Στα χέρια της αστυνομίας 20χρονος – «μπουμπούκι», κατηγορούμενος για ρατσιστικές επιθέσεις στον Ασπρόπυργο

Κατιούσα

Για επιθέσεις, ληστεία και επικίνδυνες σωματικές βλάβες με ρατσιστικά χαρακτηριστικά, αδικήματα για τα οποία είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του, συνελήφθη 20χρονος στον Ασπρόπυργο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο συλληφθείς είναι γνωστός στις αρχές για τις ρατσιστικές του δραστηριότητες, καθώς και στο παρελθόν έχει εμπλακεί σε εκδηλώσεις και επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, από την αστυνομική έρευνα, βάσει της οποίας σχηματίστηκε δικογραφία και εκδόθηκε το ένταλμα σύλληψης, ο 20χρονος είχε πρωταγωνιστήσει σε δύο επιθέσεις εναντίον Αλβανών, με ρατσιστικά χαρακτηριστικά, σε μία από τις οποίες, μάλιστα, είχε ολόκληρη ομάδα συνεργών.
Συγκεκριμένα:
— Τις βραδινές ώρες στις 10/10/2019 στον Ασπρόπυργο, ο κατηγορούμενος μαζί με ομάδα ατόμων και χρησιμοποιώντας μαχαίρια, σιδερογροθιές και μεταλλικά αντικείμενα επιτέθηκαν και προκάλεσαν σοβαρά τραύματα σε έξι αλλοδαπούς, αλβανικής υπηκοότητας, από τους οποίους αφαίρεσαν χρηματικά ποσά και κινητά τηλέφωνα. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της ανωτέρω επίθεσης, εκτόξευαν υβριστικές φράσεις αναφορικά με τη χώρα καταγωγής των παθόντων.
— Τις βραδινές ώρες στις 15/11/2019, έξω από καφετέρια στον Ασπρόπυργο, ο 20χρονος επιτέθηκε, χρησιμοποιώντας μεταλλικό αντικείμενο και σιδερογροθιά, και τραυμάτισε δύο Αλβανούς.
Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Εκτελέσεως Ποινών Αθηνών.
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
902.gr

Ιταλοί “αγανακτισμένοι” διώχνουν κόκκινη σημαία με σφυροδρέπανο από διαδήλωση στη Φλωρεντία κατά του Σαλβίνι

 (VIDEO)

Κατιούσα

Όσοι πέρασαν ή θυμούνται τα γεγονότα στην πλατεία συντάγματος το καλοκαίρι των Αγανακτισμένων, μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους την εχθρική υποδοχή οργανωμένων ομάδων έναντι της παρουσίας οργανωμένων πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων (εκπρόσωποι των οποίων ωστόσο κινούνταν άνετα ως “άτομα” μεταξύ του πλήθους), που εκφράστηκε και με το διαβόητο ψήφισμα της “Συνέλευσης” της Κάτω Πλατείας με κεντρικό σύνθημα “Κάτω τα Κόμματα” και “Έξω τα συνδικάτα”. Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η αλλεργία των ίδιων ομάδων απέναντι σε σύμβολα του κομμουνιστικού κινήματος, όπως το σφυροδρέπανο, έχοντας ως αποτέλεσμα ακόμα και τον ξυλοδαρμό μελών του ΚΚΕ (μ-λ) επειδή τόλμησαν να μοιράσουν τις προκηρύξεις τους και να εμφανιστούν με το μισητό σ’εκείνους έμβλημα της εργατικής τάξης.
Παρόμοιο άρωμα, ή μάλλον μπόχα, είχε η χθεσινή παρέμβαση των διοργανωτών της συγκέντρωσης κατά του ακροδεξιού ηγέτη της ιταλικής αντιπολίτευσης Ματέο Σαλβίνι στη Φλωρεντία. Εδώ και πολλές βδομάδες, διοργανώνονται τέτοιες κινητοποιήσεις σε μια σειρά πόλεις που επισκέπτεται ο ηγέτης της ξενοφοβικής Λέγκας, με σύμβολο τη “σαρδέλα”. Αποδεικνύοντας τη ρήση πως το ψάρι κυριολεκτικά βρωμάει από το κεφάλι, ένας από τους διοργανωτές ζήτησε από το μικρόφωνο με εμφατικό τρόπο “να φύγουν οι σημαίες”, εννοώντας μια κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο που ανέμιζε λίγα μέτρα από την κεντρική εξέδρα.”Είμαστε ένα δημοκρατικό φαινόμενο, χωρίς σύμβολα, ούτε σημαίες. Δε θέλουμε σύμβολα σε αυτή την ομορφιά”, πρόσθεσε ο νεαρός, που ωστόσο δεν είχε καμία αντίδραση όχι μόνο στην παρουσία της ιταλικής σημαίας, αλλά και πλακάτ με σύμβολα της ΕΕ. Πολλοί συγκεντρωμένοι, χειροκρότησαν και επανέλαβαν τα συνθήματα του διοργανωτή, ενώ άλλοι απλά παρακολουθούσαν αμέτοχοι τα τεκταινόμενα. Αν και δεν είναι καθαρό τι έγινε στο βίντεο, η προτροπή του ομιλητή “όχι βία” δείχνει πιθανότατα ότι κάποιοι επιχείρησαν ίσως και να επιτεθούν στον άνθρωπο που κρατούσε τη σημαία.
Για το θέμα τοποθετήθηκε με οργισμένη ανάρτηση ο γγ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, Mάρκο Ρίτσο, υπενθυμίζοντας ότι η σημαία που εκδίωχτηκε από την πλατεία της Φλωρεντίας είναι βαμμένη με το αίμα εκατομμυρίων αγωνιστών:

Φλωρεντία: η κόκκινη σημαία απομακρύνεται με άσχημο τρόπο από ένα πλήθος που τραγουδά “έξω οι σημαίες, ενάντια στο μίσος”, την ώρα που χαίρονταν “σαρδέλες” με πλακάτ της ΕΕ. Γι’ αυτή τη σημαία πέθαναν κατά χιλιάδες κομμουνιστές και αντάρτες. Ας τολμούσαν να μας την πάρουν από τα δικά μας χέρια αυτή τη σημαία!

Κάποιοι μπορεί να νομίζουν ότι το Bella Ciao, που τραγουδιέται κατά κόρον στις συγκεντρώσεις κατά του Σαλβίνι, είναι απλά σάουντρακ του Casa de Papel, η ιστορία όμως δε σβήνει όσες κόκκινες σημαίες κι αν κατεβάσουν. Φαινόμενα σαν αυτά της Φλωρεντίας καταδεικνύουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ότι ο απολίτικος και ρηχός “αντιφασισμός”, όχι μόνο δε βοηθά στην ανακοπή της ακροδεξιάς προέλασης στην Ιταλία και την Ευρώπη, αλλά εντέλει εκτρέπεται και ο ίδιος στην ανοιχτή αντίδραση. Γιατί κανένας πραγματικός αντιφασίστας στην ιστορία δεν κυνήγησε ποτέ τους κομμουνιστές και τα σύμβολά τους, αντίθετα αναγνώρισε και σεβάστηκε το αίμα που έδωσαν πρώτοι και περισσότερο απ’ όλους στον αγώνα ενάντια στη λαίλαπα του φασισμού και του ναζισμού.

Προς φασιστοκωλόπαιδα και νεοφιλελεδοκαλόπαιδα

Ορισμένα φασιστο-κωλόπαιδα, παρέα με κάτι άλλα αμόρφωτα νεοφιλελεδοκαλόπαιδα – εκείνα που βλέπουν την 28η Οκτώβρη σαν σύμβολο κατά του… “λαικισμού” και υπέρ του… “εθελοντισμού” – με αφορμή το άρθρο μας στον «Ημεροδρόμο» για την 28η Οκτωβρίου (https://www.imerodromos.gr/28-oktovri-oloi-mazi-e-alitheia/) νόμισαν ότι βρήκαν την αφορμή να εκτοξεύσουν το γνωστό γκαιμπελισμό. Τι λέει ο γκαιμπελισμός; Οτι οι κομμουνιστές τήρησαν – τάχα – «ουδέτερη» στάση απέναντι στους φασίστες όταν αυτοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα και πως η αντίσταση των κομμουνιστών ξεκίνησε μόνο όταν οι χιτλερικοί επιτέθηκαν εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης…
«Ουδέτερη» στάση, λοιπόν, η Ελλάδα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣίτικου τουφεκιού. Αυτά μόνο στα χρυσαυγίτικα «σχολεία» του δωσιλογισμού διδάσκονται. Ας δούμε την αλήθεια:
1) Οι χιτλερικοι επιτέθηκαν στην ΕΣΣΔ στις 22/6/1941. Αλλά ΗΔΗ από τις 31 Οκτώβρη 1940 ο γραμματέας του ΚΚΕ Ζαχαριάδης καλεί τον ελληνικό λαό να πολεμήσει τον φασίστα Μουσολίνι (σύμμαχο του Χίτλερ). Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 31/10/1940;
2) Οι Γερμανοι επιτέθηκαν στη Ρωσία 22/6. Αλλά ΗΔΗ στις 27 Απρίλη 1941, ανήμερα της εισόδου των Ναζί στην Αθήνα η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Σπύρο Καλοδίκη, τον μετέπειτα Β΄ Γραμματέα της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής, πραγματοποιεί συγκέντρωση στην Ομόνοια με ομιλητή τον Καλοδίκη και καλει τον λαό της Αθήνας να αρχίσει την αντίστασή του ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Τα συνθήματα στην πλατεία της Ομόνοιας ήταν «Αντίσταση στους επιδρομείς» και «Όπλα στο λαό». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 27/4/1941;
3) Το ίδιο βράδυ της 27/4/1941 στον τοίχο του γηπέδου της Νήαρ Ηστ, στην Καισαριανή, γράφεται ΗΔΗ το πρώτο αντιστασιακό σύνθημα: «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή θΑΝΑΤΟΣ» από το χέρι της κομμουνίστριας δασκάλας Φωτεινή Τσαμπάση μαζί με τον σύντροφό της Στέλιο Φραγκόπουλο. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 27/4/1941;
4) ΗΔΗ από τον Μάη του 1941 με πρωτοβουλία των κομμουνιστών και άλλων πατριωτών δημιουργούνται εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις: Στη Μακεδονία η οργάνωση «Ελευθερία», στην Ήπειρο το «Πατριωτικό Μέτωπο», στην Καλαμάτα η «Νέα Φιλική Εταιρεία», στον Πύργο το «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» κ.ο.κ. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή ο Μάης του 1941;
5) ΗΔΗ από τις 4 Μάη 1941 ιδρύεται η Φιλική Εταιρία Νέων (ΦΕΝ), που καλούσε «κάθε νέο πατριώτη που ήθελε ν’ αγωνιστεί για την Απελευθέρωση της Ελλάδας, ανεξάρτητα από κοινωνική προέλευση, ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 4/5/1941;
6) Στις αρχές του Μάη η αντιφασιστική ομάδα που δημιουργείται με προτροπή του Δημήτρη Γληνού και του Νίκου Πλουμπίδη στο νοσοκομείο «Σωτηρία» μετεξελίσσεται ΗΔΗ στην αντιστασιακή οργάνωση «Δημοκράτης». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή ο Μάης του ’41;
7) Την Πέμπτη 15 Μάη 1941, σε σύσκεψη στην Καισαριανή με ομιλητή το Θανάση Κλάρα (Άρης Βελουχιώτης), ο Άρης καλεί ΗΔΗ σε ένοπλο αγώνα κατά των κατακτητών. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 15/5/1941;
8) Στις 28 Μάη 1941 ιδρύεται ΗΔΗ στην Αθήνα κόντρα στους ναζί η πανελλαδική οργάνωση Εθνική Αλληλεγγύη. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 28/5/1941;

Αυτά, έτσι πολύ πρόχειρα και πολύ συνοπτικά. Αλλά αρκετά – ΗΔΗ – για να συνεννοηθούμε.Ειδικά με αυτούς που τα κάνανε πλακάκια με τους χιτλερικούς, ή είχανε πάρει των ομματιών τους (μαζί με τον χρυσό της χώρας) και την είχαν κοπανήσει, αλλά εγκαλούν (!) κι από πάνω εμάς για το πότε τους πολεμήσαμε!!! Συνεννοηθήκαμε;

Η ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ο Κ. Μητσοτάκης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μοιάζει να επαίρεται που «Κατοχυρώνουμε συνταγματικά το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, δηλαδή το δίχτυ ασφαλείας για τους πιο αδύναμους», ενώ δεν παραλείπουν πηγές της Ν.Δ, κατά την ειδησεογραφία,  να τονίζουν πως  με την πρότασή της στα πλαίσια της συνταγματικής αναθεώρησης για κατοχύρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος  στο Σύνταγμα, αποδεικνύεται στην πράξη, και όχι στα λόγια, ότι η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός νοιάζονται πραγματικά για τους κοινωνικά πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. 

        Η ιδέα του εγγυημένου  εισοδήματος, με διάφορες μορφές,  είναι παλιά όσο η ίδια η βιομηχανική  επανάσταση. Έχει σαν στόχο να κάνει κοινωνικά πιο ανεκτή την εξάπλωση της ανεργίας και της φτώχειας, να αναδειχθεί ως  πολιτική απάντηση στο πρόβλημα της συνεχιζόμενης υπερπροσφοράς εργατικού δυναμικού, που είναι όμως ένα απαραίτητο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, και της επισφάλειας και της φτώχειας που συνδέεται με αυτό.  

        Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, προωθήθηκε από την κυρίαρχη εξουσία ως λύση στα συμπτώματα και τις πληγές του καπιταλιστικού συστήματος, πολλαπλασιάζοντας τα ερωτήματα για τις αιτίες που απέκτησε τέτοια εξέχουσα θέση και κυρίως ποιους στην πραγματικότητα ωφελεί. Στο βαθμό που δημιουργεί μια εναλλακτική λύση στην μισθωτή εργασία, ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θεωρείται συχνά από προοδευτικούς υποστηρικτές ως εργαλείο για να υπονομεύσει την διαπραγματευτική δύναμη του κεφαλαίου πάνω στην εργασία, αναγκάζοντας βελτιώσεις στις αμοιβές και τις συνθήκες εργασίας, ή ακόμα και προκαλώντας τον ίδιο τον καπιταλισμό. Για όσους μάλιστα δηλώνουν αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες και σοσιαλίζοντες το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα προτείνεται ως προοδευτικό αίτημα, ενώ  και εξέχοντες αστικοί οικονομολόγοι όπως ο Μ. Φρήντμαν έχουν κάνει παρόμοιες προτάσεις.  

Στη θεωρία, η ιδέα πίσω από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα είναι ότι θα σπάσει τη σχέση εργασίας και αμοιβής, παρέχοντας  αφενός σε  εργαζομένους που έχουν απολυθεί εξ αιτίας της  αυτοματοποίησης της εργασίας ένα δίχτυ ασφαλείας για να μπορούν να  επιβιώνουν και να  προσφέρουν την εργασία τους όποτε το σύστημα τους χρειάζεται, επιτρέποντας ταυτόχρονα τη μετάβαση από τις απαρχαιωμένες βιομηχανίες σε νέους, πιο παραγωγικούς τομείς. Και  αφετέρου  επιτρέπει στους καπιταλιστές να επενδύσουν στην αυτοματοποίηση και τη νέα τεχνολογία χωρίς τη μεγάλη ανησυχία για την αύξηση στρατιών ανέργων. Κι ήταν κι αυτός ένας τρόπος ώστε οι τροχοί του καπιταλισμού να λιπανθούν,  οι επενδύσεις ν’ ανέβουν,   όπως και η αύξηση της παραγωγικότητας, ενώ οι εργαζόμενοι  να μπορούν να μετακινούνται ομαλά από τη μια θέση στην άλλη για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Στην πραγματικότητα, η  παραγωγική επένδυση είναι σε χαμηλά επίπεδα λόγω των τεράστιων επιπέδων υπερπαραγωγής που πιέζει την παγκόσμια οικονομία. Οι καπιταλιστές δεν επενδύουν για παροχή θέσεων εργασίας ή για την κάλυψη αναγκών ή για ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά μόνο για αύξηση των κερδών. Εάν όμως τα αγαθά δεν μπορούν να πουληθούν επειδή οι αγοραστές δεν έχουν χρήματα τότε οι επενδύσεις θα παγώσουν. Κι επειδή οι καπιταλιστές μπορούν να έχουν περισσότερα κέρδη  από δέκα εργαζόμενους που εκμεταλλεύονται παρά από ένα μηχάνημα, είναι προτιμότερο γι’ αυτούς να  στρατολογούν από τις τάξεις αυτών που αναζητούν απεγνωσμένα μια δουλειά παρά να επενδύουν σε μηχανήματα που μειώνουν πραγματικά την ανάγκη για εργασία. Η   εργασία από την αμοιβή τείνει να αποσυνδεθεί, με αρνητικό πρόσημο για τους εργαζόμενους, ενώ παραμένουν στάσιμοι οι πραγματικοί μισθοί παρά την αύξηση του ΑΕΠ και η εβδομάδα εργασίας όλο και αυξάνεται. Η εγγύηση ενός μίνιμουμ επιβίωσης, ενώ συγχρόνως σταδιακά καταργείται  κάθε άλλη μορφή κοινωνικής προστασίας, είναι προϋπόθεση για να μπορεί η αγορά εργασίας να λειτουργήσει χωρίς εμπόδια, και να μπορεί να διοχετεύεται και ο όγκος των παραγομένων προϊόντων

 Γι’ αυτό και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ασκεί έλξη σε φιλελεύθερους καπιταλιστές που κηρύσσουν τις μετασχηματιστικές δυνάμεις της δημιουργικής καταστροφής. Και το όνειρό τους,  να παρέχεται ένα πρωτογενές δίχτυ ασφαλείας, να εξαλείφονται τα εμπόδια στη δημιουργία θέσεων εργασίας όπως είναι ο ελάχιστος μισθός ή οι συλλογικές συμβάσεις, να αφήνεται η αγορά ελεύθερη για να καταστρέφονται βιομηχανίες και θέσεις εργασίας χωρίς να σχεδιάζεται ή να προσφέρεται εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση στους εργαζόμενους, γίνεται εφιάλτης για την εργατική τάξη. Οι φανατικοί μάλιστα της ελεύθερης αγοράς υποστηρίζουν ακόμα και ένα κάπως υψηλότερο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, υπό τον όρο ότι οι ενοχλητικές κοινωνικές δημόσιες υπηρεσίες, όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση να διαλυθούν,  δηλαδή να ιδιωτικοποιηθούν με στόχο το κέρδος.

Και καταλήγει, από τις κατακτήσεις μέσα από αγώνες των προηγούμενων γενεών για τη βελτίωση των όρων εργασίας και διαβίωσης, η κατοχύρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος να γίνεται το φύλο συκής  για την άγρια καπιταλιστική επίθεση, προκειμένου να μειωθεί ο αντίκτυπος της χαμηλής αμοιβής και των επισφαλών συνθηκών εργασίας αλλά  και της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών και να ενισχύεται η καπιταλιστική αγορά αντί να την εξασθενήσει.

Η απαίτηση για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θέλει να εμφανίζεται σαν η τελευταία ουτοπική  πρόταση από ένα υποτιθέμενα αφελές στρώμα προοδευτικών  που φαντάζεται ότι η λιτότητα είναι ιδεολογική και ότι μπορούμε  με κάποιο τρόπο να πείσουμε τους πλούσιους να προσφέρουν ευγενικά και ήσυχα χρήματα για το καλό της κοινωνίας. Γιατί  αυτό κατά βάση είναι που υποστηρίζουν και ελπίζουν οι υποστηρικτές του, τη φιλανθρωπία των καπιταλιστών και των πολιτικών που τους εκπροσωπούν. Γιατί ακριβώς αποσιωπάται ότι έχουν πάρει το δικό τους πλούτο από τους εργαζόμενους, για να τους δώσουν ελάχιστα πίσω, εν είδει μάλιστα μεγάθυμης προσφοράς.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μια τέτοια μεταρρύθμιση θα μπορούσε να είναι προς όφελος των εργαζομένων θα ήταν  αν δεν διαχωρίζονταν από το ζήτημα της ταξικής πάλης,  αν οι καπιταλιστές αισθάνονταν απειλημένοι, δηλαδή εάν ο ταξικός αγώνας είχε τόσο οξυνθεί, ώστε οι κυβερνώντες να προσέφεραν μεταρρυθμίσεις από πάνω για να αποτρέψουν την απώλεια περισσότερων προνομίων τους από κάτω.  

Διαφορετικά, δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στον αλτρουισμό των πλουσίων και στη συμπόνια του καπιταλιστικού κράτους. Γι’ αυτό και το ΚΚΕ καταψήφισε το άρθρο 21 παρ. 1 για την εγγύηση του κράτους σε ένα «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» ή «αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης» για όλους, γιατί «προωθείται η συνταγματοποίηση της στρατηγικής που σαρώνει εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα για την ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, περιορίζεται μόνον σε ορισμένα ανεπαρκή μέτρα για την αντιμετώπιση των ακραίων φαινομένων φτώχειας και λειτουργεί ως εργαλείο συμπίεσης προς τα κάτω του λαϊκού εισοδήματος και των παροχών».

Οι «53+» και ο μύθος του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς το 3ο Συνέδριό του, το οποίο προγραμματίζεται για τις αρχές του 2020. Βασικός στόχος είναι ο διακηρυγμένος από τον Αλ. Τσίπρα «μετασχηματισμός» του ΣΥΡΙΖΑ, διαδικασία που αντανακλά τις αναγκαίες προσαρμογές για την περαιτέρω εδραίωσή του ως κόμματος αστικής διακυβέρνησης και βασικού σοσιαλδημοκρατικού πυλώνα του αστικού πολιτικού συστήματος στις μετεκλογικές συνθήκες¹.

 Σε αυτό το πλαίσιο έχει ξεκινήσει καμπάνια εγγραφής νέων μελών (με περιοδείες και κυρίως με τη διαδικτυακή πλατφόρμα ηλεκτρονικής εγγραφής που εγκαινιάστηκε πρόσφατα), ενώ επίσης ανακοινώθηκε η συγκρότηση μιας πολυπληθούς «Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης», με συμμετοχή αρκετών «ΠΑΣΟΚογενών» (Ρ. Βάρτζελη, Θ. Λιβάνης κ.ά., οι οποίοι έρχονται να προστεθούν στις προηγούμενες μετεγγραφές από το ΠΑΣΟΚ), για να σηματοδοτηθεί καθαρότερα το στίγμα της «διεύρυνσης».

Η πορεία προς το συνέδριο και η συζήτηση για το «μετασχηματισμό» του ΣΥΡΙΖΑ

 

Οι διακηρύξεις του Αλ. Τσίπρα για την ανάγκη άμεσου μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα «πλατύ και μαζικό» κόμμα, που θα εκφράζει τη «δημοκρατική παράταξη», σηματοδοτούν τη στόχευση να εδραιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως ο βασικός εκπρόσωπος της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, με αναγνώριση από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, τους «Πράσινους», τους «Δημοκρατικούς» στις ΗΠΑ.

Από την άλλη, ήδη εκφράζονται επιφυλάξεις από στελέχη που θεωρούν προτιμότερο να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ορισμένες πιο «ριζοσπαστικές» διακηρύξεις για να μην αποκοπεί από αγωνιστικές λαϊκές διαθέσεις, εξασφαλίζοντας ουσιαστικά μεγαλύτερη ικανότητα χειραγώγησής τους.

Η ομάδα των λεγόμενων «53+» (με «άτυπο» επικεφαλής τον Ε. Τσακαλώτο) δημοσίευσε τον δικό της «οδικό χάρτη» προς το συνέδριο, όπου τίθεται ως βασικό διακύβευμα το αν «θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ή θα μετασχηματιστεί σε μια θολή παράταξη του λεγόμενου προοδευτικού χώρου;»².

Παράλληλα, με παρεμβάσεις (π.χ. Ν. Βούτσης, Ν. Φίλης) επανέρχεται και αναπαράγεται ο μύθος του δήθεν «αριστερού» και «ριζοσπαστικού» ΣΥΡΙΖΑ, που αναγκάστηκε να «συμβιβαστεί» το 2015, παρουσιάζοντας παραπλανητικά ως προοδευτικό τάχα το πρόγραμμα με το οποίο ανήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην αστική διακυβέρνηση το 2015 και κρύβοντας τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξε στον εγκλωβισμό του λαού, έχοντας προηγουμένως αναλάβει δεσμεύσεις και αποσπώντας τη συγκατάθεση της αστικής τάξης και των διεθνών της συμμάχων για την κυβερνητική του άνοδο.

Ωστόσο, στην πολιτική πρακτική δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στις δύο πλευρές, αφού και οι δύο υποτάσσονται στην ίδια στρατηγική διαχείρισης του συστήματος, ενώ συμφωνούν με τη βασική στόχευση ανάπλασης του σοσιαλδημοκρατικού πόλου και θα λειτουργήσουν συμπληρωματικά στους όρους «διεύρυνσης» του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να συνεχίσουν να κρατούν εγκλωβισμένες λαϊκές δυνάμεις που αυτοχαρακτηρίζονται «αριστερές», προοδευτικές.

Διορθώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ; «Εργα και ημέρες» των «53»

 

Εξάλλου, το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές στη σοσιαλδημοκρατία, με το «παλιό» ΠΑΣΟΚ να παρουσιάζεται ως «αγωνιστικό» και δήθεν φιλολαϊκό, με τους «προεδρικούς» εναντίον των «εκσυγχρονιστών», με την ίδια τη συγκρότηση της ομάδας των «53» το 2014, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ προαλειφόταν για την ανάληψη της αστικής διακυβέρνησης.

Πρώτον: Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι οι λεγόμενοι «53» δεν εμφανίστηκαν τώρα ξαφνικά για να σώσουν την «αριστερή ψυχή» του ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν περγαμηνές στην αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόστηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια, στην οποία πρωτοστάτησαν τα ηγετικά τους στελέχη από κομβικές υπουργικές θέσεις.

Ο Ε. Τσακαλώτος ηγήθηκε ως υπουργός Οικονομικών στο ξεδίπλωμα της αφαίμαξης του λαού, ενώ η υπουργός Εργασίας Ε. Αχτσιόγλου (που μέχρι πρότινος τουλάχιστον κινούνταν στους κύκλους των «53») έβαλε τη σφραγίδα της σε αντεργατικά μέτρα, με πιο χαρακτηριστικό το χτύπημα της απεργίας.

Δεύτερον: Τα όσα εξάλλου υποστηρίζουν με τις παρεμβάσεις τους δεν αμφισβητούν στο ελάχιστο τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μάλιστα προβάλλουν πιο αποφασιστικά πλευρές της αστικής στρατηγικής, όπως η περιβόητη «πράσινη ανάπτυξη».

Υπερασπίζονται μέχρι κεραίας και προκλητικά παρουσιάζουν ως δήθεν «αριστερή» πολιτική τη ΝΑΤΟική «ιστορική» (όπως την χαρακτηρίζουν) Συμφωνία των Πρεσπών, ούτε άλλωστε αμφισβητούν την κατεύθυνση «διεύρυνσης» του ΣΥΡΙΖΑ με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, λέγοντας πως «μας βοήθησαν όχι μόνο στο επίπεδο των πολιτικών συμβολισμών, αλλά και στην παραγωγή πολιτικού έργου».

Αν έτσι είναι ο «καλός» ΣΥΡΙΖΑ, τύφλα να 'χει ο κακός...

Για τον «i-syriza» και την ηλεκτρονική εγγραφή μελών

 

Σημείο αντιπαράθεσης αποτελούν επίσης οι όροι της λεγόμενης οργανωτικής διεύρυνσης και εγγραφής νέων μελών του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς υιοθετήθηκε ο λεγόμενος «ψηφιακός μετασχηματισμός», με την προώθηση της ηλεκτρονικής συμμετοχής των μελών και ηλεκτρονικών ψηφοφοριών.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκε η διαδικτυακή πλατφόρμα i-syriza, ενώ επιλέχθηκε η απευθείας ηλεκτρονική εγγραφή των νέων μελών, χωρίς να απαιτούνται η έγκριση της αίτησης ένταξης από κάποια επιτροπή/όργανο και η ανάληψη συγκεκριμένων υποχρεώσεων του μέλους.

Μέχρι στιγμής πάντως η καμπάνια δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα. Σε σχετικά δημοσιεύματα επισημαίνεται ότι πριν από την καμπάνια ο ΣΥΡΙΖΑ διέθετε περίπου 30.000 μέλη, ενώ σε αυτό το πρώτο διάστημα φαίνεται να έχουν εγγραφεί περίπου 14.000 μέλη, αριθμός πολύ κάτω από τον αρχικό στόχο, που είχε τοποθετηθεί περίπου στις 180.000³.

Με βάση τη νέα δομή του κόμματος που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, το ηγετικό επιτελείο θα «επικοινωνεί» και θα απευθύνεται ηλεκτρονικά στην κομματική βάση, ενισχύοντας, μεταξύ άλλων, τα «αρχηγικά» χαρακτηριστικά του κόμματος, το οποίο δεν θα βασίζεται σε μια βάση κομματικών μελών με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Σε αυτήν την κατεύθυνση έχει ανοίξει και η συζήτηση γύρω από το ζήτημα της απευθείας εκλογής του προέδρου του κόμματος από τη βάση, που θα αποτελέσει ένα ακόμη βήμα στην αποδυνάμωση των οργάνων και του συνεδρίου του κόμματος.

Η νέα φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά την προσαρμογή του στη νέα εποχή, στα νέα δεδομένα που διαμορφώνει το διαδίκτυο. Κυρίως αποτυπώνει και σε οργανωτικό επίπεδο τα περαιτέρω βήματα προσαρμογής του στις ανάγκες της αστικής διαχείρισης. Σε ένα κόμμα τόσο βαθιά συστημικό, είναι λογικό να ενισχύεται η τάση ενδυνάμωσης των «αρχηγικών» του χαρακτηριστικών με παράλληλη υποβάθμιση του ρόλου των κομματικών οργάνων και την προώθηση μιας λογικής μέλους - υποστηρικτή, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή.

Θολό «αντιδεξιό μέτωπο» και με τις πλάτες των οπορτουνιστών

 

Για να κρύβει τη στρατηγική του σύμπλευση με τη ΝΔ και να συνεχίσει να καλλιεργεί την αυταπάτη μιας δήθεν φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να υψώνει κάλπικες διαχωριστικές γραμμές και να τροφοδοτεί το παραπλανητικό δίπολο μιας τάχα «προοδευτικής διακυβέρνησης» ενάντια στον «νεοφιλελευθερισμό».

Σε αυτό το πλαίσιο, η αντιπολιτευτική του τακτική στοχεύει στην καλλιέργεια της λογικής του λεγόμενου «αντιδεξιού μετώπου» όλων των «προοδευτικών δυνάμεων» ενάντια στην κυβέρνηση της «αυταρχικής δεξιάς».

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί υποκριτικά τη ΝΔ ως «αντεργατική», ενώ ο ίδιος τσάκισε μισθούς, ασφαλιστικά δικαιώματα με το νόμο Κατρούγκαλου και διατήρησε την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων με το νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου. Κατηγορεί υποκριτικά τη ΝΔ για την πολιτική της στο Μεταναστευτικό - Προσφυγικό ενώ ο ίδιος εφάρμοσε το αίσχος της πολιτικής της ΕΕ και τα κολαστήρια τύπου Μόριας. Κατηγορεί τη ΝΔ ως ακροδεξιά ενώ ο ίδιος συγκυβέρνησε με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, έδειξε ανοχή στη Χρυσή Αυγή και συνυπήρχε με τους φασίστες στις πλατείες των «αγανακτισμένων».

Υπηρετώντας αυτόν το στόχο, δυνάμεις όπως οι «53» θα ρίχνουν «αριστερά δολώματα» για να ψαρέψουν στα νερά της δυσαρέσκειας που θα γεννά η αντιλαϊκή πολιτική την οποία εφαρμόζει η ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτήν την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεί να αξιοποιεί δυνάμεις του οπορτουνιστικού ρεύματος, οι οποίες παρά την παταγώδη χρεοκοπία της πολιτικής τους γραμμής τα προηγούμενα χρόνια, ουσιαστικά συνεχίζουν, με παραλλαγές και ορισμένα ριζοσπαστικά συνθήματα, τον χρεοκοπημένο δρόμο του «αντικυβερνητικού μετώπου».

Για παράδειγμα, εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για «δεξιά κανονικότητα», αυτοί μιλούν για «κανονικότητα του τρόμου της ΝΔ» (kommon), εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται υποκριτικά στις «πρακτικές ακραίας καταστολής της ΝΔ» (κρύβοντας την καταστολή που ασκούσε ο ίδιος ως κυβέρνηση, το νομοθετικό χτύπημα της απεργίας, τις αντιδραστικές αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα κ.λπ.) εκείνοι μιλούν για «κατασταλτική μανία της ΝΔ» (ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Παράλληλα, οι τοποθετήσεις δυνάμεων του οπορτουνιστικού ρεύματος στο πλαίσιο των τρεχουσών φοιτητικών κινητοποιήσεων, που εστιάζουν αποκλειστικά στην «ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ», λειτουργούν αντικειμενικά συμπληρωματικά στα λεγόμενα του ΣΥΡΙΖΑ περί «εκδικητικής πολιτικής της ΝΔ για τη νεολαία» και στα καλέσματα για συγκρότηση «αντινεοφιλελεύθερου μετώπου».

Πιο χαρακτηριστικά, ορισμένες δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΣΕΚ-ΑΡΙΣ) υποστηρίζουν ότι «θα ήταν καταστροφικό λάθος ένας προσανατολισμός ''που κουνάει το δάχτυλο στον κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ καλώντας τον να βγάλει τα συμπεράσματά του'' από την προηγούμενη τετραετία»⁴ ενώ το ΣΕΚ προβάλλει το καθαρά αντιδεξιό σύνθημα: «Ρατσισμός, λιτότητα, τρομοκρατία - Κάτω η Νέα Δημοκρατία».

Αφήνοντας στο απυρόβλητο τον ΣΥΡΙΖΑ ή καταδικάζοντάς τον μόνο για το κυβερνητικό παρελθόν του, οι οπορτουνιστικές δυνάμεις ουσιαστικά ρίχνουν νερό στο μύλο της θολής και ρηχής αντιδεξιάς ρητορικής και του «αντικυβερνητικού - αντιδεξιού μετώπου» που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, κρύβοντας τον πραγματικό αντίπαλο. Αφήνουν περιθώρια στον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται με δήθεν «αγωνιστικό» προσωπείο, προσφέροντάς του μάλιστα «κινηματικά» καύσιμα στην επιδίωξή του για μελλοντική επάνοδο στην αστική διακυβέρνηση.

Λαϊκή αντεπίθεση που να σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο

 

Η διαμόρφωση γραμμής σύγκρουσης με το σύνολο της πολιτικής του κεφαλαίου στο κίνημα, κόντρα σε αυταπάτες φιλολαϊκής καπιταλιστικής διαχείρισης, είναι προϋπόθεση ώστε οι αγωνιστικές διεργασίες να αποκτούν συνέχεια, να διευρύνεται η μαζικότητα, να βαθαίνει ο προσανατολισμός, να θωρακίζεται το κίνημα από τις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ να κεφαλαιοποιεί ξεσπάσματα της λαϊκής δυσαρέσκειας προς όφελός του.

Η απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ, που είναι συνέχεια αυτής του ΣΥΡΙΖΑ όπως και όλων των κυβερνήσεων που υπηρετούν το ,κεφάλαιο βρίσκεται στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, στην ενίσχυση του προσανατολισμού του σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Η στρατηγική αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ και η προσπάθεια να μην εγκλωβιστούν λαϊκές δυνάμεις σε νέες πλάνες αποτελούν μέρος αυτής της προσπάθειας ανασύνταξης του κινήματος, ανεβάσματος της οργάνωσης της εργατικής τάξης, ισχυροποίησης του ταξικού προσανατολισμού των αγώνων, ενίσχυσης των δυνάμεων της Κοινωνικής Συμμαχίας.

Είναι όρος για να ξεδιπλωθεί μια μαχητική εργατική - λαϊκή αντεπίθεση που θα σαρώσει παλιές και νέες αυταπάτες.

Παραπομπές

1. Αναλυτικότερα βλ. ΙΕ ΚΕ, «Για την Πολιτική Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ», στο τρέχον τεύχος της ΚΟΜΕΠ, τ. 6/2019

2. Εφημερίδα «Αυγή», 21/11/2019

3. Ως μέτρο σύγκρισης αξίζει να σημειώσουμε ότι στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ το 2017 ψήφισαν περίπου 200.000 μέλη/φίλοι.

4. Εφημερίδα «Εργατική Αλληλεγγύη», 2/10/2019

Του
Κώστα ΜΠΟΡΜΠΟΤΗ*
* Ο Κ. Μπορμπότης είναι μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

 

 

Ριζοσπάστης   Σάββατο 30 Νοέμβρη 2019 - Κυριακή 1 Δεκέμβρη 2019 

Στο χειρουργείο ένας από τους φοιτητές-διαδηλωτές που χτύπησαν τα ΜΑΤ!

Κατιούσα

Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας από τους φοιτητές διαδηλωτές που τραυματίστηκαν μετά από την απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ με μπλοκ και χημικά στο Καβούρι, έξω από τη Σύνοδο των Πρυτάνεων, οδηγείται στο χειρουργείο, μετά την ιατρική διάγνωση ότι υπέστη κάταγμα βραχιονίου.
Όπως είπε πρόσφατα εξάλλου ο Βορίδης -που έχει γνωστό παρελθόν και τα λέει “τσεκουράτα”- το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας για την επιβολή του νόμου ή μάλλον εν προκειμένω, για την επιβολή του νομοσχεδίου που συζητιέται χωρίς αντίλογο στη Σύνοδο, αλλά με την υψηλή παρουσία της Υπουργού Παιδείας.
Η ωμή καταστολή δεν τρομάζει όμως τους φοιτητές που προγραμματίζουν σήμερα νέα συγκέντρωση έξω από το χώρο του ξενοδοχείου, κατά την τελευταία ημέρα της Συνόδου των Πρυτάνεων στο Καβούρι.
Οι τελευταίοι πάντως απέτυχαν να πουν έστω και μια κουβέντα για να καταδικάσουν την ωμή βία από την πλευρά των ΜΑΤ ενάντια στους φοιτητές τους, καθώς η ανακοίνωσή τους έκανε λόγο απλώς για “θλίψη και προβληματισμό” που προκαλεί το “συγκρουσιακό επεισόδιο μεταξύ ομάδας φοιτητών και αστυνομίας…”.
Καθείς εφ ω ετάχθη και η απάντηση θα δοθεί στους δρόμους…

Ο Τζήμερος ζητά να κηρυχθούν παράνομες οι παρατάξεις ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Περιφέρεια Αττικής!

 

Θα μπορούσε να θεωρηθεί γραφική η κίνηση του Θ.Τζήμερου καθώς και το περιεχόμενο του ψηφίσματος που κατέθεσε στο περιφερειακό συμβούλιο Αττικής. Αυτό όμως μόνο με μία πρώτη επιπόλαιη πολιτική ανάλυση. 

Τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και πιο σαφής η πίεση για όλο και πιο ακροδεξιά λειτουργία των θεσμών του αστικού κράτους. Το βλέπουμε τόσο από τις δηλώσεις του Κ.Μητσοτάκη στο ΑΤ Ομόνοιας, όσο και από δηλώσεις άλλων πολιτικών παραγόντων.

Η αστική δημοκρατία που υπηρετείται από το βαθύ κράτος δείχνει τα δόντια της όσο η πολιτική της γίνεται όλο και πιο αντιλαϊκή. Με στόχο τη γενικευμένη φασιστοποίηση και τη δίωξη των φρονημάτων που θυμίζει παλιές εποχές, προβάλλει τον αντικομμουνισμό ως ηθική και φρουρά της αστικής δημοκρατίας.

Με το συνοδευτικό: «Παρακαλώ, προωθήστε το συνημμένο στο Προεδρείο του Συμβουλίου της Περιφέρειας Αττικής. Περιέχει Σχέδιο Ψηφίσματος και πρόταση για συζήτηση (είτε προ ημερησίας διάταξης είτε κανονικά σε επόμενη συνεδρίαση) ενός εξαιρετικά σοβαρού θέματος, μείζονος εθνικής σημασίας, ο επικεφαλής της παράταξης «Δημιουργούμε Μαζί», Θάνος Τζήμερος, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ζητά ουσιαστικά να κηρυχθούν παράνομες οι παρατάξεις του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Περιφέρεια Αττικής!

Αναλυτικά το πόνημα Τζήμερου έχει ως εξής:

Σχέδιο ψηφίσματος για την υπεράσπιση

του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Κύριε πρόεδρε,

μπορεί οι παρατάξεις που εκπροσωπούνται στο Συμβούλιο της

Περιφέρειας Αττικής να έχουν σημαντικές πολιτικές διαφορές αλλά

υποτίθεται πως συμφωνούν σε κάτι θεμελιώδες: στο ότι το

Δημοκρατικό Πολίτευμα, με όλες τις αδυναμίες του, είναι το

μοναδικό που μπορεί να εξασφαλίσει μακροπρόθεσμη ατομική

ελευθερία και κοινωνική πρόοδο. Υποτίθεται επίσης πως μέλημα

όλων μας, παρά τις διαφορετικές οπτικές μας γωνίες, είναι να

βελτιώσουμε τη Δημοκρατία και όχι να την καταργήσουμε.

Δυστυχώς, αυτό το “υποτίθεται” δεν ισχύει για όλους. Υπάρχουν

Σύμβουλοι οι οποίοι, απερίφραστα, ως μέλη πολιτικών κομμάτων,

δηλώνουν θιασώτες της δικτατορίας. Αναφέρομαι στους

συμβούλους που είναι μέλη των κομμάτων ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Προς επιβεβαίωση των ανωτέρω, μεταφέρω αυτολεξεί τις απόψεις

τους για το πολίτευμα, και για μια σειρά από άλλα θέματα που

αφορούν στην κατάργηση των δημοκρατικών θεσμών όταν

αναλάβουν την εξουσία, αλλά και στην υπονόμευσή τους στο

πλαίσιο της “αστικής δημοκρατίας”, όπως παρατίθενται στα επίσημα

sites των κoμμάτων τους, επισυνάπτοντας και τα σχετικά

ντοκουμέντα – links & screenshots.

Α. Της Λαϊκής Συσπείρωσης (http://www.kke.gr/taytothta/)

1. “Το ΚΚΕ, στην 95χρονη πορεία του, επέδειξε σταθερή προσήλωση

(…) στη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία ως επαναστατική θεωρία

για την επαναστατική πολιτική δράση. Δεν αποκήρυξε ποτέ την ταξική

πάλη, τη σοσιαλιστική επανάσταση, τη δικτατορία του

προλεταριάτου.”

2. “Ο στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η κατάκτηση της

επαναστατικής εργατικής εξουσίας, της δικτατορίας του

προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση...

3. “Η δράση του ΚΚΕ, σε μη επαναστατική κατάσταση, συμβάλλει

αποφασιστικά στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα

(Κόμμα, εργατική τάξη, συμμαχίες) για επαναστατικές συνθήκες…”

4. “Η σοσιαλιστική εξουσία είναι η επαναστατική εξουσία της

εργατικής τάξης, η δικτατορία του προλεταριάτου. Η εργατική

εξουσία αντικαθιστά όλους τους αστικούς θεσμούς…”

5. “Κατά το μακρόχρονο αυτό πέρασμα από την καπιταλιστική στην

αναπτυγμένη κομμουνιστική κοινωνία, η πολιτική της επαναστατικής

εργατικής εξουσίας, με καθοδηγητική δύναμη το Κομμουνιστικό

Κόμμα, αποκτά προτεραιότητα στη διαμόρφωση, επέκταση και

εμβάθυνση, στην ΠΛΗΡΗ και ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΗ κυριαρχία των νέων 

κοινωνικών σχέσεων, ΟΧΙ ΒΟΥΛΗΣΙΑΡΧΙΚΑ, αλλά στη βάση των

νομοτελειών του κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής.”

Εάν δηλαδή οι πολίτες εκλέξουν το ΚΚΕ ως κυβέρνηση, δεν πρόκειται

να ξαναδούν εκλογές.

6. “Η σοσιαλιστική εξουσία είναι η επαναστατική εξουσία της

εργατικής τάξης, η δικτατορία του προλεταριάτου. Η εργατική

εξουσία αντικαθιστά όλους τους αστικούς θεσμούς, που έχει τσακίσει

η επαναστατική δράση, με τους νέους λαογέννητους θεσμούς. (…) Το

Ανώτατο Οργανο της Εργατικής Εξουσίας έχει (…) πλήρεις εξουσίες,

νομοθετικές, εκτελεστικές, δικαστικές, τις οποίες οργανώνει

αντίστοιχα με επιτελικές δομές.”

7. Στη θέση του αστικού Στρατού και των Σωμάτων καταστολής, που

έχουν διαλυθεί εξολοκλήρου, δημιουργούνται νέοι θεσμοί της

σοσιαλιστικής εξουσίας, στη βάση της επαναστατικής πάλης για τη

συντριβή της αντίστασης των εκμεταλλευτών και την υπεράσπιση της

Επανάστασης. Διαμορφώνεται νέο στελεχικό δυναμικό,

διαπαιδαγωγημένο με τις αρχές της νέας εξουσίας, από νέους με

εργατική καταγωγή. Αξιοποιείται η θετική πείρα της σοσιαλιστικής

οικοδόμησης, όπου τα καθήκοντα περιφρούρησης των

επαναστατικών κατακτήσεων δεν εκτελούνταν μόνο από τα μόνιμα

ειδικά Σώματα, αλλά και από επιτροπές εργατών.

8. “Η έκταση και οι μορφές που χρησιμοποιεί η επαναστατική

εργατική εξουσία για την καταστολή της αντεπαναστατικής δράσης

εξαρτώνται από τη στάση πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων

απέναντι στις δύο αντιμαχόμενες δυνάμεις, την εργατική και την

καπιταλιστική.”

Την έκταση και τις μορφές της εργατικής εξουσίας τις γνωρίσαμε

από τη δράση του ΚΚΕ, του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ μετά το 1943, όταν

χιλιάδες αθώοι πολίτες, ακόμα και μικρά παιδιά σφαγιάσθηκαν διότι

ήταν “αντιδραστικοί”, δηλαδή απλώς δεν ασπαζόντουσαν την

κομμουνιστική θρησκεία, οι ίδιοι ή οι οικογένειές τους.

9. “Το επαναστατικό εργατικό – λαϊκό μέτωπο αποκτά την ικανότητα

να αντιτάσσει τη δική του βία ενάντια στη βία του κεφαλαίου, (…)

Σε ένα κράτος δικαίου ο μόνος θεσμός που μπορεί να ασκεί νομίμως

βία είναι τα Σώματα Ασφαλείας, και πάλι κάτω από πολύ αυστηρές

προϋποθέσεις. Δεν προβλέπεται από το Σύνταγμά μας η άσκηση

κομματικής βίας.

Επιπλέον, οι συγκεκριμένοι Σύμβουλοι προπαγανδίζουν την

προοπτική ενός νέου εμφυλίου υιοθετώντας τα εξής ανατριχιαστικά:

10. “Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας,

ΕΙΤΕ ΣΕ ΑΜΥΝΤΙΚΟ είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να

ηγηθεί της ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με

όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΗΤΤΑ ΤΗΣ

ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ, ΕΓΧΩΡΙΑΣ και ξένης, έμπρακτα να συνδεθεί με την

κατάκτηση της εξουσίας.

Φαντάζομαι πως είναι κατανοητό το τι σημαίνει “αυτοτελής

οργάνωση” που θα οδηγήσει στην ολοκληρωτική ήττα της εγχώριας

αστικής τάξης και στην κατάκτηση της εξουσίας. Εχει ξαναγίνει στην

Ελλάδα από το 1946 (ουσιαστικά από το 1943) μέχρι το 1949.

B. Της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (https://antarsya.gr/node/3769)

1. …η προοπτική της επανάστασης, του σοσιαλισμού και του

κομμουνισμού στον 21ο αιώνα είναι η μόνη ελπιδοφόρα προοπτική.

2. Η ανασυγκρότηση και ο επανεξοπλισμός της

ΑΝΤΑΡΣΥΑ περιλαμβάνει: το βάθεμα της πολιτικής της αντίληψης σε

αντικαπιταλιστική/επαναστατική κατεύθυνση

3. Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών

επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

4. Εχει πολιτική ρήξης με την αστική πολιτική, την αστική τάξη και το

κράτος της, με επαναστατική κατεύθυνση και ηγεμονία. Εχει τελικό

στόχο την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη

και τους συμμάχους της. (…) Απορρίπτει τις αντιλήψεις που

συνδέονται με κάθε “φιλολαϊκή” διαχείριση του καπιταλισμού.

5. Μια μαχόμενη και ανατρεπτική Αριστερά σήμερα παλεύει για την

επιβολή αυτών των πολιτικών στόχων με τη δύναμη του εργατικού

λαϊκού κινήματος και του οργανωμένου λαού. (…)

Απορρίπτει οποιαδήποτε αυταπάτη για την προώθηση

του προγράμματος αυτού μέσα από τη συμμετοχή στους θεσμούς του

αστικού κράτους

Εφόσον το επαναστατικό πρόγραμμα της εγκαθίδρυσης

κομμουνισμού τον 21ο αιώνα δεν μπορεί να προωθηθεί μέσα από

την συμμετοχή στους θεσμούς του αστικού κράτους, όπως είναι το

κοινοβούλιο και οι εκλογές, με ποιον τρόπο μπορεί να προωθηθεί, αν

όχι με τα όπλα; Και ποιον σκοπό έχει η συμμετοχή μελών της

ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε έναν θεσμό του αστικού κράτους, όπως η Περιφέρεια

Αττικής;

Η προσήλωση των Περιφερειακών Συμβούλων, μελών τών ως άνω

κομμάτων, στον στόχο της εγκαθίδρυσης του συστήματος που

υποστηρίζουν, δηλαδή της δικτατορίας, είναι εμφανής από τις

τοποθετήσεις τους στα θέματα που εισάγονται προς συζήτηση στο

Συμβούλιο, καθώς πάντα, ανεξαρτήτως θέματος, κατακεραυνώνουν

το καπιταλιστικό κοινοβουλευτικό σύστημα, θεωρώντας προφανώς

ότι η επιβολή του κομμουνισμού μέσω της δικτατορίας του

προλεταριάτου στην Ελλάδα θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα

από αυτά που είχε όπου αλλού εφαρμόστηκε.

Ζητώ, λοιπόν, να γίνει ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού

Συμβουλίου στην οποία οι ως Σύμβουλοι μέλη των κομμάτων ΚΚΕ

και ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τοποθετηθούν απέναντι σ’ αυτές τις

αντιδημοκρατικές και αντεθνικές θέσεις του κόμματος με την

υποστήριξη του οποίου εξελέγησαν. Θεωρώ ότι δεν είναι δυνατόν να

συνυπάρχουμε με άτομα τα οποία υιοθετούν, και δυστυχώς το έχουν

αποδείξει σ΄αυτή την αίθουσα, τη βία ως μέσο πολιτικής δράσης. Σε

περίπτωση που απορριφθεί η πρότασή μου για ειδική συνδρίαση,

ζητώ το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής να εκδώσει ψήφισμα

(ακολουθεί πρόταση) που καταδικάζει κάθε πολιτική δράση που έχει

ως μέσο τη βία και ως στόχο την ανατροπή του δημοκρατικού

πολιτεύματος. Οταν το Π.Σ. συζητά και υιοθετεί ψηφίσματα που

καταγγέλλουν τον περιπτωσιακό εκφασισμό της κοινωνικής ζωής,

κατακρίνοντας ενέργειες πολιτών, κατά μείζονα λόγο θα πρέπει να

διατρανώσει την αντίθεσή του στην οργανωμένη, μεθοδική και

διαχρονική πολιτική προσπάθεια, από πλευράς συγκεκριμένων

πολιτικών κομμάτων, εκφασισμού του συνόλου της κοινωνικής και

πολιτικής ζωής, με την επιβολή δικτατορίας.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Το Συμβούλιο της Περιφέρειας Αττικής καταδικάζει τις θέσεις των

κομμάτων ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ανατροπή της Κοινοβουλευτικής

Δημκρατίας και την επιβολή δικτατορίας και αποκηρύσσει τη βία ως

εργαλείο πολιτικής δράσης. Καλεί τους Περιφερειακούς Συμβούλους

που είναι μέλη των ως άνω κομμάτων με δήλωσή τους στο

Προεδρείο να διευκρινίσουν το αν ασπάζονται ή απορρίπτουν τις

συγκεκριμένες θέσεις των κομμάτων τους, επιφυλασσόμενο για τις

περαιτέρω ενέργειές του.

Ο προτείνων Σύμβουλος

Θάνος Τζήμερος

Επικεφαλής της Παράταξης

“Δημιουργούμε μαζί”

ESA - NASA Σχεδιάζουν τριπλή αποστολή μεταφοράς δειγμάτων εδάφους του Αρη στη Γη

Οι μέχρι τώρα αποστολές στον Αρη έχουν κάνει σημαντικές ανακαλύψεις, που έχουν μετασχηματίσει την αντίληψή μας για τον πλανήτη, αλλά το επόμενο βήμα για ριζοσπαστικές ανακαλύψεις θα είναι η μεταφορά δειγμάτων εδάφους του Αρη στη Γη, για εργαστηριακή ανάλυση με όλη τη φαρέτρα οργάνων και δυνατοτήτων. Τα σκάφη σε τροχιά, οι άκατοι προσεδάφισης και τα ρόβερ που διατρέχουν την επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη φέρουν λιγοστά συμπαγή επιστημονικά όργανα. Τα εργαστήρια που χρειάζονται για να γίνουν ολοκληρωμένες αναλύσεις είναι πολύ σύνθετα και βαριά για να μεταφερθούν στον Αρη. Επιπλέον, καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται, τα ίδια δείγματα θα μπορούν να επανεξεταστούν, όπως συνέβη και με τα δείγματα που λήφθηκαν τις δεκαετίες του 1960 και 1970 από τις αποστολές «Απόλλων» στη Σελήνη.
Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις του, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) προτείνει στην αμερικανική διαστημική υπηρεσία (NASA) μια αποστολή σε τρεις φάσεις, ώστε η μεταφορά δειγμάτων αρειανού εδάφους στη Γη να γίνει πραγματικότητα και οι επιστήμονες να αποκτήσουν υλικό για μελέτη επί πολλά χρόνια, αν όχι επί δεκαετίες. Πριν από την οριστικοποίηση της συνεργασίας γι' αυτήν τη μεγαλόπνοη τριπλή αποστολή, θα πρέπει η πρόταση να γίνει αποδεκτή στο επίπεδο των ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν στον ESA και θα πρέπει να τη χρηματοδοτήσουν, εκπρόσωποι των οποίων θα συναντηθούν στο προσεχές μέλλον σε υπουργικό επίπεδο για να αποφασίσουν σχετικά.
Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, η αποστολή «Mars 2020» της NASA θα εξερευνήσει την επιφάνεια του Αρη και θα συλλέξει δείγματα από ενδιαφέροντα σημεία, τα οποία θα τοποθετήσει μέσα σε δοχεία, τα οποία θα αφήσει σε στρατηγικά επιλεγμένα σημεία, ώστε να συλλεχθούν από την επόμενη αποστολή.
Και πάλι με ευθύνη της NASA θα εκτοξευτεί η αποστολή ανάκτησης των δοχείων με τα δείγματα, που θα προσεδαφιστεί κοντά στο σκάφος της πρώτης αποστολής, μεταφέροντας εκεί ένα ρόβερ κατασκευασμένο από τον ESA. Το ευρωπαϊκό ρόβερ θα πραγματοποιήσει την περισυλλογή των δοχείων, κάνοντας κατά κάποιον τρόπο το αντίστοιχο ενός «κυνηγιού θησαυρού». Οταν μαζέψει και το τελευταίο θα τα μεταφέρει στην πλατφόρμα της ακάτου προσεδάφισης της αποστολής, βάζοντάς τα μέσα σε ένα μεγάλο δοχείο. Σε μια διαστημική πρωτιά, το μεγάλο δοχείο θα τεθεί σε τροχιά με την πρώτη εκτόξευση πυραύλου που θα έχει γίνει ποτέ από το έδαφος του Αρη.
Η τρίτη αποστολή θα είναι του ESA και θα πραγματοποιηθεί με τέτοιον τρόπο και σε τέτοιο χρόνο, ώστε να συλλάβει το μεγάλο δοχείο με τα δείγματα, που θα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Αρη. Το δοχείο θα ενσωματωθεί μέσα σε σύστημα που θα εξασφαλίσει ότι δεν θα μολυνθεί η Γη από τα μη αποστειρωμένα αρειανά υλικά που περιέχει, αλλά ούτε και αυτά από γήινα μικρόβια και άλλους παράγοντες. Το σκάφος της τρίτης αποστολής θα πυροδοτήσει τους κινητήρες του, για να βγει από την αρειανή τροχιά και να κατευθυνθεί προς το μητρικό του πλανήτη. Τελικά τα δείγματα, που θα έχουν προφυλαχθεί με αυτόν τον τρόπο, θα φτάσουν στην επιφάνεια της Γης μέσα σε μια κάψουλα επανεισόδου στην ατμόσφαιρα. Ολα αυτά βέβαια, εφόσον εγκριθούν τα σχετικά κονδύλια και από τις δύο μεριές του Ατλαντικού.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: www.esa.int

«Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;»

Elina Giounanli/nophoto.gr

Ο τίτλος «Who's afraid of Virginia Woolf?» είναι η παραλλαγή του λαϊκού τραγουδιού «Who's afraid of the big bad wolf», που για τον Εντουαρντ Αλμπι σημαίνει «ποιος φοβάται τη ζωή χωρίς φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις».

Το αιώνιο πρόβλημα που συνεχίζει να απασχολεί επιστήμονες, ψυχολόγους, ιστορικούς, απλούς καθημερινούς ανθρώπους.
Ο Εντουαρντ Αλμπι γεννήθηκε το 1928 στην Ουάσιγκτον. Τους γονείς του δεν τους γνώρισε ποτέ. Θα τον υιοθετήσει μια οικογένεια πλουσίων, οι οποίοι διέθεταν αλυσίδα θεάτρων στην Αμερική. Ανήσυχος, τολμηρός και με διάθεση να καταρρίψει το μύθο του αμερικάνικου τρόπου ζωής, επομένως το «αμερικάνικο όνειρο», φεύγει από το σπίτι του, αναζητώντας πλέον το δικό του δρόμο, μακριά από κάθε είδους σύμβαση και κοινωνική υποκρισία. Το 1958 γράφει το πρώτο σημαντικό μονόπρακτο, «Η ιστορία του ζωολογικού κήπου», ακολουθούν «Ο θάνατος της Μπέσι Σμιθ», το 1959 το «Κουβαδάκι», «Το αμερικάνικο όνειρο». Σε ηλικία 32 ετών θα γράψει το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», αυτό το έργο που θα σημαδέψει το αμερικανικό αλλά και το παγκόσμιο θέατρο. Από τις μεγαλειώδεις εκείνες στιγμές του παγκόσμιου θεάτρου που τοποθετούν τον Ε. Αλμπι στην πρώτη σειρά των Αμερικανών συγγραφέων, δίπλα στον Αρθουρ Μίλερ και τον Τένεσι Ουίλιαμς. Το έργο του Αλμπι αγγίζει την τραγωδία, τη σύγχρονη τραγωδία, που μέσα από τον αλληλοσπαραγμό των ανθρώπινων σχέσεων θα διασχίσουμε και θα διανύσουμε μαζί τα μονοπάτια των αέναων λαβυρίνθων του μυαλού και της ψυχής τους. Ενα ταξίδι που θα περάσει μέσα από το ζόφο και το έρεβος. Μετά θα μας διαπεράσει ο Αιθέρας, ως παιδί του Ερέβους και της Νύχτας και ίσως συναντήσουμε την αδερφή του την Ημέρα. Μια Ημέρα, όμως, όπου όλα θα είναι φωτισμένα αλλιώς πια, μέσα από το αραχνοΰφαντο πέπλο της «κάθαρσης». Ο Αλμπι δεν καινοτομεί απλώς, μας αποκαλύπτει τους κανόνες της φύσης. Τέσσερα αγρίμια, παγιδευμένα σε ένα κλουβί, θα αγωνιστούν μέχρις εσχάτων, ο καθένας από τη δική του γενετήσια δομή και ορμή. Ποιος θα νικήσει; Αυτό το ερώτημα είναι για τη δική μας απλοϊκή ικανοποίηση. Για τον Αλμπι η νίκη ή η ήττα είναι απλώς τα ζάρια για να ξεκινήσει το παιχνίδι.

Κανόνες του παιχνιδιού

Για να επιζήσουν θα πρέπει να καταστρέψουν όλες τις ψευδαισθήσεις, αυταπάτες, την ψευτο-κοινωνική τους θέση, τον ψευτογάμο τους, την ψευτοδουλειά τους, τον ψευτοαμερικάνικο, δήθεν ιδανικό τρόπο ζωής τους, μέσα από τις ψευτοπαγκόσμιες κατακτήσεις τους. Να καεί και το τελευταίο γραμμάριο πολιτισμικού λίπους.
Ο Αλμπι συλλαμβάνει με μοναδικό τρόπο τον κόσμο των «καμποτίνων» και της απάτης.
Το έργο διαδραματίζεται στο σαλόνι ενός ζευγαριού, της Μάρθας και του Τζορτζ, του Τζορτζ και της Μάρθας. Καθηγητής Ιστορίας εκείνος, κόρη του αφεντικού του, προέδρου του Πανεπιστημίου, εκείνη. Επιστρέφοντας από μια δεξίωση που έδωσε ο πατέρας της Μάρθας στο Πανεπιστήμιο, η Μάρθα πληροφορεί τον Τζορτζ ότι κάλεσε στο σπίτι τους, 3 τα ξημερώματα, ένα νεαρό, νιόπαντρο ζευγάρι, τον Νικ και την Χάνι. Και έτσι αρχίζουν όλα. Αποκαλύψεις, μυστικά, επικίνδυνες ομολογίες, εκρήξεις, ψέματα, απάτες, απιστίες, θεατρινισμοί. Και όλα αυτά μπροστά στο νεαρό ζευγάρι. Οπου και αυτό με τη σειρά του θα ξεγυμνωθεί και θα αρχίσει να αποκαλύπτεται και ο δικός του μη συνειδητοποιημένος μικρόκοσμος, που εν ευθέτω χρόνω διαφαίνεται ότι θα έχει τη μοίρα της Μάρθας και του Τζορτζ.
Ο Αλμπι έχει συνθέσει ένα δύσκολο παζλ χαρακτήρων, όπου με το που τους βλέπουμε, αρχίζουν ακατάπαυστα και ανελέητα να κονταροχτυπιούνται μέχρι τελικής πτώσης. Με χιούμορ, συγκίνηση, τρέλα, βία, συμπόνια, θα τερματίσουν έναν αγώνα γόνιμης αξίας.
Γιατί ο Αλμπι τώρα τοποθετεί το νεαρό ζευγάρι ως μοχλό εκκίνησης της έκρηξης της Μάρθας και του Τζορτζ; Ερωτήματα που έχουν ήδη απαντηθεί. Η Μάρθα και ο Τζορτζ θέλουν μάρτυρες, θέλουν κοινό για να παίξουν την παράστασή τους, να αυτοσχεδιάσουν, να εξουσιάσουν, να επιδείξουν τις ικανότητές τους και να συμπαρασύρουν το κοινό τους. Επιδιώκουν την ταύτισή τους με τους άλλους με οδυνηρό τρόπο.

Η παράσταση

Η παράσταση στο Θέατρο Αθηνών, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, και τον ίδιο στο ρόλο του Τζορτζ, την Μαρία Πρωτόπαππα στο ρόλο της Μάρθας, τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο και την Ντάνη Γιαννακοπούλου, θα μπορούσε να θεωρηθεί αρκετά καλή, αφού κινήθηκε σε βατά για το ευρύ κοινό μέτρα. Εντιμη, καλοστημένη, με το ζεστό και αντιπροσωπευτικό σκηνικό της Αθανασίας Σμαραγδή, τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Αλέκου Γιάνναρου, τα επίσης πιστά κοστούμια της δεκαετίας του '60 από την Μαρία Κοντοδήμα, με κάποιες ενστάσεις αισθητικής ως προς τα κοστούμια της Μαρίας Πρωτόπαππα. Ρέουσα η μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη. Και οι δύο ηθοποιοί, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και η Μαρία Πρωτόπαππα, είχαν καλές στιγμές και αρκετές ήταν οι φορές που ένιωθες ότι δύνανται να ταυτιστούν με τους ρόλους τους. Η Πρωτόππαπα είναι μια ηθοποιός με εσωτερικότητα που μπορεί να ταυτίζεται με τους ρόλους, τους οποίους καταπιάνεται με αίσθημα και βάθος και δυνητικά είχε τις προϋποθέσεις να αποδώσει πολύ καλά την Μάρθα. Ο Μαρκουλάκης, ηθοποιός αξιώσεων και αυτός, θα μπορούσε να θίξει πιο πολλές διαστάσεις του ρόλου του αλλά δεν τον βοήθησε προφανώς ο επιπλέον ρόλος, αυτός του σκηνοθέτη. Ολη η παράσταση έχει στηθεί με έναν πιο «ανάλαφρο τρόπο», μένοντας πιο πολύ στη σύγκρουση των δύο φύλων, αποδυναμώνοντας το έργο από τον πολυεπίπεδο συμβολισμό του, άρα την πολιτική διάσταση δηλαδή την αποκάλυψη της απάτης που είναι το «αμερικάνικο όνειρο». Θεωρώ ότι ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης δεν τόλμησε να φτάσει στα άκρα, να τσαλακωθεί, όπως ιδανικά απαιτεί ο ρόλος του. Κινήθηκε, καθοδηγώντας και τους άλλους ηθοποιούς, σε πιο ασφαλή μονοπάτια δράσης - αντίδρασης με το κοινό. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος, σε ικανοποιητικό βαθμό έχτισε το χαρακτήρα του Νικ, η Ντάνη Γιαννακοπούλου αν και επί τη εμφανίσει έφερε την ξανθιά ντελικάτη γυναίκα αλλά αδιάφορη, για το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω της ήταν τόση φανερή η πρόθεση της συγκινησιακής της κατάστασης, που δεν σε άφηνε να την δεις στο ρόλο. Οφείλω να πω, πάντως, ότι στους δύσκολους καιρούς που ζούμε και στις εκπτώσεις που γίνονται τόσο στα καλλιτεχνικά πράγματα όσο και σε άλλα, είναι αξιέπαινο το γεγονός ότι οι καλλιτέχνες καταπιάνονται με τα αριστουργήματα του θεάτρου που στις μέρες μας είναι τόσο χρήσιμα για το κοινό.
Εχοντας δει και την παράσταση του Οιδίποδα το καλοκαίρι θα έλεγα για τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη ότι ήρθε η ώρα να επαναστατήσει, να σπάσει φράγματα και κώδικες ασφαλείας, να αποποιηθεί έναν «αστικό» τρόπο παιξίματος, να συγκρουστεί και να βουτήξει σε βαθιά νερά.