ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΑΠ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ

Ιδρώνουν όταν βλέπουν αποτελέσματα δικών τους ερευνών που δείχνουν ότι το 74% των πολιτών της ΕΕ εκφράζει δυσαρέσκεια για την ΕΕ, το 51% των νέων στις ΗΠΑ βλέπει θετικά το σοσιαλισμό, ενώ την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αναπολούν το σοσιαλισμό, ότι το 46% των Ρώσων βλέπουν με "θαυμασμό", "σεβασμό" και "συμπάθεια" την περίοδο που ο Ι.Β. Στάλιν ηγούνταν του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης.

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΝΕ ΣΤΟ ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Κάθε νέο και νέα «που σκέφτεται και προβληματίζεται, που βλέπει ότι τα όνειρα και οι ανάγκες τους δεν χωρούν σε αυτό το σύστημα, να μάθει από πρώτο χέρι γιατί παλεύει το ΚΚΕ, γιατί η πάλη για το σοσιαλισμό δεν είναι ένα όραμα, αλλά η αναγκαιότητα της εποχής μας», καλούν οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με ανακοίνωσή τους. Αφορμή, μία εικόνα που ανάρτησε η ΔΑΠ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία ταυτίζει το φασισμό με τον κομμουνισμό. 

Αναλυτικά η ανακοίνωση των Οργανώσεων έχει ως εξής: 

«Την 23η Αυγούστου, την οποία η ΕΕ έχει καθιερώσει ως "Ευρωπαϊκή μέρα μνήμης στα θύματα του ολοκληρωτισμού και των αυταρχικών καθεστώτων", βρήκε αφορμή η ∆ΑΠ, για να "postάρει" μια εμετική εικόνα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ταυτίζει το φασισμό με τον κομμουνισμό.

∆εν περιμέναμε κάτι καλύτερο από μια οργάνωση που εκτός από άριστη σε μαζικές αντιγραφές, σε πάρτυ, σημειώσεις και "φιλικά" κεράσματα, "αριστεύει" και στην ψευτιά, στην υπεράσπιση της αντιλαϊκής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια και φυσικά στον αντικομμουνισμό.

Όμως... πάει πολύ σε μια χώρα που οι σελίδες της σύγχρονης Ιστορίας της έχουν βαφτεί κόκκινες από τη θυσία των κομμουνιστών στην Καισαριανή, στην Κοκκινιά, στο Κούρνοβο και σε δεκάδες άλλες περιοχές, που έχουν σημαδευτεί από τις μαζικές εκτελέσεις αθώων κατοίκων στα Καλάβρυτα, το Χορτιάτη, το ∆ίστομο, την Κάνδανο από τους ναζί, να κυκλοφορούν τέτοιες εικόνες!

Ας δουν τα στελέχη της ∆ΑΠ που βρίσκονταν οι πολιτικοί τους πρόγονοι όταν δινόταν η μάχη για την απελευθέρωση της Ελλάδας -δηλαδή στο Κάιρο και αλλού, σώοι και αβλαβείς-, ενώ τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ, στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, στα Βουνά, τις εξορίες και τα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Θέλει πολύ θράσος, λοιπόν, η ∆ΑΠ -πιστό σκυλί της γραμμής της Ν∆, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ- να προσπαθεί να ταυτίσει το θύτη με το θύμα, να ταυτίσει την πρόοδο και την ελπίδα με ό,τι πιο μαύρο έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.

Βέβαια, δεν υπάρχει για εμάς ερώτημα. Τα στελέχη της ∆ΑΠ, που "εμπνεύστηκαν" την παραπάνω εικόνα είναι ανιστόρητοι και εντεταλμένοι, γραφικές καρικατούρες μακαρθισμού και αντικομμουνισμού, που στοχεύουν στο να διαστρεβλωθεί η ιστορική πραγματικότητα για να μη μάθει την αλήθεια η νεολαία.

Θα τους συνιστούσαμε να διαβάσουν ιστορία από βιβλία που δεν πουλάει ο Άδωνις και ο Πλεύρης...

Φέτος συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από την υπογραφή του Συμφώνου Μη επίθεσης (23 Αυγούστου 1939) ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τη Γερμανία (πήρε το όνομα των υπουργών Εξωτερικών Μολότοφ και Ρίμπεντροπ). Αυτό το σύμφωνο η ΕΕ, οι ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες το παρουσιάζουν ως μια συμφωνία ανάμεσα στην Σοβιετική Ένωση και τη Χιτλερική Γερμανία, που τάχα μοίρασε την Ευρώπη στα δύο, που εξαιτίας αυτής της συμφωνίας ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο Κόκκινος Στρατός τσάκισε το φασισμό! Η μνήμη δεν διαγράφεται!

Η Σοβιετική Ένωση, πράγματι, στις 23 Αυγούστου του 1939 υπέγραψε σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία. Η Σοβιετική Ένωση έβλεπε καθαρά, όπως το έβλεπαν όλοι οι ηγέτες της περιόδου, όπως το έβλεπε όλος κόσμος (ακόμα και τα μικρά παιδιά) ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Άλλωστε, είχε ήδη συγκροτηθεί ο Άξονας Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας με το λεγόμενο "Αντικομιντέρν" ή "Αντικομμουνιστικό Σύμφωνο", τρία χρόνια πριν το ξέσπασμα του πολέμου, δείχνοντας ποιος ήταν ο πραγματικός εχθρός του Χίτλερ, ο σοσιαλισμός και η Σοβιετική Ένωση. 

Παράλληλα, η Γαλλία και η Αγγλία έστρεφαν τη Γερμανία προς τα σοβιετικά εδάφη. Μια απλή αναζήτηση στα γεγονότα του 1938 (ένα χρόνο πριν την υπογραφή του Συμφώνου) αρκεί για να αποδείξει τις προσπάθειες που έκανε η Σοβιετική Ένωση, για να διαμορφωθεί ενιαίος συνασπισμός ενάντια στον Χίτλερ και τον Άξονα, να αντιμετωπιστεί και να μη δοθεί "αέρας στα πανιά του", να μην επιτεθεί σε "διασπασμένο" στρατόπεδο. 

Η στάση της Αγγλίας και της Γαλλίας, με τη Συμφωνία του Μονάχου (29 - 30 Σεπτέμβρη 1938), ήταν να παραδώσουν μέρος της Τσεχοσλοβακίας στους ναζί και με την πολιτική "κατευνασμού" που ακολουθούσαν έδιναν ώθηση στον Χίτλερ να επιτεθεί στην ΕΣΣΔ, "προς ανατολάς", ενώ παράλληλα απέρριπταν τις προτάσεις της ΕΣΣΔ για συγκρότηση μετώπου ενάντια στον Χίτλερ.

Απέναντι στη στάση της Αγγλίας και της Γαλλίας που έστρωσαν το έδαφος για τη γιγάντωση του Άξονα, η ΕΣΣΔ με την υπογραφή του Συμφώνου μη Επίθεσης εξασφάλισε 21 πολύτιμους μήνες για να προετοιμαστεί πολεμικά για τον πόλεμο που θα ακολουθούσε. Πιο συγκεκριμένα, από το 1939 έως τον Ιούνη 1941, η αριθμητική δύναμη των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ αυξήθηκε σχεδόν τρεις φορές. Συγκροτήθηκαν 125 νέες μεραρχίες, ενώ έγινε και ο εφοδιασμός του στρατού με νέα πολεμικά τεχνικά μέσα και καινούριους τύπους εξοπλισμών. Μετατράπηκε η οικονομία από "ειρηνική" σε "πολεμική", μεταφέρθηκαν εργοστάσια εκτός της πρώτης γραμμής.

Με αυτούς τους 21 μήνες έγινε εφικτή η νίκη της Σοβιετικής Ένωσης στο Στάλινγκραντ και το Κουρσκ, συνέβαλαν στην προετοιμασία για τη συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας και τη μεγαλειώδη νίκη του Κόκκινου Στρατού που απελευθέρωσε την Ευρώπη.

20.000.000 Σοβιετικοί θυσιάστηκαν, 10.000.000 έμειναν ανάπηροι, για να υπερασπιστούν και να προστατέψουν το σοσιαλιστικό κράτος, έδωσαν τη ζωή τους για τους λαούς όλου του κόσμου. Το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης ακολούθησαν και οι λαοί 7 χωρών που αποτίναξαν τα ιμπεριαλιστικά δεσμά και ξεκίνησαν να οικοδομούν το δικό τους κράτος, ενώ παράλληλα, η εποποιία του Κόκκινου Στρατού έκανε φωτεινό παράδειγμα την ανωτερότητα του σοσιαλισμού σε πολλούς λαούς της Ευρώπης. Για την τεράστια προσφορά της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού είναι χαρακτηριστική η ρήση του Έρνεστ Χέμινγουέι:

"Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία του, χρωστά στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από όσα μπορεί ποτέ να πληρώσει".

Στόχος τους το χθες... με το βλέμμα στραμμένο στο αύριο.

Η ΕΕ, οι κυβερνήσεις της και οι παρατάξεις τους μέσα στις σχολές έχουν κάθε λόγο να συκοφαντούν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, τα διδάγματα και τις κατακτήσεις του, επειδή και τότε και τώρα, η ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου είναι η μοναδική διέξοδος για να πάψουν η άγρια εκμετάλλευση και οι πόλεμοι, να εξαλειφθούν οι κρίσεις, η φτώχεια και η προσφυγιά, να οργανωθεί η οικονομία και να αναπτυχθούν οι παραγωγικές δυνάμεις με κριτήριο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Η "σταλινολογία", ο αντικομμουνισμός, τα ψέματα και η διαστρέβλωση της Ιστορίας έχουν συγκεκριμένο στόχο:

Να δυσφημίσουν τη μεγαλύτερη κατάκτηση της ανθρωπότητας, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Να πείσουν ειδικά εμάς, τη νέα γενιά, που δεν έχουμε ζήσει τις πρωτόγνωρες κατακτήσεις της εργατικής τάξης στην ΕΣΣΔ και τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη, ότι δεν έχουμε καμιά διέξοδο από τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτό προσπαθεί να πετύχει η ΕΕ, η κυβέρνηση της ΝΔ. Τον ίδιο στόχο είχε και η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που, ανάμεσα στα άλλα, υπέγραψε την κατάπτυστη διακήρυξη - μνημόνιο του αντικομμουνισμού, που μιλά για "σιδηρούν παραπέτασμα" και παρουσιάζει την ανατροπή του σοσιαλισμού ως την αρχή για την ελευθερία των ανθρώπων.

Για αυτό κάθε χρόνο ξοδεύουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, διοργανώνουν δεκάδες εκδηλώσεις, συνέδρια σε χώρες της ΕΕ, σε πανεπιστήμια, "εφευρίσκουν" επετείους (μέχρι και mini series γυρίζουν, βλ. "Τσέρνομπιλ") για να αποδείξουν ότι ο σοσιαλισμός δοκιμάστηκε και "απέτυχε", ότι "έχει τελειώσει". Χρόνο με το χρόνο και στο πανεπιστήμιό μας πληθαίνουν τέτοια συνέδρια και ημερίδες, αυξάνονται οι "έρευνες" με διδακτορικά και μεταπτυχιακά προγράμματα για να τεκμηριωθεί "η εγκληματική φύση του κομμουνισμού".

Σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου 120 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, 17 εκατομμύρια είναι άνεργοι, πάνω από 4 εκατομμύρια είναι άστεγοι, θέλουν ο λαός και η νεολαία να μη σκέφτονται και να μην προβληματίζονται, να αποδεχθούν ότι αυτή βαρβαρότητα που ζουν είναι μονόδρομος.

Ιδρώνουν όταν βλέπουν αποτελέσματα δικών τους ερευνών που δείχνουν ότι το 74% των πολιτών της ΕΕ εκφράζει δυσαρέσκεια για την ΕΕ, το 51% των νέων στις ΗΠΑ βλέπει θετικά το σοσιαλισμό, ενώ την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αναπολούν το σοσιαλισμό, ότι το 46% των Ρώσων βλέπουν με "θαυμασμό", "σεβασμό" και "συμπάθεια" την περίοδο που ο Ι.Β. Στάλιν ηγούνταν του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης.

Γι' αυτό, η ΕΕ δεν έχει κανένα πρόβλημα, αντίθετα επικροτεί τη βία κατά των Κομμουνιστικών Κομμάτων, απαγορεύει τα Κομμουνιστικά Σύμβολα, ανέχεται αστικές κυβερνήσεις δηλωμένων, ορκισμένων αντικομμουνιστών, ακροδεξιών και άλλων αντιδραστικών μαντρόσκυλων του κεφαλαίου, από την Ουκρανία μέχρι τις χώρες της Βαλτικής, στηρίζει ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις.

Γι' αυτό στην πρώτη γραμμή της πολεμικής που εξαπολύουν οι εγχώριοι απολογητές του καπιταλισμού, αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, βρίσκεται σταθερά η θέση του ΚΚΕ ότι ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται, παρά μόνο ανατρέπεται και ότι προϋπόθεση γι' αυτό είναι οργανωμένος ο λαός να πάρει την εξουσία από το κεφάλαιο. Ότι δεν υπάρχει καμιά ενδιάμεση εξουσία ανάμεσα σ' αυτήν των καπιταλιστών και την αντίστοιχη των εργατών.

Κάθε νέος φοιτητής, ερευνητής και επιστήμονας έχει χρέος να μάθει την αλήθεια! Οι πρωτόγνωρες κατακτήσεις της εργατικής τάξης στο πρώτο δικό της κράτος, στην ΕΣΣΔ, η ικανοποίηση σύνθετων λαϊκών αναγκών, που στον καπιταλισμό είναι αδύνατον να συμβεί, αποδεικνύουν την ανωτερότητα του σοσιαλισμού. Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋπόθεσεις για να ζούμε καλύτερα και προκύπτουν από την ίδια την ανάπτυξη της παραγωγής, της επιστήμης και της τεχνολογίας. Πραγματική λύση στα σημερινά προβλήματα και τα αδιέξοδα της νεολαίας δίνει μόνο η πρόταση του ΚΚΕ. Το τσάκισμα του φασισμού γίνεται με το να τσακιστεί οριστικά το σύστημα που τον γεννά, ο καπιταλισμός και αυτό γίνεται μόνο με την ανατροπή του.

Καλούμε κάθε νέο και νέα, που σκέφτεται και προβληματίζεται, που βλέπει ότι τα όνειρα και οι ανάγκες τους δεν χωρούν σε αυτό το σύστημα, να μάθει από πρώτο χέρι γιατί παλεύει το ΚΚΕ, γιατί η πάλη για το σοσιαλισμό δεν είναι ένα όραμα, αλλά η αναγκαιότητα της εποχής μας. Καλούμε κάθε νέο και νέα να συμμετάσχει στο 45ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - "Οδηγητή", να δει από κοντά γιατί παλεύουμε και να παλέψει μαζί μας». 

Εγκλωβισμός και καταστολή

Για άλλη μια φορά, η κατάσταση στα νησιά του Αιγαίου είναι εκρηκτική. Εκατοντάδες διωγμένοι από τις χώρες τους, εξαιτίας κυρίως των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των πολέμων, έρχονται να προστεθούν στους χιλιάδες που παραμένουν εγκλωβισμένοι και στοιβάζονται στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης, κατ' εφαρμογή της αντιδραστικής και επικίνδυνης συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας, που υλοποιεί η σημερινή κυβέρνηση, σε συνέχεια της προηγούμενης.
Αυτήν τη στιγμή βρίσκονται στη Μόρια 10.000 άνθρωποι, εκ των οποίων οι 4.500 ζουν μέσα στον καταυλισμό, όταν η δυνατότητα φιλοξενίας είναι για 3.000! Οι υπόλοιποι ζουν σε κατειλημμένα, τα περισσότερα, κτήματα γύρω από το Κέντρο, σε σκηνές ή άλλες πρόχειρες κατασκευές που έχουν στηθεί από τους ίδιους ή από ΜΚΟ. Αντίστοιχα στη Λέρο, στις δύο δομές, χωρητικότητας 950 ατόμων, αυτήν τη στιγμή φιλοξενούνται πάνω από 1.800!

* * *

Αξιοποιώντας αυτήν την οριακή κατάσταση στα νησιά, που με την πολιτική της ανακυκλώνει και συντηρεί, η κυβέρνηση προχωρά σε κλιμάκωση της καταστολής και του αυταρχισμού, όπως έδειξε και η χτεσινή επέμβαση των ΜΑΤ στη Μόρια. Ταυτόχρονα, ενισχύει το ρόλο του ΝΑΤΟ και της Frontex στο Αιγαίο, εμπλέκοντας το Μεταναστευτικό πιο βαθιά στα ευρωατλαντικά γρανάζια και παρουσιάζει ως διέξοδο την ένταση της πολιτικής που διαιωνίζει την ίδια απαράδεκτη κατάσταση για πρόσφυγες και νησιώτες. Σ' αυτήν την κατεύθυνση κινούνται και οι αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό, απ' όπου συν τοις άλλοις εξαγγέλθηκε η απαράδεκτη κατάργηση του δικαιώματος προσφυγής των αιτούντων άσυλο, όταν απορριφθεί η αρχική τους αίτηση.
Οσο για τη μεταφορά από τα νησιά στην ενδοχώρα μερικών εκατοντάδων ανθρώπων που η κυβέρνηση διαφημίζει ως «αποσυμφόρηση», δεν είναι καν σταγόνα στον ωκεανό. Θυμίζουμε ότι το ίδιο έκανε κατά καιρούς και η προηγούμενη κυβέρνηση, όταν το 2018 το πρόβλημα ήταν και πάλι οξυμένο. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν λύθηκε, αφού ο εγκλωβισμός που επιβάλλει η συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας συντηρεί σταθερά ψηλά τον αριθμό των προσφύγων και μεταναστών στις άθλιες υποδομές των νησιών, ενώ υπάρχει ραγδαία επιδείνωση όταν αυξάνονται οι ροές, με καθοριστική συμβολή και της Τουρκίας, που αξιοποιεί το Μεταναστευτικό στον ανταγωνισμό της με την Ελλάδα, την ΕΕ και ευρύτερα.

* * *

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στα αστικά κόμματα είναι υποκριτική. Στόχο έχει να κρύψει τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος και κυρίως τις τεράστιες ευθύνες που μοιράζονται η σημερινή και η προηγούμενη κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως θεματοφύλακας τάχα των δικαιωμάτων προσφύγων και μεταναστών, όταν ο διπλός εγκλωβισμός και οι «Μόριες» έχουν και τη δική του υπογραφή. Προχτές μάλιστα θυμήθηκε και τον ...πόλεμο (!) ως αιτία του Μεταναστευτικού, ενώ υποστήριξε ως κυβέρνηση όλο το εύρος του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού στην περιοχή, που σπέρνει πολέμους και προσφυγιά.
Από την πλευρά της, η ΝΔ, πατώντας στο έδαφος που έστρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζει την ένταση της καταστολής και του αυταρχισμού ως λύση του προβλήματος και εξωραΐζει τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, ζητώντας από τους Ευρωπαίους εταίρους μέτρα για την πλήρη εφαρμογή της. Ταυτόχρονα, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ κρύβουν ότι ψήφισαν μαζί στην ΕΕ την ακόμη μεγαλύτερη καταστολή στα σύνορα, τη δημιουργία «ελεγχόμενων κέντρων», δηλαδή περισσότερες «Αμυγδαλέζες» και «Μόριες», αλλά και «πλατφορμών αποβίβασης», δηλαδή στρατοπέδων συγκέντρωσης σε τρίτες χώρες. Και βέβαια, εμπλέκουν από κοινού την Ελλάδα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς, πλευρά των οποίων είναι και το ανοιγόκλεισμα της στρόφιγγας των μεταναστευτικών ροών από την Τουρκία.

* * *

Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που από την πρώτη στιγμή καταδίκασε τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας και τον διπλό εγκλωβισμό στα hot spots. Ταυτόχρονα, παίρνει πρωτοβουλίες στο κίνημα και καλεί συνδικάτα και φορείς να διεκδικήσουν: Να κλείσουν η Μόρια και όλα τα hot spots των νησιών, να μεταφερθούν οι πρόσφυγες και μετανάστες στην ηπειρωτική Ελλάδα, σε αξιοπρεπείς και δημόσιες δομές φιλοξενίας, με προτεραιότητα στους ανηλίκους, με προοπτική τη γρήγορη μεταφορά τους στις χώρες πραγματικού προορισμού τους. Ολες οι διαδικασίες κατάθεσης των αιτημάτων τους να γίνονται στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Και βέβαια, να στοχεύσει η πάλη Ελλήνων και μεταναστών τον πραγματικό αντίπαλο, την πολιτική της ΕΕ και των κομμάτων της, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης, που γεννά φτώχεια, πρόσφυγες και μετανάστες.

Οχι για όλους...

«Ανάπτυξη για όλους» υπόσχεται ο Κυρ. Μητσοτάκης ενόψει ΔΕΘ, όπως πέρσι τέτοιο καιρό ο Αλ. Τσίπρας υποσχόταν «ανάπτυξη για τους πολλούς», διαφημίζοντας την «έξοδο από τα μνημόνια» και το «τέλος της εποπτείας».
Οπως τότε, έτσι και σήμερα, η «αναπτυξιακή» ατζέντα της κυβέρνησης περιέχει νέα μέτρα στήριξης των επενδύσεων, με μείωση της φορολογίας και των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, ιδιωτικοποιήσεις, αλλαγές στο χωροταξικό και στις χρήσεις γης, παρεμβάσεις σε μηχανισμούς και θεσμούς του κράτους που μειώνουν τη γραφειοκρατία, κάνουν φιλικότερο το «επιχειρηματικό περιβάλλον» και αποτελούν «κράχτη» για την προσέλκυση κεφαλαίων.
Σε συνδυασμό βέβαια με το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εμπλοκής, τη δέσμευση στους δημοσιονομικούς στόχους και κυρίως με όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο που διατηρείται άθικτο από την περίοδο των μνημονίων και ενισχύεται παραπέρα, με νέους νόμους για τις κλαδικές συμβάσεις, την απεργία, το Ασφαλιστικό.
Το «αναπτυξιακό σχέδιο» της κυβέρνησης εκφράζει τους στόχους και τις προσδοκίες των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των μεγαλοξενοδόχων, αλλά και της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ. Αλλωστε, είναι το ίδιο που υπηρέτησε και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Από την ανάπτυξη αυτή όμως δεν κερδίζουν οι «πολλοί», ούτε «όλοι». Πολύ περισσότερο, δεν κερδίζουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα.
Το παραμύθι της κυβέρνησης έρχεται να πατήσει πάνω στο έδαφος που έστρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει - λέει η ΝΔ - «αριστερή» και «δεξιά» ανάπτυξη, «δεν έχουν χρώμα οι μεταρρυθμίσεις» και δείχνει τον ΣΥΡΙΖΑ, που υπηρέτησε το ίδιο σχέδιο, παρά τις διαφορές ή τις παραλλαγές. Η στήριξη λοιπόν των στόχων του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων είναι το αυτονόητο, το δεδομένο, το αδιαμφισβήτητο.
Μέσα σε αυτή την ανάπτυξη θα πρέπει να στριμώχνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα τις ανάγκες τους, να παραιτούνται από δικαιώματα, να αναζητούν «ευημερία» απ' ό,τι περισσεύει από το φαγοπότι του κεφαλαίου, να υπομένουν τις ελλείψεις σε υποδομές. Την ίδια μάλιστα στιγμή που καλούνται πιο εντατικά, πιο «αποδοτικά» και «ανταγωνιστικά», με χειρότερους όρους να «μεγαλώνουν» με τη δουλειά τους την πίτα του πλούτου και των κερδών του κεφαλαίου.
Κερδισμένοι είναι λοιπόν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, που επενδύουν με καλύτερους όρους για τα κέρδη τους. Είναι επομένως παραμύθι ότι η ευημερία του λαού θα έρθει με το «μεγάλωμα της πίτας» από την επιτάχυνση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Το ταξικό - υπέρ του κεφαλαίου - χρώμα αυτής της πολιτικής φαίνεται και σε μια σειρά παρεμβάσεις.
Για παράδειγμα, η μικρή μείωση του ΦΠΑ στην Ενέργεια διαφημίστηκε ως μέτρο ανακούφισης τάχα του λαού από τους φόρους και τα χρέη, στο έδαφος του «δημοσιονομικού χώρου» που έφερε η ανάπτυξη.
Δεν αλλάζει όμως τη φοροληστρική πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, ούτε τις συνέπειες που έχει για το λαό η πολιτική της «απελευθέρωσης» στην Ενέργεια.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και «δώρο άδωρο» μετά την αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, για να γίνει πιο ανταγωνιστική η επιχείρηση στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης»!
Το ίδιο ισχύει και με την έκπτωση στον ΕΝΦΙΑ: Το άδικο χαράτσι διαιωνίζεται και η όποια απώλεια εσόδων για το κράτος από τη φετινή έκπτωση θα ισοφαριστεί με την αύξηση της εισπραξιμότητας του φόρου, είτε με τη ρύθμιση των 120 δόσεων, που έχει καθαρά εισπρακτικό χαρακτήρα, είτε με το μεγαλύτερο κυνήγι και τον εκβιασμό των λαϊκών νοικοκυριών που χρωστούν και δεν μπορούν να πληρώσουν.
Αλλο παράδειγμα είναι η επικείμενη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, την οποία η κυβέρνηση διαφημίζει προκλητικά ως «αναπτυξιακό» μέτρο, που θα αυξήσει το εισόδημα των εργαζομένων.
Στην πραγματικότητα, όμως, στόχος είναι να μειώσει το «μη μισθολογικό κόστος» για την εργοδοσία, που ταυτόχρονα στερεί πόρους από τα Ταμεία. Αυτό μεταφράζεται σε μικρότερες συντάξεις για τους σημερινούς εργαζόμενους, χειρότερες ιατροφαρμακευτικές παροχές, παραπέρα ιδιωτικοποίηση του συστήματος.
Μονά - ζυγά δηλαδή, ο λαός θα βγαίνει χαμένος.
Πραγματική διέξοδος για το λαό είναι ο δρόμος του αγώνα για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής, για ζωή με δικαιώματα, όπως είναι το σύνθημα με το οποίο θα διαδηλώσουν το Σάββατο χιλιάδες εργαζόμενοι στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στη ΔΕΘ.
Είναι ο δρόμος της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και της συγκρότησης της κοινωνικής συμμαχίας, της πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, που προϋποθέτει άλλη οργάνωση της οικονομίας, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και εργατικό έλεγχο. Γι' αυτόν το δρόμο, που οδηγεί στη λαϊκή ευημερία, αξίζει πράγματι κάθε θυσία!

Χυδαία ρατσιστική επίθεση στελέχους της ΝΔ σε ιρανό πρόσφυγα: «Θα πας από εκεί που ήρθες μαϊμού»!

Από atexnos2019 atexnos2019

Σε άπταιστα «χρυσαυγίτικα» μίλησε ο Θεόδωρος Γιάνναρος, μέλος του Τομέα Υγείας της Νέας Δημοκρατίας, απευθυνόμενος σε ιρανό πρόσφυγα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Ο Arash Hampay, πρόσφυγας από το Ιράν που ζει στην Ελλάδα, ανέβασε μια φωτογραφία στο twitter και έγραφε: «Φασίστες, είμαι εντάξει στη νέα μου πατρίδα, θα συνεχίζω τις δράσεις για να αλλάξω την πόλη μου. Οι πόλη μας πρέπει να καθαρίσει από τον φασισμό».

Ζηλεύοντας τη «δόξα» των «Κασιδιάρηδων» και των «Παναγιώταρων», ο Γιάνναρος (μοριακός βιολόγος-γενετιστής στο επάγγελμα, τέως διοικητής του νοσοκομείου «Ελπίς») σχολίασε με χυδαία ρατσιστικό τρόπο την ανάρτηση αυτή και έγραψε: «θα πας από κει που ήρθες, μαϊμού». 

Την δήλωση του Θεόδωρου Γιάνναρου αποδοκίμασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας λέγοντας: «Τέτοιου είδους δηλώσεις δε έχουν θέση στο κόμμα μας».

Ωστόσο, αν και η ναζιστική Χρυσή Αυγή βρίσκεται εκτός Βουλής, ο χρυσαυγιτισμός έχει «τρυπώσει» για τα καλά στο κυβερνών κόμμα. Υπενθυμίζουμε ότι ο Θ.Γιάνναρος ήταν πρόσφατα υποψήφιος στο Νότιο Τομέα της Περιφέρειας Αττικής με την παράταξη «Νέα Αρχή για την Αττική» του Γ. Πατούλη. 

Χρυσή Αυγή: Έκλεισε το ορμητήριο δολοφονικών επιθέσεων των ναζί στον Πειραιά

Από iraklis3

Τα γραφεία του Πειραιά ήταν ορμητήρια πολλών επιθέσεων κατά μεταναστών, αντιφασιστών, κλπ τα προηγούμενα χρόνια. Τα μοναδικά γραφεία που τυπικά διατηρεί η Χρυσή Αυγή είναι πλέον στη Σαλαμίνα, χωρίς όμως την πραγματοποίηση “δράσεων”.
Άδειασαν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής που βρίσκονταν στο κεντρικότερο σημείο του Πειραιά στην πλατεία Κοραή. Το κουδούνι των γραφείων δεν γράφει πλέον “Χρυσή Αυγή”, όπως μας ενημερώνουν ένοικοι της πολυκατοικίας. Η εξέλιξη αυτή έρχεται ταυτόχρονα με την μαζική φυγή στελεχών της ναζιστικής οργάνωσης, την ανεξαρτητοποίηση του πρώην περιφερειάρχη και βουλευτή Πειραιά Γιάννη Λαγού και τη δημιουργία “νέου φορέα” από τους αποχωρήσαντες (Λαγός, Γερμενής, Ηλιόπουλος, Αθανασάκος, Κρέσπης, κλπ).
Ο Μιχαλολιάκος έχει ήδη αναφερθεί δημόσια στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η οργάνωση μετά την εκλογική ήττα του Ιουλίου, ενώ δημοσιεύματα κάνουν λόγο και για κλείσιμο της “Κεντρικής Διοίκησης” της Μεσογείων λόγω αδυναμίας πληρωμής του ενοικίου.
Τα γραφεία του Πειραιά ήταν ορμητήρια πολλών επιθέσεων κατά μεταναστών, αντιφασιστών, κλπ τα προηγούμενα χρόνια. Για το πλήθος των επιθέσεων και την κεντρική οργάνωσή τους (με “ΟΚ” στελέχους της τοπικής) μιλάει σε τηλεφωνικές συναδιαλέξεις του ο πρώην πυρηνάρχης Πειραιά Νικόλαος Αποστόλου, κατηγορούμενος για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση στη δίκη της Χρυσής Αυγής και καταδικασμένος για επίθεση σε μέλη της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας Πειραιά το 2012. Αλλά και ο μετέπειτα πυρηνάρχης Πειραιά Θωμάς Μπαρέκας είναι κατηγορούμενους στη μεγάλη δίκη, όπως και στη δίκη για την επίθεση στο “Συνεργείο” στην Ηλιούπολη το 2013. Σε έρευνα που έγινε στα γραφεία μετά τη δολοφονία Φύσσα από την Αστυνομία παρουσία του Μπαρέκα, βρέθηκε ένα κλομπ.
Μετά το άδειασμα των γραφείων στον Πειραιά και το κλείσιμο των τοπικών στη Νίκαια και στο Πέραμα, τα μοναδικά γραφεία που τυπικά διατηρεί η Χρυσή Αυγή στην περιφέρεια του Πειραιά είναι πλέον στη Σαλαμίνα, χωρίς όμως την πραγματοποίηση “δράσεων”.
Πηγή: JAILGOLDENDAWN.COM

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΝΑΝΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, λέει ένα ρητό... Ο λόγος για τον υπουργό "εργασίας" της ΝΔ κ. Βρούτση. Βέβαια, πώς να γυρίσει, αφού ποτέ στην ουσία δεν έφυγε; Ποιος θα ξεχάσει τις χαρές και τα πανηγύρια, όταν αγκαλιά με την  κυρία Αχτσιόγλου, πρώην υπουργό "εργασίας" του ΣΥΡΙΖΑ, ψήφιζαν μαζί το 2018 τον περιορισμό του δικαιώματος των εργαζομένων στην απεργία; Ποιος θα ξεχάσει πως δικά του σχέδια νόμου, όπως αυτό του καθορισμού του κατώτατου μισθού με υπουργική απόφαση, ψηφίστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ και από τους δύο μαζί καταργώντας ουσιαστικά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις ενώ  παρουσιάστηκε ξεδιάντροπα ως αύξηση του κατώτατου μισθού;

Τώρα ο κύριος Βρούτσης, με στρωμένο το έδαφος από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να αποτελειώσει ότι δεν πρόλαβαν εκείνοι, καθώς το κράτος τους "έχει συνέχεια" όπως οι ίδιοι δεν σταματάνε να λένε, κάνοντάς το παράλληλα "πιο επιτελικό-αποτελεσματικό" για τα συμφέροντα των μεγάλων αφεντικών... Έτσι, η κυβέρνηση της ΝΔ σχεδιάζει να φέρει τροπολογίες που θα νομιμοποιούν και θα επεκτείνουν την κρατική και την εργοδοτική παρέμβαση μέσα στα συνδικάτα, θα καταργούν τα καταστατικά των σωματείων, θα φακελώνουν όλους τους συνδικαλισμένους εργαζόμενους. Θα βοηθούν την εργοδοσία να μην προσλαμβάνει "ενοχλητικές φωνές", θα φακελώνουν συνολικά τη συνδικαλιστική δράση, καταργώντας στην ουσία τις συλλογικές διαδικασίες για τη λήψη αγωνιστικών κινητοποιήσεων, όπως τις γενικές συνελεύσεις.

Η επίθεση είναι συγκεκριμένη και στο στόχαστρο βρίσκονται τα σωματεία και το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα, το δικαίωμα στη συλλογική δράση και τους αγώνες του εργαζόμενου λαού. Η κυβερνητική παρέμβαση αποτελεί στην ουσία, μορφή καταστολής του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος. Συνεχίζει την υλοποίηση των σχεδίων της μεγαλοεργοδοσίας, ώστε να μην διασαλευτεί για κανένα λόγο η κερδοφορία τους, να μην τεθεί σε κίνδυνο η "ανάπτυξή" τους, προϋπόθεση της οποίας είναι το τσάκισμα των δικαιωμάτων και της ζωής των εργαζόμενων, του λαού συνολικά. Παίρνουν από τώρα τα μέτρα τους γιατί γνωρίζουν ότι η νέα αντεργατική-αντιλαϊκή επίθεση που ετοιμάζουν θα προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις. Η σιγή νεκροταφείου που επιδιώκουν να επιβάλουν στους εργασιακούς χώρους, τα νέα εμπόδια που ετοιμάζουν και η καταστολή του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος έναν και μόνο στόχο έχουν. Να μείνει ο κάθε εργαζόμενος μόνος του, αποκομμένος, να μη συμμετέχει ενεργά σε συλλογικές διαδικασίες, να αποφασίζουν άλλοι για αυτόν, για ζητήματα που τον αφορούν, χωρίς να είναι παρών, να βρίσκεται μακριά και έξω από τις συλλογικές συζητήσεις και επί της ουσίας να είναι απροστάτευτος απέναντι στις ορέξεις των μεγάλων αφεντικών και έτσι εκείνα να θησαυρίζουν ανενόχλητα από το δικό μας ξεζούμισμα! Αυτή τη διάτρητη διαδικασία κάτω από τα βλέμματα της εργοδοσίας και με παρούσα την εργοδοτική τρομοκρατία, τη βαφτίζουν "δημοκρατική διαδικασία με ηλεκτρονικό τρόπο".

"Κουνάν το δάχτυλο" στους εργαζόμενους και τα συνδικάτα παραδίδοντας τάχα μαθήματα "δημοκρατίας", όταν σε δήμους και περιφέρειες κουμάντο κάνουν οι μειοψηφίες που με κόλπα ονομάζονται πλειοψηφίες, όταν ακόμα και οι ίδιες οι κυβερνήσεις εκλέγονται από μικρές μειοψηφίες, όταν η δική τους, "ανεξάρτητη" κατά τ' άλλα δικαιοσύνη βγάζει το 90% των απεργιών παράνομες και καταχρηστικές. Αλήθεια, πόση δημοκρατία υπάρχει μέσα από τις πύλες των εργοστασιών, μέσα από τις πύλες των ξενοδοχείων, των πολυκαταστημάτων, των σούπερ μάρκετ, των λιμανιών, των αεροδρομίων; Πόσο δημοκρατικό είναι να χάνουν και την ζωή τους ακόμα εκατοντάδες συνάδελφοι στον αγώνα για το μεροκάματο από τις εγκληματικές επιλογές της μεγαλοεργοδοσίας, που για να έχει ακόμα μεγαλύτερο κέδρος δεν λαμβάνει κανένα μέτρο για την υγιεινή και την ασφάλεια του προσωπικού; Πόσο δημοκρατικό είναι να μένουν το 2019 στο σκοτάδι, χωρίς νερό και θέρμανση ακόμα και στο πεζοδρόμιο χιλιάδες οικογένειες ανέργων, χαμιλόμισθων και χαμιλοσυνταξιούχων;

Αυτήν τους την "δημοκρατία", που βαφτίζει "δημοκρατικό" ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγαλοεργοδοτών και "αυταρχικό-αντιδημοκρατικό" ότι συμφέρει τους εργαζόμενους και τον λαό, τους την χαρίζουμε, δεν την θέλουμε!

Αν νομίζουν ότι με τέτοια τερτίπια θα ξεμπερδέψουν με τους εργαζόμενους, τις διεκδικήσεις μας και το αίτημά μας για μια καλύτερη ζωή για εμάς και τα παιδιά μας, χωρίς εκμετάλλευση, κάνουν πολύ μεγάλο λάθος! Γνωρίζουν πολύ καλά ότι εμείς δεν παίζουμε με τις ζωές μας! Εμείς, ξέρουμε ότι παίρνουν όλα αυτά τα μέτρα επειδή μας φοβούνται, φοβούνται τον οργανωμένο, μαζικό και ταξικά προσανατολισμένο αγώνα των εργαζόμενων, του λαού συνολικά! Τους λέμε ότι καλά κάνουν και φοβούνται! Τους υποσχόμαστε ότι αργά ή γρήγορα θα κάνουμε τους φόβους τους πραγματικότητα!

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τον λαό του νησιού μας να προετοιμαστεί για ΑΠΕΡΓΙΑ, για μεγάλες αναμετρήσεις. Τους καλούμε σε ενωτικό, μαζικό, ταξικό αγώνα για το δικαίωμά μας στην οργάνωση και την απεργία, στην ίδια την ζωή! Τους καλούμε τέλος να συμμετέχουν στην Γενική Συνέλευση του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας την Πέμπτη 5 Σεπτέμβρη, στις 7 το απόγευμα!

ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΟΥ

Web: http://sidypker.blogspot.gr

FB: kerkyraikossyndesmosidiotikonypallilon

e-mail: pamesidypker@gmail.com, Τηλ.: 6978404989

ΛΑ.ΣΥ. ΝΟΤΙΑΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η εκρηκτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στον τομέα διαχείρισης των απορριμμάτων, με ευθύνη κυβερνήσεων και τοπικών αρχών, που μας ταλανίζει πάνω από 10 χρόνια έχει δημιουργήσει εκτός των άλλων και αντιθέσεις στις τοπικές κοινωνίες.

Ο καθένας προσπαθεί να «απομακρύνει» τα σκουπίδια από τη δική του γειτονιά, συνήθως σε βάρος της παρακάτω γειτονιάς. Αυτή δεν είναι λύση είναι μέρος του συνολικού αδιεξόδου στο οποίο οδήγησαν πολιτικές 10ετιών από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ.

Πιο οξύ είναι το πρόβλημα στις τουριστικές περιοχές χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι στις υπόλοιπες τα πράγματα είναι καλά.

Όμως έχουμε καταγγελίες από τη Λευκίμμη, Αργυράδες, Μαραθιά για μεταφορά σκουπιδιών κυρίως από επαγγελματίες σε κατοικημένες περιοχές ή μπροστά από κτήματα δημιουργώντας μικρές χωματερές. Για παράδειγμα ο δρόμος προς το λιμάνι Λευκίμμης, ο δρόμος παράλληλα προς το ποτάμι, κοντά στο σχολείο στα Μελίκια, στη μεγάλη στροφή έξω από το Μαραθιά κ.α. Αυτή η κατάσταση πρέπει να σταματήσει γιατί δημιουργεί εντάσεις, αντιθέσεις ακόμα κάποιοι εκδικητικά να βάζουν και φωτιές στα απορρίμματα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Το πρόβλημα πρέπει να λυθεί σωστά, γρήγορα με τη χρήση της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η ΛΑ.ΣΥ. έχει καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση από χρόνια.

Η νέα δημοτική αρχή πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε συνεργασία με το λαό και τους φορείς του σε ριζική λύση με κοινά αποδεκτές πρακτικές. Ιδιαίτερα πρέπει να συνεργαστεί με τους επαγγελματίες στις τουριστικές περιοχές, στις οποίες «παράγονται» μεγάλες ποσότητες απορριμμάτων τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η λύση βρίσκεται στην επιστημονική και ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων σε φιλολαϊκή κατεύθυνση.  Απαραίτητη είναι η μείωση του όγκου των απορριμμάτων με ανακύκλωση και διαλογή στην πηγή. Με γωνίες ανακύκλωσης και πράσινα σημεία αλλά και με παρεμβάσεις που θα ενημερώνουν το λαό.  Όλα αυτά θα πρέπει να συνοδεύονται με τις απαραίτητες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού την απόκτηση εξοπλισμού και μέσων χωρίς καμιά συμμετοχή ιδιωτών. Χρειάζεται διεκδίκηση προς τη μεριά της κυβέρνησης για την απαιτούμενη χρηματοδότη και τις προσλήψεις.

Λευκίμμη                                                                                                                             3/9/19

Παναγιώτης Καρατζάς, λαϊκός ηγέτης, αυτός που σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης και ο Π. Πατρών Γερμανός

Από iraklis

«Ψέμα, λοιπόν, πως ο Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της Επανάστασης», γράφει ο Γιάννης Κορδάτος στην Ιστορία του. «Τη σημαία την ύψωσε ο Καρατζάς μαζί με τους δικούς του που όλοι τους ανήκανε στη μέση τάξη, στο λαό και όχι στο αρχοντολόγι».
Ο Φιλικός Παναγιώτης Καρατζάς στις 21 Μάρτη κάλεσε στα όπλα το λαό της Πάτρας, ο οποίος με αρχηγό τον Καρατζά την απελευθέρωσαν την άλλη μέρα. Αυτή είναι η πρώτη ένοπλη εξέγερση που έγινε στην Πάτρα και η πρώτη επαναστατική πράξη που έγινε στο Μοριά και σε όλη την Ελλάδα.
Ο Παναγιώτης Καρατζάς, , Φιλικός, πολύ αγαπητός στις λαϊκές μάζες και ατρόμητος αγωνιστής, επανήλθε στην επικαιρότητα στις 14 Μαρτίου 2013, όταν σε επιστολή του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών προς τους μαθητές για την επέτειο της 25 Μαρτίου αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι «είναι ψέμα ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της επανάστασης του 1821. Τη σημαία στην Πάτρα την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας».
Η λαϊκή μούσα απαθανάτισε τη δολοφονία του παλικαριού με το ακόλουθο τραγούδι:
Τρεις περδικούλες κάθονταν στης Κούκουρης τη ράχι
η μια τηράει τα πέλαγα κι άλλη κατά την Πάτρα
κι η τρίτη η καλύτερη μοιρολογάει και λέει:
Θε μου ο Καρατζάς τι γίνηκε, αυτός ο καπετάνιος;
Μάιδε στην Πάτρα φαίνεται μάιδε στο Σαραβάλι.
Μας είπαν πως τον σκότωσαν μεσ’ στου Ομπλού την πόρτα.
«Ο Παναγιώτης Αναστασόπουλος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 1776 στην Πάτρα. Έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο Καρατζάς, το οποίο στα τουρκικά σημαίνει το ζαρκάδι και τον μελαχρινό άνδρα, ίσως εξαιτίας του ατίθασου χαρακτήρα του ή του χρώματος του δέρματός του. Από τα νεανικά του χρόνια άρχισε να δημιουργεί επεισόδια με τους κατακτητές και ουδέποτε έμενε αδιάφορος για την κακομεταχείριση των χριστιανών από τους Τούρκους.
Το 1805 παντρεύτηκε και απέκτησε πολυμελή οικογένεια. Τον Σεπτέμβριο του 1809, έπειτα από συμπλοκή στην αγορά της Πάτρας, αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου άσκησε το επάγγελμα του υποδηματοποιού. Λίγους μήνες αργότερα κατατάχθηκε στην Ελληνική Λεγεώνα, που είχαν συστήσει στη Ζάκυνθο οι Άγγλοι. Χάρη στις ικανότητές του έφθασε στο βαθμό του ανθυπολοχαγού, αλλά το 1812 παραιτήθηκε και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου επέστρεψε στην Πάτρα και στο παλαιό του επάγγελμα.
Στις 21 Μαρτίου 1821 εκατό Τούρκοι από τη φρουρά του Ρίου εισήλθαν στην Πάτρα και άρχισαν να διαπράττουν φόνους και λεηλασίες. Στη συνέχεια αναζήτησαν το σπίτι του πρόκριτου Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Το βρήκαν άδειο και αφού σκότωσαν τον φύλακα το πυρπόλησαν. Τότε ανέλαβε δράση ο Καρατζάς, που ανήκε στο περιβάλλον του Παπαδιαμαντόπουλου. Διαπνεόμενος από επαναστατικό πνεύμα και βοηθούμενος από τους Βασίλειο Λιβαδά και Νικόλαο Γερακάρη, κατόρθωσε να αποκρούσει τους εισβολείς και να τους αναγκάσει να καταφύγουν στο φρούριο της Πάτρας. Τρεις ημέρες αργότερα, οι προύχοντες της Αχαΐας με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό εισήλθαν στην Πάτρα και σχημάτισαν το «Αχαϊκόν Διευθυντήριον» χωρίς την παρουσία του Καρατζά, ο οποίος, προφανώς, θεωρήθηκε παρακατιανός, αν και είχε καταθέσει στο πεδίο της μάχης τα στρατιωτικά του προσόντα.
Ο παραγκωνισμός του Καρατζά αναπτέρωσε το ηθικό των Τούρκων, οι οποίοι με τον ερχομό του Γιουσούφ Πασά ανάγκασαν του Έλληνες επαναστάτες να λύσουν την πολιορκία της Πάτρας (3 Απριλίου 1821). Λίγες ημέρες αργότερα, το στρατόπεδο των επαναστατών αναδιοργανώθηκε και στον Καρατζά ανατέθηκε η φύλαξη της στρατηγικής θέσης Ζωνιτάδα. Παράλληλα, ο Καρατζάς πραγματοποιούσε νυχτερινές επιθέσεις στην Πάτρα, αποσπώντας λάφυρα και σκορπώντας τον τρόμο στους Τούρκους. Γράφει σχετικά ο Παλαιών Πατρών Γερμανός:
Ο Καρατζάς τους επροξένει φρίκην, επειδή όχι μόνον εις το πεδίον του πολέμου εδείκνυε την ανδρείαν του και την στρατηγική του επιδεξιότητα, αλλά δια νυκτός εισήρχετο συνεχώς εις την πόλιν με ολίγους στρατιώτας, ήρπαζεν αιχμαλώτους και εφόνευεν εξ αυτών, εχαλούσε τους μύλους και ενί λόγω τους έβλαπτε καιρίως.
Στις 15 Ιουλίου 1821 οι Τούρκοι κατέλαβαν τη Μονή της Παναγίας της Γηροκομίτισσας (Μονή του Γηροκομείου, όπως είναι πιο γνωστή), στους πρόποδες του Παναχαϊκού. Ο Καρατζάς με 300 άνδρες επεχείρησε την ανακατάληψή της με τη βοήθεια του ρουμελιώτη οπλαρχηγού Θοδωράκη Γρίβα. Την 1η Αυγούστου άρχισε την επίθεση με μεγάλες απώλειες για τους Τούρκους, που είχαν πάνω από 100 νεκρούς. Στις 6 Αυγούστου οι Τούρκοι ενισχύθηκαν από τον ίδιο τον Γιουσούφ Πασά, αλλά την επομένη ο Καρατζάς με τους άνδρες του κατόρθωσε να καταλάβει τη Μονή, αφού προξένησε μεγάλη φθορά στο στρατόπεδο των Τούρκων.
Η μεγάλη επιτυχία του Καρατζά προκάλεσε τον φθόνο κάποιων οπλαρχηγών, με τους οποίους δεν είχε καλές σχέσεις, επειδή εθεωρείτο άνθρωπος των προκρίτων. Εκτός αυτού, οι αδελφοί Κουμανιώτη (Χρυσανθακόπουλος το πραγματικό όνομα της οικογένειας από το Κούμανι Αχαΐας), πίστευαν ότι ο Καρατζάς ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο του αδελφού τους Σταμάτη κατά τις συγκρούσεις με τους Τούρκους στις 23 Μαρτίου 1821 στην Πάτρα. Ο Σταμάτης Κουμανιώτης είχε βρεθεί χτυπημένος πισώπλατα, προφανώς από απροσεξία των συμπολεμιστών του. Αλλά η υποψία και συκοφαντία οργίαζαν τότε μεταξύ των Ελλήνων, όπως παρατηρεί ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως».
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και οι πρόκριτοι δεν έκαναν και πολλά πράγματα για να αποφευχθεί η εμφύλια σύγκρουση. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1821, ο Θάνος Κουμανιώτης περίμενε τον Καρατζά στη Μονή Ομπλού, στα νοτιοανατολικά της Πάτρας επί του ομωνύμου όρους. Μόλις ο Καρατζάς πέρασε τη σιδερένια πύλη του μοναστηριού και ήλθε αντιμέτωπος με τον Κουμανιώτη και τους άνδρες του άρχισε να χορεύει με τα οπίσθιά του γυρισμένα προς αυτούς και γενικά να κινείται με τρόπο χλευαστικό για να τους πειράξει και να τους δείξει ότι περιφρονεί τις απειλές τους. Οι άνδρες του Κουμανιώτη εξεμάνησαν κι ένας από αυτούς, ονόματι Τσαλαμηδάς, τον πυροβόλησε πισώπλατα και τον σκότωσε.
Η δολοφονία Καρατζά είχε διαλυτική επίδραση στο αχαϊκό στρατόπεδο κι έπληξε την ενότητα των αγωνιστών για μεγάλο χρονικό διάστημα».

Μοιρασμένοι ρόλοι

«Θα στηρίξουμε την επιχειρηματικότητα με κάθε κίνητρο»... Η δέσμευση αυτή του Κυρ. Μητσοτάκη κατά τις συναντήσεις του με τους «κοινωνικούς εταίρους», δηλαδή τους βιομηχάνους, τους μεγαλοξενοδόχους, τους μεγαλεμπόρους και τη διορισμένη συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ, μόνο ως απειλή ακούγεται στα αυτιά της εργατικής τάξης και του λαού.
Οι κυβερνητικές δεσμεύσεις, όπως και οι πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της, δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία. Η διευκόλυνση των ομίλων να ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους με κάθε τρόπο και τα «κίνητρα για επενδύσεις» διαπνέουν κάθε νόμο, κάθε τροπολογία, κάθε «δέσμευση» και της νέας κυβέρνησης προς τους «εταίρους», εργοδότες και αυλικούς συνδικαλιστές τους. Κι αυτά μαζί με την ένταση της καταστολής, το χτύπημα στα συνδικάτα, ώστε πιο εύκολα να ξεδιπλώνεται η αντεργατική επίθεση.
Σε τι δεσμεύονται οι «εταίροι», μαζί και η διορισμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ; Οτι θα κάνει ο καθένας ό,τι του αναλογεί, για να βελτιωθεί το «επενδυτικό κλίμα» και να επιταχυνθεί η ανάπτυξη. Η δέσμευση αυτή όμως σημαίνει προσήλωση στην επίθεση διαρκείας σε βάρος των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών.
Είναι χαρακτηριστικά τα εξής δύο παραδείγματα: Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, που προχτές έσφιγγε το χέρι του Κυρ. Μητσοτάκη περιχαρής για τη συνεργασία τους, δήλωνε αμέσως μετά τις εκλογές ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη υλοποιήσει το 60% των αξιώσεων των βιομηχάνων. Η υλοποίηση του υπόλοιπου 40% και πάνω απ' αυτό είναι υπόθεση της νέας κυβέρνησης και της συνεργασίας της με τους «κοινωνικούς εταίρους»...
Οπως και ο πρόεδρος των βιομηχάνων της Β. Ελλάδας, που είχαν μάλιστα προνομιακές σχέσεις με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αρκέστηκε να θυμίσει στον πρωθυπουργό ότι το θεσμικό πλαίσιο για τις «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες», δηλαδή τις περιοχές που το κεφάλαιο μπορεί να απολαμβάνει «έξτρα» φορολογικά προνόμια και να παραβιάζει «νόμιμα» ακόμα και αυτήν την άθλια «εργατική» νομοθεσία, είναι ήδη έτοιμο από την προηγούμενη κυβέρνηση, κι αυτό που μένει είναι η εφαρμογή του!
Ετσι διαμορφώνεται το «φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον». Ενα περιβάλλον - θερμοκήπιο για την ένταση της εκμετάλλευσης, για το στράγγισμα του λαϊκού εισοδήματος, για το μαζικό ξεσπίτωμα λαϊκών νοικοκυριών, ώστε να επανέλθει η «κανονικότητα» και στο τραπεζικό σύστημα, να στηριχτεί η «ανάπτυξη».
Την «ανάπτυξη για όλους», που διαφημίζει λοιπόν ο Κυρ. Μητσοτάκης, μαζί με τους «κοινωνικούς εταίρους», τη ζουν ήδη στο πετσί τους οι εκατοντάδες χιλιάδες ελαστικά απασχολούμενοι σε κλάδους όπως ο τουρισμός, οι χιλιάδες άνεργοι, οι εργαζόμενοι στη μαθητεία, οι ενοικιαζόμενοι εργάτες σε μεγάλες επιχειρήσεις, οι φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι και αγρότες που δεν βλέπουν φως στο τούνελ.
Σήμερα οι εργαζόμενοι έχουν περισσότερες αποδείξεις για να πειστούν ότι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από αυτή την ανάπτυξη, που υπηρετεί και προωθεί με μοιρασμένους ρόλους ο «εταιρισμός» κυβέρνησης - επιχειρηματιών - συνδικαλιστικής μαφίας. Σήμερα δεν χωρούν άλλες μειωμένες απαιτήσεις, δεν μπορεί ο εργαζόμενος, ο νέος και η νέα να αρκούνται στο «ας έχουμε μια δουλίτσα», κακοπληρωμένη και ανασφάλιστη, δεν μπορεί να υπάρχει άλλη ανοχή στην περιπλάνηση ανάμεσα στην ανεργία, στα επιδόματα της ακραίας φτώχειας και στη μερική απασχόληση.
Τώρα πρέπει να οργανωθεί η απάντηση στην αντιλαϊκή κλιμάκωση. Το δρόμο δείχνουν οι εργατικές κινητοποιήσεις ενάντια στις νέες αντιδραστικές αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο και στις Συλλογικές Συμβάσεις, ενάντια στις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και την πολιτική της «απελευθέρωσης», που αυξάνει τα κέρδη των μονοπωλίων και βυθίζει στην ενεργειακή φτώχεια χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, ενάντια στις φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, στην παράδοση του περιβάλλοντος στις ορέξεις των επιχειρηματικών ομίλων.
Ο δρόμος επομένως είναι ένας: Οργάνωση της αντεπίθεσης, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Μέσα απ' αυτόν το δρόμο μπορούν να μπουν εμπόδια και στα σχέδια της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των συνδικαλιστών τους. Να οργανωθούν μαζικά, αποφασιστικά, ανυποχώρητα η διεκδίκηση όλων των απωλειών, η κατάργηση του αντεργατικού πλαισίου, η πάλη για τις λαϊκές ανάγκες.

Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις...

Προϋπόθεση της ανάπτυξης για τα κέρδη είναι η πρέσα διαρκείας στα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Αυτό το συμπέρασμα επιβεβαιώνεται και στην Ισπανία, από την εξέλιξη των ρυθμών ανάπτυξης, την πορεία των μισθών και την κατάσταση των λαϊκών νοικοκυριών.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, από την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, όλοι οι δείκτες της οικονομίας έχουν βελτιωθεί, το ΑΕΠ έχει αυξηθεί, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι είδαν τα κέρδη τους να αυξάνονται από 440 σε 510 δισ. ευρώ την πενταετία 2013 - 2018. Την ίδια ώρα όμως, ο μέσος ετήσιος μισθός παραμένει χαμηλότερος από τα προ κρίσης επίπεδα και ειδικά στους εργαζόμενους 20 - 35 χρονών οι χρονιάτικες απώλειες φτάνουν τα 1.500 ευρώ.
Οι αυξήσεις στον κατώτερο μισθό, που διαφήμισε η κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών, καθόλου δεν αντέστρεψαν την τάση καθήλωσης των μισθών, αφού και στην Ισπανία η ζούγκλα της αγοράς εργασίας και η ευελιξία εξαφανίζουν ακόμα και τα ελάχιστα ψίχουλα που πέφτουν για τους εργαζόμενους από το τραπέζι της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Για παράδειγμα, σε μεγάλο ποσοστό, οι Ισπανοί εργαζόμενοι υπογράφουν συμφωνίες για απασχόληση με την ώρα, ή κάποιες μέρες τη βδομάδα ή το μήνα, κάνοντας δύο ή και παραπάνω κακοπληρωμένες δουλειές, που δεν τους φτάνουν ούτε για τα απαραίτητα. Ετσι, με βάση τα επίσημα στοιχεία αυξάνονται οι φτωχοί εργαζόμενοι, που φτάνουν το 13,8%, ενώ το 46% των ανέργων (που είναι σταθερά πάνω από 2,6 εκατομμύρια) και το 12,8% των συνταξιούχων διαβιούν σε συνθήκες φτώχειας. Κι όλα αυτά στην τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης...

* * *

Τα στοιχεία αυτά, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζουν πολύ τα αντίστοιχα για την ελληνική οικονομία, όπου παρά την ανάκαμψη, ο μέσος μεικτός μισθός παραμένει μειωμένος κατά 25% σε σχέση με το 2011, η ευελιξία στην αγορά εργασίας «σπάει κόκαλα» και διευρύνεται με νόμους όλων των κυβερνήσεων, «αγγίζοντας» έναν στους τρεις σημερινούς εργαζόμενους και έξι στις δέκα νέες θέσεις εργασίας, ενώ ο μέσος μεικτός μισθός στη μερική απασχόληση είναι μόλις 400 ευρώ, που σημαίνει περίπου 335 ευρώ καθαρά ή 13 ευρώ μεροκάματο!
Δεν είναι όμως μόνο αυτή η «ομοιότητα» με την πραγματικότητα που ζουν οι εργαζόμενοι και ο λαός στη χώρα μας. Στην Ισπανία είναι επίσης ανεπτυγμένος ο κλάδος του Τουρισμού, με έσοδα πάνω από 137 δισ. ευρώ και με συνεισφορά της τάξης του 11,7% στο ΑΕΠ. Φέτος, μάλιστα, οι εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ταξιδίων και Τουρισμού (WTTC) προβλέπουν για την Ισπανία άνοδο των εσόδων κατά 40 δισ. ευρώ σε σχέση με το περσινό έτος, σπάζοντας εκ νέου τα ρεκόρ. Την ίδια ώρα, όμως, σύμφωνα με την ισπανική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, στις μεγαλύτερες τουριστικές ζώνες της χώρας κατατάσσονται οι περισσότερες περιοχές με το μικρότερο κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων τους.
Συνολικά, οι επτά από τις 15 περιοχές με το κατώτατο μέσο επίπεδο εισοδήματος βρίσκονται σε ζώνες με υψηλή τουριστική επισκεψιμότητα. Ενδεικτικά, στις τελευταίες θέσεις του μέσου κατά κεφαλήν εισοδήματος βρίσκονται οι πόλεις Τορεβιέχα (Αλικάντε) και Μαρμπέγια (Μάλαγα), δύο από τις πιο τουριστικές ζώνες της χώρας. Στην πρώτη, το μέσο ετήσιο εισόδημα είναι 7.276 ευρώ, σχεδόν 1.000 ευρώ κάτω και από το εθνικό όριο της φτώχειας (8.208 ευρώ), και η ανεργία στο 18%, ενώ στη δεύτερη το μέσο ετήσιο εισόδημα μόλις ξεπερνά το εθνικό όριο της φτώχειας, με 8.236 ευρώ και την ανεργία στο 17%. Στη συγκεκριμένη περιοχή, το 85% των εργαζομένων απασχολούνται στην παροχή υπηρεσιών και τον τουρισμό.

* * *

Οσο για τις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται εξαιτίας του τουρισμού, αυτές είναι δουλειές περιστασιακές, με χαμηλές αποδοχές και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς ασφάλιση, θυμίζοντας πολύ τις αντίστοιχες συνθήκες γαλέρας για τους εργαζόμενους στη λεγόμενη «βιομηχανία του τουρισμού» στην Ελλάδα, που είναι βέβαια κανόνας και όχι εξαίρεση σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις σε ολόκληρη την ΕΕ.
Οποια πέτρα της «ανάπτυξης» κι αν σηκώσει κανείς στην καπιταλιστική ΕΕ και σε όλο τον κόσμο, θα βρει από κάτω διαλυμένες εργασιακές σχέσεις και ασφαλιστικά δικαιώματα, καθηλωμένους μισθούς και ένα πολυπλόκαμο σύστημα από μέτρα στήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που συνθλίβουν τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού, είτε κυβερνούν νεοφιλελεύθεροι, είτε σοσιαλδημοκράτες, είτε ευρωσκεπτικιστές, είτε αριστεροί, με όλους τους πιθανούς μεταξύ τους συνδυασμούς.
Γι' αυτό επείγει στην Ελλάδα και παντού να δυναμώσει η διεκδίκηση σύγχρονων όρων ζωής και δουλειάς, με σημαία τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Ο δρόμος για τη λαϊκή ευημερία δεν περνάει μέσα από τη στήριξη του σχεδιασμού του κεφαλαίου, για ανάπτυξη στην υπηρεσία του μεγαλύτερου κέρδους, αλλά μέσα από την πάλη για την ανατροπή αυτού του σχεδιασμού, της ίδιας της εξουσίας του κεφαλαίου, για μια διαφορετική οργάνωση της οικονομίας, προς όφελος της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.

Ε. Μ.