Όχι άλλες παρεμβάσεις διανοούμενων

Σφυροδρέπανος

Είναι αρκετά χρόνια τώρα που κάποιοι καλλιτέχνες διανοούμενοι ένιωσαν να απελευθερώνονται από τα “δεσμά” της στρατευμένης τέχνης. Γιατί ως τέτοια την ένιωθαν κι ως ανήσυχα κι ελεύθερα πνεύματα που είναι, δεν είχαν παρά να χάσουν τις αλυσίδες τους.
Και τι γίνεται με τα άλλα δεσμά της ταξικής μας κοινωνίας;
Ωω… μα ο νους τους είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει. Θα βρίσκει καταφύγιο στο χωριό και σε ησυχαστήρια, σαν ερημίτες, για να βρουν ξανά τη φύση και το χαμένο νόημα της ζωής… Σε μικρές κοινότητες, που θα βαφτιστούν κομμούνες και δε θα βρουν ποτέ το ταβάνι τους, γιατί δεν τις ενδιαφέρει να επεκταθούν έξω από τα όριά τους. Σε οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί εναλλακτικό, χωρίς να αλλάζει την ουσία. Στη ρηχή αντίθεση στις σημαίες του συστήματος -τον εθνικισμό, το ρατσισμό κτλ- χωρίς να βλέπουν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Θα γυρίσουν τις πλάτες τους στο μέλλον και θα στραφούν στο παρελθόν, για να τραφούν από τις δάφνες του ή για να το εξαργυρώσουν. Θα τραγουδήσουν την ήττα μας, και θα αποφύγουν τα μεγάλα ιδανικά, γιατί ηττήθηκαν. Θα προβάλλουν ως λύση-πρότυπο τα παλιά χρόνια, μια χρυσή εποχή που δεν υπήρξε, τότε που όλα ήταν “αγνά κι αμόλυντα” και δεν είχαν αλλοτριωθεί ακόμα. Θα νοσταλγούν μια άλλη εποχή, γιατί δεν έχουν να πουν τίποτα για τη δική μας.
Άλλοι υμνούνε της πατρίδας το χαμό κι άλλοι την πατρίδα, γενικά και αόριστα, χωρίς ταξικές διακρίσεις, όλοι ενωμένοι… Κάποιοι βλέπουν το δάσος του ιμπεριαλισμού και τους έρχεται κατακούτελα το δέντρο του εθνικισμού -που το βαφτίζουν αντι-ιμπεριαλιστική συνείδηση. Και άλλοι βλέπουν το δάσος του εθνικισμού αλλά χάνουν το δέντρο του “νατοϊκού διεθνισμού” που στη δική μας “ξύλινη γλώσσα” το ονομάζουμε “κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου”. Και κανείς τους δε βλέπει σε ποιο έδαφος φυτρώνει το δάσος-πρόβλημα και πώς μπορεί να λυθεί.
Κάποιοι δεν έχουν πρόβλημα να στοιχηθούν μαζί με φασίστες κι εθνικιστές. Άλλοι δεν έχουν πρόβλημα να ξεπλύνουν τους μετακλητούς και τα έμμισθα συριζοτρόλ της κακιάς ώρας, αναμασώντας τη γραμμή τους, για να της δώσουν λούστρο καλλιτεχνικό και διανοούμενο άλλοθι. Και το δίπολο “πρόοδος-αντίδραση” χτίζεται μεθοδικά…
Κάποτε αναρωτιόμασταν γιατί δεν παρεμβαίνουν οι καλλιτέχνες κι οι διανοούμενοι, με το έργο τους, με δημόσιες τοποθετήσεις, με διάφορες πρωτοβουλίες. Γιατί σιωπά ο πνευματικός κόσμος, γιατί δε βρίσκει αφορμές να δημιουργήσει, να ξανακάνει στρατευμένη ή απλώς ποιοτική και κοινωνικά προβληματισμένη τέχνη;
Και τώρα βλέπουμε πως ίσως ήταν καλύτερα όσο σιωπούσε, γιατί είναι μέρος του προβλήματος, ίσως και του συστήματος. Θέλει να τα έχει καλά με όλους ή με το κοινό που του εξασφαλίζει το παντεσπάνι, αναπαράγει πλευρές της κυρίαρχης ιδεολογίας. Χτίζει ρηχές, προοδευτικές μάσκες, κενές περιεχομένου, όπως όλες οι μάσκες άλλωστε.
Έχει διαβεί προ πολλού το Ρουβίκωνα και έχει βολευτεί, ψάχνοντας άλλοθι, φτιασιδώματα, να κρατήσει τα νύχια του καθαρά, ενώ είναι βουτηγμένος στο βούρκο. Κι οι λίγοι που ξεχωρίζουν πραγματικά, κάνουν ακόμα πιο χτυπητή την ιδεολογική γύμνια των υπόλοιπων…
Φτάνει λοιπόν τόσες παρεμβάσεις, καλύτερα ας επιστρέψουν στη σιωπή τους, είναι πιο έντιμη στάση…

Τέσσερα χρόνια μετά..

.

Να συγκρίνει την Ελλάδα που παρέλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, «της ύφεσης, της ακραίας φτώχειας και παρίας της διεθνούς σκηνής», με την Ελλάδα «των πολλών», της «δίκαιης ανάπτυξης» και την «πρωταγωνίστρια θετικών εξελίξεων στα Βαλκάνια», καλεί ο πρωθυπουργός τον λαό σε συνέντευξή του στο «Economist», πλέκοντας το παραμύθι για την υποτιθέμενη «ιστορική χρονιά» που θα ζήσει ο λαός το 2019.
Οι συγκρίσεις αυτές, βέβαια, για την τετράχρονη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, είναι παραπάνω από αναγκαίες για τον λαό. Οχι όμως με κριτήριο τη λογική του «μικρότερου κακού» και των μειωμένων απαιτήσεων, που καλλιέργησε μαζικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με κριτήριο τα όσα έχασαν και συνεχίζουν να χάνουν εργαζόμενοι και λαϊκά στρώματα, τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες που συνθλίβονται από την πολιτική και αυτής της κυβέρνησης.

* * *

Μόνο έτσι μπορεί πραγματικά να φανεί τι σημαίνουν τα πανηγύρια του πρωθυπουργού για την «ανάταξη της οικονομίας που έχει ήδη επιτευχθεί», για τις «χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας (που) είναι εξασφαλισμένες για το επόμενο διάστημα», τον «ενάρετο δημοσιονομικό κύκλο» που συνεχίζεται και τις «άμεσες ξένες επενδύσεις που καταγράφουν ρεκόρ».
Η αναιμική ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, μετά από 8 και πλέον χρόνια καπιταλιστικής κρίσης, αποτελεί ανάκαμψη για το κεφάλαιο και πατάει πάνω στους 1.000 μνημονιακούς νόμους του πρώτου και δεύτερου μνημονίου, που ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο διατήρησε, αλλά εμπλούτισε με ένα τρίτο και με ένα ακόμα «μεταμνημονιακό μνημόνιο», με δημοσιονομικά μέτρα έως το 2060 και πρόσθετες αντιλαϊκές ανατροπές και «μεταρρυθμίσεις», ματωμένα πλεονάσματα, φοροληστεία.
Αλλά και τώρα, στη «νέα εποχή» του ΣΥΡΙΖΑ, τα «ρεκόρ» των επενδύσεων και της κερδοφορίας πατάνε πάνω στο χαλί που τους στρώνει η αντεργατική πολιτική, στην ένταση της εκμετάλλευσης, στην εκτίναξη της ευελιξίας και στο μοίρασμα μιας θέσης εργασίας στα δύο και τρία. Στην εντατικοποίηση και τα δεκάδες εργατικά «ατυχήματα», στην τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, στις εισφοροαπαλλαγές στην εργοδοσία, στο χτύπημα των Συλλογικών Συμβάσεων και του δικαιώματος στην απεργία, στον καθορισμό του κατώτατου μισθού με τον κατάπτυστο νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου.

* * *

Τέσσερα χρόνια μετά επιβεβαιώνεται επίσης ότι ούτε στο δαχτυλάκι της δεν ακουμπάει την αντεργατική πολιτική η πολιτική «αναδιανομής» της φτώχειας, που κατά τον πρωθυπουργό αποτελεί «δομικό στοιχείο» της κυβερνητικής στρατηγικής. Κάθε άλλο: Η πείρα έδειξε ότι τα μέτρα αυτά αποτελούν το αναγκαίο συμπλήρωμα της αντιλαϊκής πολιτικής, που γενικεύει τη φτώχεια, και όχι το αντίβαρό της.
Δεν έχει παρά να δει κανείς πώς αξιοποιήθηκαν τα εφάπαξ επιδόματα και φιλοδωρήματα στους πιο φτωχούς, την ώρα που η κυβέρνηση καταργούσε με σειρά νόμων τα μόνιμα δικαιώματα των λαϊκών στρωμάτων σε Υγεία - Πρόνοια, προχωρούσε στο παραπέρα ξήλωμα του Ασφαλιστικού, με τον αισχρό νόμο Κατρούγκαλου, έδινε επιπλέον χτύπημα στις λαϊκές ανάγκες στην Παιδεία.
Ολα αυτά αποτελούν ταυτόχρονα πρόγευση για το τι έχει να περιμένει ο λαός από αυτούς τους μηχανισμούς για τη διαχείριση της φτώχειας, με τον πρωθυπουργό να παραδέχεται στο άρθρο του πως αυτοί «είναι όρος για τη σταθερότητα και τη διεύρυνση του κύκλου της οικονομίας». Και ότι «η πολιτική σταθερότητα, η κοινωνική συνοχή», η προσπάθεια δηλαδή για ενσωμάτωση του λαού στους στόχους της καπιταλιστικής οικονομίας με τέτοια ψίχουλα, «αποτελούν τους πυλώνες μιας ευημερούσας οικονομίας», που κατά τ' άλλα θα βασιστεί στις δεκάδες αντιλαϊκές ανατροπές και στα μέτρα ενίσχυσης του κεφαλαίου.

* * *

Οπως βέβαια ο λαός μπορεί να δει καθαρά τι σήμαινε η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να ανακτήσει η αστική τάξη την «ηγετική της θέση στην περιοχή των Βαλκανίων» και ευρύτερα, αναλαμβάνοντας κάθε βρωμοδουλειά των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, από τις ευρωατλαντικές «διευθετήσεις», όπως η συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ, μέχρι τη μετατροπή της χώρας σε απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση για τις επεμβάσεις σε όλη την περιοχή. Τώρα, «σειρά» παίρνουν ακόμα περισσότερα, που αφορούν αντίστοιχες διευθετήσεις σε Αιγαίο και Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Η «Ελλάδα του χτες», όπως και η σημερινή Ελλάδα, βρίσκει το ίδιο ζυγισμένα και στοιχισμένα τα αστικά κόμματα σε όλα τα παραπάνω. Οχι μόνο δεν κάνει πιο ευδιάκριτες τις υποτιθέμενες «διαχωριστικές γραμμές» ανάμεσά τους, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση για να στήσει το κάλπικο δίπολο «πρόοδος - συντήρηση», αλλά δείχνει το πόσο θολές και χωρίς αντίκρισμα για τον λαό είναι αυτές οι γραμμές.
Μαζί ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, «προοδευτικοί» και «συντηρητικοί», ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, από τον ίδιο «τσελεμεντέ» του κεφαλαίου διαβάζουν και τις συνταγές της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Και όσο βέβαια για τις νέες «μεγάλες ιδέες» της αστικής τάξης, για την «αναβάθμιση» του ρόλου και της κερδοφορίας της, μέσα από την ανάληψη πρωταγωνιστικών ρόλων στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, η ταύτιση δεν κρύβεται, παρά τις αψιμαχίες για τα κάθε φορά «ανταλλάγματα», για το πώς αυτά τα συμφέροντα μπορούν πιο αποτελεσματικά να υπηρετηθούν.

***

Ο λαός μας έχει πολλά στοιχεία για να κρίνει, να βγάλει συμπεράσματα και για όσα του είπε το ΚΚΕ και επιβεβαιώθηκαν: Οτι κάθε κυβέρνηση πάνω στο έδαφος του καπιταλισμού, που έρχεται να διαχειριστεί το σάπιο αυτό σύστημα και τις ανάγκες του, ανεξάρτητα από διακηρύξεις και πυροτεχνήματα, είναι από χέρι αντιλαϊκή, εχθρική στα λαϊκά συμφέροντα. Οτι ο λαός δεν έχει να περιμένει από σωτήρες - διαχειριστές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά από τον δικό του οργανωμένο αγώνα, για ανάκτηση των απωλειών και ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, την εξουσία του και τις κυβερνήσεις του. Σε αυτόν τον αγώνα, στην πρώτη γραμμή βρίσκεται το ΚΚΕ. Γι' αυτό η ενίσχυσή του παντού, και στις κάλπες του επόμενου διαστήματος, είναι αποφασιστικής σημασίας.

Ετοιμη για όλα

Με βαριά ΝΑΤΟική ατζέντα στα Βαλκάνια και στην Ανατ. Μεσόγειο ξεκινάει ο Φλεβάρης για την κυβέρνηση, μετά τη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ, καθώς μέσα στον ερχόμενο μήνα και μέχρι τα τέλη Μάρτη προγραμματίζονται μια σειρά από συναντήσεις και επαφές για όλα τα ανοιχτά μέτωπα στην περιοχή.
Στις αρχές Φλεβάρη ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον Ερντογάν, στο φόντο της κλιμακούμενης επιθετικότητας της Τουρκίας σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου κι ενώ αναθερμαίνεται η συζήτηση για επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η πρόσφατη έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου η Τουρκία αντιμετωπίζεται από τις ΗΠΑ ως «κρίσιμος εταίρος» στην περιοχή, που πρέπει να παραμείνει στο «δυτικό» στρατόπεδο και να ανακοπεί η επιρροή της Ρωσίας, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το πλαίσιο της συνάντησης Τσίπρα - Ερντογάν.
Αλλωστε, η κυβέρνηση έχει να παινεύεται ότι οι απόψεις της για τη διαχείριση της κρίσης ΝΑΤΟ - Τουρκίας συμπίπτουν με αυτές των ΗΠΑ, που σημαίνει ότι αναλαμβάνει ρόλο «γέφυρας» και μαντατοφόρου προς τη «σύμμαχο» Τουρκία, προσδοκώντας να κατοχυρώσει τον τίτλο του «προτιμώμενου εταίρου» των Αμερικανών στην περιοχή.
Σήμερα, εξάλλου, προγραμματίζεται στην Κύπρο μια ακόμα «σύνοδος των κρατών του ευρωπαϊκού Νότου», δηλαδή της Ελλάδας, της Κύπρου, της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Μάλτας.
Η επιλογή της Κύπρου έρχεται να υπογραμμίσει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που τρέφουν όλες αυτές οι χώρες για τις εξελίξεις γύρω από τα Ενεργειακά, κυρίως η Γαλλία και η Ιταλία, τα μονοπώλια των οποίων έχουν αποκτήσει δικαιώματα ερευνών και εξόρυξης σε «οικόπεδα» της κυπριακής ΑΟΖ.
Η Ελλάδα, ενσωματωμένη πλήρως στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, που προβλέπει αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Ανατ. Μεσογείου για τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ από τη Ρωσία, διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο στη μεταφορά του προς την Κεντρική Ευρώπη, με στόχο να αναδειχτεί σε ενεργειακό κόμβο.
Ο στόχος αυτός οξύνει την αντιπαράθεση και με την Τουρκία, η οποία διεκδικεί μερτικό στους υδρογονάνθρακες της Ανατ. Μεσογείου και επιδιώκει να αναλάβει τμήμα του δικτύου των αγωγών που θα μεταφέρουν το φυσικό αέριο προς τις ευρωπαϊκές αγορές. Σχέδιο που δεν απορρίπτουν οι ΗΠΑ, προκειμένου να αναθερμάνουν και τις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ.
Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση έχει αναλάβει ρόλο για τη στενότερη συνεργασία της Κύπρου με το ΝΑΤΟ, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας στη συζήτηση για το Κυπριακό.
Συναφής με όλα τα παραπάνω είναι και η τριμερής συνάντηση που προγραμματίζεται τέλη Φλεβάρη - αρχές Μάρτη στην Κρήτη, ανάμεσα σε Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, με αιχμή τη στενότερη συνεργασία στην Ενέργεια και την «άμυνα», με την παρουσία αυτήν τη φορά και του Αμερικανού ΥΠΕΞ, Μ. Πομπέο.
Η άμεση συμμετοχή των ΗΠΑ στην τριμερή αποτελεί στοιχείο αναβάθμισης της παρουσίας τους στην περιοχή και είναι βέβαιο ότι θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο τους ανταγωνισμούς για την Ενέργεια και την «επόμενη μέρα» σε Συρία και Μέση Ανατολή, ενώ θα επιδράσει στο Κυπριακό και στα Ελληνοτουρκικά, με έμφαση στο Αιγαίο.
Εξίσου «βαρύ» πρόγραμμα έχει η Ελλάδα και στα Βαλκάνια, όπου παραμένει ανοιχτή η διαπραγμάτευση με την Αλβανία, ενώ ο στόχος που μπαίνει τώρα είναι να αποτελέσει η ΝΑΤΟική συμφωνία των Πρεσπών παράδειγμα για άλλες διευθετήσεις, όπως αυτή ανάμεσα στη Σερβία και το Κόσσοβο.
Τα πανηγύρια του πρωθυπουργού ότι με τη συμφωνία των Πρεσπών ενισχύεται το «κύρος» της χώρας στην περιοχή σημαίνουν αναβάθμιση της Ελλάδας στην προώθηση του ευρωατλαντικού σχεδιασμού, άρα και βαθύτερη εμπλοκή στον ανταγωνισμό ΝΑΤΟ - Ρωσίας.
Ο λαός μόνο ανησυχία μπορεί να αισθάνεται για τις εξελίξεις σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα, όπου ο αμερικανοΝΑΤΟικός παράγοντας θέλει να βάλει τη σφραγίδα του, με την ελληνική κυβέρνηση σε ρόλο εταίρου, «έτοιμου για όλα», προκειμένου να υπηρετήσει τα στρατηγικά συμφέροντα της αστικής τάξης...

Εμπαιγμός διαρκείας για τον κατώτατο μισθό...

Από τη «δέσμευση για 751 ευρώ» έως τον νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου και το τσεκούρι στο αφορολόγητο

Απάντηση στην κοροϊδία, με ενίσχυση της πάλης για 751 ευρώ κατώτατο μισθό, για κλαδικές ΣΣΕ με αυξήσεις μισθών και δικαιώματα για όλους

«Είναι δέσμευση ότι θα επαναφέρουμε τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ... Είναι ο πυρήνας της πολιτικής μας τα 751 ευρώ. Θα έρθουν με νόμο, όπως με νόμο καταργήθηκαν. Ομως μετά θα λειτουργήσουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, από το νόμο και μετά... Δεν θα καθορίζεται ο κατώτατος μισθός με νόμο».
Αλέξης Τσίπρας (10 μέρες πριν τις εκλογές, 15/1/2015)
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ το 2015 έλεγε ότι ο πρώτος νόμος που θα έφερνε στη Βουλή θα ήταν η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, η κατάργηση του «υποκατώτατου» για τους νέους, η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας...
Επί 4 ολόκληρα χρόνια, ωστόσο, διατήρησε τα ψίχουλα του κατώτατου μισθού των 586 ευρώ μεικτά, το αίσχος του «υποκατώτατου» μισθού των 511 ευρώ μεικτά για τους νέους κάτω των 25 χρόνων, όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο που μαζί με τους άθλιους κατώτατους μισθούς επέτρεψε στην εργοδοσία μέσα σε αυτά τα 4 χρόνια να κλιμακώσει ακόμα παραπέρα το χτύπημά της συνολικά στους μισθούς των εργαζομένων.

Τέσσερα χρόνια μετά...

Τέσσερα χρόνια μετά, με το χτεσινό πανηγυρικό υπουργικό συμβούλιο, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ βάζει σε εφαρμογή έναν από τους πιο εμβληματικούς μνημονιακούς νόμους: Τον νόμο Βρούτση για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού, τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσε «νόμο - δολοφόνο» και έλεγε ότι θα τον καταργούσε. Τώρα η κυβέρνηση τον έκανε ιδιοκτησία της, τον έκανε νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου και με τη βούλα.
Με τον νόμο που ενεργοποίησε η κυβέρνηση κάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που έλεγε ο Αλ. Τσίπρας πριν 4 χρόνια: Καταργούνται μόνιμα οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον κατώτατο μισθό, ο καθορισμός του οποίου θα γίνεται με Υπουργική Απόφαση και με κριτήριο την «ανταγωνιστικότητα» και την «παραγωγικότητα», δηλαδή με βάση τη θωράκιση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.
Με βάση ακριβώς αυτό το κριτήριο, τις «αντοχές» της «ανταγωνιστικότητας» και των καπιταλιστικών κερδών, η κυβέρνηση απορρίπτει σταθερά την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.

«Χρυσώνουν το χάπι» της μονιμοποίησης του αντεργατικού πλαισίου

Οι χτεσινές εξαγγελίες της κυβέρνησης για τον κατώτατο μισθό επιδιώκουν στην πραγματικότητα να «χρυσώσουν το χάπι» για τη μονιμοποίηση και την εμβάθυνση όλου του βάρβαρου αντεργατικού πλαισίου:
-- Ο καθορισμός του κατώτατου μισθού με Υπουργική Απόφαση, και με τα κριτήρια του κεφαλαίου, στην ουσία διασφαλίζει ότι θα συνεχίζεται και θα επιταχύνεται η μείωση του μέσου μισθού, που το 2012 ήταν 1.200 ευρώ και σήμερα είναι κάτω από τα 900 ευρώ μεικτά.
-- Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη νομοθετήσει τη νέα μείωση του αφορολόγητου από την επόμενη χρονιά, η οποία θα εξανεμίσει πάνω από το μισό της αύξησης στον κατώτατο μισθό, αφού πλέον και αυτό το επίπεδο εργατικού εισοδήματος θα πιάνεται στις δαγκάνες τις Εφορίας... Και δεν είναι μόνο αυτό: Ηδη στον προϋπολογισμό του 2019 προβλέπονται 1 δισ. ευρώ πρόσθετοι φόροι, οι οποίοι επιβαρύνουν τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά...
-- Με την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων στη συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων, εργαζόμενοι που αμείβονταν με κάτι περισσότερο από τον κατώτατο μισθό καταγράφονταν να παίρνουν μισθό 586 ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα χρήματα εμφανίζονταν ως «οικειοθελής παροχή» του εργοδότη. Αυτοί οι χιλιάδες εργαζόμενοι δεν πρόκειται τώρα να δουν καμία αύξηση στην τσέπη τους, αφού ο ονομαστικός τους μισθός θα «αυξηθεί», αλλά ο πραγματικός μισθός που θα παίρνουν θα είναι ίδιος...
-- Το 60% των νέων Συμβάσεων είναι με «ευέλικτες» μορφές απασχόλησης. Τα 4ωρα και 6ωρα είναι η επιλογή των εργοδοτών. Η αύξηση που θα δουν οι «ευέλικτοι» εργαζόμενοι θα είναι ακόμα μικρότερη, με τους μισθούς που λαμβάνουν να παραμένουν μισθοί πείνας.
-- Η κατάργηση του «υποκατώτατου» θα συνοδευτεί με επιδότηση των εργοδοτών με «ζεστό» χρήμα, με επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών για τους νέους εργαζόμενους. Η κυβέρνηση δηλαδή φρόντισε να διασφαλίσει ότι δεν θα επιβαρύνει τη μεγαλοεργοδοσία, ενώ το βάρος της επιδότησης, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, θα το φορτωθούν και πάλι τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά με σκληρή φορολογία.

«Σημαντικές επιτυχίες στην αγορά εργασίας»... η κλιμάκωση της επίθεσης!

Την ώρα που ο πρωθυπουργός προκαλεί αναφέροντας ότι «η κυβέρνησή μας έχει σημειώσει σημαντικές επιτυχίες στο πεδίο της αγοράς εργασίας», κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει το μπαράζ αντεργατικών νόμων που πρόσθεσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πάνω στο αντεργατικό οπλοστάσιο που διαμόρφωσαν οι προκάτοχοί της.
Ανατρέχοντας σε μερικές από τις πιο εμβληματικές «επιτυχίες» της κυβέρνησης στην αντεργατική επίθεση, θυμίζουμε:

• Διεύρυνε το χτύπημα στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, με τον νόμο που πρόσφατα κρίθηκε «συνταγματικός» από το ΣτΕ...
• Ψήφισε τον απεργοκτόνο νόμο Αχτσιόγλου για τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης και του απεργιακού δικαιώματος, κατά παραγγελία του μεγάλου κεφαλαίου.
• Με τον νόμο Κατρούγκαλου έβαλε στον προκρούστη τις συντάξεις, άνοιξε το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης.
• Εφαρμόζει κατά γράμμα τις αντεργατικές Οδηγίες της ΕΕ και την εργαλειοθήκη του ΟΑΣΑ για το ωράριο και για τις προσλήψεις στο Δημόσιο. Διεύρυνε την «ευελιξία» και τη δουλειά με ημερομηνία λήξης στο Δημόσιο. Νομοθέτησε εβδομαδιαίο ωράριο 72 ωρών για τους γιατρούς, φέρνει απολύσεις χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών μέσω του αποκλεισμού τους με τον νέο τρόπο μοριοδότησης...

Μέσα στο έδαφος που διαμορφώνει αυτό το αντεργατικό πλαίσιο:
-- Την περίοδο Ιούνης 2012 - Ιούνης 2017 οι θέσεις μερικής απασχόλησης αυξάνονται κατά 120%! Το 2011 η αναλογία των νέων προσλήψεων πλήρους και μερικής απασχόλησης στο σύνολο της απασχόλησης ήταν περίπου 80% - 20% αντίστοιχα. Το 2017 η αναλογία αυτή γίνεται 45% - 55%, δηλαδή πλήρης ανατροπή υπέρ της «ευελιξίας». Οι εργαζόμενοι με αυτούς τους άθλιους μισθούς ξεπερνούν τις 600.000!
-- Στα τέσσερα αυτά χρόνια έχουμε εκτίναξη της εντατικοποίησης, της υπερωριακής απασχόλησης, αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων», με βάση τα στοιχεία του ΣΕΠΕ. Το 2015 τα δηλωθέντα «ατυχήματα» ανήλθαν σε 5.930 και τα θανατηφόρα σε 67, ενώ το 2016 τα εργατικά «ατυχήματα» ανήλθαν σε 6.515 και τα θανατηφόρα σε 72. Τα επόμενα χρόνια η κυβέρνηση κρύβει επιμελώς τα στοιχεία τα οποία την εκθέτουν.

Απέρριψαν τα δίκαια αιτήματα των συνδικάτων που έφερε στη Βουλή το ΚΚΕ

Το ΚΚΕ δεν έμεινε στην καταψήφιση της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά κατέθεσε δύο φορές πρόταση νόμου για την άμεση επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και για την κατάργηση του νόμου Βρούτση - Αχτσιόγλου, υιοθετώντας την πρόταση 530 συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Η πρόταση νόμου απορρίφθηκε πανηγυρικά από την κυβέρνηση και τους συνοδοιπόρους της, αποδεικνύοντας ξανά την προσήλωσή της στο μνημονιακό πλαίσιο. Ανέφεραν προκλητικά ότι τα 751 ευρώ είναι μαξιμαλιστικός στόχος και μη ρεαλιστικός!
Τέσσερα χρόνια μετά τις «δεσμεύσεις για άμεση επαναφορά στα 751 ευρώ», οι χτεσινές κυβερνητικές εξαγγελίες και οι θριαμβευτικές δηλώσεις που τις συνοδεύουν δεν πρέπει πια να ξεγελούν κανέναν...

Τελικά ηττήθηκε ο εθνικισμός;

2310net

Από τα λίγα ενδιαφέροντα, πολλά ανησυχητικά και ακόμα περισσότερα ευτράπελα που συνέβησαν αυτές τις μέρες με αφορμή την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών, επέλεξα να ασχοληθώ με ένα από αυτά που ακούστηκαν δια στόματος κυβερνητικών στελεχών και παρακυβερνητικών τρολ. Ηττήθηκε, λέει, ο εθνικισμός. Ισχύει άραγε;

Καταρχάς και μόνο όταν τολμάς να ξεστομίζεις αυτή τη φράση λίγες μέρες μετά από το μεγαλύτερο ναζιστικό φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας, είναι πρόκληση. Εδώ να ανοίξω μια παρένθεση για να γράψω κι εγώ το αυτονόητο, ότι δεν ήταν όλοι όσοι συμμετείχαν στο συλλαλητήριο Ναζί, αλλά όλοι, ισως κυριολεκτικά όλοι, οι Ναζί της επικράτειας ήταν εκεί. Κλείνει η παρένθεση.

Η συζήτηση για το «Μακεδονικό» εδώ και δεκαετίες στη χώρα μας καταφέρνει να κινητοποιήσει όποιον κινείται στο εθνικιστικό τόξο. Καταφέρνει να υποβάλλει σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής κάθε μοναχό, ηλικιωμένη θεούσα και ψεκασμένο συνωμοσιολόγο που βρίσκεται εν ζωη. Καταφέρνει να διδάξει καινούριες εμπειρίες σε αυτούς τους ανθρώπους, όπως την επαφή τους με τα δακρυγόνα και τα χημικά. Εκτός αν βρέχει.

Καταφέρνει να επαναφέρει στη ζωή εθνικιστικά ζόμπι, όπως τους Καρατζαφέρηδες, τους Μπαλτάκους και όλο εκείνο το σινάφι που χρόνια βιοπορίζεται πουλώντας πατρίδα.

Καταφέρνει να δίνει αέρα στα πανιά της ναζιστικής συμμορίας η οποία εμφανίζεται όπως ακριβώς επιθυμεί: αντισυστημική και καταδιωκόμενη δήθεν από το σύστημα. Παράλληλα, επιθέσεις σε καταλήψεις και στέκια, στολισμός των πόλεων με σβάστικες και άλλα αποκρουστικά. Η ονείρωξη του κάθε Ναζί.

Καταφέρνει να γεμίσουν τα σχολεία χουντικά και ναζιστικά συνθήματα. Να πολιτικοποιηθεί άγαρμπα μια γενιά με όρους «προδοτών», και δημοκρατίας που πούλησε τη Μακεδονια.

Αλλά εν προκειμένω, η συγκεκριμένη συγκυρία και ο τρόπος με τον οποίο επενδύθηκε η «επιτυχία» της ψήφισης της συμφωνίας από μια ετερόκλητη (;) πλειοψηφία, κάθε άλλο παρά απαλλαγμένη από έναν ιδιότυπο εθνικισμό είναι. «Καταφέραμε να πάρουμε τον πολιτισμό μας πίσω. Κερδίσαμε στις διαπραγματεύσεις. Τους στριμώξαμε και τους πήραμε και τα σώβρακα. Και τώρα θα γίνουμε επιτέλους η ηγέτιδα χώρα στα Βαλκάνια».

Δεν το λες και διεθνιστικό το πνεύμα…

Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτή την περίπτωση κινήθηκε όπως πάντα. Λίγο απ’ όλα. Λίγο πατριωτισμό, λίγο διεθνισμό σε τσιτάτα, λίγα ψέματα και συκοφαντίες, λίγο προσωπολατρεία, πολλές, πάρα πολλές υπερωρίες των τρολς, επικοινωνιακές πινελιές, παρασκήνιο και ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα.

Αυτή η ιστορία μάλλον θα ενισχύσει τον εθνικισμό και δεν θα τον νικήσει. Και δεν προκύπτει από πουθενά ότι ήταν και στόχος του ΣΥΡΙΖΑ κάτι τέτοιο. Λογικά με ικανοποίηση θα δεχτούν μια άνοδο της Χρυσής Αυγής ή όποιου άλλου ακροδεξιού αναχώματος κόψει ψήφους από τη ΝΔ. Σαφώς και για την άνοδο της ακροδεξιάς, την επανα-επικράτηση εθνικιστικών συνθημάτων, τη νομιμοποίηση στα μάτια του λαού της ναζιστικής συμμορίας δεν ευθύνεται μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Ευθύνεται όμως για το ότι άνοιξε τους ασκούς του αιόλου και το μόνο που είχε να αντιτάξει σε αυτό ήταν μια σφεντόνα με τουιτς, memes και εξυπνακισμούς. Ψεκάστε, σκουπίστε, μπείτε στο ΝΑΤΟ, τελειώσαμε. Και η ζωή συνεχίζεται.

“Αναμνήσεις απο την κόλαση”

28-01-2019

Ήταν τέτοιο το σοκ μου , τέτοιο το μούδιασμά μου , που δεν μπορούσα να νιώσω ούτε το απαραίτητο μίσος που έπρεπε να νιώσω για τους Ναζί εγκληματίες.” Βασίλι Νικολάιγιεβιτς, Ταγματάρχης του Κόκκινου Στρατού.

Κατιούσα

 

“Μπαίνοντας λευτερωτές στο Άουσβιτς οι εντολές του συντρόφου Στάλιν και του Γενικού Επιτελείου Στρατού ήταν ξεκάθαρες:

“Αντιμετωπίστε τους επιζήσαντες αυτού του κολαστηρίου με όλη την ευγένεια , την τρυφερότητα και την αγάπη που έχετε μέσα σας. Κοιτάξτε τους στα μάτια σαν να κοιτούσατε τα παιδιά σας , τους γονείς σας , τους εραστές σας. Αγγίξτε τους απαλά και με κατανόηση και ποτέ μην κάνετε βεβιασμένες κινήσεις για να τους κατευθύνετε προς την οριστική έξοδο των μαρτυρίων τους διότι εάν υπήρχε κόλαση συντρόφοι , αυτοί οι άνθρωποι την ζήσανε σε όλη της την αγριότητα”


Η διαταγή του συντρόφου Στάλιν ήταν τελεσίδικη: “Όποιος δεν υπακούσει σε αυτές τις υποδείξεις και υποπέσει σε ανάρμοστη συμπεριφορά , θα συλλαμβάνεται επιτόπου για να περάσει στρατοδικείο.”

Αντικρίζοντας το θέαμα μόλις περάσαμε τις πύλες του “στρατοπέδου” η μόνη λέξη που μου έρχοταν στο μυαλό ήταν “φρίκη”.

Τέτοια φρίκη που δεν είχα ξαναδεί σε κανένα πεδίο μάχης κατα την διάρκεια αυτού του παράλογου πολέμου. Και αυτό που το μυαλό μου ήταν ανίκανο να συλλάβει , ήταν το πόσο μίσος μπορεί να νιώσει ένα ανθρώπινο πλάσμα για ένα άλλο για να προβεί σε τέτοιες φρικαλεότητες.

Ήταν τέτοιο το σοκ μου , τέτοιο το μούδιασμά μου , που δεν μπορούσα να νιώσω ούτε το απαραίτητο μίσος που έπρεπε να νιώσω για τους Ναζί εγκληματίες.”
Βασίλι Νικολάιγιεβιτς.

Ταγματάρχης του Κόκκινου Στρατού.

Απόσπασμα απο το κείμενο “Αναμνήσεις απο την κόλαση” της εφημερίδας Πράβντα το 1947.

ΟΙ #SYRIZAXEFTILES ΞΑΝΑΚΤΥΠΟΥΝ: ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ Ο Δ. ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ -ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΤΕΙΑ ΤΟΥΣ

 

,,Νεοναζιστική είναι η Συμφωνία των Πρεσπών γιατί όχι μόνο δεν καλλιεργεί τη φιλία των δύο λαών αλλά δημιουργεί τις συνθήκες για να βάλουν οι Αμερικάνοι ξανά φωτιά στα Βαλκάνια. Νεοναζιστική είναι μία συμφωνία η οποία φτιάχτηκε και επιβλήθηκε από τον νεοναζί Τραμπ που εξελέγη με τη στήριξη της Κου Κλου Κλαν. Νεοναζί είναι και οι Συριζαίοι που ξέπλυναν τον Τραμπ της Κου Κλουξ Κλαν χαρακτηρίζοντάς τον «διαβολικά καλό».,,

Ο Βουκεφάλας Κουτσούμπας και ο Ριζοσπάστης με το ναζιστικό καπέλο…***

Ναι… αυτό που διαβάζετε… ο Κουτσούμπας είναι ένας Βουκεφάλας και ο Ριζοσπάστης μία εφημερίδα με ναζιστικό καπέλο! 

Με τέτοιο τίτλο και με τέτοια σχόλια κυκλοφόρησε σήμερα άρθρο σε εφημερίδα που στηρίζει με όλες της τις δυνάμεις τους Συριζαίους υπαλλήλους του ΝΑΤΟ. 

             Γιατί είναι Βουκεφάλας ο Κουτσούμπας και νεοναζί οι Έλληνες κομμουνιστές;! 

Γιατί δεν στήριξαν τη συμφωνία των Πρεσπών. 

Η Συριζαίικη αλητεία σήμερα το τερμάτισε εντελώς. Η Συριζαίικη αλητεία σήμερα απέδειξε ότι θα μπορούσε να ξαναστήσει τον Μπελογιάννη στον τοίχο και μετά, σε αντίθεση με τον Πλαστήρα, να καταθέσει στεφάνι στον τόπο της εκτέλεσής του για να τον τιμήσει.

Το βρωμερό Συριζαίικο άρθρο αναμασά όλες τις βρωμιές που τα Συριζαίικα τρολ διέδιδαν αυτές της ημέρες. 

Κατηγορεί τον Ριζοσπάστη για ναζιστικό καπέλο επειδή καλούσε τον κόσμο να πει «ΟΧΙ» στη συμφωνία των Πρεσπών. 

Κατηγορεί τους κομμουνιστές ότι ταυτίστηκαν με τους φασίστες. Όμως οι κομμουνιστές ποτέ δεν ταυτίστηκαν με τους φασίστες. 

Οι κομμουνιστές ποτέ δεν κραύγασαν σαν τους Συριζαίους αντάμα με τους φασίστες ότι «η Μακεδονία είναι μόνο μία και Ελληνική» χαρακτηρίζοντας γυφτοσκοπιανούς τους γείτονές μας, 

οι κομμουνιστές ποτέ δεν στάθηκαν δίπλα στους φασίστες σε εθνικές γιορτές και επίσημες τελετές όπως οι Συριζαίοι, 

οι κομμουνιστές ποτέ δεν ενώθηκαν στις πλατείες των αγανακτισμένων μαζί με τους φασίστες, όπως τότε που αφού φώναξαν Συριζαίοι, φασίστες και αναρχοασφαλίτες «να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» μετά σήκωσαν και πέταξαν πέτρες και μολότοφ εναντίον των κομμουνιστών δολοφονώντας έναν κομμουνιστή οικοδόμο, οι κομμουνιστές ποτέ δεν έκοψαν βόλτες στο Καστελόριζο και σε άλλα νησιά του Αιγαίου μαζί με τους φασίστες όπως έκαναν οι Συριζαίοι.

Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, της Νέας Δημοκρατίας και άλλων κομμάτων δεν είπαν «ΟΧΙ» στη Συμφωνία των Πρεσπών. 

Είπαν «ΟΧΙ» στο δικαίωμα ενός λαού να ζει σε έναν τόπο που θα ονομάζεται με ένα όνομα που θα έχει σχέση με το όνομα που είχε αυτός ο τόπος μέχρι τώρα. 

Οι φασίστες ήταν υπέρ της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά οι φασίστες δεν είχαν πρόβλημα ούτε και με τα αλυτρωτικά ζητήματα της Συμφωνίας των Πρεσπών, αφού είναι υπάλληλοι του ΝΑΤΟ όπως είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Οι φασιστικές κραυγές τους ήταν για να κάνουν τον κόσμο να μην αντιδράσει στη Συμφωνία των Πρεσπών φοβούμενος ότι θα ταυτιστεί μαζί τους, ήταν για να μπορούν οι χυδαίοι Συριζαίοι υπάλληλοι του ΝΑΤΟ να ταυτίζουν τον Κουτσούμπα και την τίμια και διεθνιστική θέση του ΚΚΕ με αυτήν των φασιστών.

Βουκεφάλας λοιπόν ο Κουτσούμπας και νεοναζί όποιος στέκεται απέναντι στο ΝΑΤΟ και στον απανταχού ιμπεριαλισμό. 

Δεν το ήξερα αυτό τότε που στάθηκα στα διόδια του Πολυμύλου απέναντι στα Αλβανικά Νατοϊκά στρατεύματα. Δεν ήξερα ότι θα έρθει η ώρα να με πουν νεοναζί οι μιαροί οι Συριζαίοι γιατί δεν άφησα να περάσουν οι φονιάδες των λαών. 

Δεν ήξερα ότι θα έρθει η ώρα που θα μου πουν οι άθλιοι οι Συριζαίοι ότι έστειλαν τα ΜΑΤ στον Πολύμυλο να μας χτυπήσουν γιατί ήμασταν νεοναζί, αφού δεν αφήναμε τα σοσιαλιστικά Νατοϊκά στρατεύματα να διέλθουν από την χώρα μας και μάλιστα χωρίς απόφαση της Βουλή όπως ορίζει το Ελληνικό Σύνταγμα.

Νεοναζί είναι όμως οι Συριζαίοι και μάλιστα είναι νεοναζί του κερατά. 

Νεοναζιστική είναι η Συμφωνία των Πρεσπών γιατί όχι μόνο δεν καλλιεργεί τη φιλία των δύο λαών αλλά δημιουργεί τις συνθήκες για να βάλουν οι Αμερικάνοι ξανά φωτιά στα Βαλκάνια. Νεοναζιστική είναι μία συμφωνία η οποία φτιάχτηκε και επιβλήθηκε από τον νεοναζί Τραμπ που εξελέγη με τη στήριξη της Κου Κλου Κλαν. Νεοναζί είναι και οι Συριζαίοι που ξέπλυναν τον Τραμπ της Κου Κλουξ Κλαν χαρακτηρίζοντάς τον «διαβολικά καλό».

Οι ερωτήσεις του ΚΚΕ, που δεν είχε καμία ένσταση στο όνομα «Βόρεια Μακεδονία», οι οποίες δεν μπορούν να απαντηθούν από τους Συριζαίους, τους οδηγούν σ’ αυτές τις άθλιες υβριστικές επιθέσεις εναντίον του Κουτσούμπα και του ΚΚΕ. 

Ρώτησε λοιπόν το ΚΚΕ: 

Γιατί να μη λέγονται οι κάτοικοι της Βόρειας Μακεδονίας Βορειομακεδόνες ή Σλαβομακεδόνες και γιατί να μη λέγεται η γλώσσα τους Βορειομακεδονική ή Σλαβομακεδονική ή Σλάβικη και Αλβανική; 

Γιατί άθλιοι Συριζαίοι; Γιατί έτσι ήθελαν οι Αμερικάνοι. Για να δημιουργήσουν για πρώτη φορά στην ιστορία Μακεδονικό λαό και Μακεδονικό έθνος προκειμένου να ξαναβάλουν φωτιά στα Βαλκάνια. Γιατί αφού υπάρχουν Μακεδόνες στη Βόρεια Μακεδονία, υπάρχουν και αλλήτρωτοι Μακεδόνες στην υπόλοιπη Μακεδονία και όχι μόνο στην Ελληνική. Και σ’ αυτήν την άθλια ιμπεριαλιστική Συμφωνία οι ΗΠΑ βρήκαν τον καλύτερο υπάλληλό τους σ’ αυτό το μόρφωμα που αυτοπροσδιορίστηκε ως πρώτη φορά Αριστερά.

Σήμερα η Συριζαίικη αλητεία, αυτή που κατηγορούσε το ΚΚΕ για προδοσία επειδή το ΚΚΕ κατήγγειλε τα εθνικιστικά συλλαλητήρια στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε μέρος, αυτή η ίδια αλητεία κατηγόρησε το ΚΚΕ για νεοναζισμό.

Πρώτη φορά αριστερά, πρώτη φορά τόσο χυδαία, τόσο αλήτικα και τόσο αντικομμουνιστικά.

Πέτρος Τατ.

Aπό Αγκίδα !!

***  Ι.Σ. Καριώτης - Documento

“H Γαλλία των πλουσίων είναι αηδιαστική” – Τα Κίτρινα Γιλέκα απαντούν στα Κόκκινα Φουλάρια

Κατιούσα

Θυμάστε τους “παραιτηθείτε”; Στη Γαλλία βρίσκεται αυτό το διάστημα το κίνημα “μείνετε” αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, ως αντίδραση – διπλής – στο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, που συνεχίζει τις κινητοποιήσεις του κάθε Σάββατο. Έμβλημά τους τα κόκκινα φουλάρια και εμπνευστής τους ο Σιλβέν Τουιγέ, υποστηρικτής του προέδρου Μακρόν και μέλος του κόμματός του. Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη ότι όσοι στηρίζουν τις (αντι)διαδηλώσεις των φουλαριών τάσσονται είτε αναφανδόν υπέρ του Γάλλου προέδρου, φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του, είτε προβάλλουν συνθήματα που εξυπηρετούν την ατζέντα του, περί “επιστροφής στην τάξη”, “υπεράσπιση της δημοκρατίας” και “βίαιες μειοψηφίες” που καταστρέφουν την αγορά και παραλύουν την οικονομία.
“Δεν πάει άλλο. Κάθε Σάββατο βλέπουμε τα καταστήματά μας να καταστρέφονται. Δεν μπορούμε να πάμε για περίπατο, να βγούμε έξω, να κάνουμε τα ψώνια μας. Φοβόμαστε.» λέει ένας από τα Κόκκινα Φουλάρια, αποτυπώνοντας ανάγλυφα το δράμα που ζει και τις αβάσταχτες σαββατιάτικες στερήσεις που του επιβάλλουν οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων.
Τα οποία γιλέκα όπως θα ανέμενε κανείς δεν άφησαν αναπάντητη την πρόκληση των φουλαριών, με τα δυο “στρατόπεδα” να αντιπαρατίθενται με συνθήματα στην πλατεία της Βαστίλης. Τα “Η Γαλλία των πλουσίων είναι αηδιαστική” και “Δώστε ψωμί στα Κίτρινα Γιλέκα” δονούσαν την ατμόσφαιρα, με τα Φουλάρια να ανταπαντού χειροκροτώντας τις δυνάμεις ασφαλείας για τη στάση τους απέναντι στους “ταραξίες”. Όπως χθες για παράδειγμα, όταν ο Ζερόμ Ροντρίγκες, εκ των ηγετικών φυσιογνωμιών των Γιλέκων, έχασε το δεξί του μάτι από πλαστική σφαίρα. Μόνο τέτοιες τιμωρίες αξίζουν σε όσους καταλύουν το ιερό δικαιώμα στην κατανάλωση.

Αναρωτιέται κανείς γιατί οι αυθόρμητοι υποστηρικτές του Μακρόν, που ισχυρίζονται πως απαριθμούν 38000 μέλη σε όλη τη χώρα δε διάλεξαν κάποιο άλλο χρώμα, όπως ας πούμε το πορτοκαλί, που θα ταίριαζε καλύτερα με την ιδεολογική του φυσιογνωμία. Από την άλλη το να μαγαρίσουν το χρώμα της επανάστασης για να το κάνουν συνώνυμα του (αστικού) νόμου και της τάξης ίσως να ήταν και μια απόλυτα συνειδητή επιλογή των εμπνευστών του “κινήματος”.

«…κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή, σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη»

10 χρόνια πέρασαν από τη μέρα που έφυγε από τη ζωή ο Πάνος Τζαβέλλας (1925 – 2009).

Ο μουσικός δημιουργός  Π. Τζαβέλλας γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1925. Στην Κατοχή, μαθητής Γυμνασίου, εντάσσεται στην ΕΠΟΝ και μετά στον ΕΛΑΣ. Βγαίνει ξανά στο βουνό με τον ΔΣΕ, όπου τραυματίζεται, συλλαμβάνεται και ακρωτηριάζεται στο δεξί του πόδι.

Στη συνέχεια ήρθε ο δρόμος των φυλακών. Δικασμένος 3 φορές σε θάνατο, αρρωσταίνει βαριά το 1959 και πηγαίνει για θεραπεία στη Σοβιετική Ενωση, όπου παρέμεινε μέχρι το 1965. Εκεί σπούδασε μουσική και γνώρισε τον μεγάλο συνθέτη Ντιμίτρι Σοστακόβιτς.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1965. Τρία χρόνια μετά φυλακίζεται τρία χρόνια μετά από τη χούντα για τη δράση του. Το 1971 αποφυλακίστηκε με «ανήκεστο βλάβη». Ξεκινά ως μουσικός να παίζει στις μπουάτ της Πλάκας. Στη μεταπολίτευση μπορεί πλέον και τραγουδά ελεύθερα τα αντάρτικα, τα τραγούδια της Αντίστασης. Φτιάχνει και τραγουδά δικά του τραγούδια που μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. 

Εκδήλωση με τη συμμετοχή πλήθους καλλιτεχνών

Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2018, στις 9.00 μ.μ, στη μουσική σκηνή «Σφίγγα», πλειάδα καλλιτεχνών θα συμμετάσχει σε συναυλία αφιέρωμα για τον Πάνο Τζαβέλλα. 

Ούτε λέξη για την ωμή επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα

       

Συνάντηση με τον πρέσβη της Βενεζουέλας είχε τις προάλλες ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ και αμέσως μετά έκανε μια δήλωση στην οποία είπε περίπου τα εξής: «Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την αμέριστη στήριξη στον νόμιμο Πρόεδρο Μαδούρο, ύστερα από την ενέργεια του ηγέτη της αντιπολίτευσης να ανακηρύξει τον εαυτό του προσωρινό Πρόεδρο της χώρας, αμφισβητώντας το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του περασμένου Μαΐου. Η πράξη αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ενεργειών της αντιπολίτευσης, που ως στόχο έχουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση (…) Οι ενέργειες αυτές δεν έχουν σχέση με έναν ειλικρινή διάλογο που πρέπει να γίνει μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για την εξεύρεση μιας ειρηνικής λύσης. Οι νεκροί των δύο τελευταίων ημερών και από τις δύο πλευρές πρέπει να είναι και οι τελευταίοι».

Διαβάσατε πουθενά τίποτα για τις ΗΠΑ και την ωμή παρέμβασή τους στη Βενεζουέλα; Διαβάσατε καμιά φράση καταδίκης των Αμερικανών, που αναγνώρισαν πρώτοι τον αντιπολιτευόμενο «πρόεδρο» και κάλεσαν τον στρατό της Βενεζουέλας να προχωρήσει σε πραξικόπημα; Κατάπιε τη γλώσσα του ο ΣΥΡΙΖΑ για τον άθλιο ρόλο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, με τον οποίο άλλωστε πάει χέρι – χέρι σε ό,τι αφορά τον επικίνδυνο ΝΑΤΟικό σχεδιασμό στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μέση Ανατολή. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Σκουρλέτης εξέφρασε την πιο …«αριστερή» θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Για να καταλάβετε, ο Κατρούγκαλος, ως αρμόδιος υπουργός, είπε ότι θα τοποθετηθεί για τη Βενεζουέλα στα όργανα της ΕΕ (!) και ότι στη χώρα αυτή «η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα είναι βαθιά διχασμένα»… Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.