρη θα πραγματοποιηθεί τριμερής Σύνοδος Κορυφής στη Λευκωσία, με παρουσία και του βασιλιά Αμπντάλα Β', ενώ κατά κυπριακές πηγές, στο επίκεντρο της τριμερούς θα βρίσκονται τα Ενεργειακά.

Ενισχυμένη ελληνική «συνεισφορά»

Η ελληνική συμμετοχή και «συνεισφορά» στους επικίνδυνους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς αναμένεται να «εμπλουτιστεί» περαιτέρω τη χρονιά που έρχεται, καθώς στην παροχή προσωπικού και μέσων για την εκτέλεση αποστολών, περιπολιών κ.λπ., στην υποστήριξη που παρέχει μέσω της Σούδας και στο σχεδιασμό για νέες βάσεις, έρχεται να προστεθεί και η ανάληψη ετοιμότητας από το Γ' Σώμα Στρατού για την εκτέλεση ΝΑΤΟικών αποστολών και επιχειρήσεων.
Συγκεκριμένα, το Γ' ΣΣ, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, ετοιμάζεται από 1/7/2018 έως 30/6/2020 (σύμφωνα με το λεγόμενο «Long Term Rotation Plan» της λυκοσυμμαχίας) να αναλάβει καθήκοντα Διακλαδικού Στρατηγείου Δυνάμεων (με πολυεθνικό επιτελείο) του ΝΑΤΟ, έτοιμο να συντονίσει πάσης φύσης αποστολές και επιχειρήσεις, ανάμεσά τους και προβλεπόμενες από το άρθρο 5 του Συμφώνου της λυκοσυμμαχίας, περί «συλλογικής απάντησης», με στρατιωτικά μέσα, σε επίθεση που δέχεται ένα κράτος - μέλος του.
Θυμίζουμε το Γ' ΣΣ είναι χαρακτηρισμένο ως «NATO Rapid Deployable Corps - GR», ΝΑΤΟικό στρατηγείο άμεσης ανάπτυξης δυνάμεων. Σύμφωνα με όσα κατά καιρούς λέγονται στο υπουργείο Αμυνας, το Γ' ΣΣ/NRDC - GR είναι ο μοναδικός από τους μείζονες σχηματισμούς του Στρατού Ξηράς που έχει και «ΝΑΤΟική υπόσταση». Οτι είναι «ένα αξιόμαχο ΝΑΤΟικό Σώμα Στρατού, έτοιμο να αναπτυχθεί ταχέως, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου» και «να ανταποκριθεί σε ένα σενάριο κρίσης μεγάλης κλίμακας».
Για την ετοιμασία του ώστε να κάνει «δήλωση ανάληψης ετοιμότητας» για εμπλοκή, και μάλιστα με βασικό - καθοδηγητικό ρόλο, σε ΝΑΤΟικές επεμβάσεις, από 27/11 έως 7/12 έγινε στη Βόρεια Ελλάδα μία από τις μεγαλύτερες ασκήσεις που έχουν γίνει ποτέ στο ΝΑΤΟ και η μεγαλύτερη που έχει γίνει στην Ελλάδα σε επίπεδο «Συμμαχίας» (όπως διαφημίστηκε από τον ίδιο τον υπουργό Αμυνας), η «Gordian Knot 2017», στο πλαίσιο της λεγόμενης εθνικής αξιολόγησης του Γ' ΣΣ (από το ΓΕΕΘΑ), για το αν μπορεί να αναλάβει τα καθήκοντα που του ανατίθενται.
Επιπλέον, ακριβώς λόγω της σπουδαιότητας της «αποστολής» που καλείται να αναλάβει το Γ' ΣΣ εντός ΝΑΤΟ τους επόμενους μήνες, αναμένεται και αξιολόγησή του από τα ίδια τα κεντρικά του ΝΑΤΟ, Μάη και Ιούνη, οπότε και αναμένεται στην Ελλάδα, ως επικεφαλής της ομάδας αξιολογητών, ο διοικητής των χερσαίων δυνάμεων του ΝΑΤΟ που εδρεύουν στην Ευρώπη (LANDCOM) ή και ο ίδιος ο ανώτατος διοικητής όλων των ΝΑΤΟικών δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR), Αμερικανοί στρατηγοί και οι δύο. Η ΝΑΤΟική αξιολόγηση θα γίνει στο πλαίσιο της άσκησης του ΝΑΤΟ «TRIDENT JAGUAR 2018».
Για την «Gordian Knot» κινητοποιήθηκαν 1.167 άτομα, αξιωματικοί και υπαξιωματικοί από 16 χώρες. Εβαλαν στο «παιχνίδι» και πολιτικό προσωπικό, π.χ. στελέχη οργανώσεων όπως οι «Γιατροί χωρίς Σύνορα» και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, αλλά και φοιτητές πανεπιστημίων που βοήθησαν π.χ. στον τομέα της «επικοινωνίας» - ΜΜΕ, υλοποιώντας ένα κομμάτι δουλειάς του ΝΑΤΟ που κομψά ονοματίζεται διεύρυνση της «επιρροής» του.
Το Στρατηγείο διασυνδέθηκε με 5 ταξιαρχίες, από Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία, Ιταλία και Ισπανία, που υποτίθεται ότι κινητοποίησε για υλοποίηση του σεναρίου της άσκησης, το οποίο προέβλεπε την ανάπτυξη ΝΑΤΟικής δύναμης για την αποκατάσταση της «ασφάλειας» σε χώρα που παραπέμπει σε Βαλτική, Μαύρη Θάλασσα ή Μέση Ανατολή. Για πρώτη φορά στο πλαίσιο τέτοιων ασκήσεων, ανέπτυξαν και σενάρια «επικοινωνιακών» - ψυχολογικών επιχειρήσεων, όπως επίσης αναπαρήγαγαν μοντέλα επαφών και «αξιοποίησης» «παραγόντων - κλειδί» που δρουν στο εσωτερικό της φανταστικής χώρας όπου, κατά το σενάριο, επεμβαίνει το ΝΑΤΟ.

Σαν παραμύθι ...

Μια φορα κι ενα καιρο, ηταν μια χωρα μαγικη λουσμενη στο φως και στον ηλιο, με μπολικο χρυσο κι αλλα καλουδια. Την εβρεχε η πιο ομορφη θαλασσα και γεννουσε κοπελιες και παλληκαρια που στιβανε τις πετρες και τις κανανε αγαλματα, αλλα και σοφους που μοιραζανε γνωση. Πολλοι κακοι την λιμπιστηκανε τουτη τη χωρα, γυμνοι βασιλαδες με καινουργια ρουχα, κολοκυθες που γινοντουσαν μαγισσες, ψευτες Πινοκιοι και καμποσοι αυλικοι.
Μια νυχτα με Κοκκινο φεγγαρι γεννηθηκε ενα κοριτσακι με Κοκκινο σκουφι, που το βαφτισανε Κοινωνικη συμμαχια! Η Κοινωνικη συμμαχια,μαζευε στην αυλη του σπιτιου της ολα τα παιδια και παιζανε "διωχνουμε τους κακους"! Κι οταν μεγαλωσανε τα παιδια και η Κοινωνικη συμμαχια εγινε μια πανεμορφη κοπελα με μακρυα μαλλια, παιζανε 'διωχνουμε τους κακους' σε βουνα, δαση και λιμανια!
Κι οταν πεταξανε τους κακους στη θαλασσα, η Κοινωνικη συμμαχια φορεσε κατακοκκινο φορεμα, χαμογελασε και ειπε: "Λεω να με φωναζετε πια Λαικη εξουσια και να βοηθησουμε κι αλλα παιδια να διωξουν τους κακους απ τις χωρες τους! "
Και ζησανε αυτοι καλα, κι εμεις με την Κοινωνικη μας συμμαχια, παλευουμε να την πουμε Λαικη εξουσια! Καλη αγωνιστικη χρονια !

Ρόζα Θαλασσινού 

Ονειρολάτρεις και ονειροκλάστες…

Δεν αντέχεται τόση εθνική υποβάθμιση και μείωση του γοήτρου της χώρας σύντροφοι, μέρες μάλιστα γιορτινές, οπότε γίνεται και ο απολογισμός της χρονιάς που πέρασε. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως, τώρα που ξαναδιακυβεύεται το τιμημένο όνομα της Μακεδονίας μας κι ο πρωθυπουργός μας διάλεξε το ματωμένο και ορθόδοξο Βελιγράδι για να ξεκουραστεί οικογενειακώς, με υψηλό συμβολισμό, στη φάτνη που άνοιξε με τις βόμβες του, το άστρο το λαμπρό, το ΝΑΤΟικό.

Δημοσιεύτηκε ο κατάλογος του Μπλούμπεργκ με τους 500 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Και δεν υπάρχει σε αυτόν ούτε ένας Ελληνας! Ούτε ένας Ρωμιός, στην καταγωγή έστω, δεν ανήκει στην παρέα των Κροίσων, που το μαρτυρικό 2017 τετραπλασίασαν τα κέρδη τους και τα αυγάτισαν κατά ένα τρισεκατομμύριο! Αυτό είναι λαχείο και εθνικό και λαϊκό, που όμως δεν μας κλήρωσε φέτος.
Μαθαίνω ότι στην κυβέρνηση κλαίνε, μετά από τόσο κόπο και τόσες θυσίες υπέρ του κεφαλαίου, που δεν τα καταφέραμε. Στους συγκυβερνήτες ΑΝΕΛ, σκέπτονται να ανακηρύξουν εθνικούς ευεργέτες τους Κινέζους κι όποιον άλλο κοντινό τους, μπας και συγκινηθούν και συμβάλλουν, αφού ο κατάλογος των κροίσων γέμισε φέτος Ασιάτες και δη κομμουνιστές καπιτάλες. 38 Κινέζοι δισεκατομμυριούχοι δεν είναι λίγο πράμα. Και πάει εσπευσμένα προς τα κει να δει τι μπορεί να αντιγράψει ο Κατρούγκαλος, που άφησε έως και τη μάνα του με κέρματα για σύνταξη, αλλά ο αλγόριθμος έμεινε σκέτο άλγος κι όνειδος.

Το επικοινωνιακό επιτελείο του Τζανακόπουλου συνεδριάζει γύρω από μια τσόχα, για να φαίνεται ότι περνάμε καλά ως Ελληνες και έχουμε και λεφτά για εορταστική τριανταμία, και μου λένε ότι σκέφτεται να αποκαλύψει ελληνικές ρίζες του Μπέζος, του κορυφαίου των κροίσων, που τον ανέθρεψε προφανώς μια μυθική Αμαζόνα, εξ ου και το όνομα της κολοσσιαίας εταιρείας του. Ετσι θα εξαφανιστεί ο λεκές, η κηλίδα της απουσίας από το κλαμπ των 500, που επιφέρει μεγαλύτερο πλήγμα στην κυβερνητική πολιτική από το καταραμένο συνεπές πεισματάρικο ΚΚΕ.

Την τρύπα της ξεφτίλας να μην μετέχει το ελληνικό κεφάλαιο στην ολυμπιάδα κερδών φαίνεται πως θα την καλύψει ο Κοτζιάς, που έπεισε τους Σκοπιανούς να μοιραστούν μαζί μας τους όρχεις του μεγάλου στρατηλάτη, χωρίς μαρμάρινες απεικονίσεις ιστορικού πορνό, κι έτσι να τους μπάσουμε στο μέγαρό μας, το ΝΑΤΟ μας, που θα μας κάνει τεράστιους. Και καθώς η αμερικάνικη βάση τέρας στα Βαλκάνια πατάει γερά στα Σκόπια και η Αλεξανδρούπολη νταντεύει στον κόρφο της αμερικανικά ελικόπτερα, όλο και κάποιος ομογενής έστω θα μπορέσει να αρπάξει την ευκαιρία και να κουρσέψει την περιοχή και να αναδειχθεί σε κροίσο του χρόνου.
Στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει σημάνει συναγερμός γι’ αυτήν την ηθική μας ήττα. Γιατί παρά τις υποκλίσεις στους Γάλλους, που τους πήγαμε έως την Πνύκα, παρά τη στήριξη με βλήματα στη Σαουδαραβία για να φάει όσα πιο πολλά παιδιά στη Υεμένη μπορεί, απ’ τους 60 κροίσους που σε σχέση με πέρυσι έχασαν και δεν κέρδισαν, ο πρώτος και ο δεύτερος χαμένοι, είναι απ’ αυτές τις δύσμοιρες χώρες που διαλέξαμε για φιλενάδες.

Η επικοινωνιακή αντεπίθεση της κυβέρνησης, που σχεδιάζεται εδώ και τώρα, έχει στοχοπροσήλωση στο λαό.

Πλήθος ΣΥΡΙΖΑίων θα ξαμοληθούν σε κοπές πίτας και θα εξηγούν πως δεν υπάρχει ο ένας Ελληνας κροίσος, γιατί με το αριστερό πρόσημο ως κριτήριο πλούτισαν όλοι οι Ελληνες. Μοιράστηκαν τα ολόχρυσα κρόσσια του μερίσματος! Μπήκαν έτσι στον τεράστιο κατάλογο αυτών που θα έχουν να φάνε τουλάχιστον τρεις μέρες, ακόμη και κουραμπιέ. Υστερα είναι οι νέοι, που πλούτισαν και θα μπορούν να πιούν, μέρες που είναι, δυο ποτάκια σ’ ένα συνοικιακό μπαρ – στα κεντρικά ο καφές πάει 4,5 ευρώ – ή ν’ αγοράσουν μερικά μεγκαμπάιτ στο κινητό τους. Θα είναι περήφανοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛηδες που σαν καλοί ακροδεξιοκομμουνιστές, μοίρασαν τα πλούτη σοφότερα από τους Ασιάτες κοσκοκομμούνες.

Θα κομπάσουν για την καθιέρωση του όρου kolotoumba που μας βάζει στο χάρτη των συγγραφέων σύγχρονης πολιτικής διανόησης και καινοτομικής δράσης.
Ηδη άρχισε το πρόγραμμα απόσβεσης του καπιταλιστικού λεκέ. Οι τράπεζές μας παίρνουν προμήθεια τρία ευρώ απ’ τα παιδιά που μετατρέπουν τα ψιλά που εισέπραξαν με τα κάλαντα, σε χαρτονομίσματα. Ειδοποίησαν το «Ρουβίκωνα» να στείλει κάνα δυο εθελοντές να συλληφθούν και δεν θα υποκύψουν στα παρακάλια της Ζωής να περάσει Πρωτοχρονιά τουλάχιστον στον Κορυδαλλό. Και η αποκάλυψη της κορυφαίας στρατηγικής της επικοινωνιακής αντεπίθεσης ήρθε ήδη με τη σύλληψη δικηγόρου της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της χρυσαυγής, που έσβηνε φασιστικά συνθήματα. Η κατηγορία; Διακεκριμένη φθορά. Αμ! Παίζουμε ποτέ με την πληγωμένου γοήτρου κεφαλαιοποιημένη αριστερά; Αισιοδοξείτε. Μαζί της, η ανάπτυξη το 2018 θα μας κάνει κροίσους...

Μόνο με το ΚΚΕ, που επιμένει να διακρίνει τα φύκια

απ’ τις κορδέλες, μπορείτε να ελπίζετε ότι κατάλογος για κροίσους δεν θα καταρτίζεται, οπότε όλη η τιμή δική του. Και θα καταδειχτεί τη χρονιά που έρχεται, σημαδεύοντας στο βιβλίο του λαού τα αγωνιστικά ελληνικά κόκκινα εκατόχρονα.

Αρθρο της Λιάνας Κανέλλη από τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου

Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Από τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ έως την πλήρη ένταξη

 

Κατιούσα
 

Την Πρωτοχρονιά του 1958 ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), που μετεξελίχθηκε στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Στην ουσία τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη της Ρώμης, που είχε υπογραφεί στις 25 του Μάρτη 1957, από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Βελγίου, Ολλανδίας και Λουξεμβούργου.

Μια άλλη Πρωτοχρονιά, αυτή του 1981, η Ελλάδα εντάσσεται στην ΕΟΚ ως πλήρες μέλος. Πρόκειται για μια ένταξη με πολλαπλά οφέλη για την ελληνική αστική τάξη, τραγικές όμως συνέπειες για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, την εργατική τάξη και την αγροτιά, που ο λαός μας τις βιώνει μέχρι σήμερα.

Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που έγκαιρα προειδοποίησε το λαό για την πραγματική φύση της ΕΟΚ, στέκοντας συνεπής πολέμιος των αντιλαϊκών πολιτικών της.

Με αφορμή τη διπλή επέτειο αναδημοσιεύουμε από τον Ριζοσπάστη δυο άρθρα που αναφέρονται στο ιστορικό της ίδρυσης της ΕΕ και των σχέσεών της με την Ελλάδα.

Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης

 
(Ριζοσπάστης, Κυριακή 17 Μάη 2009)

Βρισκόμαστε λιγότερο από ένα μήνα πριν τις κάλπες για τις ευρωεκλογές, αλλά η ιστορία της ΕΕ είναι ελάχιστα ίσως γνωστή. Πώς, πότε και γιατί δημιουργήθηκε; Τυπικά χρόνος δημιουργίας της θεωρείται το 1957, όταν με τη Συνθήκη της Ρώμης δημιουργήθηκε η τότε και έως το 1991 Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) που μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ενωση με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Τι προηγήθηκε; Ας το παρακολουθήσουμε.

Οι πρώτες ιδέες

Η ιδέα για τη δημιουργία μιας Ενωσης των καπιταλιστικών χωρών της Δυτικής Ευρώπης ήταν παλιά, ακόμη πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για πρώτη φορά προβλήθηκε επίσημα και ολοκληρωμένα από τη Γαλλία στα 1930 με το «Σχέδιο Μπριάν» η σύσταση μιας «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας» με σκοπό τη συσπείρωση της καπιταλιστικής Ευρώπης σε μια πολιτική και στρατιωτική κοινότητα. Ομως, η πρόταση εκείνη βρήκε πολλές δυσκολίες και, τελικά, ναυάγησε με την κήρυξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, που ξεκίνησε ο Χίτλερ με το δόγμα του «ζωτικού χώρου». Το θέμα της «οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης» έρχεται πάλι στο προσκήνιο, αναζωπυρώνεται μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Το σοσιαλιστικό σύστημα – τα σύνορα του οποίου με τον καπιταλισμό βρίσκονταν στο έδαφος της Ευρώπης και, μάλιστα, στη Γερμανία (ήταν τα σύνορα μεταξύ Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας Γερμανίας και Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας) – βρίσκεται εκείνη την περίοδο σε άνοδο. Το αμερικάνικο κεφάλαιο έχει διεισδύσει στην Ευρώπη με το Σχέδιο Μάρσαλ, προκειμένου να ισχυροποιήσει τον καπιταλισμό, που ήταν τσακισμένος οικονομικά από τον πόλεμο και να εμποδίσει την εξάπλωση του σοσιαλισμού, αφού το λαϊκό-επαναστατικό κίνημα, λόγω του πολέμου και της αίγλης του σοσιαλισμού, ήταν σε ανοδική πορεία. Οι ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης συνειδητοποιούν την ανάγκη συνένωσης των δυνάμεών τους στις συγκεκριμένες τότε συνθήκες της εποχής του ιμπεριαλισμού. Ως ανάγκη που προκύπτει και από την καπιταλιστική διεθνοποίηση και το διεθνή ανταγωνισμό, για να αναπτυχθούν οι οικονομίες τους, διεκδικώντας όσο γίνεται μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, τα όρια της οποίας μετά την εξάπλωση του σοσιαλισμού στένευαν, και να αντιμετωπίσουν επίσης την άνοδο του σοσιαλισμού στην Ευρώπη.

Έτσι, με την ενεργό συμμετοχή των ΗΠΑ στις εξελίξεις, στις 18 Απρίλη του 1951 υπογράφεται στο Παρίσι η ιδρυτική Συνθήκη της «Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανθρακος και Χάλυβος» (ΕΚΑΧ) από τα έξι ιδρυτικά της μέλη – τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. 
Ακολούθησε η Συνθήκη της Ρώμης (25 Μάρτη του 1957) για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) απ’ αυτά τα έξι κράτη-μέλη και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (EURATOM), των προγόνων της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ας δούμε πιο αναλυτικά τους σημαντικότερους σταθμούς.

Στις 9 Μάη 1950 ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ρομπέρ Σουμάν διαβάζει στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση τη Διακήρυξη για τη «γαλλογερμανική συμφιλίωση και την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Η άρχουσα τάξη των χωρών που συμμετείχαν στον πόλεμο και υποχρεώθηκαν να αντιταχθούν στο φασιστικό άξονα, από την επόμενη κιόλας μέρα της λήξης του πολέμου έβαζε μπροστά τη συνεργασία «νικητών» και «ηττημένων» κατά του κοινού εχθρού, που δεν έπαψε να είναι η Σοβιετική Ενωση και το σοσιαλιστικό σύστημα που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Η διακήρυξη του Ρ. Σουμάν, την επέτειο της οποίας «γιορτάζει» η Ευρωπαϊκή Ενωση ως «Ημέρα της Ευρώπης», αναφέρει λοιπόν: «Η Ευρώπη πρέπει να οργανωθεί σε ομοσπονδιακή βάση. Μια γαλλογερμανική ένωση είναι ουσιώδης (…), η καθιέρωση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης πρέπει να αποτελέσει την πρώτη φάση (…). Η γαλλική κυβέρνηση προτείνει να τεθεί το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό την αιγίδα μιας νέας Υψηλής Αρχής, που θα είναι ανοιχτή στη συμμετοχή των άλλων χωρών της Ευρώπης». Αυτά γράφει το «πιστοποιητικό γέννησης» της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο πρόσκοπος όμως αυτής της ιδέας Ζαν Μονέ από το 1947 στήριζε τις ελπίδες για την επιτυχία του εγχειρήματος στην αμερικανική κηδεμονία και έγραφε ότι η «εξαγγελία του Δόγματος Τρούμαν σήμαινε ότι οι ΗΠΑ θα εμπόδιζαν την Ευρώπη να γίνει μια ζώνη ύφεσης στο έλεος του κομμουνισμού»!

Η πρώτη και ιδρυτική Σύνοδος Κορυφής, έγινε στο διάστημα από το Μάη του 1950 ως τον Απρίλη του 1951. Συμμετείχαν Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο. Η Σύνοδος κατέληξε στη Συνθήκη του Παρισιού, που έθετε την Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) υπό τον έλεγχο μιας ανώτατης αρχής, η οποία λογοδοτούσε σε μια Συνέλευση.

Η δεύτερη Σύνοδος Κορυφής άρχισε τον Απρίλη του 1955 στη Μεσσίνα της Ιταλίας. Συμμετείχαν οι ίδιες χώρες. Κατέληξε στη Συνθήκη της Ρώμης, που υπογράφηκε το Μάρτη του 1957, με την οποία εγκαθιδρύονταν η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (EURATOM). Αυτή η διάσκεψη θα μπορούσε να θεωρηθεί καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη της ενοποίησης, αφού μετά την εμπέδωση της συνεργασίας μεταξύ των «έξι» στον οικονομικό τομέα αποφασίστηκε να προωθηθεί και η πολιτική συνεργασία, ενώ άνοιξαν και οι πόρτες για την ένταξη νέων μελών.

Η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη και η συνέχεια

Η τρίτη Σύνοδος Κορυφής έγινε το 1985. Προστέθηκαν ακόμη εκτός από τη Μεγάλη Βρετανία, η Δανία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα. Η Σύνοδος αυτή κατέληξε στην Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, με την οποία τα κράτη – μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση να ολοκληρώσουν την εσωτερική αγορά μέχρι το 1992.
Η Ενιαία Πράξη σηματοδοτεί το πέρασμα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος στη δεύτερη, μετά τη Συνθήκη της Ρώμης, περίοδό του.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για την καθιέρωση των «τεσσάρων ελευθεριών». Της ελευθερίας στην κίνηση των κεφαλαίων, της ελευθερίας στην κίνηση των εμπορευμάτων, της ελευθερίας στην κίνηση των υπηρεσιών και της ελευθερίας στην κίνηση του εργατικού δυναμικού. Από την άποψη αυτή, η Ενιαία Πράξη είναι η μεγαλύτερη προσφορά στις πολυεθνικές επιχειρήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο, αφού καταργεί σειρά «εμποδίων» στην απρόσκοπτη και χωρίς όρια κερδοσκοπία τους και ταυτοχρόνως δημιουργεί το πλαίσιο για την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Η Ενιαία Πράξη άρχισε να εφαρμόζεται το 1992 με την καθιέρωσή της από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (βλέπε ξεχωριστό θέμα στη σημερινή μικρή ιστορική αναδρομή) για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Δεκέμβρης 1991). Τότε άρχισε να προσδιορίζεται η θέση και η προοπτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης πλέον στα νέα δεδομένα που προέκυψαν από την αντεπανάσταση, τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Η Σύνοδος Κορυφής του 1997, έγινε τον Ιούνιο στο Αμστερνταμ, και είναι η πέμπτη στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η τέταρτη Σύνοδος Κορυφής είχε γίνει το Δεκέμβρη του 1991. Σ’ αυτήν πήραν μέρος ακόμη η Ισπανία και η Πορτογαλία. Η Σύνοδος αυτή κατέληξε με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ενωση, που έγινε περισσότερο γνωστή ως Συνθήκη του Μάαστριχτ. Το κυριότερο στοιχείο αυτής της Συνθήκης ήταν η πορεία προς την Οικονομική και Νομισματική Ενωση, ενώ δίνεται και το πρόπλασμα της πολιτικής ενοποίησης.

Η καθιέρωση του κοινού νομίσματος, του ευρώ, η εμπέδωση των «τεσσάρων ελευθεριών», σε συνδυασμό με τη διεύρυνση του 2004 (την ένταξη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, της Κύπρου και της Μάλτας) οδηγούσαν τους ιθύνοντες κύκλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο επόμενο βήμα, την «πολιτική ενοποίηση». Στοιχείο αυτής της ενοποίησης ήταν η δημιουργία του λεγόμενου Ευρωσυντάγματος, ενός κειμένου που επιχειρούσε να θέσει τις βάσεις για τη δημιουργία κοινών πολιτικών θεσμών με τελικό σκοπό τη δημιουργία μιας ομοσπονδιακής Ευρωπαϊκής Ενωσης, σύμφωνα με τα γαλλογερμανικά σχέδια.
Το «Ευρωσύνταγμα», αφού συντάχθηκε από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, τέθηκε στην έγκριση των κρατών-μελών το 2005. Ομως το ηχηρό ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της Ολλανδίας, το Μάη του 2005, οδήγησε τους ηγέτες της ΕΕ σε αναδίπλωση μπροστά στις λαϊκές αντιδράσεις και τον κίνδυνο να απορριφθεί το «Ευρωσύνταγμα» και σε άλλα προγραμματισμένα δημοψηφίσματα.

Ήταν μια μεγάλη στιγμή στην πάλη των λαών κατά των επιλογών του κεφαλαίου. Οπως προκύπτει από την ανάλυση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των αποτελεσμάτων των δύο δημοψηφισμάτων, δεν ήταν μόνον ένα ΟΧΙ στο συγκεκριμένο κείμενο, ήταν ένα ΟΧΙ στις θεμελιώδεις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Στη συνέχεια το «Ευρωσύνταγμα» βαφτίζεται «Συνθήκη», στη Σύνοδο Κορυφής της Λισαβόνας, που έγινε στις 18 και 19 Οκτώβρη του 2007, προκειμένου να παρακαμφθεί ο σκόπελος των δημοψηφισμάτων και να περάσει το «Ευρωσύνταγμα» ως μια Συνθήκη. Αλλά επειδή το Σύνταγμα της Ιρλανδίας επιβάλλει δημοψηφίσματα, ο ιρλανδικός λαός με το περήφανο «ΟΧΙ» σ’ αυτή την «Ευρωσυνθήκη» εμπόδισε την εφαρμογή της όταν στις άλλες χώρες ψηφίζεται απλά από τα εθνικά Κοινοβούλια. Δείγμα του ότι όταν ένας λαός θέλει και αποφασίσει μπορεί να ματαιώνει αντιλαϊκά μέτρα. Ακόμη, οι κυβερνήσεις της ΕΕ ψάχνουν φόρμουλα για να το ξεπεράσουν.

***

Από τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ ως την πλήρη ένταξη

  Μικρό ιστορικό για τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση
(Ριζοσπάστης, Κυριακή 17 Μάη 2009)

Η Ελλάδα συμμετέχει ως πλήρες μέλος στην ΕΟΚ τότε, στην ΕΕ σήμερα, από το 1981. Ηταν η κυβέρνηση της ΝΔ, με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, θείο του σημερινού πρωθυπουργού, που τα προηγούμενα χρόνια διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις για την είσοδο της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, η οποία με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μετεξελίχτηκε στη σημερινή ΕΕ. Η ΝΔ το ‘χει καύχημα πως δική της κυβέρνηση ήταν αυτή που ενέταξε την Ελλάδα στην ΕΕ και έβαλε το λαό στη στρούγκα των συνασπισμένων καπιταλιστικών κρατών, με όλα τα δεινά που του ‘χει φέρει αυτός ο ζυγός. Αλλά η ιστορία της σχέσης της ελληνικής ολιγαρχίας με τη διακρατική αυτή ιμπεριαλιστική συμμαχία ξεκινά από πολύ πιο μακριά, αρχές της 10ετίας του ’60.

Η σύνδεση

Ηταν το 1961, στις 9 του Ιούλη, όταν η τότε κυβέρνηση του κόμματος της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση), με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (ήταν το κατεξοχήν κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου και απ’ αυτό προήλθε μετά τη δικτατορία η ΝΔ, την οποία συγκρότησε ο βασικός πυρήνας των στελεχών της ΕΡΕ) υπέγραψε τη Συνθήκη Σύνδεσης της Ελλάδας με την τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) – ή, διαφορετικά, «Κοινή Ευρωπαϊκή Αγορά».
Η συγκεκριμένη Συνθήκη υπογράφτηκε στην Αθήνα, στην αίθουσα της Βουλής, και προπαγανδίστηκε ως τεράστια εθνική επιτυχία, όπως άλλωστε προπαγανδίστηκαν όλοι οι λεγόμενοι μεγάλοι «εθνικοί στόχοι», δηλαδή η ένταξη στην ΕΟΚ και μετέπειτα η ένταξη στην ΟΝΕ και το ευρώ, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, υπό τον Κ. Σημίτη πρωθυπουργό.

Οι επιδιώξεις της άρχουσας τάξης

Εδώ χρειάζεται να ανοίξουμε μια παρένθεση. Γιατί η ΕΟΚ δέχτηκε την Ελλάδα στους κόλπους της, αρχικά με τη Συνθήκη Σύνδεσης και μετά ως πλήρες μέλος;
Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, με τα κόμματά της, επέλεξε και συμμετέχει στην ΕΟΚ, ενισχύοντας και προωθώντας τα οικονομικά συμφέροντά της και έχοντας ένα διεθνές στήριγμα της εξουσίας της. Ας μην ξεχνάμε πως παρά την ήττα του λαϊκού κινήματος στα 1949, και με το ΚΚΕ να δρα παράνομα, τα μετεμφυλιοπολεμικά καθεστώτα επιδίωκαν, μάταια, να ξεκόψουν τις ρίζες του λαϊκού κινήματος από την ιστορία του, να το τσακίσουν. Δεν μπορούσαν να τα καταφέρουν. Ετσι κι αλλιώς και τα κοινά σύνορα με τα σοσιαλιστικά Βαλκάνια επιδρούσαν θετικά στην ανάπτυξή του, αλλά και οι ρίζες του ήταν βαθιές. Επρεπε λοιπόν και το κεφάλαιο να δυναμώσει (χωρίς τη διαπλοκή του με το ξένο δεν μπορούσε), και η εξουσία του να ενισχύεται έχοντας διεθνή στηρίγματα. Ηδη είχε προηγηθεί η ένταξη στο ΝΑΤΟ από το 1953.

Να πώς το παρουσιάζει προπαγανδιστικά ο Κ. Τσάτσος στα 1961: «Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι… η σύνδεσις της Ελλάδος με τας δημοκρατικάς χώρας της Δύσεως αποτελεί τον μόνον ασφαλή τρόπον διά την επιβίωσιν. Δεν είναι σοβαρόν να επιδιώκη τις την εθνικήν επιβίωσιν με λύσεις αι οποίαι ιστορικώς είναι αδύνατοι. Θα εκλέξομεν… την καλυτέραν και ασφαλώς η καλυτέρα είναι εκείνη, την οποίαν ήδη επέλεξεν η Ελλάς».

Η Ελλάδα, επομένως, έγινε δεκτή στην τότε ΕΟΚ αφενός γιατί το ζήτησε η πλουτοκρατία της για τους παραπάνω λόγους, αφετέρου γιατί ήταν η μόνη καπιταλιστική χώρα στα σοσιαλιστικά Βαλκάνια, η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ σε μια περιοχή που είχε κηρυχτεί ως εχθρική για το δυτικοευρωπαϊκό και αμερικανικό καπιταλισμό. Μια χώρα – γέφυρα του διεθνούς καπιταλισμού ενάντια στο σοσιαλισμό, αλλά και γέφυρά του στη Μέση και Εγγύς Ανατολή, περιοχή με πηγές ενέργειας, τις οποίες επιδίωκαν να εξασφαλίσουν τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, αλλά και γενικότερης γεωστρατηγικής σημασίας.

Τη Συνθήκη Σύνδεσης από την ελληνική κυβέρνηση της ΕΡΕ υπέγραψαν ο αντιπρόεδρός της, Παν. Κανελλόπουλος, ο υπουργός Συντονισμού, Αριστ. Πρωτοπαπαδάκης, ο υπουργός Εξωτερικών, Ευ. Αβέρωφ – Τοσίτσας. Από την πλευρά της ΕΟΚ υπογράφτηκε και από κάθε κράτος – μέλος της και από την ΕΟΚ. Από τα κράτη – μέλη της την υπέγραψαν: Ο Πολ Χένρι Σπάακ, αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου, ο Γκέμπχαρτ Ζέελος, πρεσβευτής της Γερμανίας στην Αθήνα, ο Μορίς Κουβ ντε Μιρβίλ, υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, ο Εμίλιο Κολόμπο, υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Ιταλίας, ο Ευγένιος Σάους, αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, ο Ι. Ρ. βαν Χιούτεν, υφυπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας.
Από την ΕΟΚ υπέγραψε: Ο Λούντβιγκ Ερχαρτ, αντικαγκελάριος, υπουργός Οικονομικών, επικεφαλής του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Κοινότητας, ο Βάλτερ Χαλστάιν από την Κομισιόν, ο Ζαν Ρέι, μέλος της Κομισιόν και διαπραγματευτής της Συνθήκης Σύνδεσης.

Σταθερή πορεία

Η Ελλάδα ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που συνδέθηκε με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα με βάση το άρθρο 238 της Συνθήκης της Ρώμης, που όριζε ότι η Κοινότητα μπορεί να συνάψει συμφωνίες με μια τρίτη χώρα, «μια σχέση σύνδεσης που χαρακτηρίζεται από αμοιβαίες υποχρεώσεις και δικαιώματα, κοινές ενέργειες και ειδικές διαδικασίες».

Η Συνθήκη προέβλεπε: 1) Την εγκαθίδρυση δασμολογικής ένωσης. 2) Την ανάληψη κοινών ενεργειών και την εναρμόνιση της πολιτικής της Κοινότητας και της Ελλάδας σε διάφορους τομείς, όπως η αγροτική πολιτική, το δικαίωμα εγκατάστασης και ελεύθερης κυκλοφορίας των εργατών, οι μεταφορές, η φορολογία, οι κανόνες ανταγωνισμού. 3) Τη διάθεση στην Ελλάδα πόρων για την επιτάχυνση ανάπτυξης της οικονομίας της.

Η δασμολογική ένωση (ελάττωση έως κατάργηση δασμών) άνοιγε το δρόμο των ελεύθερων εισαγωγών εμπορευμάτων, που σε συνδυασμό με τη διάθεση πόρων για την ανάπτυξη της οικονομίας, δηλαδή των μεγαλοεπιχειρηματιών, οδηγούσε στη γοργότερη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και στην ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Το ΚΚΕ σε ανακοίνωση της ΚΕ στις 4/4/1961, λίγο μετά τη μονογραφή της Συνθήκης, εκτιμά: «Για την εργατική τάξη της χώρας μας, η σύνδεση της Ελλάδας με την Κοινή Αγορά θα σημαίνει πιο άγρια εκμετάλλευση, μεγαλύτερη ανεργία, αύξηση της μετανάστευσης… Για την αγροτιά μας η σύνδεση θα σημαίνει καινούριες δυσκολίες στην τοποθέτηση των εξαγώγιμών της προϊόντων γιατί… θα εμποδίσουν ακόμη περισσότερο την ανάπτυξη των συναλλαγών μας με την απέραντη αγορά των σοσιαλιστικών χωρών. Αλλά και τα μη εξαγώγιμα αγροτικά προϊόντα (σιτάρι, κτηνοτροφικά προϊόντα) θα αντιμετωπίσουν, με την άρση των δασμών, τον αθέμιτο ανταγωνισμό των φτηνότερων δυτικοευρωπαϊκών… Το ξεκλήρισμα των φτωχών και μεσαίων αγροτών θα ενταθεί».

Πράγματι, αυτή η πορεία κυρίως για τους εργάτες και τους αγρότες εντάθηκε και αν δεν εμφανίστηκε ως οξύ πρόβλημα οφείλεται στο μεγάλο κύμα μετανάστευσης της 10ετίας του ’60, κυρίως στη Γερμανία.

Η Συνθήκη Σύνδεσης, που άρχισε να ισχύει από την 1η Νοέμβρη του 1962, ήταν η πρώτη προσπάθεια, το προοίμιο της προσαρμογής της καπιταλιστικής Ελλάδας στον ΕΟΚικό ιμπεριαλισμό και της πορείας ως την πλήρη ένταξη.

Το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 σταμάτησε τη διαδικασία προσαρμογής. Ανεστάλη η οικονομική βοήθεια της Κοινότητας προς την Ελλάδα. Οι διαδικασίες ξανάρχισαν το 1974 μετά το συμβιβασμό του αστικού πολιτικού κόσμου και των Αμερικανών με τη χούντα για την αποκατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και υπογράφτηκε, από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ, ένα δεύτερο χρηματοδοτικό πρωτόκολλο, στις 28 του Φλεβάρη 1977. Ηδη από το 1974, μετά τις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη αστικοκοινοβουλευτικής κυβέρνησης, δρομολογήθηκε η διαδικασία για την πλήρη ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ.
Έτσι, στις 26 του Νοέμβρη 1974 η κυβέρνηση της ΝΔ επέδωσε υπόμνημα, στο οποίο εξέθετε την πρόθεσή της «να δει την Ελλάδα μέλος της Κοινότητας, όσο το δυνατό συντομότερα».

Η αίτηση της ένταξης υποβλήθηκε στις 12 του Ιούνη 1975 και οι σχετικές διαπραγματεύσεις κράτησαν τρία χρόνια και κατέληξαν στα 1978 ότι από την 1/1/1981 η Ελλάδα εντάσσεται στην ΕΟΚ ως πλήρες μέλος.

Τον Οκτώβρη του 1981, στις εκλογές για το εθνικό Κοινοβούλιο, κυβέρνηση αναδεικνύεται το ΠΑΣΟΚ, με σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Εξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων». Αλλά αυτό το κόμμα ήταν που διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου μέσα στην ΕΟΚ και μετά στην ΕΕ, στο όνομα πάντα του εφικτού, των δυσκολιών από την αποδέσμευση, των κινδύνων της απομόνωσης, κλπ. Ετσι, επέβαλε στο λαό τη χωρίς όρια αντιλαϊκή πολιτική, διαχειρίστηκε το σύστημα με τον καλύτερο τρόπο, ενσωματώνοντας λαϊκές δυνάμεις στο σύστημα. Αλλωστε, αυτός ήταν και είναι ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στο αστικό πολιτικό σύστημα. Να εκτονώνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια στο «μη χείρον βέλτιστον», που οδηγεί στη συνεχή επιδείνωση των όρων ζωής των λαϊκών στρωμάτων.

Πηγές:

1. «Το ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα», τ. 8ος 1956-1961, σελ 612-614.
2. Γιάννη Ιμβριώτη: «Η ιδεολογική προπαγάνδα της Κοινής Ευρωπαϊκής Αγοράς», «Επιθεώρηση Τέχνης» 1961 και «Ρ» 20-23/2/1997.

http://www.katiousa.gr

Υπογράφουμε στην καμπάνια της ΕΕΔΥΕ, απαιτώντας την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης

Κατιούσα

Η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), εκφράζοντας τη διεθνιστική της αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό, έχει ξεκινήσει καμπάνια συλλογής υπογραφών ενάντια στην απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν μονομερώς την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.
Σε αυτή τη διεύθυνση http://eedye.gr/syllogi-ipografon-palaistini θα βρείτε την πλατφόρμα συλλογής ηλεκτρονικών υπογραφών, που δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα.
Στην ανακοίνωσή της, η ΕΕΔΥΕ αναφέρει: «Καλούμε τους αγωνιστές του αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τις νέες και τους νέους, όλες και όλους που προβληματίζονται από τις τελευταίες εξελίξεις να συμμετάσχουν στην καμπάνια, εκφράζοντας και με αυτόν τον τρόπο την εναντίωσή τους στην κατάπτυστη απόφαση των ΗΠΑ, αλλά και στην πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και των άλλων αστικών κομμάτων, που όλα αυτά τα χρόνια ενισχύουν συνεχώς μια σειρά από πολιτικές – οικονομικές – στρατιωτικές συνεργασίες με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, σε βάρος του λαού της Παλαιστίνης.
Μετά τη λήξη της καμπάνιας, οι υπογραφές θα  κατατεθούν στην Ελληνική Βουλή, απαιτώντας την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης στη βάση της απόφασής της το Δεκέμβρη του 2015, στην πρεσβεία της Παλαιστίνης ως ένδειξη της έμπρακτης αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, καθώς και στην πρεσβεία του Ισραήλ εκφράζοντας την αντίθεση του ελληνικού λαού στην ισραηλινή κατοχή που διαιωνίζεται με ευθύνη των ΗΠΑ και της ΕΕ».

Οι εργατοπατέρες της Γερμανίας εκφράζουν τους «καημούς» του κεφαλαίου

       

Τους «καημούς» του γερμανικού κεφαλαίου για αναβάθμιση της θέσης του στην ΕΕ και στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα εξέφρασε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Συνδικάτων (DGB) και στέλεχος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD), Ράινερ Χόφμαν, σε συνέντευξή του στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (dpa). Ο ίδιος ζήτησε από τα κόμματα που θα διαπραγματευτούν ενδεχόμενο μεγάλο συνασπισμό (CDU/CSU – SPD) «να σχηματίσουν τάχιστα κυβέρνηση», προκειμένου «να προχωρήσει η ΕΕ σε εμβάθυνση της Ευρωζώνης, σε εγκατάλειψη της πολιτικής λιτότητας και σε περισσότερες δημόσιες επενδύσεις».

Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στη Γερμανία – όπου κυριαρχεί η σοσιαλδημοκρατία – είναι εδώ και πολλές δεκαετίες ο καλύτερος σύμμαχος των επιχειρηματικών ομίλων και βάζει ανελλιπώς «πλάτη» για την ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία τους. Έτσι, δεν προκαλεί εντύπωση που η ηγεσία της DGB επέλεξε και σε αυτή την «κρίσιμη» πολιτική συγκυρία να βγει μπροστά και να διασπείρει νέες αυταπάτες στους Γερμανούς εργαζόμενους, ότι τάχα η συζήτηση και οι αντιθέσεις για το μέλλον της Ευρωζώνης και της ΕΕ όχι μόνο αφορούν τους λαούς, αλλά …θα τερματίσουν και τη λιτότητα! Κι όλα αυτά τη στιγμή που τόσο στη Γερμανία, όσο και σε άλλες χώρες (Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία), έρχεται νέα αντεργατική θύελλα.

Οι γερμανικοί όμιλοι – με τους βιομηχάνους να πρωτοστατούν – απαιτούν ενίσχυση της οικονομικής και στρατιωτικής τους θέσης μέσω της «θωράκισης» της ΕΕ και καλούν γρήγορα την επόμενη κυβέρνηση να διαπραγματευτεί γι’ αυτό. Ετσι, ο Χόφμαν υπογράμμισε: «Η διάβρωση της ΕΕ είναι ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους τους οποίους θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το νέο έτος, αλλά και μετά. Η Γερμανία δεν θα μπορεί να δραστηριοποιηθεί στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χωρίς σταθερή κυβέρνηση. Χρειαζόμαστε μια λειτουργούσα κυβέρνηση, η οποία να τείνει χείρα συνεργασίας στον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν», ο οποίος προωθεί από τις σκληρότερες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που έχει γνωρίσει η χώρα.

Το ρόλο που θα έχει η σοσιαλδημοκρατία για την ενίσχυση της «κοινωνικής συνοχής» εξήγησε και ο γγ του SPD, Λαρς Κλινγκμπάιλ, ο οποίος δεν αμφισβήτησε τη συνέχεια της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά υποστήριξε πως αυτή θα πρέπει να γίνεται με «διαφάνεια» και «περισσότερη επαφή με το λαό». «Πρέπει να εξηγούμε την πολιτική πιο διεξοδικά και να τη συζητάμε με τους ανθρώπους», είπε και ζήτησε ένα άλλο «στιλ διακυβέρνησης», με διετή απολογισμό της κυβέρνησης, συσκέψεις ανά τη χώρα με πολίτες, οι βουλευτές να καταθέτουν Ερωτήσεις στην καγκελάριο κ.λπ.

Παχιά χρηματοδότηση των αστικών κομμάτων από τους επιχειρηματικούς ομίλους

        

Στη Γερμανία, όπως και στις ΗΠΑ, η χρηματοδότηση των κομμάτων του κεφαλαίου από επιχειρηματικούς ομίλους είναι αυτονόητη και νομικά κατοχυρωμένη. Έτσι, καμιά εντύπωση δεν προκαλούν τα στοιχεία της τελευταίας χρονιάς, που ήταν και προεκλογική, για τις δωρεές από μεγάλα μονοπώλια προς όλα τα κόμματα και κυρίως προς τους βασικούς «παίχτες» του πολιτικού σκηνικού. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται για χρηματοδοτήσεις πάνω από 50.000 ευρώ, η CDU (Χριστιανοδημοκράτες) συγκέντρωσε περίπου 2,9 εκατ. ευρώ, το FDP (Φιλελεύθεροι) 1,9 εκατ. ευρώ, οι Πράσινοι 373.000 ευρώ, το SPD (Σοσιαλδημοκράτες) 350.000 ευρώ. Τα άλλα δύο κόμματα του γερμανικού Κοινοβουλίου – το ευρωσκεπτικιστικό – αντιμεταναστευτικό AfD και το σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα «Αριστερά» – χρηματοδοτούνται επίσης από εταιρείες, με μικρότερα όμως ποσά. Ορισμένοι όμιλοι έχουν χρηματοδοτήσει περισσότερα από ένα κόμμα, όπως η «Daimler», που ενίσχυσε με 100.000 ευρώ τόσο τη CDU όσο και το SPD. Το μεγαλύτερο ποσό, 500.000 ευρώ, έχει προσφέρει στη CDU η εταιρεία «United Internet», ενώ στο FDP έδωσε 300.000 ευρώ ο κολοσσός ιδιωτικής νοσοκομειακής περίθαλψης «Helios». Είναι φανερό ότι με τέτοια ποσά, τα πολυεθνικά μεγαθήρια εγγράφουν υποθήκες για κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα. Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται ότι τα αστικά κόμματα είναι «νύχι – κρέας» με τους επιχειρηματικούς ομίλους και ότι στο έδαφος αυτής της σχέσης ανθίζει η διαπλοκή και η διαφθορά, που είναι στο DNA του σάπιου συστήματος.