Το όραμα

Με δυνατό του χαρτί την αποφασιστική προώθηση των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων προσήλθε ο πρωθυπουργός στην προχτεσινή συνάντησή του με εκπροσώπους επιχειρηματικών ομίλων και επενδυτικών funds στη Ν. Υόρκη. Ο Αλ. Τσίπρας, παρουσιάζοντας το «όραμά» του για την Ελλάδα, κάλεσε τους επενδυτές να εκτιμήσουν την προσήλωση της κυβέρνησης στην προώθηση της πολιτικής υπέρ των μονοπωλίων.
Αλλωστε, ο πρωθυπουργός περιέγραψε αναλυτικά την αισθητά «βελτιωμένη εικόνα» της ελληνικής οικονομίας, σε ό,τι αφορά π.χ. τα «δημοσιονομικά μεγέθη», δηλαδή το ξεζούμισμα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων.
Εκτός από τη διαφήμιση των αντιλαϊκών πεπραγμένων της κυβέρνησής του, επέμεινε στη δέσμευση ότι θα συνεχιστεί απρόσκοπτα η ίδια πολιτική, ώστε «να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερους επενδυτές». Αυτή είναι η «αλλαγή σελίδας» που πλάσαρε ο πρωθυπουργός στους εκπροσώπους των «αγορών», καλώντας τους να εμπιστευτούν την προσήλωση της κυβέρνησης στην αντεργατική επίθεση που «προσελκύει επενδύσεις».
Ως «κρίκο» άλλωστε για την προσέλκυση των επενδυτών, ο πρωθυπουργός ξεχώρισε τη «γεωπολιτική θέση» της Ελλάδας, το γεγονός ότι διαθέτει πλούσιους φυσικούς πόρους και υποδομές και μπορεί να διαδραματίσει ευρύτερο ρόλο στην περιοχή. Το ...«ραντεβού με τα δισεκατομμύρια», όπως παρουσιάστηκε η συνάντηση του Αλ. Τσίπρα με τους επιχειρηματικούς κολοσσούς, είχε λοιπόν στο «μενού» και τη δέσμευση της κυβέρνησης να συνεχίσει να πρωτοστατεί στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Αλλωστε, αυτές οι συναντήσεις της κυβέρνησης στη Ν. Υόρκη παίρνουν τη σκυτάλη από τις αντίστοιχες στη ΔΕΘ, όπου με «τιμώμενη χώρα» τις ΗΠΑ, επιβεβαιώθηκε η Ελλάδα ως ο «προτιμώμενος εταίρος» των ιμπεριαλιστών στην περιοχή.
Αυτό σηματοδοτούν και οι αναφορές του πρωθυπουργού περί Ελλάδας «ηγέτιδας δύναμης στα Βαλκάνια», που έχει «ιστορικό ρόλο» να «αναλάβει δράση» σε όλη την περιοχή. Ως τέτοια πλευρά παρουσιάζεται μάλιστα η συμφωνία των Πρεσπών, που ανοίγει το δρόμο για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ στην περιοχή, σε αντιπαράθεση με άλλα κράτη, π.χ. τη Ρωσία.
Ουσιαστικά ο πρωθυπουργός είπε στους ομίλους ότι μπορούν να «ακουμπήσουν πάνω του». Το «όραμά» του περιλαμβάνει όλες τις αξιώσεις τους: Εργασιακή ζούγκλα, με πάμφθηνο εργατικό δυναμικό, ρυθμίσεις που καθαρίζουν το έδαφος από φτωχούς αυτοαπασχολούμενους ώστε να αναπτύξουν δραστηριότητα μονοπωλιακοί όμιλοι, «δημοσιονομική σταθερότητα» ώστε να επιδοτούνται αδρά επενδύσεις, μεταρρυθμίσεις σε κράτος και φορολογική πολιτική ώστε το περιβάλλον να γίνει ακόμα πιο «φιλικό» στα funds. Και, κυρίως, «ασφάλεια», μέσα από την ανάπτυξη στρατιωτικοπολιτικών πρωτοβουλιών, ώστε να μπαίνουν εμπόδια σε ανταγωνιστές τους.
Μόνο που αυτό το «όραμα» κυβέρνησης και επιχειρηματικών ομίλων δεν μπορεί παρά να είναι εφιάλτης για τους εργαζόμενους. Γιατί η «οικονομική σταθερότητα» που διαφημίζει ο πρωθυπουργός σημαίνει διαρκή ένταση της εκμετάλλευσης, μονιμοποίηση όλων των απωλειών που είχαν στα χρόνια της κρίσης, τσάκισμα όσων δικαιωμάτων έμειναν όρθια. Η Ελλάδα «ηγέτιδα δύναμη» στην περιοχή, ώστε να ξεδιπλώνονται απρόσκοπτα τα μεγάλα επενδυτικά σχέδια, στα οποία συμμετέχει και η ελληνική αστική τάξη, σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή σε σχεδιασμούς που μυρίζουν μπαρούτι. Σημαίνει εγκατάσταση και λειτουργία νέων βάσεων, όπως στη Σύρο, στην Αλεξανδρούπολη, στη Λάρισα κ.α., σημαίνει δηλαδή ανασφάλεια και αστάθεια για όλους τους λαούς της περιοχής.
Γι' αυτό, στον αντίποδα των όσων οραματίζεται το κεφαλαίο, πραγματικό όραμα για το λαό είναι να ανακτήσει τις απώλειες που είχε στα χρόνια της κρίσης, να μπορέσει να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες του, να αναπτύξει σχέσεις αλληλεγγύης και κοινής δράσης, συνεργασίας με τους λαούς της περιοχής. Και αυτό απαιτεί τη σύγκρουση με τους σχεδιασμούς κυβέρνησης - κεφαλαίου, την ενίσχυση της πάλης για αποδέσμευση από τις ενώσεις τους, για να κάνει ο ίδιος κουμάντο στον πλούτο που παράγει.

Πάει κι αυτό το Φεστιβάλ κι ας καρτερούμε ένα άλλο

Πηγή: Κατιούσα

Σα βγεις στον πηγαιμό για το Ίλιο, να εύχεσαι να είναι μακρύς και σίγουρος ο δρόμος. Τώρα θα γίνει δικός σου αυτός ο δρόμος. Αλλά είναι συλλογικός, όχι ατομικής χρήσης, τον έχουν διαλέξει πολλοί σαν κι εμάς, για αυτό κι έχει μποτιλιάρισμα, μια δυσκολία στη στάθμευση, και τα αυτοκίνητα προχωρούν σημειωτόν, σα να κάνουν μαζί αλυσίδες και βήμα ρυθμικό.

Και μένουμε στάσιμοι, όπως στα δύσκολα χρόνια, και δεν μπορεί να πει ο Ελευθέριος Ριλοάδης το δικό του αγαπημένο κλισέ “προχωράμε”. Αν και τότε ακριβώς κολλάει, γιατί είναι πάντα ειρωνικό, ιδίως από όταν το έπιασαν στο στόμα τους τα κυβερνητικά παπαγαλάκια: “Τρίτο Μνημόνιο; Προχωράμε…”. “Μόρια; ΜΑΤ; Ασφαλιστικό; Προχωράμε…” Γιατί η κυβέρνηση προχωρά χωρίς να κοιτάζει τη μελαγχολία του αριστεροχωρίου. Και τα ΜΜΕ προχωράνε χωρίς να βλέπουν πουθενά Φεστιβάλ, την Ταμίμι, τον κόσμο που ήρθε να την δει.
-100 χιλιάδες και πλέον κόσμου σε τρεις ημέρες; Προχωράμε…

Η πρώτη βδομάδα μετά το Φεστιβάλ είναι ουσιαστικά η πρώτη βδομάδα του Χειμώνα. Το επιβεβαιώνει και η πτώση της θερμοκρασίας σήμερα, αν και ουσιαστικά έχουμε χειμώνα παντός καιρού και πασών συνθηκών, ακόμα και 30 βαθμούς να είχε, κάπως σαν την επιλόχειο κατάθλιψη, που τίποτα πια δε σε συγκινεί σαν αυτό που έχεις ζήσει. Κι αναρωτιέσαι γιατί να μην είναι έτσι όλες οι μέρες, το ίδιο γεμάτες, το ίδιο μαζικές και συλλογικές, να συσπειρώνουν κόσμο, να κερδίζουν συνειδήσεις με το μέρος μας, να κάνουν δικό τους αυτό το δρόμο. Χαλάλι μετά το μποτιλιάρισμα, αν είναι να γίνει ακόμα πιο μαζικό το Φεστιβάλ. Και πού να είχε και κάποιο σταθμό του Μετρό κοντά στο Πάρκο…

Το ζητούμενο εξάλλου είναι να επιταχύνουμε τους νόμους του ιστορικού προτσές, κι εκεί οι όροι αντιστρέφονται, ο συλλογικός δρόμος είναι ο πιο γρήγορος, ο πιο σίγουρος, μακριά από τα αδιέξοδα του ατομικού, όπου φτάνεις μόνος σου και χωρίς εφόδια. Κι ας είναι ανηφορικός ο δικός μας δρόμος, δεν υπάρχει άλλη λύση αν θες να κάνεις την έφοδο προς τον ουρανό. Ακόμα κι αυτή η χαρά του Φεστιβάλ δεν είναι ένας ανέμελος δρόμος στα λιβάδια (με ξέπλεκες κοτσίδες όπως λέει και το κλισέ), αλλά έχει άπειρη δουλειά και πειθαρχία πίσω της.

Κάποιοι λένε συχνά σαν κλισέ για τις χρονιάρες μέρες πως πρέπει τότε να φροντίσουμε να είμαστε λίγο καλύτεροι άνθρωποι από ό,τι τον υπόλοιπο χρόνο -που προφανώς δε μας ενδιαφέρει το ίδιο. Κατ’ αντιστοιχία, για εμάς το Φεστιβάλ είναι η δική μας γιορτή -το λέει κι η λέξη- οι δικές μας χρονιάρες μέρες, που βγαίνει ο καλύτερος εαυτός μας, τα πιο ευχάριστα συναισθήματα. Κι όταν φτάνει η ώρα για να ξεστήσεις, έχεις τη λύπη που νιώθει ένα μικρό παιδί, όταν του λέει η μητέρα του να μαζέψει τα παιχίδια του και να τα βάλει στο κουτί τους, χαλώντας την Πολιτεία που είχε φτιάξει.

Η επιτυχία του Φεστιβάλ φαίνεται κι από κάποιους επαγγελματίες γκρινιάρηδες -και δεν εννοώ τους καλοπροαίρετους, αλλά αυτούς που θα ψάξουν να βρουν κάτι με το ζόρι. Γιατί χορεύετε; Γιατί υπάρχετε; Γιατί τρώτε σουβλάκια; Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα; Και γιατί είναι τόσο πολύς ο κόσμος; Γιατί τα κάνετε όλα αυτά, ενώ ο κόσμος καίγεται; Γιατί χορεύει ο Γραμματέας; Γιατί έχει τέτοιο εκτόπισμα; Γιατί φέρατε την Αχέντ Ταμίμι; Γιατί χαίρεστε που συμβάλατε στην άρση απαγόρευσης εξόδου; Γιατί ακούτε Μποφίλιου; Γιατί…;

Αν τους πετύχετε πουθενά, μην τους πάρετε σοβαρά και μην τους ξεσυνερίζεστε. Είναι κατά βάθος ο δικός τους τρόπος να χαρούν και αυτοί το Φεστιβάλ, ζηλεύοντάς το.

Τα καλύτερα Φεστιβάλ μας δεν τα έχουμε ζήσει ακόμα. Κι αν κάποιοι αναρωτιούνται πώς θα γίνει αυτό πράξη, πώς θα βελτιωθούν, πώς θα ξεφύγουμε από την πεπατημένη και κάποιες επαναλήψεις, πώς θα βρούμε κι άλλα νέα στοιχεία, να προκαλούν ενθουσιασμό, και πώς, και τι, κτλ… στην πραγματικότητα θέτουν ένα άλλο ερώτημα: πώς θα γίνουμε πιο δυνατοί ως κίνημα. Πώς θα κερδίζουμε τα πιο ανήσυχα μυαλά, τους πιο ευαίσθητους καλλιτέχνες με το μέρος μας, πώς θα μπολιάζουμε τη σκέψη τους και τη δημιουργία τους με ιδανικά. Πώς θα γίνουμε πιο μαζικοί, για να βγάζουμε πιο πολλά ταλέντα, από τα οποία θα ξεχωρίσουν τα καλύτερα. Πώς θα έχουμε περισσότερες κατακτήσεις, γιατί τώρα πολλοί καλλιτέχνες δημιουργούν από το υστέρημα του χρόνου τους, παράλληλα με την καθημερινή βιοπάλη. Ελάχιστοι μπορούν να ζήσουν από την τέχνη τους και αυτοί αναγκάζονται να κάνουν κι αρκετούς συμβιβασμούς, για να επιβιώσουν.

Το επιμύθιο είναι πως πρέπει να τα δώσουμε όλα, για να γίνουμε πιο δυνατοί και καλύτεροι. Και τότε θα ζήσουμε όχι μόνο τα καλύτερα Φεστιβάλ μας, αλλα και τις καλύτερές μας μέρες -που δεν έχουν καμία σχέση με τις “καλύτερες μέρες” και τα ψέματα του εκάστοτε ΠΑΣΟΚ.

Και του χρόνου…

Διαφορά

«Ανεμομαζώματα - διαολοσκορπίσματα», λέει ο λαός μας, και η έκφραση αυτή ταιριάζει γάντι σε πολλά απ' όσα βλέπουμε το τελευταίο διάστημα στο αστικό πολιτικό σκηνικό. Εκεί όπου, ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων και της προσπάθειας να συντεθούν τα επόμενα σχήματα αστικής διαχείρισης, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η επιχείρηση «ξεπουπουλιάσματος» - από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ - σχημάτων όπως η Ενωση Κεντρώων, οι συγκυβερνώντες ΑΝΕΛ, πιο πριν το Ποτάμι και πάει λέγοντας. Αξίζει πάντως να θυμηθεί κανείς το πώς όλα αυτά τα «εξαπτέρυγα» των σημερινών και αυριανών κυβερνήσεων εμφανίζονται κάθε φορά με το μανδύα του «νέου» και «φρέσκου», ενίοτε και του... δικαιωμένου, που αξίζει τάχα μια ευκαιρία, πριν επιβεβαιωθεί ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από χρήσιμες εφεδρείες του συστήματος και προσωρινοί «υποδοχείς» της λαϊκής δυσαρέσκειας, που καταλήγουν πάλι σαν ρυάκια στις γνώριμες όχθες του διπολισμού, για τον εγκλωβισμό του λαού. Η πείρα αυτή χρειάζεται να αξιοποιηθεί από το λαό, για να αχρηστεύσει και τις νέες παγίδες που στήνονται. Την πραγματική διαφορά δεν μπορεί να την κάνει το ανακάτεμα της άθλιας σούπας του αστικού πολιτικού συστήματος. Τη διαφορά μπορεί να την κάνει μόνο η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, ο οργανωμένος αγώνας του λαού.

Πόρισμα - «δαγκάνα» για τις φοιτητικές διεκδικήσεις

Η συνειδητή προσπάθεια να μπερδευτούν οι διεκδικήσεις που προβάλλουν συλλογικά και οργανωμένα φοιτητές και σπουδαστές, με ζητήματα «παραβατικών συμπεριφορών», βρίσκεται στον πυρήνα του πορίσματος της επιτροπής για «τη μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης» του υπουργείου Παιδείας, που καλλιεργεί το υπόβαθρο για ένταση της καταστολής και παραπέρα ποινικοποίηση των αγώνων στα πανεπιστήμια. Το γνωστό ως «πόρισμα της επιτροπής Παρασκευόπουλου» δόθηκε στη δημοσιότητα την προηγούμενη βδομάδα και διακρίνει τρεις «μεγάλες κατηγορίες προβλημάτων»: Τις «παραβατικές συμπεριφορές», τη διακίνηση ναρκωτικών και «τις καταλήψεις εκείνες που προκαλούν σοβαρά λειτουργικά προβλήματα στις ακαδημαϊκές λειτουργίες». Με την παραπάνω διατύπωση, η επιτροπή βάζει κάτω από τον ίδιο τίτλο τις διεκδικήσεις των φοιτητών - σπουδαστών με ζητήματα που και οι ίδιοι έχουν αναδείξει και διεκδικούν λύσεις, δίνοντας ένα στίγμα της αντιδραστικής λογικής που διαπνέει το πόρισμα.

* * *

Αποκαλυπτική είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί η επιτροπή. Μεταξύ άλλων, στο κεφάλαιο για τις καταλήψεις, γίνεται λόγος για «εγκλήματα κυρίως χαμηλής ποινικής απαξίας, που σχετίζονται με τη συγκυρία και τα προβλήματα στο πανεπιστήμιο και διαπράττονται από φοιτητές ή ομάδες φοιτητών». Η κυβέρνηση και το πόρισμα της επιτροπής σκόπιμα στοχοποιούν την κατάληψη ως μορφή αγώνα, ανάμεσα στις τόσες που μπορεί να επιλέγει και να αποφασίζει συλλογικά το φοιτητικό κίνημα, για να συκοφαντήσει συνολικά την πάλη και τις διεκδικήσεις του. Στο διά ταύτα, για την αντιμετώπιση αυτών των... «εγκλημάτων», προτείνεται ένα «πρωτόκολλο» αντιμετώπισης των καταλήψεων με «δημιουργία μόνιμης επιτροπής διαπραγμάτευσης και επικοινωνίας σε κάθε ΑΕΙ η οποία θα είναι αρμόδια για να συζητά με τους φοιτητές που προβαίνουν σε διεκδικητικού χαρακτήρα καταλήψεις χώρων», κατάρτιση «Κώδικα Δεοντολογίας», «δημιουργία δικτύου υπευθύνων» που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων πρυτάνεις, καθηγητές, φοιτητές, εισαγγελέα, αστυνομία, ενώ δίνει τη δυνατότητα στα ιδρύματα «να αποφασίζουν κατά περίπτωση πρόσθετα μέτρα ελέγχου». Τα παραπάνω περιγράφουν ένα ξεκάθαρο πνεύμα καταστολής, το οποίο χαρακτηρίζει η λογική «μαστίγιο και καρότο», με εμπλοκή και της αστυνομίας, αντί για λύσεις στα οξυμένα προβλήματα των φοιτητών - σπουδαστών και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

* * *

Για το θέμα της χρήσης ναρκωτικών, σε αντιστοιχία με την πολιτική συντήρησης και διαχείρισης του ζητήματος από την κυβέρνηση, αντί για πρόληψη - απεξάρτηση - κοινωνική επανένταξη των χρηστών, το πόρισμα προτείνει «επανεξέταση της χορήγησης υποκατάστατων ναρκωτικών ή ναρκωτικών για μείωση βλάβης στους πανεπιστημιακούς χώρους» (!), ελέγχους που εστιάζουν στη «λιανική αγορά» των ναρκωτικών κ.λπ. Σκόπιμα αγνοείται ακόμα και η εμπειρία από τη λειτουργία μονάδας χορήγησης υποκατάστατων στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, μέσα στο χώρο του ΑΠΘ, όπου πολλαπλασιάστηκε το εμπόριο. Το ίδιο ισχύει και με τις άλλες «παραβατικές συμπεριφορές», όπου το πόρισμα καταλήγει στην πρόταση «να ληφθούν υπόψη εμπειρίες συγκεκριμένων πανεπιστημίων, που αφορούν την αποτελεσματικότητα της φύλαξης από ιδιωτικές εταιρείες», στρώνοντας το έδαφος για νέα πεδία επιχειρηματικής δράσης στα πανεπιστήμια. Με δεδομένο μάλιστα τον προσανατολισμό αυτών των «εταιρειών», είναι βέβαιο ότι «στο μάτι και στο αυτί τους» θα βρίσκονται κυρίως οι φοιτητές - σπουδαστές και η αγωνιστική τους δράση, παρά οι όποιες «παραβατικές συμπεριφορές», που επιπλέον επιδέχονται πολλές «διασταλτικές» ερμηνείες. Σε κάθε περίπτωση, στο πόρισμα δεν υπάρχει λέξη για την πολιτική της υποχρηματοδότησης, για την ανάγκη εξασφάλισης των βασικών όρων και για την ασφάλεια των πανεπιστημίων, όπως πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού, φωτισμό κ.λπ.

* * *

Το πόρισμα έγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ κυβέρνησης και ΝΔ. Η ΝΔ ούτε λίγο ούτε πολύ στη ρητορική της παρουσιάζει τα πανεπιστήμια ως... «άνδρα ανομίας», δίνοντας στην ουσία εξετάσεις σε όσους θέλουν το πανεπιστήμιο αναπόσπαστο στην επιχειρηματικότητα, στην υπηρέτηση των στόχων του μεγάλου κεφαλαίου. Δίνει όμως άλλοθι και στην κυβέρνηση να παρουσιάζεται ως «προοδευτική» τάχα δύναμη, ενώ εφαρμόζουν και οι δύο την ίδια αντιλαϊκή πολιτική και στο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Αυτή η πολιτική είναι που γεννά τα προβλήματα, που βάζει φραγμούς στις σπουδές, που στρέφει το περιεχόμενο, την αποστολή και τη λειτουργία των ιδρυμάτων όλο και πιο μακριά από τις ανάγκες των φοιτητών και των οικογενειών τους, τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Οσο πιο ωμή γίνεται η παρέμβαση των επιχειρήσεων στο περιεχόμενο των σπουδών, στην Ερευνα και στη λειτουργία των πανεπιστημίων, τόσο θα εντείνεται η προσπάθεια καταστολής και ποινικοποίησης των φοιτητικών - σπουδαστικών αγώνων, με διάφορες αφορμές και μέσα. Απάντηση μπορούν να δώσουν οι ίδιοι οι φοιτητές, με ακόμα μεγαλύτερη συσπείρωση στους συλλόγους, με μαζικές, ζωντανές διαδικασίες στα πανεπιστήμια, με δυνάμωμα του ΜΑΣ και συμπόρευση με το εργατικό κίνημα, κάτω από το σύνθημα «Μπροστά οι δικές μας ανάγκες!».

Επικίνδυνος εφησυχασμός

Ενα επικίνδυνο κλίμα εφησυχασμού συντηρεί η κυβέρνηση για την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μετά και τη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, στο περιθώριο της Συνόδου του ΟΗΕ.
Κυβερνητικές πηγές μιλούσαν χτες για «ήρεμα νερά» και για συνάντηση «σε πολύ καλύτερο κλίμα» από αυτήν του περασμένου Ιούλη στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, αλλά και για «θετικές προοπτικές» που ανοίγονται στις σχέσεις των δύο χωρών.
Η πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί είναι ότι οι πάγιες διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, η αμφισβήτηση συνόρων είναι εδώ και πάνε χέρι χέρι με την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας.
Οπως δεν μπορεί να κρυφτεί το γεγονός ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διαπλέκονται με τους ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή, για τη διανομή σφαιρών επιρροής, την εκμετάλλευση των πηγών και τη χάραξη των δρόμων Ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Ανταγωνισμούς στους οποίους εμπλέκονται και οι δύο χώρες.
Δεν κρύβεται επίσης το γεγονός ότι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αντανακλάται η ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας, αλλά και η προσπάθεια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ να διατηρήσουν την Τουρκία στη ΝΑΤΟική συμμαχία, αποτρέποντας την παραπέρα προσέγγιση με τη Ρωσία.
Σ' αυτό το τελευταίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει αναλάβει συγκεκριμένο ρόλο, παζαρεύοντας ταυτόχρονα τη θέση της ως «προτιμώμενου εταίρου» των ΗΠΑ στην περιοχή, για λογαριασμό της αστικής τάξης.
Γίνεται δηλαδή «μοχλός» σε επικίνδυνα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, για τα οποία ο λαός θα πληρώσει βαρύ τίμημα, είτε στην περίπτωση που η Ελλάδα γίνει αιχμή του δόρατος μιας επικίνδυνης αντιπαράθεσης ΗΠΑ - Τουρκίας, είτε στην περίπτωση που υπάρξει νέος συμβιβασμός ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και Τουρκία, με ανταλλάγματα προς τη γείτονα που σίγουρα θα θίγουν κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου.
Αλλωστε, οι εξελίξεις στο Κυπριακό και όσα διαρρέονται για τον νέο κύκλο της διαπραγμάτευσης, οι παραινέσεις ΝΑΤΟικών και Ευρωπαίων αξιωματούχων να υπάρξει συμβιβασμός που θα προωθεί τη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, προετοιμάζουν το έδαφος προς αυτήν την κατεύθυνση, την ώρα που η κυβέρνηση επιχειρεί να «βγάλει λάδι» τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, παρουσιάζοντάς τις ως παράγοντα «σταθερότητας» και «εγγυητές» των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συνόρων της χώρας.
Θυμίζουμε ότι το ΝΑΤΟ σταθερά κάνει λόγο για «διμερείς διαφορές» ανάμεσα στις δύο χώρες και εντός των σχεδίων του προχωρά το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, το οποίο αντιμετωπίζει ως ενιαίο επιχειρησιακά χώρο.
Ενώ και σε ό,τι αφορά την ΕΕ, η Τουρκία βαφτίζεται «απαραίτητος εταίρος» για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού - Μεταναστευτικού, με κατάπτυστες συμφωνίες, τις οποίες εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση, όπως αυτή για τον διπλό εγκλωβισμό προσφύγων κάτω από άθλιες συνθήκες στα ελληνικά νησιά.
Στις «θετικές προοπτικές» που ανοίγονται για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις η κυβέρνηση εντάσσει και την εμβάθυνση της οικονομικής συνεργασίας, παρουσιάζοντας τα οικονομικά συμφέροντα των ομίλων, τις επιχειρηματικές συμφωνίες και «μοιρασιές», ως «κρίκο» τάχα «ευημερίας» και «ασφάλειας» για τους λαούς, τη στιγμή που πάνω σε αυτές τις συμφωνίες και μοιρασιές είναι που φουντώνουν οι αντιπαραθέσεις και οι ανταγωνισμοί. Οι ανταγωνισμοί των καπιταλιστών είναι μόνιμοι, ενώ οι όποιοι συμβιβασμοί είναι πρόσκαιροι και εύθραυστοι, «εκκολάπτουν» τον επόμενο γύρο των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων, τις οποίες πληρώνουν πάντα οι λαοί.
Οι εξελίξεις απαιτούν όχι εφησυχασμό, αλλά επαγρύπνηση, δυνάμωμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης και της κοινής δράσης με τον τουρκικό λαό, πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Βάλτερ Μπένγιαμιν – Μεσσιανισμός κι επανάσταση

Κατιούσα

Η συνεύρευση εβραϊκού μεσσιανισμού και διαφόρων προσλήψεων του μαρξισμού έδωσε αρκετά τέκνα, από τα οποία το έργο του Βάλτερ Μπένγιαμιν, με αποκορύφωμα τις “Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας” είναι ίσως το πιο ιδιότυπο και ξεχωριστό. Ο Μπένγιαμιν είχε πολυσχιδή ενδιαφέροντα, με γνωστότερα εκείνα της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής κριτικής, χωρίς να υποτιμάται και η φιλοσοφική του συνεισφορά, η οποία εξάλλου διατρέχει όλα του τα έργα, ανεξάρτητα του είδους στο οποίο τυπικά εντάσσονται. Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1892 και μεγάλωσε σε μεγαλοαστικό γερμανοεβραϊκό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του ήταν πρώην τραπεζίτης που ασχολήθηκε με το εμπόριο αντικών. Σπούδασε φιλοσοφία, γερμανική φιλολογία και ιστορία της τέχνης στο Φράιμπουργκ και μετέπειτα στο Βερολίνο και το Μόναχο, καταλήγοντας τελικά εν μέσω Α’ Παγκοσμίου πολέμου στη Βέρνη της Ελεβετίας. Συνδέθηκε με το φιλόσοφο Έρνστ Μπλοχ και το συγγραφέα Χούγκο Μπαλ, ενώ αργότερα γνωρίστηκε με τον Γκέρσομ Σόλεμ, του πρώτου ακαδημαϊκού μελετητή της εβραϊκής μυστικιστικής παράδοσης της Καμπάλα, ο οποίος συνδέθηκε μαζί του με στενή φιλία και είχε επιρροή στην μετέπειτα πνευματική εξέλιξη του συγγραφέα.
To 1917 παντρεύτηκε την Ντόρα Κέλερ, με την οποία απέκτησαν ένα γιο, χώρισαν όμως το 1930. Το 1919 έγινε διδάκτορας με θέμα “Η έννοια της καλλιτεχνικής κριτική στο γερμανικό ρομαντισμό”. To 1921 κυκλοφορεί το έργο του “Για την κριτική της βίας”, που είναι μια φιλοσοφική εξέταση του ζητήματος της βίας και της σημασίας της σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, με έμφαση σχέση της με το δίκαιο και τη μυθική εξουσία. Λίγα χρόνια αργότερα θα γνωριστεί με τον Τέοντορ Αντόρνο και θα συνδεθε έτσι με τη Σχολή της Φρανκφούρτης. To 1924 συνάντησε το μεγάλο έρωτα της ζωής του, τη Λετονή θεατρική διευθύντρια και ηθοποιός Άσια Λάτσις, που είχε στο ενεργητικό της σημαντικά επιτεύγματα στο χώρο του σοβιετικού παιδικού θεάτρου. Γνωρίστηκαν στο Κάπρι κι έκτοτε είχαν με διακοπές μια σχέση που κράτησε αρκετά χρόνια, η οποία  λέγεται πως υπήρξε και αφορμή για την πιο συστηματική μύηση του Μπένγιαμιν στο μαρξισμό.  Από την πλούσια συγγραφική παραγωγή του εκείνης της περιόδου ξεχωρίζει το δοκίμιό του για τις “Εκλεκτικές Συγγένειες” του Γκαίτε.
Με την εργασία του για την “Προέλευση του γερμανικού Trauerspiel” προσπαθεί να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, το οποίο τον απορρίπτει όχι για επιστημονικούς λόγους, αλλά λόγω του “ανάρμοστου” τρόπου ζωής και εργασίας του. Το διάστημα 1926-1927 μένει στη Μόσχα, καταγράφοντας τις εμπειρίες και τις εντυπώσεις του σε ημερολόγιο που εκδόθηκε μετά το θάνατό του. Μεγάλο μέρος των καταγραφών αφορά τις διακυμάνσεις της σχέσης του με τη Λάτσις, αποτυπώνει όμως και πτυχές της σοβιετικής κοινωνίας, με έμφαση στην καλλιτεχνική ζωή, ενώ εξετάζει τα υπέρ και και τα κατά της προσχώρησης στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Μπένγιαμιν είχε μια στάση επιφυλακτικής συμπάθειας τόσο απέναντι στην ΕΣΣΔ, όσο και απέναντι στο γερμανικό κομμουνιστικό κίνημα, ενώ προς το τέλος της ζωής του απογοητεύτηκε λόγω του συμφώνου Μολότοφ – Ρίμπεντροπ.  Σημαντικός σταθμός στη ζωή και το έργο του ήταν η γνωριμία και η συνεπακόλουθη φιλία του με το Μπέρτολντ Μπρεχτ, παρά τις κατά καιρούς καλλιτεχνικές και πολιτικές τους διαφωνίες. Είναι χαρακτηριστικό πως μετά την αυτοεξορία του Μπένγιαμιν στο Παρίσι το 1933 για να γλιτώσει από τους ναζί, όπου έζησε σε οικονομικά πολύ αντίξοες συνθήκες, άφησε τη γαλλική πρωτεύουσα μόνο τρεις φορές για να επισκεφτεί τον Μπρεχτ.
Βασικός πόρος διαβίωσης εκείνα τα χρόνια είναι η συνεργασία του με το Ινστιτούτο της Φρανκφούρτης που πλέον είχε μεταφέρει την έδρα του στη Νέα Υόρκη, καθώς ο Μπένγιαμιν συνέγραφε άρθρα για το περιοδικό του τελευταίου. Στο ίδιο περιοδικό θα δημοσιευτεί η εργασία του με τίτλο “Το έργο τέχνης την εποχή της τεχνικής του αναπαραγωγιμότητας” το 1936, όπου πραγματεύεται την απώλεια της μοναδικότητας του καλλιτεχνικού έργου λόγω των τεχνικών εύκολης αναπαραγωγής του, και τις συνέπειες του φαινομένου αυτού πάνω στη δυνατότητα πολιτικής χειραφέτησης των μαζών. Συγγράφει αυτοβιογραφικά έργα που θα κυκλοφορήσουν μετά το θάνατό του, ενώ το κύκνειο άσμα του “Παρίσι, πρωτεύουσα του 19ου αιώνα” θα μείνει αποσπασματικό και θα εκδοθεί με άλλο τίτλο χρόνια αργότερα.
Πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει το δοκίμιο του “Θέσεις για τη φιλοσοφία της Ιστορίας”, δίδοντας το χειρόγραφο στη Χάνα Άρεντ, που με τη σιερά της το μετέφερε στο Ινστιτούτου Κοινωνικής Έρευνας στη Νέα Υόρκη που επιμελήθηκε την έκδοση του έργου το 1942 στα πλαίσια τόμου αφιερωμένου στη μνήμη του νεκρού πια συγγραφέα. Το έργο έχει γραφτεί με νωπή την επίδραση του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Στάλιν, ωστόσο είναι πιθανότερο πως το γεγονός – που δεν αναφέρεται πουθενά ονομαστικά στο κείμενο – επηρέασε περισσότερο τον τόνο, παρά το περιεχόμενο του κειμένου, που αποτελεί απόσταγμα μιας μακροχρόνιας διανοητικής πορείας και προσπάθεις συγκρητισμού μεσσιανισμού και ιστορικού υλισμού. Πολύ συνοπτικά βασικός στόχος του Μπένγιαμιν είναι να εφιστήσει την προσοχή στο γεγονός πως κατά τη γνώμη του ο φασισμός δεν είναι παρέκκλιση από μια “κανονική” ιστορική πορεία, αλλά αντιθέτως η κατάσταση εξαίρεσης είναι εκείνη που αποτελεί τη συνηθέστερη ιστορική κατάσταση. Ακόμα πιο επικριτικός εμφανίζεται απέναντι στην παραδοσιακή γραμμική έννοια της προόδου, κυρίως όπως την εξέφραζε η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, που αντιλαμβάνεται τον ιστορικό χρόνο ως κενό και ομοιογενή. Παράλληλα επικρίνει ως αδυναμία της Γαλλικής Επανάστασης πως αποτέλεσε ένα “άλμα τίγρης στο παρελθόν” σε ένα πεδίο υπαγορευμένο από την άρχουσα τάξη, ενώ αντίθετα μια επανάσταση βασισμένη στη διαλεκτική όφειλε να είναι άλμα “κάτω από τον ελεύθερο ουρανό της ιστορίας”.

Η εισβολή των ναζί στο Παρίσι το 1940 θα σημάνει τη σύλληψη και αιχμαλωσία του Μπένγιαμιν, ο οποίος λίγο αργότερα απελευθερώνεται. Ο Μαξ Χορκχάιμερ από το Ινστιτούτο της Φρανκφούρτης του είχε διασφαλίσει βίζα για μετανάστευση στις ΗΠΑ κι έτσι ο Μπένγιαμιν ξεκίνησε το δρόμο του μέσω Μασσαλίας προς τη Λισσαβώνα για να φτάσει στον υπερατλαντικό προορισμό του. Φτάνοντας στην ισπανική συνοριακή πόλη Port Bou οι αρχές αρνούνταν να του επιτρέψουν την έξοδο από τη Γαλλία, σε αναμονή της βίζας και με ορατό τον κίνδυνο της παράδοσής του στη Γκεστάπο. Μη βλέποντας δρόμο διαφυγής, ο Μπένγιαμιν επιλέγει το δρόμο της αυτοκτονίας με χάπια μορφίνης, σαν σήμερα το 1940.

Εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι φυτοζωούν σε μόνιμη βάση

        

Μια μελέτη που αποκαλύπτει πως οι «επισφαλείς» συνθήκες δουλειάς και ζωής έχουν παγιωθεί για εκατομμύρια εργαζόμενους στη Γερμανία, δημοσιεύτηκε πρόσφατα από το Επιστημονικό Κέντρο Βερολίνου, μετά από αίτημα του Ιδρύματος «Χανς Μπέκλερ» και αξιοποιώντας μια βάση δεδομένων μεταξύ 1993 – 2012.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, 1 στους 8 εργαζόμενους στη Γερμανία «φυτοζωεί» σε μόνιμη βάση, εργάζεται για χρόνια σε θέσεις με χαμηλούς μισθούς και ελλιπή Κοινωνική Ασφάλιση. Αυτό αντιστοιχεί στο 12,3% του εργατικού δυναμικού ή σε περίπου 4 εκατ. εργαζόμενους.

Πιο συχνά πλήττονται οι γυναίκες που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία και συνήθως έχουν παιδιά. Η δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα είναι οι εργαζόμενοι πατέρες και η τρίτη ομάδα οι νεαροί άντρες.

Τα αποτελέσματα της μελέτης παρέχουν «σημαντικές νέες πληροφορίες», σημειώνεται. Πιο συγκεκριμένα, «μέχρι στιγμής ήταν διαθέσιμες μόνο περιπτωσιολογικές μελέτες και υποθέσεις για την παγίωση των επισφαλών συνθηκών εργασίας και ζωής. Τώρα είναι σαφές ότι περίπου το 1/8 του γερμανικού εργατικού δυναμικού δεν είναι ούτε μόνιμα άνεργο, ούτε όμως και ενσωματωμένο “βιώσιμα” στο σύστημα απασχόλησης, αλλά απασχολείται μόνιμα ή τουλάχιστον για μεγάλα χρονικά διαστήματα και ζει με επισφαλείς συνθήκες».

Με δυο λόγια, εκατομμύρια εργαζόμενοι «παραπαίουν» μεταξύ ανεργίας και κακοπληρωμένης ή και ανασφάλιστης δουλειάς, με αποτέλεσμα να ζουν μόνιμα σε συνθήκες φτώχειας.

Ενδεικτικά είναι και τα πρόσφατα στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας σχετικά με την «ποιότητα της εργασίας»: Τουλάχιστον 1 στους 5 εργαζόμενους της χώρας ανήκει στους χαμηλόμισθους, δηλαδή αμείβεται με λιγότερα από 10 ευρώ την ώρα. Και πάλι οι γυναίκες έχουν την «πρωτιά» (27,2%) έναντι των αντρών (15,8%).

Και επειδή πολλά λέγονται και γράφονται για τα απανωτά αντεργατικά μέτρα που έχουν εφαρμοστεί από τις ελληνικές κυβερνήσεις, παρουσιάζοντας την Ελλάδα τάχα ως «πειραματόζωο», η αντεργατική «πορεία» της Γερμανίας ξεκινάει δεκαετίες πίσω. Ορισμένες από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ισχυρότερης καπιταλιστικής οικονομίας της Ευρώπης, είχαν να κάνουν ακριβώς με τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και περιγράφονται στην επιστημονική μελέτη, δίνοντας έναν ορισμό και μια «ιστορική αναδρομή» του όρου «επισφάλεια»:

«Τις τελευταίες δεκαετίες, υπήρξαν πολλαπλές διαρθρωτικές αλλαγές στη μισθωτή εργασία. Ως αποτέλεσμα, μειώθηκε η κανονική απασχόληση, έγιναν περικοπές στα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, αυξήθηκε απότομα η συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό. Έχουν προκύψει και έχουν καθιερωθεί πιο ευέλικτες εργασιακές σχέσεις. Η μερική απασχόληση αυξήθηκε με ταχύ ρυθμό, επεκτάθηκε η προσωρινή απασχόληση, εισήχθησαν τα μίνι τζομπς και οι δουλειές με 1 ευρώ/ώρα. Οι δύο τελευταίες συνδέονται με περιορισμένη Κοινωνική Ασφάλιση.

Ταυτόχρονα “αποσύρθηκαν” συστήματα ασφαλείας που συνδέονταν π.χ. με την προστασία από την απόλυση, με μείωση της περιόδου παροχών και αύξηση των απαιτήσεων και προϋποθέσεων για το επίδομα ανεργίας. Ακόμη: Θεσπίστηκε το “ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα” (σ.σ. “Χαρτζ 4”), περικόπηκε το δικαίωμα των ανέργων να αναζητούν εξειδικευμένη απασχόληση (με βάση την ειδικότητά τους), αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, περιορίστηκαν οι ευκαιρίες πρόωρης συνταξιοδότησης και μειώθηκε σταδιακά το ύψος της σύνταξης»…

Υποκρισία

Πολύ μεγάλο - και δικαιολογημένα - ήταν το ενδιαφέρον για το σημαντικό γεγονός της επίσκεψης της Παλαιστίνιας αγωνίστριας Αχέντ Ταμίμι στην Ελλάδα για το Φεστιβάλ 100 χρόνια ΚΚΕ - 50 χρόνια ΚΝΕ. Το ενδιαφέρον δεν ήρθε μόνο από τους δεκάδες χιλιάδες που βρέθηκαν το Σάββατο στο Φεστιβάλ, εκφράζοντας ανάμεσα στα άλλα και την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό και τον δίκαιο αγώνα που κάνει ενάντια στην ισραηλινή κατοχή, αλλά και διάφορα ΜΜΕ που έσπευσαν να πάρουν συνέντευξη από την Αχέντ Ταμίμι, αλλά ακόμα και κυβερνητικά στελέχη που... θυμήθηκαν ότι στέκονται αλληλέγγυοι, υποτίθεται, στον Παλαιστινιακό λαό. Μιλάμε δηλαδή για την υποκρισία στο απόγειό της, την ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει ξεπεράσει προ πολλού τις προκατόχους της σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, αναβαθμίζοντάς τη σε «στρατηγική» με τις ευλογίες των ΗΠΑ, πραγματοποιώντας συνεχείς συνεκπαιδεύσεις με τους μακελάρηδες του Παλαιστινιακού λαού και μιλώντας - όπως ξανά πρόσφατα ο υπουργός Εξωτερικών - για «κοινές αξίες» της «ειρήνης» και της «δημοκρατίας». Ενώ παρά τα παχιά λόγια «συμπάθειας» αρνείται να προχωρήσει στην άμεση αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους, εφαρμόζοντας και τη σχετική απόφαση του ελληνικού Κοινοβουλίου του Δεκέμβρη του 2015, όπως επανειλημμένα έχει απαιτήσει με παρεμβάσεις του το ΚΚΕ στη Βουλή και στην Ευρωβουλή. Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σάπια για την τάχα αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό.

«Μεταμνημονιακή» θηλιά!

Μια «γεύση» από την «επόμενη», «μεταμνημονιακή» μέρα, όπου σύμφωνα με την κυβέρνηση «αλλάζουν όλα», παίρνουν αυτό το διάστημα χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά σε όλη την Ελλάδα, που έρχονται αντιμέτωπα με νέες πιέσεις και εκβιασμούς.
Με τις τράπεζες να σφίγγουν κι άλλο τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους σε ό,τι αφορά τα χρέη για τα «κόκκινα» δάνεια και τη ΔΕΗ να στέλνει κατά χιλιάδες τα «ραβασάκια» με απειλές για κόψιμο του ρεύματος, την ώρα μάλιστα που δεκάδες χιλιάδες πετιούνται έξω κι απ' αυτό το στοιχειώδες «κοινωνικό τιμολόγιο».
Οι «φιλόδοξοι» στόχοι των επιχειρηματικών ομίλων για το επόμενο διάστημα σηματοδοτούν ένα νέο «σαφάρι» ενάντια στα λαϊκά στρώματα, με τις εισπρακτικές και λοιπά «κοράκια» να έχουν πάρει φωτιά.
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και δείχνουν ότι ο νέος γύρος της επίθεσης είναι ακόμα στην αρχή: Σύμφωνα με τους στόχους που βάζουν οι τραπεζικοί όμιλοι για τα «κόκκινα» δάνεια, προβλέπεται η παραπέρα μείωσή τους τα επόμενα τρία χρόνια κατά 50 δισ. ευρώ!
Αυτό μεταφράζεται μεταξύ άλλων σε περίπου 50.000 ακίνητα «στο σφυρί» για φέτος και το 2019, χώρια το «μαχαίρι» που μπαίνει στο λαιμό και των υπόλοιπων λαϊκών νοικοκυριών για να «προσέλθουν στο ταμείο», κόβοντας από άλλες στοιχειώδεις ανάγκες τους.
Αλλά και στα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια, η μεγαλύτερη συγκέντρωση (68,8%) καταγράφεται στην κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, σε βάρος των οποίων δρομολογείται η κλιμάκωση των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων.
Σύμφωνα εξάλλου με στοιχεία που δημοσιεύονται, πάνω από 500.000 «ραβασάκια» έχουν σταλεί από τον Αύγουστο σε λαϊκά σπίτια για ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη ΔΕΗ, ενώ η εισπρακτική που έχει προσληφθεί «για τα περαιτέρω» έχει δεσμευτεί να βάλει στα ταμεία 450 εκατ. ευρώ το επόμενο οκτάμηνο, πιέζοντας με όλους τους τρόπους για να πληρωθούν οι - έτσι κι αλλιώς φουσκωμένοι - λογαριασμοί.
Και βέβαια, μόνο ως κακόγουστο αστείο ακούγονται τα περί διακανονισμών και παραινέσεων για ένταξη στο «κοινωνικό τιμολόγιο», την ώρα που πάνω από 120.000 νοικοκυριά μένουν και με τη βούλα εκτός, επειδή σύμφωνα με τα νέα κριτήρια (που αναδιανέμουν την ενεργειακή φτώχεια) ακόμα δεν έχουν πιάσει... πάτο στη φτώχεια και δηλώνουν «θηριώδη» εισοδήματα άνω των 9.000 ευρώ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πραγματικά έχει στρώσει το «κόκκινο χαλί» στη νέα αυτή επίθεση: Απομακρύνει κάθε εμπόδιο για την επέλαση των τραπεζικών ομίλων, θωρακίζει νομικά με όλους τους τρόπους - και με επιπλέον μέτρα καταστολής - τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, ενώ δικής της κοπής είναι και τα μέτρα για την αναδιανομή της ενεργειακής φτώχειας, τα οποία προκλητικά βαφτίζει «πιο στοχευμένες παρεμβάσεις» για τους εξαθλιωμένους.
Οι πλειστηριασμοί, οι κατασχέσεις, η ενεργειακή φτώχεια, αποτελούν μία ακόμα πλευρά της «κανονικότητας» που διαφημίζει η κυβέρνηση: Στην καπιταλιστική ανάκαμψη, όπως προηγουμένως στην κρίση, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα καλούνται να πληρώνουν τους στόχους του κεφαλαίου.
Οι πλειστηριασμοί λαϊκών κατοικιών είναι η άλλη όψη των σχεδίων για «ρευστότητα», διευκολύνσεις και νέο γύρο δανειοδοτήσεων στους επιχειρηματικούς ομίλους. Η ενεργειακή φτώχεια είναι η άλλη όψη της «απελευθέρωσης» της Ενέργειας και των στόχων για την Ελλάδα - «ενεργειακό κόμβο», όπως σχεδιάζουν ενεργειακοί κολοσσοί.
Γι' αυτό χρειάζεται οι εργαζόμενοι, ο λαός, να δυναμώσουν την αλληλεγγύη και την πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς, στις κατασχέσεις, στις διακοπές ρεύματος, βάζοντας στο στόχαστρο την πραγματική αιτία, που δεν είναι άλλη από τη στρατηγική του κεφαλαίου, την οποία υπηρετούν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα.

Κρύβονται πίσω από την εισαγγελική έρευνα για το Μάτι

Eurokinissi

Οι εξελίξεις γύρω από τη δικαστική έρευνα για την πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική προκαλούν αναμφισβήτητα πολλά ερωτήματα, καθώς με διάφορες αφορμές δημιουργούνται προσκόμματα και επιβραδύνεται η διαδικασία απόδοσης τυχόν ποινικών ευθυνών σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Οπως τώρα, που ζητήθηκε να ενσωματωθεί στη δικογραφία η έρευνα των Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, η οποία δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έκανε τελικά πίσω, αλλά τα ερωτήματα παραμένουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν αναιρείται το γεγονός ότι η έρευνα προσανατολίζεται σε επιμέρους ευθύνες, παραλείψεις και λάθη στελεχών του κρατικού μηχανισμού, τροφοδοτώντας μια συζήτηση που αφήνει στο απυρόβλητο τις πολιτικές ευθύνες για το έγκλημα στο Μάτι.

* * *

Οσο κι αν γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθεί, το πλαίσιο των πολιτικών ευθυνών είναι δεδομένο και μεταξύ άλλων περιλαμβάνει όλους τους δασοκτόνους νόμους, που οπλίζουν το χέρι των εμπρηστών, καθώς και όλες εκείνες τις ρυθμίσεις νομιμοποίησης και «τακτοποίησης» των αυθαιρέτων κτισμάτων σε βουνά και παραλίες. Τέτοιους νόμους ψήφισε και η σημερινή κυβέρνηση, που κατά τ' άλλα καμώνεται τον «διώκτη» τάχα των αυθαιρέτων! Περιλαμβάνει ακόμα την ενθάρρυνση και διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, με νόμους που επιτρέπουν την καταπάτηση δασών και αιγιαλού. Τις δραστικές περικοπές στη χρηματοδότηση του Πυροσβεστικού Σώματος, της Δασικής Υπηρεσίας, που έχουν οδηγήσει σε άθλια κατάσταση τους τομείς δασοπροστασίας και πυρόσβεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι για τη Δασική Υπηρεσία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ καταβάλλει το 0,035% του ΑΕΠ, όταν οι εξοπλιστικές δαπάνες που αφορούν το σχεδιασμό του ΝΑΤΟ απορροφούν περισσότερο και από το 2% του ΑΕΠ κάθε χρόνο. Περιλαμβάνει επίσης την απουσία οργανωμένου σχεδίου πολιτικής προστασίας και μέσων για την υλοποίησή του, όπως επιβεβαιώθηκε με τραγικό τρόπο στην πυρκαγιά στο Μάτι.

* * *

Κυρίως, όμως, οι πολιτικές ευθύνες της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων για όσα έγιναν στην Ανατολική Αττική αφορούν στην πολιτική εμπορευματοποίησης της γης που υλοποιούν όλοι τους και αποτελεί υπόβαθρο για τέτοια τραγικά γεγονότα, είτε πρόκειται για το Μάτι με τους 99 νεκρούς είτε για τη Μάνδρα με τους 24. Θυμίζουμε ότι συνολικά 85.000 στρέμματα δασών, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων, φυσικών εκτάσεων, έγιναν βίλες και αυθαίρετα από το 1987 μέχρι σήμερα. Θυμίζουμε επίσης ότι πάνω από 250.000 στρέμματα δασών - δασικής γης και κρατικές εκτάσεις σε προστατευόμενες περιοχές και παραλιακές ζώνες που βρίσκονται υπό ένταξη, διεκδικούνται για δόμηση σε όλη την Ελλάδα, μεταξύ άλλων και από περισσότερους από 220 οικοδομικούς συνεταιρισμούς. Για όλα αυτά, η σημερινή κυβέρνηση έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όσο κι αν προσπαθεί να παρουσιάσει ως «τομή» τη δική της διαχείριση, καθώς διατηρεί και επεκτείνει το υπάρχον νομικό πλαίσιο, αξιοποιεί τη γη ως πηγή κέρδους για το κεφάλαιο.

* * *

Εκτός όμως από τα παραπάνω, υπάρχει και κάτι ακόμα. Δύο μήνες μετά τη φωτιά, οι πυρόπληκτοι αντιμετωπίζουν μία τραγική πραγματικότητα. Η διαδικασία απορρύπανσης της περιοχής προχωρά με αργούς ρυθμούς. Υπάρχουν ακόμα κίνδυνοι για την υγεία των κατοίκων από την ανεπαρκή διάγνωση των επιπτώσεων στο περιβάλλον λόγω της πυρκαγιάς και των καταστροφών, αλλά και της ρύπανσης από την καύση διαφόρων υλικών. Η σημερινή κυβέρνηση αλλά και οι προηγούμενες, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, στρέφουν τους πυρόπληκτους στα νύχια των τραπεζών για να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, όχι μόνο δεν υπήρξε κάποιο θετικό αποτέλεσμα, αλλά, αντίθετα, οι τράπεζες πήραν τελικά τις ιδιοκτησίες εξαιτίας της αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων. Εκατοντάδες οικογένειες δεν έχουν λάβει ακόμα τα επιδόματα για να μπορέσουν να καλύψουν ανάγκες τους. Αστεγοι φιλοξενούνται σε κατασκηνώσεις χωρίς να ξέρουν τι θα γίνει στο μέλλον. Τα επιδόματα ενοικίου «κόβονται» σε περίπτωση που κάποιος τυχαίνει να έχει σπίτι σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. Και δίπλα σ' αυτά, κανένα έργο αντιπλημμυρικής προστασίας δεν έχει γίνει, αφήνοντας τους κατοίκους της περιοχής εκτεθειμένους σε μια επόμενη καταστροφή, αυτήν τη φορά από μια νεροποντή. Αλλωστε, και στη Μάνδρα, το πρώτο αποσπασματικό έργο αντιπλημμυρικής προστασίας ξεκίνησε δέκα σχεδόν μήνες μετά τον τραγικό χαμό 24 ανθρώπων, με την κυβέρνηση να επικαλείται «γραφειοκρατικά κωλύματα», τα οποία όμως εξαφανίζονται όταν είναι να στηρίξει τη δραστηριότητα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

* * *

Τις ευθύνες γι' αυτήν την κατάσταση επιχειρούν να κρύψουν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και άλλα αστικά κόμματα. Ομως, ο λαός πρέπει να μη διαγράψει από τη μνήμη του την πολιτική που απειλεί τη ζωή του και την οποία υπηρετούν όλοι εκείνοι που, τώρα, κονταροχτυπιούνται πάνω από μία εισαγγελική έρευνα. Και να εντείνει την καθημερινή του πάλη, αποφασιστικά, για να μη θρηνήσουμε ξανά ανθρώπινα θύματα και υλικές καταστροφές, όπως αυτές στο Μάτι, στη Μάνδρα, στον Σαρωνικό, αλλά και τις παλιότερες, όπως στην Πελοπόννησο το 2007. Να απαιτήσει άμεσα, συγκεκριμένα μέτρα προστασίας της ζωής και της περιουσίας του. Να παλέψει ενάντια στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, όπου οι λαϊκές ανάγκες και η ίδια η ανθρώπινη ζωή θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους.

Κ. Πασ.