Και τώρα τι;

Κατιούσα

Και τώρα τι; Θα τους ακούμε να κραυγάζουν, να μιλάνε για τάξη και ασφάλεια λες και γεννηθήκαμε χθες; Λες και δεν ξέρουμε τι σημαίνει η τάξη και η ασφάλεια γι’ αυτούς; Τόσα χρόνια, μια ζωή, δέκα, εκατό ζωές το ίδιο εννοούν. Φόβος, ρατσισμός, κοινωνική συναίνεση, εθνική ασφάλεια..
Βγήκε λοιπόν ξανά σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο. Και είναι οι ίδιοι. Πάντα οι ίδιοι. Πρεσβευτές και κήρυκες της “ομαλότητας” και της “μη βίας”. Αρκεί η “ομαλότητα” και η “μη βία” να έχουν ευρωπαϊκή και νατοϊκή σφραγίδα. Ακόμα και αν αυτές σημαίνουν άγρια εκμετάλλευση, πόλεμο, προσφυγιά και εργασιακό μεσαίωνα.
Στη δική τους γλώσσα αυτή είναι η ομαλότητα. Η απουσία κάθε αντίδρασης, κάθε αγώνα και διεκδίκησης. Στη δική μας γλώσσα όμως; Οι δικοί μας συμβολισμοί; Οι ολόδικές μας σταθερές (τις οποίες βαφτίζουν με θράσος οπισθοδρόμηση);
Στην πορεία του Πολυτεχνείου θα μιλήσουμε με τη δική μας γλώσσα λοιπόν. Πιάνοντας το νήμα (όχι ξανά, γιατί δεν το αφήσαμε ποτέ) και φωτίζοντας τις “άλλες”, τις πραγματικές αξίες. Αυτές που ο καθένας από μας έχει κειμήλιο και φυλαχτό. Και είναι πολλές… πάρα πολλές… Γιατί ήταν πολλοί… πάρα πολλοί οι δικοί μας άγιοι.

Θανάσης Παφίλης: “To ξύλο έχει δύο άκρες. Αυτή η δράση θα φέρει αντίδραση, ο κόσμος δε θα υποταχθεί” (VIDEO)

 

Δεν θα υποταχθεί ο λαός στον κρατικό αυταρχισμό, ο οποίος δεν είναι τυχαίος αφού συμβαίνει όταν γίνεται προσπάθεια ανασυγκρότησης του φοιτητικού και του εργατικού κινήματος και εκδηλώνονται εργατικοί αγώνες, τόνισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής επί του νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης για τις τροποποιήσεις στον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Σε ό,τι αφορά το νομοσχέδιο σημείωσε ότι τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν τις διατάξεις που αξιοποιούνται σε βάρος του λαϊκού κινήματος και των αγώνων του. Ανέφερε χαρακτηριστικά τα περί εσχάτης προδοσίας, τον κίνδυνο διατάραξης των σχέσεων με ξένο κράτος και την απείθεια απέναντι στους νόμους για να τονίσει ότι η ιστορία γράφτηκε με απείθεια και όχι με υποταγή. Σημείωσε ότι λαμβάνονται μέτρα θωράκισης του καπιταλιστικού συστήματος και πως η αντιλαϊκή πολιτική εφαρμόζεται με καταστολή απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό.

Αναφέρθηκε στην αύξηση των ποινών για αδικήματα που αξιοποιήθηκαν για να χτυπηθεί το λαϊκό κίνημα, στη μετατροπή σε ιδιώνυμο αδίκημα των κινητοποιήσεων κατά των πλειστηριασμών και στην προκλητική προστασία στελεχών των τραπεζών από το αδίκημα της απιστίας.

Για τον τρομονόμο τόνισε ότι ενισχύεται και διευρύνεται και πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τον κατάργησε όπως ήταν οι διακηρύξεις του. Πρόσθεσε ότι το σύστημα δεν φοβάται την ατομική τρομοκρατία, αλλά την οργανωμένη λαϊκή πάλη. Για την ποινική διαπραγμάτευση υπογράμμισε ότι οδηγεί σε παζάρι ανάμεσα στον εισαγγελέα και στον κατηγορούμενο.

ΣΧΕΤΙΚΑ 

• ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ

  Λ. Κανέλλη: ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν «να μην κουνιέται φύλλο» (VIDEO)

   14:06 
• ΝΕΟΣ ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ

  Μ. Κομνηνάκα: Τροποποιήσεις σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση (VIDEO)

   13:02

Διάλεξε (μισοζωή) και πάρε...

Ενας σημερινός 30άρης στις ΗΠΑ, που θέλει στα 65 του να παίρνει σύνταξη όχι μικρότερη από το μισό του μισθού του, έχει δύο επιλογές: Είτε να «αποταμιεύει» σε κάποιο ιδιωτικό ή επαγγελματικό ταμείο το 40% του εισοδήματός του για όσα χρόνια δουλεύει, είτε να καθυστερήσει πολύ να βγει στη σύνταξη - ει δυνατόν, να μη βγει και καθόλου! Σε αυτό το συμπέρασμα συγκλίνουν διάφορες μελέτες για την πορεία του αμερικανικού ασφαλιστικού συστήματος, κυρίως για το κεφαλαιοποιητικό του μέρος, όπου η σύνταξη του ασφαλισμένου εξαρτάται από το ύψος των εισφορών που καταβάλλει στο «ασφαλιστικό κεφάλαιο» και τις αποδόσεις που αυτό θα έχει στην κεφαλαιαγορά. Στην πραγματικότητα, το δίλημμα με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος σήμερα ένας νέος σε ηλικία εργαζόμενος στις ΗΠΑ είναι το εξής: Να ζήσει με το 60% του εισοδήματός του όσο εργάζεται, για να διασφαλίσει το 50% του μισθού του ως σύνταξη; 'Η να δουλεύει μέχρι τα βαθιά γεράματα, για μερικά δολάρια παραπάνω όταν γίνει συνταξιούχος; Σε τέτοια αδιέξοδα οδηγεί τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα η ιδιωτικοποίηση των ασφαλιστικών συστημάτων, προς την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζεται να κάνει ένα γενναίο βήμα με το «νέο Ασφαλιστικό» που ετοιμάζει.

* * *

Το κόστος και το μεγάλο ρίσκο που συνεπάγεται για τους ασφαλισμένους η ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος προκύπτει και από δύο ακόμα στοιχεία, που είναι κοινά στις περισσότερες μελέτες. Το πρώτο λέει ότι τα προηγούμενα χρόνια μπορούσε κανείς να πετύχει το ίδιο ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης (50% του μισθού) αν κατέβαλλε το 15% του μισθού του για όσα χρόνια εργαζόταν. Που σημαίνει ότι για την ίδια σύνταξη, θα χρειάζεται τα επόμενα χρόνια να καταβάλλει εισφορές αυξημένες κατά 200% περίπου! Το δεύτερο έχει να κάνει με τις αποδόσεις των κεφαλαίων που πιστώνονται στη συνέχεια ως σύνταξη στους ατομικούς λογαριασμούς των ασφαλισμένων. Σύμφωνα με το Συμβούλιο Ερευνών Συνταξιοδοτικού Συστήματος του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, οι αποδόσεις των επενδύσεων μέσα στις επόμενες δεκαετίες θα κυμαίνονται πολύ κάτω από το 10% που είχαν προηγουμένως, λόγω της αναιμικής ανάπτυξης. Μάλιστα, Αμερικανοί οικονομολόγοι προβλέπουν ότι σε ορίζοντα δεκαετίας οι ετήσιες αποδόσεις του αμερικανικού χρηματιστηρίου θα κυμανθούν κατά μέσο όρο από 3% έως 5%. Αν σε αυτά προσθέσει κανείς και τις απώλειες από τον πληθωρισμό, το πραγματικό ποσοστό θα είναι κάτω του 3%, ενώ υπάρχουν εκτιμήσεις ακόμα και για 1,8% ή και 1%!

* * *

Εννοείται βέβαια ότι πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος να χρεοκοπήσει η ασφαλιστική εταιρεία που διαχειρίζεται τις εισφορές, όπως έχει γίνει στο παρελθόν, και ο ασφαλισμένος να χάσει τα λεφτά του και να μείνει χωρίς σύνταξη. Σε κάθε περίπτωση, το αν και πόση σύνταξη θα πάρει εξαρτάται από τις διακυμάνσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, καθιστώντας αβέβαιη κάθε πρόβλεψη και προγραμματισμό για το μέλλον, όπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία της οικονομικής κρίσης. Στην περίπτωση μάλιστα που οι αποδόσεις είναι μικρές, ο ασφαλισμένος θα το πληρώνει είτε με μικρότερη σύνταξη, είτε με μεγαλύτερες εισφορές, όπως γίνεται τώρα στις ΗΠΑ. Το γεγονός εξάλλου ότι όλοι οι παραπάνω υπολογισμοί ισχύουν για συνταξιοδότηση στα 65 χρόνια σημαίνει ότι κάθε «πρόωρη» αποχώρηση από τη δουλειά συνεπάγεται ακόμα μικρότερες συντάξεις, στα όρια της λιμοκτονίας. Είναι τέλος φανερό ότι από το κεφαλαιοποιητικό σύστημα πλήττονται κατά βάση οι φτωχότεροι εργαζόμενοι, που δεν έχουν τη δυνατότητα να καταβάλλουν μεγαλύτερες εισφορές στα ιδιωτικά ταμεία και παράλληλα δέχονται μεγαλύτερη πίεση στο εισόδημά τους από τη φορολογία, το κόστος ζωής κ.λπ.

* * *

Ποια είναι επομένως η «λύση», σύμφωνα με τους συντάκτες των διαφόρων ερευνών; Πρώτον, να παραμένουν στη δουλειά οι εργαζόμενοι για περισσότερα χρόνια, αν θέλουν να εξασφαλίσουν μια σχετικά καλύτερη σύνταξη. Δεύτερον, σύμφωνα με το Συμβούλιο Ερευνών που αναφέρθηκε πιο πάνω, «εάν έχει κάποιος τη δυνατότητα, καλύτερα θα ήταν να μη λάβει σύνταξη, αλλά να συνεχίσει να εργάζεται, καθώς με τον σημερινό χαμηλότατο δείκτη ανεργίας στις ΗΠΑ, είναι ιδανική εποχή να βρουν δουλειά οι μεγαλύτερης ηλικίας Αμερικανοί»! Δηλαδή, ξεχάστε τη σύνταξη, βάλτε τα πόδια στο κεφάλι και δουλέψτε μέχρι τον τάφο, για να έχετε ένα εισόδημα και να φυτοζωείτε! Αυτή είναι η «σύγχρονη» αντίληψη για το Ασφαλιστικό που οικοδομούν πετραδάκι - πετραδάκι όλες οι κυβερνήσεις για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων. Πάνω εκεί έρχεται τώρα να στεριώσει το «κοντάρι» της πλήρους ιδιωτικοποίησης η κυβέρνηση της ΝΔ. Οι εξελίξεις πρέπει να σημάνουν συναγερμό σε ασφαλισμένους και συνταξιούχους. Με οργανωμένο ταξικό αγώνα για σύγχρονα ασφαλιστικά δικαιώματα, να πάρει απάντηση το προδιαγεγραμμένο έγκλημα που εξελίσσεται στην πλάτη του λαού.

Το φορολογικό νομοσχέδιο

Ιεροσυλία

Το φορολογικό νομοσχέδιο, που μπαίνει από βδομάδα για συζήτηση στη Βουλή, είναι μια ακόμα ένδειξη για το τι έχει να περιμένει ο λαός από την ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Καθόλου τυχαία, η κυβέρνηση της ΝΔ παρουσιάζει αυτό το νομοσχέδιο σαν την «καρδιά» του προσκλητηρίου της προς τους «επενδυτές». Σε συνδυασμό βέβαια με τα μέτρα που νομοθέτησε για την παραπέρα υπονόμευση των Συλλογικών Συμβάσεων, το χτύπημα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τη νέα επίθεση που ετοιμάζει στην Κοινωνική Ασφάλιση, αλλά και την εξάλειψη όποιων άλλων «εμποδίων» μπαίνουν στο δρόμο της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Με τα προκλητικά προνόμια που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο για τους επιχειρηματικούς ομίλους, το κεφάλαιο θα φορολογείται περίπου ...κατά συνείδηση και το «μάρμαρο» θα πληρώσει ξανά ο λαός, που συνεχίζει να σηκώνει τη συντριπτική πλειοψηφία των φορολογικών βαρών.
Οπως άλλωστε αποκαλύπτει και το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2020, τα λαϊκά στρώματα θα συνεχίζουν να σηκώνουν πάνω από το 93% των φορολογικών βαρών, ενώ θα πληρώσουν και 800 εκατομμύρια πρόσθετων έμμεσων και άμεσων φόρων!
Η μείωση του συντελεστή φορολογίας των επιχειρήσεων κατά 4 μονάδες, στο 24% ως «πρώτη δόση», η μείωση του φόρου επί των διανεμόμενων μερισμάτων στους μετόχους των επιχειρήσεων σε 5% από 10%, η απαλλαγή εταιρειών από το φόρο υπεραξίας μεταβίβασης μετοχών, οι πλήρεις απαλλαγές από φόρο εισοδήματος για την κεφαλαιοποίηση αποθεματικών Ανώνυμων Εταιρειών είναι μερικά μόνο απ' όσα προσθέτει το φορολογικό νομοσχέδιο στο «βουνό» των έως τώρα φοροαπαλλαγών και λοιπών προνομίων που απολαμβάνουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι καπιταλιστές - μέτοχοί τους.
Παράλληλα, οι νέες φοροαπαλλαγές λειτουργούν και ως «καθοδηγητικό νήμα» της συνολικής αντιλαϊκής πολιτικής. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα πρέπει να διαβαστούν, για παράδειγμα, οι «επισημάνσεις» του ΙΟΒΕ, που στην προχτεσινή έκθεσή του προτείνει μεταξύ άλλων «φορολογικά κίνητρα για στοχευμένες μακροχρόνιες επενδύσεις ιδιωτών μέσω κεφαλαιαγοράς», τονίζοντας πως «τα μέτρα ενίσχυσης της εγχώριας κεφαλαιαγοράς και η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος λειτουργούν συμπληρωματικά».
Προτείνει, δηλαδή, να αξιοποιηθούν τα φορολογικά προνόμια ως επιπλέον μοχλός ώστε να ανοίξουν ακόμα πιο γρήγορα τα νέα πεδία κερδοφορίας για τους ιδιωτικούς ασφαλιστικούς ομίλους, σε συνδυασμό με τα μέτρα για το παραπέρα ξήλωμα της Κοινωνικής Ασφάλισης που είναι στα σκαριά.
Ανάλογα είναι τα παραδείγματα και για το πώς τα μέτρα αυτά αξιοποιούνται για την ενίσχυση συγκεκριμένων κλάδων, που ιεραρχούνται πάντα με κριτήριο τις «ευκαιρίες» κερδοφορίας που βλέπει το κεφάλαιο.
Είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια τα μέτρα που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο για την καθιέρωση «συμβολικού» φόρου για εταιρείες επενδύσεων σε ακίνητα, φορολογικά «κίνητρα» για να πουληθούν τα δεκάδες χιλιάδες σπίτια που παραμένουν στα αζήτητα, αλλά και «εκπτώσεις», ώστε να πάρουν μπροστά οι «πράσινες μπίζνες» σε ό,τι αφορά την «ενεργειακή αναβάθμιση» κτιρίων κ.ο.κ.
Κοιτάζοντας κανείς τη μεγάλη αυτή εικόνα, της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου, κομμάτι της οποίας είναι και η φορολογική πολιτική, ξεπερνάει τα όρια της πρόκλησης η προσπάθεια της κυβέρνησης να αξιοποιήσει το Φορολογικό για να ξεδιπλώσει το παραμύθι της καπιταλιστικής «ανάπτυξης για όλους», προβάλλοντας τις εξαγγελίες για ορισμένες ελαφρύνσεις - ψίχουλα, της τάξης των μερικών ευρώ το μήνα στη φορολογική κλίμακα, για ελάχιστες κατηγορίες από τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα.
Πρόκειται για μέτρα που κινούνται στη γνωστή λογική του «δέκα σου παίρνω, ένα σου δίνω». Δεν αποτελούν μόνο σταγόνα στον ωκεανό της συνολικής αντιλαϊκής πολιτικής που εξανεμίζει από δέκα μπάντες το λαϊκό εισόδημα, αλλά πάνε «πακέτο» και με άλλα τόσα «αντίμετρα» που θα πληρώσουν από την άλλη τσέπη τα λαϊκά στρώματα, για να κρατηθεί ίσο το ζύγι της «δημοσιονομικής ισορροπίας».
Η «τράπουλα» είναι σημαδεμένη για το λαό και τα περί φορολογικής πολιτικής «για όλους» μόνο σαν πρόκληση μπορούν να ακουστούν. Γι' αυτό πρέπει τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος, για μέτρα ανακούφισης από τη φοροληστεία και αύξηση της φορολογίας των ομίλων, να στοχεύουν παράλληλα και το μεγάλο «εμπόδιο» στη λαϊκή ευημερία και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών: Την καπιταλιστική εξουσία και οικονομία.

Υπάρχουν αστεγοι στη Γερμανία; – Εκατοντάδες χιλιάδες ζουν και κοιμούνται στο δρόμο…

Από iraklis3

Καπιταλισμός σημαίνει ανεργία, φτώχεια (για άνεργους και εργαζόμενους), άστεγους… Είτε πρόκειται για τη μητρόπολη του καπιταλισμού , τις ΗΠΑ, είτε για την ατμομηχανή της ΕΕ, τη Γερμανία, είτε για την Ελλάδα της κρίσης και της μεταμνημονιακής κανονικότητας.
Η σημερινή είδηση λέει ότι «Xιλιάδες άνθρωποι ζουν στο δρόμο και στην «ατμομηχανή» της Ευρωζώνης», τη Γερμανία και εντύπωση δεν προκαλεί: οι άνθρωποι που δεν έχουν μόνιμη κατοικία και δουλειά στη Γερμανία, ανέρχονται στις 700 χιλιάδες. Tο ποσοστό των παιδιών και των νέων είναι 8%. Tο 2018, περίπου 48 χιλιάδες άνθρωποι κοιμόντουσαν στο δρόμο.
Υπάρχουν αυτοί που στήνουν σκηνές σε απόμερα μέρη, ενώ άλλοι κοιμούνται σε παγκάκια και πεζοδρόμια.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, ο αριθμός των αστέγων στη Γερμανία αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου.
Το 2018, 678.000 άνθρωποι δεν είχαν στέγη, αριθμός κατά 4,2% υψηλότερος από το 2017. Πριν από δύο χρόνια, ο αριθμός των αστέγων ήταν 650 χιλιάδες.

«Οι βασικοί λόγοι για τον αυξανόμενο αριθμό των αστέγων στη Γερμανία είναι η ανεπαρκής προσφορά των οικονομικά προσιτών κατοικιών με την φτώχεια να σταθεροποιείται και να τα κοινωνικά επιδόματα να μην επαρκούν», όπως σχολιάζει το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel».
Ειδικότερα, υπάρχει έλλειψη οικονομικά προσιτής στέγης για τα άτομα με χαμηλά εισοδήματα και τους νόμιμους πρόσφυγες. Επιπλέον, οι μονογονεϊκές οικογένειες όπως και οι νεαροί ενήλικες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες ομάδες.

ΗΠΑ και Ουκρανία απέρριψαν ψήφισμα του ΟΗΕ για την καταπολέμηση του ναζισμού – Απείχε και πάλι η Ελλάδα!

Από atexnos2019 atexnos2019

Για άλλη μια χρονιά, οι Ηνωμένες Πολιτείες καταψήφισαν στις 8 Νοέμβρη το σχέδιο ψηφίσματος για την καταπολέμηση της εξύμνησης του Ναζισμού που κατατέθηκε από τη Ρωσία στην τρίτη Επιτροπή της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για τα κοινωνικά και ανθρωπιστικά ζητήματα.
Το προς ψήφιση έγγραφο έφερε τον τίτλο «Καταπολέμηση της δοξασίας του ναζισμού, του νεοναζισμού και άλλων πρακτικών που συμβάλλουν στην κλιμάκωση των σύγχρονων μορφών ρατσισμού, φυλετικών διακρίσεων, ξενοφοβίας και συναφούς μισαλλοδοξίας» (“Combating Glorification of Nazism, neo-Nazism and Other Practices that Contribute to Fuelling Contemporary Forms of Racism, Racial Discrimination, Xenophobia and Related Intolerance”, A/C.3/74/L.62).
Το ψήφισμα συνιστά στις χώρες να λάβουν τα κατάλληλα συγκεκριμένα μέτρα «μεταξύ άλλων στον τομέα της νομοθεσίας και της εκπαίδευσης, σύμφωνα με τις διεθνείς υποχρεώσεις τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να αποτρέψουν την αναθεώρηση των αποτελεσμάτων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την άρνηση των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και των εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι συντάκτες του εγγράφου καταδικάζουν έντονα τα επεισόδια εκλαΐκευσης και προπαγάνδας του ναζισμού και παροτρύνουν τα κράτη να εξαλείψουν όλες τις μορφές φυλετικών διακρίσεων με όλα τα κατάλληλα μέσα, συμπεριλαμβανομένης, όπου το απαιτούν οι περιστάσεις, της νομοθεσίας.
Συνολικά 121 κράτη ψήφισαν υπέρ του ψηφίσματος, ενώ 55 χώρες απείχαν, μεταξύ των οποίων και τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης ασφαλώς της Ελλάδας. Κατά του ψηφίσματος τάχθηκαν οι ΗΠΑ και η Ουκρανία.
Ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ, μιλώντας για το θέμα, επικαλέστηκε την… «ελευθερία της έκφρασης» σημειώνοντας ότι το ρωσικό ψήφισμα εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες.
Αλήθεια, η ελληνική κυβέρνηση τι εξήγηση θα μπορούσε να δώσει για την επιλογή της να απέχει από την ψηφοφορία;

ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Σύγκλητος που αποφασίζει κλείσιμο πανεπιστημίου, κυριολεκτικά με λουκέτο,  αστυνομικοί των ΜΑΤ που …περιφρουρούν το κλειστό κτίριο της ΑΣΟΕΕ, φοιτητές που διαμαρτύρονται, αστυνομικοί των ΜΑΤ που κάνουν έφοδο στο κτίριο εγκλωβίζοντας σ’ αυτό φοιτητές, συγκρούσεις και αστυνομική βία, είναι το συνοπτικό χρονικό της πρώτης πρόβας για την εφαρμογή στην πράξη της άρσης του πανεπιστημιακού ασύλου.

               Αστυνομικοί που κάνουν έφοδο σε κέντρο διασκέδασης με συμπεριφορά τρομοκρατική που φοβίζει και πανικοβάλλει καθιερώνουν το βίαιο τρόπο των αστυνομικών ελέγχων.

               Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ. Πέτσας δηλώνει πως είναι θέμα ημερών η δημοσιοποίηση των κυβερνητικών σχεδιασμών για «οριοθέτηση» των κινητοποιήσεων στο κέντρο της Αθήνας, για να δοθεί «περισσότερο ελεύθερος χώρος στους πολίτες»

               Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ολοκληρώνει τους χειρισμούς των προηγούμενων κυβερνήσεων, και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβανομένης, για απροκάλυπτη αστυνομοκρατία που τρομοκρατεί και καταστέλλει. Το αστικό κράτος ως ταξικό ενισχύεται νομοθετικά και οργανώνεται πρακτικά για να διατηρήσει την υποταγή των εργαζομένων και καταπιεσμένων ανθρώπων στην εξουσία του.

               Όλες αυτές οι θεατρικές παραστάσεις των τελευταίων ημερών, σχεδόν σε απευθείας σύνδεση, επίδειξης βίας και αυθαιρεσίας  της αστυνομίας που πότε εμφανίζεται να εξαρθρώνει επικίνδυνη τρομοκρατική οργάνωση που δυσκολεύεται κανείς να θυμηθεί τη δράση της, πότε να επιδίδεται σε κυνήγι ναρκωτικών με την ισχνή λεία μερικών γραμμαρίων, πότε να προστατεύει το πανεπιστήμιο εγκλωβίζοντας και βιαιοπραγώντας σε φοιτητές, δεν σκοπεύουν παρά να διαφημίσουν την εξουσία της αστυνομίας.

               Η βιαιότητα της αστυνομίας δεν είναι, όπως θέλει η κυβερνητική εξουσία να την εμφανίζει, μια απάντηση σε κάποια αύξηση της εγκληματικότητας, ούτε βέβαια οδηγεί σε νέες μεθόδους για την αντιμετώπισή της. Αυτή η βία δεν είναι παρά η απάντηση της κυρίαρχης εξουσίας στην απειλή, που μπορεί να γίνει επικίνδυνη γι’ αυτήν, του πλήθους που στρέφεται εναντίον της και γι’ αυτό βέβαια συνδυάζεται με τους περιορισμούς για τις διαδηλώσεις.  

Εξάλλου και ιστορικά, το ότι η αστυνομία στην Αγγλία και ΗΠΑ εφευρέθηκε σε διάστημα μόλις μερικών δεκαετιών, περίπου μεταξύ 1825 και 1855, για αντιμετώπιση κινητοποιήσεων εργαζομένων, απεργίες στην Αγγλία, ταραχές στις ΗΠΑ ή και απειλές για εξεγέρσεις σκλάβων, αποκαλύπτει το ρόλο της στον καπιταλιστικό κόσμο. Με την βιομηχανική επανάσταση, την ανάπτυξη των πόλεων, η κοινωνική πόλωση που δημιουργήθηκε στο εσωτερικό τους προκάλεσε νέες εκδηλώσεις αγώνων από την εργατική τάξη. Η άρχουσα τάξη λοιπόν χρειαζόταν νέους θεσμούς για να έχει τον έλεγχο, μετά  την κατάρρευση των παλαιών μεθόδων με συνεχή προσωπική επίβλεψη του εργατικού δυναμικού. Η χρησιμοποίηση λοιπόν της αστυνομίας ήταν ένα μόνο μέρος της κρατικής προσπάθειας για διαχείριση και χειραγώγηση του εργατικού δυναμικού μέρα τη μέρα, όπως ήταν τα συστήματα ρύθμισης της αγοράς εργασίας ή και τα συστήματα δημόσιας εκπαίδευσης για ρύθμιση του μυαλού των εργαζομένων. Και βέβαια ελέγχονται και οι δρόμοι, οι σύγχρονοι περιορισμοί της διαδήλωσης με διάφορα προσχήματα αυτό επιδιώκουν,  που μπορούν να γίνουν το έδαφος όπου οι εργαζόμενοι δείχνουν τη δύναμή τους είτε πρόκειται για μια απεργία ή διαδήλωση. Και η αστυνομία στο δρόμο  ενεργεί  ως αντίρροπη δύναμη κάθε φορά που η εργατική τάξη δείχνει τη δύναμή της.

Η αστυνομία αποτελεί ένα από τα όργανα καταστολής του κράτους που μαζί με τα δικαστήρια και το στρατό επιφορτίζεται και με την ευθύνη υπεράσπισης του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος από δράσεις που το αμφισβητούν και το απειλούν. Έχουν την εξουσία να τιμωρούν και να καταστέλλουν και με τη χρήση βίας που νομιμοποιείται. Κι αν η άρχουσα τάξη προτιμά, όταν δεν απειλείται,  να κυριαρχεί μέσω της πειθούς, είναι όμως η ικανότητα του αστικού κράτους να χρησιμοποιεί τη βία που της δίνει απόλυτη εξουσία. 

Και καθώς  αυτή η δεκαετία της καπιταλιστικής επίθεσης με την αναδιάρθρωση της κοινωνίας που συνδυαζόταν με λιτότητα, οδήγησε σε εντατικοποίηση του ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων από τα φόβο της ανεργίας, μεγάλο τμήμα των εργαζομένων, μικροαστών που είτε πούλαγαν εμπορεύματα που παρήγαγαν οι ίδιοι είτε προσέφεραν υπηρεσίες, προσπάθησε να αποφύγει  τις σκληρές ταξικές συγκρούσεις. Η  ανασφάλεια  όμως και  φόβος όταν δεν αμφισβητούνται από την εμπειρία της συλλογικής πάλης μπορούν να κινητοποιηθούν με ρατσιστική κατεύθυνση και συγχρόνως η απειλή κατάρρευσης της κοινωνικής θέσης να οδηγήσει σε μια πιο σκληρή θέση για να διατηρηθεί η ισχύουσα κατάσταση, σε σύμπραξη με την κυρίαρχη τάξη.  

Συνεπώς, σ’  αυτό το τμήμα των εργαζομένων ο λόγος για τάξη και ασφάλεια, για εκκαθάριση γειτονιών, για προστασία του πανεπιστημίου βρίσκει ευήκοα ώτα. Ενδίδοντας στην δημαγωγία των πιο αντιδραστικών κύκλων της αστικής τάξης που κολακεύουν τον ατομικισμό του και του υπόσχονται είσοδό του στην προνομιούχα μειοψηφία επιδοκιμάζει αυτές τις ενέργειες της κυβέρνησης. Εγκαταλείπεται λοιπόν η αλληλεγγύη για τους αδύναμους, γίνεται επιστροφή σε αυστηρότερες ιδέες για ηθική, πολιτισμό και συμπεριφορά και ο φασισμός υφέρπων εγκαθίσταται.

Θεσμική ολοκλήρωση του πραξικοπήματος στη Βολιβία: Η εκπρόσωπος της δεξιάς αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος

Από iraklis3

Ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες χαρακτήρισε «πραξικόπημα» την αναγγελία της αντιπολιτευόμενης κεντροδεξιάς γερουσιάστριας Τζανίνε Άνιες ότι αναλαμβάνει μεταβατική πρόεδρος της χώρας της Λατινικής Αμερικής.
«Έγινε το πιο επιτήδειο και πιο επιζήμιο πραξικόπημα στην ιστορία» της Βολιβίας, έκρινε ο Μοράλες μέσω Twitter, λίγες ώρες μετά την άφιξή του στο Μεξικό, που του προσέφερε πολιτικό άσυλο. «Μια γερουσιάστρια της δεξιάς των πραξικοπηματιών αυτοανακηρύσσεται πρόεδρος της Γερουσίας, κατόπιν μεταβατική πρόεδρος της Βολιβίας, χωρίς να υπάρχει απαρτία στο κοινοβούλιο, πλαισιωμένη από μια ομάδα συνεργών της, με την υποστήριξη του στρατού και της αστυνομίας που καταστέλλουν τον λαό», πρόσθεσε ο Μοράλες.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο θεωρεί νόμιμη τη μεταβίβαση της εξουσίας στην Τζανίνε Άνιες

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Βολιβίας χαρακτήρισε νόμιμη την ανάληψη της προεδρίας της χώρας, με μεταβατικό ρόλο, από τη δεύτερη αντιπρόεδρο της Γερουσίας Τζανίνε Άνιες, παρά το γεγονός ότι δεν επικυρώθηκε από τα δύο σώματα της εθνοσυνέλευσης της χώρας, καθώς δεν υπήρξε απαρτία. Η Άνιες αυτοανακηρύχθηκε μεταβατική πρόεδρος στην ειδική συνεδρίαση της ολομέλειας της Γερουσίας και της Βουλής που συγκλήθηκε για να επισημοποιηθεί η παραίτηση του Έβο Μοράλες από το κορυφαίο κρατικό αξίωμα την Κυριακή. Όμως τα μέλη του Κογκρέσου που ανήκουν στο Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS) του Μοράλες, κόμμα που ελέγχει την πλειοψηφία των εδρών, δεν προσήλθαν, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει απαρτία για την επικύρωση της παραίτησης του προέδρου και της μεταβίβασης της εξουσίας.

7 νεκροί από τα μετεκλογικά επεισόδια τα οποία οδήγησαν στην παραίτηση Μοράλες

Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκ των οποίων τέσσερις από σφαίρες, στα στημένα από την δεξιά αντιπολίτευση μετεκλογικά επεισόδια στη Βολιβία τα οποία οδήγησαν στο πραξικόπημα και την εξώθηση του Έβο Μοράλες σε παραίτηση από την προεδρία, ανακοίνωσε χθες Τρίτη [το πρωί της Τετάρτης ώρα Ελλάδας] ο γενικός εισαγγελέας της χώρας. Δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν στη Λα Πας (δυτικά), δύο στη Σάντα Κρους (ανατολικά) και τρεις σε συγκρούσεις στην Κοτσαμπάμπα (κεντρικά), διευκρίνισε ο Χουάν Λαντσίπα, προσθέτοντας ότι διενεργούνται έρευνες για καθεμία από τις υποθέσεις αυτές.
Ο προηγούμενος απολογισμός των βίαιων επεισοδίων τα οποία ξέσπασαν αμέσως μετά τις εκλογές της 20ής Οκτωβρίου, που κέρδισε ο Μοράλες – αποτέλεσμα που δεν αποδέχθηκε η αντιπολίτευση, καταγγέλλοντας ότι ήταν προϊόν νοθείας – έκανε λόγο για τρεις νεκρούς.

Ματωμένες μετοχές

Η δήλωση του υπουργού Αμυνας, ότι «αν χρειαστεί θα ξαναματώσουμε μαζί με τις ΗΠΑ, όπως κάναμε και στο παρελθόν», προκαλεί πραγματική ανατριχίλα και δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού και υποτίμησης των κινδύνων από το λαό.
Η δήλωση αυτή δεν αποτελεί μόνο έκφραση της αποφασιστικότητας της κυβέρνησης να πάει πολλά βήματα πιο πέρα την ιμπεριαλιστική εμπλοκή της χώρας, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησαν οι προηγούμενοι.
Προπάντων, είναι μια ακόμα διαβεβαίωση στην αστική τάξη ότι δεν θα διστάσει να εγκλωβίσει το λαό σε ακόμα μεγαλύτερες περιπέτειες και στρατιωτικές εμπλοκές, στο πλευρό των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, προκειμένου να υπερασπιστεί και να προωθήσει τα συμφέροντά της.
Αυτό είναι το ζουμί της δήλωσης Παναγιωτόπουλου. Και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι υπερβολή ή ότι έγινε στην αποστροφή του λόγου του.
Τα «έργα» της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, με αποκορύφωμα την προετοιμασία και υπογραφή της νέας στρατιωτικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, αποτελούν τεκμήριο ότι η χώρα οδηγείται όλο και πιο βαθιά στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, εκθέτοντας το λαό σε μεγάλους κινδύνους.
Αλλωστε, τα συμφέροντα της αστικής τάξης και όχι του λαού είναι αυτά που διαχρονικά επιβάλλουν τη συμμετοχή ή την ενεργή στήριξη των ιμπεριαλιστικών επιχειρήσεων και αποστολών στο πλευρό των ΗΠΑ και των άλλων ευρωατλαντικών «συμμάχων».

* * *

Τι δουλειά είχαν για παράδειγμα οι Ελληνες φαντάροι στην Κορέα; Ποια συμφέροντα του ελληνικού λαού διακυβεύονταν σ' αυτήν τη μακρινή χώρα, που είχε μπει στο στόχαστρο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού;
Στην πραγματικότητα, το ελληνικό στρατιωτικό σώμα στην Κορέα ήταν η συμβολή της ελληνικής αστικής τάξης στην αντικομμουνιστική εκστρατεία των ΗΠΑ και η «ανταπόδοση» της στήριξης που δέχτηκε από τον αμερικανικό παράγοντα για την ήττα του ένοπλου λαϊκού κινήματος την περίοδο 1946 - 1949, τη σταθεροποίηση της εξουσίας της τα επόμενα χρόνια.
Τι ήταν η επιχειρησιακή στήριξη που πρόσφερε η Ελλάδα στους ΝΑΤΟικούς την περίοδο που βομβάρδιζαν και διαμέλιζαν τη Γιουγκοσλαβία;
Τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, που δόθηκαν στην ευρωατλαντική στρατιωτική μηχανή για να μακελέψει τους λαούς της Βαλκανικής, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρέτησαν στη συνέχεια ως ΝΑΤΟικές δυνάμεις στο Κόσοβο και αλλού, ήταν οι «μετοχές» της ελληνικής αστικής τάξης για την απόσπαση μερίσματος στη μοιρασιά της λείας των βαλκανικών αγορών που ακολούθησε, η ματωμένη σφραγίδα στο διαβατήριό της, για να γίνει «ηγέτιδα δύναμη» στην περιοχή.
Γι' αυτό, άλλωστε, το γραφείο της ΕΕ για την ανασυγκρότηση των Βαλκανίων στήθηκε «τιμής ένεκεν» στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε επίσης η Ευρωπαϊκή Σύνοδος για τη διεύρυνση και την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» της Βαλκανικής. Αποτέλεσμα και κρίκος σ' αυτήν την αλυσίδα των εξελίξεων ήταν η υπογραφή της ΝΑΤΟικής Συμφωνίας των Πρεσπών πριν από έναν και πλέον χρόνο.
Κατά τ' άλλα, στο πλαίσιο των «συμβατικών της υποχρεώσεων», όπως λένε η κυβέρνηση και η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, η Ελλάδα συμμετέχει σήμερα με στρατό σε δεκάδες αποστολές του ΝΑΤΟ, ενώ αποτελεί εδώ και δεκαετίες πυλώνα του αμερικανοΝΑΤΟικού πολεμικού σχεδιασμού στην ευρύτερη περιοχή, με τις βάσεις, τα μέσα και τις άλλες υποστηρικτικές υποδομές που διαθέτει στην ιμπεριαλιστική συμμαχία.

* * *

Σε μια περίοδο που τα σύννεφα του ιμπεριαλιστικού πολέμου πυκνώνουν απειλητικά, στο πλαίσιο ανταγωνισμών και αντιθέσεων που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρουν συμβιβασμό, η δήλωση του υπουργού Αμυνας πρέπει να σημάνει συναγερμό στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.
Μπροστά μας παραμονεύει ο κίνδυνος εμπλοκής των στρατευμένων και του λαού σε μια γενικευμένη ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση, για να προασπίσουν συμφέροντα αλλότρια προς τα δικά τους λαϊκά συμφέροντα, υπηρετώντας τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, που είναι παράγοντας αστάθειας και πολέμου στην περιοχή.
Γι' αυτό χρειάζεται τώρα να πάρουν αποφασιστική απάντηση οι πολεμοκάπηλες δηλώσεις της κυβέρνησης και η πολιτική της βαθύτερης εμπλοκής. Να ανέβει η στάθμη της αντιπολεμικής - αντιιμπεριαλιστικής πάλης, του αγώνα ενάντια στις πραγματικές αιτίες και την εξουσία της αστικής τάξης που γεννάει πόλεμο, εκμετάλλευση, φτώχεια και προσφυγιά.

Κ. Μ.

Ατζέντα

Αντιλαϊκά μέτρα, ιμπεριαλιστική εμπλοκή και ένταση της καταστολής είναι το «υπόβαθρο» πάνω στο οποίο η κυβέρνηση ξεδιπλώνει την πολιτική στήριξης του κεφαλαίου και των επενδύσεων, που δεν χωράει βέβαια τα λαϊκά δικαιώματα και τις ανάγκες, πόσο μάλλον τους μαζικούς αγώνες για τη διεκδίκησή τους.
Γι' αυτό, παράλληλα με τα αντιλαϊκά μέτρα και τις αναδιαρθρώσεις, η ΝΔ «επενδύει» στο δόγμα «νόμος και τάξη», είτε πρόκειται για τις διατάξεις που βάζουν εμπόδια στην απεργία είτε για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είτε για τα σχέδια περιορισμού των διαδηλώσεων είτε για τις κατασταλτικές επιχειρήσεις που καλλιεργούν κλίμα τρομοκράτησης και μπερδεύουν σκόπιμα τη μαζική λαϊκή δράση με μηχανισμούς που καμιά σχέση δεν έχουν με το κίνημα, για να το συκοφαντήσουν.
Η ένταση της καταστολής δεν είναι επομένως «προσπάθεια να αλλάξει η ατζέντα» για να αποφύγει τάχα η ΝΔ την «εσωκομματική διχογνωμία στο Μεταναστευτικό», όπως την κατηγορεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι η ίδια η ατζέντα, η επιβολή δηλαδή «σιγής νεκροταφείου» στους χώρους δουλειάς και Εκπαίδευσης, είτε με το καρότο είτε με το μαστίγιο, ως αναγκαία προϋπόθεση για τη βελτίωση του «επιχειρηματικού κλίματος» και την «προσέλκυση επενδύσεων».
Γι' αυτό η ΝΔ υπερασπίζεται την κατάργηση του ασύλου ως το αναγκαίο βήμα για την «καλύτερη σύνδεση του πανεπιστημίου με την αγορά» και ταυτόχρονα παραδίδει μαθήματα ...«αφωνίας» στους φοιτητές με τα ΜΑΤ, σφίγγοντας τον κλοιό της τρομοκράτησης, την ίδια ώρα που συνεχίζει ακάθεκτη την επίθεση στα μορφωτικά και εργασιακά τους δικαιώματα.
Γι' αυτό οι εργοδοτικές ενώσεις επευφημούν ανοιχτά την πολιτική επιβολής της «κανονικότητας» με ένταση της καταστολής, επειδή έτσι δυσκολεύονται οι αγώνες και οι διεκδικήσεις και διαμορφώνονται προϋποθέσεις ανεμπόδιστης επιτάχυνσης στην υλοποίηση μέτρων και αναδιαρθρώσεων που στηρίζουν την κερδοφορία τους.
Γι' αυτό ο νέος γύρος της επίθεσης στα Εργασιακά και στο Ασφαλιστικό, που μετατρέπει τη σύνταξη και την Ασφάλιση σε ατομική υπόθεση, απαλλάσσοντας το κράτος και την εργοδοσία από τις υποχρεώσεις τους στα Ταμεία με την παραπέρα ιδιωτικοποίηση του συστήματος, ξεκινάει με μέτρα που βάζουν επιπλέον εμπόδια στην κήρυξη απεργίας, που υπονομεύουν παραπέρα τη συλλογική οργάνωση και δράση των εργαζομένων.
Γι' αυτό ο πρωθυπουργός επιχείρησε με αφορμή την απεργία στις 2 Οκτώβρη να συκοφαντήσει τις εργατικές κινητοποιήσεις, κατηγορώντας τους απεργούς ότι «ταλαιπωρούν την πλειοψηφία», κλείνοντας το μάτι στις μεγαλοεπιχειρήσεις και τους επενδυτές ότι «θα πάμε μπροστά» και ότι σύντομα θα νομοθετήσει νέους περιορισμούς στις διαδηλώσεις, όπως ανακοίνωσε μερικές μέρες αργότερα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, που έχει το θράσος να εμφανίζεται ως ...«θεματοφύλακας» των κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, κάνοντας κριτική στη ΝΔ για αυταρχισμό, έχει λερωμένα τα χέρια του. Οχι μόνο για το μνημόνιο και τους δεκάδες αντιλαϊκούς νόμους που ψήφισε ούτε μόνο για το έδαφος που έστρωσε και με νόμους για την κλιμάκωση του αυταρχισμού.
Κυρίως επειδή συνέβαλε στη συντηρητικοποίηση λαϊκών δυνάμεων, παρουσιάζοντας ως μονόδρομο την καπιταλιστική ανάπτυξη, στο όνομα της οποίας επιβάλλονται όλα τα αντιλαϊκά μέτρα της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Κάνει μάλιστα κριτική στη ΝΔ ότι ο ίδιος μπορεί καλύτερα να εφαρμόσει αυτήν την πολιτική, χωρίς να διαταράσσεται η «κοινωνική συνοχή», χωρίς να προκαλούνται δηλαδή αντιδράσεις!
Η ένταση της καταστολής είναι η άλλη όψη των αντιλαϊκών - αντεργατικών μέτρων που κλιμακώνονται, επειδή αυτό επιβάλλουν τα συμφέροντα και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, των επενδυτών. Στο χέρι του λαού είναι να βάλει εμπόδια σ' αυτόν το νέο γύρο της επίθεσης, απαντώντας μαζικά και στην προσπάθεια επιβολής σιγής νεκροταφείου. Με ισχυρό εργατικό κίνημα και κοινωνική συμμαχία, να οργανώσει την αντεπίθεση στην πολιτική του κεφαλαίου, παλεύοντας για τα σύγχρονα δικαιώματα και με κριτήριο τις ανάγκες του.