Στα «μαχαίρια» για τη διαχείριση των κονδυλίων που προορίζονται για πρόσφυγες

        

Στα «μαχαίρια» ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και ΝΔ για τη διαχείριση των κονδυλίων που προορίζονται για πρόσφυγες και μετανάστες μετά και τις συλλήψεις δημοσιογράφων της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» έπειτα από μήνυση του υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου.

Σε σημερινή συνέντευξη Τύπου ο Πάνος Καμμένος ανέφερε ότι από τα 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ που διατέθηκαν από την ΕΕ για το Μεταναστευτικό, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει διαχειριστεί περίπου 100 εκατομμύρια. Δήλωσε πως «τα 90 εκατομμύρια που αναλώθηκαν από τα 100 εκατομμύρια έχουν ελεγχθεί από τα αρμόδια ελεγκτήρια δαπανών των κλάδων των Γενικών Επιτελείων, από πιστοποιημένες εταιρείες ορκωτών λογιστών που προέκυψαν κατόπιν διαγωνισμού και από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατά περίπτωση».

Την κατάργηση της διαδικασίας του Αυτοφώρου στα αδικήματα περί Τύπου προανήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν η ΝΔ γίνει κυβέρνηση, ενώ δήλωσε πως «η αλήθεια για τη διασπάθιση των χρημάτων και τις αδιαφανείς διαδικασίες θα έρθει στο φως». Επιπλέον ανέφερε πως «πήραν 1,6 δισ. ευρώ. Και έφτιαξαν τον αθλιότερο καταυλισμό προσφύγων στον κόσμο, όπως λένε πλέον τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης». Σε ό,τι αφορά τη μεταναστευτική πολιτική προέταξε την καταστολή, λέγοντας πως «τα σύνορά μας θα φυλάσσονται αποτελεσματικά, οι διαδικασίες για τη χορήγηση ασύλου θα προχωρούν γρήγορα και όσοι δεν δικαιούνται προστασίας, θα επιστρέφουν αμέσως στις χώρες προέλευσής τους. Και όσοι βρίσκονται σε αυτή τη χώρα θα ζουν σε συνθήκες ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας».

Το Μέγαρο Μαξίμου με non paper αναφέρει πως «ο αρχηγός της ΝΔ είναι ηθικός αυτουργός μιας κατά συρροή κίτρινης δημοσιογραφίας, η οποία υποβιβάζει την ενημέρωση σε συκοφαντική επιχείρηση». Επιπλέον θεωρεί ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης «είναι όμως και ηθικός αυτουργός της μαύρης προπαγάνδας, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε η φασιστική επίθεση σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ». «Στο Μαξίμου βρίσκονται πια σε διαρκές παραλήρημα»σχολίασαν πηγές της ΝΔ προσθέτοντας ότι «πραγματικά αξίζει όλοι οι πολίτες να διαβάσουν το σημερινό non paper μιας non paper κυβέρνησης».

Το Ποτάμι κατέθεσε Ερώτηση στη Βουλή για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού.

«Προοδευτική» κοροϊδία

«Προοδευτική απάντηση στο νεοφιλελευθερισμό και στην ακροδεξιά»: Αυτή είναι η μόνιμη επωδός του ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθειά του να χαράξει κάλπικες διαχωριστικές γραμμές με τη ΝΔ, όσο περισσότερο αποκαλύπτεται η κοινή στρατηγική τους σύμπλευση στους στόχους της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων και της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» μέσω εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.
Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες, δίνει και ευρωπαϊκή διάσταση στο κάλπικο δίπολο, διεκδικώντας για τον εαυτό του το χρίσμα του αυθεντικού εκφραστή της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, έναντι του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ. Προοδευτικά συγχωροχάρτια λοιπόν στη σοσιαλδημοκρατία για το ρόλο της και μάλιστα από μια δύναμη που είχε, πολύ πρόσφατα, και αυτή το δικό της μερίδιο στην εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων.
Ο «νεοφιλελευθερισμός», που υποτίθεται έχει χάσει τον ύπνο του από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, «τρίβει τα χέρια του» όταν ακούει Τσίπρα - Τσακαλώτο να λένε κυνικά ότι το κονδύλι για τις συντάξεις θα μειωθεί έτσι κι αλλιώς, αφού οι συνταξιούχοι οσονούπω θα πεθάνουν...
Πόσο «προοδευτική» είναι η εξαγγελία χιλιάδων πλειστηριασμών λαϊκών κατοικιών, για να ξαλαφρώσουν οι τράπεζες από «κόκκινα» δάνεια; Και πόσο «προοδευτικό» είναι να αντιμετωπίζεται η αντίσταση των εργαζομένων στο μαζικό ξεσπίτωμα ως «ιδιώνυμο» αδίκημα;
Πόσο «ελπίδα από τα αριστερά» - όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ - είναι η υπονόμευση διά νόμου του απεργιακού δικαιώματος, η εφαρμογή του μνημονιακού εκτρώματος για τον καθορισμό του κατώτερου μισθού από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, στέλνοντας στο απόσπασμα τις συλλογικές διαπραγματεύσεις;
Αλήθεια, όμως, πόσο «προοδευτική» είναι και η ...μπουγάδα διαρκείας που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό; Τι σόι «αντίπαλο δέος» στη «συντήρηση» είναι αυτό που καλωσορίζει τον δολοφονικό 6ο Στόλο των ΗΠΑ στον Θερμαϊκό, που καλεί το ΝΑΤΟ να αλωνίζει στο Αιγαίο και στέλνει ελληνικές φρεγάτες να περιπολούν ανοιχτά της Συρίας και του Λιβάνου, επιβεβαιώνοντας το ρόλο του «προτιμώμενου εταίρου» και του «γεωπολιτικού μεντεσέ» στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή;
Πόσο «προοδευτική απάντηση» στην ακροδεξιά της «Ευρώπης - φρούριο» είναι τα κολαστήρια που συντηρεί η κυβέρνηση στη Μόρια της Λέσβου και αλλού, με τους χιλιάδες εγκλωβισμένους πρόσφυγες λόγω των αντιδραστικών συμφωνιών της ΕΕ, που υλοποιεί κατά γράμμα, έχοντας βάλει το χεράκι της και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που διώχνουν χιλιάδες λαού από τις πατρίδες του;
Πού διαφέρουν από τον «νεοφιλελευθερισμό» οι προτάσεις για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και της φορολογίας στους επιχειρηματικούς ομίλους, η εφαρμογή κατά γράμμα της «εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ» για την ανταγωνιστικότητα, που κάνουν ακόμα πιο άγρια την εργασιακή ζούγκλα, επιταχύνουν το ξεκλήρισμα των φτωχών αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου;
Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο παραδείγματα που κάνουν θρύψαλα την προπαγάνδα της κυβέρνησης, επιβεβαιώνοντας ότι η κοροϊδία και η αντιλαϊκή πλειοδοσία των ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ πρέπει να απαντηθεί αποφασιστικά από τα εργατικά - λαϊκά στρώματα.
Τώρα πρέπει να δυναμώσει παντού η συζήτηση για το πραγματικά προοδευτικό, που είναι να αποδεσμευτεί η χώρα από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και τα θανατηφόρα σχέδιά τους, να πάρουν πόδι οι βάσεις του θανάτου.
Πρόοδος για το λαό θα είναι η ανατροπή του μνημονιακού οπλοστασίου, για να ανακτήσουν οι εργαζόμενοι τις απώλειές τους, παλεύοντας για τις σύγχρονες ανάγκες τους. Πραγματικά «σύγχρονο» είναι να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι μόνιμη και σταθερή δουλειά, δωρεάν Παιδεία, Υγεία - Πρόνοια, να απολαμβάνουν τον τεράστιο πλούτο που παράγουν.
Ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος σήμερα είναι η εργατική τάξη, αντί να διαλέγει το «μικρότερο κακό», αντί να εγκλωβίζεται στα κάλπικα διλήμματα των αστικών κομμάτων, να περάσει στην αντεπίθεση, μέσα από ένα ισχυρό κίνημα ανασύνταξης και σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα, που θα έχει ως προοπτική την ανατροπή του σάπιου καπιταλισμού, που γεννάει φτώχεια, πολέμους, προσφυγιά.
Αυτόν το δρόμο τον δείχνει μόνο το ΚΚΕ. Και η ισχυροποίησή του παντού μπορεί να κάνει πραγματικά τη διαφορά, να είναι η γνήσια εργατική - λαϊκή απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Κυνισμός

Για όσους από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σοκαρίστηκαν τάχα από τις κυνικές δηλώσεις Τσίπρα - Τσακαλώτου ότι οι σημερινοί 70άρηδες θα έχουν πεθάνει σε μερικά χρόνια και ότι δεν θα «επιβαρύνουν» πλέον οικονομικά το σύστημα, τους θυμίζουμε ότι ο ίδιος κυνισμός διατρέχει όλες τις «μελέτες» της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ κ.τ.λ.) για τα ασφαλιστικά συστήματα, όπου τα «μοντέλα» που χρησιμοποιούν στις προβλέψεις τους, αξιοποιούνται για τη νομιμοποίηση των αντιασφαλιστικών μέτρων που προτείνουν. Για το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και τις κυβερνήσεις του, οι συνταξιούχοι είναι «βάρος» για τα δημοσιονομικά, από το οποίο προσπαθούν να απαλλαγούν με κάθε τρόπο, είτε με τη ραγδαία ιδιωτικοποίηση των συστημάτων ασφάλισης και σύνταξης, είτε με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, είτε με τη μείωση των συντάξεων, είτε με την παραμονή στην εργασία των ήδη συνταξιούχων. Η κυβέρνηση και όσοι τώρα της καταλογίζουν «αναλγησία» για τους σημερινούς συνταξιούχους, έχουν αυτές τις «μελέτες» για «ευαγγέλιο» στις αντιασφαλιστικές τους μεταρρυθμίσεις, αφαιρώντας το ένα μετά το άλλο τα δικαιώματα παλιών και νέων συνταξιούχων, καταδικάζοντάς τους στη μίζερη ζωή, σε στερήσεις και ανέχεια. Ας αφήσουν λοιπόν και οι μεν και οι δε τα κροκοδείλια δάκρυα για τους συνταξιούχους, που έχουν αποδείξει ότι δεν χαμπαριάζουν ούτε από απειλές ούτε από καλοπιάσματα και αυτήν την περίοδο βρίσκονται ξανά σε φάση προετοιμασίας νέων κινητοποιήσεων.

Κάντε ησυχία δεν έγινε και τίποτα, ένα “πρεζόνι” δολοφόνησαν

Popova

«Η ιδέα της αδικίας και συνεπώς και της τιμωρίας του αδικούντος δεν εμφανίζονται με την πρώτην – την πρωτόγονον-κοινωνίαν του ανθρώπου. Κατά την περίοδον ταύτην, με το να μην υπάρχη ούτε στα κινητά πράγματα ούτε στα ακίνητα ατομική ιδιοκτησία, δεν ήτο δυνατόν να γίνη αφαίρεσις ξένης ιδιοκτησίας, προσβολής της τιμής του άλλου και αφαίρεσις της ζωής του πλησίον. Αι τοιαύται πράξεις ή παραλείψεις αρχίζουν να εμφανίζωνται, ως διατάραξις της κοινωνικής συμβιώσεως από της εποχής, κατά την οποίαν διεσπάσθη η οργάνωσις του γένους και ήρχισε να επικρατεί ο νέος θεσμός της ατομικής ιδιοκτησίας… Οταν επήλθεν εντός των πρωτογόνων κοινωνικών οργανώσεων (γένους, φυλής, πατριάς) ανατροπή των όρων της κοινοβιακής ισότητος και εντεύθεν εδημιουργήθησαν αι κοινωνικαί ανισότητες, ο άνθρωπος, ως άτομον αναλόγως της θέσεώς του μέσα εις την κοινωνίαν, ήρχισε να ρέπη προς την αδικίαν. Δηλαδή ήρχισε να παραβαίνη τας μέχρι τούδε ισχυούσας κοινωνικάς εντολάς και να ιδιοποιήται ωρισμένα αντικείμενα ανήκοντα εις την πατριάν του ή εις άλλους… Παραλλήλως, δε, προς την περαιτέρω ανάπτυξιν και επέκτασιν του θεσμού της ατομικής ιδιοκτησίας, εγεννήθη και ισχυροποιήθη και το ατομικιστικόν αίσθημα: «τούτο είναι δικό μου». Επειδή δε, δεν υπήρχεν αφθονία αγαθών, εκείνοι οι οποίοι δι΄ οιονδήποτε λόγον δεν ηδύναντο να αποκτήσουν τοιαύτα, ήρχισαν, δια της αρπαγής ή της κλοπής, τα αγαθά τα οποία δεν ανήκον εις αυτούς να τα κάμνουν «δικά των»… Οταν δε αργότερον εις ωρισμένας περιφερείας το ιερατείον είχεν εξαιρετικήν εξουσίαν εις χείρας του, δια των υπό τύπον θεϊκής εντολής θεσπιζομένων ποινικού περιεχομένου θεσμών, πρωτίστως επροστάτευεν τα προνόμια και τα δικαιώματά του ως και τα προνόμια και δικαιώματα των ευγενών.
Συνεπώς μετά τη διάλυσιν του γένους και της πατριάς, οι θεσμοί οι περιέχοντες ποινικάς κυρώσεις ως δικαιολογητικήν των βάσιν είχον το δίκαιον του ισχυρότερου…»
Γιάννης Κορδάτος, «Εισαγωγή εις την νομικήν επιστήμην»
Είναι η ατομική ιδιοκτησία ρυθμιστής  της συμπεριφορά του κοινωνικού συνόλου; Κυρίως θα έλεγε κάποιος. Το δίκαιο και το άδικο, το ηθικό και το ανήθικο (θεσμοθετημένο στα αστικά κράτη) είναι το μέτρο της «παραβίασης» της δικής μου ατομικής ιδιοκτησίας και κατ’ επέκταση της δικής μου δουλειάς, της δικής μου οικογένειας, του δικού μου αστικού κράτους. Κρίνουν αναγκαίο να παρέμβουν μόνο όταν θίγονται τα πιο πάνω. Ποτέ δε θα δεις αυτή την μεσοαστική τάξη να υπερασπίζεται τον εργαζόμενο, τον τοξικοεξαρτημένο, τον άστεγο, τον ομοφυλόφιλο, τον μετανάστη. Τους θεωρεί ξένο σώμα, εχθρούς της «κανονικότητας» του και κατ’ επέκταση εχθρούς του κράτους του. Απαιτεί το “νόμος και τάξη” να είναι μέρος της καθημερινότητάς του. Είναι οι καλύτεροι θεσμοφύλακες του αστικού κράτους. Το δίκαιο είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένο με το αστικό κράτος.
Αστικό κράτος χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε για μια μέρα. Ποιος θα έκρυβε καλύτερα την ταξική ανισότητα την βαρβαρότητα του καπιταλισμού, την εργατική εκμετάλλευση την υποχρηματοδότηση, την υποστελέχωση δομών για τοξικοεξαρτημένα άτομα, την ανύπαρκτη φροντίδα και στέγαση όλων των αστέγων, τη Μόρια και κάθε Μόρια της χώρας που καταπατά κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια πίσω από μια σπασμένη τζαμαρία.
Γι’ αυτό σας λέω, κάντε ησυχία δεν έγινε και τίποτα, ένα πρεζόνι δολοφόνησαν που τόλμησε να σπάσει μια ιδιόκτητη τζαμαρία.

Η Ahed σύμβολο αγώνα ...

Μια σπουδαία και από τις πιο όμορφες στιγμές του 44ου φεστιβάλ, το οποίο θεωρείται το πιο πετυχημένο των τελευταίων τριάντα ετών, υπήρξε η παρουσία της 17χρονης Παλαιστίνιας αγωνιστρίας Ahed Tamimi, παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα του Παλαιστινιακου λαού κατά της Ισραηλινής κατοχής και εξολοθρεύσης του από τους σιωνιστες. 
Δύο πράγματα έχω να πω, πρώτον, ότι η Ahed δείχνει πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και τίποτα δεν σου χαρίζεται, παρά μόνο αν αγωνιστείς γιαυτό. Ας δουν λοιπόν τι έχει καταφέρει ένα κορίτσι μόλις 17 χρονών, το οποίο τα έχει βάλει με μια ολόκληρη αυτοκρατορία, διάφοροι επαναστάτες των πληκτρολογιων και όσοι μας λένε ότι τίποτα δεν γίνεται, οι αγώνες δεν φέρνουν αποτελέσματα κλπ Αλλά κυρίως να μάθουν για το κορίτσι αυτό, οι σημερινοί πιτσιρικάδες, που τα πρότυπα τους είναι το ένα χειρότερο από το άλλο, αν υπάρχουν πλέον πρότυπα, και να πάρουν μαθήματα ζωής.
Το δεύτερο είναι, πως η επίσκεψη της Ahed, αποδεικνύει το τεράστιο ειδικό βάρος και κύρος του ΚΚΕ στο εξωτερικό. Μια επαναστάτρια, σαν την Ahed μόνο ένα επαναστατικό κόμμα θα μπορούσε να τιμήσει με την παρουσία της. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί σε εκδηλώσεις άλλων φορέων, και σίγουρα πονέσαν αρκετοί για την συμμετοχή της Ahed, γιαυτό και δεν αναφέρθηκαν στην παρουσία της στο φεστιβάλ της ΚΝΕ. .
Είμαστε έμπρακτα αλληλεγγυοι στον δίκαιο αγώνα του Παλαιστινιακου λαού, για την δημιουργία, μιας ελεύθερης και δημοκρατικής Παλαιστίνης!

Γιατί πρέπει να χάσει ο Πελετίδης;!

       

Επειδή κυκλοφορούν άρθρα που διαπραγματεύονται την ανάγκη να ηττηθεί ο Πελετίδης στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές και επειδή κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τους λόγους για τους οποίους πρέπει ο Πελετίδης να χάσει σ’ αυτές,  εμείς θα αναφερθούμε σε τρεις βασικούς!

Ο πρώτος είναι γιατί το «καρναβάλι της Πάτρας» πρέπει να ξανακαταχρεώσει τον δήμο και ο δήμος να βουλιάξει από τα χρέη του καρναβαλιού γιατί δεν είναι δυνατόν να γίνονται τόσο μεγάλες διοργανώσεις χωρίς χρέη! Όπως και να το κάνεις μια μεγάλη διοργάνωση που δεν αφήνει χρέη, είναι μια καρμιριά, μια τσιγκουνιά! Μια extra large διοργάνωση πρέπει να αφήνει μία μεγάλη τόγκα για να αποπνέει αίγλη, η οποία όμως αίγλη δεν αρέσει σ’ αυτόν τον κύριο Πελετίδη!

Ο δεύτερος λόγος που πρέπει να χάσει στις εκλογές ο Πελετίδης είναι για να αφεθεί το θέατρο Απόλλων στην Πάτρα, η μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνο, να καταστραφεί εντελώς από το σαράκι! Δυστυχώς ο επονείδιστη θητεία Πελετίδη έβαλε τέλος στην καταστροφή της μικρογραφίας της Σκάλας του Μιλάνο, καθώς εξασφάλισε την χρηματοδότηση για την ανακαίνισή της κι έτσι ένας χώρος στην κεντρική πλατεία της Πάτρας, που θα μπορούσε να γίνει ένα πολύ ωραίο κατάστημα, θα παραμείνει θέατρο!

Ο τρίτος λόγος που πρέπει να χάσει στις εκλογές ο Πελετίδης είναι για να δοθεί η πλαζ σε κάποιον επιχειρηματικό όμιλο, ο οποίος θα την λειτουργήσει με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος βάζοντας τέλος στην υποτίμηση του λαού, που πηγαίνει για να κάνει το μπάνιο του. Ως γνωστόν αυτός ο κύριος Πελετίδης, με την διοίκησή του, έχει αποδώσει δωρεάν την πλαζ στους δημότες αντιμετωπίζοντάς τους ως φτωχομπινέδες, αφού τους στερεί την χαρά να πληρώσουν ώστε να ευχαριστηθούν την ξαπλώστρα και την παρουσία τους στην πλαζ! Γίνεται, άλλωστε, να ευχαριστηθείς και να χαρείς άμα δεν πληρώσεις;! Όσο πιο πολλά πληρώνεις τόσο καλύτερα αισθάνεσαι.

Σε άλλους λόγους για τους οποίους πρέπει η Πάτρα να γλυτώσει από τον Πελετίδη θα αναφερθούμε άλλη φορά.

Οράτιος Μενιππίδης

Η ΙΣΧΥΣ ΤΟΥ ΛΙΓΟΤΕΡΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Κι απ’ όλες αυτές τις, μετά τυμπανοκρουσιών, ανακοινώσεις της κυβέρνησης για την αύξηση του κατώτατου μισθού το 2019, αυτό που έχει σημασία από την κατάθεση της αντίστοιχης τροπολογίας στη βουλή είναι η διαδικασία και τα χρονοδιαγράμματά της για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού και ημερομισθίου για τους εργαζόμενους ιδιωτικού δικαίου όλης της χώρας, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 103 τον ν. 4172/2013, της κυβέρνησης Σαμαρά. Η όλη διαδικασία που διαρκεί μήνες, περιλαμβάνει εκθέσεις αξιολόγησης του ισχύοντος κατώτατου μισθού από εξειδικευμένους επιστημονικούς φορείς, υπομνήματα των εκπροσώπων των κοινωνικών εταίρων σχετικά με την αναπροσαρμογή του, πορίσματα διαβούλευσης από το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) και μετά την εισήγηση του υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στο υπουργικό συμβούλιο για τον κατώτατο μισθό, έκδοση της απόφασης του με την οποία καθορίζεται ο κατώτατος μισθός.

               Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που υποστηρίζει πως χάος τη χωρίζει με τη Νέα Δημοκρατία, στηρίζεται σε νόμο της τελευταίας για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού. Κι ενώ αμφότεροι ομνύουν στην ελεύθερη αγορά και τα πλεονεκτήματά της επιστρατεύουν όμως το κράτος, το ταξικό κράτος,  για να ορίσουν το μισθό των εργαζομένων στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, ξεχνώντας διακηρύξεις περί ελαχίστου κράτους. Μία ακόμα απόδειξη πώς αν το αστικό κράτος απεμπολεί αρμοδιότητες, κρατά όμως εκείνες που εντάσσονται στον σκληρό κρατικό πυρήνα, και ο έλεγχος των εργαζομένων, προς όφελος του κεφαλαίου, είναι μια από αυτές. Κι επειδή η αποψίλωση του κράτους από υπηρεσίες παροχής δημόσιων αγαθών δικαιολογήθηκε με τον περιορισμό της γραφειοκρατίας είναι άξια απορίας η διαδικασία που ορίζεται για την τελική απόφαση της κυβέρνησης για καθορισμό του ημερομισθίου, η οποία μοιάζει να αποκαθιστά κλασικούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς.  

Γιατί στην τελική, αν σε  αστούς  ιδεολόγους φιλελεύθερους, ή όπως αλλιώς βαφτίζονται, η μαζική διεθνοποίηση της οικονομίας και της παραγωγής βρίσκει την αντανάκλασή της και γίνεται λόγος για συρρίκνωση του  αστικού κράτους ή και ιδιωτικοποίησή του, αυτό δεν σημαίνει ότι ακόμα και οι πολυεθνικές εταιρείες σταματούν τη σύνδεσή τους με αυτό. Η ιδιωτικοποίηση είναι συχνά ένας μανδύας που χρησιμοποιείται από άρχουσες τάξεις που θέλουν να αυξήσουν το επίπεδο εκμετάλλευσης των εργαζομένων καθώς μετακινούνται από εθνικές επιχειρήσεις σε διεθνείς.

Το κεφάλαιο βασίζεται στο κράτος όσο ποτέ, και ας  εξαπλώνεται πέρα από αυτό, γιατί θα ήταν πολύ ευάλωτο να λειτουργήσει σε καταστάσεις «άγριας δύσης», ελπίζοντας στην περίφημη αυτορρύθμιση των αγορών. Είναι το κράτος μέσω της κυβέρνησης που παρέχει τις πολιτικές προϋποθέσεις για την καπιταλιστική παραγωγή και εξασφαλίζει για το κεφάλαιο τον εφοδιασμό με εξειδικευμένη εργατική δύναμη, τη σωστή ρύθμιση των εμπορικών σχέσεων, τη λήψη μέτρων για την προστασία των επιχειρήσεων από ξαφνικούς κινδύνους ακόμη και την παροχή ένοπλης δύναμης ως έσχατη λύση στην προστασία των συμφερόντων του. Εταιρείες και επιχειρήσεις ξέρουν πως η επιτυχία τους σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται και από την ικανότητα του κράτους να κρατά χαμηλά το κόστος εργασίας.

Ξεκινώντας η ανάπτυξη του κεφαλαίου  μέσα στα όρια μιας συγκεκριμένης περιοχής διαμορφώνει τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες στην εν λόγω περιοχή για να προσαρμοστούν στους δικούς του στόχους. Κι είναι το αστικό κράτος που εξασφαλίζει  την αποδέσμευση κάθε ελέγχου της εργασίας από την ίδια την εργατική τάξη, τη δημιουργία  υποδομών που ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του, τη ρύθμιση  σχέσεων ιδιοκτησίας  με νόμους, ακόμα και τη δημιουργία  ένοπλης δύναμης που θα προστατεύει την ιδιοκτησία από παντός είδους απειλές. Κι είναι το αστικό  κράτος που όταν δεν μπορεί να καταστείλει τις αντιδράσεις της εργατικής δύναμης διαπραγματεύεται μαζί της υποχωρεί και παραχωρεί χωρίς όμως  να παραδίνεται ο σκληρός του πυρήνας, όπως συνέβη στην ακμή του εργατικού κινήματος.

               Κι αν λοιπόν οι θέσεις του ΣΕΒ, ενός από τους κοινωνικούς εταίρους,  πως η ανεξέλεγκτη αύξηση του κατώτατου μισθού είναι πιθανόν να επιφέρει εκ νέου αύξηση της ανεργίας δίνουν την ευκαιρία στην κυβέρνηση να διαφωνήσει και να αντιταχθεί σ’ αυτές  επιδεικνύοντας έτσι ένα φιλολαϊκό προφίλ, αυτό λειτουργεί πάλι προς όφελός του, αφού μ’ αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση ελπίζει να περάσει μέτρα που ενώ θα ευνοούν το κεφάλαιο θα προπαγανδίζονται ως φιλεργατικά, για να γίνουν αποδεκτά από τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων.

Σε όλη αυτή την διαδικασία καθορισμού του κατώτατου μισθού, το καπιταλιστικό κράτος μέσω της κυβέρνησης έχει τον τελευταίο λόγο, ενώ οι εργαζόμενοι με τα συνδικάτα τους εξουδετερώνονται από επιστημονικούς φορείς που αξιολογούν και  εκμηδενίζονται από κοινωνικούς εταίρους που διατυπώνουν γνώμες.  

Ο νόμος του Λυντς και οι σύγχρονοι ανθρωποφάγοι

Κατιούσα

Μονοπωλεί -και δικαίως – την επικαιρότητα το θέμα του περιστατικού στο κοσμηματοπωλείο της Ομόνοιας, όταν δυο άνδρες, εκ των οποίων ο ένας όπως φάνηκε στην πορεία ήταν ο ιδιοκτήτης, κλώτσησαν άγρια τοξικοεξαρτημένο άτομο που προσπάθησε να κλέψει το κατάστημα την ώρα που ο ιδιοκτήτης έλειπε. Στο σοκαριστικό βίντεο από κάμερα παρακολούθησης διακρίνεται ο ιδιοκτήτης, που ήδη έχει συλληφθεί αντιμετωπίζοντας κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορίες να κλωτσά μέσα στα σπασμένα γυαλιά τον επίδοξο ληστή, ο οποίος είχε εγκλωβιστεί στο κατάστημα και μην μπορώντας καλά-καλά να σταθεί όρθιος προσπαθούσε με πυροσβεστήρα να σπάσει τη βιτρίνα και να βγει. Ο νεαρός υπέκυψε τελικά στα τραύματά του, με τον ιδιοκτήτη να επικαλείται επί τους ουσίας αυτοάμυνα, ισχυριζόμενος πως απειλήθηκε με κομμάτι γυαλιού.
Δυστυχώς φαίνεται πως η φιλολογία περί αυτοδικίας και “ανασφαλών και αγανακτισμένων πολιτών που παίρνουν το νόμο στα χέρια τους”, που αναπαράγεται κατά κόρον από μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ,  οδηγεί σε ολοένα και συχνότερα σε παρόμοιας κοπής περιστατικά. Θυμίζουμε πως πρόσφατα μόνο ιδιοκτήτης κρεοπωλείου στην Άμφισσα σκότωσε 13χρονο κορίτσι απλά και μόνο επειδή έτυχε να βρίσκεται στο σημείο της διάρρηξης του καταστήματός του, ενώ μερίδα συμπολιτών του τον αποθέωσε κυριολεκτικά κατά τη σύλληψή του. Εν προκειμένω δεν έχουμε τόσο ανοιχτές εκδηλώσεις επιδοκιμασίας, είναι όμως σαφές πως και πάλι ορισμένοι καλλιεργούν κλίμα αξιοποίησης του περιστατικού για να προωθήσουν ιδέες που ούτε λίγο ούτε πολύ παραπέμπουν εμμέσως πλην σαφώς στη δημιουργία πολιτοφυλακών που θα λειτουργούν ως τάγματα εφόδου κατά της εγκληματικότητας. Ο λόγος περί ανομίας και ανασφάλειας ουσιαστικά οδηγεί σε μια κανονικοποίηση του φασισμού, σε ανοιχτές ή κεκαλυμμένες μορφές.
Από την άλλη, φαίνεται με βάση την ταυτότητα του νεκρού, που φέρεται να ήταν ακτιβιστής της τρανς κοινότητας, να αναπτύσσεται μια προσπάθεια “αγιοποίησης”, η οποία παρά τις αγαθές προθέσεις της, αφενός ουσιαστικά μοιάζει να έχει απολογητικό χαρακτήρα, ωσάν να επρόκειτο -εφόσον αποδειχτεί – για λιγότερο στυγνό έγκλημα αν επρόκειτο για κάποιον τυχαίο τοξικομανή, αφετέρου στην πραγματικότητα συσκοτίζει το ίδιο το πολύ σοβαρό πρόβλημα της τοξικοεξάρτησης και των κοινωνικών πτυχών της παραβατικότητας.

μιλάμε για ανθρώπους κι όχι για χαλιά...

Τα χαλιά και τα ... χάλια

 Αν υπήρχε Οσκαρ για την καλύτερη γομολάστιχα της Ιστορίας, που να σβήνει όχι μόνο το μελάνι αλλά και το χυμένο αίμα των λαών που όρθωσαν ανάστημα στους ιμπεριαλιστές, τους ναζί, τους φασίστες, τους ταξικούς καταπιεστές και τους επικοινωνιακούς γητευτές, θα το μοιράζονταν στα σίγουρα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, ακόμα κι αν σεμνύνονταν ή και ντρέπονταν ακόμη μερικοί αριστεροί που εγκλωβίστηκαν στο πρώτο συνθετικό της συγκυβέρνησης.

 Αν κάποιος θελήσει να μαντέψει ή να αποκρυπτογραφήσει την πορεία των μυριάδων σκληρά εργαζόμενων για την επιβίωση και γεμάτων όνειρα για ζωή ανθρώπων της χώρας μας και όχι μόνο, χωρίς να 'χει ξεφυλλίσει το υπέροχο Λεύκωμα για τα 100 χρόνια ΚΚΕ, που μόλις κυκλοφόρησε πάνω στην κορύφωση του λαμπρού φετινού Φεστιβάλ της ΚΝΕ, κινδυνεύει να μην ξέρει πως υπογράφει ανεπαίσθητα την αιχμαλωσία του, ενώ θα μπορούσε να ζήσει ελεύθερα.

Τούτες τις μέρες και τις ώρες, τις εν ευρεία και εν στενή ερμηνεία, των όρων με τους οποίους διεξάγεται το άθλιο μακρόσυρτο προεκλογικό παιχνίδι, το μεν ΚΚΕ και η ΚΝΕ παραθέτουν καλλιτεχνικές και πολιτικές εκδηλώσεις που απευθύνονται κυριολεκτικά σε όλους με αφορμή τα εκατόχρονα γενέθλιά του, οι δε πολιτικοί του αντίπαλοι ένα θεατρικό, επικοινωνιακό όσο και επικίνδυνο μιντιακό τρολάρισμα, που εκτός των άλλων υπονομεύει και τα τελευταία ψήγματα κριτικής ικανότητας του λαού να διαχωρίσει την πραγματικότητα από τον διαστρεβλωτικό συμφεροντολογικό αντικατοπτρισμό της, και εντέλει την ομορφιά από την ασχήμια.

Κι αυτό το τελευταίο, σύντροφοι, είναι δύσκολο και καταστροφικό πεδίο οποιασδήποτε αντιπαράθεσης, πολλώ δε μάλλον πολιτικής, σε συνθήκες που η μορφή της ομορφιάς ταπεινώνεται από την απουσία σχήματος της α-σχήμιας. Πιο τρανό παράδειγμα από το στρατόπεδο προσφύγων στη Μόρια δεν υπάρχει, από τη μεταπολίτευση και δώθε. Κι όμως, μέσα σε σχεδόν τέσσερα χρόνια αριστεροδέξιας διακυβέρνησης, αυτό το - κυριολεκτικά - στρατόπεδο συγκέντρωσης, που μια ματιά μόνο να του ρίξει κανείς, όπου κι αν βρίσκεται επί Γης, θα τον στείλει να ζει χωρίς τύψεις, περίπου σαν ναζί, σχεδόν ογδόντα χρόνια πίσω, σαν εικονογράφηση τρένων με πακτωμένους Εβραίους και κλουβιά γιαπωνέζικων στρατοπέδων αιχμαλώτων, μοιάζει ν' αφήνει κυριολεκτικά ασυγκίνητες τις μεγάλες μάζες του πληθυσμού, του παγιδευμένου στον καιάδα της διαφοροποίησης του κατώτατου από τον «υποκατώτατο» μισθό.

Στην πρόσφατη σύσκεψη των Ευρωπαίων ηγετών, μεταξύ των οποίων κι ο δικός μας πρωθυπουργός, για το Προσφυγικό, κάποιος εξ αυτών αναφώνησε, χωρίς να περισώσει την ανύπαρκτη ευρωαστική αξιοπρέπεια, πως «μιλάμε για ανθρώπους κι όχι για χαλιά...». Και μόνο αυτή η αυτοκριτική απόπειρα διαχωρισμού των ανθρώπων από τα αντικείμενα στρώνει το χαλί σε μια έσχατη απόπειρα χειραγώγησης των μαζών, μετατροπής των εργατών σε δούλους, με πιο «εκλεπτυσμένο» πολιτικό λεξιλόγιο και νομοθετικό οπλοστάσιο. Είναι όμως συνάμα και η απόδειξη πως ο δρόμος που χαράχτηκε πριν από 100 χρόνια είναι δικός μας και είναι για να τον περπατάμε χωρίς χαλιά στρωμένα για αφεντικά και τα στρατά τους.

Άρθρο της Λιάνας Κανέλλη 

  δημοσιευμένο στη στήλη Πατριδογνωμόνιο του Κυριακάτικου Ριζοσπάστη

Αποπροσανατολισμός...

Την ενεργοποίηση του αντεργατικού μνημονιακού νόμου Βρούτση για τον κατώτατο μισθό προβλέπει η τροπολογία που κατέθεσε και ψήφισε η κυβέρνηση την περασμένη Πέμπτη, την κατάργηση τόσο του εν λόγω νόμου, όσο και όλων των μνημονιακών αντεργατικών διατάξεων προβλέπει η τροπολογία που κατέθεσε το ΚΚΕ. Τη μόνιμη κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για τον κατώτατο μισθό, ο οποίος θα καθορίζεται με υπουργική απόφαση και με κριτήριο την «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου προβλέπει ο νόμος που «επισπεύδει» η τροπολογία της κυβέρνησης, την άμεση επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και τον καθορισμό του από τις Εθνικές Γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας προβλέπει η τροπολογία του ΚΚΕ. Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι καμιά τροπολογία για αύξηση του κατώτερου μισθού δεν κατέθεσε η κυβέρνηση, όπως καμιά τέτοια τροπολογία δεν καταψήφισε το ΚΚΕ, στηρίζοντας τη δική του πρόταση, όπως συκοφαντικά έγραψε το κυβερνητικό ΑΠΕ - ΜΠΕ, θέλοντας να δημιουργήσει εντυπώσεις σε βάρος του Κόμματος. Το ίδιο επιχείρησε άλλωστε και πριν από λίγες μέρες, με αφορμή την υπόθεση για το δανεισμό των κομμάτων.