Οταν ο Πομπέο... εκθέτει τα «παπαγαλάκια» της πρεσβείας

Eurokinissi

Αποκαλυπτικές, μία προς μία, ήταν οι τοποθετήσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μ. Πομπέο, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, για όσους την ίδια ώρα διακινούσαν «με ένα στόμα μια φωνή» τη δηλητηριώδη προπαγάνδα περί «ανταλλαγμάτων» από τη Συμφωνία για τις βάσεις, όπως και συνολικά από την εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ. Ας δούμε λοιπόν πώς ο ίδιος ο Πομπέο... κατέρριψε ένα προς ένα τα παραμύθια που διακίνησαν ξανά με τόση θέρμη τα αστικά επιτελεία και τα κυβερνητικά στελέχη, με σκοπό να στοιχίσουν το λαό στα επικίνδυνα σχέδια.

Μύθος 1ος: Η Ελλάδα με τις συμφωνίες αυτές γίνεται πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή, παίρνει ως «αντάλλαγμα» τη μεγαλύτερη ασφάλεια

 

Για το τι γίνεται η Ελλάδα με τη νέα Συμφωνία με τις ΗΠΑ ο Πομπέο ήταν παραπάνω από ξεκάθαρος: «Εχουμε πολλούς στρατηγικούς στόχους και με την Ελλάδα θα έχουμε μια νέα αμυντική συνεργασία που θα έχει σημασία» για τους στόχους αυτούς, είπε σε συνέντευξή του, σημειώνοντας μάλιστα πως η σχέση αυτή εκτείνεται «δεκαετίες μπροστά», είναι «κάτι βαθύτερο από τα δικαιώματα να έχουμε βάσεις» και «δίνει πολιτικά σήματα που είναι ευρύτερα και βαθύτερα», ανεξάρτητα από τις εναλλαγές των κυβερνήσεων σε ΗΠΑ και Ελλάδα.


Να λοιπόν ποια είναι η ουσία της Συμφωνίας με τις ΗΠΑ, όσο και του «Στρατηγικού Διαλόγου», που δεν μπορούν να κρύψουν ούτε όλα μαζί τα παραμύθια των αστικών επιτελείων: Η κυβέρνηση προσφέρει «γη, αέρα και νερό», βάσεις από την Αλεξανδρούπολη έως τη Θεσσαλία και την Κρήτη, αναλαμβάνει κάθε λογής βρώμικες αποστολές για τους «στρατηγικούς στόχους» των ΗΠΑ στην περιοχή.

Αλλά μήπως έτσι, όπως ισχυρίζονται τα επιτελεία της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, παίρνουμε όλοι μαζί ως βασικό αντάλλαγμα την «έξτρα ασφάλεια» και τις «αμερικανικές πλάτες», αφού όπως π.χ. έλεγε ο υπουργός Αμυνας, οι βάσεις της Ελλάδας γίνονται και βάσεις των Αμερικανών και «όλοι αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό»;

Για όσους «δεν αντιλαμβάνονται» τι σημαίνει αυτό, ο Πομπέο φρόντισε να κάνει λιανά αυτά τα «οφέλη»: «Η Ελλάδα», είπε στην ίδια συνέντευξη, «επωφελείται από τη στενή σχέση ανάμεσα στις Ενοπλες Δυνάμεις μας, τους κοινούς κανόνες αντίληψης και επιχειρήσεων (...) που θα μας βοηθήσουν σε περίπτωση που χρειαστεί να αμυνθούμε ή να αποτρέψουμε αποφασισμένους αντιπάλους».

Οι Ενοπλες Δυνάμεις, δηλαδή, μαθαίνουν να πολεμάνε για τις ΗΠΑ και για τους «στρατηγικούς τους στόχους» σε όλη την περιοχή! Και τα αμερικανικά ορμητήρια που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την Ελλάδα, προφανώς γίνονται στόχος των «αποφασισμένων αντιπάλων». Αυτά κι αν αποπνέουν... ασφάλεια και σταθερότητα.

Μύθος 2ος: Δεν πρόκειται για συμφωνίες που στρέφονται κατά κάποιου άλλου

 

Τα αστικά επιτελεία και τα κυβερνητικά στελέχη, «δασκαλεμένα» και στη γνωστή προσπάθεια εφησυχασμού για το τι σημαίνει η παραπέρα εμπλοκή, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν λένε πως τάχα αυτές είναι συμφωνίες διμερείς, πως «δεν στρέφονται εναντίον κάποιου».

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς ανάποδη: Η «αναβάθμιση» στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό σημαίνει πως ο λαός μας μπαίνει απευθείας στο «μάτι του κυκλώνα» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τη μοιρασιά της λείας της Ενέργειας, των δρόμων μεταφοράς της, των αγορών και των «σφαιρών επιρροής».

Κι αν κανείς δεν πιστεύει το... κολλημένο ΚΚΕ, μπορεί να ακούσει τον ίδιο τον Πομπέο.

Στην ομιλία του στο «Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος», είπε επί λέξει: «Είναι συναρπαστικό ότι η ανανέωση των σχέσεών μας φτάνει σε αυτήν τη σημαντική στιγμή. Οπως ο Πρόεδρος Τραμπ είπε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ "ο καιρός μας είναι καιρός μεγάλων ανταγωνισμών, υψηλών ρίσκων και καθαρών επιλογών". Και αυτό αληθεύει τόσο για την Ανατολική Μεσόγειο όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Πάρτε για παράδειγμα τα Βαλκάνια, που παραμένουν μια περιοχή στρατηγικού ανταγωνισμού (...) τη Ρωσία, που υπονομεύει την κυριαρχία των γειτόνων σας, προσπαθεί να καταπνίξει τη θρησκευτική ελευθερία πολλών ορθόδοξων πιστών (...) το Ιράν, που οι τρομοκράτες αντιπρόσωποί του έχουν αποσταθεροποιήσει τη Μ. Ανατολή, μετέτρεψαν τον Λίβανο σε κράτος - "πελάτη" και συνέβαλαν στη δημιουργία της προσφυγικής κρίσης που εξακολουθεί να επιδρά στην Ελλάδα έως σήμερα.

Πάρτε για παράδειγμα την Κίνα, που χρησιμοποιεί οικονομικά μέσα για να εξαναγκάσει χώρες σε ετεροβαρείς συμφωνίες που ωφελούν το Πεκίνο και αφήνουν τους πελάτες στο τέλμα του χρέους (...) τον σφοδρό ανταγωνισμό για τις ενεργειακές πηγές, που μπορεί να προκαλέσει σοβαρή οικονομική και στρατηγική αποσταθεροποίηση στην περιοχή».

Δίνοντας μάλιστα τα συγχαρητήρια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στη σημερινή για την εμπλοκή στα σχέδια αυτά, τόνισε πως «αυτό που είναι εξαιρετικό για καθένα από αυτά, είναι ότι βλέπουμε την Ελλάδα να αναλαμβάνει αυτές τις προκλήσεις, δείχνοντας το δρόμο μπροστά. Εξασφαλίσατε τη Συμφωνία των Πρεσπών. (...) Πήρατε κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την εισβολή της στην Κριμαία και την Ανατολική Ουκρανία. Αρνηθήκατε σε ένα ιρανικό πλοίο γεμάτο πετρέλαιο, πετρέλαιο για τον Ασαντ, να δέσει στα ελληνικά λιμάνια. Και εξετάζετε εξονυχιστικά τα ρίσκα του να επιτρέψετε στην Κίνα να χτίσει τα ευαίσθητα δίκτυα 5G. (...) Διευρύνατε τους δεσμούς με το Ισραήλ για να εξασφαλίσετε τις ενεργειακές προμήθειες. Και αρχίζετε να βλέπετε τον κόσμο ακριβώς όπως τον βλέπουμε εμείς».

Και «προβάλλοντας» στο μέλλον την εμπλοκή αυτή, τόνισε: «Κοιτάξτε, είναι κάπως εγωιστικό. Οι ΗΠΑ χρειάζονται να κρατήσουν την Ελλάδα επιτυχημένη και να βοηθήσουν να εξασφαλιστεί η Ανατολική Μεσόγειος. Γι' αυτό ας συνεχίσουμε τη δουλειά μας για να σταματήσουμε την κακόβουλη ρωσική επιρροή, τόσο στην Ελλάδα, όσο και εντός των συνόρων των γειτόνων σας. Ας συνεχίσουμε να ασκούμε πίεση στο Ιράν, το μεγαλύτερο κράτος - σπόνσορα της τρομοκρατίας, μέχρις ότου το καθεστώς γίνει ένα φυσιολογικό έθνος. Ας πάρουμε στα σοβαρά την ΕΕ, όταν χαρακτηρίζει την Κίνα "συστημικό αντίπαλο". Ας στηρίξουμε την εφαρμογή του νόμου κι ας χτίσουμε συνεργασίες με ελεύθερα έθνη, ώστε να εξάγουμε τις ενεργειακές πηγές με έναν ειρηνικό και συντονισμένο τρόπο».
Αυτή είναι λοιπόν η «πληρωμή» που έχει να περιμένει ο λαός: Ακόμα πιο βαθιά στο βούρκο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ακόμα πιο «μέσα» στο στόχαστρο των ανταγωνιστών των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, παίζοντας τη ζωή του «κορόνα - γράμματα» για τα κέρδη των καπιταλιστών.

Μύθος 3ος: Η αναβάθμιση των σχέσεων με τις ΗΠΑ αποτελεί «ασπίδα» απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα

 

Δυστυχώς για εκείνους, τα παραμύθια που διακινούσαν ότι η Συμφωνία με τους δολοφόνους και οι δηλώσεις Πομπέο αποτελούν τάχα «χαστούκι» στην «απομονωμένη» Τουρκία και «ψήφο εμπιστοσύνης» στο πραγματικά «καλό παιδί» των Αμερικανών στην περιοχή, όπως και εγγύηση για την εφαρμογή του «διεθνούς δικαίου» στην περιοχή, έγιναν θρύψαλα «πριν αλέκτορα φωνήσαι», αφού συνέπεσαν με το «πράσινο φως» των ΗΠΑ στην Τουρκία να εισβάλει στη Συρία, προκαλώντας... μια κάποια αμηχανία στη βρώμικη προπαγάνδα.

Τις ψεύτικες προσδοκίες είχε φροντίσει βέβαια να γειώσει προηγουμένως ο ίδιος ο Πομπέο, ξεκαθαρίζοντας π.χ. σε συνέντευξή του πως η σχέση των ΗΠΑ με την Ελλάδα δεν λειτουργεί σε καμία περίπτωση «ανταγωνιστικά» με την Τουρκία, που «είναι για εμάς ένας σημαντικός εμπορικός εταίρος, σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, (με) σημαντικές στρατιωτικές υποδομές», αφού «κάθε χώρα έχει (...) τις δικές της ευκαιρίες να έχουν καλά αποτελέσματα για το ΝΑΤΟ αλλά (...) και τις ΗΠΑ».
Οσο για τα «αυστηρά μηνύματα» στην άλλη πλευρά του Αιγαίου;

Στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με τον Ν. Δένδια, όσον αφορά τις ενέργειες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο αρκέστηκε να πει ότι «κατανοούμε τους κινδύνους. Γνωρίζουμε τις δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα και δουλεύουμε πολύ στενά για να (...) μην έχουμε στρατιωτικοποίηση των θεμάτων και να πετύχουμε αποκλιμάκωση», με τα ανάλογα προφανώς «ανταλλάγματα» στην Τουρκία για να παραμείνει στο αμερικανοΝΑΤΟικό στρατόπεδο.

Ενώ σε ερώτηση για την Κύπρο και τι συζήτησε με τον πρωθυπουργό απέφυγε να μιλήσει για κυπριακή ΑΟΖ, κάνοντας μια γενική αναφορά περί διεθνών υδάτων: «Ξεκαθαρίσαμε πως επιχειρήσεις σε διεθνή ύδατα είναι σύμφωνα με διεθνείς κανόνες. Και είπαμε στην Τουρκία ότι θα αναλάβουμε δράση για να διασφαλίσουμε ότι έχουμε έννομες ενέργειες όπου κυριαρχεί το διεθνές δίκαιο», το «δίκαιο» που οι ιμπεριαλιστές έχουν κάνει κουρελόχαρτο, κόβοντάς το και ράβοντάς το κάθε φορά στα μέτρα τους.

Το μόνο σημείο όπου έγινε συγκεκριμένος ο Πομπέο είναι όταν ρωτήθηκε σχετικά με τα μονοπώλια των ΗΠΑ στην κυπριακή ΑΟΖ, ξεκαθαρίζοντας πως «οι ΗΠΑ πάντα κάνουν ό,τι χρειαστεί για να προστατεύσουν τα εμπορικά συμφέροντά τους». Αναφορά που βέβαια όχι μόνο δεν αποτελεί διαβεβαίωση ότι τάχα οι ΗΠΑ θα σταθούν... θεματοφύλακας του διεθνούς δικαίου, όπως λέει η κυβέρνηση, αλλά το ακριβώς αντίθετο, αφού γι' αυτά τα συμφέροντα «τρέχουν» τα σχέδια συνδιαχείρισης του Αιγαίου και της κυπριακής ΑΟΖ, αλλά και τα διχοτομικά σχέδια στο Κυπριακό. Αλλωστε, η αναφορά του ότι η προσδοκία είναι πως «κάθε χώρα που θέλει να προστατέψει τη δική της κυριαρχία θα προσφέρει σε άλλες χώρες την ίδια ευκαιρία» μιλάει από μόνη της.

Εξάλλου, μιλώντας στο ΙΣΝ, απαντώντας σε ερώτηση για το τι πρέπει να περιμένει από τις ΗΠΑ η Ελλάδα σε περίπτωση που τουρκικές δυνάμεις αποβιβαστούν σε ένα ελληνικό νησί (!), είπε ότι «θα δράσουμε για να προστατεύσουμε και να διατηρήσουμε τις βασικές αξίες της κυριαρχίας ενός κράτους, του κράτους δικαίου και της προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας». Τα αστικά επιτελεία που «πανηγύρισαν» πολύ για την παραπάνω δήλωση, φρόντισαν να θάψουν το άλλο μισό της απάντησης. Οτι «θα προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια δέσμη κινήτρων που λένε πως "αυτός δεν είναι ο τρόπος για τις χώρες να επωφεληθούν"», αποκαλύπτοντας δηλαδή πως το «γκριζάρισμα» των κυριαρχικών δικαιωμάτων και τα σχέδια συνδιαχείρισης σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο βρίσκονται προ πολλού πάνω στο τραπέζι από τους ίδιους τους Αμερικανούς.

Μύθος 4ος: Η Ελλάδα έχει να περιμένει οικονομικά ανταλλάγματα, πήρε «ψήφο εμπιστοσύνης» από τους επενδυτές

 

Εννοείται ότι από τη φαρέτρα των αστικών επιτελείων δεν έλειψαν και τα περί μεγάλων οικονομικών ανταλλαγμάτων, ευημερίας, «επενδύσεων» και άλλα τέτοια.

Για το ποιος έχει να περιμένει από αυτά, μίλησε επίσης ο Πομπέο, π.χ. αναφερόμενος στα συμφέροντα των εφοπλιστών «στα νερά που η Ελλάδα εξαρτάται για τη ναυτιλία και τις μεταφορές της», στις μπίζνες των επιχειρηματικών ομίλων στα Βαλκάνια, όπου οι ΗΠΑ «θέλουν να δουν την Ελλάδα να ηγείται» στα σχέδια ευρωατλαντικής διεύρυνσης και «σταθερότητας».

Οσο για τους ομίλους των ΗΠΑ, ήταν παραπάνω από ξεκάθαρος ότι οι «επενδύσεις» τους εδώ πάνε χέρι χέρι με την ένταση της εκμετάλλευσης, τα «σταθερά και προβλέψιμα» προνόμια και φοροαπαλλαγές και βέβαια το πιάσιμο «πόστων» απέναντι στους ανταγωνιστές.

Είπε βέβαια και για τα... ανταλλάγματα του είδους «όπου φιλοξενείτε Αμερικανούς (...) επωφελούνται οικονομικά και όλες αυτές οι τοποθεσίες». Μια άθλια εκδοχή δηλαδή του «καλώς ήρθε το δολάριο», τα «τριάντα αργύρια» της εμπλοκής, για να δεχτεί ο λαός να «βάλει πλάτη» στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.

Ο λαός θα τους επιστρέψει «συστημένα» αυτά και τα υπόλοιπα «ανταλλάγματα», δυναμώνοντας την πάλη του απέναντι στη βρώμικη εμπλοκή, για να ξεκουμπιστούν μια και καλή οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί φονιάδες.

Τ.

 

Ριζοσπάστης  Σάββατο 12 Οχτώβρη 2019 - Κυριακή 13 Οχτώβρη 2019

Εισβολή στην Συρία: Μεγαλώνει ο αριθμός των θυμάτων – Ξεπερνούν τους 190.000 οι εκτοπισμένοι

Από atexnos2019 atexnos2019

Η συριακή -υπό την ηγεσία των Κούρδων- διοίκηση στα βορειοανατολικά της Συρίας δήλωσε σήμερα ότι 191.069 άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τις εστίες τους, ως συνέπεια των τουρκικών πολεμικών επιχειρήσεων.
Σε ανακοίνωσή της, η κουρδική αρχή δήλωσε ότι η επίθεση έχει προκαλέσει διαδοχικά κύματα εκτοπισμού από το Ντεϊρίκ που είναι γνωστό κι ως αλ-Μαλικίγια στα ιρακινά σύνορα προς το Κομπάνι και σε απόσταση 400 χιλιομέτρων προς τα δυτικά.
Ο ΟΗΕ εκτιμούσε χθες ότι περίπου 100.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους στα βόρεια της Συρίας, από την έναρξη των τουρκικών πολεμικών επιχειρήσεων, την Τετάρτη.
Συριακό Παρατηρητήριο: Νεκροί 30 άμαχοι και 74 Κούρδοι μαχητές
Τριάντα άμαχοι και 74 Κούρδοι μαχητές έχουν σκοτωθεί από την έναρξη της τουρκικής πολεμικής επιθετικής ενέργειας κατά περιοχών στα βόρεια της Συρίας, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Παρ’ ολίγο να χτυπήσουν… αμερικανούς στρατιώτες
Αμερικανοί στρατιωτικοί βρέθηκαν χθες Παρασκευή αντιμέτωποι με πυρά του πυροβολικού των ένοπλων δυνάμεων της Τουρκίας κοντά στην πόλη Κομπάνι, στη βόρεια Συρία, επιβεβαίωσε εκπρόσωπος του Πενταγώνου με δελτίο Τύπου που δημοσιοποίησε.
Τα πυρά πάντως δεν προκάλεσαν τραυματισμούς στελεχών του στρατιωτικού προσωπικού των ΗΠΑ, διευκρίνισε ο πλοίαρχος Μπρουκ ΝτιΓουόλτ, εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας.
Σημειώθηκε έκρηξη «μερικές εκατοντάδες μέτρα» από φυλάκιο των Αμερικανών, σε περιοχή όπου οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν λάβει «γνώση» πως βρίσκονται στρατιωτικοί των ΗΠΑ.
Οι αμερικανικές δυνάμεις δεν έχουν αναδιπλωθεί από τις θέσεις τους στο Κομπάνι, ξεκαθάρισε ο πλοίαρχος.
Ο στρατηγός Μαρκ Μάιλι, αρχηγός του γενικού επιτελείου εθνικής άμυνας των ΗΠΑ, τόνισε νωρίτερα σε δημοσιογράφους στο Πεντάγωνο πως οι τουρκικές δυνάμεις είναι πλήρως ενημερωμένες για το πού βρίσκονται αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή επιχειρήσεων, ότι τους δόθηκαν αναλυτικά συντεταγμένες. «Οι πάντες γνωρίζουν ότι είμαστε ο αμερικανικός στρατός» και «επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας στην αυτοάμυνα», διεμήνυσε ο στρατηγός Μάιλι.

Η «μεγάλη εικόνα» πίσω από τις επικίνδυνες εξελίξεις στην περιοχή

Από Ομάδα ¡H.lV.S!

Το ΚΚΕ μελετάει και αναλύει τις διεθνείς εξελίξεις, ενημερώνει έγκαιρα το λαό μας για τις θέσεις του, τις τάσεις που γεννιόνται και αναπτύσσονται μέσα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, στηρίζει την ανάπτυξη της κοινής πάλης των λαών. Η προσπάθεια αυτή συμβάλλει στην όξυνση του ταξικού κριτηρίου και στην ενίσχυση της εργατικής, λαϊκής απαιτητικότητας, ενάντια στη μεθοδική δουλειά των αστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων και των καπιταλιστικών ιδεολογικών μηχανισμών που μεθοδικά κρύβουν το «δάσος», τη «μεγάλη εικόνα» των εξελίξεων, για να παίζουν κάθε φορά «με το δέντρο» τροφοδοτώντας με αποσπασματικά γεγονότα τη σκέψη για να χειραγωγούν λαϊκές συνειδήσεις.

🔺 Η ουσία της «μεγάλης εικόνας»🔻🔻

◾ Οι εξελίξεις είναι πυκνές και επικίνδυνες. Στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει το Αιγαίο, την Α. Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα, τη Μ. Ανατολή, τη Β. Αφρική, τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα, ζούμε σημαντικά γεγονότα.
◾ Ιμπεριαλιστικούς πολέμους όπως στη Συρία, στη Λιβύη, στην Υεμένη, στην Ουκρανία. Θερμές εστίες που παίρνουν πολεμικά χαρακτηριστικά, όπως στον Περσικό Κόλπο.
◾ Διατήρηση της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο και σε περιοχές της Συρίας.
Ισραηλινή κατοχή στα Παλαιστινιακά εδάφη αλλά και σε συριακά εδάφη (Γκολάν).
◾ Συστηματική καταπάτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ.
Παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου στο Αιγαίο.
◾ Νομιμοποίηση του κράτους – προτεκτοράτου του Κοσόβου και διαπραγματεύσεις για αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια και πολλά άλλα.

🔺 Αυτά είναι στοιχεία της «μεγάλης εικόνας», είναι αυτό που φαίνεται, αλλά η ουσία της είναι βαθύτερη κι αυτή (η ουσία) είναι ανάγκη να καταγράφεται στη λαϊκή σκέψη για να εξάγονται συμπεράσματα, να ξεχωρίζει ο πραγματικός αντίπαλος και να γίνεται κτήμα των εργαζομένων η αναγκαιότητα της εργατικής, λαϊκής πάλης με κατεύθυνση την οργάνωση, την αντίσταση και την αντεπίθεση για την εξάλειψη των αιτιών που προκαλούν τη δραματική κατάσταση που βιώνουν οι λαοί, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την προσφυγιά 🔻🔻

Ποια είναι η πηγή του κακού που διαχρονικά και σήμερα βάζει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις σε συνθήκες «ιμπεριαλιστικής ειρήνης» με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών, που στα σπλάχνα της γεννιόνται οι όροι που οδηγούν σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους;
Η ουσία είναι πως ο «εμπρηστής» είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και ο πυρήνας του, τα μονοπώλια, που κινούνται με κίνητρο την αύξηση των κερδών τους, τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των αγορών, των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων, Ενέργειας, οι γεωστρατηγικές στοχεύσεις κ.ά. Αυτή είναι η βάση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού στον οποίο εμπλέκονται οι αστικές τάξεις, καπιταλιστικά κράτη, συμμαχίες μονιμότερες ή προσωρινές.
Ο ανταγωνισμός αυτός είναι αδυσώπητος. Κυριαρχούν οι ισχυρότεροι μονοπωλιακοί όμιλοι, τα πιο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, αλλά στο «χορό» των συμφερόντων συμμετέχουν αστικές τάξεις και κράτη που δεν κατέχουν ηγετική αλλά ενδιάμεση θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, όπως π.χ. η Ελλάδα. Πολλές φορές οι αστικές τάξεις αυτών των κρατών και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι εκπληρώνουν αποστολές δυσανάλογες με την οικονομική και στρατιωτική τους δύναμη, μέσα από την πρόσδεση σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, σε στενή σχέση με τις ΗΠΑ ή άλλο ιμπεριαλιστικό μπλοκ κι αυτό δεν χωρά καμία υποτίμηση.
Το παραπέρα σάπισμα του καπιταλισμού που εκδηλώθηκε (και) με την οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας, η ασθενική καπιταλιστική ανάπτυξη αυτήν την περίοδο, σε συνδυασμό με πιθανή εκδήλωση νέας κρίσης, αποτελούν βάση όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Αυτή η προοπτική, σε περιβάλλον αυξημένων τεχνολογικών δυνατοτήτων π.χ. στον ενεργειακό τομέα, που ανοίγουν νέα πεδία αναμέτρησης, σε συνθήκες σύγχρονων πυρηνικών και συμβατικών οπλικών συστημάτων, αποκτά εκρηκτικά χαρακτηριστικά.
Ολα αυτά επιβάλλεται να συνυπολογίζονται. Η «φορτούνα» που επικρατεί στο ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν είναι προσωρινή, είναι μόνιμη και οι συμβιβασμοί στη μια ή την άλλη περίπτωση μπορεί να αμβλύνουν την ένταση σε μια θερμή εστία αλλά την ίδια ώρα τροφοδοτούν άλλες στο πλαίσιο ενός φαύλου κύκλου που επεκτείνεται και θα προκαλεί νέες συγκρούσεις.

◾ Πολύ επικίνδυνη η εμπλοκή της Ελλάδας

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, ως πολιτικο-στρατιωτικός βραχίονας, και η ΕΕ, ως διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση, ευθύνονται για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους π.χ. στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη κ.α. Προωθούν τα δικά τους σχέδια σε όλη την υδρόγειο και ανοίγουν δρόμους στα αμερικανικά και ευρωπαϊκά μονοπώλια, σημαδεύουν στρατηγικής σημασίας περιοχές εν μέσω αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Σε αυτήν την πορεία εκτελούνται συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Ρωσία και την Κίνα αλλά παράλληλα τα αντιτιθέμενα συμφέροντα διασταυρώνονται σε μια πολύ επικίνδυνη κούρσα οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών αντιπαραθέσεων.
Οι βασικοί «παίχτες» δεν είναι μόνοι τους. Ο καθένας έχει τους δικούς του συμμάχους, σταθερούς ή ασταθείς, αλλά ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας αυτών των συμμαχιών τονίζει πως είναι πολιτικός κυνισμός και εμπαιγμός κατά των λαών η αναζήτηση «οάσεων» ειρήνης, σταθερότητας, ασφάλειας μέσα σε αυτές τις λυκοσυμμαχίες.

🔺 Τα παραδείγματα είναι πολλά, η επικαιρότητα τα φωτίζει και επιβεβαιώνει την ανάλυση του ΚΚΕ 🔻🔻

◾ Πρώτο. Στη Συρία (πριν από το 2011) εκδηλώθηκε ανταγωνισμός για τους ενεργειακούς αγωγούς και στη συνέχεια εξαπολύθηκε ιμπεριαλιστικός πόλεμος για τον έλεγχο της χώρας. Με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ, ισχυρά κράτη της ΕΕ, τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία κ.ά. στήθηκε η μηχανή των τζιχαντιστών και επιδιώχθηκε το ξήλωμα του Προέδρου Ασαντ που στηρίχθηκε στη Ρωσία και το Ιράν. Ο πόλεμος πέρασε από πολλές φάσεις και με την ήττα των τζιχαντιστών πέρασε σε νέα φάση η αντιπαράθεση για το διαμελισμό της χώρας, πράγμα που διαπιστώνεται και με την προχτεσινή εισβολή τουρκικών δυνάμεων στη Βόρεια Συρία, εκεί όπου κυριαρχεί ο κουρδικός πληθυσμός.
Η κουρδική ηγεσία δέθηκε με τις ΗΠΑ, εξασφάλισε οπλισμό και προώθησε σχέδιο αυτονόμησης, αλλά αυτό πυροδότησε την αντιπαράθεση με την Τουρκία, που έχει τις δικές της επιδιώξεις για τον έλεγχο της περιοχής και την αποτροπή συνένωσης του κουρδικού πληθυσμού των γειτονικών κρατών.
Η τουρκική αστική τάξη δεν αρκέστηκε στις δύο επιχειρήσεις, στην «Ασπίδα του Ευφράτη» το 2016 και τον «Κλάδο Ελιάς» το 2018, με τις οποίες ελέγχει ήδη το 10% του συριακού εδάφους, αλλά προχώρησε σε τρίτη επιχείρηση («Πηγή της Ειρήνης») για να αλλάξει τα σύνορα, στο όνομα της δημιουργίας «ζώνης ασφαλείας», με την έγκριση των ΗΠΑ και την ανοχή της Ρωσίας.
Αυτή η επιλογή κυριάρχησε μέσα από τις αντιθέσεις που εκδηλώνονται στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα και στις διαπραγματεύσεις – παζάρια των αστικών τάξεων και των πολιτικών τους εκπροσώπων για την τύχη της Συρίας και της περιοχής. Ο κουρδικός πληθυσμός, όπως συμβαίνει συνήθως, βρέθηκε στη μέση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αφού στην πράξη επιβεβαιώθηκε ο κανόνας πως τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ κοιτάζουν τα δικά τους συμφέροντα, «δεν πιάνονται φίλοι», είναι αντίπαλοι των λαών. Οι ανακοινώσεις της ΕΕ και κρατών – μελών, αλλά και δηλώσεις Αμερικανών παραγόντων, για την επίθεση της Τουρκίας, επαναλαμβάνουν γνωστά υποκριτικά σλόγκαν και δεν μπορούν να διαγράψουν πως όλη την προηγούμενη περίοδο έβαλαν το χέρι τους στη δημιουργία της σημερινής οδυνηρής κατάστασης.
◾ Δεύτερο. Η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ από την κυβερνητική θέση ή την αντιπολίτευση αναμασούν τους ίδιους διάτρητους ισχυρισμούς για το ρόλο της Τουρκίας. Η ανάλυση και η πολιτική τους πρακτική υποβαθμίζουν ή αποσιωπούν τις αντιθέσεις των αστικών τάξεων και προσπερνούν τους ανταγωνισμούς, παρουσιάζουν τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις σαν σωτήρες. Η ανάλυσή τους διαψεύδεται από τις εξελίξεις και εκτίθενται, ειδικά όταν η κατάσταση οξύνεται όπως σήμερα. Γιατί στην πράξη αποδεικνύεται πως η Τουρκία δεν κλιμακώνει την επιθετικότητά της για «εσωτερική κατανάλωση», ούτε ακολουθεί «λάθος πολιτική», ή είναι «απομονωμένη», όπως υποστηρίζουν τα αστικά κόμματα.
Η Τουρκία, ως ισχυρή ΝΑΤΟική δύναμη, έχει επιθετικούς στόχους. Προχωρά στην πράξη τη διχοτόμηση της Κύπρου, διεκδικεί στο Αιγαίο, απειλεί, πιέζει για συνδιαχείριση και διαμορφώνονται όροι ακόμα και για θερμό επεισόδιο. Την ίδια ώρα επεκτείνεται στη Συρία, παρεμβαίνει στο Ιράκ και τη Λιβύη, δημιουργεί στρατιωτικές βάσεις στο Κατάρ, στη Σομαλία κ.α.
Ολα για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και την αναβάθμιση της θέσης της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Συνεπώς η κενολογία της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σε αδιέξοδο και καταφεύγουν στην απολογητική περί του «Διεθνούς Δικαίου» καλλιεργώντας ψεύτικες και πάλι προσδοκίες, αφού αυτό αγνοείται ή χρησιμοποιείται καταπώς εξυπηρετεί τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
◾ Τρίτο. Η ελληνική αστική τάξη παρεμβαίνει κι αυτή στη γραμμή της γεωστρατηγικής αναβάθμισης. Η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς και όλα τα άλλα κόμματα των μονοπωλίων, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, στηρίζουν την εμπλοκή της χώρας πιο βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις. Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συμμετέχουν σε 12 αποστολές στο εξωτερικό, από τον Ινδικό Ωκεανό, το Αφγανιστάν, μέχρι τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Η εμπλοκή της αστικής τάξης και των κομμάτων της ενισχύεται μέσα από τον «Στρατηγικό Διάλογο» με τους Αμερικανούς που άνοιξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει η κυβέρνηση ΝΔ σήμερα, με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα μεταξύ των άλλων την πρόσφατη ανανέωση και επέκταση της «Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» Ελλάδας – ΗΠΑ.
Ο χαρακτηρισμός «Αμυντική» είναι παραπειστικός και αποσκοπεί να αποκρύψει πως στη Σούδα, στη Λάρισα, στο Στεφανοβίκειο, στην Αλεξανδρούπολη, στο Ακτιο και σε άλλες ευρω-ατλαντικές «φωλιές» δημιουργείται μια ισχυρή πολεμική υποδομή, ένα τόξο οπλικών συστημάτων και εγκαταστάσεων που συνδέονται με παρόμοιες σε άλλες χώρες και είναι στην υπηρεσία των πολιτικοστρατιωτικών σχεδίων των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, με μεγάλους κινδύνους για το λαό μας.
Οι κίνδυνοι αυτοί εντείνονται από τις αναβαθμισμένες σχέσεις της χώρας με το Ισραήλ που δολοφονεί τον Παλαιστινιακό λαό και απειλεί με πόλεμο το Ιράν ή ακόμα τις σχέσεις με την Αίγυπτο που συμμετέχει στη στρατιωτική συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία κατά του λαού της Υεμένης, στις επιχειρήσεις στη Λιβύη και τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και ο κ. Μητσοτάκης «πίνουν νερό» στο όνομα του κ. Νετανιάχου και του κ. Σίσι… με φόντο τα χαμόγελα των Αμερικανών.
Οι ευθύνες των αστικών δυνάμεων είναι τεράστιες. Η πολιτική τους ευνοεί τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην περιοχή, με διεθνούς εμβέλειας επιδράσεις, και στο έδαφος αυτό ξεπερνούν κάθε όριο προκλητικότητας οι ισχυρισμοί πως το βάθεμα της σχέσης της Ελλάδας με τους φονικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, που μετράνε εκατοντάδες εγκλήματα, πολέμους και επεμβάσεις, μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, την ασφάλεια του λαού μας και των άλλων λαών.

🚩 Ελπιδοφόρα η πάλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ

Στις συνθήκες αυτές η πάλη του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και των αγωνιστικών μαζικών οργανώσεων ανοίγει νέους δρόμους στην επικοινωνία με εργατικές, λαϊκές δυνάμεις, με νέους και νέες κι αυτό αποδεικνύουν και οι πρόσφατες κινητοποιήσεις κατά της επίσκεψης Πομπέο και της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας για τις βάσεις. Η πείρα αυτή είναι πολύτιμη και μπορεί να αξιοποιηθεί στους νέους αγώνες, στην αντιπαράθεση με την αντιλαϊκή πολιτική και το σύστημα, σε όλα τα μέτωπα.

Ο αντίπαλος κάνει τη δουλειά του, επιτίθεται στο ΚΚΕ, καταφεύγει στον αντικομμουνισμό, αλλά η σχεδιασμένη ιδεολογικοπολιτική δουλειά, η ουσιαστική ενημέρωση των λαϊκών δυνάμεων και της νεολαίας και η συμμετοχή τους στη δράση θα δίνουν νέα εφόδια για την αναμέτρηση με τις δυσκολίες και θα ξεπερνιούνται εμπόδια. Μέσα σ’ αυτήν την πορεία θα μπαίνουν γερές βάσεις για το δυνάμωμα του αντιμονοπωλιακού – αντικαπιταλιστικού αγώνα και τη μαζική κατανόηση της αναγκαιότητας ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία. Γιατί αυτή είναι η απάντηση κατά των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της εκμετάλλευσης και της φτώχειας και ο αγώνας που δίνει το ΚΚΕ είναι μια μεγάλη διεθνιστική συμβολή για την ενίσχυση της πάλης των λαών.

           Του Γιώργου ΜΑΡΙΝΟΥ
Μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Ανάπτυξη – οδοστρωτήρας σε “ό,τι εμποδίζει την επιχειρηματικότητα”…

Παπαγάλος

Ο Μητσοτάκης στην προεκλογική περίοδο σε μια συνάντηση που είχε με επιχειρηματίες μπροστά στις κάμερες είχε πει ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα σαρώσει ως οδοστρωτήρας οτιδήποτε εμποδίζει την επιχειρηματικότητα. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές η κυβέρνηση κάνει πράξη τα λόγια του πρωθυπουργού με το αναπτυξιακό – πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε την Πέμπτη 10/10 στη βουλή. Μιλάμε πραγματικά για ένα νομοσχέδιο – οδοστρωτήρα. Οδοστρωτήρα εργασιακών δικαιωμάτων και συνδικαλιστικών ελευθεριών γιατί όπως αποδεικνύεται αυτά θεωρούν στην κυβέρνηση εμπόδια στην επιχειρηματικότητα.

Εμπόδιο οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, εμπόδιο η μονομερής προσφυγή στον ΟΜΕΔ, εμπόδιο οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, εμπόδιο το σωματείο, εμπόδιο η απεργία. Όλα αυτά τα εμπόδια επιδιώκει να σαρώσει ο οδοστρωτήρας της ΝΔ με στόχο την ανάπτυξη! Η ανάπτυξη τους, δηλαδή, περνά μέσα:

• -Από την περαιτέρω μείωση του μέσου μισθού που θα έρθει ως συνέπεια της ουσιαστικής κατάργησης των κλαδικών ΣΣΕ με τις ρήτρες εξαίρεσης που θεσπίζονται
• -Από την ακόμα πιο δύσκολη υπογραφή οποιασδήποτε ΣΣΕ αφού πέρα από την κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ το νομοσχέδιο προβλέπει ότι κάθε ΣΣΕ θα πρέπει να έχει την τελική έγκριση του υπουργού καταργώντας στην πράξη τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις
• -Από την επιβολή σιγής νεκροταφείου μέσα στους χώρους δουλειάς αφού η παράδοση του ηλεκτρονικού μητρώου των σωματείων στο υπουργείο, άρα και στην εργοδοσία, διευρύνει το φόβο του εργαζόμενου να οργανωθεί στο σωματείο του
• -Από την ακόμα πιο δύσκολη και ελεγχόμενη διαδικασία προκήρυξης μιας απεργίας, αφού πέρα από το 50%+1 που θέσπισε ο ΣΥΡΙΖΑ και διατηρεί τώρα η ΝΔ στο νομοσχέδιο – οδοστρωτήρα, προβλέπεται η ηλεκτρονική ψηφοφορία με στόχο αφενός την αποδυνάμωση συλλογικών διαδικασιών όπως η Γενική Συνέλευση του συνδικάτου, αφετέρου τον έλεγχο της ψηφοφορίας, αφού η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν εξασφαλίζει ούτε τη μυστικότητα της ψήφου ούτε το ανεμπόδιστο της ψήφου.

Ο αναπτυξιακός νόμος πέρα από τις αντεργατικές διατάξεις προβλέπει μια σειρά μέτρων χρηματοδότησης των επιχειρήσεων με ζεστό κρατικό χρήμα, «διευκολύνσεων» για την απόκρυψη «μαύρου χρήματος» (πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί η πρόβλεψή του ότι δεν υποχρεούνται να ονομαστικοποιήσουν τις μετοχές τους οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ;) αλλά και fast track διαδικασίες για άρση αρχαιολογικών «εμποδίων», για αδειοδοτήσεις επιχειρήσεων χωρίς έλεγχο του κράτους κ.α.

Το νομοσχέδιο αυτό αποδεικνύει και στον πλέον δύσπιστο τι σημαίνει για τους κυβερνώντες και το κεφάλαιο ο όρος «ανάπτυξη». Σημαίνει προνόμια για τη μεγαλοεργοδοσία και το κεφάλαιο και κατάργηση κάθε έννοιας, ακόμα και στοιχειώδους, προστασίας των εργαζόμενων. Μιλάμε, δηλαδή, για μια ανάπτυξη που θα πατήσει πάνω στον εργασιακό μεσαίωνα που έχει επιβληθεί και στους μισθούς πείνας. Προετοιμάζουν ένα μέλλον ζοφερό για τους πολλούς, για αυτούς δηλαδή που παράγουν τον πλούτο, τους εργαζόμενους, κι ένα μέλλον φωτεινό για τους λίγους, για αυτούς που καρπώνονται αυτόν τον πλούτο, τους εργοδότες. Οι πολλοί, οι εργαζόμενοι, που όχι απλά δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από αυτή την ανάπτυξη αλλά αντίθετα ετοιμαζόμαστε να μετρήσουμε πόσα ακόμα θα χάσουμε οφείλουμε να αποτρέψουμε τη νέα σφαγή που μας ετοιμάζουν.

Δεν πρέπει να περάσει αυτό το νομοσχέδιο! Οι 2 απεργίες κόντρα σε κυβέρνηση, εργοδοσία, ΜΜΕ και συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ ήταν επιτυχημένες και αφήνουν παρακαταθήκη για το μέλλον. Τις επόμενες μέρες οι εργαζόμενοι πρέπει με τη συμμετοχή μας στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 17^ης Οκτώβρη αλλά και στις νέες απεργιακές κινητοποιήσεις που θα προετοιμάσουν τα συνδικάτα οφείλουμε να τους αναγκάσουμε να βάλουν στην εξίσωση της ανάπτυξής τους τα συμφέροντα των πολλών, των εργαζόμενων. Ήρθε η ώρα να βγούμε στην αντεπίθεση. Να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν.

Η Απελευθέρωση της Αθήνας

12 Οκτώβρη 1944, η μεγάλη συγκέντρωση για την Απελευθέρωση της Αθήνας, στο Σύνταγμα

«Νάτες και πάλι οι σημαίες της Καισαριανής
νάτες οι γειτονιές κατηφορίζοντας
(...) βήματα, βήματα, βήματα σαν τις σάλπιγγες της δικαιοσύνης
βήματα σαν τα τύμπανα της ελπίδας
είμαστε πολλοί, είμαστε όλοι
βήματα που βαδίζουν σίγουρα στο μέλλον.
Ο ήλιος είναι το ζήτω του λαού καρφωμένο στο διάστημα
οι τζαμαρίες αντιγράφουν την παρέλαση
ετούτες οι φωνές θα μείνουν τυπωμένες στην πρόσοψη της ιστορίας
Ενας δεν έχει χέρια
του φυτρώνουν φτερά
Ενας πηδάει τη μάντρα
τα λεωφορεία σταμάτησαν μπρος σ' ένα τείχος από ζήτω
τρέχουνε τα καρότσια των ανάπηρων στριμωγμένα απ' τα ζήτω
η ευτυχία λοιπόν δεν είναι παραμύθι.
Περπατάτε!».
(Γιάννης Ρίτσος, «Οι γειτονιές του κόσμου»)

***

12 του Οκτώβρη 1944. Οι Γερμανοί δεν έχουν προλάβει ακόμα να εκκενώσουν την πόλη κι ο λαός της πρωτεύουσας, από τις συνοικίες, τα εργοστάσια, τα σχολεία, τα υπουργεία, τα καταστήματα ξεχύνεται στους αθηναϊκούς δρόμους ζητωκραυγάζοντας για την απελευθέρωσή του.
Κύματα κύματα η λαοθάλασσα πλημμυρίζει την πλατεία Συντάγματος, τις οδούς Πανεπιστημίου, Σταδίου, Ακαδημίας, το Ζάππειο, την πλατεία Ομονοίας. Σε λίγες ώρες τα πάντα σημαιοστολίστηκαν με γαλανόλευκες και κόκκινες σημαίες. Τεράστια πανό του ΕΑΜ και του ΚΚΕ υψώθηκαν και τα συνθήματα για μια νέα Ελλάδα, λαοκρατική, περνούν σε όλα τα χείλη.

Νέοι σκαρφαλωμένοι σ' ένα τραμ πανηγυρίζουν

Οι 1.264 μέρες σκλαβιάς στο φασισμό είχαν πια τελειώσει, οι μαχητές του ΕΛΑΣ κατέβασαν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία, για να υψώσουν στη θέση της την ελληνική.

***

Συγκλονιστικά τα ρεπορτάζ για τις προηγούμενες μέρες, όπως καταγράφηκαν στην πρώτη έκδοση του «Ριζοσπάστη» που κυκλοφόρησε το ξημέρωμα της 12ης του Οκτώβρη χωρίς να έχει ακόμα την είδηση για την Απελευθέρωση. Εχει, όμως, το τι συνέβαινε ήδη στις γειτονιές. Κι αυτή η καταγραφή έχει ιδιαίτερη αξία για την ερμηνεία των γεγονότων που ακολούθησαν και που στέρησαν, τελικά, απ' το λαό τη λευτεριά για την οποία τόσο πολύ είχε ματώσει.

Ο ΕΛΑΣ στον Περισσό

«Στις 5 το απόγευμα της Κυριακής (8 του Οκτώβρη) αφού ξεκαθαρίσανε τους ταγματαλήτες από το οχυρό της δεξαμενής της Ούλεν, ύστερα από πεντάωρη σκληρή μάχη, τα ένδοξα παλληκάρια του ΕΛΑΣ μας, νικηφόρα, πάνοπλα με βαρύ και ελαφρύ οπλισμό, παρέλασαν στην κεντρική λεωφόρο και την Πλατεία της Εκκλησίας. Μέσα σε ζητωκραυγές του ενθουσιασμένου κόσμου που μαζεύτηκε απ' όλο τον Περισσό και από τους γύρω συνοικισμούς με σημαιούλες στο πέτο, για να παρακολουθήση με θαυμασμό και βαθειά συγκίνηση την παρέλαση. Γυναίκες και κορίτσια φορτωμένα με άνθη τραγουδώντας τον Εθνικό ύμνο έραναν τις πάνοπλες διμοιρίες του νικηφόρου Στρατού μας».

Στο Πολύγωνο

«Μοναδικός ήταν ο ενθουσιασμός του λαού στη μεγάλη συγκέντρωση που έγινε την Κυριακή το απόγευμα στη Σχολή Ευελπίδων, ύστερ' απ' το διώξιμο των Προδοτών και την κατάληψή της από τον ΕΛΑΣ. Υψώθηκε η σημαία στη Σχολή ενώ τα πλήθη χειροκροτούσαν. Ακολούθησε παρέλαση των τμημάτων ΕΛΑΣ, ΕΑΜ, ΕΠΟΝ και χιλιάδων διαδηλωτών. Στην πλατεία μίλησαν ομιλητές αντιπρόσωποι του ΕΛΑΣ, ΕΑΜ, Ε.Α., ΕΠΟΝ. Ολα τα σπίτια των γύρω συνοικιών σημαιοστολίστηκαν».

Στο Περιστέρι

Πλημμυρισμένη η οδός Σταδίου

«Το πρωί της Κυριακής έγιναν και στο Περιστέρι εκδηλώσεις της Λαϊκής Επιτροπής, γιορτές για την απελευθέρωση των Ορυχείων, την αγωνιζόμενη γυναίκα με ομιλήτρια μια γυναίκα. Μίλησε ο γραμματέας της Αχτίδας και άλλοι ομιλητές που χειροκροτήθηκαν».

Στο Πανεπιστήμιο

«Τη Δευτέρα στις 9.30, πάνω από 300 φοιτητές και σπουδαστές μαζεύτηκαν στην αίθουσα της Φιλοσοφικής Σχολής για να γιορτάσουν μια μεγάλη νίκη τους: Το άνοιγμα του Πανεπιστημίου μας. Στον τοίχο τα συνθήματα "Ανοιχτά Σχολειά", "Ζωή, χαρά και μόρφωση" κλείνουν τους αδιάκοπους αγώνες της φοιτητικής μας νειότης στα 3 χρόνια της σκλαβιάς. Μέσα σε θερμές εκδηλώσεις, οι πρώτοι ομιλητές ανοίγουν τη Συνέλευση της Κεντρικής Πανσπουδαστικής Επιτροπής Ανωτάτων Σχολών, βροντοφωνούν τη θέληση όλου του σπουδαστικού κόσμου να γιορτάσει τη λευτεριά της Αθήνας μέσα στ' ανοιχτά ιδρύματά του. Απ' το ίδιο βήμα μίλησε ο κ. Χόνδρος, ο κ. Μελάς και η Συνέλευση έκλεισε με τη θερμή ομιλία του Πρύτανη του Πολυτεχνείου κ. Κιτσίκη, που τόνισε πως η Ελληνική Νεολαία βρήκε για πρώτη φορά την ψυχή της και το δρόμο της μέσα στους ηρωικούς της αγώνες».

Ο τηλεβόας

«Το φώναζε ο τηλεβόας. "Να καθαρίσουμε τις γειτονιές, να ετοιμάσουμε το στόλισμά τους για τη μεγάλη μέρα της απελευθέρωσης". Χαρούμενο μελίσσι ευτυχίας ξεχύθηκε αμέσως ο κόσμος στη δουλιά. Απ' την Καισαριανή και τη Νέα Ελβετία ως τα Λιόσια και το Περιστέρι βγήκαν οι νοικοκυράδες ν' ασπρίσουν τα σπίτια τους, τ' αητόπουλα ρίχτηκαν να καθαρίσουν τους δρόμους απ' τις πέτρες, χαρούμενες φωνές και γέλια ακούγονται από παντού. Ο λαός της Αθήνας ετοιμάζεται να γιορτάσει όπως της αξίζει τη μέρα της λευτεριάς, να κάνει την πιο λαμπρή υποδοχή στους ελευθερωτές του, τον αδάμαστο ΕΛΑΣ και τους Συμμάχους».

***

Αντάρτες του ΕΛΑΣ στην Καισαριανή

Ολα ήταν έτοιμα, λοιπόν. Και μάλιστα κάτι παραπάνω από έτοιμα.
Ο ΕΛΑΣ είχε ήδη έτοιμο σχέδιο κατάληψης του Λεκανοπεδίου της Αττικής. Σχετικά με αυτό το σχέδιο υπάρχει στο Αρχείο του ΚΚΕ η έκθεση του επιτελικού αξιωματικού του ΕΛΑΣ, υπεύθυνου του ΙΙΙ Γραφείου του Γενικού Στρατηγείου, ταγματάρχη Θεόδωρου Μακρίδη (Εκτορας) [Εγγραφο 68490. Εκθεση του Ξ.Ι.Φ./30 (Θ. Μακρίδη) για τη δράση του ΕΛΑΣ την περίοδο 1940-1944 (συνολικά καταλαμβάνει 138 δακτυλογραφημένες σελίδες)].
Το σχέδιο συντάχτηκε αρχικά τον Σεπτέμβρη - Οκτώβρη 1943 και τροποποιήθηκε τον Μάρτη ή τον Απρίλη του 1944 και σε συνέχεια τον Αύγουστο του 1944.
«Απέβλεπεν κατ' αρχήν: 1) Εις την κατάληψιν των μεμονωμένων αστυνομικών τμημάτων και σταθμών χωροφυλακής. 2) Εις τον αποκλεισμόν ή εις την επιτήρησιν των επικέντρων επισωρεύσεως των αντιπάλων δυνάμεων, ως κρινομένης της εξουδετερώσεως ή καταλήψεώς των ακατορθώτου με τας δυνάμεις του Α' Σ.Σ.».
Το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε...
Στο μεταξύ, μια σειρά χώροι στο κέντρο της Αθήνας, που άφησαν οι Γερμανοί φεύγοντας, καταλαμβάνονταν από χωροφύλακες και άλλους συνεργάτες των Γερμανών, που συνέρρεαν στην Αθήνα από την ύπαιθρο. Καταλήφθηκαν τα ξενοδοχεία γύρω από την Ομόνοια «Μητρόπολις», «Ερμής», «Πάνθεον» κ.ά. Στο Σύνταγμα Μακρυγιάννη κλείστηκαν οι χωροφύλακες και από την Ομόνοια έως την πλατεία Συντάγματος εγκαταστάθηκαν οι βρετανικές υπηρεσίες, ενώ σε ολόκληρο το συγκεκριμένο χώρο κυκλοφορούσαν οι Μπουραντάδες και οι Χίτες, προκαλώντας τον ΕΑΜικό κόσμο.

Μπροστά από την παλιά Βουλή, στη Σταδίου, περνάει μια μεγάλη πορεία εργατών της ΠΑΟΥΕΡ και δίπλα τους με τα καπελάκια οι τραμβαγέρηδες. Στο τοιχάκι του περιβόλου διακρίνονται συνθήματα του ΚΚΕ. ΕΑΜ - ΚΟΑ

Τα δεδομένα για την εποχή μαρτυρούν πως αυτό το διάστημα μόνος του ο ΕΛΑΣ Αθήνας και Πειραιά μπορούσε, αν έπαιρνε εντολή, να καταλάβει σε μια ώρα το κέντρο και όλη την Αθήνα. Τέτοια εντολή, όπως είναι γνωστό, δεν υπήρξε, ενώ κλιμάκιο της κυβέρνησης Παπανδρέου (Γ. Ζέβγος, Θεμ. Τσάτσος και Φιλ. Μανουηλίδης) ήδη βρισκόταν στην Αθήνα, όπου στις 13 Οκτώβρη 1944 συμμετείχε στη δοξολογία που έγινε στη Μητρόπολη.

Τα θρυλικά χωνιά

Ποτάμια λαού γιορτάζουν την Απελευθέρωση

Λ.

Βιολόγοι φτιάχνουν ένα απρόσβλητο από ιούς βακτήριο

Χρήσιμο σε φαρμακευτικές εταιρείες και βιομηχανίες τροφίμων, ενώ δεν λείπουν και σκέψεις για εφαρμογή της τεχνολογίας αυτής στο μέλλον και στον άνθρωπο

Ενας ιός προσγειώνεται πάνω σε ένα κύτταρο, όπως μια αράχνη προσγειώνεται πάνω σε μπαλόνι χίλιες φορές μεγαλύτερο απ' αυτήν. Εχει έξι πόδια απλωμένα κάτω από ένα σώμα, που μοιάζει σαν σύριγγα με μια ογκώδη κεφαλή από πάνω. Το θήραμα είναι ένα βακτήριο Escherichia coli και ο κυνηγός ένας βακτηριοφάγος ιός, που ονομάζεται λάμδα. Εχοντας βρει το θύμα του, ο λάμδα κάνει αυτό που τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων ιών έχουν κάνει αμέτρητες φορές από τότε που εμφανίστηκε ζωή στη Γη: Προσδένεται στην κυτταρική μεμβράνη με τα πόδια του, προσαρμόζει το τμήμα του, που μοιάζει με σύριγγα, σε έναν πόρο της και συσπειρώνεται, εισάγοντας το DNA του μέσα στο κύτταρο.
Το DNA περιέχει οδηγίες για την κατασκευή περισσότερων ιών και αυτή είναι ουσιαστικά η λειτουργία του ιού: Λειτουργεί ως κάψουλα που περιέχει τα σχέδια για την κατασκευή περισσότερων αντιγράφων του εαυτού του. Οι ιοί δεν έχουν τους μοριακούς μηχανισμούς για να φτιάχνουν νέα πράγματα. Γι' αυτό εισβάλλουν σε κύτταρα και πραγματοποιούν «αεροπειρατεία» του κυτταρικού εξοπλισμού, χρησιμοποιώντας τον για να κάνουν αντίγραφά τους, μέχρι να γίνουν τόσο πολλοί, που το κύτταρο να σκάσει και οι νέοι ιοί να διαχυθούν μολύνοντας κι άλλα κύτταρα. Οι ιοί μπορούν να κάνουν όλα αυτά επειδή όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, από τους ρινόκερους των αφρικανικών πεδιάδων, έως τους ...ρινοϊούς που μας προκαλούν συνάχι, χρησιμοποιούν το ίδιο σύστημα κωδικοποίησης, που βασίζεται στα νουκλεϊνικά οξέα. Εισάγοντας τέτοιον κώδικα μέσα στο κύτταρο, αυτό αρχίζει να χρησιμοποιεί τις οδηγίες του για να κατασκευάσει τις σχετικές πρωτεΐνες.

rE. coli - 57

Ομως τώρα ο λάμδα συναντά ένα άλλο, καινοφανές κύτταρο E. coli. Ο ιός ακολουθεί τη γνωστή διαδικασία, αλλά ο κυτταρικός μηχανισμός δεν αντιδρά στο DNA του. Αυτό οφείλεται στο ότι το βακτήριο χρησιμοποιεί ένα «λειτουργικό σύστημα» βασισμένο στο DNA, που δεν υπήρξε ποτέ πριν στη Γη και ο κώδικας του ιού είναι ασύμβατος με αυτό, το ίδιο όπως ασύμβατος και καταδικασμένος είναι ένας ιός των Windows μέσα σε υπολογιστή με Linux. Σύμφωνα με τους κατασκευαστές του τροποποιημένου βακτηρίου, η ίδια τύχη περιμένει και οποιονδήποτε άλλον ιό του επιτεθεί. Το όνομα του τροποποιημένου βακτηρίου: rE. coli - 57.
Το rE. coli - 57 κατασκευάζεται σε εργαστήριο της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στις ΗΠΑ, από επιστημονική ομάδα με επικεφαλής την Νίλι Οστροφ. Πρόκειται για το πιο πολύπλοκο έργο γενετικής τροποποίησης στην ιστορία και είναι το αντικείμενο θεωρητικής εργασίας του γενετιστή Τζορτζ Τσερτς, που δημοσιεύτηκε το 2016, προσδιορίζοντας 148.955 απαραίτητες αλλαγές στο γονιδίωμα του E. coli, ώστε αυτό να γίνει απρόσβλητο από ιούς. Η ομάδα της Οστροφ έχει πραγματοποιήσει το 63% των τροποποιήσεων και τα μικρόβια συνεχίζουν να ζουν και να ευημερούν. Οι ερευνητές θεωρούν ότι δεν θα αργήσει η ώρα που όλες οι απαραίτητες αλλαγές θα έχουν γίνει και το rE. coli - 57 θα μπορεί να δοκιμαστεί απέναντι σε πλειάδα διαφορετικών ιών.

Εκτυπωτές DNA

Η πραγματοποίηση τόσο πολλών αλλαγών στο γονιδίωμα ενός κυττάρου είναι δύσκολη υπόθεση, γι' αυτό οι ερευνητές σκέφτηκαν να αξιοποιήσουν τη δυνατότητα εξαρχής σύνθεσης των τμημάτων DNA που χρειάζονταν. Σήμερα υπάρχουν εταιρείες σύνθεσης DNA, που χρησιμοποιούν εκτυπωτές με λειτουργία παρόμοια με των εκτυπωτών έγχυσης μελάνης (inkjet) και οι οποίοι μπορούν να κατασκευάσουν πιστά στα σχέδια, που θα τους δοθούν, τμήματα DNA μεγέθους 4.000 γενετικών γραμμάτων. Οι ερευνητές σχεδιάζουν τον κατάλληλο γενετικό κώδικα σε υπολογιστή και μετά παίρνουν έτοιμα τα τμήματα DNA, με τα οποία θα αντικαταστήσουν άλλα τμήματα στα κύτταρα των οργανισμών που μελετούν. Μάλιστα, η Οστροφ αντικατέστησε στο rE. coli - 57 και ένα πρόσθετο γονίδιο, για να το κάνει εξαρτημένο από ένα συνθετικό μη φυσικό αμινοξύ στην τροφή του, ώστε να πεθάνει αν τύχει και διαρρεύσει στο περιβάλλον.
Οι ιοί είναι εξαιρετικά διαδεδομένοι. Περίπου 800 εκατομμύρια απ' αυτούς καλύπτουν κατά μέσο όρο κάθε τετραγωνικό μέτρο της επιφάνειας του πλανήτη. Μας προκαλούν αρρώστιες, αλλά το ενδιαφέρον για την κατασκευή του rE. coli - 57 προέρχεται κυρίως από τα προβλήματα που δημιουργούν οι ιοί στις φαρμακοβιομηχανίες και στις βιομηχανίες τροφίμων, που χρησιμοποιούν βακτήρια για να παρασκευάσουν φάρμακα, γιαούρτια, τυριά κ.τ.λ. Ολο το υλικό στη γραμμή παραγωγής πρέπει να πεταχτεί στα σκουπίδια όταν τα βακτήρια αυτά μολυνθούν από ιούς και πεθάνουν. Το rE. coli - 57 μπορεί να σημαίνει δισεκατομμύρια δολάρια για τους κατασκευαστές του αν πετύχει. Αυτά όσον αφορά τα κίνητρα. Επιπλέον, σύμφωνα με την Οστροφ, το rE. coli - 57 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για την κατασκευή εξωτικών αμινοξέων, πέρα από τα 20 αμινοξέα που υπάρχουν στη φύση και μ' αυτά τα αμινοξέα θα μπορούσαν ίσως να παρασκευαστούν «πρωτεΐνες σχεδιαστή», για να στοχεύσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα ασθένειες όπως το AIDS και ο καρκίνος.
Παραπέρα, το rE. coli - 57 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να κάνει και ανθρώπινα κύτταρα απρόσβλητα από ιούς. Κάτι τέτοιο θα έδινε οριστική λύση στις μολύνσεις από ιούς των ειδικών κυτταρικών σειρών, που χρησιμοποιούνται στην ιατρική έρευνα. Οταν τα χρησιμοποιούμενα κύτταρα μολυνθούν, τότε όλο το πείραμα πρέπει να ξαναγίνει από την αρχή, πράγμα που σημαίνει κόστος και καθυστέρηση. Βεβαίως, ο επαναπρογραμματισμός ανθρώπινων κυττάρων είναι πολύ πιο πολύπλοκος, αφού το ανθρώπινο DNA περιέχει 3,2 δισεκατομμύρια γενετικά «γράμματα», δηλαδή είναι 800 φορές πιο μεγάλο από το DNA του E. coli. Ορισμένοι επιστήμονες μη σχετιζόμενοι με την έρευνα του Χάρβαρντ, αμφιβάλλουν αν τα γενετικώς τροποποιημένα κύτταρα είτε των βακτηρίων είτε των ανθρώπων θα λειτουργούν όπως τα κανονικά κύτταρα, ενώ άλλοι εκφράζουν ανησυχίες ότι η τέτοια τροποποίηση κυττάρων φέρνει λίγο πιο κοντά την κατασκευή ανθρώπων κατά παραγγελία.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Το Champions League, τα πρωταθλήματα και οι πολυεθνικές

Ο Ανιέλι ήταν ξεκάθαρος ως προς τους στόχους των ισχυρών του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου

Μπορεί το 2024 - χρονιά κατά την οποία προγραμματίζεται να εφαρμοστούν οι νέες αλλαγές στη διοργάνωση του Champions League - να μοιάζει κάπως μακρινό, απ' ό,τι φαίνεται όμως οι ισχυροί του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου φροντίζουν από τώρα να δείξουν τις βλέψεις τους για το μέλλον της διοργάνωσης. Με βάση τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, οι όποιες νέες παρεμβάσεις θα γίνουν και αναμένεται να οριστικοποιηθούν την επόμενη διετία, 2020 - 2021, δεν ξεφεύγουν από τη γενικότερη λογική της δημιουργίας μιας ακόμα πιο κλειστής Λίγκας, ουσιαστικά κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των ισχυρών.
Στο πλαίσιο του ποδοσφαίρου - εμπορεύματος, άλλωστε, ένα από τα καλύτερα «προϊόντα» του, όπως το ευρωπαϊκό Champions League, με τεράστια συνεισφορά στην «πίτα» των κερδών, δεν θα μπορούσε να παραμείνει «ανεκμετάλλευτο» όσον αφορά είτε την προοπτική περαιτέρω αύξησης αυτών των κερδών είτε το ποιοι και πόσοι θα τα καρπώνονται. Από την άλλη, τυχόν υλοποίηση αυτών των σχεδιασμών των ισχυρών αναμένεται να επιφέρει ισχυρό πλήγμα στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, κάτι που έχει προκαλέσει την αντίδραση της Ενωσης Ευρωπαϊκών Λιγκών.

Στο στόχαστρο τα εθνικά πρωταθλήματα

Το σχέδιο για σπάσιμο της διοργάνωσης σε Champions League 1 και Champions League 2, με σκοπό ένα γενικό ξεκαθάρισμα μέσα από το διαχωρισμό των ισχυρών, των λιγότερο ισχυρών και των μικρομεσαίων ομάδων, στόχο έχει αυτό που προαναφέρθηκε: Το πώς δηλαδή θα μοιραστούν τα κομμάτια της «πίτας». Παράλληλα, η συζήτηση για διεξαγωγή αγώνων Champions League τα Σαββατοκύριακα αντί για Τρίτη - Τετάρτη όπως ισχύει σήμερα, με προφανή στόχο τη μέγιστη δυνατή αύξηση της εμπορικότητάς τους, δείχνει ακριβώς τον προσανατολισμό των ισχυρών προς μια κλειστή Λίγκα. Στα διάφορα «φόρουμ» βέβαια και στις συναντήσεις των παραγόντων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου αυτό διαψεύδεται, η δε UEFA προσπαθεί να κρύψει το θέμα «κάτω από το χαλί», ο κόσμος όμως «το 'χει τούμπανο».

Associated Press

Το παιχνίδι μόνοι τους θέλουν να κάνουν οι ισχυρές ομάδες της Ευρώπης

Ενας από τους πρώτους που δεν κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους ήταν ο Ιταλός επιχειρηματίας Αντρέα Ανιέλι, ιδιοκτήτης της Γιουβέντους και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συλλόγων (ECA). Σε πρόσφατη τοποθέτησή του σε συνέδριο στο Λονδίνο, αν και τυπικά δεν υπερασπίστηκε τα περί κλειστής Λίγκας και τάχθηκε υπέρ του «ανοίγματος» του Champions League, μίλησε ανοιχτά για την «ανάγκη» να υπερισχύει ως διοργάνωση σε σχέση με τα εθνικά πρωταθλήματα, ακριβώς για να πουλάει περισσότερο. «Θέλουμε να βλέπουμε περισσότερα ευρωπαϊκά παιχνίδια με περισσότερη ποιότητα. Αν δεν δούμε μπροστά, θα καταλήξουμε να υπερασπιζόμαστε ένα σύστημα που δεν υπάρχει πια, ένα σύστημα φτιαγμένο με εγχώριους αγώνες που θα ενδιαφέρουν πολύ λίγο τους επόμενους, τα παιδιά μας», είπε μεταξύ άλλων.

Αντιδρούν οι ευρωπαϊκές Λίγκες

Οι δηλώσεις Ανιέλι και συνολικά βέβαια τα σχέδια των ισχυρών για το Champions League στάθηκαν αφορμή να αναζωπυρωθεί η αντιπαράθεση των συλλόγων με τις ευρωπαϊκές Λίγκες, και ιδίως με τις πέντε ισχυρότερες - Αγγλίας, Ισπανίας, Γερμανίας, Ιταλίας και Γαλλίας. Η αντίθεσή τους στην προοπτική της κλειστής ευρωπαϊκής Λίγκας βέβαια είναι από τη σκοπιά της υποβάθμισης των δικών τους «προϊόντων», μέσα από τη φυγή μεγάλων ονομάτων και τη γενικότερη μείωση του ενδιαφέροντος.
Χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση στο ίδιο συνέδριο στο Λονδίνο από τον Νορβηγό Λαρς - Κρίστερ Ολσον, επικεφαλής της Ενωσης Ευρωπαϊκών Λιγκών, η οποία εκπροσωπεί 36 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με περισσότερους από 950 συλλόγους σε 29 χώρες. Παρά τα περί «ανοιχτής» διοργάνωσης, ανέφερε, ο στόχος των ισχυρών συλλόγων παραμένει η κλειστή Λίγκα και το χτύπημα των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Συνεχίζοντας ζήτησε τη μείωση των εγγυημένων θέσεων στους ομίλους του Champions League για τα ισχυρά πρωταθλήματα (με τις νέες αλλαγές της UEFA κατέχουν πια τις 16 από τις 32 θέσεις στους ομίλους), όσο δε για την αύξηση του αριθμού των αγώνων και την προτεινόμενη διεξαγωγή τους τα Σαββατοκύριακα, τόνισε ότι θα είναι σε βάρος των εθνικών πρωταθλημάτων.

Η κόντρα που κρύβει τον «πόλεμο»

Οι εξελίξεις δείχνουν τον αδυσώπητο εμπορικό πόλεμο που διεξάγεται στο σημερινό, πλήρως δεμένο με επιχειρηματικά συμφέροντα ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Πίσω από τη διαμάχη συλλόγων και Λιγκών υπάρχει εκείνη των πολυεθνικών - από τη μία αυτών που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα κέρδη τους και την επένδυσή τους στη σημερινή κατάσταση (βλ. εγχώρια πρωταθλήματα) και από την άλλη εκείνων που θέλουν να εκμεταλλευτούν τυχόν «άνοιγμα» ώστε να αποκτήσουν ρόλο και μερίδιο στα κέρδη.
Για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια έχει θιχτεί επανειλημμένως εκ μέρους των ισχυρών του Champions League το ζήτημα των τεράστιων εσόδων της αγγλικής Premier League σε σχέση με την ευρωπαϊκή διοργάνωση. Δεν είναι λίγοι επίσης όσοι συνδέουν τα μεγαλεπήβολα σχέδια των ισχυρών με την είσοδο των κινεζικών πολυεθνικών στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και την προσπάθεια να σπάσουν την παραδοσιακή εμπορική σχέση που έχουν πολυεθνικές αμερικανικών, αραβικών, ιαπωνικών και ρωσικών συμφερόντων με τα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (διοργανώσεις, ομάδες, UEFA).

ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΩΝ

Ήταν ο πρωθυπουργός που στις εξαγγελίες του από το βήμα της ΔΕΘ, κατά τα εγκαίνιά της, θεώρησε υποχρέωσή του να περιλάβει και τις νέες αποφάσεις της κυβέρνησης του  για το Μετρό της Θεσσαλονίκης σχετικά με τις αρχαιότητες στο σταθμό της Βενιζέλου. Δηλ.  την απόφαση για απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιολογικών ευρημάτων, που  περιλαμβάνουν το σταυροδρόμι του decumanus maximus και του  cardo μαζί με το δημόσια κτίρια που το περιβάλλουν.

Μια εκ νέου απόφαση από το παρελθόν,  ελλιπώς αιτιολογημένη και αυθαιρέτως ειλημμένη, πυροδότησε κυρίως στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης εδώ κι ένα μήνα αντιδράσεις κι αντιπαραθέσεις για τα αυτονόητα.  Με το μετρό να στοιχειώνει της ζωή  της πόλης πάνω από 13 χρόνια και τα διοικητικά όργανα των αρχαιολόγων να επιδίδονται σε πολιτικές πιρουέτες. Με πολιτικούς, αρχαιολόγους, δημάρχους, συλλόγους πολιτών κ.λ.π να παίρνουν θέση μάχης για ένα ζήτημα που θα έπρεπε το πολύ να είναι αντικείμενο διαφωνίας  μόνο η τεχνική του πτυχή, και όχι να χρησιμοποιείται αυτή  ως  πρόσχημα. Με Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ, σε εναλλασσόμενο ρόλο κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αυτά τα περίπου εφτά χρόνια που προέκυψε το πρόβλημα, να  το αντιμετωπίζουν περισσότερο σαν ευκαιρία σε ένα περιφερειακό και έλασσον ζήτημα, να αναδείξουν τις διαφορές τους, ώστε να πείσουν πως δεν ταυτίζεται η πολιτική τους, φιλοδοξώντας τη διαιώνιση της εναλλαγής τους στην εξουσία.

Από τη μια ο Ν. Ταχιάος, που μετά την αποτυχία του να εκλεγεί δήμαρχος Θεσσαλονίκης το κόμμα του, που έγινε κυβέρνηση, τον  …τακτοποίησε στη θέση του προέδρου της Αττικό Μετρό Α.Ε,  σε συνεντεύξεις του παραδέχεται πως οι καθυστερήσεις θα οδηγήσουν σε έγερση απαιτήσεων από τους αναδόχους των έργων και αναγνωρίζει πως οι προδιαγραφές κόστος και χρόνος με την κατασκευή με τις αρχαιότητες in situ είναι «απολύτως αδύνατο να ακολουθηθούν». Μαζί και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης,  Κ. Ζέρβας που την ειλημμένη απόφαση της κεντρικής εξουσίας προσπαθεί  να πείσει πως την δέχεται κριτικά μέσα από δημοκρατικό διάλογο.

Από την άλλη, κι ενώ ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων  με ανακοινώσεις του προσπαθεί να δείξει πως παρεμβαίνει δυναμικά επιχειρηματολογώντας και αποδεικνύοντας την αναγκαιότητα διατήρησης των αρχαιοτήτων in situ, πάντα ο ρόλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού  Συμβουλίου παραμένει διφορούμενος, προσπαθώντας να μην ξεφεύγει από τη γραμμή της εκάστοτε ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού.

Έτσι, το ΚΑΣ τον Ιανουάριο του 2013 γνωμοδότησε ομόφωνα υπέρ της έγκρισης της απόσπασης των αρχαιολογικών καταλοίπων του σταθμού Βενιζέλου, όταν επί υπουργού Τζαβάρα της κυβέρνησης Σαμαρά η πολιτική ηγεσία προέκρινε αυτή την απόφαση. Μετά από ενέργειες του δήμου Θεσσαλονίκης επί δημαρχίας Μπουτάρη για ακύρωση της απόφασης Τζαβάρα και προσφυγή στο ΣτΕ, στη νέα γνωμοδότηση το ΚΑΣ, μετά από ένα χρόνο με πλειοψηφία μιας ψήφου και αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, υποστηρίζει την απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιοτήτων, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,  σε νέα γνωμοδότησή του το ΚΑΣ συμφωνεί με την πολιτική ηγεσία για  κατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων. Ενώ τον Ιανουάριο του 2017 ενέκρινε ομόφωνα την πρόταση που εκπονήθηκε από την Αττικό Μετρό ΑΕ, που προβλέπει την παραμονή των αρχαιοτήτων κατά χώραν.

Κοντά εφτά χρόνια τώρα η διελκυστίνδα μεταξύ εκείνων που επιμένουν στην απόσπαση και  επανατοποθέτηση των αρχαιοτήτων και εκείνων που υποστηρίζουν την ανάδειξη in situ των αρχαιοτήτων δεν είναι παρά ο αντικατοπτρισμός υπαρκτών αντιπαραθέσεων και στην κοινωνία. Αυτές τις αντιπαραθέσεις που με τη  δήλωση του ο Α. Γεωργιάδης για την επένδυση στο Ελληνικό, πως είναι κάτι αντίστοιχο με τον Παρθενώνα, κι ας γίνεται αντικείμενο ειρωνειών, κατάφερε να  συμπυκνώσει σε μια χοντροκομμένη μεταφορά, προκρίνοντας την κυρίαρχη αντίληψη για κερδοφορία του κεφαλαίου.

Αυτή την αντίληψη, άμεσης κερδοφορίας των εταιρικών κεφαλαίων, ενστερνίζονται στο ζήτημα του Μετρό  οι  υποστηρικτές της πρώτης λύσης, κυβέρνηση Μητσοτάκη, Αττικό Μετρό ΑΕ.  Εμφανίζονται να ενδιαφέρονται για την επίσπευση του έργου και κυρίως για το κόστος, και ο Ν. Ταχιάος στο κόστος αναφέρεται, και ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κ. Καραμανλής (ο τρίτος;) που προσπαθώντας να πετύχει μια ισορροπία δηλώνει «Να σεβαστούμε τα αρχαία, αλλά να μην πηγαίνουμε σε μια διαδικασία απίστευτων υπερβολών». Την ίδια στιγμή όμως αποσιωπάται το ποσό των αποζημιώσεων που  θα διεκδικήσει η ανάδοχος εταιρεία λόγω των καθυστερήσεων του έργου.

Κι από την άλλη οι υποστηρικτές της δεύτερης λύσης, Σύλλογος Αρχαιολόγων, Κίνηση πολιτών υπό του πρώην δημάρχου Γ. Μπουτάρη, επιστρατεύουν επιχειρήματα για να αναδείξουν την προοπτική του δημόσιου συμφέροντος με τη  διατήρηση και ανάδειξη των αρχαιολογικών ευρημάτων στο χώρο τους προς όφελος της ιστορίας μας, του πολιτισμού  μας αλλά και της αναπτυξιακής πορείας της σύγχρονης πόλης, σαν πόλος έλξης τουριστών. Τα αρχαιολογικά αντικείμενα μετατρέπονται σε σύμβολα που με τη σειρά τους φορτίζονται με συναρπαστικά συναισθήματα. Μια προσπάθεια εξισορρόπησης ανάμεσα στο παρελθόν, που η αρχαιολογία και η ιστορική καταγραφή βοήθησε στην ιστορική κατασκευή εθνικών ταυτοτήτων, στην οικοδόμηση και κατασκευή του εθνικού κράτους και στην ιδεολογική νομιμοποίησή του,  και στο μέλλον που τα αρχαιολογικά ευρήματα με τη μετατροπή τους σε ελκυστικά εμπορικά προϊόντα δημιουργούν ευκαιρίες για επένδυση και παραγωγή κέρδους. Οι αρχαιολογικοί χώροι γίνονται χώροι μνήμης όπου διαφορετικές προσεγγίσεις, ερμηνείες, απόψεις δεν είναι ανεξάρτητες από πολιτικές εμπλοκές.

Δεν είναι λοιπόν γενικά ο πολιτισμός ένας πρωταρχικός χώρος για πολιτικές συγκρούσεις, αλλά η πολιτική, με την ευρεία έννοια,  σύγκρουση βρίσκεται στον πυρήνα οποιασδήποτε προσπάθειας αντιμετώπισης της πολιτιστικής κληρονομιάς στην πράξη. Γι’ αυτό οι αρχαιολόγοι, οι πολιτιστικές κινήσεις κλπ.   δεν μπορούν να τοποθετηθούν πάνω και πέρα ​​από τη διαδικασία  αυτών των συγκρούσεων, αφού  οι ενέργειές τους είναι πολιτικές, καθορίζοντας  τι είναι σημαντικό, σε ποια αντικείμενα και ποιες αξίες πρέπει να δοθεί προτεραιότητα.

Θεραπευτικές Κοινότητες με ... Business Plan

Με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το ΚΕΘΕΑ, αποκτούν επικαιρότητα ορισμένα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο πρόσφατο 17ο Συνέδριο Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θεραπευτικών Κοινοτήτων στη Θεσσαλονίκη και επιβεβαιώνουν τον στραγγαλισμό της πρόληψης και των προγραμμάτων απεξάρτησης από όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις, στο όνομα μιας λιγότερο «κοστοβόρας» διαχείρισης του προβλήματος, που το σύστημα προσεγγίζει με λογικές «μείωσης της βλάβης».
Μόνο στα πρώτα χρόνια της κρίσης (2009 - 2011) τα κρατικά κονδύλια για τις δομές πρόληψης και απεξάρτησης μειώθηκαν κατά 35% και έκτοτε το ΚΕΘΕΑ έχασε πάνω από 100 εργαζόμενους, με σοβαρές συνέπειες στη λειτουργία του. Κι όλα αυτά την περίοδο της κρίσης, όπου τα αδιέξοδα μεγάλωσαν για μεγάλο μέρος του πληθυσμού και μαζί οι κάθε είδους εξαρτήσεις.
Απόλυτα σχετική με τα παραπάνω είναι και η διάσταση της εργασίας, ως πλευρά της απεξάρτησης, καθώς πολλοί επιστήμονες την αναγνωρίζουν ως «ακρογωνιαίο λίθο» της θεραπείας, που βοηθά στην ομαλότερη επανένταξη και συμβάλλει ως προστατευτικός παράγοντας στη διατήρηση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων.
Σε αυτήν την κατεύθυνση ιδρύθηκαν το 1983 οι «παραγωγικές μονάδες» του ΚΕΘΕΑ «ΙΘΑΚΗ» ως μέρος της θεραπείας, σε στοχευμένους τομείς, όπως η ξυλουργία, η κεραμική και η γεωργία. Ακολούθησε το ιδιόκτητο τυπογραφείο που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη από το 1989 και απασχολεί σήμερα 23 μόνιμους εργαζόμενους (το 1/3 είναι απόφοιτοι θεραπευτικών προγραμμάτων), με δυνατότητα εκπαίδευσης 6 μαθητευόμενων.

* * *

Οι μονάδες αυτές συμβάλλουν σημαντικά στη στήριξη του ΚΕΘΕΑ. Τα τελευταία χρόνια, όμως, με δεδομένη την υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση των Θεραπευτικών Κοινοτήτων, τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αξιοποιούνται ως όχημα από το κράτος για την προώθηση της «κοινωνικής επιχειρηματικότητας», η οποία, σύμφωνα με εκπρόσωπο του υπουργείου Υγείας που μίλησε στο συνέδριο, πρέπει να αποτελέσει «το επόμενο βήμα των Θεραπευτικών Κοινοτήτων».
Συγκεκριμένα, ζήτησε τα προγράμματα απεξάρτησης να κάνουν στροφή σε πρωτοβουλίες ΚΟΙΝΣΕΠ και ΚΟΙΣΕΝ (Κοινωνικοί Συνεταιρισμοί Ενταξης ειδικά για απεξαρτημένους), για την εργασιακή αποκατάσταση των πρώην εξαρτημένων ατόμων, αναπτύσσοντας το «επιχειρείν με κοινωνική αξία (...) σε ένα περιβάλλον που ακυρώνεται η μισθωτή εργασία και επικρατούν ευλύγιστες μορφές». Πρόσθεσε μάλιστα ότι μια τέτοια λειτουργία των θεραπευτικών προγραμμάτων θα μπορούσε να βοηθήσει την οικονομία της χώρας και «να συμβάλει σε αλλαγή αναπτυξιακού παραδείγματος, εμπλουτισμένου με δημοκρατικές αρχές, καθιστώντας έναν τρίτο δρόμο μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα».
Τα επιχειρήματα αυτά δεν είναι καινούργια. Τα ακούσαμε τα προηγούμενα χρόνια από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και περιέχονται στις Οδηγίες της ΕΕ. Εκεί όπου οι ΚΟΙΣΕΝ παρουσιάζονται ως «μορφώματα τα οποία χαρακτηρίζονται από ισορροπία επιχειρηματικών αξιών και θεραπείας με παράλληλη συμβολή και στην οικονομική ανάπτυξη, όπου δίνεται έμφαση όχι στο κέρδος αλλά στη θεραπεία και την κοινωνική προσφορά».

* * *

Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική. Τη μετέφεραν στο συνέδριο οι υπεύθυνοι διαφόρων παραγωγικών μονάδων που λειτουργούν στο πλαίσιο προγραμμάτων απεξάρτησης. Οπως το ΠΕΘΕΑ «ΑΡΓΩ», που εδώ κι έναν χρόνο λειτουργεί ΚΟΙΝΣΕΠ ένταξης, στην οποία, αν και ο στόχος είναι να υπερτερεί «ο κοινωνικός σκοπός του οικονομικού», αντικειμενικά, βασικό ζήτημα είναι η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της επιχείρησης. Οπως ειπώθηκε, μάλιστα, στο πρόγραμμα βασικός στόχος είναι η θεραπεία, ενώ στην ΚΟΙΝΣΕΠ το κέρδος και η βιωσιμότητά της.
Αλλά και οι εκπρόσωποι των παραγωγικών μονάδων και του τυπογραφείου του ΚΕΘΕΑ «ΙΘΑΚΗ», που δεν είναι (ακόμα) επιχειρήσεις τύπου ΚΟΙΣΕΝ, πλειοδότησαν στην άποψη ότι «ακόμα και η κοινωνική επιχειρηματικότητα είναι επιχειρηματικότητα», αφού οι ΚΟΙΣΕΝ λειτουργούν «απόλυτα με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια (...) Πρώτη στόχευση είναι η κερδοφορία, και βιωσιμότητα (...) Πρώτα μπαίνει η φιλοσοφία της αγοράς, η ανταγωνιστικότητα και μετά το κοινωνικό έργο».
Η υποχρηματοδότηση επομένως της απεξάρτησης και η μετατροπή της ολοένα και περισσότερο σε ατομική υπόθεση αντανακλάται και στη λειτουργία των διαφόρων παραγωγικών μονάδων, οι οποίες χάνουν τον θεραπευτικό τους χαρακτήρα και την όποια δυνατότητα έχουν να προετοιμάζουν την κοινωνική επανένταξη των εξαρτημένων, μετατρέποντάς τους σε «μετόχους» «κοινωνικών επιχειρήσεων», εκτεθειμένους στον ανταγωνισμό της καπιταλιστικής αγοράς και στο άγχος της επιβίωσης, αλλά και της ανεργίας, αν τελικά η επιχείρηση δεν μπορέσει να καταστεί «βιώσιμη».

* * *

Καθόλου τυχαία, οι ΚΟΙΣΕΝ παρουσιάζονται ως «διέξοδος» για την επαγγελματική αποκατάσταση των απεξαρτημένων στον «στρατηγικό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση των εξαρτήσεων», που συνέταξε πριν από έναν χρόνο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Το σχέδιο διαφημίζει τη δυνατότητα δημιουργίας τέτοιων «κοινωνικών επιχειρήσεων» και προβλέπει διάφορες «ευνοϊκές» ρυθμίσεις για τη στήριξη της εμπορικής τους δραστηριότητας, προκειμένου να χρυσώσει το χάπι για τη μετακύλιση στους ίδιους τους απεξαρτημένους της ευθύνης για την κοινωνική τους επανένταξη.
Αντί για μόνιμη και σταθερή δουλειά, που θα ανοίγει το δρόμο της ομαλής επανένταξης και θα θωρακίζει τους απεξαρτημένους από πισωγυρίσματα, το κράτος τούς καλεί να γίνουν ...επιχειρηματίες και να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους στον σκληρό ανταγωνισμό της καπιταλιστικής αγοράς. Για να προχωρήσουν μάλιστα αλλαγές προς αυτήν την κατεύθυνση, είναι φανερό πως στα προγράμματα απεξάρτησης χρειάζονται διοικήσεις πλήρως εναρμονισμένες με τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς του κράτους, όπως αυτοί διαμορφώνονται με τους νόμους όλων των κυβερνήσεων και τις Οδηγίες της ΕΕ.
Απ' αυτήν τη σκοπιά, δεν προκαλεί έκπληξη η πρεμούρα της κυβέρνησης να καταργήσει με ΠΝΠ το αυτοδιοίκητο του ΚΕΘΕΑ, προκαλώντας κύμα αντιδράσεων, πρώτα απ' όλα από τους εργαζόμενους, όσους παλεύουν για την απεξάρτησή τους και βέβαια τους γονείς τους...

Δ. Μ.

Καμία αναμονή!

Το κατάπτυστο πολυνομοσχέδιο - «σκούπα» σε Συλλογικές Συμβάσεις και συνδικαλιστική δράση, που μπαίνει σήμερα για συζήτηση στις Επιτροπές της Βουλής, δίνει μια καλή εικόνα για το τι εννοεί η κυβέρνηση της ΝΔ με τα περί «ανάπτυξης για όλους».
Με θράσος, κάνοντας το μαύρο άσπρο, τα κυβερνητικά στελέχη παρουσιάζουν ως «φιλεργατικά» τα μέτρα, που στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» των επιχειρηματικών ομίλων οδηγούν επί της ουσίας στην κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ, βάζουν νέους περιορισμούς στην προσφυγή των εργαζομένων στον ΟΜΕΔ και ακόμα περισσότερα εμπόδια στο δικαίωμα στην απεργία, συνολικότερα στη συλλογική οργάνωση και δράση των εργαζομένων.
Είναι η ίδια καπιταλιστική ανάπτυξη που ο ΣΥΡΙΖΑ ονόμαζε «δίκαιη ανάπτυξη» γι' αυτό άλλωστε η ΝΔ πατάει πάνω στην πολιτική υπονόμευσης των ΣΣΕ και περιορισμού του δικαιώματος στην απεργία που εφάρμοσε η προηγούμενη κυβέρνηση.
Στην πραγματικότητα και τα μέτρα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει ως βασική προϋπόθεση το παραπέρα τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων, την ένταση της εκμετάλλευσης στα γκέτο της εργοδοσίας, την υπονόμευση συνολικά των εργατικών - λαϊκών αναγκών για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Το ίδιο άλλωστε «φωνάζει» και το «άλλο μισό» του λεγόμενου «αναπτυξιακού» πολυνομοσχεδίου με τις δεκάδες απίθανες φοροαπαλλαγές, διευκολύνσεις και προνόμια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως και συνολικά ο κυβερνητικός προγραμματισμός που παρουσιάστηκε προχτές από τον πρωθυπουργό, για το διάστημα έως το τέλος του χρόνου.
Αυτό αποτυπώνεται και στα σχέδια της κυβέρνησης, πατώντας πάνω στις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που δεν αγγίζουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα όλων των παρεμβάσεων των τριών μνημονίων, των κατευθύνσεων της ΕΕ, των στόχων ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ για μεγαλύτερη απαλλαγή του κεφαλαίου και του κράτους από το «κόστος» της Κοινωνικής Ασφάλισης, να προχωρήσει στην επόμενη φάση το προμελετημένο έγκλημα της ιδιωτικοποίησής της από εκεί που το άφησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Οπως βέβαια συνοψίζεται και στο προσχέδιο του προϋπολογισμού που δημοσιεύτηκε τις προηγούμενες μέρες και δείχνει ότι ο λαός, παρά τη «φιλότιμη» προσπάθεια της ΝΔ να παρουσιάσει ως ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων την «αποθέωση» της λογικής «ένα σου δίνω, δέκα σου παίρνω», θα συνεχίζει να ματώνει για τα «πλεονάσματα» του κεφαλαίου πληρώνοντας επιπλέον 800 εκατομμύρια τη νέα χρονιά, να στερείται ακόμα και στοιχειώδεις παροχές σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία και υποδομές για τις ανάγκες του, να φορτώνεται το 95% της φορολογίας για να απολαμβάνουν νέες φοροαπαλλαγές, εισφοροαπαλλαγές και «αναπτυξιακά κίνητρα» οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Αν κάτι επιβεβαιώνεται από όλα αυτά είναι, λοιπόν, πως τίποτα δεν έχει πραγματικά να προσδοκά ο λαός από την ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου που υπηρετούν κυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ, τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, όπως βέβαια και οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Χωρίς αναμονή, πατώντας πάνω στην πείρα των δύο πετυχημένων απεργιακών μαχών του προηγούμενου διαστήματος που αποκάλυψαν και τσαλάκωσαν τα σχέδια εργοδοσίας και κυβέρνησης, με τη δύναμη της συλλογικής οργάνωσης και πάλης, το «όπλο» αυτό που φοβούνται και γι' αυτό θέλουν να τους το πάρουν από τα χέρια, οι εργαζόμενοι και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα μπορούν να δώσουν μαχητική απάντηση στους σχεδιασμούς τους. Να βάλουν μπροστά τις δικές τους ανάγκες για ζωή και δουλειά με δικαιώματα, να περάσουν στην αντεπίθεση απέναντι σε κεφάλαιο και κυβερνήσεις για την ικανοποίησή τους.