Για να Μην ξεχνάμε την "Κουρ(ι)άδα" και τους Συνεργάτες της,,Ντοκουμέντα

  του Χ. Ζουλιάτη !!

kαι απ΄το κατιούσα !!

Χρήστος Ζουλιάτης:

_______Κάποιοι θα ξεχαστούν, ο ΜΑΝΟΣ όχι!!!🌺
Επειδή άρχισαν τα λιβανιστήρια 

(Δ.Τζανακόπουλος «Ο Γιώργος Κουρής υπήρξε πιστός στη δημοσιογραφία μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του») και πως τάχα «ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας», 

καλό είναι να μάθουμε τον βίο και την πολιτεία του Γ.Κουρή και πώς η «Αυριανή», σαν καθαρόαιμο ρυπαρό έντυπο βοθρολυμάτων και αντλώντας θέματα από το βόθρο της, καταφέρθηκε κατά του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ. Σε αυτή την κόντρα που πήρε μεγάλες διαστάσεις, ας δούμε την τότε ενορχηστρωμένη επίθεση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ακόμα και η Μελίνα, σαν υπουργός πολιτισμού, που τάχθηκαν υπέρ του Κουρή.:

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Μάνος Χατζιδάκις / Εντελώς μόνος, χωρίς φίλους, στη μάχη κατά της «Αυριανής» και του φασισμού.

Πριν λίγες μέρες ανάρτησα εδώ στο ιστολόγιό μου «Good Life@Facebook» μερικά, σχεδόν άγνωστα στον πολύ κόσμο, στοιχεία για την αθέατη πλευρά της Μελίνας Μερκούρη 

και επειδή στον Όλυμπο υπάρχει .... συνωστισμός από Θεές και Θεούς, δεν χωράει άλλους, και επειδή κάποιοι είπαν πως η Μελίνα ήταν η αγαπημένη του Μάνου Χατζιδάκι και, ακόμα,

 επειδή υπήρξε απειλή ("υπάρχουν και δικαστήρια", γράφτηκε κι αυτό), 

καλό είναι να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και να δούμε, ποιοι (ΔΕΝ) αγαπούσαν τον Μάνο, ποιοι (ΔΕΝ) του συμπαραστάθηκαν και ποιοι τον πολέμησαν στη μάχη που έδινε ο Χατζιδάκις κατά της φασιστικής «Αυριανής» των Κουρήδων.
Ας δούμε πρώτα τι έγινε τότε και μετά, ποια θέση πήρε η Μελίνα Μερκούρη στο θέμα αυτό.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δηλώσει πως "Η Αυριανή είναι υπόδειγμα δημοσιογραφίας"

Ήδη η «Αυριανή» σαν καθαρόαιμο ρυπαρό έντυπο βοθρολυμάτων, είχε πάντα στην μπούκα τον Μ.Χατζιδάκι και έγραφε αντλώντας θέματα από το βόθρο της. 

Τα πράγματα έγιναν πιο σοβαρά και επικίνδυνα, σε σημείο που να τον εξοργίσει και για ό,τι αφορούσε τον εαυτό του, αλλά και γιατί έβλεπε πως, ο φασισμός ήταν στην καθημερινή μας ζωή και έμπαινε στα σπίτια μας με τη φυλλάδα του Κουρή. 

Σκεφτείτε ότι τότε η «Αυριανή», πουλούσε 150.000-200.000 φύλλα ημερησίως, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Όλα, λοιπόν, ξεκίνησαν από τη συναυλία (7 Σεπτεμβρίου 1987) που έδωσε ο Μάνος Χατζιδάκις με την Νανά Μούσχουρη στο Παναθηναϊκό Στάδιο. 

Μετά από δυο τραγούδια παίρνει το μικρόφωνο για να καταγγείλει την «Αυριανή» που κατά καιρούς είχε γράψει λίβελους εις βάρος του, με λεξιλόγιο βόθρου και να καταγγείλει τον επικίνδυνο ρόλο της. Και λέει «…τη φυλλάδα που μολύνει τον ελλαδικό χώρο με αναίδεια, χυδαιότητα, τραμπουκισμό και κολακεία συμπολιτών μας (...) που κολακεύεται να πιστεύει σαν τον Καραγκιόζη ότι αυτή έριξε τον Καραμανλή. Ενώ το μόνο που κατάφερε ήταν να κατακρημνίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (...). Που ισχυρίζεται ότι προστατεύει τη δημοκρατία όσο είναι δυνατόν να την προστατεύει ένα τρωκτικό της. Που αποκομίζει κέρδη κολακεύοντας την αγραμματοσύνη και την ασημαντότητα, σαν άλλη Αγία Αθανασία του Αιγάλεω. Η ''Αυριανή'' πρέπει να κλείσει. Κι αυτό είναι το νόημα της αποψινής συμμετοχής μου στο Καλλιμάρμαρο».

ΔΕΙΤΕ το βίντεο (από Ελένη Μαρκάκη) 

Φυσικά η «Αυριανή» απάντησε με ό,τι πιο χυδαίο λεξιλόγιο διέθετε, μέσω ενός λαϊκιστή «δημοσιογράφου», ταγμένος στο σκυλολόι της εφημερίδας που, μάλιστα έχει γράψει και ένα ογκώδες βιβλίο «Στα άδυτα της ΚΥΠ». Δηλαδή, αυτά που ήξερε καλά «από μέσα»:

«Χθες εμφανίσθηκε κι ένας χαμερπής ομοφυλόφιλος, ένας κίναιδος ολκής, να σε αποκαλέσει φίλε αναγνώστη, φασίστα! Μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους και με μια εμπάθεια που διακρίνει τους παθητικούς ανώμαλους, εδήλωσε ότι η εφημερίδα που διαβάζεις είναι φασιστική και συνεπώς εσύ, ο αναγνώστης, φασίστας! Και τα εδήλωσε δημόσια τα θηλυκά του εμέσματα, ένα κνώδαλο που γλείφει από τότε που υπάρχει, τις πατούσες του φασισμού. […]. Πώς είναι δυνατόν

ένα κάθαρμα να αφήνεται ελεύθερο με λύσσα και πάθος όλους αυτούς τους πολίτες να τους βρίζει με την χυδαιότητα των οίκων ανοχής; Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον απαίσιο εκμαυλιστή νέων, που ακούει στα ονόματα Μανωλία, Μάνια, Μινού Χατζηδού, ποιος επέτρεψε σε αυτό το απόβρασμα να παίρνει το μικρόφωνο στα χέρια του και να εκθέτει οργανωτές μιας φιλανθρωπικής εκδήλωσης και να διασύρει τον Δήμο Αθηναίων υπό την αιγίδα του οποίου ετέθη; […]. Αυτό το σκουληκιασμενο τομάρι αποτελεί στίγμα για τη σημερινή ελληνική κοινωνία. Να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το ηθικό ΑIDS αυτού του βρωμερού υποκείμενου. Αρκετοί νέοι πλήρωσαν ακριβά τη γνωριμία τους μαζί του. Όχι άλλα θύματα».

Στο ίδιο φύλλο ο αμείλικτος πόλεμος συνεχίζεται, σαρκάζοντας χυδαία, πάνω απ΄όλα, την ερωτική ταυτότητα του Χατζιδάκι και ζητά με δημοσίευμα «Παρακαλούνται όσοι

κατά καιρούς είχαν οποιαδήποτε σχέση με τον Μάνο Χατζιδάκη να μας γράψουν ή να μας τηλεφωνήσουν για τις εμπειρίες τους, προκειμένου να συμπληρώσουμε μια μεγάλη έρευνα που έχουμε ξεκινήσει για την αφεντιά του». 

Ανάμεσα στο «επιτελείο» της κιτρινοδημοσιογραφίας ήταν ο Μάνος Χάρης, ο Αιμίλιος Λιάτσος, η Αγγελική Νικολούλη, ο Άρης Πορτοσάλτε, ο Θοδωρής Δρακάκης ο Γιώργος Μαύρος και άλλοι εκλεκτοί σαλταδόροι.

Σύσσωμο όλο το αληταριό του ΠΑΣΟΚ, 

βουλευτές και υπουργοί, έσπευσαν να στηρίξουν την Αυριανή με δηλώσεις, τάχαμου, υπέρ της ελευθερίας του τύπου. Όλος ο καλός ο κόσμος παρήλασε από τις κίτρινες σελίδες της κουραδοφυλλάδας: Κ.Λαλιώτης, Μ.Κουτσόγιωργας, Κ.Κουλούρης, Α.Δροσογιάννης, Θ.Πάγκαλος, Μ.Παπαϊωάννου, Δ.Μπέης, Φ.Πετσάλνικος, Ν.Ψαρουδάκης, Γ.Δασκαλάκης, Π.Ζακολίκος κ.ά και μερικοί ακόμα από τους, ας πούμε, δημοκρατικούς χώρους: Γ.Α.Μαγκάκης, Μ.Δρετάκης, Γ.Ζίγδης, Ν.Κακαουνάκης, Φ.Κουβέλης κ.ά. (αρχίζει να με πιάνει ναυτία)…

Ο τότε, κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Ρουμπάτης (σήμερα αφεντικό στην ΕΥΠ), δήλωσε:

 «Ο κ.Χατζιδάκις με τις χθεσινές δηλώσεις του […] προσφέρει κακές υπηρεσίες στη δημοκρατία και προσβάλλει τους χιλιάδες αναγνώστες της εφημερίδας».

Κράτησα για το τέλος τις δηλώσεις συμπαράστασης στην «Αυριανή», του Μανώλη Γλέζου, πρόεδρου της ΕΔΑ (λέμε τώρα), σε συντεταγμένη γραμμή με την τότε πρασινοκυβέρνηση που την λιβάνιζε από το 1981 με τα αντίστοιχα οφίτσια:

 «Η απροσδόκητη επίθεση του Μάνου Χατζιδάκι ενάντια στην Αυριανή αποδεικνύει ότι, ο συμπαθής πολιτιστικός κύκλος που κινείται γύρω από τον κ.Καραμανλή, έχασε την ψυχραιμία του και βρίσκεται σε απόγνωση. Ο ελληνικός λαός από το 1981, καταδίκασε τη δεξιά και είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψουμε πίσω στην περίοδο που τις εφημερίδες τις έκλειναν με τη βία. Οι πνευματικοί άνθρωποι δεν μπορούν με καμια δικαιολογία να προσβάλλουν τους ανθρώπους που τη διαβάζουν με κοσμητικά επίθετα που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα».

Πάμε να δούμε τι είπε η Μελίνα Μερκούρη, υπουργός πολιτισμού που, λέγεται ότι,αγαπούσε τον Μάνο Χατζιδάκι, το ίδιο και αυτός, και που χωρίς να τον

κατονομάσει, τον σταύρωσε με ταβανόπροκες στην «Αυριανή»: 

«Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας να βγαίνει κάποιος και να καταφέρεται στην ελευθεροτυπία. Πάλεψα μια ολόκληρη ζωή και παλεύω για την ελευθερία του Τύπου και φυσικά είμαι αντίθετη με το κλείσιμο μιας εφημερίδας. Άλλωστε, το να λέμε να κλείσει οποιαδήποτε εφημερίδα, είναι παράλογο και μπορεί να οδηγήσει σε πιο άγρια πράγματα. Όσο για τη λέξη ‘’φασισμός’’ σήμερα λέγεται εύκολα απ’ όλους, ενώ όταν έπρεπε μόνο μερικοί την είπαν». 

Ναι, Μελινάκι, το πιάσαμε το υπονοούμενο «όταν έπρεπε μόνο μερικοί την είπαν». 

Ξέρεις, μερικοί την είπαν με τις πράξεις τους και ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Μάνος Χατζιδάκις, ενταγμένος στην ΕΠΟΝ, τότε που εσύ χαριεντιζόσουν με μαυραγορίτες και δοσίλογους, πίνοντας τα ποτά σας στο «Παν», στην οδό Ακαδημίας 4, κάτω ακριβώς από το πολυτελέστατο σπίτι του πάμπλουτου συζύγου σου Π.Χαροκόπου και πίσω σας, ακριβώς πίσω σας, ήταν η οδός Μέρλιν, με το αρχηγείο της Γκεστάμπο, όπου τα βογγητά των συλληφθέντων πατριωτών. κομμουνιστών, αριστερών και δημοκρατών, πνίγονταν στα χάχανα της παρέα σας.

Συμπαραστάτης στον αγώνα του Μάνου Χατζιδάκι στάθηκε το ΚΚΕ με τον Ριζοσπάστη, όπου σε ένα αφιέρωμα της δημοσιογράφου Σοφίας Αδαμίδου, διαβάζουμε ΚΛΙΚ --->ΕΔΩ

Θα κλείσω με μια επισήμανση που βρήκα στη «Σελίδα του Νίκου Σαραντάκου» που λέει: 

«Δέχομαι επίσης ότι ο Χατζιδάκις με την έκκλησή του παραβίασε τη δεοντολογία, αφού (όπως ρητά παραδέχτηκε κι ο ίδιος) εκμεταλλεύτηκε την προβολή της συναυλίας για να προωθήσει μια προσωπική πολιτική εκστρατεία. Ίσως όμως, ήταν ο μόνος τρόπος που έβλεπε για να αντιμετωπίσει έναν πανίσχυρο προπαγανδιστικό μηχανισμό. Και βέβαια, όταν είπε την περίφημη φράση ‘’Η Αυριανή πρέπει να κλείσει’’, δεν εννοούσε να απαγορευτεί με κυβερνητική απόφαση ή να της επιβληθεί λογοκρισία, εννοούσε να πάψει να έχει αναγνώστες και επιρροή».

Κείμενα-Επιμέλεια: Χρήστος Ζουλιάτης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ την ανάρτηση για την Μ.Μερκούρη---> ΕΔΩ

πηγή 

Πριν λίγο είδαμε και την ανάρτηση στο κατιούσα 

Σας την παραθέτουμε: 

Δέκα πράγματα που χρωστάμε στον Γιώργο Κουρή

30-04-2018

Δέκα στιγμιότυπα και ιστορίες από την κρύπτη του Αυριανισμού:

Ο Γιώργος ο Κουρής, προτού γίνει ένθερμος οπαδός του Αλέξη Τσίπρα, ήταν οπαδός… βασικά όποιου έγινε πρωθυπουργός από την μεταπολίτευση και έπειτα. Μέχρι που σταμάτησε να είναι.

   Γιάννης Α-Γιάννης
Σε ένα τρομερό παιχνίδι της μοίρας, ο εκδότης Γιώργος Κουρής πέθανε την ημέρα των γενεθλίων της Δήμητρας Λιάνη αλλά και της επετείου της αυτοκτονίας του Αδόλφου Χίτλερ (αν και θα ήταν πιο ταιριαστό αν συνέπεφτε με την επέτειο θανάτου του Γκέμπελς). 
Ο Γιώργος ο Κουρής, προτού γίνει ένθερμος οπαδός του Αλέξη Τσίπρα, ήταν οπαδός… βασικά όποιου έγινε πρωθυπουργός από την μεταπολίτευση και έπειτα. Μέχρι που σταμάτησε να είναι.

Η μόνη κόντρα τους, στην οποία τα ΜΜΕ του Γιώργου Κουρή έδειξαν μια κάποια συνέπεια είναι εκείνη με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον οποίο «κατηγορούσαν» σταθερά ως ομοφυλόφιλο. 
Κατά τα λοιπά, ο Κουρής ήταν με το Μητσοτάκη στην «αποστασία» και κατά του Παπανδρέου, με τον οποίο μάλιστα αργότερα δημιούργησαν και κοινά ΜΜΕ. Έπειτα ήταν με τον Ανδρέα Παπανδρέου, μετά δεν ήταν με τον Ανδρέα Παπανδρέου και δημοσίευε συκοφαντικά κείμενα και φωτογραφίες της Λιάνη. 
Στην διαδοχή του Ανδρέα ήταν με τον Σημίτη κατά των Αρσένη και Τσοχατζόπουλου. Έπειτα δεν ήταν με τον Σημίτη. 
Έπειτα ήταν με τον Καραμανλή. Έπειτα ήταν κατά του Καραμανλή. Έπειτα με τον Γιώργο Παπανδρέου. Μετά κατά του μνημονίου και υπέρ του Αλέξη Τσίπρα. Μετά κατά του Μνημονίου, αλλά με τον Αλέξη Τσίπρα.

Πέρα όμως από το να εξυμνούμε την συνέπεια του ανδρός, έτσι γενικά και αόριστα ας δούμε μερικά από όλα όσα μας προσέφερε ο σπουδαίος εκδότης και δημοσιογράφος.

10 Τα Ζουζούνια

Θα μπορούσε στη θέση των Ζουζουνιών, να βρίσκεται ο καρπός του έρωτα του Νίκου Ευαγγελάτο με την Ερατώ των «Ψιθύρων Καρδιάς», ο Χρήστος Σαντικάι. Ή η εισαγωγή των 12χρονων στη υπερσεξουαλική φάση της ζωής τους, με τους Mazoo and the Zoo. Επιλέξαμε να αναφερθούμε όμως στο βαρύ κεφάλαιο του Alter, τα Ζουζούνια. 
Ένα πρόγραμμα που συνήθως έμπαινε «σφήνα» στα υπόλοιπα προγράμματα του σταθμού, και περιελάμβανε παιδικά τραγούδια, εκτελεσμένα από τα πιο φάλτσα παιδάκια που μπόρεσε να βρει η παραγωγή και στοίχειωναν τα όνειρα των γονιών έπειτα από παιδικά πάρτι ή τα άφηναν να «παίζουν» στο youtube. Fan όσο και fun fact: Τα Ζουζούνια, ήταν ένας από τους λόγους που το Alter συνέχισε να χρηματοδοτείται απρόσκοπτα μέχρι που έκλεισε. «Σύμφωνα με την αποτίμηση των άυλων περιουσιακών στοιχείων που δέχτηκαν οι τράπεζες ως εγγύηση, το τρέιλερ για τη σειρά «τα στρουμφάκια» άξιζε 1,1 εκατομμύριο ευρώ. Τα 4 τρέιλερ της επίσης παιδικής σειράς «τα Ζουζούνια» τιμολογήθηκαν 2 εκατομμύρια». Και κάπως έτσι το Alter, έπαιρνε δάνεια. Άλλωστε τα παιδιά είναι… θησαυρός.

Ένα μόλις 24ωρο μετά την ημέρα των ερωτευμένων το 1990 -για να μην βγάζει και μά

9 Ο Ευάγγελος Βενιζέλοςτι- και την ώρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου και 4 ακόμα υπουργοί οδηγούνται σε ειδικό δικαστήριο, ιδρύεται η Ελεύθερη Τηλεόραση Α.Ε και έναν μήνα αργότερα, ξεκινά το πρόγραμμα του θρυλικού καναλιού 29. Δημιούργημα του Γιώργου Κουρή και τηλεοπτική συνέχεια της Καθημερινής. 
Η πιο διάσημη εκπομπή του καναλιού, είναι ουσιαστικά το «τρίτο ημίχρονο» της δίκης για την υπόθεση Κοσκωτά, με παρουσιαστή τον Βαγγέλη – τενεκέδες ξεγάνωτοι- Γιαννόπουλο και καλεσμένους γνωστούς δικηγόρους και καθηγητές Νομικής. Εκεί πρωτοεμφανίζεται σαν πανελίστας και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. 
Και τώρα μπορείτε να αναρωτηθείτε. Πού θα βρισκόμασταν σήμερα χωρίς τη σύμβαση για τα ναυπηγεία και το PSI; 
Χωρίς το «εθνικό κεφάλαιο» που ακούει στο όνομα Ευάγγελος Βενιζέλος; Το κανάλι, τελικώς, άντεξε μόλις τέσσερα χρόνια. Έπειτα πουλήθηκε και σήμερα είναι η συχνότητα από την οποία εκπέμπει το Star.

8 Αυτόν τον μονόλογο του Βασίλη Μπουγιουκλάκη

Και πάλι στο Κανάλι 29, την περίοδο που η επάρατος έχει επιστρέψει στην εξουσία. Ο πάντα χαμογελαστός Βασίλης Μπουγιουκλάκης, που μας «άφησε» το 1999, κινείται στις λαϊκές αγορές, ανοίγοντας τα μικρόφωνα στον «κοσμάκη». Το παρακράτος της Δεξιάς όμως, έχει ήδη στηθεί και είναι παντού. Ο Βασίλης Μπουγιουκλάκης, βαριά χτυπημένος από καφάσι -όχι Κώστα- μανάβη, προσκυνά τη χάρη σου λαέ μου.

7 Αυτή η μουσικοχορευτική αποκάλυψη για τις αντοχές της Μιμής

Το 2001, το γαλλογερμανικό κανάλι ARTE, κάνει αφιέρωμα στον λεγόμενο «κίτρινο τύπο». Ανάμεσα στην πλειάδα των επιλογών που έχει από την Ελλάδα, επιλέγει τον «μπαμπά» όλων τους, Γιώργο Κουρή. 
Ο εκδότης, στέκεται με θάρρος μπροστά στην κάμερα των Γάλλων και Γερμανών συναδέλφων του και μιλά για την σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου και της Δήμητρας Λιάνη, σα να έκανε την σοβαρότερη αποκάλυψη στην ιστορία των αποκαλύψεων.

Ο Κουρής, ρίχνει την βόμβα από την εισαγωγή «Ο Ανδρέας, το πουλί του ποτέ δεν το έβαλε στο πράγμα της Μιμής» Mon dieu!. 
Χωρίς να προλάβουμε να αφομοιώσουμε την προηγούμενη πληροφορία, συνεχίζει: «Δεν μπήκε ποτέ μέσα. Δεν έμπαινε. Δεν την πήδησε ποτέ κανονικά». Το πλήθος πλέον, έχει μείνει με σαγόνια να κρέμονται. Γιατί δεν μπήκε ποτέ ο ηγέτης; Πως διατήρησαν τόσα χρόνια σχέσης χωρίς σεξουαλική επαφή;

Ο δημοσιογράφος, έρχεται και πάλι για να απαντήσει στα ερωτήματα που έχει δημιουργήσει η αποκάλυψή του. «Του έκανε “φλογέρα”. Και για να ικανοποιηθεί ο Αντρέας του έκανε δυο με τρεις ώρες. Επί δυο με τρεις ώρες η Μιμή έκανε αυτό το πράγμα. Κι εκεί τον κρατούσε η Μιμή». Και ποιος να τον αδικήσει τον Ανδρέα, Γιώργο μου; (υπέροχη και η γαλλική μετάφραση – χαλί)

6 Αυτά τα πρωτοσέλιδα, την ώρα που ο Στέφανος Χίος έκανε κοπάνα την τρίτη ώρα της Γεωγραφίας

Πάντα θα μοιάζει παράξενο, τι φλασιά έφαγαν οι Κουρήδες με τον Παπανδρέου, όταν ο τελευταίος ερωτεύτηκε την Δήμητρα Λιάνη. Ζήλεια που δεν ερωτεύτηκε κάποιον από τους ίδιους; Ή μήπως η αγνή σκοταδίλα που τους έλουζε ήταν τέτοια που έριχνε στα μάτια τους ακόμα και τον ηγέτη, με τον οποίο έδεσαν τη μοίρα τους;

Τίποτα από τα δυο φυσικά. Όπως αποκάλυψε το 1995 ο Ριζοσπάστης, «ενώ ο Κουρής υποστηρίζει ότι τα όσα γράφει και τα όσα λέει εναντίον του ΠΑΣΟΚ τα κάνει γιατί «είδε το φως το αληθινόν», αποδεικνύεται ότι όλα οφείλονται στο ότι… χάλασε η δουλειά. Συγκεκριμένα και όπως επιβεβαιώνεται από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, ο ιδιοκτήτης της Αυριανής έχει στείλει γράμμα στον Α. Παπανδρέου, με το οποίο του ζητάει 1,2 δισ. δραχμές για τις υπηρεσίες του προς το ΠΑΣΟΚ από το 1989 και μετά…».

5 Τα fake news

Όσο και να θέλει, ο Κωστόπουλος είναι πολύ μικρός -ηλικιακά και ποιοτικά- για να διεκδικεί τον ρόλο του ανθρώπου που μας ξεβλάχεψε.
 Αντιθέτως ο Κουρής, όχι μόνο τον διεκδικεί, αλλά τον παίρνει και δικαιωματικά. Άλλωστε είναι ο πρώτος που μας σύστησε στα fake news, στα κότερα του Φλωράκη, στα ρώσικα ρούβλια του ΚΚΕ, στον Μητσοτάκη που φωτογραφίζονταν με Γερμανούς των SS. Όποτε μάλιστα, για τις ανάγκες του λειτουργήματος, χρειαζόταν να γραφτεί κάτι πιο μηνύσιμο απ’ ό,τι συνήθως, η βρώμικη δουλειά γινόταν από τη στήλη των επιστολών.

Κάποιος «αγανακτισμένος» αναγνώστης, ανώνυμος είτε με όνομα και επώνυμο που συνετέθησαν στην φαντασία του Κουρή, εξαπέλυε μύδρους μεταξύ ύβρεων και συκοφαντιών, με την εφημερίδα να υιοθετεί πλήρως το παντελώς αστήρικτο κατηγορητήριο, χωρίς ταυτόχρονα να φέρει την παραμικρή ευθύνη. Brilliant.

4 Το υπ’ αριθμόν 4.567.000.000ό «ξεβράκωμα» των ΣΥΡΙΖΑίων

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, στο μήνυμά του για τον θάνατο του Γιώργου Κουρή, δήλωσε πως ο εκλιπών ήταν αφοσιωμένος στη δημοσιογραφία μέχρι το τέλος. 
Άλλωστε η ύπαρξη της Αυριανής μας έδωσε μια υπέροχη σύζευξη με το όνομα της Αυγής, όταν η τελευταία άρχισε να χαϊδεύει τον πάτο της κιτρινίλας, ιδιαίτερα την περίπτωση των προβλημάτων του 902.

3 Το Documento

Ο Μάκης, ο Θέμος κάθε κίτρινο σκουπίδι που εμφανίστηκε την δεκαετία του ’80 και έπειτα, εμπνεύστηκε πιθανότατα από τους Κουρήδες και την Αυριανή. Πιο πρόσφατο εκ των παραδειγμάτων, η κυβερνητική φυλλάδα που κατά καιρούς ανακαλύπτει το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής κόσμου» για να ενισχύσει το αφήγημα των υπερασπιστών του αγάλματος του Τρούμαν.

Οι Κουρήδες μας έμαθαν, ότι όταν η πολιτική σου μοιάζει τόσο με εκείνη των αντιπάλων σου, το μόνο προσοδοφόρο, είναι να το ρίχνεις στο σορολόπ και τη σκανδαλολογία, ώστε να πείθεις για την διαφορετικότητα εκείνων που υποστηρίζεις. Για τις off shore της Μαρέβας διαβάσατε σήμερα;

2 Μας έμαθε ότι η απεργοσπασία αποδίδει

Εντάξει, ο Κουρής δεν είναι ο πρώτος που μας το δίδαξε. Αλλά είναι σίγουρα αυτός που μας το υπενθύμισε. Και το έκανε για τα καλά το καλοκαίρι του 1980, όταν εξαιτίας απεργίας των τυπογράφων, δεν κυκλοφορούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα εφημερίδες. Οι μόνες που κυκλοφορούσαν ήταν ο Ριζοσπάστης, η Αυγή ως κομματικές και η Αυριανή! Οι Κουρήδες μάλιστα, είχαν και έναν άλλο ιδιότυπο κανόνα. 
Η τιμή τους ήταν πάντα χαμηλότερη από αυτή των υπόλοιπων εφημερίδων. Ίσως γιατί απευθύνονταν στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα, ίσως γιατί προτιμούσαν η τιμή τους να ταιριάζει με τα πιο φθηνά χαρτιά υγείας της αγοράς. Ποιος ξέρει;

1 Αυτά τα υπέροχα ξεσπάσματα του Μάνου Χατζιδάκι κατά της Αυριανής

Ο Μάνος Χατζιδάκις, ήταν όλα όσα σιχαίνονταν οι Κουρήδες. Φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ομοφυλόφιλος και τόσο, μα τόσο ταλαντούχος. Ο σπουδαίος συνθέτης, είχε πάντα μέτωπο με τον φασισμό και ως εκ τούτου και με την φυλλάδα που τον εκπροσωπούσε επάξια στην Ελλάδα.

Η Αυριανή όμως, δεν είχε τίποτα για να προσάψει στον Μάνο Χατζιδάκι. Γι αυτό και κάποια στιγμή έφτασε να ζητά στοιχεία γι’ αυτόν από τους αναγνώστες της. Όταν ο Χατζιδάκις μίλησε για την Αυριανή λέγοντας πως αυτή η εφημερίδα πρέπει να κλείσει, η απάντηση της εφημερίδας, μέσω του Κυριάκου Διακογιάννη, ήρθε σε ένα κείμενο με τον τίτλο «Ψυχικό AIDS ανώμαλου εκμαυλιστή», το οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Χθες εμφανίστηκε ένας χαμαιρπής ομοφυλόφιλος, ένας κίναιδος ολκής να σε αποκαλέσει φίλε αναγνώστη, φασίστα!». Και μάντεψε, φίλε αναγνώστη, πόσο δίκιο είχε.

«Τη φυλλάδα που μολύνει τον ελλαδικό χώρο με αναίδεια, χυδαιότητα, τραμπουκισμό και κολακεία συμπολιτών μας, που κολακεύεται να πιστεύει σαν τον Καραγκιόζη ότι αυτή έριξε τον Καραμανλή. Ενώ το μόνο που κατάφερε ήταν να κατακρημνίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Που ισχυρίζεται ότι προστατεύει τη δημοκρατία όσο είναι δυνατόν να την προστατεύει ένα τρωκτικό της. Που αποκομίζει κέρδη κολακεύοντας την αγραμματοσύνη και την ασημαντότητα σαν άλλη Αγία Αθανασία του Αιγάλεω. Η “Αυριανή” πρέπει να κλείσει. Κι αυτό είναι το νόημα της αποψινής συμμετοχής μου στο Καλλιμάρμαρο.»

Παναγιώτης Μουκανάκης: Η γενναία στάση ενός Ευρυτάνα στη μάντρα της Καισαριανής!

 

Την 1η του Μάη (αυτή την εμβληματική μέρα της παγκόσμιας εργατικής τάξης που συμπίπτει και με την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1944 και την εκτέλεση των 200 φυλακισμένων Ελλήνων κομμουνιστών από τους Γερμανούς ναζί στην Καισαριανή) επιλέξαμε για να σας παρουσιάσουμε με ιδιαίτερη συγκίνηση μία συγκλονιστική ιστορική καταγραφή που αφορά έναν Ευρυτάνα συμπατριώτη μας τον Παναγιώτη Μουκανάκη από τον Προυσό, ο οποίος εκτελέστηκε και αυτός στο Σκοπευτήριο λίγες μέρες αργότερα, στις 13 Μάη 1944, κρατώντας μία στεντόρεια ηρωική-διεθνιστική στάση ενώπιον των ίδιων των δημίων του!

Η ανεκτίμητης αξίας ιστορική αναφορά προς τιμήν του Παναγιώτη Μουκανάκη προέρχεται από τον αείμνηστο αντιστασιακό αγωνιστή Μήτσο Κάιλα από τα Φουρνά Ευρυτανίας και εμπεριέχεται στο βιβλίο του το οποίο κοσμεί την προσωπική μας βιβλιοθήκη και φέρει τον τίτλο: "Μαρτυρίες ΕΛΑΝ Στερνές υποθήκες των ηρώων μας", εκδ. Νέα Σύνορα 1975. Ο Μήτσος Κάιλας παλιός μαχητής των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και πολιτικός πρόσφυγας σε Τασκένδη και ΛΔ Γερμανίας, υπήρξε ιστορικός συγγραφέας και ερευνητής ενώ είχε διατελέσει και πρόεδρος του Κέντρου Μελέτης της Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης επί 35 χρόνια! 

Ιδού:

==============

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν. ΜΟΥΚΑΝΑΚΗΣ

Μηχανικός 38 χρονών, από το χωριό Προυσός Ευρυτανίας. Εκτελέστηκε από τους χιτλερικούς στις 13 Μάη 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με την κατηγορία ότι απέκρυβε μεγάλη ποσότητα οπλισμού και ότι ενίσχυε τους αντάρτες.

Όταν τον οδηγούσαν να τον προσδέσουν στον πάσαλο για εκτέλεση έκανε χειρονομία αποχαιρετισμού... προς τους γερμανούς αξιωματικούς και στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος!

Εξηγώντας το νόημα της χειρονομίας του αυτής είπε αποτεινόμενος προς τους γερμανούς λίγες στιγμές πριν πέσει νεκρός από τα πυρά τους:

"Με τη χειρονομία μου αυτή ήθελα να αποδείξω ότι δεν μνησικακώ εναντίον σας, αλλά τρέφω άσπονδο μίσος εναντίον ενός τέρατος, του οποίου τας διαταγάς εκτελείτε και το οποίον κακή τη μοίρα ηγείται του γερμανικού λαού"

===============

ΥΓ1 από "Ευρυτάνα ιχνηλάτη": Σε ένα κεφάλαιο, προς το τέλος του προαναφερθέντος βιβλίου, δημοσιεύεται μία κατάσταση με 373 ονόματα "εκτελεσθέντων στο Σκοπευτήριο Καισαριανής από τους Γερμανούς κατά την περίοδον της Κατοχής (Από τα αρχεία του ΚΑ' Αστυνομικού Τμήματος Καισαριανής)." Σε αυτό τον κατάλογο και με αύξων αριθμό 200 (σ.σ. τι τραγική σύμπτωση!) καταγράφεται: "Μπακανάκης Παναγ. Ν. ετών 28. Μηχανικός υπό Γερμανών εις Σκοπευτήριον, δι' εφοδιασμόν των ανταρτών με όπλα και τρόφιμα την 13-5-44". Σε αυτή την αναφορά αλλάζει η ηλικία του Ευρυτάνα αγωνιστή (28 αντί 38) ενώ παραλλάσσεται κάπως και το επίθετό του (Μπακανάκης αντί Μουκανάκης). Τα υπόλοιπα στοιχεία του, μικρό όνομα, πατρώνυμο, επάγγελμα, κατηγορία και ημερομηνία εκτέλεσης παραμένουν τα ίδια. Προφανώς και πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο. 

ΥΓ2 από "Ευρυτάνα ιχνηλάτη": Από την έντυπη σειρά "ΈΠΕΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ" (έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ), πληροφορούμαστε, επιπλέον, ότι ο 28χρονος Ευρυτάνας εκ Προυσού (εδώ αναφέρεται και ως Μουκαντάκης ή Μουγκανάκης) διέμενε εκείνη την εποχή στο Βύρωνα και ήταν ενταγμένος στον ΕΛΑΣ της Αθήνας. Είχε διασυνδέσεις με έναν ειρηνιστή Γερμανό από τον οποίο έπαιρνε πυρομαχικά τα οποία διοχέτευε στον ΕΛΑΣ Ν. Σμύρνης και στον ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Για την αντιστασιακή του δράση συνελήφθη, βασανίστηκε και κλείστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Στη συνέχεια από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου οδηγήθηκε, μαζί με άλλους αγωνιστές, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής στις 13 Μάη 1944. 

Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ !


blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Το τελευταίο σημείωμα

Έχοντας δει από τις πρώτες μέρες την ταινία, δεν περιμενα να γράψω από τους τελευταίους σημείωμα για το "τελευταίο σημείωμα" του Βούλγαρη, αλλά η ζωή δεν έρχεται πάντα όπως την έχεις φανταστεί. Οπότε μπορείς να κάνεις μια τανία -σαν το Βούλγαρη- για να πάρει εκδίκηση η φαντασία από τη ζωή και την ιστορική πραγματικότητα, όχι απλά για να συμπληρώσει δημιουργικά τα κενά της αλλά για να της αλλάξει τα φώτα.

Το πιο σημαντικό σχετικά με την ταινία είναι ότι αποτέλεσε ουσιαστικά πολιτικό γεγονός. Δε θα μπορούσε να μην είναι τέτοιο και δε θα τραβούσε τόσο πολύ την προσοχή μας αν αντιμετωπιζόταν με αμιγώς καλλιτεχνικά κριτήρια. Όταν λέμε πολιτικό γεγονός, εννοούμε κατά βάση το ΚΚΕ, τόσο το παλιό, όσο -πολύ παραπάνω- το σύγχρονο. Αυτό το καταλάβαμε από πρώτο χέρι, πηγαίνοντας στο σινεμά, όπου πετύχαμε στην είσοδο σφους Κνίτες να κάνουν οικονομική εξόρμηση με κουπόνια. Δε θα μπορούσε κανείς άλλος χώρος να είναι εκεί, νιώθοντας/κάνοντας την ταινία δική του υπόθεση. Το αντίθετο θα ήταν πιο περίεργο κι από το να κάνει πολιτικές δηλώσεις ο Μπίγαλης -που ήταν μεταξύ των θεατών και βγήκε μάλλον συγκινημένος από την αίθουσα.

Για να είμαι ειλικρινής, δε συμφωνώ ιδιαίτερα που το κόμμα πήρε στις πλάτες του το Βούλγαρη και την ταινία του -κι είναι κάτι που δε θα έπρεπε να κάνει για καμιά ταινία και κανένα σκηνοθέτη, ούτε τώρα ούτε πολύ περισσότερο μελλοντικά, πχ σε μια άλλη κοινωνία-εξουσία. Καταλαβαίνω απόλυτα όμως γιατί το έκανε, ποιοι λόγοι υπαγόρευσαν αυτήν την κίνηση. Σε αντίθεση με τον -κατανοητό μεν απόλυτα γελοίο δε- ετεροπροσδιορισμό κάποιων διαδικτυακών υπονόμων, που περίμεναν στη γωνία το σεχταριστικό ΚΚΕ που δεν αγκαλιάζει τέτοια έργα, αλλά χάλασε το σχέδιο και βγήκαν κριτικοί από "τα αριστερά", χωρίς να πείθουν ούτε τον εαυτό τους.

Μιλώντας για την ταινία, νιώθω υποχρεωμένος να δανειστώ το σχήμα και τη μέθοδο παρουσίασης του Πουαρώ στο "Έγκλημα στο Όριαν Εξπρές", όπου έδωσε στο τέλος δύο διαφορετικές εκδοχές της υπόθεσης, καλώντας τους ακροατές του να μη βιαστούν να απορρίψουν την πρώτη -παρά τα κενά και τις εμφανείς λογικές ανακολουθίες της- προτού ακούσουν και τη δεύτερη, που μπορεί να μην τους ήταν ιδιαίτερα αρεστή.

Συνοπτικά λοιπόν, και σε σχέση με τα επίμαχα σημεία που απασχόλησαν τη δημόσια συζήτηση για την ταινία και την οπτική του δημιουργού της, η πρώτη εκδοχή είναι πως το "τελευταίο σημείωμα" είναι μια ωραία ταινία, άκρως συγκινητική και χρήσιμη στον καιρό μας, πηγαίνοντας ενάντια στο ρεύμα της ιστορικής αναθεώρησης, ενώ φέρνει παράλληλα τους νέους σε επαφή με το κόμμα, την ηρωική ιστορία του και το πνεύμα αυταπάρνησης των μελών του. Φαίνεται καθαρά μάλιστα πως οι ήρωες της ταινίας ήταν κομμουνιστές, μαζί με την οργάνωση στις φυλακές και την ιδεολογία του βετεράνου που παρέμεινε πιστός ως το τέλος.

Με τη διαφορά πως όλα όσα μας δείχνει είναι εξαιρετικά αδύναμα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν ο Βούλγαρης μένει πιστός στην ιστορική αλήθεια και παίρνει απλώς καλλιτεχνική αδεία μερικές ελευθερίες για να διασκευάσει δημιουργικά τα γεγονότα, ούτε αν μας παρουσιάζει τους ήρωες με... κασκόλ και σημαίες του ΚΚΕ, για να ικανοποιηθεί ο δικός μας οπαδικός "κομματικός πατριωτισμός". Το ζήτημα είναι αν καταφέρνει να αποδώσει όσα γίνονταν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, την πάλη των κρατουμένων απέναντι στα βασανιστήρια και τις ταπεινώσεις, τη μάχη τους για επιβίωση και για αξιοπρέπεια -όπου το πρώτο περνούσε μέσα από το δεύτερο- το ηθικό μεγαλείο που αντιπαρέταξαν ως μοναδικό τους όπλο απέναντι στους φασίστες.

Νομίζω πως όσοι έχουν διαβάσει πχ το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου -που είναι βασικά λογοτεχνικό κι όχι ιστορικό έργο- και το έχουν ως μέτρο σύγκρισης, θα απαντούσαν μάλλον αρνητικά στα παραπάνω ερωτήματα. Κι όσοι διαφωνούν με τη δεύτερη εκδοχή που αναπτύσσω στη συνέχεια, σε βαθμό που να μην αποδέχονται την ουσία ή έστω κάποιες επιμέρους θέσεις της, ας κρατήσουν τουλάχιστον αυτό και ας πειστούν να διαβάσουν το βιβλίο του Κορνάρου, που ήταν κι αυτός συγκρατούμενος των 200 στο στρατόπεδο -και από αυτήν την άποψη είναι λογικό να έχει πιο δυνατές, βιωματικές περιγραφές για όσα έζησε από πρώτο χέρι.

Σημειώνω παρεμπιπτόντως για το βιβλίο κι έναν παραλληλισμό που δε δείχνει κάποιες αναλογίες, αλλά το ακριβώς αντίστροφο. Εκατό χρόνια πριν, ο Βλαδίμηρος άφηνε μισή κι ανέσωτη τη μελέτη του "Κράτος κι Επανάσταση", εξαιτίας του κόκκινου Οκτώβρη, γιατί είναι καλύτερο να κάνεις μια επανάσταση παρά να γράφεις για αυτήν. Αντιθέτως, το έργο του Κορνάρου έμεινε ανολοκλήρωτο, χωρίς το τελευταίο κεφάλαιο, που γράφτηκε κανονικά, αλλά καταστράφηκε κατά την παραμονή του σε φυλακές και εξορίες, και το άφησε έτσι, για να θυμίζει το όνειδος και το μίσος των κυβερνήσεων μετά το τέλος του εμφυλίου, που ευθύνονται για αυτό.

Ας επανέλθουμε όμως στο βασικό θέμα, σημειώνοντας συνοπτικά κάποια βασικά σημεία, για να μην ξεφύγει πολύ σε έκταση το κείμενο.

Όπως παρατηρεί ένας σφος, σε αντίθεση με την κυρίαρχη γενική αίσθηση, το "Τελευταίο Σημείωμα" κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με την "Ψυχή Βαθιά" του Βούλγαρη και όχι αντιπαραθετικά προς αυτήν. Εκεί οι Έλληνες ντουφεκούσαν Έλληνες, εξαιτίας των μεγάλων δυνάμεων που συγκρούονταν στον Ψυχρό Πόλεμο. Εδώ έχουμε τους ξένους κατακτητές που βασανίζουν κι εκτελεί τους Έλληνες πατριώτες κρατούμενους. Και στις δυο περιπτώσεις, η Ελλάδα πληρώνει τα σπασμένα των ξένων κι αυτό είναι το νόημα της διαβόητης αλλοίωσης της διαταγής των ναζί για την εκτέλεση διακοσίων κομμουνιστών -κι όχι γενικά πατριωτών- στην Καισαριανή.

-Ποιοι ήταν οι 200 της Καισαριανής; Καταρχάς δεν ήταν κρατούμενοι που επιλέχτηκαν στην τύχη ως αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού στρατηγού. Ασφαλώς δεν ήταν όλοι μέλη του ΚΚΕ. Ήταν ανάμεσά τους και 13 τροτσκιστές, όπως έχει σημειωθεί, και παλιά στελέχη όπως ο Σκλάβαινας -που τον γνωρίζουμε από το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα που υπογράφτηκε το 36' σε μια προσπάθεια συγκρότησης λαϊκού μετώπου- που αν δεν κάνω λάθος, είχε υπογράψει δήλωση και δεν ήταν μέλος του κόμματος -μπορεί όμως να είχε επανασυνδεθεί ή να με ξεγελά η μνήμη μου.

Ο πυρήνας τους όμως (170 περίπου άτομα) ήταν επίλεκτα κομματικά στελέχη, που είχαν μεταφερθεί στο Χαϊδάρι από την Ακροναυπλία και είχαν δοκιμαστεί και ψηθεί στην ταξική πάλη. Ήταν ουσιαστικά η ηγετική ομάδα των κρατουμένων, που είχε καταλυτικό ρόλο στο να ηττηθεί η μοιρολατρία και να μεταστραφεί το κλίμα στις τάξεις τους. Κατέστησαν σαφές, με το παράδειγμά τους στην πράξη, πως η μάχη για τη ζωή περνάει μέσα από τον αγώνα για αξιοπρέπεια, ενάντια στους βασανιστές και τις ταπεινώσεις, πως ήταν ζωτικής σημασίας να μην υπάρχουν σκυμμένα κεφάλια, ακόμα κι αν πρόκειται να κοπούν κάποια από αυτά που προεξέχουν, σηκώνοντας ανάστημα. Μια σκληρή καθημερινή μάχη ενάντια στους ανθρωποφύλακες, τους ευτελισμούς, το φόβο, τον πόνο, τις ανθρώπινες αντοχές, την έλλειψη νοήματος στις καταναγκαστικές εργασίες, τους δισταγμούς και την εσωτερική σύγκρουση του κάθε κρατούμενου. Ένας αγώνας που έκανε τους εχθρούς να φτάσουνε σε αυτό το σημείο, ώστε να μην μπορούν να σταθούν παρά μόνο σκοτώνοντας.
Είναι ένα πράγμα να προσπαθείς να βρεις τρόπο να περιγράψεις -ή να αποδώσεις στη μεγάλη οθόνη- αυτό το ψυχικό μεγαλείο, κι άλλο, τελείως διαφορετικό, να το βιώνεις και να το ενσαρκώνεις.

Οι 200 της Καισαριανής ήταν άνθρωποι με αδυναμίες, μα προπαντός ήρωες υπεράνθρωποι, ακριβώς γιατί νίκησαν τις αδυναμίες τους, ξεφτίλισαν το θάνατο, και γιατί τους έκαναν οι συνθήκες τέτοιους.
Αν κάποιος αναδεικνύει μόνο το πρώτο κομμάτι, με τις ανθρώπινες στιγμές και τις ταλαντεύσεις που μπορεί να είχαν, υποβαθμίζοντας το δεύτερο, ουσιαστικά τους ευνουχίζει σαν προσωπικότητες κι όχι μόνο πολιτικά. Ιδίως αν το ντύνει με κάποιες ελάχιστα ρεαλιστικές σκηνές, που φλερτάρουν με το μελό -πχ με την αρραβωνιαστικιά του Σουκατζίδη και μια αγκαλιά τους στα γραφεία των ναζί, ενώ σπάνε τον απαγορευτικό κλοιό.

Κάποιοι θα καταλάβουν από τα παραπάνω πως προτείνω να τους παρουσιάσει με ένα κομματικό φωτοστέφανο, ατσάλινους κι αλύγιστους, που δεν ταλαντεύτηκαν ποτέ, γιατί ήταν πιστοί στο κόμμα και τα ανώτερα ιδανικά του αγώνα, χωρίς ανθρώπινα πάθη κι αδυναμίες. Το ζητούμενο όμως είναι το ακριβώς αντίθετο. Να δείξει πως παρόλες τις δεύτερες σκέψεις, τους πειρασμούς και τις αδυναμίες, τους νικούσαν κάθε λεπτό και δε λύγισαν ποτέ, μηδέ όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι. Και αν θέλει να δει κανείς πώς γίνεται αυτό, πώς αναδεικνύεται η ανθρώπινη μαζί με την αγωνιστική πλευρά, χωρίς πολιτικά κλισέ και πομπώδεις διακηρύξεις, μπορεί -για να μην παραπέμψω πάλι στον Κορνάρο- να διαβάσει τα λόγια που έγραψε στο δικό του τελευταίο σημείωμα ο Δ. Ρόδας.

Να πείτε στους καπνεργάτες μου ότι δεν τους πρόσβαλα.

Απλά κι ανθρώπινα, χωρίς να χάνεται ούτε η συγκίνηση, ούτε το πολιτικό-ταξικό στοιχείο.

Ένα συχνό αντεπιχείρημα είναι πως ο κινηματογράφος δεν είναι και δεν προσπαθεί να κάνει ιστορία, για να τον κρίνουμε ως τέτοιο.

Καταρχάς, μια ταινία που ασχολείται με αυτό το ζήτημα είναι εκ των πραγμάτων πολιτική και δε θα μπορούσε να είναι απολίτικη η δική μας ματιά. Αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το ζήτημα είναι πως ο Βούλγαρης άλλαξε, με εντελώς πολιτικό σκεπτικό και για έχει ευρύτερο κοινό απεύθυνσης, τη διαταγή των Γερμανών. Και μαζί με αυτό, έκανε κάποιες αλλαγές που όχι μόνο δεν υπηρετούσαν το κινηματογραφικό συναίσθημα -κι όχι την ιστορική αλήθεια- αλλά πετυχαίνουν μάλλον το αντίθετο.

Προσωπικά θεωρώ εξαιρετικά αδύναμη και ελάχιστα ρεαλιστική τη σκηνή του αποχαιρετιστήριου χορού στο θάλαμο των μελλοθάνατων, μολονότι πολλοί την θεωρούν ως την πιο δυνατή στιγμή του έργου, καθώς μας δείχνει σε αντιπαραβολή τη βουβαμάρα των κατακτητών, που είναι στη θέση του ισχυρού, αλλά νιώθουν ανήμποροι μπροστά στην ψυχική δύναμη των φυλακισμένων.

Μόνο που η πραγματικότητα ήταν κάπως διαφορετική και πολύ πιο κινηματογραφική, όπως φαίνεται πχ κι από το χρονικό που παραθέτει ο σαββατοκυριακάτικος Ρίζος.

Η αναγγελία της μαζικής εκτέλεσης βρίσκει τους κρατούμενους παραταγμένους στην πρωινή αναφορά, να προσπαθούν να μαντέψουν τη μοίρα τους από τα οχήματα που μπαίνουν στο χώρο και να ψυχανεμίζονται -χωρίς να γνωρίζουν ακόμα- το ανακοινωθέν που τους προέγραφε. Ακούνε ένας-ένας τα ονόματά τους και πηγαίνουν σαν ήρωες να συναντήσουν το θάνατο, βροντοφωνάζοντας το "παρών" για να μη δώσουν στους φασίστες ούτε τη χαρά μιας στιγμιαίας αδυναμίας, κι ας τους είχε κόψει τα γόνατα το μαντάτο κι η βασανιστική αναμονή της αναγγελίας των ονομάτων. Περιφρονούν το θάνατο και τον εξευτελίζουν, στήνουν επί τόπου (κι όχι με όργανα και ορχήστρα, όπως δείχνει στην ταινία) τον αποχαιρετιστήριο χορό των μελλοθάνατων. Κι αν δεν κάνω λάθος, τα περισσότερα σημειώματα γράφονται βιαστικά, στο πόδι, και πολλά πετιούνται από τα κάρα που τους μεταφέρουν και τα μαζεύουν τα παιδιά που τρέχουν πίσω τους.

Τι φοβερή εσωτερική δύναμη χρειάζεται για να δείξεις τέτοιο θάρρος αυτήν την ώρα. Τι τρομερή κινηματογραφική σκηνή που θα πρόσφερε η αναπαράσταση αυτής της υπερβατικής στιγμής. Και πόσο ακατανόητο είναι να την αλλάζεις και να την καταστρέφεις, παρουσιάζοντας στη θέση της κάτι άλλο...

Συμπερασματικά: ο Βούλγαρης αποτυγχάνει να δώσει το συναίσθημα και την ψυχική δύναμη των 200 της Καισαριανής, του αγώνα τους που έφτασε στο αποκορύφωμά του με την εκτέλεσή τους στο Σκοπευτήριο και την ηρωική τους στάση, χωρίς να αποφεύγει τους εύκολους συναισθηματισμούς, πχ τη στιγμή της εκτέλεσης που είναι επιεικώς υπερβολική, και σε αργή κίνηση...

Παράλληλα, αποτυγχάνει να αποδώσει και το πολιτικό-ιστορικό κομμάτι, ή μάλλον πετυχαίνει συνειδητά κάτι τελείως διαφορετικό, ρηχό κι εύπεπτο, που ήταν σχεδόν πάντα ο Βούλγαρης, χωρίς να προδίδει όσα μας έδειξε σε άλλες ταινίες του, όπως η "Ψυχή βαθιά".

Μη βιαστείτε όμως -ακόμα κι αν σας έπεισε- να υιοθετήσετε αυτή τη δεύτερη εκδοχή. Το "τελευταίο σημείωμα" παραμένει μία χρήσιμη ταινία για τον καιρό που ζούμε, που μπορεί όντως να φέρει τους νέους σε επαφή με το κόμμα, την ιστορία και την ιδεολογία του. Με τον ίδιο τρόπο που το έκανε πχ στη δική μου γενιά "ο άνθρωπος με το γαρίφαλο", χωρίς να έχει λιγότερα προβλήματα από πολιτική άποψη (η ταινία βγήκε στα πρόθυρα της "Αλλαγής" και έβγαζε καλό τον Πλαστήρα, την κυβέρνηση που συνέργησε στο έγκλημα εναντίον του Μπελογιάννη και των συντρόφων του).

Εσείς ποια από τις δύο εκδοχές προτιμάτε;

Εκείνη η χρονιά τη δεκαετία του 1990 που απαγορεύτηκαν οι Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις…

        

Τώρα τελευταία όλο και περισσότερο θυμάμαι τα χρόνια σ’ εκείνην την μαγική πόλη στην καρδιά της Ευρώπης! Σήμερα καθώς ένας νεαρός μετρούσε τις ημέρες για να τελειώσει τις σπουδές του στη Θεσσαλονίκη και να γυρίσει πίσω στην πόλη του, θυμήθηκα ξανά εκείνην την πόλη! Μετρούσα κι εγώ τις ημέρες για να τελειώσω τις σπουδές, αλλά όχι για να φύγω από εκείνην την πόλη! Ήξερα ότι θα την αναπολούσα. Κατά την παραμονή μου εκεί τριγύρισα τις λεωφόρους, τους δρόμους και τα σοκάκια της σαν να έκανα αφισοκόλληση! Την ήξερα σπιθαμή προς σπιθαμή κι ας ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερη από την Αθήνα!

Καθώς ο νεαρός συνέχιζε να μετράει τις ημέρες για να φύγει από τη Θεσσαλονίκη και καθώς αναπολούσα τις γειτονιές εκείνης της μεγάλης πόλης θυμήθηκα εκείνην την Πρωτομαγιά, λίγο μετά την ανατροπή της λαϊκής εξουσίας, που απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις! Σε μια πόλη που κάθε τέτοια μέρα ντυνόταν στα κόκκινα για να γιορτάσει την Εργατική Πρωτομαγιά απαγορεύτηκαν οι απεργιακές συγκεντρώσεις! Θυμάμαι την παραμονή της Πρωτομαγιάς που άρχισε να συζητιέται να κατέβουμε όλοι στο κέντρο της πόλης με κόκκινα γαρύφαλλα! Και την άλλη μέρα κοκκίνισε το κέντρο της πόλης τόσο όσο ίσως δεν κοκκίνιζε τα προηγούμενα χρόνια! Από τότε νομίζω ότι οι βάρβαροι, που ανέτρεψαν την λαϊκή εξουσία, δεν αποπειράθηκαν να απαγορεύουν ξανά τις Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις! Βρήκαν άλλους τρόπους για να πιέσουν τον λαό να ξεχάσει και το νόημα αυτής της ημέρας και την λαϊκή εξουσία! Αλλά σίγουρα θα έρθει η ώρα που εκείνη η μαγική πόλη θα ξανακοκκινίσει κι όχι μόνο για την ημέρα της Πρωτομαγιάς!

Μοιρασμένοι ρόλοι

Με ανυπόκριτο θαυμασμό, το ένα πίσω από το άλλο, τα στελέχη των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, από τον πρόεδρο της Κομισιόν μέχρι τον γγ του ΟΟΣΑ, Α. Γκουρία, που επισκέφτηκαν τις προηγούμενες μέρες την Αθήνα, όπως και οι υπόλοιποι «θεσμοί» στο πρόσφατο Γιούρογκρουπ, δίνουν τα συγχαρητήριά τους στην κυβέρνηση.
Οχι άδικα, αφού, όπως είπε και ο πρωθυπουργός, πρόκειται για κυβέρνηση που έχει αναδειχτεί σε «πρωταθλήτρια» στις «μεταρρυθμίσεις», τις αναδιαρθρώσεις και τα αντιλαϊκά μέτρα που ήρθαν να σαρώσουν κατακτήσεις και δικαιώματα και να «χτίσουν» πάνω στους εκατοντάδες προηγούμενους νόμους τις «επιτυχίες» σε ό,τι αφορά την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων και τη «βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος» για την προσέλκυση επενδύσεων.
Την ίδια ώρα, βέβαια, τόσο τα στελέχη των ιμπεριαλιστικών «θεσμών», των εργοδοτικών οργανώσεων, όσο και τα κυβερνητικά στελέχη δεν σταματάνε να σημειώνουν ότι η ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος δεν είναι το τέλος των μεταρρυθμίσεων, αφού, όπως λένε χαρακτηριστικά, αυτές «δεν τελειώνουν ποτέ».
Ποτέ, άλλωστε, δεν τελειώνει η ανάγκη του κεφαλαίου για ένταση της εκμετάλλευσης και ακόμα περισσότερα μέτρα για τη στήριξη της κερδοφορίας του. Πρόκειται για άλλη μια επιβεβαίωση ότι ο προπαγανδιστικός κουρνιαχτός και η αντιπαράθεση των ημερών ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα για το ποιας μορφής «εποπτεία» είναι ικανή να στηρίξει μακροπρόθεσμα, με «βιώσιμο» τρόπο, την επιχείρηση ανάκαμψης του κεφαλαίου, κάθε άλλο παρά αφορά το λαό, του οποίου οι ανάγκες θα είναι μόνιμα σε «εποπτεία» και στη μέγγενη για να στηρίζονται οι στόχοι του κεφαλαίου.
Αυτό εξάλλου είναι και το κοινό έδαφος τόσο των υπέρμαχων της λεγόμενης «καθαρής εξόδου», με τα μαξιλάρια των δεκάδων δισ. που φτιάχνονται από τα ματωμένα πλεονάσματα, όσο και αυτών της «προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής». Αυτό είναι και το κοινό «πατρόν» πάνω στο οποίο γράφεται το «αναπτυξιακό» σχέδιο για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων και μετά το τέλος του προγράμματος.
Το ίδιο ξένη για τα λαϊκά συμφέροντα είναι και η συζήτηση σχετικά με το ποιο είναι το κατάλληλο «σχήμα» για την «ελάφρυνση» του κρατικού χρέους που δημιούργησε το κεφάλαιο και φόρτωσε στο λαό. Οι όποιες «διευκολύνσεις» προκειμένου το αστικό κράτος να βρει «δημοσιονομικό χώρο» για να στηρίξει τους επιχειρηματικούς ομίλους πηγαίνουν χέρι χέρι με την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης. Ο μηχανισμός άλλωστε που συζητιέται, συνδέει ευθέως αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις και «ευκολίες πληρωμής» για λογαριασμό του κεφαλαίου, ενώ η κυβέρνηση έχει υπογράψει το παραπέρα τσεκούρι σε αφορολόγητο και συντάξεις και ματωμένα πλεονάσματα που θα εξυπηρετούν το χρέος σε βάθος δεκαετιών.
Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τη μια ή την άλλη εκδοχή των αντιλαϊκών σχεδίων. Η ανάγκη για ενίσχυση της εργατικής - λαϊκής πάλης, για ανάκτηση απωλειών και κατάργηση των αντεργατικών μνημονιακών νόμων, για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, επαναφορά Συλλογικών Συμβάσεων, για ικανοποίηση των δικών τους αναγκών, σε αντιπαράθεση με τη στρατηγική του κεφαλαίου, αποτελεί το δικό τους «μονόδρομο».

Τεχνίτες

«Πενία τέχνας κατεργάζεται», λέει το αρχαίο ρητό και επιβεβαιώνεται πλήρως από τον τρόπο με τον οποίο η ΕΡΤ και η πλειοψηφία των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών κάλυψαν τις χτεσινές Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις. Καθώς λοιπόν στις συγκεντρώσεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού ήταν κυριολεκτικά «τρεις κι ο κούκος», και επομένως τα πλάνα δεν τους έβγαιναν, είπαν να «ντύσουν» τα ρεπορτάζ γι' αυτές τις άμαζες συγκεντρώσεις με πλάνα από τις μαζικές Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις του ΠΑΜΕ! Κάπως έτσι, άκουγες στην τηλεόραση τον τάδε εργατοπατέρα να πετάει τις κορόνες του και την ίδια ώρα έβλεπες χιλιάδες να διαδηλώνουν με τις σημαίες του ΠΑΜΕ, ενώ στη συγκέντρωση των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ - ΕΚΑ δεν πάτησαν παρά μια χούφτα νοματαίοι, όσο κι αν τα κανάλια προσπαθούσαν να την παρουσιάσουν ως τη «συγκέντρωση των συνδικάτων». Η ΕΡΤ, μάλιστα, το απογείωσε κανονικά, αφού δεν αρκέστηκε στο να μπερδέψει πλάνα και δηλώσεις, όπως οι άλλοι, αλλά παρουσίασε και την κατάθεση στεφάνων από το ΠΑΜΕ στην Καισαριανή ως δραστηριότητα της ΓΣΕΕ! Και όχι μόνο αυτό, αλλά την ώρα που στο απογευματινό δελτίο ειδήσεων μετέδιδε τη δήλωση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ από το Σύνταγμα, τα πλάνα έδειχναν τους λιγοστούς διαδηλωτές της ΛΑΕ να περιφέρονται στο κέντρο της Αθήνας. Είπαμε, η τέχνη του μοντάζ κάνει θαύματα. Αλλά αυτά που είδαμε χτες στα κανάλια ξεπερνούν και τα καλύτερα έργα επιστημονικής φαντασίας.

Επιβλητική η Πρωτομαγιάτικη απεργιακή συγκέντρωση και πορεία στη Θεσσαλονίκη

        

Ισχυρό μήνυμα κλιμάκωσης του αγώνα ενάντια στα μέτρα που τσακίζουν το λαό σε καιρό «ειρήνης», και την εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς, έστειλαν χιλιάδες εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, γυναίκες και νέοι, μέσα από τη μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση και πορεία του ΠΑΜΕ, για την 1η του Μάη, στη Θεσσαλονίκη.

Από νωρίς, άρχισαν να παίρνουν τη θέση τους πίσω από τα πανό των σωματείων και των συλλόγων τους στο χώρο της συγκέντρωσης στο Άγαλμα Βενιζέλου.

Στη συγκέντρωση μίλησε ο Λεωνίδας Στολτίδης, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, ο οποίος αναφέρθηκε στην επιχείρηση καταστολής του εργατικού κινήματος που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός, την ώρα που η επίθεση στα δικαιώματα κλιμακώνεται και ο κίνδυνος πολεμικής εμπλοκής αυξάνεται.

Όπως είπε, «στο ΕΚΘ οι ίδιες πλειοψηφίες παρεμβαίνουν όπου ξυπνά η φλόγα των αγώνων, μη προλάβει και επεκταθεί ταξικά. Με τελευταίο παράδειγμα τους 93 με μπλοκάκι απολυμένους στην ΕΥΑΘ. Τους απομόνωσαν από τους υπόλοιπους εργαζόμενους εργαζόμενους της ΕΥΑΘ. Τους απομόνωσαν από την προσπάθεια των ταξικών δυνάμεων να ανοίξουν τη συσπείρωση με άλλους κλάδους που κινητοποιούνται στην περιοχή, όπως οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, αλλά και από τους κοινούς αγώνες με τους εργαζόμενους υπό καθεστώς ομηρείας και στην Αθήνα στην ΕΥΔΑΠ. Τους απομονώνουν μέχρι να απογοητευτούν και να παραιτηθούν.

Ακόμη και χτες ο πρόεδρος του ΕΚΘ στα ΜΜΕ της πόλης έκανε το μνημόσυνο της εργατικής τάξης, είπε τελειώσαμε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, το κίνημα είναι καταδικασμένο, απέδωσε την απομαζικοποίηση των απεργιακών συγκεντρώσεων στην διάσπαση του κινήματος η οποία οφείλεται στο ΠΑΜΕ και τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Για αυτό που κλαίγονται είναι ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους, το ΠΑΜΕ γιγαντώνεται μέρα με την μέρα, αποσπά κόσμο από τη μοιρολατρία και την απογοήτευση, δυναμώνει τους αγώνες στους κλάδους, ετοιμάζει την αντεπίθεση της εργατικής τάξης».

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Γιώργος Ευθυμιάδης, γενικός γραμματέας του Σωματείου «Coca Cola» Θεσσαλονίκης και μέλος του ΔΣ της ΠΟΕΕΠ. Μεταφέροντας τον αγωνιστικό χαιρετισμό των απεργών της «Coca Cola» σημείωσε: «Και από αυτό το βήμα δηλώνουμε για μια ακόμη φορά ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την τελική δικαίωση, μέχρι την επαναλειτουργία του εργοστασίου. Ας το βγάλουν από το νου τους τα στελέχη της “Coca Cola” ότι θα μας κάμψει η κόπωση, η οικονομική αδυναμία και η ποινικοποίηση του αγώνα. Θα είμαστε στους δρόμους μέχρι την τελική δικαίωση».

Στη μαχητική πορεία που ακολούθησε στους δρόμους της πόλης, με ενδιάμεσο σταθμό το Αμερικάνικο Προξενείο, εργάτες από όλους τους κλάδους και μια σειρά χώρους δουλειάς, Επιτροπές Αγώνα, αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ, φοιτητές και μαθητές, γυναίκες μέλη των Συλλόγων της ΟΓΕ, όσοι συσπειρώνονται στην ΕΔΥΕΘ, με τα πανό και τα συνθήματά τους πρόβαλαν τις διεκδικήσεις τους, έδειξαν καθαρά το δρόμο που πρέπει να τραβήξει ο λαός για να οικοδομήσει ένα μέλλον χωρίς εκμετάλλευσης, φτώχεια, ανεργία και πολέμους.

«Φτώχεια πόλεμοι αυταρχισμός, αυτός είναι ο καπιταλισμός», «Χρέος στο Σικάγο και στην Καισαριανή είναι ο αγώνας για την ανατροπή», «Ζήτω ο Μάης των εργατών, όχι στους πολέμους των ιμπεριαλιστών», «Εργατιά μπροστά τώρα μια γροθιά, γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά».

Η πορεία κατέληξε στο χώρο θυσίας των εργατών το Μάη του ’36, όπου πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων από δεκάδες εκπροσώπων σωματείων και φορέων. Στεφάνι κατέθεσαν το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ, το Πανκαπνεργατικό Σωματείο, η ΕΔΥΕΘ, κ.λπ.

Δόθηκε επόμενο αγωνιστικό ραντεβού, στις δράσεις των Σωματείων για το Μάη του ’36:

• Το Σάββατο 5 Μάη, στις 11 το πρωί στον ιστορικό περίπατο των Σωματείων, που θα ξεκινήσει, στις 11 το πρωί από την πλατεία Ελευθερίας.
• Την Τετάρτη 9 Μάη, στην πρωινή κατάθεση στεφάνων στο χώρο θυσίας των εργατών το Μάη του ’36 στη συμβολή Εγνατία και Βενιζέλου.
• Επίσης στις δράσεις του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στις 6 και στις 13 Μάη.

Εργοδοτικό έγκλημα σ’ όλο του το μεγαλείο…

        

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στο «newsbomb.gr»! Με αυτά τα λάστιχα κυκλοφορούσε το απορριμματοφόρο που «γλίστρησε» από το οδόστρωμα και παρέσυρε σε γκρεμό 120 μέτρων τρεις εργαζόμενους και στο θάνατο δύο! Παραμονή εργατικής Πρωτομαγιάς του 2018 και κυβέρνηση μαζί με την εργοδοσία δεν σαρώνουν απλά τις εργατικές κατακτήσεις, για τις οποίες εργάτες έδωσαν το αίμα τους, αλλά αφαιρούν και ζωές εργαζομένων με την εφαρμοζόμενη πολιτική και την εργοδοτική ασυδοσία! Γιατί αυτό το χάλι των λάστιχων της σκουπιδιάρας όπως και το χάλι με τα μέτρα ασφαλείας που πρέπει να λαμβάνονται για τους εργαζόμενους και δεν λαμβάνονται, όπως και το χάλι γενικότερα που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην εργασία τους, είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης, του ελλιπούς προσωπικού, της εντατικοποίησης της εργασίας και της κακής συντήρησης των τεχνικών μέσων που διατίθενται στους εργαζόμενους για να κάνουν τη δουλειά τους! Εάν λοιπόν αυτό που βλέπουμε δεν είναι εργοδοτικό έγκλημα τότε ποιο είναι;! Βέβαια κυβέρνηση και εργοδοσία ξέρουν τη λύση! Θα φταίνε οι νεκροί, θα φταίει ο προϊστάμενος, θα φταίει ο διευθυντής, θα φταίει ο συντηρητής, οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους με τα πενιχρά μέσα που τους διατίθενται. Στο χέρι των εργατών είναι να αποδώσουν τις ευθύνες εκεί που πρέπει και να στείλουν στον αγύριστο και το σύστημα και το πολιτικό του προσωπικό που τους πίνει το αίμα και τους οδηγεί στο θάνατο για να κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Κώστας Β.

Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ-Ένας ναζί των σαλονιών

Κατιούσα

Ο Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ συνέδεσε το όνομά του κυρίως με το συκοφαντημένο γερμανοσοβιετικό σύμφωνο του 1939, ο ρόλος του όμως ως υπουργού εξωτερικών του Γ’Ράιχ έμελε να συνεχιστεί ως το τέλος του πολέμου. Αστός ο ίδιος, βοήθησε το Χίτλερ και υλικά πριν την άνοδό του στην εξουσία, για να αντιμετωπίσει τελικά την “αχαριστία” του τελευταίου, όταν του αφαίρεσε στη διαθήκη του τον υπουργικό του θώκο. Γεννήθηκε σα σήμερα στο Βέσελ της Κάτω Ρηνανίας ως γιος αξιωματικού. Αποφοιτώντας από το σχολείο πήγε στο Μόντρεαλ του Καναδά μαζί με τον αδερφό του, ξεκινώντας να εκπαιδεύεται ως τραπεζοϋπάλληλος. Δούλεψε στους καναδικούς σιδηροδρόμους, αλλά το 1913 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη όπου εργάστηκε ως ρεπόρτερ σε διάφορες αμερικανικές εφημερίδες. Τον επόμενο χρόνο άνοιξε δική του εισαγωγική εταιρεία γερμανικών κρασιών στην Οττάβα του Καναδά, επέστρεψε όμως στη Γερμανία ως εθελοντής του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου και τραυματίστηκε, λαμβάνοντας το Σιδηρούν Σταυρό. Το τέλος του πολέμου τον βρίσκει στη γερμανική στρατιωτική αποστολή της Κωνσταντινούπολης, όπου γνωρίζεται με τον Φραντς φον Πάπεν, μετέπειτα αντικαγκελάριο του Χίτλερ.
Μετά τον πόλεμο συνέχισε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στο χώρο του κρασιού, η οποία εκτοξεύθηκε μετά το γάμο του με την κόρη ενός εργοστασιάρχη σαμπάνιας. Το 1925 υιοθετείται από έναν μακρινό συγγενή κι έτσι λαμβάνει τίτλο ευγενείας. Τα επόμενα χρόνια ο ματαιόδοξος σύμφωνα με μαρτυρίες Ρίμπεντροπ προσπαθεί να εδραιώσει μετά την επιχειρηματική του επιτυχία και την αποδοχή του από την υψηλή κοινωνία και τη γερμανική αριστοκρατία. Δεν δραστηριοποιούνταν ενεργά στην πολιτική εκείνα τα χρόνια, ωστόσο είναι γνωστό πως βρισκόταν κοντά σε ακροδεξιούς εθνικιστικούς κύκλους, ενώ το 1930 χρονολογείται η πρώτη του συνάντηση με τον Αδόλφο Χίτλερ, στον οποίο αρχίζει να χορηγεί σημαντική οικονομική βοήθεια. Δυο χρόνια γίνεται μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος και λειτουργεί ως μεσάζον για τη συμφωνία Χίλτερ και Φον Πάπεν, ώστε να τερματιστεί η πρωθυπουργία του Κουρτ φον Σλάιχερ. Λειτούργησε επίσης ως κρίκος μεταξύ παραδοσιακών συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων και των δυναμικά ανερχόμενων ναζί.
Μετά την άνοδο των ναζί στην εξουσία και την πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ ο Ρίμπεντροπ γίνεται βουλευτής Πότσνταμ, αναδεικνυόμενος παράλληλα σε σύμβουλο του Χίτλερ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αλλά και σημαίνων στέλεχος των Ες-Ες. Τον επόμενο χρόνο πρωτοστατεί στην αποχώρηση της Γερμανίας από τη Συμφωνία της Γενεύης για τους εξοπλισμούς. Ο ρόλος του στην εξωτερική πολιτική ήταν αντικείμενο ανταγωνισμού με τον Άλφρεντ Ρόζενμποργκ, πετυχαίνει όμως τελικά να γίνει επικεφαλής της υπηρεσίας ειδικών εξωτερικών υποθέσεων, στα πλαίσια της οποία αποστέλλεται ως ειδικός απεσταλμένος στο Λονδίνο για την υπογραφή της γερμανοβρετανικής συμφωνίας για το στόλο, μια συμφωνία που εγκαινιάζει κι επίσημα την πολιτική κατευνασμού (appeasement) από πλευράς Μεγάλης Βρετανίας. Τον επόμενο χρόνο διορίζεται επίσημα ως πρέσβης, για να προλειάνει το έδαφος μιας συμφωνίας μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας, σχέδιο που ναυαγεί καθιστώντας τον εχθρό της χώρας, αλλά και πεπεισμένο παράλληλα ότι οι Βρετανοί δε θα προέβαλαν αντίσταση στην εξάπλωση της γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Κατά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό στις 4 Φλεβάρη 1938 διορίζεται υπουργός Εξωτερικών, λαμβάνοντας λίγους μήνες μετά μέρος στη διαβόητη Συμφωνία του Μονάχου.
Τον επόμενο χρόνο υπογράφει για λογαριασμό του Ράιχ τη συνθήκη Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, ενώ είναι απόλυτα σύμφωνος με την εισβολή στην Πολωνία την 1η Σεπτέμβρη 1939, ακόμα σίγουρος πως η Βρετανία θα αποδεχόταν, όπως στην Τσεχοσλοβακία τα τετελεσμένα. Υπήρξε πρωταγωνιστής του άξονα μεταξύ Ιταλίας, Ιαπωνίας και Γερμανίας στις 27 Σεπτέμβρη 1940, ενώ μετέπειτα η επιρροή του άρχισε να φθίνει, πρωταγωνίστησε ωστόσο στην εξόντωση των Εβραίων της κατεχόμενης Ευρώπης αλλά και των συμμαχικών προς τον Άξονα χωρών, όπως της Ιταλίας. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και το Φλεβάρη του 1945 παραπονούνταν στο Μουσολίνι για την αργή διαδικασία μεταφοράς των Εβραίων από το ιταλοκρατούμενο τμήμα της Γαλλίας στα στρατόπεδα εξόντωσης. Παρότι ο Χίτλερ δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα, τον δέχτηκε στις 23 Απρίλη ως έναν από τους τελευταίους επισκέπτες στο καταφύγιό του στο Βερολίνο, για να τον αποχαιρετίσει.
Η πολιτική διαθήκη του Φύρερ όριζε ως νέο υπουργό εξωτερικών τον Άρτουρ Ζέις-Ίνκβαρτ, κι ο Ρίμπεντροπ προσπαθεί να βρει το ναύαρχο Καρλ Ντένιτς, νέο αρχηγό της κυβέρνησης, χωρίς να γίνει δεκτός από εκείνον. Μετά την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας βγαίνει στην παρανομία κάπου στη Βόρεια Γερμανία, όπου όμως εντοπίζεται λίγο καιρό μετά στις 14 Ιούνη από τη βρετανική στρατιωτική διοίκηση στο Αμβούργο, τελευταίος μεταξύ των ακόμα ζώντων ναζί υπουργών. Στη δίκη της Νυρεμβέργης αποτελεί έναν από τους βασικούς κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και κηρύσσεται ένοχος για όλα. Καταδικάζεται σε θάνατο την 1η Οκτώβρη 1946 και δυο βδομάδες μετά θα είναι ο πρώτος από τους καταδίκους που θα εκτελεστεί δι’απαγχονισμού.