Βάλτερ Μπένγιαμιν – Μεσσιανισμός κι επανάσταση

Κατιούσα

Η συνεύρευση εβραϊκού μεσσιανισμού και διαφόρων προσλήψεων του μαρξισμού έδωσε αρκετά τέκνα, από τα οποία το έργο του Βάλτερ Μπένγιαμιν, με αποκορύφωμα τις “Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας” είναι ίσως το πιο ιδιότυπο και ξεχωριστό. Ο Μπένγιαμιν είχε πολυσχιδή ενδιαφέροντα, με γνωστότερα εκείνα της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής κριτικής, χωρίς να υποτιμάται και η φιλοσοφική του συνεισφορά, η οποία εξάλλου διατρέχει όλα του τα έργα, ανεξάρτητα του είδους στο οποίο τυπικά εντάσσονται. Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1892 και μεγάλωσε σε μεγαλοαστικό γερμανοεβραϊκό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του ήταν πρώην τραπεζίτης που ασχολήθηκε με το εμπόριο αντικών. Σπούδασε φιλοσοφία, γερμανική φιλολογία και ιστορία της τέχνης στο Φράιμπουργκ και μετέπειτα στο Βερολίνο και το Μόναχο, καταλήγοντας τελικά εν μέσω Α’ Παγκοσμίου πολέμου στη Βέρνη της Ελεβετίας. Συνδέθηκε με το φιλόσοφο Έρνστ Μπλοχ και το συγγραφέα Χούγκο Μπαλ, ενώ αργότερα γνωρίστηκε με τον Γκέρσομ Σόλεμ, του πρώτου ακαδημαϊκού μελετητή της εβραϊκής μυστικιστικής παράδοσης της Καμπάλα, ο οποίος συνδέθηκε μαζί του με στενή φιλία και είχε επιρροή στην μετέπειτα πνευματική εξέλιξη του συγγραφέα.
To 1917 παντρεύτηκε την Ντόρα Κέλερ, με την οποία απέκτησαν ένα γιο, χώρισαν όμως το 1930. Το 1919 έγινε διδάκτορας με θέμα “Η έννοια της καλλιτεχνικής κριτική στο γερμανικό ρομαντισμό”. To 1921 κυκλοφορεί το έργο του “Για την κριτική της βίας”, που είναι μια φιλοσοφική εξέταση του ζητήματος της βίας και της σημασίας της σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, με έμφαση σχέση της με το δίκαιο και τη μυθική εξουσία. Λίγα χρόνια αργότερα θα γνωριστεί με τον Τέοντορ Αντόρνο και θα συνδεθε έτσι με τη Σχολή της Φρανκφούρτης. To 1924 συνάντησε το μεγάλο έρωτα της ζωής του, τη Λετονή θεατρική διευθύντρια και ηθοποιός Άσια Λάτσις, που είχε στο ενεργητικό της σημαντικά επιτεύγματα στο χώρο του σοβιετικού παιδικού θεάτρου. Γνωρίστηκαν στο Κάπρι κι έκτοτε είχαν με διακοπές μια σχέση που κράτησε αρκετά χρόνια, η οποία  λέγεται πως υπήρξε και αφορμή για την πιο συστηματική μύηση του Μπένγιαμιν στο μαρξισμό.  Από την πλούσια συγγραφική παραγωγή του εκείνης της περιόδου ξεχωρίζει το δοκίμιό του για τις “Εκλεκτικές Συγγένειες” του Γκαίτε.
Με την εργασία του για την “Προέλευση του γερμανικού Trauerspiel” προσπαθεί να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, το οποίο τον απορρίπτει όχι για επιστημονικούς λόγους, αλλά λόγω του “ανάρμοστου” τρόπου ζωής και εργασίας του. Το διάστημα 1926-1927 μένει στη Μόσχα, καταγράφοντας τις εμπειρίες και τις εντυπώσεις του σε ημερολόγιο που εκδόθηκε μετά το θάνατό του. Μεγάλο μέρος των καταγραφών αφορά τις διακυμάνσεις της σχέσης του με τη Λάτσις, αποτυπώνει όμως και πτυχές της σοβιετικής κοινωνίας, με έμφαση στην καλλιτεχνική ζωή, ενώ εξετάζει τα υπέρ και και τα κατά της προσχώρησης στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Μπένγιαμιν είχε μια στάση επιφυλακτικής συμπάθειας τόσο απέναντι στην ΕΣΣΔ, όσο και απέναντι στο γερμανικό κομμουνιστικό κίνημα, ενώ προς το τέλος της ζωής του απογοητεύτηκε λόγω του συμφώνου Μολότοφ – Ρίμπεντροπ.  Σημαντικός σταθμός στη ζωή και το έργο του ήταν η γνωριμία και η συνεπακόλουθη φιλία του με το Μπέρτολντ Μπρεχτ, παρά τις κατά καιρούς καλλιτεχνικές και πολιτικές τους διαφωνίες. Είναι χαρακτηριστικό πως μετά την αυτοεξορία του Μπένγιαμιν στο Παρίσι το 1933 για να γλιτώσει από τους ναζί, όπου έζησε σε οικονομικά πολύ αντίξοες συνθήκες, άφησε τη γαλλική πρωτεύουσα μόνο τρεις φορές για να επισκεφτεί τον Μπρεχτ.
Βασικός πόρος διαβίωσης εκείνα τα χρόνια είναι η συνεργασία του με το Ινστιτούτο της Φρανκφούρτης που πλέον είχε μεταφέρει την έδρα του στη Νέα Υόρκη, καθώς ο Μπένγιαμιν συνέγραφε άρθρα για το περιοδικό του τελευταίου. Στο ίδιο περιοδικό θα δημοσιευτεί η εργασία του με τίτλο “Το έργο τέχνης την εποχή της τεχνικής του αναπαραγωγιμότητας” το 1936, όπου πραγματεύεται την απώλεια της μοναδικότητας του καλλιτεχνικού έργου λόγω των τεχνικών εύκολης αναπαραγωγής του, και τις συνέπειες του φαινομένου αυτού πάνω στη δυνατότητα πολιτικής χειραφέτησης των μαζών. Συγγράφει αυτοβιογραφικά έργα που θα κυκλοφορήσουν μετά το θάνατό του, ενώ το κύκνειο άσμα του “Παρίσι, πρωτεύουσα του 19ου αιώνα” θα μείνει αποσπασματικό και θα εκδοθεί με άλλο τίτλο χρόνια αργότερα.
Πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει το δοκίμιο του “Θέσεις για τη φιλοσοφία της Ιστορίας”, δίδοντας το χειρόγραφο στη Χάνα Άρεντ, που με τη σιερά της το μετέφερε στο Ινστιτούτου Κοινωνικής Έρευνας στη Νέα Υόρκη που επιμελήθηκε την έκδοση του έργου το 1942 στα πλαίσια τόμου αφιερωμένου στη μνήμη του νεκρού πια συγγραφέα. Το έργο έχει γραφτεί με νωπή την επίδραση του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Στάλιν, ωστόσο είναι πιθανότερο πως το γεγονός – που δεν αναφέρεται πουθενά ονομαστικά στο κείμενο – επηρέασε περισσότερο τον τόνο, παρά το περιεχόμενο του κειμένου, που αποτελεί απόσταγμα μιας μακροχρόνιας διανοητικής πορείας και προσπάθεις συγκρητισμού μεσσιανισμού και ιστορικού υλισμού. Πολύ συνοπτικά βασικός στόχος του Μπένγιαμιν είναι να εφιστήσει την προσοχή στο γεγονός πως κατά τη γνώμη του ο φασισμός δεν είναι παρέκκλιση από μια “κανονική” ιστορική πορεία, αλλά αντιθέτως η κατάσταση εξαίρεσης είναι εκείνη που αποτελεί τη συνηθέστερη ιστορική κατάσταση. Ακόμα πιο επικριτικός εμφανίζεται απέναντι στην παραδοσιακή γραμμική έννοια της προόδου, κυρίως όπως την εξέφραζε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, που αντιλαμβάνεται τον ιστορικό χρόνο ως κενό και ομοιογενή. Παράλληλα επικρίνει ως αδυναμία της Γαλλικής Επανάστασης πως αποτέλεσε ένα “άλμα τίγρης στο παρελθόν” σε ένα πεδίο υπαγορευμένο από την άρχουσα τάξη, ενώ αντίθετα μια επανάσταση βασισμένη στη διαλεκτική όφειλε να είναι άλμα “κάτω από τον ελεύθερο ουρανό της ιστορίας”.

Η εισβολή των ναζί στο Παρίσι το 1940 θα σημάνει τη σύλληψη και αιχμαλωσία του Μπένγιαμιν, ο οποίος λίγο αργότερα απελευθερώνεται. Ο Μαξ Χορκχάιμερ από το Ινστιτούτο της Φρανκφούρτης του είχε διασφαλίσει βίζα για μετανάστευση στις ΗΠΑ κι έτσι ο Μπένγιαμιν ξεκίνησε το δρόμο του μέσω Μασσαλίας προς τη Λισσαβώνα για να φτάσει στον υπερατλαντικό προορισμό του. Φτάνοντας στην ισπανική συνοριακή πόλη Port Bou οι αρχές αρνούνταν να του επιτρέψουν την έξοδο από τη Γαλλία, σε αναμονή της βίζας και με ορατό τον κίνδυνο της παράδοσής του στη Γκεστάπο. Μη βλέποντας δρόμο διαφυγής, ο Μπένγιαμιν επιλέγει το δρόμο της αυτοκτονίας με χάπια μορφίνης, σαν σήμερα το 1940.

Εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι φυτοζωούν σε μόνιμη βάση

        

Μια μελέτη που αποκαλύπτει πως οι «επισφαλείς» συνθήκες δουλειάς και ζωής έχουν παγιωθεί για εκατομμύρια εργαζόμενους στη Γερμανία, δημοσιεύτηκε πρόσφατα από το Επιστημονικό Κέντρο Βερολίνου, μετά από αίτημα του Ιδρύματος «Χανς Μπέκλερ» και αξιοποιώντας μια βάση δεδομένων μεταξύ 1993 – 2012.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, 1 στους 8 εργαζόμενους στη Γερμανία «φυτοζωεί» σε μόνιμη βάση, εργάζεται για χρόνια σε θέσεις με χαμηλούς μισθούς και ελλιπή Κοινωνική Ασφάλιση. Αυτό αντιστοιχεί στο 12,3% του εργατικού δυναμικού ή σε περίπου 4 εκατ. εργαζόμενους.

Πιο συχνά πλήττονται οι γυναίκες που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία και συνήθως έχουν παιδιά. Η δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα είναι οι εργαζόμενοι πατέρες και η τρίτη ομάδα οι νεαροί άντρες.

Τα αποτελέσματα της μελέτης παρέχουν «σημαντικές νέες πληροφορίες», σημειώνεται. Πιο συγκεκριμένα, «μέχρι στιγμής ήταν διαθέσιμες μόνο περιπτωσιολογικές μελέτες και υποθέσεις για την παγίωση των επισφαλών συνθηκών εργασίας και ζωής. Τώρα είναι σαφές ότι περίπου το 1/8 του γερμανικού εργατικού δυναμικού δεν είναι ούτε μόνιμα άνεργο, ούτε όμως και ενσωματωμένο “βιώσιμα” στο σύστημα απασχόλησης, αλλά απασχολείται μόνιμα ή τουλάχιστον για μεγάλα χρονικά διαστήματα και ζει με επισφαλείς συνθήκες».

Με δυο λόγια, εκατομμύρια εργαζόμενοι «παραπαίουν» μεταξύ ανεργίας και κακοπληρωμένης ή και ανασφάλιστης δουλειάς, με αποτέλεσμα να ζουν μόνιμα σε συνθήκες φτώχειας.

Ενδεικτικά είναι και τα πρόσφατα στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας σχετικά με την «ποιότητα της εργασίας»: Τουλάχιστον 1 στους 5 εργαζόμενους της χώρας ανήκει στους χαμηλόμισθους, δηλαδή αμείβεται με λιγότερα από 10 ευρώ την ώρα. Και πάλι οι γυναίκες έχουν την «πρωτιά» (27,2%) έναντι των αντρών (15,8%).

Και επειδή πολλά λέγονται και γράφονται για τα απανωτά αντεργατικά μέτρα που έχουν εφαρμοστεί από τις ελληνικές κυβερνήσεις, παρουσιάζοντας την Ελλάδα τάχα ως «πειραματόζωο», η αντεργατική «πορεία» της Γερμανίας ξεκινάει δεκαετίες πίσω. Ορισμένες από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ισχυρότερης καπιταλιστικής οικονομίας της Ευρώπης, είχαν να κάνουν ακριβώς με τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και περιγράφονται στην επιστημονική μελέτη, δίνοντας έναν ορισμό και μια «ιστορική αναδρομή» του όρου «επισφάλεια»:

«Τις τελευταίες δεκαετίες, υπήρξαν πολλαπλές διαρθρωτικές αλλαγές στη μισθωτή εργασία. Ως αποτέλεσμα, μειώθηκε η κανονική απασχόληση, έγιναν περικοπές στα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, αυξήθηκε απότομα η συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό. Έχουν προκύψει και έχουν καθιερωθεί πιο ευέλικτες εργασιακές σχέσεις. Η μερική απασχόληση αυξήθηκε με ταχύ ρυθμό, επεκτάθηκε η προσωρινή απασχόληση, εισήχθησαν τα μίνι τζομπς και οι δουλειές με 1 ευρώ/ώρα. Οι δύο τελευταίες συνδέονται με περιορισμένη Κοινωνική Ασφάλιση.

Ταυτόχρονα “αποσύρθηκαν” συστήματα ασφαλείας που συνδέονταν π.χ. με την προστασία από την απόλυση, με μείωση της περιόδου παροχών και αύξηση των απαιτήσεων και προϋποθέσεων για το επίδομα ανεργίας. Ακόμη: Θεσπίστηκε το “ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα” (σ.σ. “Χαρτζ 4”), περικόπηκε το δικαίωμα των ανέργων να αναζητούν εξειδικευμένη απασχόληση (με βάση την ειδικότητά τους), αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, περιορίστηκαν οι ευκαιρίες πρόωρης συνταξιοδότησης και μειώθηκε σταδιακά το ύψος της σύνταξης»…

Υποκρισία

Πολύ μεγάλο - και δικαιολογημένα - ήταν το ενδιαφέρον για το σημαντικό γεγονός της επίσκεψης της Παλαιστίνιας αγωνίστριας Αχέντ Ταμίμι στην Ελλάδα για το Φεστιβάλ 100 χρόνια ΚΚΕ - 50 χρόνια ΚΝΕ. Το ενδιαφέρον δεν ήρθε μόνο από τους δεκάδες χιλιάδες που βρέθηκαν το Σάββατο στο Φεστιβάλ, εκφράζοντας ανάμεσα στα άλλα και την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό και τον δίκαιο αγώνα που κάνει ενάντια στην ισραηλινή κατοχή, αλλά και διάφορα ΜΜΕ που έσπευσαν να πάρουν συνέντευξη από την Αχέντ Ταμίμι, αλλά ακόμα και κυβερνητικά στελέχη που... θυμήθηκαν ότι στέκονται αλληλέγγυοι, υποτίθεται, στον Παλαιστινιακό λαό. Μιλάμε δηλαδή για την υποκρισία στο απόγειό της, την ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει ξεπεράσει προ πολλού τις προκατόχους της σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, αναβαθμίζοντάς τη σε «στρατηγική» με τις ευλογίες των ΗΠΑ, πραγματοποιώντας συνεχείς συνεκπαιδεύσεις με τους μακελάρηδες του Παλαιστινιακού λαού και μιλώντας - όπως ξανά πρόσφατα ο υπουργός Εξωτερικών - για «κοινές αξίες» της «ειρήνης» και της «δημοκρατίας». Ενώ παρά τα παχιά λόγια «συμπάθειας» αρνείται να προχωρήσει στην άμεση αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους, εφαρμόζοντας και τη σχετική απόφαση του ελληνικού Κοινοβουλίου του Δεκέμβρη του 2015, όπως επανειλημμένα έχει απαιτήσει με παρεμβάσεις του το ΚΚΕ στη Βουλή και στην Ευρωβουλή. Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σάπια για την τάχα αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό.

«Μεταμνημονιακή» θηλιά!

Μια «γεύση» από την «επόμενη», «μεταμνημονιακή» μέρα, όπου σύμφωνα με την κυβέρνηση «αλλάζουν όλα», παίρνουν αυτό το διάστημα χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά σε όλη την Ελλάδα, που έρχονται αντιμέτωπα με νέες πιέσεις και εκβιασμούς.
Με τις τράπεζες να σφίγγουν κι άλλο τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους σε ό,τι αφορά τα χρέη για τα «κόκκινα» δάνεια και τη ΔΕΗ να στέλνει κατά χιλιάδες τα «ραβασάκια» με απειλές για κόψιμο του ρεύματος, την ώρα μάλιστα που δεκάδες χιλιάδες πετιούνται έξω κι απ' αυτό το στοιχειώδες «κοινωνικό τιμολόγιο».
Οι «φιλόδοξοι» στόχοι των επιχειρηματικών ομίλων για το επόμενο διάστημα σηματοδοτούν ένα νέο «σαφάρι» ενάντια στα λαϊκά στρώματα, με τις εισπρακτικές και λοιπά «κοράκια» να έχουν πάρει φωτιά.
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και δείχνουν ότι ο νέος γύρος της επίθεσης είναι ακόμα στην αρχή: Σύμφωνα με τους στόχους που βάζουν οι τραπεζικοί όμιλοι για τα «κόκκινα» δάνεια, προβλέπεται η παραπέρα μείωσή τους τα επόμενα τρία χρόνια κατά 50 δισ. ευρώ!
Αυτό μεταφράζεται μεταξύ άλλων σε περίπου 50.000 ακίνητα «στο σφυρί» για φέτος και το 2019, χώρια το «μαχαίρι» που μπαίνει στο λαιμό και των υπόλοιπων λαϊκών νοικοκυριών για να «προσέλθουν στο ταμείο», κόβοντας από άλλες στοιχειώδεις ανάγκες τους.
Αλλά και στα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια, η μεγαλύτερη συγκέντρωση (68,8%) καταγράφεται στην κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, σε βάρος των οποίων δρομολογείται η κλιμάκωση των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων.
Σύμφωνα εξάλλου με στοιχεία που δημοσιεύονται, πάνω από 500.000 «ραβασάκια» έχουν σταλεί από τον Αύγουστο σε λαϊκά σπίτια για ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη ΔΕΗ, ενώ η εισπρακτική που έχει προσληφθεί «για τα περαιτέρω» έχει δεσμευτεί να βάλει στα ταμεία 450 εκατ. ευρώ το επόμενο οκτάμηνο, πιέζοντας με όλους τους τρόπους για να πληρωθούν οι - έτσι κι αλλιώς φουσκωμένοι - λογαριασμοί.
Και βέβαια, μόνο ως κακόγουστο αστείο ακούγονται τα περί διακανονισμών και παραινέσεων για ένταξη στο «κοινωνικό τιμολόγιο», την ώρα που πάνω από 120.000 νοικοκυριά μένουν και με τη βούλα εκτός, επειδή σύμφωνα με τα νέα κριτήρια (που αναδιανέμουν την ενεργειακή φτώχεια) ακόμα δεν έχουν πιάσει... πάτο στη φτώχεια και δηλώνουν «θηριώδη» εισοδήματα άνω των 9.000 ευρώ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πραγματικά έχει στρώσει το «κόκκινο χαλί» στη νέα αυτή επίθεση: Απομακρύνει κάθε εμπόδιο για την επέλαση των τραπεζικών ομίλων, θωρακίζει νομικά με όλους τους τρόπους - και με επιπλέον μέτρα καταστολής - τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, ενώ δικής της κοπής είναι και τα μέτρα για την αναδιανομή της ενεργειακής φτώχειας, τα οποία προκλητικά βαφτίζει «πιο στοχευμένες παρεμβάσεις» για τους εξαθλιωμένους.
Οι πλειστηριασμοί, οι κατασχέσεις, η ενεργειακή φτώχεια, αποτελούν μία ακόμα πλευρά της «κανονικότητας» που διαφημίζει η κυβέρνηση: Στην καπιταλιστική ανάκαμψη, όπως προηγουμένως στην κρίση, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα καλούνται να πληρώνουν τους στόχους του κεφαλαίου.
Οι πλειστηριασμοί λαϊκών κατοικιών είναι η άλλη όψη των σχεδίων για «ρευστότητα», διευκολύνσεις και νέο γύρο δανειοδοτήσεων στους επιχειρηματικούς ομίλους. Η ενεργειακή φτώχεια είναι η άλλη όψη της «απελευθέρωσης» της Ενέργειας και των στόχων για την Ελλάδα - «ενεργειακό κόμβο», όπως σχεδιάζουν ενεργειακοί κολοσσοί.
Γι' αυτό χρειάζεται οι εργαζόμενοι, ο λαός, να δυναμώσουν την αλληλεγγύη και την πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς, στις κατασχέσεις, στις διακοπές ρεύματος, βάζοντας στο στόχαστρο την πραγματική αιτία, που δεν είναι άλλη από τη στρατηγική του κεφαλαίου, την οποία υπηρετούν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα.

Κρύβονται πίσω από την εισαγγελική έρευνα για το Μάτι

Eurokinissi

Οι εξελίξεις γύρω από τη δικαστική έρευνα για την πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική προκαλούν αναμφισβήτητα πολλά ερωτήματα, καθώς με διάφορες αφορμές δημιουργούνται προσκόμματα και επιβραδύνεται η διαδικασία απόδοσης τυχόν ποινικών ευθυνών σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Οπως τώρα, που ζητήθηκε να ενσωματωθεί στη δικογραφία η έρευνα των Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, η οποία δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έκανε τελικά πίσω, αλλά τα ερωτήματα παραμένουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν αναιρείται το γεγονός ότι η έρευνα προσανατολίζεται σε επιμέρους ευθύνες, παραλείψεις και λάθη στελεχών του κρατικού μηχανισμού, τροφοδοτώντας μια συζήτηση που αφήνει στο απυρόβλητο τις πολιτικές ευθύνες για το έγκλημα στο Μάτι.

* * *

Οσο κι αν γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθεί, το πλαίσιο των πολιτικών ευθυνών είναι δεδομένο και μεταξύ άλλων περιλαμβάνει όλους τους δασοκτόνους νόμους, που οπλίζουν το χέρι των εμπρηστών, καθώς και όλες εκείνες τις ρυθμίσεις νομιμοποίησης και «τακτοποίησης» των αυθαιρέτων κτισμάτων σε βουνά και παραλίες. Τέτοιους νόμους ψήφισε και η σημερινή κυβέρνηση, που κατά τ' άλλα καμώνεται τον «διώκτη» τάχα των αυθαιρέτων! Περιλαμβάνει ακόμα την ενθάρρυνση και διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, με νόμους που επιτρέπουν την καταπάτηση δασών και αιγιαλού. Τις δραστικές περικοπές στη χρηματοδότηση του Πυροσβεστικού Σώματος, της Δασικής Υπηρεσίας, που έχουν οδηγήσει σε άθλια κατάσταση τους τομείς δασοπροστασίας και πυρόσβεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι για τη Δασική Υπηρεσία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ καταβάλλει το 0,035% του ΑΕΠ, όταν οι εξοπλιστικές δαπάνες που αφορούν το σχεδιασμό του ΝΑΤΟ απορροφούν περισσότερο και από το 2% του ΑΕΠ κάθε χρόνο. Περιλαμβάνει επίσης την απουσία οργανωμένου σχεδίου πολιτικής προστασίας και μέσων για την υλοποίησή του, όπως επιβεβαιώθηκε με τραγικό τρόπο στην πυρκαγιά στο Μάτι.

* * *

Κυρίως, όμως, οι πολιτικές ευθύνες της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων για όσα έγιναν στην Ανατολική Αττική αφορούν στην πολιτική εμπορευματοποίησης της γης που υλοποιούν όλοι τους και αποτελεί υπόβαθρο για τέτοια τραγικά γεγονότα, είτε πρόκειται για το Μάτι με τους 99 νεκρούς είτε για τη Μάνδρα με τους 24. Θυμίζουμε ότι συνολικά 85.000 στρέμματα δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων, φυσικών εκτάσεων, έγιναν βίλες και αυθαίρετα από το 1987 μέχρι σήμερα. Θυμίζουμε επίσης ότι πάνω από 250.000 στρέμματα δασών - δασικής γης και κρατικές εκτάσεις σε προστατευόμενες περιοχές και παραλιακές ζώνες που βρίσκονται υπό ένταξη, διεκδικούνται για δόμηση σε όλη την Ελλάδα, μεταξύ άλλων και από περισσότερους από 220 οικοδομικούς συνεταιρισμούς. Για όλα αυτά, η σημερινή κυβέρνηση έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όσο κι αν προσπαθεί να παρουσιάσει ως «τομή» τη δική της διαχείριση, καθώς διατηρεί και επεκτείνει το υπάρχον νομικό πλαίσιο, αξιοποιεί τη γη ως πηγή κέρδους για το κεφάλαιο.

* * *

Εκτός όμως από τα παραπάνω, υπάρχει και κάτι ακόμα. Δύο μήνες μετά τη φωτιά, οι πυρόπληκτοι αντιμετωπίζουν μία τραγική πραγματικότητα. Η διαδικασία απορρύπανσης της περιοχής προχωρά με αργούς ρυθμούς. Υπάρχουν ακόμα κίνδυνοι για την υγεία των κατοίκων από την ανεπαρκή διάγνωση των επιπτώσεων στο περιβάλλον λόγω της πυρκαγιάς και των καταστροφών, αλλά και της ρύπανσης από την καύση διαφόρων υλικών. Η σημερινή κυβέρνηση αλλά και οι προηγούμενες, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, στρέφουν τους πυρόπληκτους στα νύχια των τραπεζών για να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, όχι μόνο δεν υπήρξε κάποιο θετικό αποτέλεσμα, αλλά, αντίθετα, οι τράπεζες πήραν τελικά τις ιδιοκτησίες εξαιτίας της αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων. Εκατοντάδες οικογένειες δεν έχουν λάβει ακόμα τα επιδόματα για να μπορέσουν να καλύψουν ανάγκες τους. Αστεγοι φιλοξενούνται σε κατασκηνώσεις χωρίς να ξέρουν τι θα γίνει στο μέλλον. Τα επιδόματα ενοικίου «κόβονται» σε περίπτωση που κάποιος τυχαίνει να έχει σπίτι σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. Και δίπλα σ' αυτά, κανένα έργο αντιπλημμυρικής προστασίας δεν έχει γίνει, αφήνοντας τους κατοίκους της περιοχής εκτεθειμένους σε μια επόμενη καταστροφή, αυτήν τη φορά από μια νεροποντή. Αλλωστε, και στη Μάνδρα, το πρώτο αποσπασματικό έργο αντιπλημμυρικής προστασίας ξεκίνησε δέκα σχεδόν μήνες μετά τον τραγικό χαμό 24 ανθρώπων, με την κυβέρνηση να επικαλείται «γραφειοκρατικά κωλύματα», τα οποία όμως εξαφανίζονται όταν είναι να στηρίξει τη δραστηριότητα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

* * *

Τις ευθύνες γι' αυτήν την κατάσταση επιχειρούν να κρύψουν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και άλλα αστικά κόμματα. Ομως, ο λαός πρέπει να μη διαγράψει από τη μνήμη του την πολιτική που απειλεί τη ζωή του και την οποία υπηρετούν όλοι εκείνοι που, τώρα, κονταροχτυπιούνται πάνω από μία εισαγγελική έρευνα. Και να εντείνει την καθημερινή του πάλη, αποφασιστικά, για να μη θρηνήσουμε ξανά ανθρώπινα θύματα και υλικές καταστροφές, όπως αυτές στο Μάτι, στη Μάνδρα, στον Σαρωνικό, αλλά και τις παλιότερες, όπως στην Πελοπόννησο το 2007. Να απαιτήσει άμεσα, συγκεκριμένα μέτρα προστασίας της ζωής και της περιουσίας του. Να παλέψει ενάντια στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, όπου οι λαϊκές ανάγκες και η ίδια η ανθρώπινη ζωή θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους.

Κ. Πασ.

Ο Φρόιντ, ο φασισμός και ο “ήρωας του πολιτισμού Μουσολίνι”

Κατιούσα

Μπορεί σήμερα η ψυχανάλυση να έχει πάρει δρόμους που ο θεμελιωτής της Σίγκμουντ Φρόιντ να μην είχε φανταστεί, πολλώ δε μάλλον εγκρίνει, μπορεί επίσης οι διάφορες εκφάνσεις της να μην αποτελούν πια παρά ένα κλάσμα από το ευρύτατο φάσμα των προσφερόμενων μορφών ψυχοθεραπείας, η αίγλη ή τουλάχιστον η γοητεία του Φρόιντ ακόμα και μεταξύ των πολεμίων  παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη στο χρόνο. Είναι γεγονός πως πρόκειται για ένα πρόσωπο που επηρέασε πολύ πέρα από το χώρο της ψυχολογίας και της ψυχιατρικής κλάδους, όπως η τέχνη, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, ακόμα και η γλώσσα, με την εισαγωγή εκφράσεων όπως “οιδιπόδειο σύμπλεγμα” μεταξύ πολλών άλλων. Παρότι ατελείωτο μελάνι έχει χυθεί υπέρ ή κατά των θεωρητικών αναζητήσεων αλλά και της κλινικής πρακτικής του Φρόιντ, λιγότερη προσοχή έχει δοθεί στις πολιτικές του απόψεις, καθώς ο συντηρητισμός του, που άγγιζε το φλερτ με το φασισμό, δεν ταίριαζε και τόσο πολύ με την εικόνα του φιλελεύθερου, διωγμένου από τους ναζί Εβραίου διαννοουμένου στο τέλος της ζωής του, που είναι κι αυτή που επιλεκτικά προβάλλεται στις περισσότερες περιπτώσεις.
Το πιο μελανό σημείο των (ημι)δημόσιων τοποθετήσεών του είναι αναμφίβολα η αφιέρωση του κειμένου “Γιατί πόλεμος;” , όπου περιέχεται η αλληλογραφία του με τον Αϊνστάιν πάνω στο ζήτημα του πολέμου το 1932, “στον Μπενίτο Μουσολίνι, με το σεβάσμιο χαιρετισμό ενός ηλικιωμένου άνδρα που αναγνωρίζει στο πρόσωπο του ηγέτη έναν ήρωα του πολιτισμού. Βιέννη 26 Απρίλη 1933”. Το κείμενο αυτό, στο οποίο ο Φρόιντ ενοχοποιεί για τους πολέμους το λεγόμενο “ένστικτο του θανάτου”, δηλαδή εγγενείς κατά τον ίδιο αυτοκαταστροφικές τάσεις του ανθρώπου, με ενδεικνυόμενη λύση την “δημιουργία μιας κεντρικής εξουσίας, στις αποφάσεις της οποίας θα υπόκεινται όλες οι συγκρούσεις των συμφερόντων” (άρα και των ταξικών), έφτασε στον Μουσολίνι μέσω ενός θεατρικού συγγραφέα και κοινού γνωστού. Πολλοί προσπάθησαν να αποδώσουν την αφιέρωση όχι σε πολιτική συμπάθεια του Φρόιντ στο δικτάτορα, αλλά στο θαυμασμό που ένιωθε εκείνος για το αρχαιολογικό έργο που γινόταν επί ημερών του Ντούτσε στη Ρώμη, ενώ έχει προταθεί και η ερμηνεία πως σκόπευε να “κατευνάσει” το Μουσολίνι, ώστε να τον έχει σύμμαχο σε μια πολιτική που θα καταπολεμούσε την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία.
Το έωλο έως και φαιδρό της εν λόγω επιχειρηματολογίας γίνεται φανερό από τη στήριξη που έδωσε ο Φρόιντ στον αυταρχικό καγκελάριο και μετέπειτα δικτάτορα της Αυστρίας Ντόλφους, παρότι αναγνώριζε ανοιχτά το φασιστικό του χαρακτήρα. Σε επιστολή του στον γιατρό φίλο του Μαξ Σουρ γράφει “Η αυστριακή κυβέρνηση είναι σίγουρα ένα καθεστώς λίγο πολύ φασιστικό”, αλλά παρόλαυτα “έχει όλη μας τη συμπάθεια”. Σε άλλη του επιστολή, αντιμετωπίζει αδιάφορα-κι αυτό είναι ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός- τη σφαγή που διέπραξε ο Ντόλφους κατά περίπου 2000 σοσιαλδημοκρατών εργατών της οργάνωσης Heimwehr το 1934. Εξάλλου ο ίδιος σημείωνε πως “ούτε με τη δικτατορία του προλεταριάτου μπορεί να ζήσει κανείς”, όταν από νωρίς του είχε προταθεί από φίλους να φύγει από την Αυστρία. Εκείνος όμως θεωρούσε πως “μια μετριοπαθής μορφή φασισμού”, την οποία θεωρούσε βραχυπρόθεσμη, ήταν κάτι που θα μπορούσε να αποδεχτεί. Ακόμα και απέναντι στο ναζισμό η στάση του παρότι απορριπτική είχε και στοιχεία αναμονής, ενώ δε δίστασε να συνεργαστεί με απεσταλμένους του Ινστιτούτου Γκαίρινγκ ώστε να διασφαλίσει τη συνέχιση της ψυχανάλυσης στη Γερμανία, όπου σημειωτέον τα βιβλία του είχαν καεί στις μεγάλες πυρές του 1933. Ακόμα και μετά την προσάρτηση (Anschluss) της Αυστρίας στο Γ’ Ράιχ το Μάρτη του 1938, ο Φρόιντ εξακολουθούσε να υποτιμά το βίαια αντισημιτικό χαρακτήρα του καθεστώτος, και μόνο η σύλληψη και ανάκριση της κόρης του Άννας από τη Γκεστάπο τον έπεισε πως η αυτοεξορία ήταν μονόδρομος.
Στην πραγματικότητα, ο Φρόιντ τήρησε απέναντι στο φασισμό μια παραλλαγή της στάσης που τήρησαν πολλοί άνθρωποι της τάξης του – πέραν των ουκ ολίγων που ενθουσιωδώς τον ασπάστηκαν- δηλαδή ένα κράμα αποδοχής του ως μη χείρον, συγκρατημένης συμπάθειας αλλά και αυταπατών ως προς το πόσο ευρεία θα ήταν η κατηγορία των εχθρών του. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τις λιγοστές σε σχέση με τον όγκο του έργου του, αλλά πολύ εύγλωττες και μαχητικές θεωρητικές του αναμετρήσεις με τον κομμουνισμό και την ΕΣΣΔ, με τις πολύ πιο περιορισμένες και -όπως διαπιστώσαμε- το λιγότερα αμφίθυμες τοποθετήσεις του απέναντι στο φασισμό, ιδιαίτερα σε εκδοχές του, όπως ο ιταλικός, που άργησαν να εστερνιστούν τα ρατσιστικά προτάγματα της γερμανικής του έκφανσης.
Όσο για τις απόψεις του για τον κομμουνισμό αυτές καθεαυτές, συνοψίζονται επί της ουσίας στο χιλιοειπωμένο επιχείρημα ότι αντίκεται στην ανθρώπινη φύση και συγκεκριμένα στις επιθετικές τάσεις της. Επιπλέον, προχωρά σε μια δική του διατύπωση της θεωρίας των δύο άκρων, συγκρίνοντας το ναζιστικό αντισημιτισμό με τον ταξικό πόλεμο των μπολσεβίκων κατά των αστών: […]Ούτε ήταν απρόσμενα τυχαίο πως το όνειρο μιας γερμανικής παγκόσμιας κυριαρχίας είχε ανάγκη των αντισημιτισμό ως συμπλήρωμα. Κι είναι κατανοητό πως η απόπειρα να εγκαθιδρυθεί ένας καινούριος, κομμουνιστικός πολιτισμός στη Ρωσία οφείλει να βρει ψυχολογικό στήριγμα στη δίωξη των αστών. Αναρωτιέται κανείς με ανησυχία, τι θα κάνουν οι Σοβιετικοί αφού εξολοθρεύσουν τους αστούς τους”.

Δείτε το πριν το κατεβάσουν – Όταν το φεστιβάλ της ΚΝΕ “κατακτά” την Athens Voice

Κατιούσα

Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε ζντανοφικά κι ορθόδοξα και να σταθούμε στο ότι το Φεστιβάλ της ΚΝΕ δεν είναι “πάρτι”, όπως αναφέρει ο τίτλος, αλλά ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά γεγονότα της χρονιάς. Η’ να καλωσορίσουμε το συντάκτη που μοιάζει να προσγειώθηκε από το 1978 ξαφνικά στο φετινό Φεστιβάλ, αλλιώς δεν εξηγείται το “σοκ” με το ροζ μαλλί, τις πανκ μουσικές και γενικότερα το γεγονός πως οι κνίτες είναι κανονικοί άνθρωποι με δύο χέρια, μάτια πόδια και όχι ινστρούχτορες βγαλμένοι από το “Αλαλούμ”. Στην πραγματικότητα όμως το κείμενο του Στέφανου Τσιτσόπουλου είναι η τίμια και καλοπροαίρετη οπτική ενός  δηλωμένα “απέξω” και ο – διπλός – κόκκινος δάκτυλος που τον έπεισε να έρθει στο φεστιβάλ μπορεί να νιώθει δικαιωμένος.

«Θα έρθεις;» Ή και τι γίνεται όταν οι δυο καλύτεροί σου φίλοι σε αυτή τη ζωή επιμένουν να πορεύονται ορθόδοξα μαρξιστικά και λενινιστικά, σε αντίθεση με εσένα, που, αφού στα νιάτα σου φλέρταρες με τους αναθεωρητές, σήμερα τα κοιτάς όλα ιδιωτεύοντας και από απόσταση; Και πώς απαντάς στην πρόσκλησή τους να παραστείς στην τελευταία και πιο μεγάλη μέρα από πλευράς προσέλευσης του Φεστιβάλ της ΚΝΕ; Που δεν ήταν άλλο ένα νούμερο στην αδιάλειπτη συνέπεια του «θεσμού», αλλά κομβικής σημασίας: 100 χρόνια ΚΚΕ, 50 χρόνια ΚΝΕ. Απαράβατος κώδικας της ανδρικής φιλίας: δεν λες ποτέ όχι όταν τα αδέλφια σου σε καλούν στη γιορτή τους, όσες αντιρρήσεις και να έχεις με το κόμμα. Να ‘μαστε καλά να διαφωνούμε και να προβοκάρουμε ο ένας τον άλλο, αυτό μου έμαθε η ζωή τα τελευταία χρόνια. Να το συζητάμε και να τσουγκρίζουμε τις βότκες μας, αγκαλιασμένοι και γεροί.
Κι έτσι το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στο μητροπολιτικό πάρκο «Αντώνης Τρίτσης», σύνορα Καματερού με Ίλιον, με μια συντρόφισσα στην είσοδο να με υποδέχεται με τον Οδηγητή, μόνο που αυτή δεν είναι η είδηση. Είδηση ήταν το τισερτάκι που φορούσε: Sex Pistols – Holidays in the sun, και μαλλί πάνκικο νιου γουέιβ βαμμένο ροζ. «Σ’ το ’χα πει», με προγκάρει ο Μιχάλης, βλέποντας την έκπληξή μου, «ξεκόλλα από τα στερεοτυπικά των παλιότερων χρόνων». Όντως. Οι νέες Κνίτισσες είναι χαμογελαστές και σέξι, το dress code τους αίρει κάθε στερεοτυπική εικόνα αμπέχωνου και φούστας κλαρωτής από τα αμφιθέατρα των φοιτητικών μου χρόνων. Και το σοκ διπλό, όταν λίγα μέτρα μέσα, με το που περάσαμε την κεντρική πύλη, τρακάρω Κνίτη με μπλουζάκι Clash. Και λίγο πριν την ομιλία του γενικού γραμματέα Νίκου Αμπατιέλου, από τα ηχεία οι σύντροφοι djs βαράνε για υποδοχή τους αγαπημένους μου Ισπανούς και ελευθεριακούς φλαμίνγκο πανκ Ska-P. Δεν χρειάζεται να είσαι μετεωρολόγος για να μαντέψεις προς τα πού πλέον φυσά ο άνεμος αλλά και το pH της νέας ΚΝΕ, για να παραφράσω τον Ντίλαν. Είναι ροκενρόλ! Εξέλιξη φοβερή, αν σκεφτώ το ιδεολογικό κυνήγι που τρώγαμε παλιά εμείς τα «αμερικανόπληκτα»! Ναι, η ανάλυση έγινε, το χάσμα γεφυρώθηκε, η νέα ΚΝΕ παιανίζει επιτέλους και τα «δικά μας», που πλέον είναι όλων μας.
Το είδα καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, που παρεμπιπτόντως ως και περασμένα μεσάνυχτα που το περπατούσαμε πάνω κάτω, έμοιαζε περισσότερο με γλέντι σαν εκείνο των Iron Maiden στη Μαλακάσα, τελευταίο φεστιβάλ που έδωσα «αγωνιστικό» παρών! Όχι μόνο εξαιτίας της μεγάλης σκηνής αλλά και των περιφερειακών μικρών που έντυναν το σάουντρακ, αλλά και εξαιτίας ενός διαολεμένου κεφιού, χαράς, συζητήσεων στα πηγαδάκια και… «πολύ λαός, ρε Μιχάλη». Χαμογελάει: «Σ’ τα λέγαμε»!
Εκατό χιλιάδες Αθηναίοι πέρασαν το περασμένο τριήμερο από το φεστιβάλ. Έκαναν ανάρπαστο το επετειακό και συλλεκτικό άλμπουμ για τα γενέθλια του κόμματος, όπως και το κόκκινο μακό για τα πενηντάχρονα της οργάνωσης, χειροκρότησαν τον γραμματέα της ΚΝΕ Νίκο Αμπατιέλο και κατόπιν τον γενικό γραμματέα του κόμματος Δημήτρη Κουτσούμπα, που μίλησαν γρήγορα, ξεκάθαρα, σταράτα και προπάντων σύντομα, καθώς κάνω αντιπαραβολή με κάποια παλαιότερα φεστιβάλ, που οι αναλύσεις ήταν εμβριθείς και μακρυνάρια, με αποτέλεσμα να τις «χαίρονται» μόνο οι πολύ μέσα στη φάση. Τα μηνύματα ήταν εύληπτα, και φυσικά το επιμύθιο-ταγκ με το οποίο έκλεισε τον λόγο του ο Κουτσούμπας δεν ήταν άλλο από το «Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος, σίγουρος δρόμος, ο δικός σου δρόμος».
Λίγο πριν από τις ομιλίες τους ανέβηκε στο βήμα η Αχμέντ Ταμίμι, η δεκαεπτάχρονη Παλαιστίνια που η απαγόρευση εξόδου της από την κατεχόμενη Δυτική Όχθη άρθηκε μετά από διεθνή κινητοποίηση αλληλεγγύης, σκορπίζοντας συγκίνηση αλλά και πάθος με τον βενσερέμος χαιρετισμό της.
Περιφέρομαι στους χώρους του φεστιβάλ κάνοντας «σελέμπριτι σπότινγκ»: ο Κώστας Καζάκος, ο Θάνος Μικρούτσικος σε πηγαδάκι με τους Νταλάρα, Κότσιρα και Πασχαλίδη να σετάρουν τα τραγούδια που θα ερμηνεύσουν σε λίγο στο μεγάλο αφιέρωμα για τον Ρίτσο, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος του Φεστιβάλ Αθηνών, ο Γιώργος Κιμούλης, «διευρυμένο πλαίσιο φίλων», σκέφτομαι μέσα μου, όταν βλέπω και τον Γιάννη Μηλιό – δεν είμαι ο μόνος αναθεωρητής.
Στη σκηνή με τις εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής ένας χαμός, όπως επίσης και στο περίπτερο της Κούβας, όπου νομοτελειακά εκεί πρέπει να πάμε για κοκτέιλ μοχίτο, δεν θέλει ρώτημα, στους ειδικούς! Στα δε τραπεζάκια και πάγκους που είναι απλωμένα σε όλο το μήκος του πάρκου, η νύχτα εξελίσσεται σε κάτι μεταξύ πικ-νικ μετά συζητήσεων εφ’ όλης: σενάρια εκλογών και πρόγνωση ποσοστών, ανταμώματα παλιών φίλων και συντρόφων που τα παιδιά τους τριαντάρισαν και τα άσπρα μαλλιά τους εβδομηντάρισαν, βίβα μας στα ποτήρια και μετά τα σουβλάκια και τις μπίρες, σβήσιμο με λουκουμάδες περιχυμένους με σοκολάτα.
Στο θεατράκι, αράζουμε στις κερκίδες. Μια ποδοσφαιρομπριγκάδα από επτάχρονα τσακαλάκια στη σκηνή κλωτσοπατινάρει έχοντας φτιάξει μια αυτοσχέδια μπάλα από τσαλακωμένα μπουκάλια κόλα – καλά να πάθεις, ιμπεριαλισμέ, δεν αντέχω να μην τρολάρω! Ο αρχηγός τους έχει μακριά μαλλιά σαν του Αγιάλα και φορά φανέλα της Αργεντινής. Τσακίζουμε τα σουβλάκια μας και χαζεύουμε το φεγγάρι πάνω από το πάρκο. Δροσερή νύχτα, πολλή αγάπη και συντροφικότητα στην ατμόσφαιρα.
Τι γίνεται όταν οι δυο καλύτεροί σου φίλοι στην Αθήνα επιμένουν ορθόδοξα λενινιστικά και μαρξιστικά και σε προσκαλούν στην κόκκινη γιορτή τους; Αυτό έγινε: πέρασα καταπληκτικά, είδα κόσμο που επίσης ήταν εκεί για να περάσει όμορφα, να μοιραστεί, να επικοινωνήσει αλλά και να δηλώσει παρών. Με τον τρόπο του, που χρόνια τώρα, και δεν πάει εγώ να έχω χίλιες ενστάσεις, εντούτοις ποτέ δεν έλειψε ή δεν στάθηκε αλληλέγγυος και απέναντι στα μεγάλα ζητήματα της εποχής. Με τον τρόπο του, ξαναλέω. Που δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί με τον τρόπο μου, αλλά οι κουβέντες να γίνονται ιδέες, να ανταλλάσσονται και να σας έχει ο Λένιν καλά, πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, βρε. Παράφρασα Σαββόπουλο, ενώ λίγο πριν την έξοδο από το πάρκο Τρίτση, ο Tenorman με τους Opera Chaotique διασκεύαζε το «Rolling in the deep» της Adele. Είπαμε! Η νέα ΚΝΕ έπιασε το μήνυμα των καιρών και έπαψε να αποτελεί «κλειστό κύκλωμα», ανταμώνοντας και ανοίγοντας τις πόρτες της σε όλα τα «διαφορετικά» παιδιά. Νίκη!

Στα «μαχαίρια» για τη διαχείριση των κονδυλίων που προορίζονται για πρόσφυγες

        

Στα «μαχαίρια» ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και ΝΔ για τη διαχείριση των κονδυλίων που προορίζονται για πρόσφυγες και μετανάστες μετά και τις συλλήψεις δημοσιογράφων της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» έπειτα από μήνυση του υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου.

Σε σημερινή συνέντευξη Τύπου ο Πάνος Καμμένος ανέφερε ότι από τα 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ που διατέθηκαν από την ΕΕ για το Μεταναστευτικό, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει διαχειριστεί περίπου 100 εκατομμύρια. Δήλωσε πως «τα 90 εκατομμύρια που αναλώθηκαν από τα 100 εκατομμύρια έχουν ελεγχθεί από τα αρμόδια ελεγκτήρια δαπανών των κλάδων των Γενικών Επιτελείων, από πιστοποιημένες εταιρείες ορκωτών λογιστών που προέκυψαν κατόπιν διαγωνισμού και από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατά περίπτωση».

Την κατάργηση της διαδικασίας του Αυτοφώρου στα αδικήματα περί Τύπου προανήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν η ΝΔ γίνει κυβέρνηση, ενώ δήλωσε πως «η αλήθεια για τη διασπάθιση των χρημάτων και τις αδιαφανείς διαδικασίες θα έρθει στο φως». Επιπλέον ανέφερε πως «πήραν 1,6 δισ. ευρώ. Και έφτιαξαν τον αθλιότερο καταυλισμό προσφύγων στον κόσμο, όπως λένε πλέον τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης». Σε ό,τι αφορά τη μεταναστευτική πολιτική προέταξε την καταστολή, λέγοντας πως «τα σύνορά μας θα φυλάσσονται αποτελεσματικά, οι διαδικασίες για τη χορήγηση ασύλου θα προχωρούν γρήγορα και όσοι δεν δικαιούνται προστασίας, θα επιστρέφουν αμέσως στις χώρες προέλευσής τους. Και όσοι βρίσκονται σε αυτή τη χώρα θα ζουν σε συνθήκες ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας».

Το Μέγαρο Μαξίμου με non paper αναφέρει πως «ο αρχηγός της ΝΔ είναι ηθικός αυτουργός μιας κατά συρροή κίτρινης δημοσιογραφίας, η οποία υποβιβάζει την ενημέρωση σε συκοφαντική επιχείρηση». Επιπλέον θεωρεί ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης «είναι όμως και ηθικός αυτουργός της μαύρης προπαγάνδας, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε η φασιστική επίθεση σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ». «Στο Μαξίμου βρίσκονται πια σε διαρκές παραλήρημα»σχολίασαν πηγές της ΝΔ προσθέτοντας ότι «πραγματικά αξίζει όλοι οι πολίτες να διαβάσουν το σημερινό non paper μιας non paper κυβέρνησης».

Το Ποτάμι κατέθεσε Ερώτηση στη Βουλή για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού.

«Προοδευτική» κοροϊδία

«Προοδευτική απάντηση στο νεοφιλελευθερισμό και στην ακροδεξιά»: Αυτή είναι η μόνιμη επωδός του ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθειά του να χαράξει κάλπικες διαχωριστικές γραμμές με τη ΝΔ, όσο περισσότερο αποκαλύπτεται η κοινή στρατηγική τους σύμπλευση στους στόχους της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων και της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» μέσω εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.
Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες, δίνει και ευρωπαϊκή διάσταση στο κάλπικο δίπολο, διεκδικώντας για τον εαυτό του το χρίσμα του αυθεντικού εκφραστή της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, έναντι του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ. Προοδευτικά συγχωροχάρτια λοιπόν στη σοσιαλδημοκρατία για το ρόλο της και μάλιστα από μια δύναμη που είχε, πολύ πρόσφατα, και αυτή το δικό της μερίδιο στην εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων.
Ο «νεοφιλελευθερισμός», που υποτίθεται έχει χάσει τον ύπνο του από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, «τρίβει τα χέρια του» όταν ακούει Τσίπρα - Τσακαλώτο να λένε κυνικά ότι το κονδύλι για τις συντάξεις θα μειωθεί έτσι κι αλλιώς, αφού οι συνταξιούχοι οσονούπω θα πεθάνουν...
Πόσο «προοδευτική» είναι η εξαγγελία χιλιάδων πλειστηριασμών λαϊκών κατοικιών, για να ξαλαφρώσουν οι τράπεζες από «κόκκινα» δάνεια; Και πόσο «προοδευτικό» είναι να αντιμετωπίζεται η αντίσταση των εργαζομένων στο μαζικό ξεσπίτωμα ως «ιδιώνυμο» αδίκημα;
Πόσο «ελπίδα από τα αριστερά» - όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ - είναι η υπονόμευση διά νόμου του απεργιακού δικαιώματος, η εφαρμογή του μνημονιακού εκτρώματος για τον καθορισμό του κατώτερου μισθού από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, στέλνοντας στο απόσπασμα τις συλλογικές διαπραγματεύσεις;
Αλήθεια, όμως, πόσο «προοδευτική» είναι και η ...μπουγάδα διαρκείας που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό; Τι σόι «αντίπαλο δέος» στη «συντήρηση» είναι αυτό που καλωσορίζει τον δολοφονικό 6ο Στόλο των ΗΠΑ στον Θερμαϊκό, που καλεί το ΝΑΤΟ να αλωνίζει στο Αιγαίο και στέλνει ελληνικές φρεγάτες να περιπολούν ανοιχτά της Συρίας και του Λιβάνου, επιβεβαιώνοντας το ρόλο του «προτιμώμενου εταίρου» και του «γεωπολιτικού μεντεσέ» στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή;
Πόσο «προοδευτική απάντηση» στην ακροδεξιά της «Ευρώπης - φρούριο» είναι τα κολαστήρια που συντηρεί η κυβέρνηση στη Μόρια της Λέσβου και αλλού, με τους χιλιάδες εγκλωβισμένους πρόσφυγες λόγω των αντιδραστικών συμφωνιών της ΕΕ, που υλοποιεί κατά γράμμα, έχοντας βάλει το χεράκι της και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που διώχνουν χιλιάδες λαού από τις πατρίδες του;
Πού διαφέρουν από τον «νεοφιλελευθερισμό» οι προτάσεις για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και της φορολογίας στους επιχειρηματικούς ομίλους, η εφαρμογή κατά γράμμα της «εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ» για την ανταγωνιστικότητα, που κάνουν ακόμα πιο άγρια την εργασιακή ζούγκλα, επιταχύνουν το ξεκλήρισμα των φτωχών αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου;
Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο παραδείγματα που κάνουν θρύψαλα την προπαγάνδα της κυβέρνησης, επιβεβαιώνοντας ότι η κοροϊδία και η αντιλαϊκή πλειοδοσία των ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ πρέπει να απαντηθεί αποφασιστικά από τα εργατικά - λαϊκά στρώματα.
Τώρα πρέπει να δυναμώσει παντού η συζήτηση για το πραγματικά προοδευτικό, που είναι να αποδεσμευτεί η χώρα από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και τα θανατηφόρα σχέδιά τους, να πάρουν πόδι οι βάσεις του θανάτου.
Πρόοδος για το λαό θα είναι η ανατροπή του μνημονιακού οπλοστασίου, για να ανακτήσουν οι εργαζόμενοι τις απώλειές τους, παλεύοντας για τις σύγχρονες ανάγκες τους. Πραγματικά «σύγχρονο» είναι να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι μόνιμη και σταθερή δουλειά, δωρεάν Παιδεία, Υγεία - Πρόνοια, να απολαμβάνουν τον τεράστιο πλούτο που παράγουν.
Ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος σήμερα είναι η εργατική τάξη, αντί να διαλέγει το «μικρότερο κακό», αντί να εγκλωβίζεται στα κάλπικα διλήμματα των αστικών κομμάτων, να περάσει στην αντεπίθεση, μέσα από ένα ισχυρό κίνημα ανασύνταξης και σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα, που θα έχει ως προοπτική την ανατροπή του σάπιου καπιταλισμού, που γεννάει φτώχεια, πολέμους, προσφυγιά.
Αυτόν το δρόμο τον δείχνει μόνο το ΚΚΕ. Και η ισχυροποίησή του παντού μπορεί να κάνει πραγματικά τη διαφορά, να είναι η γνήσια εργατική - λαϊκή απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Κυνισμός

Για όσους από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σοκαρίστηκαν τάχα από τις κυνικές δηλώσεις Τσίπρα - Τσακαλώτου ότι οι σημερινοί 70άρηδες θα έχουν πεθάνει σε μερικά χρόνια και ότι δεν θα «επιβαρύνουν» πλέον οικονομικά το σύστημα, τους θυμίζουμε ότι ο ίδιος κυνισμός διατρέχει όλες τις «μελέτες» της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ κ.τ.λ.) για τα ασφαλιστικά συστήματα, όπου τα «μοντέλα» που χρησιμοποιούν στις προβλέψεις τους, αξιοποιούνται για τη νομιμοποίηση των αντιασφαλιστικών μέτρων που προτείνουν. Για το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και τις κυβερνήσεις του, οι συνταξιούχοι είναι «βάρος» για τα δημοσιονομικά, από το οποίο προσπαθούν να απαλλαγούν με κάθε τρόπο, είτε με τη ραγδαία ιδιωτικοποίηση των συστημάτων ασφάλισης και σύνταξης, είτε με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, είτε με τη μείωση των συντάξεων, είτε με την παραμονή στην εργασία των ήδη συνταξιούχων. Η κυβέρνηση και όσοι τώρα της καταλογίζουν «αναλγησία» για τους σημερινούς συνταξιούχους, έχουν αυτές τις «μελέτες» για «ευαγγέλιο» στις αντιασφαλιστικές τους μεταρρυθμίσεις, αφαιρώντας το ένα μετά το άλλο τα δικαιώματα παλιών και νέων συνταξιούχων, καταδικάζοντάς τους στη μίζερη ζωή, σε στερήσεις και ανέχεια. Ας αφήσουν λοιπόν και οι μεν και οι δε τα κροκοδείλια δάκρυα για τους συνταξιούχους, που έχουν αποδείξει ότι δεν χαμπαριάζουν ούτε από απειλές ούτε από καλοπιάσματα και αυτήν την περίοδο βρίσκονται ξανά σε φάση προετοιμασίας νέων κινητοποιήσεων.