ΚΕΡΚΥΡΑ-ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΣΠΙΤΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 21 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΣΤΙΣ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΕΙΑ

Κανείς να μην μείνει μόνος του στην επίθεση αυτή. Με οργάνωση και αποφασιστικότητα να δώσουμε τη μάχη, να βάλουμε φραγμό στα αρπακτικά που θέλουν να μας πετάξουν στο δρόμο, να αρπάξουν τον ιδρώτα, τους κόπους μιας ζωής για να έχουμε ένα κεραμίδι στο κεφάλι μας εμείς και τα παιδιά μας. Δεν έχει καμιά ευθύνη ο εργαζόμενος που έμεινε άνεργος, που του μείωσαν το μισθό, ο συνταξιούχος που του πετσόκοψαν τη σύνταξη, ο αυτοαπασχολούμενος που η μπότα των επιχειρηματικών ομίλων τον ανάγκασε να κλείσει το μαγαζί του, που δεν μπορεί να εκπληρώσει τις όποιες υποχρεώσεις είχε δημιουργήσει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σφίγγει τη θηλιά του χρέους στο λαιμό του λαού. Ένα χρέος το οποίο δεν το δημιούργησε ο ίδιος ο λαός, αλλά του το φόρτωσαν με τις πολιτικές τους όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις, που σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης ανακεφαλαιοποίησαν επανειλημμένως τους τραπεζικούς ομίλους, στήριξαν τα μονοπώλια, συνέτριψαν μισθούς, δικαιώματα των εργαζομένων και εξαπέλυσαν φοροκαταιγίδα, με αποτέλεσμα να μη μπορεί η λαϊκή οικογένεια να πληρώσει τις υποχρεώσεις της, ούτε καν να καλύψει τις βασικές ανάγκες της.

Μετά τα μέτρα εξασφάλισης της υφαρπαγής της λαϊκής κατοικίας από τις τράπεζες με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, προχωρούν ακόμα παραπέρα με την απόφαση για κατασχέσεις ακινήτων για χρέη προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Είναι μία απόφαση που βάζει σε άμεσο κίνδυνο την πλειοψηφία των λαϊκών οικογενειών, σε μία περίοδο που τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορεία ξεπέρασαν τα 105 δισ. ευρώ, με το 80% αυτών να είναι ποσά μέχρι τις 3.000 ευρώ και τις κατασχέσεις να ξεκινάν από τα 500 ευρώ οφειλής.

Όσες κορόνες και να βγάζουν κυβερνητικά στελέχη, ότι ο λαός δεν κινδυνεύει και στόχος τους είναι οι μεγαλοοφειλέτες, είναι κούφια λόγια. Οι μεγαλοοφειλέτες που επικαλούνται, είναι οι "υγιείς" επιχειρηματίες που στηρίζουν τη “δίκαιη” ανάπτυξη, είναι αυτοί που κάθε φορά τους χαρίζουν δάνεια και χρέη με προκλητικές πολιτικές παρεμβάσεις. Όλα αυτά τα μέτρα επιβεβαιώνουν ότι και στην ανάπτυξη ο λαός θα συνεχίσει να βιώνει τη φτώχεια, την ανασφάλεια και θα αγκομαχά για να τα βγάλει πέρα, ενώ οι επιχειρηματικοί όμιλοι θα εκμεταλλεύονται όλα τα προνόμια που τους δίνει το κράτος με ζεστό χρήμα και φορολογική ασυλία.

Μόνη απάντηση και στην ανάπτυξή τους είναι ο οργανωμένος αγώνας, η πάλη για την υπεράσπιση της ζωής, για συλλογικές συμβάσεις, για προστασία της λαϊκής κατοικίας.

Έχουμε τη δύναμη, μπορούμε να περάσουμε σε ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ.

Καλούμε τους εργαζόμενους, συνολικά τον λαό του νησιού μας σε οργάνωση της πάλης για την προστασία της λαϊκής κατοικίας. Κανείς δεν είναι μόνος του! Ψηλά το κεφάλι!

Καταγγέλλουμε άμεσα στο Σωματείο μας κατασχέσεις-σχέδια πλειστηριασμών. Παίρνουμε την υπόθεση στα δικά μας χέρια! 

Την Τετάρτη 21 Φλεβάρη διαδηλώνουμε και απαιτούμε:

• Εδώ και τώρα προστασία της λαϊκής κατοικίας με νόμο.
• Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη.
• Καμία κατάσχεση λαϊκής κατοικίας για χρέη προς το Δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία.
• Να σταματήσουν τώρα οι κατασχέσεις μισθών και συντάξεων από τραπεζικούς λογαριασμούς.
• Πάγωμα χρεών για άνεργους και διαγραφή ανατοκισμών δανείων.
• Διαγραφή δανείων, ανέργων και εργαζομένων που έχουν υποστεί μειώσεις στους μισθούς.
• Όχι στην φοροληστεία, αφορολόγητο όριο στα 20.000 ευρώ προσαυξημένο 5.000 για κάθε παιδί.
• Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των χαρατσιών

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 21 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΣΤΙΣ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ

Επικοινώνησε τώρα με το Σωματείο σου!

FB: kerkyraikossyndesmosidiotikonypallilon

Web: http://sidypker.blogspot.gr

e-mail: pamesidypker@gmail.com

Τηλ.: 697 840 4989

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας: Ο χάρτης των αυτοκτονιών

Τι δείχνουν τα στοιχεία για μια σειρά από χώρες του πλανήτη

Τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης οι αυτοκτονίες έγιναν πρώτο θέμα στην Ελλάδα και ζήτημα πολιτικής εκμετάλλευσης που πολλές φορές ξεπερνούσε τα όρια του φτηνού λαικισμού.

Αναφέρονταν διαρκώς από τα ΜΜΕ, από το βήμα της Βουλής και το θέμα έδειχνε να έχει πάρει διαστάσεις εθνικής τραγωδίας που συναγωνίζονταν τους θανάτους από τροχαία και το κάπνισμα.

Ποσοστό αυτοκτονιών στους άνδρες ανά 100.000 κατοίκους

Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή μήπως ήταν μία κατάσταση σταθερή, που πριν την κρίση δεν δίναμε πολύ σημασία και τώρα απλώς έριξαν τα φώτα επάνω;

Το ζήτημα των αυτοκτονιών δεν μπορεί να αναλυθεί, ούτε να εξηγηθεί με απλό τρόπο.

Είναι σύνθετο ζήτημα κι επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες, όπως επίσης δεν πρέπει να παραβλέψουμε και ψυχολογικούς παράγοντες που επρεάζονται ακόμα κι από το φυσικό περιβάλλον, τις εργασιακές συνθήκες  κ.ο.κ.

Οι πίνακες με τα στοιχεία

Ανά 100.000 κατοίκους

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα και αφορούν το 2015, δηλαδή την χρονιά η κρίση βρίσκονταν στην κορύφωση της, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση σε όλη την Ευρώπη σε ότι αφορά τις αυτοκτονίες.

Οι αριθμοί στους χάρτες οι οποίοι καταγράφουν αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους δείχνουν ότι πρωταθλήτρια στις αυτοκτονίες για την Ευρώπη είναι η Λιθουανία με 26,1 θανάτους (ανά 100.000 κατοίκους), ακολουθούμενη από την Λευκορωσία (19,1) και την Πολωνία (18,5), την Ρωσία (17,9), την Λεττονία (17,4) ενώ το Καζακστάν με 27,5 ξεπερνά και την Λιθουανία, αλλά ανήκει στην Ασία.

Στον αντίποδα βρίσκεται η Ελλάδα η οποία φαίνεται και από τον παραπάνω πίνακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας δεν παρουσιάζει σημαντικές αυξομειώσεις τα τελευταία 15 χρόνια.

Ποσοστό αυτοκτονιών στις Γυναίκες ανά 100.000 κατοίκους

Η Κύπρος έχει μια γεγάλη αύξηση τα τελευταία χρόνια αλλά το ποσοστό αυτοκτονιών παραμένει χαμηλό (3,6).

Συνολικά η χώρα με το μικρότερο ποσοστό αυτοκτονιών στον κόσμο είναι η Τζαμάικα με μόλις 1,4 ενώ ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γαλλία κι οι Σκανδιναδικές χώρες πλην της Νορβηγίας (9.3) έχουν από 12 εώς 16.

Το χαρακτηριστικό των πινάκων που επισυνάπτουμε είναι η μεγάλη διαφορά που παρατηρείται στις αυτοκτονίες μεταξύ ανδρών και γυναικών που ξεπερνά σε αρκετές χώρες το 400%, δηλαδή για κάθε γυναίκα που αυτοκτονεί αντιστοιχούν τέσσερις(!!) αυτοκτονίες ανδρών.

Η μόνη χώρα στον πλανήτη που τα ποσοστά αυτοκτονιών των γυναικών είναι έστω και λίγο μεγαλύτερα από τα ποσοστά αυτοκτονιών των ανδρών είναι η Κίνα. Η χώρα δηλαδή με την μεγαλύτερη ανάπτυξη στον πλανήτη.

Χάρτης με την αναλογία του ποσοστού αυτοκτονιών μεταξύ Ανδρών/Γυναικών

Δυστυχώς δεν διαθέτουμε στοιχεία για πριν το 1990 αλλά είναι φανερό πως η ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου, η αύξηση της εκμετάλλευσης και η ανέχεια που έφερε στους λαούς της περιοχής η αντεπαναστατική λαίλαπα έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην αύξηση του ποσοστού των αυτοκτονιών.

Τέλος δεν περνά απαρατήρητη τεράστια διαφορά στις αυτοκτονίες μεταξύ της «δημοκρατικής» Νότιας Κορέας και τις «ολοκληρωτικής» Βόρειας Κορέας.
Μιλάμε ουσιαστικά για τον ίδιο λαό, με την ίδια κουλτούρα με σχεδόν το ίδιο κλίμα, που όμως ζει σε τελείως διαφορετικές συνθήκες και κοινωνικο-οικονομικά συστήματα.

Συμπέρασμα

Κοιτώντας τους χάρτες δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς πίσω από ρηχούς συναισθηματισμούς. Το απάνθρωπο οικονομικό σύστημα οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους στην απόγνωση και στην απελπισία.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις για το ποσοστό αυτοκτονιών στη μετά ΕΣΣΔ εποχή

Η σχετική μείωση των αυτοκτονιών που καταγράφεται παγκοσμίως τα τελευταία 15 χρόνια δεν μπορεί να κρύψει την αντίστοιχη ραγδαία αύξηση του αλκοολισμού, της τοξικομανίας, της πορνείας κ.α. ειδικότερα στς μικρές ηλικίες που καταγράφεται στο ίδιο διάστημα.

Είναι σημάδια ενός αδηφάγου συστήματος που πατά κυριολεκτικά επί πτωμάτων προκειμένουν να εξασφαλίσει τα κέρδη του, χωρίς να λογαριάζει το κόστος από τις κατεστραμένες ανθρώπινες ζωές.

Ακόμα κι η επιστημονική ψυχολογική υποστήριξη που απαιτείται για να αντιμετωπιστεί ακόμα και το διαπιστωμένο πρόβλημα ενός ανθρώπου τίθεται υπό αμφισβήτηση με την κατάρρευση των δομών ψυχικής υγείας αλλά και της πρόληψης γενικότερα.

Με δυο λόγια εάν έχεις χρήματα και μπορείς να πληρώσεις για ψυχολόγο κανένα πρόβλημα…

Αν πάλι είσαι μπατηράκι η ατομική «λύση» που σου δίνει το σύστημα.. γνωστή:

«Πνίξε τον καημό και τα όνειρά σου στ’ αλκοόλ ή στα ναρκωτικά κι όταν πιάσεις πάτο…δώσε φούντο από το μπαλκόνι…»

Επισυνάπτονται αναλυτικοί πίνακες

Πηγή: Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας

Παρουσίαση Πινάκων: Ροβεσπιέρος

Μια απρόσμενη αλληλογραφία: Η επιστολή του Μαρξ στον Αβράαμ Λίνκολν

 

Κατιούσα

Εκ πρώτης όψεως ο Καρλ Μαρξ και ο Αβράαμ Λίνκολν, γεννημένος σαν σήμερα το 1809, δεν έμοιαζαν να έχουν και πολλά κοινά. Ο πρώτος ήταν ο πιο φλογερός και παράλληλα εμβριθής πολέμιος του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ ο δεύτερος ως πρόεδρος συνέβαλε σημαντικά στην παραπέρα ενίσχυση του καπιταλιστικού χαρακτήρα των ΗΠΑ, αλλά και προσωπικά είχε εργαστεί ως δικηγόρος σιδηροδρομικών εταιρειών. Το σημείο τομής στη σκέψη των δύο ανδρών ήταν η αντίθεση στο θεσμό της δουλείας, καθώς και η πίστη του Μαρξ στον προοδευτικό χαρακτήρα του καπιταλισμού σε σχέση με τα προηγούμενα επίσης εκμεταλλευτικά κοινωνικά συστήματα, κατάλοιπο των οποίων ήταν και η ύπαρξη σκλάβων. Ο Μαρξ εξάλλου ενδιαφερόταν έντονα για τα τεκταινόμενα στην Αμερική σε διάφορες περιόδους, μάλιστα για ένα διάστημα φλέρταρε με την ιδέα της μετοίκησης στις ΗΠΑ, ενδεχομένως στο Τέξας. Έτρεφε σεβασμό για τους θεσμούς της αμερικανικής δημοκρατίας, που όσο ατελείς κι αν ήταν, πίστευε ότι έδιναν μεγαλύτερα περιθώρια ανάπτυξης των επαναστατικών ιδεών σε σχέση με τη Γηραιά Ήπειρο. Όπως ήταν αναμενόμενο, τάχθηκε με τους Βόρειους στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, έναν πόλεμο που ξέσπασε γιατί “τα δύο συστήματα δε μπορούν πια να ζουν ειρηνικά δίπλα-δίπλα στην αμερικανική ήπειρο. Μπορεί να λήξει μόνο με τη νίκη του ενός συστήματος ή του άλλου”. Γνώριζε ότι η επικράτηση του Βορρά θα σήμαινε δυνάμει καλύτερες προϋποθέσεις για τη χειραφέτηση του συνόλου της εργατικής τάξης της Αμερικής, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός τους.

Κατά την επανεκλογή του Αβράαμ Λίνκολν, ο Μαρξ, ως εκπρόσωπος της A’ Διεθνούς, έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον πρόεδρο, όπου φωτίζονται τα αίτια της στήριξης που παρείχε ο Μαρξ και το προσκείμενο σε εκείνον τμήμα του εργατικού κινήματος στον πρόεδρο που κατήργησε θεσμικά τη δουλειά.

Χαιρετισμός της Διεθνούς Ένωσης Εργατών στον Αβράαμ Λίνκολν:

Στον Αβραάμ Λίνκολν, Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Κύριε, Συγχαίρουμε τον αμερικανικό λαό για την επανεκλογή σας με μεγάλη πλειοψηφία. Αν η αντίσταση στη δουλοκτητική εξουσία υπήρξε το συγκρατημένο σύνθημα της πρώτης σας εκλογής, η θραμβική πολεμική κραυγή της επανεκλογής σας είναι “Θάνατος στη Δουλεία”. Από την αρχή του τιτάνιου αμερικανικού αγώνα οι εργαζόμενοι της Ευρώπης ένιωσαν ενστικτωδώς ότι η αστερόεσσα κουβαλούσε τη μοίρα της τάξης τους. H κατάκτηση των εδαφών που άνοιξε την τρομερή εποποιία,δεν αποφάσιζε μήπως αν το παρθένο έδαφος αχανών εκτάσεων θα ενωνόταν με τη δουλειά του εποίκου ή θα λεκιαζόταν από το πόδι του οδηγού σκλάβων;

Όταν η Ολιγαρχία των 300.000 δουλοκτητών για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά τόλμησε να γράψει στη σημαία της ένοπλης εξέγερσης τη λέξη “Δουλεία”, όταν στην ίδια γη, από την οποία ούτε έναν αιώνα καλά-καλά πριν είχε ξεπηδήσει για πρώτη φορά η σκέψη μιας μεγάλης δημοκρατικής πολιτείας, από την οποία προήλθε η πρώτη Διακήρυξη των ανθρώπινων δικαιωμάτων και δόθηκε η πρώτη ώθηση για τις ευρωπαϊκές επαναστάσεις του 18ου αιώνα, όταν στην ίδια αυτή γη η αντεπανάσταση με συστηματική επιμέλεια καυχώταν ότι ανατρέπει “τις κυρίαρχες ιδέες της οικοδόμησης του παλιού συντάγματος” και παρουσίαζε τη “δουλεία ως υγιή θεσμό-μάλιστα ως μόνη λύση του μεγάλου προβλήματος των σχέσεων εργασίας-κεφαλαίου” και ανακήρυττε κυνικά το δικαίωμα κατοχής ανθρώπων ως “λυδία λίθο του νέου οικοδομήματος”, τότε οι εργάτες της Ευρώπης συνειδητοποίησαν αμέως, πριν ακόμα τους προειδοποίησει η φανατική υποστήριξη των ανώτερων τάξεων προς τους ευγενείς της Συνομοσπονδίας (των 11 δουλοκτητικών πολιτειών που κηρύσσοντας την απόσχισή τους από τις ΗΠΑ το 1861 πυροδότησαν την έναρξη του Αμερικανικού Εμφυλίου ως το 1865, σ.τ.Μ), ότι η εξέγερση των δουλοκτητών θα σήμαινε το σάλπισμα για μια γενική σταυροφορία της Ιδιοκτησίας κατά της Εργασίας και πως για τους ανθρώπους της δουλειάς, παίζονταν εκτός από τις ελπίδες του για το μέλλον και οι περασμένες τους κατακτήσεις σε αυτό τον τεράστιο αγώνα πέραν του Ωκεανού. Για το λόγο αυτό περιέφεραν υπομονετικά τα πτώματα, που τους φόρτωσε η κρίση του βαμβακιού, αντιστάθηκαν γεμάτοι ενθουσιασμό στην επέμβαση υπέρ της δουλείας, την οποία προσπάθησαν να προκαλέσουν με τόσο ζήλο οι ανώτερες και “μορφωμένες” τάξεις, και απέτισαν από τα περισσότερα μέρη της Ευρώπης φόρο αίματος για τον καλό σκοπό.

Όσο οι εργάτες, οι πραγματικοί φορείς της πολιτικής εξουσίας στο Βορρά, επέτρεπαν στη δουλειά να βρωμίζει την ίδια τους τη δημοκρατία, όσο καυχώνταν στο νέγρο, που είχε χωρίς την έγκρισή του έναν αφέντη και πωλούνταν, ότι ύψιστο δικαίωμα του λευκού εργάτη ήταν να μπορεί να πουλά τον εαυτό του και να διαλέγει μόνο τον κύριο του-για τόσο ήταν ανίκανοι να κατακτήσουν την πραγματική ελευθερία της εργασίας ή να υποστηρίξουν τα αδέρφια τους Ευρωπαίους στον απελευθερωτικό τους αγώνα. Αυτό το εμπόδιο της προόδου παρέσυρε η κόκκινη θάλασσα του εμφυλίου.

Οι εργάτες της Ευρώπης διακατέχονται από την πεποίθηση, πως, όπως ο αμερικανικός πόλεμος της ανεξαρτησίας εγκαινίασε μια νέα εποχή άσκησης της εξουσίας για τη μεσαία τάξη, έτσι κι ο αμερικανικός πόλεμος κατά της δουλείας θα εγκαινιάσει μια νέα εποχή για την εργατική τάξη. Το βλέπουν ως σήμα κατατεθέν της εποχής που έρχεται, πως στον Αβραάμ Λίνκολν, τον πεισματάρη, σιδερένιο γιο της εργατικής τάξης έλαχε ο κλήρος, να καθοδηγήσει την πατρίδα του μέσω του απαράμιλλου αγώνα για τη λύτρωση μιας σκλαβωμένης φυλής και για την αναδιαμόρφωση του κοινωνικού κόσμου.

(Ακολουθούν υπογραφές του Κεντρικού Συμβουλίου της Διεθνούς)

Ακολούθησε η τυπικά ευγενική απάντηση του Αμερικανού πρέσβη στο Λονδίνο, που δημοσιεύτηκε στους “Times” στις 6 Φλεβάρη 1865:

Κύριε, μου έχει ανατεθεί να σας πληροφορήσω ότι ο χαιρετισμός του Κεντρικού Συμβουλίου της οργάνωσής σας, που ως όφειλε διαβιβάστηκε μέσω αυτής της αντιπροσωπείας στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει παραληφθεί από εκείνον. Στο βαθμό που τα αισθήματα που εκφράζονται με αυτόν είναι προσωπικά, τα αποδέχεται με ειλικρινή και έντονη επιθυμία να μπορέσει να σταθεί ικανός να αποδειχθεί αντάξιος της εμπιστοσύνης που πρόσφατα ανανεώθηκε από τους συμπολίτες του και από τόσους φίλους της ανθρωπότητας και της προόδου σε όλο τον κόσμο. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει ξεκάθαρη συνείδηση ότι η πολιτική της δεν είναι ούτε θα μπορούσε να είναι αντιδραστική, αλλά ταυτόχρονα είναι αφιερωμένη στην πορεία που υιοθέτησε εξαρχής, της αποχής παντού από προπαγάνδα και άνομες επεμβάσεις. Επιδιώξει να είναι ακριβοδίκαιη σε όλες τα κράτη και όλους τους ανθρώπους και βασίζεται στα ευεργετικά αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας για υποστήριξη στο εσωτερικό και σεβασμό και καλή προαίρεση σε όλο τον κόσμο. Τα έθνη δεν υπάρχουν για τον εαυτό τους και μόνο, αλλά για να προωθούν την ευμάρεια και την ευτυχία της ανθρωπότητας μέσω καλοπροαίρετης επικοινωνίας και παραδειγμάτων. δια τούτο οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι ο σκοπός τους στην παρούσα σύγκρουση με τους στασιαστές που διατηρούν σκλάβους, ως τον σκοπό της ανθρώπινης φύσης και αντλούν νέo θάρρος για να επιμείνουν, από την μαρτυρία των εργαζόμενων της Ευρώπης, ότι η στάση της απάντησης του πρεσβευτή των ΗΠΑ τιμάται με την φωτισμένη τους έγκριση και την ειλικρινή τους συμπάθεια.

Έχω την τιμή να είμαι, Κύριε, πιστός σας υπηρέτης,

Τσαρλς Φράνσις Άνταμς

Εφημερίδα “Times”, 6 Φλεβάρη 1865

Αν σήμερα, που η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνείται ακόμα και την είσοδο σε συνδικαλιστές με το πρόσχημα της τρομοκρατίας, μοιάζει πολύ παράξενο ένας Αμερικανός πρόεδρος να απαντά έστω δι’αντιπροσώπου στη Διεθνή των Εργατών, αυτό δεν οφείλεται στην όποια-υπαρκτή- διαφορά ήθους των εκάστοτε ιστορικών προσώπων, αλλά στο γεγονός πως ο προοδευτικός ρόλος του καπιταλισμού όπως τον χαιρέτιζε ο Μαρξ έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί μαζί με τα υπολείμματα αβροφροσύνης του.

ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Και μετά το συλλαλητήρια για τη Μακεδονία με το Μίκυ Θεοδωράκη, που θεωρεί πως αυτοί της Χρυσής Αυγής την πατρίδα «την αγαπούν αλλά με ένα τρόπο εριστικό», σε ρόλο δολώματος των φασιστών που ψαρεύουν πελατεία στα θολά νερά του εθνικισμού, μας προέκυψε το σκάνδαλο της Novartis. Δέκα πολιτικούς δείχνουν προστατευόμενοι μάρτυρες στις καταθέσεις τους να εμπλέκονται σε υποθέσεις δωροδοκίας της φαρμακοβιομηχανίας κι αυτοί αντί να αντικρούσουν τις κατηγορίες στηρίζουν την υπερασπιστική τους γραμμή στην αμφισβήτηση της  αναξιοπιστίας των μαρτύρων. Και σχεδόν στο σύνολό τους μοιάζει να έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και να επαναλαμβάνουν το στερεότυπο περί πολιτικής σκευωρίας. Κι από κοντά οι δημοσιογράφοι, σαν να βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πως οι ελευθερίες του τύπου και της γνώμης είναι χίμαιρες του παλιού καιρού. Κι έτσι ποιος θα τολμήσει να εναντιωθεί στην αστική εξουσία και τους υπηρέτες της, τα ΜΜΕ και τους πολιτικάντηδες;

Και πάλι ένα κουβάρι αποκαλύψεις, παραπλανήσεις και συμβιβασμοί. Αποκαλύπτεται πως υψηλόβαθμοί  πολιτικοί του προ μνημονίων δικομματισμού   έχουν μπλεχτεί  σε βρώμικη υπόθεση διαφθοράς και  ιδιοποίησης δημόσιου χρήματος. Στο τέλος δεν θα είναι έκπληξη αν φανεί πως πολύς θόρυβος για το τίποτε. Όλοι τους θα βραχνιάζουν φωνάζοντας δικαιοσύνη, ενώ ο πιο αναλώσιμος από τους κατηγορούμενους για το σκάνδαλο μπορεί και να  τιμωρηθεί, για να μας μπουκώσουν με την ψευδαίσθηση απόδοσης δικαιοσύνης. Κι ίσως γι’ αυτό ο Α. Γεωργιάδης τόσο απελπισμένα ανάρθρως κραυγάζει. Γιατί αν οι πιο υπεροπτικοί και οι πιο σκληροί απέναντι στο λαό υπήρξαν αυτοί  που έχοντας βγει από τον λαό υψώθηκαν απάνω  απ’  αυτόν είτε χάρη στην ευλυγισία τους είτε χάρη στις γροθιές τους δεν θα πρέπει όμως να ξεχνούν ούτε στιγμή πως είναι και οι πρώτοι αναλώσιμοι.

Κι είναι όλο αυτό το σκάνδαλο με τη Novartis μια από τις περιπτώσεις που κρύβει την καταχθόνια εξουσία του καπιταλισμού, των τερατωδών βιομηχανικών, χρηματιστηριακών,  οικονομικών δυνάμεων που μανουβράρουνε τις τύχες των κρατών, όλων των εργαζομένων.  Δημοκρατίες, φασισμοί, όλα τους έρχονται  βολικά.  Όλα μπορούν να χρησιμέψουν, η ληστεία και ο ιδεαλισμός, η ευγένεια και η ατιμία, για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά τους.  Κι επειδή πια κανείς που στριμώχνεται για λίγα ψίχουλα εξουσίας   δεν είναι αφελής για να την πατήσει από άγνοια, είναι αυτονόητο πως η διαφοροποίηση παίζεται στο αντάλλαγμα. Ανάλογα  με τα γούστα και το αντάλλαγμα,  δόξα,  χρήμα η έγκλημα. Οι κολακείες της ματαιοδοξίας, τα δωράκια που χρησιμοποιούνται σαν δόλωμα ακόμα και  μια υπόσχεση  βοηθούν στον εξανδραποδισμό. Το  παιχνίδι θα είχε κερδηθεί, όσο οι ταξικοί αγώνες είναι σε ύφεση, αν  όλοι αυτοί που θέλουν να διαφεντεύουν τον κόσμο μπορούσαν να βρεθούν σύμφωνοι για τη μοιρασιά του. Γιατί η πολιτική, η οικονομία, η διανόηση έχουν μπλεχτεί τόσο πολύ με την αστυνομία, το στρατό των κρατών που όλοι αυτοί καταλήγουν να αποτελούν  ένα σώμα. Δεν ξέρει πια κανείς  μέσα σ’ αυτό το ενοποιημένο ανακάτωμα ποιος συλλαμβάνει και ποιος συλλαμβάνεται. Τις πιο πολλές φορές ένας αλληλοεκβιασμός καταστρέφει κάποιους.
          Κι αν  οι μηχανισμοί για προώθηση των σκευασμάτων της που χρησιμοποιούσε η φαρμακοβιομηχανία αποκαλύπτονται από τις ΗΠΑ αυτό δεν δείχνει παρά πως όταν απειλούνται συμφέροντα ανταγωνιστών και κλονίζονται στοιχειώδεις κανόνες οικονομικού παιχνιδιού που δεν αφήνουν περιθώρια για διαπραγματεύσεις και συναινετικές διανομές μεταξύ των ενδιαφερομένων, τότε οι ανταγωνιστές αλληλοκαρφώνονται και ο ένας δίνει τον άλλο.  Και οι  καινούργιοι σύμμαχοι που προκύπτουν δελεάζουν τους εργαζόμενους ανά τον κόσμο με υποσχέσεις πάταξης της διαφθοράς για να τους χρησιμοποιήσουν  μόνο για τους δικούς τους σκοπούς.

Και μήπως αυτές οι μέθοδοι πλουτισμού δεν είναι αρκετά διαδεδομένες και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό νομιμοποιημένες; Πώς δημιουργείται ο πλούτος τόσων ανθρώπων, εγχωρίως και διεθνώς, που συνωστίζονται στην πολιτική, καλλιτεχνική, πνευματική ζωή; Με κάτι τέτοιες αποκαλύψεις, όταν πρόσκαιρες σκοπιμότητες και αλληλοϋποβλέψεις αποκαλύπτουν ορισμένα ονόματα, από καιρού εις καιρόν θα αποσύρονται μερικοί αλλά πάντα θα μένουν αρκετοί να συνεχίζουν.

Και η κυρίαρχη ιδεολογία θέλει να μας πείσει ότι όλα, κατάρρευση θεσμών και προσώπων,  είναι ευθύνη μερικών ανθρώπων, άντε και κάποιων εταιρειών, που καταχράστηκαν εξουσία, χρήμα κλπ. Μόνο που σ’ όλο τον καπιταλιστικό κόσμο ευνοούνται οι μηχανισμοί, ανάλογα με τα συγκυριακά και ιδιοτελή συμφέροντα,   οι οποίοι επιτρέπουν απρόσκοπτα την παραβίαση κανόνων, που  υποστηρίζονται μάλιστα και από θεσμικά πλαίσια, που προσδιορίζουν τις συμπεριφορές έναντι του δημοσίου χρήματος και συμφέροντος.  Γιατί η νομιμότητα και η απονομή δικαιοσύνης σε τέτοια ζητήματα  είναι περισσότερο θέμα προσωπικών προνομίων, συγκυρίας, συσχετισμού δύναμης  παρά αποτέλεσμα ισότητας δικαίου και ηθικής επιλογής. Αρχές και κανόνες που επέβαλλαν οι λαϊκοί αγώνες στο αστικό κράτος για περιορισμό των αυθαιρεσιών των καπιταλιστών, μόλις αλλάξουν οι ταξικοί συσχετισμοί αναιρούνται αυθαίρετα  ή και με χίλιες δικαιολογίες.

Κι αν η αποκάλυψη τέτοιων σκανδάλων έχει κάτι θετικό είναι γιατί αποκαλύπτει την πραγματική φύση του καπιταλισμού, πόσο ισχύ έχουν δικαιώματα και νόμοι και πώς ελέγχεται η κατεύθυνση, ενεργοποίηση ή αναστολή θεσμικών λειτουργιών για να εξασφαλιστεί το κέρδος.

«Έξυπνα βραχιολάκια» θα φοράει η εργοδοσία στους εργαζόμενους

       

Τις συνθήκες σκλαβιάς που συνεπάγεται για τους εργαζόμενους ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και το κυνήγι του κέρδους, αναδεικνύει το παράδειγμα του αμερικάνικου μονοπωλίου ηλεκτρονικού λιανικού εμπορίου της «Amazon», που πριν μερικές μέρες πήρε οριστικά την τελική έγκριση για μια «ευρεσιτεχνία» με την οποία θα ελέγχει το προσωπικό της και θα το …επαναφέρει στους επιθυμητούς ρυθμούς εργασίας.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για το λεγόμενο «έξυπνο ηλεκτρονικό βραχιολάκι» που η εργοδοσία θα φοράει στους εργαζόμενους, με στόχο την ακριβή και συνεχή καταγραφή κάθε κίνησης των χεριών τους και με μικρές δονήσεις εάν κριθεί πως δεν είναι «σωστή» η κίνησή τους, θα τους καθοδηγεί προς τη σωστή κατεύθυνση και θέση των προϊόντων, ελέγχοντας με αυτόν τον τρόπο όλες τις κινήσεις τους. Δηλαδή, ανάλογα με τη «συμπεριφορά» του εργαζόμενου, το «βραχιολάκι» θα «βοηθά να στέλνονται τα απαραίτητα μηνύματα συμμόρφωσης σε αυτόν, με μικρές …δονήσεις, που θα τον κατευθύνουν ανάλογα με το τι χρειάζεται να κάνει για να διορθώσει τις κινήσεις του».

Το «έξυπνο βραχιολάκι» πρόκειται να εφαρμοστεί πλατιά σε μονάδες της εταιρείας στην Ιταλία. Όπως εξηγούσαν στελέχη της «Amazon» σε διεθνή και ιταλικά ΜΜΕ, μέσα από την αποστολή «ραδιοκυμάτων» που το «βραχιόλι» θα στέλνει και θα λαμβάνει, θα εντοπίζεται πολύ συγκεκριμένα η τοποθεσία ενός εργαζόμενου και ο τρόπος που δουλεύει και βρίσκει προϊόντα. Έτσι – σύμφωνα με τα ίδια ρεπορτάζ και τις επισημάνσεις των στελεχών της εταιρείας – «αυτή η προσέγγιση θα μειώσει την ανάγκη για ενέργειες που καταναλώνουν παραπάνω χρόνο, όπως το πάτημα ενός κουμπιού ή το σκανάρισμα ενός μπαρκόουντ».

Από τη μεριά της, η εταιρεία σε ανακοίνωσή της τονίζει ότι τα τελευταία 20 χρόνια ο όμιλος έχει εισάγει «διάφορες τεχνολογικές καινοτομίες για να υποστηρίξει τους εργαζόμενούς μας στη διάρκεια του ωραρίου τους και για να καταστήσει πιο εύκολες και αποτελεσματικές τις διαδικασίες της εργασίας τους».

Επί της ουσίας, οι εφαρμογές της τεχνολογίας (ψηφιακή εποχή, ρομποτική κ.λπ.) που ήδη μεγάλοι μονοπωλιακοί χρησιμοποιούν, οδηγεί από τη μια σε απώλεια θέσεων εργασίας και από την άλλη σε ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αυτό συμβαίνει γιατί μπαίνουν στην υπηρεσία του καπιταλιστικού κέρδους και δεν αξιοποιούνται υπέρ των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου, όπως θα μπορούσε να κάνει μια κοινωνία και οικονομία, ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός, που βάζει ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της σημερινής εποχής.

ΟΤΑΝ O ...EΘΝΑΡΧΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ «ΠΡΟΣΦΕΡΕ» ΕΝΑ ΤΜΗΜΑ της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ στη ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ (!!)

 

Στείλτε το στους πατριδοκάπηλους: 

***σε υπόμνημά του στις 11 Γενάρη 1915, ο Βενιζέλος πρότεινε στον Βασιλιά Κωνσταντίνο «να παραχωρηθή προς τους Βούλγαρους το τμήμα Καβάλας, Δράμας, Σαρισαμπάν», υπό ορισμένες προϋποθέσεις και με τα ανάλογα ανταλλάγματα.3

Ελενη Μαρκακη:

Όταν ο ...Εθνάρχης Βενιζέλος θυσίαζε τμήματα της ελληνικής Μακεδονίας με αντάλλαγμα τη Μικρά Ασία, στο όνομα της Μεγάλης (για την αστική τάξη-εννοείται) Ιδέας🤮...

Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική!!! λένε οι κάθε λογής Μακεδονομάχοι... 

Να τους θυμίσω εδώ ότι ο ...Εθνάρχης Βενιζέλος -ως πιστός εντολοδόχος των Αγγλων και των συμφερόντων της της ντόπιας αστικής τάξης (τι ξύλινη γλώσσα, αλήθεια😊)- 

στις στις 11 Γενάρη 1915, πρότεινε στον Βασιλιά Κωνσταντίνο ''να παραχωρηθή προς τους Βούλγαρους το τμήμα Καβάλας, Δράμας, Σαρισαμπάν (Νέστος)'', υπό ορισμένες προϋποθέσεις και με τα ανάλογα ανταλλάγματα...
Κατά τα άλλα η πατριδοκαπηλία καλά κρατει...
https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9708392***

Σχόλια

Δείτε 1 ακόμη σχόλιο

Ελενη Μαρκακη «Δεν θα εδίσταζα», τόνισε μεταξύ άλλων ο Βενιζέλος, «όσο οδυνηρά και αν είναι η εγχείρησις, να συμβουλεύσω την θυσίαν της Καβάλας, όπως διασωθεί ο εν Τουρκία ελληνισμός και ασφαλισθή η δημιουργία αληθούς μεγάλης Ελλάδος...».5Η ουσία βέβαια βρισκόταν στο δεύτερο: Στη δημιουργία «αληθούς μεγάλης Ελλάδος».

Διαχείριση

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΘΗΣ πεστε ρε Ελενη στους Ανιστοριτους και Μπατριωτες!!

Διαχείριση

Μου αρέσει!

 · Απάντηση · 2 ώρες

Ελενη Μαρκακη

🤣

Δι

Αλεξανδρος Λελεκανος ΠΟΛΛΟΙ...ΟΙ ΕΘΝΑΡΧΙΔΕΣ...ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ...

***

ΕΥΡΩΑΤΛΑΝΤΙΚΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ

Η πατριδοκαπηλία της αστικής τάξης

Η αστική τάξη «θυσίαζε» πόλεις της Μακεδονίας με αντάλλαγμα τη Μικρά Ασία (φωτ.: Ελληνες στρατιώτες στη Σμύρνη το 1919)

Διαχρονικά, η αστική τάξη ουδέποτε λογάριασε θυσίες για την ισχυροποίηση της εξουσίας της και του καπιταλισμού συνολικότερα, είτε σε ανθρώπους (ακόμα και δικούς της), είτε σε εδάφη κ.λπ. 

Ετσι, αν σε μια δεδομένη χρονική συγκυρία οι περιστάσεις απαιτούσαν την αλλαγή συνόρων, άλλοτε με την προσάρτηση εδαφών και πληθυσμών, άλλοτε με την παράδοσή τους («ζυγίζοντας» κάθε φορά τα αντισταθμιστικά οφέλη), η αστική τάξη δεν είχε ποτέ κανέναν ενδοιασμό να προχωρήσει στη μία ή την άλλη επιλογή. 

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προείχε και προέχει - ορθά από την σκοπιά της - στον πυρήνα των επιλογών της, ήταν και παραμένει το ταξικό της συμφέρον.

Χαρακτηριστική ως προς αυτό υπήρξε, μεταξύ άλλων, η πρόθεση της ελληνικής αστικής τάξης, το 1915, να παραδώσει μέρος του προσφάτως τότε ενσωματωμένου τμήματος της Μακεδονίας, με αντάλλαγμα μελλοντικά «δικαιώματα» στη νομή της Μικράς Ασίας - κομμάτι των γενικότερων «ευκαιριών» που «προσέφερε» η νέα πολεμική αναμέτρηση για την αναδιανομή του κόσμου (βλέπε Α' Παγκόσμιος Πόλεμος).

Αυτή η σχετικά άγνωστη πτυχή της Ιστορίας είναι εξαιρετικά επίκαιρη και χρήσιμη, αφού αναδεικνύει με τα έργα και τα λόγια των ίδιων των αστών την πατριδοκαπηλία τους, που γνωρίζει έξαρση για μια ακόμη φορά στις μέρες μας. 

Καταδεικνύει επίσης το πώς διαστρεβλώνεται η Ιστορία, πώς συσκοτίζονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα, προκειμένου να γίνουν πράξη οι σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ) για αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας (διάβαζε: αναβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού, στο πλαίσιο των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών στην περιοχή).

 Ετσι, το 1992, βασικό μέλημα της αστικής τάξης ήταν η «μάχη» για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα, κυρίαρχη έχει γίνει η επιλογή της σύνθετης ονομασίας. Και γύρω από αυτήν διεξάγεται η σύγκρουση «πατριωτών» και «μειοδοτών». 

Οπως και τότε...

Οταν η αστική τάξη «πρόσφερε» ένα τμήμα της Μακεδονίας στη Βουλγαρία...

Τον Αύγουστο του 1914 ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Επιδιώκοντας την είσοδο της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας στον πόλεμο με το μέρος της, η «Αντάντ» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία κ.ά.) απέδωσε στις αντίστοιχες κυβερνήσεις διακοίνωση, «συμβουλεύοντάς» τις να διευθετήσουν ειρηνικά τις μεταξύ τους διαφορές, ενώ ειδικότερα στη Βουλγαρία υποσχέθηκε εδαφικά ανταλλάγματα επί της Μακεδονίας και Θράκης.

 

Η άρχουσα τάξη της τελευταίας ωστόσο προσανατολιζόταν προς τις «Κεντρικές Δυνάμεις» (Γερμανία - Αυστροουγγαρία), τον έτερο ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, ενώ παράλληλα η Σερβία βρισκόταν σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση, υπό το βάρος της επίθεσης των αυστροουγγρικών δυνάμεων.

Ενόψει της επικείμενης επίθεσης στα Δαρδανέλια, το ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας και της Βουλγαρίας στις πολεμικές επιχειρήσεις τέθηκε ακόμα πιο επιτακτικά. Ετσι, «οι Σύμμαχοι προσεκάλεσαν ημιεπισήμως την Ελλάδα όπως τους βοηθήσει εν Δαρδανελλίοις. Αντί της βοηθείας ταύτης τη προσέφερον το βιλαέτιον της Σμύρνης».1

Ο Δ. Α. Κόκκινος αναφέρει σχετικά στο έργο του «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος»: 

«Αι προτάσεις των συμμάχων προς την Ελλάδα ως προς Βουλγαρίαν ήσαν σαφείς. Θα εντάσσοντο συγχρόνως... παρά τω πλευρώ των συμμάχων και η μεν Βουλγαρία θα ελάμβανε προσφερόμενα εκ μέρους της Ελλάδος το Σαρισαμπάν (Νέστος), την Δράμαν και την Καβάλαν, η δε Ελλάς δεκαπλάσιαν έκτασιν εις την Μικράν Ασίαν, όταν θα εγίνετο εκεί επιτυχής εκστρατεία. Δηλαδή η Ελλάς θα έδιδε τμήματα της χώρας και θα ελάμβανε ως αντιστάθμισμα εδάφη τα οποία δεν είχον εις τας χείρας των εκείνοι οι οποίοι τα υπέσχοντο».

2Το δέλεαρ ήταν πολύ ελκυστικό για την ελληνική αστική τάξη ώστε να το αγνοήσει.

Ετσι, σε υπόμνημά του στις 11 Γενάρη 1915, ο Βενιζέλος πρότεινε στον Βασιλιά Κωνσταντίνο «να παραχωρηθή προς τους Βούλγαρους το τμήμα Καβάλας, Δράμας, Σαρισαμπάν», υπό ορισμένες προϋποθέσεις και με τα ανάλογα ανταλλάγματα.3

Το σχετικό κείμενο δημοσιεύτηκε από φιλελεύθερες (φιλοβενιζελικές) εφημερίδες της Αθήνας στις 20 Μάρτη 1915. Βρετανικά κρατικά έγγραφα όμως δείχνουν πως οι σχεδιασμοί της «Αντάντ» για πραγματοποίηση «ικανοποιητικών εδαφικών παραχωρήσεων της Μακεδονίας» προς τη Βουλγαρία δεν περιελάμβαναν αρχικά παρά μια αόριστη νύξη, που συνοψιζόταν στο ότι «δεσμευόμαστε να βρούμε αλλού αποζημίωση για την Ελλάδα». Οι παραχωρήσεις αυτές θεωρούνταν «μια θυσία που προσφέρεται στον κοινό σκοπό»4(διάβαζε: των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων της «Αντάντ»).
...ως «θυσία» για την «αληθή μεγάλη Ελλάδα»

«Δεν θα εδίσταζα», τόνισε μεταξύ άλλων ο Βενιζέλος, «όσο οδυνηρά και αν είναι η εγχείρησις, να συμβουλεύσω την θυσίαν της Καβάλας, όπως διασωθεί ο εν Τουρκία ελληνισμός και ασφαλισθή η δημιουργία αληθούς μεγάλης Ελλάδος...».5Η ουσία βέβαια βρισκόταν στο δεύτερο: Στη δημιουργία «αληθούς μεγάλης Ελλάδος». Η αναφορά στους δοκιμαζόμενους ελληνικούς πληθυσμούς δεν αποτελούσε παρά το πρόσχημα, ένα περισσότερο «ευγενές» περιτύλιγμα, ή στην καλύτερη περίπτωση έναν δευτερεύοντα παράγοντα, στη στοιχειοθέτηση της εν λόγω επιχείρησης.

Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι περίπου δύο χρόνια πριν, ο Βενιζέλος είχε αντικρούσει το ενδεχόμενο οποιασδήποτε παραχώρησης προς τη Βουλγαρία, με το εξής σκεπτικό: 

«Η Ελλάς ουδέν δύναται να παραχωρήση εκ του εδάφους της εις την Βουλγαρίαν... Η Ελλάς εάν επρόκειτο να παραχωρήση τι θα έπρεπε να παραχωρήση ελληνικότατους πληθυσμούς περιλαμβάνοντας και την πόλιν της Καβάλλας, είτε να εκθέση την ασφάλειαν των συνόρων της προς την Θεσσαλονίκην...».6

Στο Β' Υπόμνημά του προς τον βασιλιά στις 17 Γενάρη 1915, προσέθετε: 

«Αι παραχωρήσεις εν Μ. Ασία, ων εισήγησις μοι εγένετο δύνανται να λάβουν έκτασιν τοιαύτην, ώστε εις την εκ των νικηφόρων προελθούσαν διπλήν Ελλάδα να προστεθή άλλη μία εξ ίσου μεγάλη και όχι βέβαια ολιγότερον πλούσια Ελλάς». Το επιχείρημα του ασύγκριτου - σε σχέση με άλλες διεκδικούμενες περιοχές - πλούτου της Μικράς Ασίας επαναλαμβάνεται και πάλι στη συνέχεια του Υπομνήματος, προτού γίνει καν λόγος για τους ελληνικούς πληθυσμούς.7

«Ως προς τον τρόπον της παραχωρήσεως», έγραφε η εφημερίδα «Εμπρός» στις 21 Μάρτη 1915, «ο κ. Βενιζέλος εξέφρασε την σκέψιν ότι διά της παρεμβάσεως των Δυνάμεων θα εξησφάλιζε την υπό της Βουλγαρίας εξαγοράν της περιουσίας των κατοίκων, οι οποίοι θα μετηνάστευον εις την Ελλάδα και ότι θα αντηλλάσσοντο οι Ελληνικοί και Βουλγαρικοί πληθυσμοί εκατέρωθεν, ήτοι οι εν Μακεδονία Βουλγαρικοί και οι εις το παραχωρηθησόμενον τη Βουλγαρία τμήμα Ελληνικοί». Οπως διαπιστώνουμε, το απάνθρωπο μέτρο της ανταλλαγής των πληθυσμών είχε προκύψει για τους ελληνικούς και βουλγαρικούς πληθυσμούς τού υπό διαπραγμάτευση τμήματος της Μακεδονίας πολύ πριν το 1923 (μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή). Αξίζει να σημειωθεί πως στην ίδια περιοχή είχαν καταφύγει ήδη δεκάδες χιλιάδες Ελληνες πρόσφυγες από τα εδάφη της Μακεδονίας και της Θράκης που είχε προσαρτήσει η Βουλγαρία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913).Ζήτημα «μάλλον πολιτικόν και οικονομικόν, παρά εθνικόν...»

Οι προτάσεις Βενιζέλου δεν έγιναν αποδεκτές από τη φιλοβασιλική μερίδα της αστικής τάξης και το Επιτελείο Στρατού (Ι. Μεταξάς), το οποίο αιτιολόγησε τη στάση του υπογραμμίζοντας πως «η επέκτασις εις την Μικρασίαν ήτο και στρατιωτικώς ασύμφορος και πολιτικώς επικίνδυνος διά την Ελλάδα».8

Οι Σύμμαχοι από την άλλη καθιστούσαν σαφές πως οι όποιες μελλοντικές παραχωρήσεις στη Μικρά Ασία συνδέονταν άμεσα με την εγκατάλειψη της Καβάλας και των περιχώρων της από τους Ελληνες.9

Τελικά, καμιά διπλωματική ενέργεια δεν έλαβε χώρα σχετικά, αφού σύντομα η Βουλγαρία τάχθηκε στο πλευρό των «Κεντρικών Δυνάμεων».

Αναφορικά με τις πραγματικές προθέσεις του Παλατιού γύρω από το ζήτημα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συνομιλίες μεταξύ του Κωνσταντίνου και του πρέσβη της Βουλγαρίας Πασάρωφ, στον οποίο και δήλωσε εμπιστευτικά στις 18 Αυγούστου 1915:

 «Ο Βενιζέλος (...) φοβείται ότι, καταλαμβάνοντες την Μακεδονίαν, θα γίνετε κατά 1, 1/2 εκατομμύριον ισχυρότεροι και επικίνδυνοι δι' ημάς. Εγώ δεν συμμερίζομαι την πολιτικήν αυτήν διότι δεν μπορώ να εμποδίσω την πρόοδον του (βουλγαρικού έθνους)... Και αφού οι δύο λαοί είμεθα με την Γερμανίαν, το δυσκολώτερον των ζητημάτων μας, το της Καβάλας, θα το λύσωμεν ικανοποιητικώς διά τας δύο χώρας, διότι το ζήτημα τούτο είναι διά σας μάλλον πολιτικόν και οικονομικόν, παρά εθνικόν».10

Λίγο αργότερα, με τις «ευλογίες» του Βενιζέλου,

 οι στρατιωτικές δυνάμεις της «Αντάντ» αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη, κατέλαβαν τη Μυτιλήνη, το Καστελόριζο και την Κέρκυρα, αντικατέστησαν τις ελληνικές αρχές σε μεγάλα τμήματα της Μακεδονίας, ενώ προχώρησαν και στο ναυτικό αποκλεισμό της νότιας Ελλάδας, με αποτέλεσμα το θάνατο εκατοντάδων από πείνα. 

Ακολούθησε η κατάληψη των Κυκλάδων, της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, καθώς και ο βομβαρδισμός της Αθήνας και του Πειραιά.

Οι βασιλικοί, από τη μεριά τους, 

θέλοντας να επιβάλουν την πολιτική της «ουδετερότητας» της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέδωσαν αμαχητί στις γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις το στρατηγικής σημασίας οχυρό του Ρούπελ, το Δ' Σώμα Στρατού, που έδρευε στην Καβάλα (οι άνδρες του οποίου στάλθηκαν στη Γερμανία και εκατοντάδες πέθαναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες), και κατά συνέπεια ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία.

Ολα τα παραπάνω σπάνια αναδεικνύονται και ακόμα πιο σπάνια αποτελούν αντικείμενο συζήτησης. 

Οι αναθεωρητές και πλαστογράφοι της Ιστορίας παραγνωρίζουν συνειδητά διαχρονικά στοιχεία της πολιτικής της αστικής τάξης. 

Πόλεμοι, σφαγές, βίαιες και αναγκαστικές εκτοπίσεις ολόκληρων πληθυσμών από τις εστίες τους (όπως η ανταλλαγή των πληθυσμών)... 

Ετσι λύνουν οι άρχουσες τάξεις το «εθνικό ζήτημα» την εποχή του ιμπεριαλισμού, όπου οι εθνικές μειονότητες δεν αποτελούν παρά ένα ακόμα διαπραγματευτικό «χαρτί» στο μοίρασμα και ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Παραπομπές:

1. «Εμπρός», 3/3/1915.

2. Κόκκινος Δ. Α., «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», τ. 3, εκδ. «Μέλισσα», Αθήνα, 1971, σελ. 1134.

3. Βεντήρης Γ., «Η Ελλάς του 1910 - 1920», εκδ. «Ικαρος», Αθήνα, 1931, σελ. 270.

4. Εγγραφα του Foreign Office, 23 και 26 Ιανουαρίου 1915, Φάκελος 173/11, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

5. Α' Υπόμνημα του Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο, 11 Ιανουαρίου 1915.

6. Απάντηση Βενιζέλου σε τηλεγράφημα του Ιωνέσκου (τέλη 1912), Φάκελος 173/265, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

7. «Εμπρός», 22/3/1915.

8. Βεντήρης Γ, ό.π., σελ. 269 - 273.

9. Τηλεγράφημα Δ. Σισιλιανού προς το υπουργείο των Εξωτερικών, 8/8/1915, Φάκελος 173/10, Αρχείο Βενιζέλου (Μουσείο Μπενάκη).

10. Βουρνάς Τ., «Ιστορία της Νεότερης και Σύγχρονης Ελλάδας», τ.Β., εκδ. «Πατάκης», Αθήνα, 2001, σελ. 167.

Γ. A.