«Απλές νοικοκυρές» και αρραβωνιαστικές οι χρυσαυγίτισσες...

 

ΔΙΚΗ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

  Πηγή: Eurokinissi

Ως μια δήθεν «απλή αγανακτισμένη κάτοικος» του Αγίου Παντελεήμονα εμφανίστηκε, κατά την απολογία της στη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, η χρυσαυγίτισσα Θέμις Σκορδέλη και προχώρησε σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα περί «λαθρομεταναστών», «εστιών βρώμας και δυσωδίας», «υγειονομικής βόμβας», «βίαιων εποικισμών» και «αντικατάστασης πληθυσμού» στον Αγ. Παντελεήμονα, αποκαλύπτοντας το ποιόν της.

Η επικεφαλής του τάγματος εφόδου της ναζιστικής οργάνωσης στον Αγ. Παντελεήμονα, υποψήφια βουλευτής το 2012 με τη ΧΑ και υποψήφια δημοτική σύμβουλος της «Ελληνικής Αυγής» το 2014, ισχυρίστηκε πως ουδέποτε προπηλάκισε κάποιον, αν και έχει καταδικαστεί (για ηθική αυτουργία) μαζί με άλλα δύο φασιστοειδή για το μαχαίρωμα Αφγανών το Σεπτέμβρη του 2011 στην περιοχή, έχει επίσης καταδικαστεί μαζί με άλλους χρυσαυγίτες για την επίθεση σε κλιμάκιο του συνδυασμού «Ελεύθερη Αττική» το 2010, ενώ με δημόσια ανάρτησή της επέχαιρε για την επίθεση από την ομάδα τραμπούκων χρυσαυγιτών που υπέστη η δικηγόρος Ευ. Κουνιάκη (από την ομάδα των συνηγόρων της Πολιτικής Αγωγής) και φυσικά αποκαλύπτει την ταυτότητα των δραστών.


Ο... πλούσιος «βίος και πολιτεία» της εν λόγω χρυσαυγίτισσας περιλαμβάνει ακόμα πρωταγωνιστικούς ρόλους στις εγκληματικές δράσεις της οργάνωσης στον Αγ. Παντελεήμονα, φωτογραφικά ντοκουμέντα και με την παρουσία της στην ΤΟ Νίκαιας με χρυσαυγίτες βουλευτές. Μαρτυρίες την τοποθετούν επικεφαλής μαζί με τον Παναγιώταρο, σε ομάδες που «το βράδυ έκαναν επιθέσεις σε αλλοδαπούς». Πρωτοστατούσε στα κανάλια ως εκπρόσωπος δήθεν των κατοίκων της περιοχής, επειδή, όπως είπε στο δικαστήριο, είχε ευχέρεια λόγου... 
Πρωτοστάτησε επίσης με τάγμα εφόδου της στο κάψιμο χώρου λατρείας μεταναστών στην πλατεία Αττικής το 2010, όπου επιχείρησαν να τους κάψουν ζωντανούς, πετώντας πανιά βουτηγμένα σε πετρέλαιο.

Είναι ενδεικτικό ότι για τον «προβιβασμό» της σε σημαίνον στέλεχος της ναζιστικής οργάνωσης -αφού τα πιστεύω της ήταν «Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια» και «ανήκε στη ΝΔ», όπως είπε στο δικαστήριο- ο ίδιος ο Ν. Μιχαλολιάκος «μου έκανε την τιμή». Για το χαρακτηρισμό των μεταναστών ως «κατσαρίδων» κατά τη συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας, εκφώνησε ένα ακατάληπτο λογύδριο. Αρνήθηκε δε ότι είχε σχέσεις με τον τότε διοικητή του ΑΤ Αγ. Παντελεήμονα, Αθ. Σκάρα, παρότι στο σπίτι του είχε βρεθεί σημείωμα με το ονοματεπώνυμό της.

Μέλος του πενταμελούς... αλλά δεν ήξερε τίποτα

Νωρίτερα, η Θεώνη Σκαρπέλη προσπάθησε να εμφανιστεί στην απολογία της ως μια... καλή νοικοκυρά και υποστηρίκτρια του συζύγου της, πυρηνάρχη της ΤΟ Νίκαιας Γ. Πατέλη. Η εν λόγω χρυσαυγίτισσα, μέλος του πενταμελούς στον πυρήνα της Νίκαιας (ενός πενταμελούς που ήταν όμως τετραμελές, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά από την ίδια, γιατί το πέμπτο άτομο ήταν... αγνώστου ταυτότητος - όπως έχει προκύψει, ο Ρουπακιάς ήταν το πέμπτο μέλος), αρνήθηκε τα περί «μετώπου γυναικών». Ισχυρίστηκε ότι δεν πήγαινε σε πολλές δράσεις της Χρυσής Αυγής, γιατί ασχολιόταν με το σπίτι και αρνήθηκε ότι ήταν μέλος της ναζιστικής οργάνωσης, λέγοντας πως «δεν μου είπε κανείς ότι είμαι μέλος της Χρυσής Αυγής». Η εν λόγω εμπλέκεται στη δολοφονία Φύσσα, καθώς κατηγορείται ότι βοήθησε να εξαφανίσει ο χρυσαυγίτης δολοφόνος Ρουπακιάς πράγματα που τον ενοχοποιούσαν από το σπίτι του. Μετά τη δολοφονία, τα ξημερώματα, μίλησε με τη γυναίκα του Ρουπακιά, Μικελάτου, 6-7 φορές, όπως έχει αποδειχθεί από τις τηλεφωνικές κλήσεις.

Ισχυρίστηκε ότι δεν είχε πολλά πάρε - δώσε με τον Ρουπακιά, «σχεδόν δεν τον ήξερε», τον χαρακτήρισε δε «υποστηρικτή που ήθελε να βοηθήσει», όπως και άλλοι. Ισχυρίστηκε επίσης ότι δεν γνώριζε τίποτα για τη δολοφονία Φύσσα, καθώς ενημερώθηκε την επόμενη μέρα, ακόμα ότι δεν ήξερε τη γυναίκα του Ρουπακιά - «είναι ζήτημα αν είχαμε μιλήσει κάποιες φορές στο τηλέφωνο», «δεν μίλησα μαζί της μετά τη δολοφονία, παρά μόνο μία φορά, την επόμενη». Όταν της επισημάνθηκε από το δικαστήριο το πλήθος κλήσεων μετά τη δολοφονία, ανέφερε το κορυφαίο: Ότι μπορεί να το σήκωνε και να μιλούσε ενώ κοιμόταν και να μη θυμάται... Παρά τα λεγόμενά της, υπάρχουν φωτογραφίες με την παρουσία της σε δράσεις της ναζιστικής οργάνωσης. Χαρακτηριστικές οι φωτογραφίες της στην ΤΟ Νίκαιας με τον Πατέλη και με τα άλλα μέλη του πενταμελούς, τους Καζαντζόγλου και Τσακανίκα αλλά -«έκπληξη»- και τον Ρουπακιά. Υπάρχουν επίσης φωτογραφίες της με όλους αυτούς και με τη Μικελάτου...

Να σημειωθεί επίσης ότι η Σκαρπέλη υποστήριξε με τη σειρά της τη γραμμή Πατέλη και λοιπών, για τα περιβόητα τρικάκια το βράδυ της δολοφονίας Φύσσα και απέφυγε να απαντήσει για το ποιος πήρε τηλέφωνο τον Ι. Λαγό εκείνο το βράδυ.

Με «εντολή του ανωτέρου» της

Χρέη «γραμματειακής υποστήριξης» στον Λαγό στα κεντρικά της Μεσογείων, εκτελούσε η πρώην αρραβωνιαστικιά του, Νικόλ Μπενέκη, σύμφωνα με τα όσα ισχυρίστηκε. Η χρυσαυγίτισσα υποστήριξε ότι είχε «μόνο επαγγελματική σχέση» με τη Χρυσή Αυγή και απλώς εκφωνούσε τις ομιλίες που έγραφε ο Λαγός όταν εκείνος δεν μπορούσε, γιατί «ήταν εντολή του ανώτερου μου». Μάλιστα, όπως είπε, στο πρόσωπο το δικό της «έβλεπαν τον Λαγό και ήξεραν ότι ήμουν σε σχέση μαζί του». Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι ψήφιζε ΝΔ πριν γνωρίσει τον Λαγό, αλλά και μετά το χωρισμό τους. Για το «μέτωπο γυναικών», υποστήριξε ότι «δεν υπήρξε ποτέ σαν θεσμικό όργανο», αν και φωτογραφικό υλικό καταδεικνύει το αντίθετο.

Υπάρχουν επίσης φωτογραφικά ντοκουμέντα της εν λόγω, μαζί με χρυσαυγίτες βουλευτές και τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο, από την «επίσκεψη» χρυσαυγιτών στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας. Στην ομάδα που ήταν επικεφαλής η Μπενέκη, μάλιστα, βρισκόταν και ο Καζαντζόγλου, τον οποίον δεν ήξερε, όπως είπε όταν ρωτήθηκε από το δικαστήριο, χαρακτηρίζοντάς τον έναν «από τους νεαρούς που κάθισε έξω από το νοσοκομείο»... Στην εν λόγω «ανθρωπιστική δράση», όπως την αποκάλεσε, συμμετείχαν η γυναίκα του Ρουπακιά, Μικελάτου, η Σκαρπέλη, κ.ά. Οι χρυσαυγίτες εισέβαλαν στο νοσοκομείο και έκαναν ελέγχους για αλλοδαπές νοσοκόμες. Έτσι, τα περί αστέγων στο προαύλιο του Κρατικού Νίκαιας, στους οποίους πήγαν να δώσουν τρόφιμα, δεν έπεισαν το δικαστήριο. «Μήπως πήγατε για άλλο λόγο εκεί;», ρωτήθηκε χαρακτηριστικά.

Ενδεικτικό ανάμεσα στα μηνύματα που έστελνε στον Λαγό, είναι αυτό όπου τον χαρακτηρίζει «ναζί μου», παρότι η ίδια ισχυρίστηκε ότι δεν πίστευε «σε αυτά που έλεγε η Χρυσή Αυγή». Να τονιστεί ότι τα μηνύματα ανάμεσα σε Μπενέκη και Λαγό για την επίθεση στο «Συνεργείο» ανήκουν σε μια σειρά μηνυμάτων, που επιβεβαιώνουν τον καθοδηγητικό και συντονιστικό ρόλο, καθώς και τη φυσική παρουσία του Λαγού στην επίθεση. Επιπλέον, παρά τα όσα υποστήριξε η Μπενέκη στο δικαστήριο, τα μηνύματα επιβεβαιώνουν το πώς δρούσαν τα τάγματα εφόδου και τον οργανωμένο χαρακτήρα των επιθέσεων.

Όσο για τις φωτογραφίες της με όπλα, υποστήριξε πως πρόκειται για το υπηρεσιακό όπλο του αδελφού της, που είναι αστυνομικός στην Ασφάλεια στη ΓΑΔΑ και για την καραμπίνα του, τα οποία διαθέτει νόμιμα, λέγοντας ότι προέρχεται από σόι αστυνομικών και είναι εξοικειωμένη με τα όπλα. Μάλιστα, ισχυρίστηκε ότι οι φωτογραφίες βγήκαν «για πλάκα», προκαλώντας την αντίδραση του δικαστηρίου.

• Ας σημειωθεί ότι ύστερα από σχετική ένσταση, το δικαστήριο αποφάσισε να μην επιτραπεί στους συνηγόρους της Πολιτικής Αγωγής να υποβάλουν στο εξής ερωτήσεις στους κατηγορούμενους. Η απόφαση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη μέχρι σήμερα πρακτική που ακολουθήθηκε από το δικαστήριο και αν τελικά ισχύσει, ενόψει μάλιστα των επερχόμενων απολογιών των κατηγορουμένων της ηγεσίας της ΧΑ, θα δυσχεράνει την ανεύρεση της αλήθειας, στην οποία συμβάλει η Πολιτική Αγωγή.

902gr

Στο κυνήγι του «πράσινου» κέρδους

Η ξαφνική «ζέση» διεθνών αστικών ΜΜΕ για την προβολή των κινητοποιήσεων για το κλίμα δεν πηγάζει από «αυθόρμητο» ενδιαφέρον των καπιταλιστών για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Πάει χέρι χέρι με μία καλολαδωμένη «βιομηχανία» που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες γύρω από το υπαρκτό πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Πίσω από το «ενδιαφέρον» των πολυεθνικών κρύβεται το νέο «χρυσωρυχείο» της «πράσινης οικονομίας», ως διέξοδος για τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια, σε μια περίοδο μάλιστα που η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι αναιμική και γίνεται λόγος ήδη για την επόμενη κρίση. Το αμερικανικό δίκτυο «Bloomberg» από το Μάρτη του 2013 αποκάλυπτε πως επενδυτές σε γνωστές χρηματοπιστωτικές εταιρείες, όπως η «Morgan Stanley» και η «Goldman Sachs», που διαχειρίζονται αμύθητα κεφάλαια παγκοσμίως, «σπρώχνουν» επενδύσεις στις ΑΠΕ και στα βιοκαύσιμα, κυνηγώντας «πιο καυτά κέρδη».

* * *

Από τη σκοπιά αυτή δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι χιλιάδες επιχειρηματικοί όμιλοι σε όλο τον κόσμο, και πολλαπλάσιοι οργανισμοί και ιδρύματα που χρηματοδοτούνται έμμεσα ή άμεσα απ' αυτούς, στηρίζουν τις κινητοποιήσεις για το κλίμα. Σύμφωνα με στοιχεία των διοργανωτών, τις κινητοποιήσεις των προηγούμενων ημερών σε όλο τον πλανήτη συνέδραμαν 3.024 επιχειρήσεις, παίρνοντας μάλιστα και μέτρα διευκόλυνσης της συμμετοχής των εργαζομένων τους σε αυτές. Εξίσου σημαντικό ρόλο στη μαζικότητα των κινητοποιήσεων φαίνεται ότι έπαιξαν 820 οργανώσεις της «κοινωνίας των πολιτών» (ΜΚΟ και διάφορα «ευαγή» ιδρύματα, χρηματοδοτούμενα άμεσα ή έμμεσα από μεγάλα μονοπώλια), αλλά και 7.371 ιστοσελίδες σχετικές με το κλίμα και το περιβάλλον. Κομβικής σημασίας για την κινητοποίηση του κόσμου και ιδιαίτερα της νεολαίας ήταν επίσης η παρέμβαση συνδικαλιστικών οργανώσεων, κομμάτων, αλλά και της Εκκλησίας σε διάφορες χώρες, για να μη μιλήσουμε για το επίσημο κράτος, το οποίο - κυρίως μέσα από τα σχολεία - ανέλαβε σε πολλές περιπτώσεις ρόλο οργανωτή της συμμετοχής των μαθητών.

* * *

Μέσα από αυτό το πρίσμα χρειάζεται να αντιμετωπίσει κανείς και τα ερωτήματα για την υπερπροβολή της 17χρονης Σουηδέζας ακτιβίστριας Γκρέτα Τούνμπεργκ, που δημοσιεύματα τη συνδέουν με δοκιμασμένους μάνατζερ (Ιγκμαρ Ρέντχογκ, της ΜΚΟ «We Don't Have Time») οι οποίοι ακουμπούν στις «πλάτες» δισεκατομμυριούχων (Σουηδοί μεγαλοεπενδυτές Ντέιβιντ Ολσεν και Γκούσταβ Στένμπεκ). Στο σύνολό τους, οι κινητοποιήσεις για το κλίμα συγκλίνουν στην ανάγκη της «πράσινης ανάπτυξης» μέσω ενός «Πράσινου New Deal», αλλάζοντας σε τομείς της οικονομίας το ενεργειακό μείγμα σε βάρος πιο παραδοσιακών μορφών Ενέργειας, όπως το πετρέλαιο, ο λιγνίτης κ.ά. Αναζητώντας νέα πεδία κερδοφόρων επενδύσεων, μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι παρουσιάζουν την «πράσινη ανάπτυξη» ως απάντηση τάχα στην κλιματική αλλαγή, αποσιωπώντας ότι όσο μένει το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους (ό,τι χρώμα κι αν έχει) δεν μπορεί να δοθεί απάντηση προς όφελος της προστασίας του περιβάλλοντος και της ζωής από φυσικές καταστροφές. Αντίθετα, σε όλες τις εκδοχές του ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής είναι παράγοντας επιβαρυντικός για το περιβάλλον και συνιστά μόνιμη απειλή για την ασφάλεια, ακόμα και για τη ζωή των ανθρώπων.

* * *

Δεν είναι όμως αυτή η μοναδική πλευρά που σχετίζεται με την αξιοποίηση της κλιματικής αλλαγής από τα μονοπώλια. Το ίδιο το φαινόμενο, που στην εξέλιξή του επιδρά καθοριστικά η επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τη δράση του κεφαλαίου, αξιοποιείται πολύμορφα από τους θύτες για να ενισχύσουν την κερδοφορία τους. Τα μονοπώλια φτάνουν στο σημείο να επενδύουν ακόμα και στον ανθρώπινο πόνο ή στις μεγάλες καταστροφές που προκαλούν οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής! Για παράδειγμα, η νεοϋορκέζικη εταιρεία KKR & Co, που «επενδύει» σε ακραία καιρικά φαινόμενα, αγόρασε πριν από έξι χρόνια τη «Nephila Capital Ltd» από τη Βερμούδα, που εμπορεύεται παράγωγα και αξιόγραφα σε ακραία καιρικά φαινόμενα, πλημμύρες, καταστροφικούς τυφώνες κ.λπ.! Η δε χρηματοπιστωτική επενδυτική εταιρεία υψηλού ρίσκου «Water Asset Management LLC», επίσης από τη Ν. Υόρκη, αγοράζει δικαιώματα διαχείρισης υδάτινων πόρων, στη λογική πως μακροπρόθεσμα το νερό θα αντιμετωπίζεται ως «ιδιωτικό περιουσιακό στοιχείο»!

* * *

Από την άλλη, υπάρχουν και «επενδυτές» που αδημονούν κυριολεκτικά για το λιώσιμο των πάγων στη Γροιλανδία, όπως η μεταλλευτική εταιρεία «Nuna Minerals A/S», που ποντάρει σε πλούσια κοιτάσματα, ανεκμετάλλευτα ακόμη, σπάνιων γαιών και χρυσού στη νότια Γροιλανδία, εκεί όπου μέχρι πρότινος υπήρχαν παγετώνες. Μεταλλευτικές εταιρείες της Δανίας μόνο μεταξύ 2010 και 2011 αύξησαν κατά 75% τις επενδύσεις σε περιοχές της Γροιλανδίας που έμεναν «ανεκμετάλλευτες» λόγω παγετώνων... Εκθέσεις του ΟΗΕ τις οποίες επικαλείται το «Bloomnberg» εκτιμούν ότι μέχρι το 2030 θα χρειαστούν νέες υποδομές λόγω κλιματικής αλλαγής, αξίας άνω των 130 δισ. δολαρίων! Την πληροφορία αυτή έχει αξιοποιήσει η ολλανδική εταιρεία «Arcadis NV», που εδώ και χρόνια προσφέρει υπηρεσίες εκσυγχρονισμού αντιπλημμυρικών υποδομών και έχει συνεργαστεί με τους δήμους αμερικανικών μεγαλουπόλεων που έχουν πληγεί από τυφώνες, όπως η Ν. Υόρκη μετά τον τυφώνα «Σάντι» και η Ν. Ορλεάνη μετά τον καταστροφικό τυφώνα «Κατρίνα».

* * *

Από το πάρτι «αξιοποίησης» της κλιματικής αλλαγής δεν λείπουν πολυεθνικές - μεγαθήρια που ξεπλένουν μέσω μάρκετινγκ καταστροφικά περιβαλλοντικά εγκλήματα, όπως οι BP, «ExxonMobil», «DuPoint», «General Electric», η μεγάλη διεθνής εταιρεία ξυλεμπορίας «International Paper» και η πιο νέα «πράσινη» εταιρεία βιοκαυσίμων «Archer Daniels Midland», οι οποίες, έναντι υποτροφιών σε πανεπιστήμια ή καλοπληρωμένες εκστρατείες διαφήμισης και «ενημέρωσης», εμφανίζονται ως χορηγοί «ερευνών» για το κλίμα και την προστασία του περιβάλλοντος! Ο διαθλαστικός φακός της καπιταλιστικής κερδοφορίας θολώνει το δίκαιο ενδιαφέρον και την ανησυχία εκατομμυρίων ανθρώπων - ιδιαίτερα της νεολαίας - για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, αξιοποιώντας τα στους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε μεγάλα μονοπώλια και ιμπεριαλιστικά κράτη. Γι' αυτό χρειάζεται αυτή η ανησυχία να μπολιαστεί με την προοπτική της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, που θα έχει στο επίκεντρο τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη.

Δ. Ο.

Το ταμείο

Το «ταμείο» που κάνουν κυβέρνηση και αστικά επιτελεία από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ πρέπει να γίνει από την εντελώς ανάποδη σκοπιά για το λαό, σε ό,τι αφορά τόσο την «έκρηξη επενδύσεων» που διαφημίζουν όσο και την αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στην περιοχή.
Παραμονές του «Στρατηγικού Διαλόγου» με τις ΗΠΑ στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός έδωσε το στίγμα των επιδιώξεων της κυβέρνησης να «τρέξει» ακόμα πιο γρήγορα το σχέδιο της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» στα Βαλκάνια, με τη δέσμευση ότι εγγυάται την πλήρη υλοποίηση της ΝΑΤΟικής συμφωνίας με τη Β. Μακεδονία και την «ευρωπαϊκή προοπτική» της Αλβανίας.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά «έσπασε και το ρόδι» στις συναντήσεις Ελληνα πρωθυπουργού με την ηγεσία του προτεκτοράτου του Κοσόβου, δηλώνοντας αμέσως μετά ότι θα στηρίξει το αποτέλεσμα των συνομιλιών με τη Σερβία, εκεί δηλαδή που οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί θέτουν ανοιχτά το ενδεχόμενο αλλαγής συνόρων, που θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για ολόκληρη την περιοχή.
Αντίστοιχα, μόνο για εφησυχασμό δεν προσφέρεται η συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο, όπου επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά η επικίνδυνη εμπλοκή των ελληνοτουρκικών σχέσεων και του Κυπριακού στα γρανάζια των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και σχεδίων στην περιοχή, όπου η Ελλάδα διεκδικεί να αναβαθμίσει τη συμμετοχή της, παίζοντας και το ρόλο «διαύλου» ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και την Τουρκία.
Οσο για το τι σημαίνει σε αυτές τις συνθήκες η «ψήφος εμπιστοσύνης» των ΗΠΑ στην Ελλάδα, δεν έχει κανείς παρά να δει τη μετατροπή της μισής και πλέον χώρας σε δολοφονική βάση εφόρμησης, με την «ανανέωση» της Συμφωνίας για τις βάσεις, που συζητιέται σε λίγες μέρες στο πλαίσιο του «Στρατηγικού Διαλόγου» με τις ΗΠΑ, παρουσία και του Αμερικανού ΥΠΕΞ.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος: Στις συναντήσεις με τα «funds» και τους «επενδυτές», ο πρωθυπουργός δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει τα «ατού» για την προσέλκυση επενδύσεων, που δεν είναι άλλα από τη συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, των μέτρων στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Μια ματιά στα «μεγάλα projects» και τις «ευκαιρίες» που διαφήμισε, δίνει την πραγματική διάσταση για το τι έχει να περιμένει ο λαός. Για παράδειγμα, τα σχέδια για Ελλάδα - «κόμβο» συνδυασμένων μεταφορών και logistics σηματοδοτούν για τους εργαζόμενους τα γκέτο των «ειδικών οικονομικών ζωνών», επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, υποδομές με κριτήριο την κερδοφορία και τους στόχους του κεφαλαίου, που χρυσοπληρώνει ο λαός και βρίσκονται απέναντι στις δικές του ανάγκες.
Αλλά και τα καλέσματα στα «πράσινα» αρπακτικά και τους ενεργειακούς ομίλους να επενδύσουν στην Ελλάδα, πάνε χέρι χέρι με την πολιτική της παραπέρα «απελευθέρωσης» στην Ενέργεια, που για το λαό σημαίνει ενεργειακή φτώχεια, σάρωμα εργασιακών δικαιωμάτων, μεγάλες περιβαλλοντικές συνέπειες και υπονόμευση των δυνατοτήτων της χώρας, που στο πλαίσιο μιας άλλης εξουσίας και οικονομίας θα μπορούσαν να καλύπτουν και με το παραπάνω πάμφθηνα τις ανάγκες του λαού. Και να μην ξεχνάμε βέβαια το βαθύτερο χώσιμο στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Απέναντι σε όλα αυτά, ο «καημός» του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι ο πρωθυπουργός δεν είδε τον Τραμπ (!) και ότι «η επίσκεψη ήταν απροετοίμαστη», δίνοντας παράλληλα «συγχαρητήρια» στον «Μητσοτάκη εξωτερικού» που υπερασπίστηκε τη ΝΑΤΟική Συμφωνία των Πρεσπών.
Επιβεβαιώνεται και απ' αυτήν τη σκοπιά η ταύτιση των αστικών κομμάτων σε ό,τι αφορά τους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης. Με αυτούς τους στόχους, την αστική τάξη και τα κόμματά της είναι που πρέπει να συγκρουστούν οι εργαζόμενοι, ο λαός. Οχι περιμένοντας μάταια τι θα βγει από τις επαφές «υψηλού επιπέδου» των κυβερνήσεων και των καπιταλιστών, αλλά αντίθετα μπαίνοντας ορμητικά στον αγώνα ενάντια στην εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, στον αγώνα για τα δικά τους συμφέροντα και την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών.

Οταν η Ιστορία γίνεται σιωπή...

Οταν η Ιστορία γίνεται σιωπή, τότε λαλούν οι ανιστόρητοι. «Οι κομμουνιστές σκότωσαν Ελληνες», αποφάνθηκε αλαζονικά ένας νεόκοπος - αλλά παλιάς κοπής - πολιτικός. Προσπάθησα εις μάτην να καταλάβω το νόημα της φράσης αυτής. Αδύνατον να κατανοηθεί μια τέτοια φράση. Μέχρι να συνέλθω από την αδυναμία μου αυτή να καταλάβω τις νέες τάσεις της Ιστορίας, έφαγα μία ακόμα κεραμίδα. Τετρακόσια εκατομμύρια, διάβασα σε ένα άλλο κείμενο, ήταν οι φόνοι που διέπραξαν ο Στάλιν, ο Πολ Ποτ, ο Μάο Τσε Τουνγκ και οι ανά τον κόσμο κομμουνιστές! Τρόμαξα. «Πού το πάνε;» αναρωτήθηκα.

Και τώρα έρχεται και το Ευρωκοινοβούλιο με ένα κατάπτυστο αντικομμουνιστικό ψήφισμα που γυρίζει ανάποδα την Ιστορία. Με 535 ψήφους η Ευρωβουλή ενέκρινε το διαβόητο ψήφισμα με το οποίο ο κομμουνισμός εξισώνεται με τον ναζισμό και νομιμοποιείται η εξαπόλυση διώξεων εναντίον όλων εκείνων που αναφέρονται στο κομμουνιστικό κίνημα. Το βδελυρό αυτό ψήφισμα κατατέθηκε από τις πολιτικές ομάδες ενός ευρύτατου φάσματος, από τη Δεξιά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών, και τους Φιλελεύθερους, μέχρι τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες.
Ετσι, όπως και ο λαός μας λέει, «και κερατάς και δαρμένος». Η Σοβιετική Ενωση, με τους τόσους νεκρούς και τις τόσες ηρωικές μάχες, αντί να υμνείται ως πρωτοπόρα δύναμη στον αντιφασιστικό αγώνα κατηγορείται και ως δήθεν συνεργάτιδα του Χίτλερ! Σαν να ξεκίνησε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος από το Σύμφωνο Μόλοτοφ - Ρίμπεντροπ. Πρωτοφανής παραχάραξη της Ιστορίας, πρωτοφανής ύβρις για έναν λαό που έδωσε τόσους νεκρούς στον αγώνα κατά του φασισμού και έσωσε την Ευρώπη από τον φασιστικό εφιάλτη. Η Ευρωβουλή επιχειρεί το ξέπλυμα της ναζιστικής φαιάς πανούκλας, ασελγώντας στη μνήμη των τριάντα εκατομμυρίων Σοβιετικών που έδωσαν τη ζωή τους για το γκρέμισμα του ναζισμού.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι βέβαια ούτε ο ανιστόρητος πολιτικάντης ή κάποιοι ανόητοι αντιγραφείς που διαβάζουν την Ιστορία του κόσμου ανάποδα. Ούτε καν αυτοί που νομίζουν ότι η Ιστορία γράφεται με διοικητικές αποφάσεις. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Το πρόβλημα είναι τι κρύβεται πίσω από αυτούς και ποιοι κινούν τα νήματα. Είναι η γιγαντιαία επιχείρηση του «ιστορικού αναθεωρητισμού», την οποία ξεκίνησαν Γερμανοί ιστορικοί ήδη από τη δεκαετία του '60, τη συνέχισαν επαξίως Γάλλοι, Αγγλοι, Αμερικανοί και εσχάτως προστέθηκαν και οι ημέτεροι ιστορικοί, και μάλιστα «προοδευτικοί», με τις «ακριβείς» καταμετρήσεις σκοτωμένων από την ΟΠΛΑ αφενός, τους ταγματασφαλίτες και λοιπούς δοσίλογους αφετέρου. Θα εξισώσουν, λοιπόν, τα θύματα της Εθνικής Αντίστασης με τα θύματα των συνεργατών των Γερμανών, των δοσίλογων;

Αυτή η βίαιη επιχείρηση αναθεώρησης της Ιστορίας διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα, στην οποία συμμετέχουν πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί και άλλοι. Ψήγματα αυτής της επιχείρησης φτάνουν και στη δημοσιότητα από αστοχίες... Μόνο ψήγματα, καθώς η δουλειά είναι οργανωμένη και καλά στημένη. Μάλιστα το γενναιόδωρο ίδρυμα Σόρος προσφέρθηκε να χρηματοδοτήσει τη συγγραφή των «νέων» βιβλίων Ιστορίας! Ποιοι άραγε θα τα έγραφαν; Προφανώς οι καθηγητάδες που κάθε χρόνο ταξιδεύουν στην Αμερική για σεμινάρια. Και είναι γνωστοί αυτοί, όπως γνωστές είναι και οι απόψεις τους.

Στόχος ο συμψηφισμός των εγκλημάτων. Η θεωρία των «δύο άκρων», δηλαδή ο κόκκινος και ο μαύρος φασισμός, η μαύρη και η κόκκινη τρομοκρατία! Οι κατασκευαστές αυτού του αναθεωρητισμού γνωρίζουν πολύ καλά ότι το παρελθόν νοηματοδοτεί το παρόν και στο παρόν επινοείται το μέλλον, όχι όμως γραμμικά και νομοτελειακά. Στη μεταμοντέρνα εποχή, που εδράζεται αποκλειστικά στο παρόν, δεν μπορεί να επιβιώνει μια ζώσα Ιστορία, ένα παρελθόν δηλαδή που κάτι ακόμη μπορεί να προσκομίσει στο παρόν. Ετσι, λοιπόν, οι διαχειριστές του παρόντος ανακατασκευάζουν το παρελθόν, αυθαιρέτως αλλά αληθοφανώς, ώστε να συνάδει και να συνηγορεί προς τη χρεία του παρόντος.

Γιατί; Προφανές. Παρά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και παρά τη σημερινή αδυναμία των κομμουνιστικών κομμάτων, το καπιταλιστικό σύστημα δεν αισθάνεται ακόμα ασφαλές. Παρά τις πρόσκαιρες νίκες της αντεπανάστασης διατηρούνται ακόμη κάποιες σκιές του παρελθόντος του, με δυναμογόνα φωτοστέφανα που τον συντηρούν ως ιστορική προσμονή που οι λαοί μπορεί να την επικαιροποιήσουν ξανά. Το φάντασμα δηλαδή εξακολουθεί να πλανιέται πάνω από την Ευρώπη και τον κόσμο. Πρέπει, λοιπόν, το παρελθόν να εξορκιστεί ανέκκλητα και οριστικά, να μην ταράξει ξανά τις συνειδήσεις των ανθρώπων και να τους εμπνεύσει παραδείγματα. Τρέμουν τη δύναμη του λαού. Τρέμουν τον γίγαντα, μήπως και ξυπνήσει.

Το αντικομμουνιστικό ψήφισμα - σκουπίδι του Ευρωκοινοβουλίου με τις ανιστόρητες αθλιότητες που αναπαράγει έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη ματωμένη Ιστορία του Κόκκινου Στρατού. Ερχεται σε αντίθεση με την ίδια την Ιστορία, που δεν μπορεί να παραγράψει το επαίσχυντο Σύμφωνο του Μονάχου το 1938 ανάμεσα σε Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία και τη χιτλερική Γερμανία. Αυτό που παρέδωσε την Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ. Ερχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα που βροντοφωνάζει ότι ο φασισμός είναι το αναγκαίο στήριγμα του κεφαλαίου, όταν οι κοινοβουλευτικές του μάσκες πέφτουν.

Ερχεται σε αντίθεση με τα αισθήματα του λαού μας, που ανεξάρτητα αν υποστηρίζουν ή όχι όλες τις επιλογές του ΚΚΕ, δεν αμφισβητούν τους ανιδιοτελείς αγώνες του για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων. Ερχεται σε αντίθεση με τα φωτεινά πρόσωπα των νέων που αντικρίσαμε λίγες μέρες πριν στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Αυτά τα πρόσωπα, πρόσωπα του αύριο, πρόσωπα του αγώνα, διαβεβαιώνουν ότι η Ιστορία δεν παραχαράσσεται με διοικητικά μέτρα και εφήμερα, συγκυριακά ψηφίσματα, αλλά γράφεται από τους λαούς και υπογράφεται με θυσίες και αίμα.
Τίποτα άλλο δεν αξίζει το μεταμοντέρνο αυτό παραλήρημα, παρά μόνο μια μικρή παράφραση σε κάποια λόγια του Αρη: «Εμείς δεν ξεπορτίζουμε τα κεφάλαιά μας, που δεν έχουμε, από τη χώρα, εμείς παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ. Δεν θα πάμε πουθενά. Και ας μη μας χάρισε ένα χάδι ως τώρα. Πάντα εδώ θα γυρνάμε, από πείσμα και τρέλα θα ζούμε σε τούτη τη γειτονιά, ώσπου να βρούμε νερό, γιατί ανήκουμε εδώ»...

Σπύρος ΤΖΟΚΑΣ
Πανεπιστημιακός - Συγγραφέας

«Όλα τα παιδιά να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση!»

Από iraklis3

«Άρθρο 28
1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα του παιδιού στην εκπαίδευση και, ιδιαίτερα, για να επιτευχθεί η άσκηση του δικαιώματος αυτού προοδευτικά και στη βάση της ισότητας των ευκαιριών: α) Καθιστούν τη στοιχειώδη εκπαίδευση υποχρεωτική και δωρεάν για όλους.»

Το απόσπασμα αυτό από την Παγκόσμια Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού, όπως ψηφίστηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1989 και έγινε νόμος του Ελληνικού κράτους το 1990, άνοιγε το ψήφισμα της Γ.Σ. του Συλλόγου Γονέων του 27ου Δημοτικού Σχολείου Ιωαννίνων το 2016. Τότε, η εκπαίδευση των παιδιών που χαρακτηρίζονται «πρόσφυγες» στη χώρα μας μόλις ξεκινούσε.
Κι ενώ η πολιτεία είναι αυτή που θα έπρεπε να εξασφαλίζει σε όλα τα παιδιά την εγγραφή και φοίτησή τους στο σχολείο, σεβόμενη τον νόμο του κράτους και τη Διεθνή Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, είναι τελικά εκείνη που τους τη στερεί με τον πιο βίαιο τρόπο.
Τρία χρόνια μετά, γινόμαστε μάρτυρες σκηνών με πάνοπλους αστυνομικούς να οδηγούν γυναίκες με βρέφη στην αγκαλιά αλλά και ολόκληρες οικογένειες προσφύγων σε κλούβες που θα τις μεταφέρουν από το κέντρο της Αθήνας προς άγνωστη κατεύθυνση. Βλέπουμε μαθητές που είχαν γίνει μέλη της σχολικής κοινότητας της περιοχής όπου διέμεναν να εκτοπίζονται για ακόμη μια φορά, χωρίς να το επιλέξουν και χωρίς να ξέρουν πόσες φορές ακόμα θα χρειαστεί να το υποστούν αυτό.
Έχουμε υποχρέωση ως κοινωνία να μεριμνούμε ώστε όλα τα παιδιά να έχουν πρόσβαση στη γνώση και τη μόρφωση. Να έχουν ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον που θα τα βοηθήσει να κοινωνικοποιηθούν και να ενταχθούν με όσο το δυνατόν καλύτερους όρους στην κοινωνία μας.
Η μόρφωση και η αλληλεγγύη είναι τα βασικά μέσα που θα οδηγήσουν τους λαούς σε μια ειρηνική και ανθρώπινη συμβίωση.
Το ΔΣ του Συλλόγου Γονέων 27ου Δημοτικού Σχολείου Ιωαννίνων

Νίκη των εργαζομένων στα Market In – «Τα βάλαμε “με θεούς και δαίμονες” και δικαιωθήκαμε για ακόμη μια φορά»

 

30-09-2019

Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος! Η πίεση κι η επιμονή των εργαζόμενων μέσα από το ταξικό σωματείο τους έδωσε αποτελέσματα, αφού με νέα απόφαση δικαστηρίου, πρέπει από αύριο να επιστρέψουν στη δουλειά, στην αλυσίδα Market In, και να πληρωθούν όλα τα δεδουλeυμένα τους.

Κατιούσα

 

Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος! Συνεχίζεται ο αγώνας ο 11 εργαζόμενων της Market In, που εδώ και δυο χρόνια έγινε γνωστός στα Γιάννενα και πανελλαδικά (Δείτε εδώ όλες τις σχετικές αναρτήσεις της Κατιούσα). Η πίεση κι η επιμονή των εργαζόμενων μέσα από το ταξικό σωματείο τους έδωσε αποτελέσματα, αφού με νέα απόφαση δικαστηρίου, πρέπει από αύριο να επιστρέψουν στη δουλειά, στην αλυσίδα Market In, και να πληρωθούν όλα τα δεδουλeυμένα τους.

Οι εργαζόμενοι  της Market In αντιμετώπισαν την εχθρότητα του κράτους και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που δεν δίστασε να στείλει ΜΑΤ, να κάνει συλλήψεις και μηνύσεις, αλλά και την πρωτόγνωρης αγριότητας επίθεση από τραμπούκους, μπράβους της νύχτας που επιστράτευσε η εργοδοσία για να σπάσουν τον αγώνα τους.


«Ακόμη και τα αστικά δικαστήρια αναγνωρίζουν στους 11 εργαζόμενους ότι είναι εργαζόμενοι της “Market In”, πρέπει να γυρίσουν στη δουλειά και να πληρωθούν για τα προηγούμενα χρόνια», σημειώνει το Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Λοιπών Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ν. Ιωαννίνων, τονίζοντας ότι «Την απόφαση στα Market In την επιβάλαμε όλοι μαζί!». Υπενθυμίζεται ότι να επιστρέψουν στη δουλειά τους ζητούσε και η προσωρινή απόφαση δικαστηρίου.

Ακολουθεί η ανακοίνωση του Σωματείου:

«Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Ο αγώνας των 11 συναδέλφων μας είναι γνωστός στα Γιάννενα, αλλά και πανελλαδικά, αφού είναι ένας αγώνας που συνεχίζεται εδώ και 2 χρόνια. Γιατί δόθηκε από το σύνολο του Σωματείου Ι/Υ, μαζί με το Εργατικό Κέντρο, τους μικρούς αυτοαπασχολούμενους, τη γειτονιά, τη νεολαία, που έγινε υπόθεση πολλών εργαζόμενων από κάθε κλάδο.

Αγκαλιάστηκε από ακόμη περισσότερο κόσμο εξαιτίας της εχθρότητας του αστικού κράτους και της τότε κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ που δεν δίστασε να στείλει ΜΑΤ, να κάνει συλλήψεις και μηνύσεις. Δέχτηκε πλατύτερη αλληλεγγύη από την πόλη μετά και την πρωτόγνωρης αγριότητας επίθεση από τραμπούκους, μπράβους της νύχτας που επιστράτευσε η εργοδοσία για να χτυπήσουν τους εργαζόμενους.
Τα βάλαμε “με θεούς και δαίμονες” και δικαιωθήκαμε για ακόμη μια φορά 

Ακόμη και τα αστικά δικαστήρια αναγνωρίζουν στους 11 εργαζόμενους ότι είναι εργαζόμενοι της “Market In”, πρέπει να γυρίσουν στη δουλειά και να πληρωθούν για τα προηγούμενα χρόνια.

Η δικαστική απόφαση επιβλήθηκε από τους αγώνες μας:

• Γιατί δεν τα βάλαμε μόνο με την εργοδοσία “Market In”, αλλά με το σύνολο των εργοδοτών στα Γιάννενα και πανελλαδικά.
• Γιατί δεν φοβηθήκαμε να τα βάλουμε με το ίδιο το κράτος, την κυβέρνησή τους και τους μηχανισμούς καταστολής.
• Γιατί δεν ήταν ένας αγώνας από 11 για τους 11, αλλά από όλους τους εργαζόμενους για όλους τους εργαζόμενους του κλάδου και τις οικογένειές μας.
• Γιατί ήταν ένας αγώνας που έβαλε στο προσκήνιο τις πραγματικές μας ανάγκες, όχι μόνο για να παρθούν πίσω οι 11 εργαζόμενοι, αλλά να παρθούν πίσω οι δουλειές τους με δικαιώματα, ενάντια σε ωράρια-λάστιχο, απληρωσιά, εντατικοποίηση.

Τέτοιους αγώνες φοβούνται η εργοδοσία και οι κυβερνήσεις τους. Γι’ αυτό παίρνουν τα μέτρα τους και με το νέο πολυνομοσχέδιο που φέρνει η ΝΔ επιχειρεί να χτυπήσει την οργάνωση των εργαζομένων, να βάλει τα σωματεία στον πάγο και τους εργαζόμενους στον καναπέ. Δεν θα τους περάσει. Χρέος κάθε εργαζόμενου είναι με πείσμα να υπερασπιστούμε το σωματείο μας, να το δυναμώσουμε, να συμμετέχουμε σε συλλογικές διαδικασίες.

Συνεχίζουμε

Συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο μέχρι να μπουν οι εργαζόμενοι στις δουλειές τους, να τους αποδοθούν τα δεδουλευμένα. Να πάρουν το μήνυμα όλοι οι εργοδότες της πόλης.

Καλούμε κάθε συνάδελφο να οργανωθεί στο Σωματείο, να ακολουθήσει αυτόν το δρόμο, της οργάνωσης, της πάλης, κόντρα στην ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία.

Απαιτούμε εδώ και τώρα:

• Να γυρίσουν στη δουλειά τους οι 11 εργαζόμενοι του “Market In”.
• Να πάρουν όλα τα δεδουλευμένα τους έως σήμερα».

ΕΣΣΔ: Εφαρμόζοντας το 1929 (!) το πενθήμερο…

Από Αλέκος Χατζηκώστας

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, και γενικότερα στον καπιταλιστικό κόσμο, οι εργασιακές σχέσεις (οκτάωρο, υπερωρίες, όρια συνταξιοδότησης) και τα όποια εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα στην εργασία, τα οποία κατακτήθηκαν με αγώνες, θυσίες και αίμα καταργούνται, από τις αστικές τάξεις και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους.
Ταυτόχρονα δυναμώνει κάθε είδους προσπάθεια συκοφάντησης του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, των επιτευγμάτων του και σε επίπεδο εργασιακών σχέσεων ως αποτέλεσμα της κατάργησης ανθρώπου- από άνθρωπο. Η πραγματικότητα όμως είναι «πεισματάρικη» και κυρίως τελείως διαφορετική…
Στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ (30/9/1929 σελ. 4) διαβάζουμε την παρακάτω είδης, χωρίς περαιτέρω σχολιασμό:
« Μόσχα. 29 Σεπτεμβρίου. (Πρακτ. Τας).- Το Κεντρικόν Συμβούλιον των Συνδικάτων των Εργατών και το Επιτροπάτον της Εργασίας απεφάνθησαν υπέρ της πενθημέρου εβδομάδος, εις την οποίαν η πέμπτη ημέρα θα είναι αφιερωμένη εις την ανάπαυσιν.
Όλαι αι ημέραι αναπαύσεως αίτινες συμπίπτουν με θρησκευτικάς εορτάς καταργούνται . Αι επιχειρήσεις όλαι θα εργάζωνται αδιαλείπτως καθ’ όλην την διάρκειαν του έτους, εξαιρέσει των πέντε επαναστατικών εορτών, της 22ας Ιανουαρίου ημέρας του θανάτου του Λένιν και της σφαγής των εργατών εν Πετροπόλει, την 9ην Ιανουαρίου 1908.
Επίσης την 1ην και 2αν Μαϊου και την 7ην και 8ην Νοεμβρίου. Υπολογίζεται ότι δια της νέας εβδομάδας της αδιαλείπτου εργασίας η παραγωγή θα αυξηθή κατά 20 %.
Από της Τρίτης, 1ης Οκτωβρίου, θα εισαχθή εις τας πλείστας των βιομηχανιών το νέον σύστημα.»
Εδώ απλά να σημειώσουμε και τα εξής:
Στις 26 Αυγούστου 1929, το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτροπών της ΕΣΣΔ, κατόπιν εισήγησης του Στάλιν, ενέκρινε ψήφισμα σχετικά με τη μεταφορά επιχειρήσεων και ιδρυμάτων σε συνεχή παραγωγή. Την άνοιξη του 1930 εισήχθη ένα ενιαίο ημερολόγιο παραγωγής.
Από δω και στο εξής, κάθε εβδομάδα αποτελούνταν από πέντε ημέρες, με τις ημέρες να χωρίζονται σε πέντε ομάδες, το όνομά τους από τα χρώματα (κίτρινο, ροζ, κόκκινο, μοβ, πράσινο). Το προσωπικό οποιασδήποτε επιχείρησης χωρίστηκε σε πέντε μέρη από έναν ίσο αριθμό εργαζομένων – και για κάθε μέρος, μια από τις “έγχρωμες” ημέρες που του δόθηκαν έγινε αργία. Δηλαδή, σε γενικές γραμμές, οι επιχειρήσεις εργάζονταν χωρίς λίγες μέρες μακριά – τελικά, κάθε μέρα το 80% των εργαζομένων έπρεπε να εργάζονται, ενώ το 20% αναπαύεται.
Το έτος συνίστατο σε 72 πέντε ημέρες και 360 εργάσιμες ημέρες. Άλλες πέντε μέρες παραχωρήθηκαν για γενικές αργίες: την Ημέρα του Λένιν (για κάποιο λόγο, γιορτάστηκε στις 22 Ιανουαρίου, την ημέρα μετά το θάνατο, αντί για τα γενέθλια του ηγέτη), δύο Εργατικές Ημέρες (1 και 2 Μαΐου) Νοεμβρίου Στα ημερολόγια αυτές τις μέρες σημειώθηκαν κόκκινα αστέρια.
Επίσημα, η μεταρρύθμιση του ημερολογίου εισήχθη από την 1η Ιανουαρίου 1930, αλλά στην πραγματικότητα πολλές επιχειρήσεις άλλαξαν σε συνεχή πενθήμερη εβδομάδα πριν από το χρονοδιάγραμμα – από την 1η Οκτωβρίου 1929.

Αντικομμουνισμός με proficiency – Σκίτσο εξίσωσης Χίτλερ – Στάλιν στην αγγλόφωνη έκδοση της Καθημερινής

  

28-09-2019

Αν μη τι άλλο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Ελλάδα που τολμά και καινοτομεί, φιλοδοξώντας να μετατρέψει τον αντικομμουνισμό σε εξαγώγιμο προϊόν. 

Κατιούσα

 

Φαίνεται πως οι ναυαρχίδες των αστικών ΜΜΕ στην Ελλάδα δυσκολεύονται εξαιρετικά να χωνέψουν την “ιδιαιτερότητα” της Ελλάδας σε σχέση με τη μη αποδοχή του κατάπτυστου ψηφίσματος της ΕΕ, που καθιστούσε “συνυπεύθυνη” την ΕΣΣΔ για το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Μετά την ιερή οργή του Πρετεντέρη που μόνο δύο Έλληνες ευρωβουλευτές υπερψήφισαν το ανοσιούργημα, καθώς και την αντιπαράθεση Δοξιάδη – Κυμπουρόπουλου περί “ασπόνδυλων του λευκού”, δε θα μπορούσε να λάβει θέση και η “Καθημερινή” του συγκροτήματος Αλαφούζου, το οποίο πρωταγωνιστεί με τα όλα του τα ΜΜΕ στην προώθηση της θεωρίας των δύο άκρων εδώ και χρόνια.
Αφού λοιπόν δημοσιεύτηκαν δύο σημειώματα του γνωστού και μη εξαιρετέου Τάκη Θεοδωρόπουλου – ναι, αυτού που έχει ως μέγιστο καμάρι του ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν λευκί Ευρωπαίοι άνδρες – , όπου κατακεραυνώθηκε στο πρώτο συνολικά η στάση της πλειονότητας των γαλάζιων ευρωβουλευτών και στο δεύτερο νουθετήθηκε η Μαρία Σπυράκη, ως μοναδική ανοιχά καταψηφίσασα, η εκλαϊκευση προχώρησε ένα βήμα παραπάνω, με στόχο και το … διεθνές κοινό.

Έτσι λοιπόν, στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (δεν ξέρουμε αν την ώρα που δημοσιεύονται οι γραμμές αυτές, έχει αναρτηθεί και στην ελληνική, όπου δεν κατορθώσαμε να το εντοπίσουμε), ανέβηκε σκίτσο του Ηλία Μακρή όπου σε άπταιστη αγγλική, η εφημερίδα – παντιέρα του φιλελευθερισμού εν Ελλάδα μας κάνει λιανά πόσο κακό πράγμα είναι οι “ολοκληρωτισμοί”, που αντιπροσωπεύουν ο ναζισμός και ο κομμουνισμός.



Βλέπουμε λοιπόν έναν κύριο μπροστά σε δύο γιγάντια πορτραίτα των Στάλιν και Χίτλερ, που διερωτάται αν “κομμουνισμός και ναζισμός είναι το ίδιο πράγμα”. 
Μάλιστα, για όσους δε σακουλεύονται τα υψηλά νοήματα και τους συμβολισμούς, ο Στάλιν βρίσκεται σε κατακόκκινο και ο Χίτλερ σε κατάμαυρο κάδρο. Ω του θαύματος, ο κύριος λαμβάνει απάντηση από τα πορτραίτα, με το Σοβιετικό ηγέτη ν’ απαντά: “Όχι, είναι δυο απόλυτα αντίθετες ιδεολογίες” και το ναζί δικτάτορα να “συμπληρώνει”: “Το μόνο κοινό στοιχείο είναι η εκρίζωση οτιδήποτε διαφορετικού!”. Το μόνο διαφορετικό που εκρίζωσε βέβαια ο κομμουνισμός ήταν η φύτρα που πέταξε το Χίτλερ και τους ομοίους του φονιάδες, κάτι που φαίνεται πως δεν κάθεται πολύ καλά στο σκιτσογράφο και τα αφεντικά του, που ζητούν και διεθνή αναγνώριση για τις φιλότιμες προσπάθειες να “ξεβλαχέψουν” την τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης και να την ευθυγραμμίσουν πλήρως με τις αξίες του κοινού μας σπιτιού, της ΕΕ.

Αν μη τι άλλο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Ελλάδα που τολμά και καινοτομεί, φιλοδοξώντας να μετατρέψει τον αντικομμουνισμό σε εξαγώγιμο προϊόν.

Ο Μπιλ Σάνκλι και η κόκκινη δύναμη που θα ζήλευε ο Μάο

Βασίλης Κρίτσας

Πώς μπορεί ένας προπονητής που δε συνδέθηκε με κανένα από τα έξι ευρωπαϊκά κύπελλα της Λίβερπουλ να θεωρείται η μεγαλύτερη προσωπικότητα στην ιστορία του συλλόγου;
H απάντηση είναι ότι ο Μπιλ Σάνκλι ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία των κόκκινων, στρώνοντας το έδαφος για την εποχή της κυριαρχίας τους – αυτό που στη δική μας διάλεκτο θα λέγαμε – ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε.
Γεννήθηκε στις 2 Σεπτέμβρη του 1913 στο Γκλένμπακ της Σκωτίας, σε μια οικογένεια ανθρακωρύχων. Πέρασε τα καλύτερα ποδοσφαιρικά του χρόνια στην Πρέστον – την αρχαιότερη πρωταθλήτρια Αγγλίας, με την οποία κέρδισε ένα Κύπελλο. Αναγκάστηκε να διακόψει την καριέρα του λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να κολλήσει λίγα ακόμα ένσημα μεταπολεμικά και ν’ ανοίξει το κεφάλαιο του προπονητή στη ζωή του.
Οι πιο σημαντικοί σταθμοί στο ξεκίνημά του ήταν η Καρλάιλ και η Γκρίσμπι, ως τα τέλη του του ‘59μ που καλείται να αναλάβει τη Λίβερπουλ. Οι κόκκινοι τότε βολόδερναν στη δεύτερη κατηγορία, κάπου στη μέση της βαθμολογίας, νοσταλγώντας περασμένα μεγαλεία και χωρίς να μπορούν να φανταστούν τη συνέχεια. Το ’62 κέρδισαν την άνοδο στα μεγάλα σαλόνια και δύο χρόνια αργότερα ήταν ξανά πρωταθλητές, μετά από 17 χρόνια ανομβρίας. Ακολούθησε το πρώτο Κύπελλο για τους κόκκινους, ένα ακόμα πρωτάθλημα το ’66, ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός που χάθηκε από τη Μπορούσια Ντόρτμουντ, η επιστροφή και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο το ’72 εναντίον της Γκλάντμπαχ, το πρωτάθλημα την ίδια χρονιά και άλλο ένα Κύπελλο ως επίλογος το ’74.
Κι ύστερα ο Σάνκλι ένιωσε πως κουράστηκε και αποσύρθηκε αθόρυβα, γιατί το ποδόσφαιρο δεν ήταν το παν στη ζωή, κι ας έγινε γνωστός για την περίφημη φράση πως το «ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, αλλά κάτι πολύ παραπάνω» – την οποία προσπάθησε αργότερα να ανασκευάσει κάπως ή να τη διευκρινίσει, λέγοντας ότι οι ποδοσφαιριστές κερδίζουν λεφτά παίζοντας, γι’ αυτό πρέπει να δουν πολύ σοβαρά αυτό που κάνουν. Γι’ αυτό πάντως,  η μπάλα ήταν η ζωή του – και δεν άντεξε πολλά χρόνια, αφού αποχώρησε απ’ τους πάγκους – και το Άνφιλντ το δεύτερο σπίτι του, σε βαθμό που να το δηλώνει ως τόπο κατοικίας του σε μια υπηρεσία.
15 χρόνια μετά την έλευσή του στο Άνφιλντ, η Λίβερπουλ είχε αλλάξει επίπεδο κι έκανε πρωταθλητισμό. Ο δικός του στόχος ήταν να κάνει την ομάδα του αήττητη, που θα χρειάζονταν εξωγήινοι για να τη νικήσουν και ο Μάο θα ζήλευε την επίδειξη της δικής του κόκκινης δύναμης -εξάλλου επί των ημερών του άρχισαν οι κόκκινοι να έχουν ολοκόκκινες εμφανίσεις. Κάτι που κατάφεραν οι διάδοχοί του (Πέισλι, Φάγκαν) την αμέσως επόμενη δεκαετία, οδηγώντας την σε 4 κύπελλα Πρωταθλητριών απ’ το ’77 ως το ’84, κι έναν ακόμα τελικό στο Χέιζελ, που ανέκοψε με τραγικό τρόπο την πορεία της.
Ο Σάνκλι έφυγε απ’ τη ζωή τον Σεπτέμβρη του ’81, βυθίζοντας στο πένθος την πόλη, όσο μεσουρανούσε η κόκκινη αυτοκρατορία. Οι οπαδοί τον τίμησαν με κάθε πιθανό τρόπο (συγκινητικό λεπτό σιγής, συνθήματα σε ένα ολόκληρο ημίχρονο κτλ), ενώ το ’97 στήθηκε έξω απ’ το Άνφιλντ το άγαλμά του με την επιγραφή: he made people happy. Ο λόγος που τον λάτρευαν όμως δεν ήταν απλώς τα αγωνιστικά του κατορθώματα ή ότι έθεσε τις βάσεις του κόκκινου μύθου. Ο Σάνκλι ήταν δικός τους, ένας από αυτούς, που μιλούσε στους οπαδούς πριν από κάθε αγώνα, τους θεωρούσε τη φωνή – σήμα κατατεθέν της πόλης, (αυτούς κι όχι τους Μπιτλς) κι έλεγε στους παίκτες του πως πρέπει να νιώθουν προνομιούχοι που παίζουν γι’ αυτό το κοινό, ενώ δε θεωρούσε πίεση τον πρωταθλητισμό:

Πίεση είναι το να δουλεύεις σε ορυχείο. Πίεση είναι το να μην έχεις καθόλου δουλειά. Πίεση είναι το να προσπαθείς να αποφύγεις τον υποβιβασμό λαμβάνοντας ως αμοιβή 50 σελίνια τη βδομάδα. Πίεση δεν είναι το Κύπελλο Πρωταθλητριών, το Πρωτάθλημα ή ο τελικός του Κυπέλλου. Αυτά είναι η ανταμοιβή, η επιβράβευση.

Παράλληλα, ζητούσε απ’ τους παίχτες του στο πούλμαν της αποστολής να διαβάζουν βιβλία αντί να παίζουν χαρτιά, ενώ επισκεπτόταν μαζί τους ορφανοτροφεία και νοσοκομεία για να συνειδητοποιήσουν πόσο τυχεροί είναι.
Γιατί το ποδόσφαιρο μπορεί να μην είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, είναι όμως κομμάτι της ζωής κι αλίμονο σε όποιον το ξεχνάει.

Αυτό που κάηκε στη Μόρια τελικά δεν ήταν παιδί αλλά σκυλί…

        

29-09-2019

Ακούγοντας τον πυροσβέστη να κραυγάζει ότι έχει να γυρίσει σε γυναίκα και παιδιά θεωρώντας αναίτια την επίθεση που δέχτηκε το κρατικό πυροσβεστικό όχημα αυτού του κράτους που έχει στοιβάξει τους πρόσφυγες σαν τα ζώα στη Μόρια με απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, αυτού του κράτους που βομβάρδισε μαζί με άλλα κράτη τις χώρες των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς και να στοιβαχτούν σαν βουβάλια στη Μόρια και σ’ άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αυτού του κράτους που μαζί με άλλα κράτη πνίγει πρόσφυγες και προσφυγόπουλα στο Αιγαίο, αυτού του κράτους που ευθύνεται ποικιλοτρόπως για τη σημερινή φωτιά και τους σημερινούς θανάτους, θεωρήσαμε ότι τελικά αυτό που κάηκε ζωντανό στον καταυλισμό δεν ήταν παιδί, αλλά σκυλί…

Ραφαήλ Βασιλειάδης