Έρχονται οι κομμουνιστές και μας παίρνουν τα κάλαντα – Θείτσα την πέφτει σε μέλη της ΚΝΕ σε λαϊκή

“Καλά τα λες κορίτσι μου, τα κομμούνια δεν έχουν το Χριστό τους”, συμφώνησε έτερος μαχητής των πατρώων ηθών και εθίμων κόντρα στους νεωτερισμούς των άθεων κόκκινων καλικάντζαρων.
Mπορεί ο Μάκης Βορίδης να εκφράζει φόβους ότι ο Σύριζα θα καταργήσει τα Χριστούγεννα και τη φάτνη, υπάρχουν όμως συμπολίτες μας που έχουν καταλάβει τους πραγματικούς εχθρούς των ελληνοχριστιανικών μας παραδόσεων και θα κάνουν τα πάντα για να τους αποτρέψουν.

Τα κνίτικα κάλαντα είναι συνήθεια που έγινε λατρεία εδώ και πολλά χρόνια, στα πλαίσια της οικονομικής εξόρμησης. Σε κάποια λοιπόν λαϊκή της χώρας μας, βρέθηκε μια ομάδα μελών της ΚΝΕ που αφού έψαλλε τα κάλαντα, σε κάποια από τις διασκευές που κάνει κατά καιρούς στους στίχους, ευχήθηκε χρόνια πολλά στους περαστικούς. Τότε ήταν που ξέσπασε ασυγκράτητη η οργή μιας κυρίας, που ένιωσε να θίγονται τα ιερά και τα όσια της πίστης και της Ορθοδοξίας μας.

“Καμιά γιορτή για σας, χαλάσατε τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα για να πείτε του κόμματός σας την ιστορία. Τα κάλαντα είναι του χριστιανισμού, δεν είναι κανενός κόμματος. Κι όποιος κάθεται και τα καπηλεύεται, είναι το λιγότερο αλητεία.”

Πράγματι, αλητεία. Και προδοσία, μούργα, αρκουδέηδες κλπ., θα προσθέταμε εμείς.

Την καλύτερη απάντηση μάλλον έδωσε η νεαρή συντρόφισσα με το κουτάκι ενίσχυσης, που ξέσπασε σε γάργαρο γέλιο ακούγοντας τα πρώτα λόγια της σταυροφόρου των καλάντων. Άλλοι σύντροφοί της κατέφυγαν σε γαλατική – πλην σκωπτική – ευγένεια, επιμένοντας να εύχονται καλές γιορτές στην εξοργισμένη θεία. Η οποία δεν τα έβαλε κάτω μπροστά στο μπλαζέ ύφος των αντιχρίστων, συνεχίζοντας ακάθεκτη:

“Για μένα, για σας δεν είναι γιορτές όταν κάνετε αυτά τα πράγματα. Είναι τα κάλαντα των χριστιανών, όχι των κομμάτων. Επιτέλους δηλαδή.”

Κάποιος έπρεπε να τα πει, σε λίγο οι μπολσεβίκοι θα κοινωνικοποιήσουν και τα δώρα των τριών μάγων. Ευτυχώς η κυρία δεν ήταν μόνη της σε αυτή την άνιση μάχη με τον κομμουνισμό και την αθεΐα, καθώς προς το τέλος του βίντεο, ένας άλλος πελάτης στη λαϊκή επικροτεί τη θεάρεστη παρέμβαση και επαυξάνει:

“Καλά τα λες κορίτσι μου, τα κομμούνια δεν έχουν το Χριστό τους” ή κάτι τέτοιο. Η μόνη που έλειπε για να συμπληρωθεί το τρίο στούτζες ήταν η αλήστου μνήμης κυριούλα στην Ελληνοφρένεια που μας ενημέρωνε πως χωρίς το ΕΑΜ η Ελλάδα θα ήταν ένα Μονακό. Και χωρίς ΚΝΕ το χωριό του Αη – Βασίλη. Η’ έστω η Καισαρεία, γιατί φανταζόμαστε ότι η κυρία ως αυστηρά ορθόδοξη τα άλλα τα ξενόφερτα τα αντιπαθεί σχεδόν όσο και τους κομμουνιστές.

Η είδηση αλιεύθηκε από το luben, το οποίο για να ευχαριστήσει την πλειονότητα του κοινού του, ήταν υποχρεωμένο να κάνει και το default αντικνίτικο αστειάκι για τα μέλη της οργάνωσης που έχουν δώσει κουπονάκι και στον Ιησού Χριστό. Που στην τελική δηλαδή γιατί να μην πάρει; Ως γιος ξυλουργού – και πρόσφυγας, αν κι οι γνώμες ακόμα διίστανται-  αντικειμενικά θα είχε κάθε ταξικό συμφέρον να το κάνει.

Κώστας Βουτσάς – “Δεν ντρέπεσαι που ψηφίζεις ΚΚΕ; Φτου σου ξεφτίλα!”

Κατιούσα

Ένας από τους συμπαθέστερους και πιο αγαπητούς ηθοποιούς της γενιάς του, ο Κώστας Βουτσάς υπήρξε πάντα πληθωρικός στη ζωή και στην οθόνη. Καθιερώθηκε κυρίως χάρη στους ρόλους του στον «παλιό ελληνικό κινηματογράφο», με ατάκες που έμειναν παροιμιώδεις όπως «Φστ μπόινγκ», «Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα», «Έτσι και τρούπωσα, τρούπωσα» και άλλες, είχε όμως παρουσία τόσο στο θέατρο, όσο και στην τηλεόραση.

Γεννήθηκε στις 31 Δεκέμβρη 1931 στην Αθήνα, και έζησε τα πρώτα του χρόνια στο Βύρωνα, αλλά αργότερα η οικογένεια, που είχε καταγωγή από τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη. Κανονικά λεγόταν Σαββόπουλος, ενώ το Βουτσάς προέρχεται από το βαρελοποιό παππού του (τα βαρέλια λεγόταν βουτσιά). Το μικρό του όνομα Κώστας το έλαβε εις μνήμη του αδερφού που είχε πεθάνει σε μικρή ηλικία πριν από εκείνον.

Η οικογένεια ήταν φτωχή και ζούσε σε μαγαζί του Βύρωνα, όπου κάλυπταν τη βιτρίνα. Στη Θεσσαλονίκη ο πατέρας του εργάστηκε ως εργάτης οδοποιΐας. Ο ίδιος ο μικρός Κώστας έκανε διάφορες δουλειές του ποδαριού μαζί με τα αδέρφια του στη Θεσσαλονίκη, όπως την πώληση τσιγάρων, ανταλλάσσοντας φτηνά ελληνικά τσιγάρα με αγγλικά, που ήταν λιγότερα, αλλά ο ίδιος μεταπωλούσε ακριβά σε εύπορους Θεσσαλονικείς. Συνεργάστηκε επίσης με παπατζήδες, ειδοποιώντας τους για την παρουσία της αστυνομίας, κάποιες φορές και στα ψέματα, ώστε να μπορεί να εξαπατά αφελείς ευκολότερα. Στα χρόνια της κατοχής συμμετείχε στην ΕΠΟΝ, μεκείνος όμως που είχε σημαντική δράση στην αντίσταση ήταν ο πατέρας του, που πλήρωσε γι’ αυτή και τις κομμουνιστικές ιδέες με ξυλοδαρμούς και φυλακίσεις μεταπολεμικά. Ο ίδιος θυμόταν ένα επεισόδιο στο οποίο δυο χωροφύλακες τον είχαν δείρει μπροστά στην οικογένειά του, κλείνοντάς τον μετά αιμόφυρτο σε ένα στάβλο στο βουνό, όπου πήγαιναν να τον περιθάλψουν περπατώντας με τις ώρες. Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με διάφορες μορφές αθλητισμού, όπως στίβο, κωπηλασία, βόλεϊ και μπάσκετ.

Χωρίς να έχει κάποια ιδιαίτερη επαφή με το χώρο του κινηματογράφου ή του θεάτρου – λέγοντας χαρακτηριστικά πως σινεμά έμπαινε μόνο για να ρίξει προκηρύξεις του ΕΑΜ – μπήκε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου της Αγγελικής Τριανταφυλλίδη, (“για τα κορίτσια” όπως έλεγε ο ίδιος) απ’όπου αποφοίτησε το 1953, παρότι τον είχαν διώξει τρεις φορές στο ενδιάμεσο. Το δίπλωμα δεν ήταν αναγνωρισμένο, οπότε σύμφωνα με τη νομοθεσία της εποχής έδωσε δύο φορές εξετάσεις σε επιτροπή στην Αθήνα για να αποκτήσει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού. Στη συνέχεια όργωσε την επαρχία με τα λεγόμενα “μπουλούκια” της εποχής, μαθαίνοντας τη δουλειά υπό αντίξοες συνθήκες.

Εμφανίστηκε στον κινηματογράφο για πρώτη φορά το 1953 με το έργο «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», ενώ από το 1958 ως το 1973 έπαιζε κάθε χρόνο σε ταινίες, ακόμα και έξι την ίδια χρονιά, συνήθως κωμωδίες και μιούζικαλ, αλλά και στις δυο «τολμηρές» κοινωνικές ταινίες της περιόδου, τον «Κατήφορο» και το «Νόμο 4000» του Γιάννη Δαλιανίδη, με τον οποίο τον συνέδεε και στενή προσωπική φιλία. Στη μικρή οθόνη πρωτοεμφανίστηκε το 1973 στο “Βαριετέ”, έχοντας έκτοτε πολλές εμφανίσεις στο ενεργητικό του, με πιο πρόσφατη εκείνη στους “Δέκα Μικρούς Μήτσους”, ενώ και θεατρικά παραμένει δραστήριος.
Με πολυτάραχη ερωτική ζωή, έκανε τέσσερις γάμους από τους απέκτησε τρεις κόρες κι ένα γιο, το Φοίβο, που γεννήθηκε το 2016, ενώ θετός του γιος από τον τρίτο του γάμο είναι ο Άνθιμος Ανανιάδης.

Ο Κώστας Βουτσάς έχει πολλές φορές πάρει θέση για τα πολιτικά τεκταινόμενα στη χώρα μας, δηλώνοντας σταθερά φίλος του ΚΚΕ. Επηρεασμένος από τα βιώματα του πατέρα, του ο ίδιος έχει αρνηθεί πολλές φορές το χαρακτηρισμό του κομμουνιστή, λέγοντας μάλιστα σε κάποια συνέντευξή του πως είναι “του κώλου” και πως δε διώχτηκε όπως άλλοι από τη χούντα, η οποία πάντως ήταν αντικείμενο της ελαφράς πολιτικής σάτιρας που γύρισε με το Δαλιανίδη το 1975, με τίτλο “Ένα τανκς στο κρεβάτι μου”. Πάντως οι πολιτικές του πεποιθήσεις είχαν ως αποτέλεσμα να υποστεί … bullying από μια κυρία στη μεγαλοαστική Βουλιαγμένη, όπου έχει τα εκλογικά του δικαιώματα: “Εγώ ψηφίζω στη Βουλιαγμένη και ξέρεις τι έπαθα μια φορά σε εκλογές; Με πιάνει μια κυρία: «Δεν ντρέπεσαι που ψηφίζεις ΚΚΕ; Φτου σου, σιχαμένε, ξεφτίλα, ντροπή σου, αντί να ψηφίσεις Νέα Δημοκρατία!». Της λέω: «Κυρία μου, συγγνώμη, τι μπορώ να σου πω τώρα…». Τίποτα δεν της είπα, με έφτυσε κι έφυγε.” Αίσθηση είχε προκαλέσει πριν λίγους μήνες η κοινή του συνέντευξη με το Παναγιώτη Λαφαζάνη στα “Νέα”, όπου παρά τα διάφορα επιμέρους “θολά” σημεία επανέλαβε για ακόμη μια φορά πως: “Αν ψηφίζω το ΚΚ, δεν είναι γιατί είμαι κομμουνιστής, αλλά για να δυναμώσει το ΠΑΜΕ και να κάνει αφόρητη τη ζωή αυτών που κυβερνάνε.”

ΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΚΕ

Τη χρονιά που τελείωσε, το ΚΚΕ, τιμώντας με πολλές εκδηλώσεις τη συμπλήρωση ενός αιώνα αγώνων και δράσης του, έδωσε ευκαιρία, πέρα από προβληματισμούς κι αναστοχασμούς για το παρελθόν και το μέλλον, σε άσπονδους φίλους και εχθρούς ν’ αναπτύξουν κάθε είδους επιχειρηματολογία η οποία οδηγεί στην απώλεια εμπιστοσύνης για το κομμουνιστικό κόμμα ως συλλογικού  καθοδηγητή, που συνδέει τις ταξικές συγκρούσεις με στόχο την  κατάργηση των συνθηκών καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

           Βεβαίως η επιχειρηματολογία που απαξιώνει το κομμουνιστικό κόμμα, είτε ως προδότη του ρόλου του και ως ενσωματωμένο στο αστικό πολιτικό σύστημα από …ρομαντικούς της κομμουνιστικής επανάστασης είτε ως αναχρονιστικό, ανίκανο για ταξική ανάλυση της σύγχρονης κοινωνίας από  αριστερούς που καταδικάζουν τον αυταρχισμό και λατρεύουν τους αυτοπροσδιορισμούς, στην τελική οδηγεί  στο ίδιο συμπέρασμα, ή και ευχή, στην κατάργηση του κόμματος.
           Κι είτε έτσι είτε αλλιώς αιωρούνται ερωτήματα, όχι προβληματισμού, αλλά  υπονομευτικά του κομμουνιστικού κόμματος: Το ΚΚΕ μήπως δεν είναι αρκούντως επαναστατικό; Μήπως η ύπαρξή του περισσότερο υπονομεύει παρά ενισχύει τους  παντός είδους αγώνες; Τα κόμματα που καθοδηγούνται από τον μαρξισμό μήπως ξεπέρασαν το σκοπό τους; Η  δομή της οργάνωσής τους εξακολουθεί να είναι απαραίτητη στον σύγχρονο κόσμο; Μήπως οι όροι του αγώνα άλλαξαν, έτσι ώστε νέες μορφές ν’ αντικαταστήσουν τις παραδοσιακές μορφές οργάνωσης της εργατικής τάξης;

            Κι αφού από  τις δεκαετίες του ’70 και ’80 μεγάλα τμήματα της αριστεράς, ρεφορμιστές και οι συν αυτοίς, είχαν πείσει ότι η μορφή και λειτουργία των κομμουνιστικών κομμάτων δεν ήταν πλέον επαρκείς για τις αριστερές φιλοδοξίες διαλύοντάς τα, η αριστερή πολιτική  περιελάμβανε πια μια διαρκώς διευρυνόμενη σειρά θεμάτων και ταυτοτήτων στο έδαφος του κοινωνικού, πολιτιστικού και όλο και περισσότερο του προσωπικού. Και όλα αυτά ξεδιπλώνονταν στο πλαίσιο ενός καπιταλισμού στον οποίο δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Πιο συγκεκριμένα, οποιαδήποτε εναλλακτική λύση για τον τερματισμό  της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, δεν θα προέκυπτε ως αποτέλεσμα οργανωμένου αγώνα ή αριστερής στρατηγικής αλλά εμμέσως, οργανικά, ως αποτέλεσμα της ίδιας της εξέλιξης του καπιταλισμού.

       Η έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης έθεσε τέλος στις ψευδαισθήσεις για προοδευτική τροποποίηση του καπιταλισμού, για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο μέσα από μακροχρόνιες μεταρρυθμιστικές βελτιώσεις του. Ως εκ τούτου, παρά τη συκοφάντηση, μοιάζει πια πως άλλη δυνατότητα για  να διασφαλιστεί η μονιμότητα του κοινωνικού μετασχηματισμού δεν υπάρχει από την προσπάθεια υλοποίησης του σοσιαλισμού ή το τέλος της κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργασία.  

Αλλά αν αυτός ο στόχος πρόκειται να επιτευχθεί χρειάζεται ένα κομμουνιστικό κόμμα. Μόνο αυτό το είδος κόμματος είναι αφιερωμένο στην πραγματοποίηση των καθηκόντων που είναι απαραίτητα για να τερματιστεί η αλλοτριωτική επιρροή του κεφαλαίου. Αυτό το κόμμα επιδιώκει να αναπτύξει μια επαναστατική συνείδηση μέσα στην εργατική τάξη και  ενεργεί για να αναπτύξει λαϊκούς αγώνες για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.  Το κόμμα δεν είναι ο πολιτικός εγγυητής των αυθόρμητων διεκδικήσεων της εργατικής τάξης,  είναι η συλλογική θέληση που διαχειρίζεται ιδεολογικά και πολιτικά την ιστορική προοπτική  της εργατικής τάξης, την οποία όμως μόνο αυτή η ίδια  μπορεί να πραγματώσει. Γιατί αν η σοσιαλιστική προοπτική αφεθεί να προκύψει  αυθόρμητα από τις ταξικές συγκρούσεις, τότε θα χάνεται και θα επανέρχεται τυχαία και περιστασιακά. 
          Στην εργατική τάξη και σε άλλες  κοινωνικές δυνάμεις είναι η αντίθεση με το κυρίαρχο  κοινωνικό σύστημα και οι συγκρούσεις σε διάφορα  επίπεδα με την κυρίαρχη τάξη και το κράτος που διαμορφώνουν τόσο την ταξική συνείδηση, όσο και την ανάγκη υπέρβασης  των οικονομικών  και κοινωνικών σχέσεων που επιβάλλει  η καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας. Μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση, που γίνεται με την παρεμβολή του κόμματος ως συλλογικού οργανωτή της ταξικής πάλης, γίνεται ιστορικά εφικτή  η σοσιαλιστική προοπτική. Το Κομμουνιστικό Κόμμα και τα μέλη του, οπλισμένοι με μια μαρξιστική θεωρία, μπορούν να δουν το μακροπρόθεσμο στόχο της πολιτικής εξουσίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

           Κι ενώ μοιάζει να αναλώνεται η κριτική για το ΚΚΕ στην αμφισβήτηση της  οργανωτικής του μορφής και της σχέσης του με την κοινωνική του βάση και γενικότερα με την κοινωνία, στην πραγματικότητα όμως στοχεύει στο ανεδαφικό ή απαρχαιωμένο της  σύνδεσης της σοσιαλιστικής προοπτικής και της αντικαπιταλιστικής πάλης από το ΚΚΕ. Επιπλέον, κατηγορώντας το ΚΚΕ πως παραμορφώνει την πραγματική εικόνα του κόσμου και μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τον κόσμο σε κατηγορίες καθαρά λογικές, απαιτείται ένα ιδεατό, ανύπαρκτο κομμουνιστικό κόμμα έξω από τη συγκεκριμένη κοινωνία που σφραγίζει την ύπαρξή του και λειτουργία του, υποπίπτοντας η κριτική στα ίδια σφάλματα για τα οποία κατηγορείται το ΚΚΕ.

Κι αν μέρος της κριτικής  για τις εκδηλώσεις των εκατό χρόνων τόνιζε τον παρελθοντικό χρόνο των δράσεων και αγώνων, του ήταν γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο απαξίωνε το κόμμα στον παρόντα χρόνο, χωρίς ν’ αναγκάζεται, και να δίνεται έτσι η εντύπωση αντιπαλότητας,  να απαξιώνει τους ίδιους τους αγώνες.  Κι επειδή  σ’ όλη  την εκατοντάχρονη ιστορία του το ΚΚΕ αναδεικνύει την κομμουνιστική προοπτική και αποκαθιστά τη φερεγγυότητα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, η απαξίωσή του συμπαρασύρει τις πιο πολλές φορές και κάθε προσπάθεια για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

             Και φαντάζει σε αριστερούς, αστούς και …ρομαντικούς επαναστάτες, οι  διάφοροι επιμέρους αγώνες που επιμένουν στην αποσπασματικότητά τους και τον αυτοπροσδιορισμό τους, δεόντως επαναστατικοί και μόνο από το γεγονός ότι αντικαθίσταται ο ανταγωνισμός της ταξικής πάλης με την πολυπλοκότητα και την ποικιλία, με πολιτικό αποτέλεσμα την αποτυχία της  οικοδόμησης  μιας συμπαγούς  πολιτικής δύναμης. Αντ’ αυτής,  οι μικρές μάχες, οι επιμέρους πολιτικές επιλογές, οι πολιτιστικές παρεμβάσεις, νίκες που μπορούν να απορροφηθούν και ήττες που μπορούν να ξεχαστούν, εκθειάζονται και επιδιώκονται, με συνέπεια ο πολλαπλασιασμός των ζητημάτων να διασκορπίζει δυνάμεις και να τις αποδυναμώνει. Κι ενώ το κόμμα είναι κατάλληλο για μια τέτοια διαδικασία σύνδεσης των πολλαπλών επιμέρους αγώνων μεταξύ τους και με το στρατηγικό στόχο, απορρίπτεται η απαιτούμενη πειθαρχία και οργάνωση ως εξαναγκασμός και  έλλειψη ελευθερίας. Παρόλο που το Κόμμα προσφέρει μια πολιτική μορφή που καλύπτει πολλά επίπεδα και τομείς και κλιμακώνεται σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο. Εξάλλου, υποβαθμίζεται, αν δεν ακυρώνεται,  το γεγονός πως το Κόμμα είναι φορέας κι εκείνης της  πολιτικής γνώσης που έρχεται με την εμπειρία. Προσφέροντας μια γνώση που ξεπερνά ό,τι μπορεί να γνωρίζει ένα άτομο, το κόμμα παίρνει θέση σ’ αυτή τη γνώση, διαμορφώνει το όραμα για το οποίο θα αγωνιστεί. 
         Στην τελική, μοιάζει η εξ αριστερών κριτική να τοποθετείται πάνω από κάθε πραγματικότητα, πάνω από αγώνες και από πολιτική, θαυμάζει κάθε εντυπωσιακό, αλλά   παρατηρεί με πνεύμα επικριτικό ο,τι προέρχεται από το ΚΚΕ και  κυρίως αυτούς που δρουν και κινητοποιούνται, για  ν’ αναδεικνύει η ν’ ανακαλύπτει μόνο λάθη και παραλείψεις σε κάθε δράση τους

Θρασύδειλοι νεοναζί χάκαραν τον Ημεροδρόμο!

Κατιούσα

Όπως μετέδωσε πριν λίγη ώρα η σελίδα της Ελληνοφρένειας, θρασύδειλοι νεοναζί χάκαραν το site του Ημεροδρόμου, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου. Έτσι αντί της αρχικής σελίδας -που μένει προσωρινά και μέχρι να διορθωθεί η βλάβη εκτός διαδικτυακού αέρα- εμφανίζονταν εμετικά, παραληρηματικά μηνύματα που θριαμβολογούσαν για το Ολακαύτωμα.
Ασφαλώς τα φασιστοειδή δεν επέλεξαν τυχαία το στόχο τους και τη μέθοδο του χτυπήματός τους. Αδυνατώντας να σταθούν στοιχειωδώς σε μια πολιτική αντιπαράθεση, έδρασαν υπόγεια, με το μόνο τρόπο που τους είναι προσφιλής, νομίζοντας πως έτσι καταφέρνουν κάτι σπουδαίο και επιβάλλονται. Στοχοποιούν επίσης μια ιστοσελίδα με βάση την ιδεολογία της, για τη συνεπή αντιφασιστική στάση και αρθρογραφία της, που ενοχλούσε τους νοσταλγούς του Χίτλερ, γιατί αποκάλυπτε το ποιόν τους. Ότι είναι μια εγκληματική, νεοναζιστική συμμορία, που όλα τα στελέχη της όφειλαν να είναι στη φυλακή -μένουν ελεύθεροι όμως γιατί είναι μια χρήσιμη εφεδρεία για το σύστημα που υπηρετούν.
Όπως σημειώνει και η ανακοίνωση από τη σελίδα της Ελληνοφρένειας, η στήριξη είναι αυτονόητη. Κι η πάλη ενάντια στη σαπίλα του ντουνιά δε σταματά ποτέ. Τσακίστε τους φασίστες όλη τη χρονιά -και την Πρωτοχρονιά…

Ανακατεύουν την τράπουλα

Οι εξελίξεις στη Συρία προσθέτουν νέα επεισόδια στην ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση, που αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Ολα δείχνουν ότι η τράπουλα ανακατεύεται ξανά στο παζάρι για την «επόμενη μέρα», μετά από τη στρατιωτική ήττα του ISIS.
Αυτό σηματοδοτεί και η απόφαση των ΗΠΑ να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από τη Συρία, υπονοώντας μάλιστα συμφωνία με τον Ερντογάν.
Η απόφαση αυτή (ανεξάρτητα από το κατά πόσο θα υλοποιηθεί και πότε) πυροδοτεί εξελίξεις σε όλα τα «στρατόπεδα και οξύνει τον μεταξύ τους» ανταγωνισμό.
Συμμαχίες δοκιμάζονται και σχέδια αναπροσαρμόζονται, στην προσπάθεια που κάνουν ισχυροί «παίκτες» να κατοχυρώσουν και να διευρύνουν το ρόλο τους στην περιοχή.
Οι ΗΠΑ παρουσιάζουν ως «προαποφασισμένη» την αποχώρηση των δυνάμεών τους από το βόρειο τμήμα της Συρίας, όπου πλειοψηφεί το κουρδικό στοιχείο.
Καλούν ταυτόχρονα τους ΝΑΤΟικούς εταίρους και τους συμμάχους τους στη Μέση Ανατολή να αναλάβουν μεγαλύτερες ευθύνες για τα κοινά τους συμφέροντα στην περιοχή.
Οι ανακοινώσεις αυτές των Αμερικανών κάθε άλλο παρά αναιρούν το ενδιαφέρον τους για τη νομή των σφαιρών επιρροής και του ενεργειακού πλούτου σε Ανατ. Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.
Τα πολεμικά τους πλοία ζώνουν τη Συρία, η παρουσία τους στην ΑΟΖ και το έδαφος της Κύπρου επεκτείνεται, όπως επίσης οι βάσεις και η στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα.
Παράλληλα, προωθούν τα συμφέροντά τους με άμεση συμμετοχή σε τριμερή και πολυμερή σχήματα, όπου πρωτοστατεί η ελληνική κυβέρνηση.
Η Γαλλία, αν και εξέφρασε δυσαρέσκεια για την αποχώρηση των ΗΠΑ, διεκδικεί να αναβαθμιστεί σε επικεφαλής των «δυτικών» δυνάμεων στη Συρία.
Αντιδράσεις υπήρξαν και από τη Γερμανία, που κατηγορείται από τις ΗΠΑ για μειωμένη συμμετοχή στον προϋπολογισμό του ΝΑΤΟ και στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του.
Θυμίζουμε ότι η Γερμανία δεν συμμετείχε στο βομβαρδισμό της Συρίας τον περασμένο Απρίλη, από ΗΠΑ, Μ. Βρετανία και Γαλλία, που έγινε με πρόσχημα την επίθεση με χημικά στην Ντούμα.
Η επικείμενη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων παρουσιάζεται ως αναβάθμιση του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας, με τις «ευλογίες» των ΗΠΑ, και ως «ευκαιρία» να προωθήσει τα συμφέροντά της από καλύτερη θέση.
Παρουσιάζεται επίσης ως το «πράσινο φως» για εκκαθάριση των Κούρδων (YPG) στη Βόρεια Συρία, που υπήρξαν σύμμαχοι των ΗΠΑ σε προηγούμενη φάση του πολέμου.
Η Τουρκία έχει ήδη επέμβει στρατιωτικά δύο φορές στη Συρία, επικαλούμενη «ζωτικά» της συμφέροντα, που την έφεραν σε αντιπαράθεση με τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ.
Γι' αυτό ανέπτυξε στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία και το Ιράν, προκαλώντας ρήγμα με την αμερικανοΝΑΤΟική συμμαχία.
Τα σχέδια για μια τρίτη στρατιωτική επέμβαση, που είχε προαναγγελθεί, περιπλέκει η ανάκτηση του Μανμπίτζ από το συριακό στρατό, μετά από «πρόσκληση» των Κούρδων, που χαιρέτισε η Ρωσία.
Παρότι η Τουρκία ρίχνει τους τόνους, δηλώνοντας ότι στηρίζει την ακεραιότητα της Συρίας, αν επιμείνει στο σχεδιασμό της, θα προκαλέσει ένταση στις σχέσεις της και με τη Ρωσία.
Ταυτόχρονα, κλιμακώνει την επιθετικότητά της σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, για να κατοχυρώσει και να επεκτείνει τα συμφέροντά της, διεξάγοντας ένα σύνθετο παζάρι για όλα τα ανοιχτά μέτωπα στην περιοχή.
Είναι φανερό επομένως ότι η κατάσταση περιπλέκεται, με επίκεντρο τη Συρία, όπου τα ανταγωνιστικά συμφέροντα ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων συνυπάρχουν με νέους συμβιβασμούς και προκαλούν ανακατατάξεις σε παλιές και νέες συμμαχίες.
Συνισταμένη όλων αυτών είναι η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, που αφορά συνολικότερες διευθετήσεις στην Ανατ. Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Οσοι επομένως μιλούσαν για «σταθεροποίηση» μετά την ήττα του ISIS, παρουσιάζοντας μάλιστα την επέμβαση των ΑμερικανοΝΑΤΟικών ως «κλειδί» για την «ασφάλεια» της περιοχής, διαψεύδονται με πάταγο.
Οπως και εκείνοι που διαφημίζουν τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς, ως «εγγύηση» τάχα για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, καμαρώνοντας για τον τίτλο του «προτιμώμενου εταίρου» των ΗΠΑ, στον ανταγωνισμό της ελληνικής αστικής τάξης με την τουρκική, που μόνο δεινά, κινδύνους και περιπέτειες προμηνύει για τους λαούς...

Φιλανθρωπία; Τίποτα δεν αντικαθιστά την οργανωμένη αλληλεγγύη

Κατιούσα

Τούτες τις άγιες μέρες, μεσα απο στολίδια, λαμπιόνια και φανταχτερές βιτρίνες που μας προτρέπουν να επιδοθούμε στο σπορ του καταναλωτισμού, κάπου εκεί, μέσα σε όλο αυτό το γιορτινό κλίμα, ξεπετάγονται παντοιοτρόπως κάθε λογής “φιλανθρωπίες”. Βγαίνουν “ευαισθησίες”, μαραθώνιοι αγάπης, επικλήσεις σε συναισθήματα, εκκλήσεις για βοήθεια σε όποιον το ‘χει ανάγκη.
Ωστόσο, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την οργανωμένη και έμπρακτη ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ. Είναι το μόνο που θα σεβαστεί την ανθρώπινη υπόσταση και θα δουλέψει πάνω στο να νιώσει κάθε άνθρωπος ευυπόληπτος μέσα στο κοινωνικό σύνολο.
Την οργανωμένη και έμπρακτη ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ, θα “βαρεθείς” να την βλέπεις στους δρόμους να φωνάζει για χαμένα εργασιακά δικαιώματα, για την ανεργία, για ΣΣΕ, για τις περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις. Θα την βρεις μαζί με άλλους να προσπαθούν να αποτρέψουν πληστειριασμούς, να συμπαραστεέκεται στο μετανάστη, στον πρόσφυγα, στους λαούς που αποδεκατίζονται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Την βρίσκεις ακόμα στην περιφρούρηση της απεργίας, στο ανάστημα που ορθώνεται απέναντι στην εργοδοσία. Θα φωνάξει για να ανακληθεί και η δική σου απόλυση.
Θα τρέξει να σταθεί δίπλα στους πλημμυροπαθείς, στους πυρόπληκτους.
Θα την βρεις να υποστηρίζει και να σέβεται τη διαφορετικοτητα και την αδυναμία. Θα την βρεις όπου υπάρχει κοινωνική αδικία να προσπαθεί να την αποκαταστήσει.
Θα την βρεις στην προσπάθεια επανένταξης περιθωριακών ατόμων στην κοινωνία. Θα φωνάζει για την υγεία, την πρόνοια, το σωφρονιστικό σύστημα.
Θα την βρεις στο πλευρό του μαθητή που διεκδικεί ενα εκπαιδευτικό σύστημα που θα τον προετοιμάσει σωστά και δεν θα τον απαξιώσει όταν βγει στην αγορά εργασίας, γιατί προσβάλλεται να παραδώσει αυτό το χάλι στη νέα γενιά.
Θα τρέξει στα δικαστήρια να φωνάξει να αποδοθεί δικαιοσύνη για τις δολοφονίες και τα εγκλήματα που διαπράττουν οι φασίστες, γιατί προσβάλλεται που ακόμα κυκλοφορούν ανενόχλητοι.
Και ενώ ο αλληλέγγυος, συμμετέχει σε 500.135 δράσεις καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, έχει να αντιμετωπίσει και τον βολεμένο “καναπεδάκια”, τον ουδέτερο, “ισαποστάκια”, αυτόν μωρέ που βαρέθηκε τους πολιτικούς και τα κόμματα (που ψήφιζε μέχρι πρότινος) και δεν ασχολείται πια, να του κουνάει το δάχτυλο και να διερωτάται γιατί δε γίνεται τίποτα και δεν αντιδρά κανείς.
Και ΟΧΙ…. σε καμία περίπτωση φασιστάκο αυτές οι δράσεις δεν περιλαμβάνουν μόνο πρόσφυγες και μετανάστες, ο αλληλέγγυος που έχει “ενδυθεί” τον ουμανισμό, βοηθάει αδιακρίτως εθνικότητας, φύλου, φυλής, χρώματος, θρησκευτικού δόγματος και σεξουαλικού προσανατολισμού. Είναι αυτός που δεν εκπληρώνει το ανθρωπιστικό του καθήκον εποχιακά Χριστούγεννα και Πάσχα, είτε περιστασιακά και επιλεκτικά, αλλά πραγματικά απλώνει το χέρι σε όποιον θέλει να ΣΗΚΩΘΕΙ!

Διάταγμα απελευθέρωσης της οπλοκατοχής ετοιμάζει ο Μπολσονάρου

Κατιούσα

Συνεχίζεται ο ακροδεξιός κατήφορος του Μπολσονάρου στη Βραζιλία, με τον πρόεδρο της χώρας να δηλώνει τρεις μέρες πριν την ορκωμοσία του πως σκοπεύει να υπογράψει διάταγμα που θα επιτρέπει σε άτομα με λευκό ποινικό μητρώο να αγοράζουν όπλα. Η δήλωση αυτή έρχεται προς επίρρωση μιας από τις βασικές προεκλογικές υποσχέσεις του Μπολσονάρου, που πατάει πάνω στο φόβο της αυξημένης εγκληματικότητας στη χώρα, χωρίς φυσικά να ασχολείται με τα κοινωνικά αίτια του φαινομένου.
Παραμένει όμως ασαφές ποιους μηχανισμούς θα έχει στη διάθεσή του ο πρόεδρος για να περάσει αυτό το διάταγμα, ούτε ποια συγκεκριμένα μέτρα θα περιλαμβάνει αυτό. Ήδη πάντως οι συζητήσεις για τη χαλάρωση των μέτρων περί οπλοκατοχής βρίσκονται σε εξέλιξη στο κοινοβούλιο της Βραζιλίας.
Σύμφωνα με την κεντροαριστερή αντιπολίτευση του Κόμματος Εργατών, το μέτρο είναι «μια αμοιβή στο λόμπι των εμπόρων όπλων της Βραζιλίας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ».
Ο βουλευτής του κόμματος Πάουλου Πιμέντα κατέστησε προσωπικά υπεύθυνο το Μπολσονάρου για κάθε θάνατο αθώου από όπλα σε ανεκπαίδευτους ή ψυχικά διαταραγμένους κατόχου, αμφισβητώντας πως η οπλοκατοχή λύνει το θέμα δημόσιας ασφάλειας.
Αυτή τη στιγμή η Βραζιλία διαθέτει έναν αυστηρό νόμο περί οπλοκατοχής, καθώς οι πολίτες οφείλουν να υποστούν έναν μακρύ έλεγχο πιστοποίησης και έχουν πρόσβαση μόνο σε όπλα χαμηλού διαμετρήματος. Οι αιτούντες άδεια οπλοφορίας πρέπει να είναι άνω των 25 ετών, να έχουν μόνιμη εργασία, σταθερή κατοικία, να μην είναι υπόδικοι, να αποδείξουν την τεχνική και ψυχολογική τους καταλληλότητα και να δηλώσουν για ποιο λόγο χρειάζονται το όπλο. Είναι ενδεικτικό πως παρά το περιοριστικό θεσμικό πλαίσιο, η οπλοφορία στη Βραζιλία θερίζει, καθώς το 2016 η χώρα είχε το μεγαλύτερο αριθμό θανάτων από όπλα στη Λατινική Αμερική, 43.200 άτομα. Σύμφωνα με τους συντάκτες της σχετικής έρευνας, το 90% των βίαιων θανάτων σημειώνονται έξω από καταστάσεις σύγκρουσης. Σε όλο τον κόσμο, τα όπλα είναι συχνά το θανάσιμο μέσω σε δολοφονίες, αυτοκτονίες και ακούσιους τραυματισμούς, υποδεικνύοντας ένα τεράστιο πρόβλημα δημόσιας υγείας και οικονομικά κόστη που εκτείνονται πέρα από την άμεση απώλεια ζωής».
Με πληροφορίες από telesurtvnet

Αυτοκράτορες: νταβατζήδες και πρεζέμποροι

 

Η γνωστή περίπτωση της καθαρίστριας από τον Βόλο, που προβίβασε τον εαυτό της από την πέμπτη Δημοτικού στην έκτη τάξη για να βρει μια κοπιαστική χειρωνακτική εργασία, επέφερε δεκάχρονη ειρκτή. Και αυτό δεν είναι το πρώτο εξωφρενικό που ακούμε.

Συλλαμβάνουν κάποιον με δέκα γραμμάρια ηρωίνη για προσωπική χρήση και καταδικάζεται σαν λαθρέμπορος ναρκωτικών. Ο Μαρξ περιγράφοντας τις συνθήκες εργασίας της Γαλλίας στα μέσα του 19ου αιώνα, διαπίστωσε πως κάποιες γυναίκες εργατών εκδίδονταν κατόπιν συμφωνίας με τον σύζυγο.

Εδώ ο Κάρολος δεν βρήκε πορνεία, αλλά «συμπληρωματικές ώρες εργασίας». Αλλά η γαλλική αστυνομία, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, είχε διαφορετική εκτίμηση. Και ο σύζυγος πήγαινε στη στενή για σωματεμπορία. Υπάρχουν χιλιάδες άλλα περιστατικά που η Δικαιοσύνη ακολουθεί αυτόν τον κανόνα, που σημαίνει πως δεν είναι τυφλή, αλλά ιδιαίτερα ανοιχτομάτα. Η ποινή είναι πάντα σε συνάρτηση με το ποιος είσαι. Μερικά παραδείγματα.

Η βασίλισσα Βικτώρια της Αγγλίας, με τα χρηστά της ήθη, ήταν η μεγαλύτερη έμπορος ναρκωτικών όλων των εποχών. Οι σημερινοί βαρόνοι της ηρωίνης και της κοκαΐνης, που διευθύνουν τα μεγάλα καρτέλ ναρκωτικών, μπροστά στην υψηλοτάτη μοιάζουν ψιλικατζήδες. Οι Ινδίες, τότε αποικία της Μεγάλης Βρετανίας, είχαν υπερπαραγωγή οπίου. Και χρειάζονταν επειγόντως αγορές. Δίπλα τους ήταν η αχανής Κίνα που είχε όμως κλειστά τα σύνορά της. Και αυτά έπρεπε να ανοίξουν στο όνομα του ελεύθερου εμπορίου.

Το κλειδί ήταν δύο ιδιαίτερα αιματηροί πόλεμοι που κατέληξαν με την κατοχή της Κίνας. Και οι κατακτητές της φιλελεύθερης Βρετανίας επέβαλαν την ελεύθερη αγορά του οπίου που επέφερε τεράστια κέρδη στην Αυτοκρατορία. Να σημειώσουμε πως αυτή η επένδυση άνθησε όταν κατέρρευσε η προηγούμενη: το εμπόριο σκλάβων.

Για τέσσερις αιώνες η Μεγάλη Βρετανία ήταν ο μεγαλύτερος δουλέμπορος του κόσμου. Και όταν άρχισε σε μια σειρά χώρες να εγκαταλείπεται η δουλεία, η μεγαλειοτάτη δεν κατάργησε τη δουλεία. Θεώρησε πως οι δούλοι αποτελούν περιουσία του ιδιοκτήτη τους. Και η περιουσία είναι ιερή και προστατεύεται.

Το Στέμμα αγόρασε τους σκλάβους αποζημιώνοντας πλήρως τους δουλοκτήτες. Σε κανένα βιογραφικό της Βικτώριας δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά ως εμπόρου οπίου. Οι καταδίκες είναι για γραμμάρια, όχι για τόνους. Μπορεί ο φτωχός Γάλλος εργάτης να πλήρωσε με κάποια χρόνια φυλακή την εργασία της γυναίκας του, αλλά ο μεγαλύτερος νταβατζής που γνώρισε ποτέ η Ιστορία της ανθρωπότητας, που διακινούσε 200.000-400.000 γυναίκες, δεν τιμωρήθηκε ποτέ.

Αυτός ήταν ο αυτοκράτωρ της Ιαπωνίας Χιροχίτο, σύμμαχος του Χίτλερ και του Μουσολίνι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τους ειδεχθέστερους εγκληματίες πολέμου, που όχι μονάχα δεν πέρασε καμία Νυρεμβέργη, αλλά κράτησε τον θρόνο του μέχρι τον θάνατό του (1989). Η Κορέα από το 1905 ήταν προτεκτοράτο της Ιαπωνίας. Το 1937, παραμονές του Πολέμου, ο αυτοκρατορικός στρατός ολοένα και μεγάλωνε και τα υπάρχοντα μπουρδέλα δεν επαρκούσαν.

Και τότε μπήκε η ιδέα να επιστρατεύσουν βίαια νεαρά κορίτσια από τις κατεχόμενες χώρες -βασικά από την Κορέα- για να υπηρετήσουν στον αυτοκρατορικό στρατό ως πουτάνες, αφού τις κατέταξαν σε κατηγορίες -οι πιο νέες και ωραίες για τους αξιωματικούς, οι πιο μέτριες για τους υπαξιωματικούς και ό,τι περίσσευε για τη φανταρία. Ολες πάντως ήταν πολύ νέες, ακόμα και ανήλικες. Μέχρι το 2015 η Ιαπωνία δεν αναγνώριζε αυτό το έγκλημα, όπως και πολλά άλλα που είχε διαπράξει σε όλες τις κατεχόμενες χώρες. Ακόμα και ολοκαυτώματα.

Στις 28 Δεκεμβρίου 2015 η Ιαπωνία ζήτησε συγγνώμη και προσφέρθηκε να δώσει αποζημίωση. Οι σαράντα έξι γυναίκες που επέζησαν αρνήθηκαν τις συγγνώμες και την αποζημίωση. Κάθε Παρασκευή το μεσημέρι διαδηλώνουν μπροστά στην ιαπωνική πρεσβεία ζητώντας δικαιοσύνη.

Αλλά οι ΗΠΑ, που κόπτονται τόσο πολύ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες των λαών, έχουν την Ιαπωνία σαν μύρο στον κόρφο τους. Είναι η χώρα που έχει τις περισσότερες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Και έτσι τα πράγματα εξισορροπούνται. Ποιος νοιάζεται πια για σαράντα έξι σακατεμένες γριές; Οπου να ’ναι θα πεθάνουν. Και τη σφαγή αυτή θα τη θυμούνται μόνο τα «Εξάρχεια» της κάθε χώρας.

Η εξουσία στηρίζεται στη λήθη και την αναθεώρηση της Ιστορίας που τη γράφει όπως θέλει. Στη σημερινή Ιαπωνία μια σειρά αναθεωρητές ιστορικοί εξαλείφουν συστηματικά όλα τα εγκλήματα πολέμου και αρνούνται τα ολοκαυτώματα. Και οι εγκληματίες στρατηγοί τιμώνται σαν ήρωες. Στην Ευρώπη, όπως βέβαια και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, η Ιαπωνία μάς πέφτει μακριά. Αλλά είναι καλή για να μας εφοδιάζει με αυτοκίνητα.

ΥΓ.: Ο καλός συνάδελφος Γιώργος Σταματόπουλος βρήκε τον πραγματικό συγγραφέα της «Γαλοπούλας». Ηταν ο Μπέρτραντ Ράσελ. Ελπίζω να μην υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα. Μακαρίζω την άγνοιά μου. Γιατί αν ήξερα από πού προέρχεται αυτή η ιστορία, δεν θα τολμούσα να την αποδώσω ελεύθερα. Με άλλα λόγια, να την παραποιήσω οικτρά. Η ευθύνη δικιά μου.

Πηγή: efsyn.gr

Γκριγκόρι Ρασπούτιν – Ο “εφτάψυχος” καλόγερος

Κατιούσα

Τίποτε δεν αντιπροσωπεύει τόσο χαρακτηριστικά την παρακμή του τσαρικού καθεστώτος τις παραμονές τις επανάστασης, όσο η άνοδος και η πτώση του μοναχού Ρασπούτιν και το κλίμα ίντριγκας, μελαγχολίας και αίσθησης τέλους εποχής που τη συνόδευσε. Ο περιπετειώδης φόνος του εξάλλου ήρθε τον τελευταίο Δεκέμβρη της δυναστείας των Ρομανώφ, δυο μήνες πριν την επανάσταση του Φλεβάρη και λιγότερο από χρόνο πριν τη μεγάλη πυρκαγιά του Οχτώβρη.
Γεννημένος σε χωριό της Σιβηρίας στις 22 Γενάρη του 1869, ο Γκριγκόρι Γεφίμοβιτς Νόβιχ απέκτησε από μικρός πολύ κακή φήμη. Ήταν πότης, κλέφτης, έκφυλος  (ιδιότητα που του προσέδωσε και το ψευδώνυμο «Ρασπούτιν»)και παρότι μηνύθηκε πολλές φορές, δεν καταδικάστηκε ποτέ. Δεν κατόρθωσε ποτέ να μάθει γράμματα και κάποια στιγμή στράφηκε σε μια χριστιανική σέχτα αυμαστιγώμενων μοναχών, χωρίς ο ίδιος ποτέ να ενδυθεί το σχήμα. Ανέπτυξε μια δική του θεωρία, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος πλησίαζε το θείο χάρη στο αίσθημα κόπωσης μετά από συνεχή ακολασία και κραιπάλη. Παντρεύτηκε στα 19 του την Προσκόβια Φιοντόροβνα Ντουμπροβίνα, με την οποία απέκτησε 4 παιδιά. Συνέχισε όμως να περιπλανείται, ανάμεσα στα άλλα στην Ιερουσαλήμ και το Άγιο Όρος, λανσάροντας το προφίλ του «στάρετς» δηλαδή ενός αυτόκλητου προφήτη και θεραπευτή, ζώντας από την ελεημοσύνη των γεμάτων δεισιδαιμονίες χωρικών.
Ένα από τα ταξίδια του Ρασπούτιν τον έβγαλε το 1903 στην Αγία Πετρούπολη, όπου τον καλωσόρισαν ο Θεοφάνης, επιθεωρητής της Θεολογικής Ακαδημίας της πόλης, και ο Ερμογένης, επίσκοπος του Σαράτοφ, καθώς γοητεύτηκαν από το μυστικισμό του, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες στη ρωσική άρχουσα τάξη της εποχής . Δυο χρόνια αργότερα έγινε η πρώτη του γνωριμία με τη βασιλική οικογένεια και το 1908 τον κάλεσαν στο παλάτι στη διάρκεια ενός αιμορραγικού επεισοδίου του πρίγκηπα Αλέξιου, που έπασχε από αιμοφιλία. Ο Ρασπούτιν, άγνωστο πως, πράγματι ανακούφισε το άρρωστο παιδί, κατορθώνοντας με αυτό τον τρόπο να αποσπάσει την ευγνωμοσύνη και την αφοσίωση του τσαρικού ζεύγους, ειδικότερα δε της τσαρίνας Αλεξάνδρας.
Έχοντας εδραίωσει τη θέση του στην αυλή, ο Ρασπούτιν επιδόθηκε και πάλι στο γνωστό σκανδαλώδη βίο του. Ο τσάρος όχι μόνο αρνούνταν να πιστέψει τις φήμες σε βάρος του, αλλά μετέθετε τους επικριτές του Ρασπούτιν σε μακρινά μέρη της αυτοκρατορίας ή τους απομάκρυνε από τα αξιώματά τους.
Οι αριστοκράτες τον θεωρούν πληβείο και αντικαθεστωτικό, καθώς φέρεται να έκανε λόγο για σύνταγμα και για τα δικαιώματα των χωρικών. Οι σύζυγοί τους πάντως γοητεύονται σφόδρα από το ρυπαρό στάρετς, δίνοντας τροφή σε κουτσομπολιά η ακρίβεια των οποίων είναι αδύνατον να ελεγχθεί, όπως ότι παρακολούσαν την υπηρέτριά του να τους δίνει τα λερωμένα του εσώρουχα.
Η όχληση που προκαλούσε ο Ρασπούτιν ήταν τέτοια που ο ίδιος ο πρωθυπουργός Στολύπιν απέστειλε αναφορά στον τσάρο εναντίον του, εξαναγκάζοντάς τον να τον εκδιώξει. Όχι όμως για πολύ, χάρη στην παρέμβαση της Αλεξάνδρας. Πολλά έχουν γραφτεί για τη φύση της σχέσης του Ρασπούτιν μαζί της, το μόνο σίγουρο είναι πως η ίδια τον έβλεπε ως σωτήρα του γιου της και τον πίστευε απεριόριστα.
Όταν το Σεπτέμβρη του 2015 ο τσάρος Νικόλαος Β’ ανέλαβε προσωπικά τη διοίκηση του ρωσικού στρατού, η τσαρίνα άρχισε να διοικεί το εσωτερικό της αυτοκρατορίας, με το Ρασπούτιν να λειτουργεί ως σύμβουλός της. Ο ίδιος αξιοποίησε πλήρως τη θέση του, προωθώντας παράλληλα διάφορους φίλους του ιερείς σε υπουργικά αξιώματα και προβαίνοντας σε μια σειρά καταστροφικών στρατιωτικών επιλογών.
Στο μεταξύ, οι απόπειρες κατά της ζωής του άρχισαν να πληθαίνουν. Η ομάδα που αποδείχτηκε πιο αποφασιστική ήταν η τριανδρία του πρίγκηπα Φέλιξ Γιουσούποφ, συζύγου της ανηψιάς του τσάρου, του Βλαδίμηρου Μιτροφάνοβιτς Πουρίσκεβιτς, βουλευτή της Δούμας, και ο ξάδερφος του τσάρου Μεγάλος Δούκας Ντμίτρι Πάβλοβιτς. Ωστόσο η συνωμοσία εναντίον του δεν αποδείχτηκε εύκολη υπόθεση. Αρχικά, τον προσκάλεσαν στο σπίτι του Γιουσούποφ, όπου του δόθηκαν μπισκότα και κρασί με δηλητήριο. Ο Ρασπούτιν ωστόσο δε φαινόταν να επηρεάζεται, με αποτέλεσμα ο Γιουσούποφ, έχοντας χάσει την ψυχραιμία του, ν’αρχίσει να πυροβολεί εναντίον του. Ο Ρασπούτιν τραυματίστηκε αλλά κατόρθωσε να τρέξει έξω, όπου τον πυροβόλησε ξανά ο Πουρίσκεβιτς. Τότε οι δολοφόνοι του τον έδεσαν και τον πέταξαν σε μια τρύπα του παγωμένου στην επιφάνεια ποταμού Νέβα, όπου τελικά ο Ρασπούτιν πνίγηκε.
Μετά το θάνατό του, ο Ρασπούτιν έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους χαρακτήρες της ποπ κουλτούρας, κυρίως στη Δύση, ενώ γνώρισε σημαντική διάδοση και μετά τις ανατροπές του 1991, με ορισμένους να ζητούν ακόμα και την αγιοποίησή του. Ο Ρασπούτιν είναι πρωταγωνιστής ή εμφανίζεται ως χαρακτήρας σε κυριολεκτικά δεκάδες τηλεοπτικές, θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές, ενώ πριν λίγα χρόνια είχε κυκλοφορήσει πως σχεδιαζόταν μια βιογραφική ταινία για εκείνον με πρωταγωνιστή τον Λεονάρντο ντι Κάπριο. Το στίγμα του άφησε ο Ρώσος απατεώνας και στο χώρο της μουσικής, όπου εκτός από τη διάσημη ντίσκο επιτυχία των Boney M, το όνομά του εμφανίζεται και σε τραγούδια μέταλ συγκροτημάτων, όπως τον Mastodon, των Therion και των Cavalera Conspiracy. Έχει επίσης γίνει όπερα, κόμικ, manga και anime, ακόμα και αντικείμενο αγιογραφίας.

Μακρυά απο μπολσεβίκους Δήμαρχους...μακρυά

Ο εντεταλμένος του Περισσού και Δήμαρχος Πατρέων έδειξε για άλλη μια φορά τα αντιδημοκρατικά του δόντια, όταν παραμονές των χριστουγέννων μαζί με τον Κόκκινο Στρατό του και λακέδες του Εργατικού Κέντρου έκανε έφοδο στα κεντρικά της ΔΕΗ Πάτρας απειλώντας με γκούλαγκ και τουφεκισμούς, απαιτώντας να επανασυνδεθεί το ρεύμα σε 650 οικογένειες μπαταχτσίδων.
Έντρομος ο διοικητής της επιχείρησης αναγκάστηκε να υποκύψει στις απειλές και τους εκβιασμούς του τραμπούκου Δημάρχου με αποτέλεσμα σήμερα το πρωί να κινήσει τις διαδικασίες επανασύνδεσης στις περισσότερες οικογένειες.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ο νοσταλγός των Σοβιέτ καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους.

Οι πολίτες τις Πάτρας θα θυμούνται όταν στην αρχή της θητείας του εξασφάλισε την ημερήσια διατροφή για όλους τους χαραμοφάηδες ("άπορους" τους λένε τα κουμμούνια) της πόλης.
Και σαν να μην έφτανε αυτό ανάγκασε υπαλλήλους του Δήμου να κάνουν διανομή κατ’ οίκον των μερίδων φαγητού μέσω δικύκλων, για όσους τεμπέλιδες "αδυνατούσαν" να βγουν από το σπίτι, οι οποίοι είχαν επικαλεστεί είτε αναπηρία, είτε ασθένεια, είτε ηλικία.

Έφτιαξε κεντρικά μαγειρεία στην Πλαζ για να φτιάχνουν το φαγητό για τα κοπρόσκυλα που βαριούνται να πάνε δουλέψουν.

Προμηθεύτηκε βαν για να μεταφέρει εγκαίρως το ζεστό φαγητό από τα κεντρικά μαγειρεία προς τους παιδικούς σταθμούς και τα σχολεία για να ταΐσει τα κωλοπαίδια κι εξασφάλισε κολατσιό για τους μαθητές των τρακαδόρων γονέων οι οποίοι τάχα μου ήταν σε "δυσχερή οικονομική θέση".

Ποιός θα ξεχάσει την μείωση δημοτικών τελών που έκανε στην πλέμπα και την αύξηση για τις μεγάλες ιδιοκτησίες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, χτυπώντας ταυτόχρονα Αριστεία και Υγιή Επιχειρηματικότητα σε ένα εκδικητικό μολσεβίκικο κρεσέντο.

Όλοι ξέρουν πως αυτό το Σταλινικό απολίθωμα σε ένα ντελίριο κόκκινου φασισμού, απαγόρεψε στους οπαδούς του δημοκρατικά εκλεγμένου κόμματος της Χρυσής Αυγής το συναθροίζειν, αφού ποτέ δεν τους παραχώρησε δημοτικό κτήριο ή αίθουσα.

Κανείς δεν θα ξεχάσει όταν ο αντιδραστικός κομμουνιστής Πελετίδης δεν συμμορφώθηκε με τις εντολές της κεντρικής κυβέρνησης και κατ' επέκταση των Ευρωπαίων εταίρων μας και αρνήθηκε να απολύσει τους δημοτικούς υπαλλήλους που του είχαν υποδείξει, με αποτέλεσμα να συρθεί στα δικαστήρια και να ρεζιλέψει ολόκληρο τον Πατρινό λαό.

Σαν χθές ήταν που ο κομπλεξικός Δήμαρχος έβγαλε όλο τον αθεϊστικό κι αντιεξουσιαστικό οχετό του και πήρε τα δημοτικά ελαιόδεντρα απο την Αγία μας Εκκλησία και τους καλούς μας αστυνομικούς που ως τότε τα εκμεταλλεύονταν, και τα έδωσε σε κάτι ξεβράκωτους πολύτεκνους κατσαπλιάδες, για να έχουνε λέει "το λάδι της χρονιάς τους".

Αμ το άλλο? Το άλλο?
Που αναμόρφωσε κι αποκατέστησε την πλαζ με μόλις 1000€ ενώ στέρησε το ψωμί σε κάποιους τίμιους και σοβαρούς εργολάβους που ζητούσαν για την ίδια δουλειά 300 ψωροχιλιάρικα, βγάζοντας όλη την φτήνια και την τσιγγουνιά που κρύβει ένας κατ' εξοχήν τσίπης.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω όταν ο αυταρχικός Δήμαρχος με συνεργεία του Δήμου πήγε και ξήλωσε τις καγκελόπορτες που είχε τοποθετήσει η ΟΛΠΑ για να φτιάξει -άκουσον, άκουσον- δωρεάν πάρκινγκ για 1000 αυτοκίνητα για τους κωλαράδες Πατρινούς που βαριούνται να πάνε από δω ίσαμε εκεί με τα πόδια ή το ποδήλατο.

Αυτά κι άλλα πολλά από έναν λαϊκιστή που σαν Δήμαρχος δεν κατάφερε να κάνει ένα έργο ουσίας όπως π.χ. ο Δήμαρχος Ναυπλιέων που έκανε τον Αντώνη Σαμαρά επίτιμο Δημότη Ναυπλιου ή σαν τον Δήμαρχο Άργους-Μυκηνών που έχει βάλει μπρος να φτιάξει το Άγαλμα του Κωνσταντίνου Κατσιφά.

Αυτά κι άλλα πολλά από έναν ιδεοληπτικό που προσπαθεί να κάνει την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της πανέμορφη πατρίδας μας, την τελευταία Σοβιετία του πλανήτη.

- Λέλος Κιτρινοφυλλίδης.

Δημοσιογράφος της εφημερίδας "Το Φιλελεύθερο Πατρινό Παπαγαλάκι".