ΒΟΛΙΚΑ ΑΛΛΟΘΙ

Η ειδησεογραφία των ημερών μας πληροφορεί, πέρα από τη νίκη του Μπ. Τζόνσον στη Μ. Βρετανία ή τις αποστολές αυστηρών μηνυμάτων της πολιτικής μας ηγεσίας προς την Τουρκία,  πως χωρίς ουσιαστική συμφωνία, με αόριστες δεσμεύσεις ολοκληρώθηκαν μετά από δυο βδομάδες οι συζητήσεις για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο πλαίσιο της  Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα (COP25), που διεξήχθη στη Μαδρίτη.

         Η κλιματική αλλαγή γίνεται αντικείμενο ενός ιδιότυπου  ενδιαφέροντος της καπιταλιστικής εξουσίας, που φαίνεται να εξαντλείται σε προώθηση, στα πλαίσια της πράσινης ανάπτυξης, επενδύσεων σε νέους τομείς  ή στην περιβαλλοντική επιβάρυνση  φτωχότερων χωρών με το μηχανισμό αγοροπωλησίας των ρύπων. Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, με την προβολή απόψεων των  επιστημόνων που την υποστηρίζουν, δεν είναι μόνο συμβατή με την οικονομική ανάπτυξη, αλλά φαίνεται πως αποτελεί κι ένα μέσο για να εξασφαλιστεί η  οικονομική ανάπτυξη στα επόμενα χρόνια.

         Ο συνεχής  βομβαρδισμός μας από παραφυάδες της κυρίαρχης εξουσίας με την απειλή της κλιματικής αλλαγής διαμορφώνει έτσι τη συλλογική αντίληψη για το περιβάλλον, ώστε να γίνεται αποδεκτή η νέα οικονομική ανάπτυξη που ισχυρίζεται πως το προστατεύει. Και σ’ αυτή την περίπτωση, ο καπιταλισμός λειτουργεί σαν ένα κλουβί που, χρησιμοποιώντας κινήματα, οργανώσεις και πολυποίκιλες συλλογικότητες κάτω από ψευδή συνθήματα, μας φυλακίζει με τη συναίνεσή μας σαν κατοικίδια ζώα, εξασφαλίζοντας και βολικά άλλοθι για την εκμετάλλευση ανθρώπων και καταστροφή της φύσης. Τα συνθήματα που χρησιμοποιούνται τόσο από μη κερδοσκοπικά συγκροτήματα όσο και από πολιτικούς της εξουσίας μοιάζουν κοινά και χρησιμοποιούν λέξεις όπως όλοι μαζί, αλλαγή κλπ. για να μας πείσουν πως για να αλλάξουμε τα πάντα, είμαστε όλοι χρήσιμοι. Συμπλέκονται έτσι οι ανησυχίες για το περιβάλλον με τις προσπάθειες να διατηρηθεί ένα οικονομικό σύστημα με νέους τομείς ανάπτυξης.

          Ο σκοπός αυτών των μηνυμάτων είναι πρωταρχικής σημασίας. Είναι ένας διακριτικός τρόπος για τη διαγραφή των ταξικών διαιρέσεων. Δηλ. να μετατοπίζεται  κάθε συζήτηση μακριά από την ανάλυση της ταξικής διαίρεσης, ακόμα  και να εξαλειφτεί το ταξικό ζήτημα εντελώς. Οι αγρότες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι γνωρίζοντας ότι και η εταιρία που έχει καταλάβει τη γη τους έχει τις ίδιες ανησυχίες για το κλίμα μ’ αυτούς. Τα συμφέροντα αυτών που βρίσκονται στο τιμόνι μιας πολυεθνικής δεν διαφέρουν από τα συμφέροντα των υδραυλικών, των πωλητών ή των εργατών, αφού η κλιματική αλλαγή γίνεται για όλους επικίνδυνη. Είμαστε όλοι ενωμένοι ως ένα. Τα ξεχωριστά όρια μεταξύ της εργατικής τάξης και  της άρχουσας τάξης, που επαναπροσδιορίζεται αποκτώντας ένα ανθρώπινο πρόσωπο που νοιάζεται για το περιβάλλον, συνεχίζουν να είναι σκοπίμως θολά και αδιάκριτα.
         Συγχρόνως αυτή η οπτική καταφέρνει να προσθέτει και μια επιπλέον τιμωρία στους φτωχούς και την εργατική τάξη, γενικά τους ανθρώπους που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα. Θέτουν ένα αθέμιτο επίπεδο ενοχής στους απλούς ανθρώπους, των οποίων ο αντίκτυπος στο περιβάλλον είναι σχετικά αμελητέος, γι’ αυτό κι ενισχύεται με καμπάνιες ενάντια σε συνήθειες καθημερινότητας όπως τη χρήση πλαστικών σακουλών, σε σύγκριση με την τεράστια καταστροφή που προκαλεί η βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, οι επιχειρήσεις εξόρυξης, η παραγωγή πλαστικών και συσκευασιών, η ναυτιλία και το στρατιωτικό βιομηχανικό συγκρότημα. Πότε έγινε αναφορά στους στρατούς των ιμπεριαλιστών και σε στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη χρήση του πετρελαίου και τη διάθεση των χημικών απορριμμάτων ή  τις σοβαρές συνέπειες όλων των σημερινών συνεχιζόμενων πολέμων των ΗΠΑ και των συν αυτώ; Σπάνια λοιπόν θα  αμφισβητηθούν τα βασικά θεμέλια της τρέχουσας οικονομικής τάξης η οποία οδηγεί στον αποδεκατισμό της βιόσφαιρας προς όφελος του κεφαλαίου.

        Η οικονομική ανισότητα και η φτώχεια συνεχίζουν να αυξάνονται καθώς θερμαίνεται, σύμφωνα με επιστήμονες, ο πλανήτης και η λύση που προσφέρεται από την άρχουσα τάξη, και μοιάζει να γίνεται αποδεκτή, είναι τραγική. Το οικονομικό κατεστημένο με τις συναθροίσεις του σε ΟΗΕ, Νταβός κλπ. υπόσχεται να αλλάξει τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας για να  ωφελήσει τους ανθρώπους και τον πλανήτη, και το πιο εξωφρενικό είναι πως καλλιεργείται η αντίληψη ότι οι εξαθλιωμένοι του κόσμου  θα πρέπει να απαιτήσουν τη θεμελιώδη και επείγουσα αλλαγή που χρειάζεται από εκείνους που τους εξαθλιώνουν και καταστρέφουν τον φυσικό κόσμο. Η ιδέα πως ο καπιταλιστής θα εξετάσει το ενδεχόμενο να ενωθεί με τους καταπιεσμένους, φτωχούς και εκμεταλλευόμενους για τη σωτηρία του περιβάλλοντος ή ότι μια τέτοια ένωση θα ήταν επωφελής, αποτελεί προσβολή τόσο για τους πιο ευάλωτους αυτού  του κόσμου όσο και για τους εργαζόμενους.

      Στην τελική, το δήθεν «αυθόρμητο» οικολογικό κίνημα, αν δεν έχει δημιουργηθεί,   έχει καταλήξει να  κυριαρχείται εξ ολοκλήρου και να  καθοδηγείται από ομάδες μεταμφιεσμένων καπιταλιστών που επιδιώκουν απλώς να ωραιοποιήσουν την τάξη των εκμεταλλευτών που καταστρέφουν τον πλανήτη, ανοίγοντας νέα πεδία οικονομικής κερδοφορίας.

Σημαδεμένη τράπουλα

Με σημαδεμένη τράπουλα για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής, ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, η κυβέρνηση και τα κόμματα που στηρίζουν την εμπλοκή της χώρας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, προετοιμάζουν βήμα βήμα το έδαφος για «διευθετήσεις» στα Ελληνοτουρκικά, οι οποίες, όπως προκύπτει από τις εξελίξεις, ξεπερνούν την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και επεκτείνονται σε ευρύτερα ζητήματα, όπως ο καθορισμός του καθεστώτος της ΝΑ Μεσογείου, το Κυπριακό κ.ά. Προς αυτήν την κατεύθυνση «σπρώχνουν» και οι παραινέσεις των αστικών επιτελείων για συναίνεση απ' όλα τα κόμματα, που δεν θα περιορίζεται στα Ελληνοτουρκικά, αλλά θα εκφράζεται και σε άλλες πτυχές της αντιλαϊκής πολιτικής και του πολιτικού συστήματος, με το επιχείρημα ότι μόνο έτσι διασφαλίζεται η «εθνική ομοψυχία» απέναντι στα τετελεσμένα που δημιουργεί η τουρκική επιθετικότητα.

* * *

Στην πραγματικότητα, υπόβαθρο της συναίνεσης όλων των αστικών κομμάτων είναι η συμφωνία τους με τον σχεδιασμό ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, ως επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης, που επιδιώκει να αναβαθμίσει το ρόλο της, με την ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο, «πυλώνα» της αμερικανοΝΑΤΟικής πολιτικής στη ΝΑ Μεσόγειο. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να αποκατασταθεί η ΝΑΤΟική «σταθερότητα» στην περιοχή, που μεταξύ άλλων σημαίνει να παραμείνει η Τουρκία στο δυτικό στρατόπεδο και να ανακοπεί η πορεία στρατηγικής προσέγγισης με τη Ρωσία, που απειλεί ευρύτερα το συσχετισμό δυνάμεων σε βάρος του ΝΑΤΟ. Αλλωστε, για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και η αμφισβήτησή τους από την Τουρκία ήταν πάντα «ψιλά γράμματα», καθώς αντιμετωπίζουν το Αιγαίο και τη Μεσόγειο ως «ενιαίο επιχειρησιακό χώρο» στη ΝΑ πτέρυγα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, αναθέτοντας τον έλεγχο σε υπερεθνικά στρατηγεία και στρατιωτικούς σχηματισμούς.

* * *

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αναγνωρίζουν διαχρονικά στην Τουρκία «ζωτικά συμφέροντα» στο Αιγαίο, στην Ανατ. Μεσόγειο και την κυπριακή ΑΟΖ, δίνοντας αέρα στα πανιά των προκλήσεων και των αμφισβητήσεων, που πλέον απειλούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας ακόμα και λίγα μίλια ανοιχτά της Κρήτης. Καθόλου τυχαία, το μόνιμο «επιμύθιο» όλων των κρίσεων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από την πλευρά των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, πέρα από τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων που δημιουργεί η Τουρκία, ήταν η διαμόρφωση όρων για συμβιβασμό, που θα «εγγυάται» την ιμπεριαλιστική ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών και θα προωθεί τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό για συνδιαχείριση, ανοίγοντας νέους δρόμους για τα μονοπώλια της Ενέργειας να μοιράσουν μεταξύ τους τα χρυσοφόρα θαλάσσια οικόπεδα και να εκμεταλλευτούν τον πλούτο της περιοχής. Αυτό είναι το πλαίσιο της διευθέτησης που προωθείται και τώρα, κάτω από το δίλημμα «συμβιβασμός και συνεκμετάλλευση ή σύγκρουση με την Τουρκία», που είναι εξίσου επικίνδυνο και επιζήμιο για το λαό.

* * *

Μια ματιά μόνο στις αντιδράσεις Αμερικανών, ΝΑΤΟικών και Ευρωπαίων για την πρόσφατη συμφωνία Τουρκίας - Λιβύης, είναι αποκαλυπτική: Από τη μια αναγνωρίζουν στα λόγια την απειλή για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά την ίδια ώρα επισημαίνουν τη σημασία που έχει μια «ισχυρή σχέση» με την Τουρκία, απευθύνοντας «συστάσεις» και στις δυο χώρες να διευθετήσουν τις μεταξύ τους διαφορές με βάση την «προεργασία» που έχει γίνει μέχρι σήμερα! Και ποια είναι αυτή: Η κατοχύρωση «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, η διεύρυνση της ατζέντας των Ελληνοτουρκικών μέσα από τις «διερευνητικές επαφές» της τελευταίας 20ετίας και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που άνοιξαν όλη τη βεντάλια των τουρκικών διεκδικήσεων σε Αιγαίο, Κύπρο και Μεσόγειο, η αναγνώριση «ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο, που ακολούθησε τη Σύνοδο του Ελσίνκι και τη Συμφωνία της Μαδρίτης, τα διχοτομικά σχέδια που επανέρχονται κάθε λίγο και λιγάκι για το Κυπριακό, με διαφορετικό περίβλημα, αλλά με το ίδιο επικίνδυνο περιεχόμενο.

* * *

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν με πάταγο ότι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ καμιά εγγύηση δεν προσφέρουν για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Αντίθετα, είναι παράγοντες υπονόμευσής τους, είτε η Ελλάδα αξιοποιηθεί σαν «αιχμή του δόρατος» στην κόντρα ΝΑΤΟ - Τουρκίας, είτε υπάρξει τελικά συμβιβασμός, με ανταλλάγματα σε Αιγαίο, Κύπρο και Ανατ. Μεσόγειο, που θα φέρει το σπέρμα νέων εντάσεων και διαφορών. Τα αστικά κόμματα, που παρουσιάζουν την αναβάθμιση των σχέσεων με ΗΠΑ - ΝΑΤΟ ως «διαβατήριο» για μια «καλύτερη» τάχα αντιμετώπιση της Ελλάδας στις διαφορές της με την Τουρκία, χάνουν και το τελευταίο «φύλλο συκής» της αντιλαϊκής και επικίνδυνης πολιτικής τους. Ο λαός μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, αν διαχωριστεί από την πολιτική και τα ψευτοδιλήμματα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων, που προβάλλουν τη βαθύτερη ιμπεριαλιστική εμπλοκή ως «λύση» στα Ελληνοτουρκικά, ενώ είναι παράγοντας που οξύνει και βαθαίνει τα προβλήματα. Αν βάλει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στο στόχαστρο τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και την ελληνική συμμετοχή, δυναμώνοντας την αλληλεγγύη με τους γείτονες λαούς, παλεύοντας για αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της αστικής τάξης και για να πάρει ο ίδιος την εξουσία στα χέρια του.

Σταθερά ... αντιλαϊκός

Κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των επιχειρηματικών ομίλων είναι ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2020, που ψηφίζεται αύριο στη Βουλή, σε συνέχεια των διατάξεων του νέου φορολογικού και του «αναπτυξιακού» νόμου.
Αποτελεί ταυτόχρονα συνέχεια όλων των μνημονιακών προϋπολογισμών, που στη διάρκεια της κρίσης φόρτωσαν τα βάρη της ανάκαμψης στο λαό, μαζί με τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα, ανεξάρτητα από το αν στην κυβέρνηση βρισκόταν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, προκύπτει για παράδειγμα το στοιχείο ότι την εννιαετία 2010 - 2018 τα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν σε ετήσια βάση τους ίδιους αναλογικά φόρους, ανεξάρτητα από το «μείγμα» της άμεσης και έμμεσης φορολογίας ή την αναλογία φόρων και περικοπών στους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Το ίδιο συνεχίζεται και σήμερα, σε συνθήκες αναιμικής ανάπτυξης, όπου με τον προϋπολογισμό του 2020 ο λαός επιβαρύνεται με 800 επιπλέον εκατ. ευρώ άμεσους και έμμεσους φόρους σε σχέση με το 2019!
Από τα στοιχεία της περιόδου προκύπτει, επίσης, ότι στους προϋπολογισμούς όλων των κυβερνήσεων οι φόροι που επιβάλλονται στο λαό αγγίζουν σταθερά το 95% των φορολογικών εσόδων, σε αντίθεση με τη φορολογία του κεφαλαίου, που καλύπτει μικρό ποσοστό των κρατικών εσόδων και στον προϋπολογισμό του 2020 μειώνεται ακόμα περισσότερο σε απόλυτα μεγέθη.
Αυτό είναι, για παράδειγμα, το αποτέλεσμα της μείωσης της φορολογίας επί των κερδών των μετόχων κατά πέντε ολόκληρες μονάδες που νομοθέτησε πρόσφατα η ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ, που επέβαλε ισόποση μείωση όσο ήταν στην κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας ότι ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει σε βάρος του λαού.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά η κριτική που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον προϋπολογισμό του 2020 είναι ότι δεν έχει «αναπτυξιακή δυναμική» και ότι η κυβέρνηση της ΝΔ θα μπορούσε με διαφορετικό τρόπο να αξιοποιήσει το «δημοσιονομικό χώρο» που δημιούργησε η δική του πολιτική, προσθέτοντας μερικές πενταροδεκάρες παραπάνω στα κονδύλια για τη διαχείριση της φτώχειας.
Πώς όμως δημιουργήθηκε αυτός ο «χώρος»; Με την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων σε τέτοιο βαθμό ώστε την περίοδο 2016 - 2018, το σύνολο των «υπερπλεονασμάτων», πάνω δηλαδή και από τα πρωτογενή πλεονάσματα που προβλέπει η συμφωνία με τους «θεσμούς», να φτάσει τα 13 δισ. ευρώ, μέσα από αιματηρή φορολογία και ανελέητες περικοπές σε κονδύλια που αφορούν ακόμα και στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες.
Αντίστροφα, η φορολογία του κεφαλαίου μειωνόταν, τα προνόμια και οι επιδοτήσεις προς τις επιχειρήσεις αυξάνονταν, στο όνομα πάντα της ανάπτυξης, ενώ βαφτίζονταν «κοινωνική πολιτική» τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι της καπιταλιστικής κερδοφορίας και της «δημοσιονομικής προσαρμογής».
Αυτήν την κοπτοραπτική απογειώνει σήμερα η ΝΔ κι αυτό αποτυπώνεται στον προϋπολογισμό του 2020, με τη μείωση του φορολογικού συντελεστή στα επιχειρηματικά κέρδη στο 24% από 28%, τη μείωση της φορολογίας στα διανεμόμενα μερίσματα στο 5% από 10% και τις άλλες φοροελαφρύνσεις προς το κεφάλαιο.
Στην άλλη πλευρά του νομίσματος, ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων διογκώνεται κατά 325 εκατ., ο ΦΠΑ που φορτώνεται στη λαϊκή κατανάλωση διογκώνεται κατά 470 εκατ., ενώ η κυβέρνηση «τσουβαλιάζει» τα ποσά των ελαφρύνσεων στις ισχυρές επιχειρήσεις με αυτές για τα εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, δρομολογώντας «βροχή» από «ισοδύναμα» αντιλαϊκά μέτρα, όπως η επέκταση της «αξιολόγησης» των δαπανών σε όλα τα υπουργεία και στους κρατικούς φορείς.
Πρόκειται, δηλαδή, για έναν ακόμα σκληρό αντιλαϊκό, ταξικό προϋπολογισμό που, όπως όλοι οι προηγούμενοι, αποτελεί εργαλείο αναδιανομής υπέρ του κεφαλαίου, επιβεβαιώνοντας ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει επίθεση διαρκείας στα δικαιώματα και στις ανάγκες του λαού.
Πίσω από την κάλπικη αντιπαράθεση για την αναλογία των έμμεσων και άμεσων φόρων που πληρώνει η λαϊκή οικογένεια, ή για την αναλογία ανάμεσα σε περικοπές κρατικών δαπανών και φόρους, που συνυπάρχουν σε κάθε προϋπολογισμό, κυβέρνηση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ συντηρούν και αναπαράγουν τον φαύλο κύκλο «ελαφρύνσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους - φοροαφαίμαξη των εργαζομένων και του λαού».
Το ίδιο ισχύει και με τον ψευτοκαβγά τους για τα ψίχουλα που βαφτίζονται κάθε φορά «ισοδύναμα» και «κοινωνικές παροχές», επιστρέφοντας στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα ένα απειροελάχιστο μέρος του πλούτου που τους κλέβει το κεφάλαιο.
Απάντηση στην αντιλαϊκή φορολογία, αλλά και στην κοροϊδία της κυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων μπορεί να δώσουν μόνο η σύγκρουση με την πολιτική στήριξης των κερδών του κεφαλαίου, ο αγώνας για ουσιαστικές φοροελαφρύνσεις του λαού με αύξηση της φορολογίας στο κεφάλαιο, η πάλη για σύγχρονα δικαιώματα και την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών.

“Κερδίζουμε το 2020” – Συγκεντρώσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας σε Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνη

Κατιούσα

Μεγάλες συγκεντρώσεις οργανώνει το TKP στις τρεις μεγαλύτερες πληθυσμιακά πόλεις της Τουρκίας, Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνη, καλώντας τους εργαζόμενους της χώρας να συμμετάσχουν μαζικά “για να ζητήσουν ελπίδα, να οργανωθούν, να γιορτάσουν για να κερδίσουμε το 2020”.
Η πρώτη συγκέντρωση θα γίνει το επόμενο Σάββατο στη Σμύρνη, θα ακολουθήσει η Κωνσταντινούπολη την Κυριακή, ενώ στην Άγκυρα θα πραγματοποιηθεί μετά την αλλαγή της χρονιάς στις 4 Γενάρη. Στην ανακοίνωσή του, το ΤKP δηλώνει: “Θα αλλάξουμε αυτή τη χώρα που αγαπάμε, είμαστε αποφασισμένοι”.
Ολόκληρη η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:
Ο λαός αναγκάζεται να δουλέψει για ελεημοσύνη. Απολύονται χωρίς αποζημίωση. Τα δάση μας καταστρέφονται. Οι τιμές του ηλεκτρικού, του φυσικού αερίου, του νερού, των μέσων μαζικής μεταφοράς συνεχώς αυξάνονται. Η εκπαίδευση και το σύστημα υγείας καταρρέουν. Τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα αναστέλλονται. Οι γυναίκες μας δολοφονούνται. Τα παιδιά μας βιάζονται. Φυσικά δε θέλουμε να ζούμε σε μια τέτοια χώρα. Δε θέλουμε να φύγουμε και δε θα πάμε πουθενά!
Θα αλλάξουμε αυτή τη χώρα που αγαπάμε, είμαστε αποφασισμένοι.
Κανείς δε θα αγγίζει γυναίκες και παιδιά. Δε θα αφήσουμε τη φύση και την ιστορική μας κληρονομιά στο έλεος εταιρειών που δε βλέπουν παρά χρήμα σε αυτά. Η παιδεία και η υγεία θα προσφέρονται δωρεάν και ισότιμα σε όλους και τα σχολεία μας θα ελέγχονται από τον ορθολογισμό και την επιστήμη, όχι σκοτεινά μυαλά και μισαλλοδοξία. Βασικές ανάγκες όπως η θέρμανση, η στέγαση κι η ύδρευση θα παρέχονται δωρεάν. Αφού κανείς δε θα μπορεί να εκμεταλλεύεται εργάτες, όλοι θα ζουν ανθρώπινα. Όλοι θα έχουν δουλειά. Η βιομηχανία και η γεωργία μας θα επανασχεδιαστούν σύμφωνα με τα ενδιαφέρονται της χώρας και της κοινωνίας. Μια κοινωνία ισότιμη και χειραφετημένη θα δημιουργηθεί.
Για το λόγο αυτό τείνουμε χείρα φιλίας. Για να μοιραστούμε τα λόγια, τις λέξεις, τις καρδιές μας και το μυαλό μας, να μοιραζόμαστε το στόχο ενός λαμπρού μέλλοντος για την Τουρκία.

Ισπανία: Διεκόπη αγώνας γιατί οι φίλαθλοι φώναζαν «Είσαι ναζί»

Από iraklis3

Διεκόπη στο ημίχρονο η αναμέτρηση -για την δεύτερη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος- ανάμεσα σε Ράγιο Βαγιεκάνο και Αλμπαθέτε, εξαιτίας συνθημάτων («Είσαι Ναζί») των γνωστών, για τις αριστερές τους πεποιθήσεις, φιλάθλων της Ράγιο, προς τον Ουκρανό Ρομάν Ζοζούλια της Αλμπαθέτε, επίσης γνωστό για τη σχέση του με το ακροδεξιό κόμμα της χώρας του.
Είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην Ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, όπως αναφέρει η εφημερίδα Sport, να διακοπεί αγώνας εξαιτίας πολιτικών συνθημάτων και πανό ή προσβολή ενός παίκτη. Κάτι που δεν έχει γίνει στο παρελθόν όταν ακούστηκαν ναζιστικά συνθήματα, υπήρξαν ανάλογα πανό ή ρατσιστικές επιθέσεις.

Την ώρα που σκοτώνονται για τα πετρέλαια της Αρκτικής εμείς καταστρέφουμε τον λιγνίτη…

        

16-12-2019

Την ώρα που ΗΠΑ, Ρωσία, Καναδάς, Δανία και Νορβηγία σκοτώνονται για το ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι του Βόρειου Πόλου, γιατί αυτός διαθέτει το 30% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και υδρογονανθράκων, οι Έλληνες, σ’ αυτά τα οικονομικά χάλια που βρίσκονται, καταργούν τον λιγνίτη, την εγχώρια πηγή ενέργειας, και καταστρέφουν τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με λιγνίτη για να σώσουν δήθεν τον πλανήτη από τους ρύπους! Ενώ στην Αρκτική σκοτώνονται για τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες, στην Ελλάδα υπάρχουν ηλίθιοι που αντί να φωνάξουν για «φίλτρα» για την προστασία του περιβάλλοντος, φωνάζουν όχι στην εξόρυξη λιγνίτη και υδρογονανθράκων για να μην καταστραφεί το περιβάλλον, σαν και η καταστροφή του περιβάλλοντος εξαρτάται από τους Έλληνες. Την ώρα που οι άλλοι θα παράγουν ενέργεια από τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες του Βόρειου Πόλου, η Ελλάδα θα παράγει ενέργεια με ανεμόμυλους και ηλιακούς θερμοσίφωνες, αλλά επειδή αυτή η ενέργεια που θα παράγει με «πράσινα» μέσα και με «πράσινα» άλογα θα είναι ίση με την ενέργεια που παράγουν οι γεννήτριες στα πανηγύρια, θα αγοράζει τελικά την ενέργεια αυτών που την παράγουν από τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες λιώνοντας την Αρκτική.

Βλ. Σ.

ΟΙ ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΙ ΜΑΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΙΣΩ ΣΤΑ 1955 !!

1η Δεκεμβρίου 1955.
Η αφροαμερικανίδα Ρόζα Παρκς γυρνούσε στο σπίτι της μετά απο μια κουραστική μερα στη δουλειά της ως μοδίστρα, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα.
Μπήκε στο λεωφορείο προχώρησε προς τις πίσω μέρος που ήταν για τους μαύρους κι εκατσε σε μια θεση που βρήκε κενή. Στις επόμενες στάσεις μπήκαν μέσα λευκοί επιβάτες.
Ο οδηγός όταν είδε ότι ένας λευκός δεν ειχε θέση ανάγκασε τους νέγρους να σηκωθούν και να παραχωρήσουν τη θέση τους. Η Ροζα ηταν η μόνη που αρνήθηκε.
Με συνοδεία αστυνομικών οδηγήθηκε στα κρατητήρια. Ο φίλος της Εντγκαρ Νίξον την επόμενη πλήρωσε την εγγύηση και αφέθηκε ελεύθερη.
4 μέρες μετά κρίθηκε ένοχη για παραβίαση του νόμου περι φυλετικού διαχωρισμού και της επιβλήθηκε πρόστιμο.
Την ίδια μέρα σύσσωμη η αφροαμερικανική κοινοτητα αποφάσισε να μη χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο μέσο μεταφοράς.
Πολλοί αναγκάζονταν να περπατήσουν ως και 32 χμ απο το σπίτι ως τη δουλειά τους.

Εκείνη τη μέρα ο Μαρτιν Λούθερ Κινγ θα εκφωνήσει έναν απο τους σημαντικότερους λογους του, που 'εμελλε να τον κανουν μια μεγαλη μορφή της ιστορίας.
Το μποικοτάζ κράτησε 381 μερες. Τα έσοδα των λεωφορείων μειώθηκαν τόσο που αναγκάστηκαν να αυξήσουν την
τιμή στο εισιτήριο.
Οι Αφροαμερικανοί δέχονταν συνεχώς εκβιασμούς και επιθέσεις αλλα δεν υποχωρούσαν.
Η δικαίωση ήρθε στις 13 Νοεμβριου του 1956 όταν το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε τους νόμους φυλετικών διακρίσεων αντισυνταγματικούς.
Την επόμενη μέρα της απόφασης η Ρόζα Παρκς μαζι με τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ μπήκαν στο λεωφορείο κι έκατσαν στην πρώτη θεση. Δεν μπορούσε να τους σηκώσει κανείς!
Στην αυτοβιογραφια της εγραψε: Ολοι έγραψαν οτι δεν άφησα τότε τη θέση μου επειδή ήμουν κουρασμενη αλλα αυτό δεν ήταν αληθεια. Ημουν κουρασμενη ψυχολογικά ειχα κουραστεί να υποχωρώ.
Το 1996 τιμήθηκε με το Προεδρικό μετάλλιο της Ελευθερίας.
Πέθανε το 2005 και ειναι η μόνη γυναικα που η σωρός της εκτέθηκε σε λαϊκό προσκήνημα στη Ροτόντα του Καπιτώλιου.
Αφόρμηση για να μάθουν τα παιδιά αυτή την ιστορία ειναι το βιβλιο: "Το λεωφορείο της Ρόζας" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινο.

Ρούλα Καραγιάννη

Σήμερα στην Ελλάδα:



Σκοταδιστική απόφαση: Δημιουργούν ειδικό δρομολόγιο του ΟΑΣΘ για τους πρόσφυγες! Σε μια απόφαση που θυμίζει σκοτεινές εποχές όπου οι έγχρωμοι πολίτες στην Αμερική κάθονταν σε «ειδικές θέσεις» των λεωφορείων και όχι στις ίδιες με τους λευκούς πολίτες προχώρησε ο δήμος Δέλτα σε συνεργασία με τον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης.

Ο δήμος διεκδίκησε την δημιουργία ξεχωριστού δρομολογίου του ΟΑΣΘ μόνο για τους πρόσφυγες που διαμένουν στο κέντρο φιλοξενίας στα Διαβατά. Πιο συγκεκριμένα, όπως ανακοίνωσε ο δήμαρχος Γιάννης Ιωαννίδης στο δημοτικό συμβούλιο, έχει εγκριθεί από τη διοίκηση του ΟΑΣΘ και θα λειτουργήσει η νέα γραμμή αστικών συγκοινωνιών 55Χ που θα ακολουθήσει την διαδρομή Σταυρούπολη – δομή φιλοξενίας Αναγνωστοπούλου – Ν.Σ. Σταθμός.

«Η γραμμή θα λειτουργήσει άμεσα για να μετριαστεί το βάρος που δέχεται η γραμμή 54 που εξυπηρετεί αυτή την στιγμή τα Διαβατά. Είναι το δεύτερο αίτημα της διοίκησης του δήμου Δέλτα που ικανοποιείται μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα» τόνισε ο δήμαρχος Δέλτα υπογραμμίζοντας ότι απομένει η κύρωση της απόφασης από τον ΟΣΕΘ.

Αντίστοιχα αιτήματα διατυπώνουν από την έναρξη της προσφυγικής κρίσης ακροδεξιοί που αντιδρούν στην φιλοξενία των προσφύγων. Υπενθυμίζεται μάλιστα πως σχετικό αίτημα έχει διατυπώσει κατά το παρελθόν και η συνδικαλιστική παράταξη της Χρυσής Αυγής στον ΟΑΣΘ.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο νέος δήμαρχος Δέλτα Γιάννης Ιωαννίδης καταγράφεται στον πολιτικό χάρτη ως κεντροαριστερός, ενώ στις εκλογές είχε την επίσημη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και του Κινήματος Αλλαγής. Η παρουσία του κατά το πρόσφατο παρελθόν σε ακροδεξιές συγκεντρώσεις, αλλά και η παραπάνω απόφαση του μόνο στο φάσμα της «προόδου» δεν μπορούν να ενταχθούν.


Aπο http://alterthess.gr

Ο χαρτοπαίχτης!

Μέρες που είναι.... και "μεταξύ σοβαρού και αστείου", σας παρουσιάζουμε ένα ξεχωριστό ηθογραφικό πορτρέτο από τον αείμνηστο Ευρυτάνα συγγραφέα Δημοσθένη Γ. Γούλα (1916-1990). Το ιχνηλατήσαμε από το περίφημο βιβλίο του υπό τον τίτλο "Οι χωριανοί μου" (εκδ. Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος, Αθήνα 1978, ανατύπωση της πρώτης έκδοσης του 1953).

Να σημειώσουμε εδώ ότι το βιβλίο του συμπατριώτη μας Δ. Γούλα, προλόγιζε τον Φλεβάρη του 1953 ο ανεπανάληπτος Ρήγας Γκόλφης, ο οποίος, μεταξύ άλλων, έγραφε: 

"...Με την απέριττη αφήγηση που τα διακρίνει, με την αφέλεια της περιγραφής, τη ζωντάνια, το ελαφρό χιούμορ, τη γλωσσικά απλότητα που φανερώνει τη χάρη της δημοτικής μας, ιστορούν τη φυσιογνωμία και το χαρακτήρα των λογίς συμβολικών τύπων που αποτελούν την ηγετική και εξέχουσα τάξη του ιδιαίτερου επαρχιακού πολιτισμού. Και ο πολιτισμός αυτός έχει γνήσια ιστορική παράδοση, μ' όλη τη μεταβολή που μπορεί να φέρνει ως εκεί, η επίδραση και η απήχηση του τρόπου ζωής των αστικών κέντρων. Και οι ζωντανεμένοι αυτοί πίνακες, ζωγραφισμένοι σε γλήγορες και αδρές πινελιές με την τέχνη του λόγου, παρουσιάζουν παραστατικά τις ειδυλλιακές λεπτομέρειες για τις δραματικές περοιπέτειες του ριζωμένου στα βουνά πληθυσμού μας, που ο βίος τους, με όλες τις εναλλαγές, δεν είναι διόλου ρομαντικός, όπως τον πλάθει η φαντασία όλων εμάς, που τον παρατηρούμε με μεταμορφωμένη προοπτική...." 

Σας αφήνουμε, όμως, να απολαύσετε τη γλαφυρή περιγραφή του χαρτοπαίχτη των ορεινών χωριών.

Ιδού:

=============

Ανάμεσα στους τύπους των χωριών, ο χαρτοπαίχτης κατέχει αναμφισβήτητα μια απ' τις πρωτεύουσες θέσεις. Και με το δίκιο του. Γιατί δεν είναι δα και μικρό πράμα να καθηλώνεσαι μερόνυχτα στο ξυλοτράπεζο του χωριατομάγαζου και ν' αφοσιώνεσαι ώρες ολάκαιρες στις λερωμένες κουτσάφτικες τράπουλες.

Και μη νομίσετε πως είναι μοναχά ντόπιο κι ευρωπαϊκό το προϊόν αυτό. Ο τύπος μας πληροφορεί πως στην Αμερική μετά απ' την Αγία Γραφή, που κρατάει την πρώτη θέση στην κυκλοφορία, έρχεται το βιβλίο και κανόνες του χαρτοπαιγνίου που κυκλοφορεί σε 400.000 αντίτυπα κάθε χρόνο (!) και περιλαμβάνει τα σπουδαιότερα παιγνίδια της τράπουλας, ενώ τα εργοστάσια παράγουν 67-75 εκατομμύρια τράπουλες το χρόνο!

Μπάτε, λοιπόν, σ' οποιοδήποτε χωριό και ζητήστε να δήτε τους χαρτοπαίχτες. Ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Αδυνατισμένοι τις πιο πολλές φορές. Ολοφάνερη στα μάτια τους η άνομη πλεονεξία. Το πάθος τους κυρίεψε και τους σκότωσε την ψυχή και το σώμα.

Κινήσεις νευρώδικες και σπασμωδικές. Η μανία του εύκολου πλουτισμού τους συνέχει. Έγιναν χαρτομανείς, ψυχικά άρρωστοι κι εξουθενωμένοι, όμοια όπως οι τοξικομανείς.

Το κακό παραγίνεται τις γιορτές των Χριστουγέννων που "το καλούν οι μέρες", και την Κυριακή πούναι σύναξη στο χωριό. Τότε είναι που δεν φτάνουν τα τραπέζια. Έξω τότε στις πεζούλες, κάτω από τον πλάτανο των μαγαζιών ή πάρα πέρα στις πλαγιές, στο χώμα, στρώνονται ομάδες-ομάδες και αφιερώνονται με κατάνυξη σε μια δεύτερη τελετουργία, στο χαρτί.

Καμιά φορά και στην εξοχή που συναντιούνται οι τύποι έχουν την τράπουλα στο μανικοκάπι ή στο πέτσινο σελάχι.

Σαν παίζουν, νοιώθεις όλη τους την αγωνία. Ιδρώνουν, ξεϊδρώνουν, μηχανεύονται πλείστα όσα κόλπα χαρτοπαιχτικά, μετράν με τον δικό τους τρόπο και βρίσκουν το τελευταίο χαρτί του αντιπάλου στα σίγουρα.

Είναι πολύ προληπτικοί. Μπορεί το πέσιμο ενός χαρτιού, η αλλαγή της σειράς, το ανώμαλο κόψιμο ή το να κάτσει κανένας σαββατογεννημένος... δίπλα τους να το θεωρήσουν γρουσουζιά. Ποιος μπορεί να σκύψει και να μελετήσει τις δαιμονισμένες ψυχές αυτών των ανθρώπων;

Πολλές σπουδαίες προσωπικότητες σ' όλο τον κόσμο και στον τόπο μας έχουν το πάθος της χαρτοπαιξίας.

Αυτό όμως γίνεται κακή πληγή, όταν μεταδίδεται στο λαό, στους χωρικούς. Γιατί οι καϋμένοι τι να κάνουν και πως να σκεφθούν σαν είναι κυριευμένοι απ' αυτή τη μανία; Και δεν είναι εύκολο να πει κανένας πως το ελάττωμα το σταματά ο νόμος κι οι απαγορευτικές διαταγές.

Στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης οι αγωνιστές τις περίσσιες ώρες τις σκότωναν στην τράπουλα. Αργότερα, στην εποχή ιδιαίτερα του Όθωνα, το κακό παράγινε. Η Αμαλία τότε ανάλαβε αληθινή σταυροφορία κι αλλού με συμβουλές, αλλού με φοβέρες κατάφερε ν' αναχαιτίσει κάπως το κακό.

Καμιά φορά συνέρχονται απ' το πάθος τους μερικοί φίλοι μας και το κόβουν το άτιμο το χαρτί. Τότε αναπνέουν λεύτερα. Τίποτε δεν τους κάθεται έτσι σαν βραχνάς. Βγαίνουν απ' το βούρκο και πατούν στέρεα στη γη, Κοιτάνε το βιός τους και τη φτώχεια τους και σκέφτονται για τα προβλήματά τους. Περηφανεύονται με το δίκιο τους, και λένε και ματαλένε: "έκοψα τα χαρτιά".

Οι πολλοί είναι όμως αδιόρθωτοι. Τους λείπει βέβαια στο χωριό μια διασκέδαση. Το θέατρο, o κινηματογράφος, οι βιβλιοθήκες, τα γυμανστήρια, οι διαλέξεις... Ολόψυχα λοιπόν καταπιάνονται με το χαρτί νέοι και γέροι για να ψυχαγωγηθούν γι' αυτό ακούς και σου λέει ο άλλος: "δεν παίζου συμφέρουν". Ο καφές ή το λουκούμι, είναι το συνηθισμένο έπαθλο για το νικητή.

Μ' αυτό όμως δε λιγοστεύει η ζημιά, γιατί δεν παίζουν μονάχα "οι τοκιστές και οι σουλατσαδόροι". Πολλοί απ' αυτούς είναι φημισμένοι σαν άσσοι περεφαδόροι και κοντσιναδόροι -αλλά το μικρόβιο επεκτείνεται με καλπασμό στη νεολαία. Κι είναι το μόνο μάθημα που οι ανόρεχτοι για γράμματα κοπιάζουν κι αγωνίζονται για να το μάθουν και γίνονται μάλιστα καλύτεροι απ' τους δασκάλους τους.

Ποιος θα μπορούσε να τους πείσει να γιατρέψουν την αρρώστια τους και να μαζέψουν τις τράπουλες σ' ένα μουσείο;

Θα ήταν ιστορικό, και το γεγονός και το μουσείο. 

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

«Φιλόδοξα» σχέδια για τις «πράσινες» επενδύσεις

        

15-12-2019

Πακτωλό χρημάτων και κάθε είδους διευκολύνσεις για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας στις «πράσινες» επενδύσεις, με το «λογαριασμό» σε όλα τα επίπεδα να πηγαίνει στους λαούς, αποφάσισαν οι ηγέτες της ΕΕ στη διήμερη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες.

Στο επίκεντρο της Συνόδου βρέθηκαν οι τρόποι χρηματοδότησης, το θεσμικό πλαίσιο και οι νομοθετικές αλλαγές που θα απαιτηθούν για τους στόχους της Ένωσης σε ό,τι αφορά τη λεγόμενη μετάβαση στην «πράσινη» οικονομία, προκειμένου μεταξύ άλλων η ΕΕ να μη χάσει έδαφος στον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα ισχυρά κέντρα.

Δίνοντας το στίγμα των όσων διακυβεύονται για τους επιχειρηματικούς ομίλους, στο Κείμενο των Συμπερασμάτων, στο οποίο κατέληξαν οι ηγέτες της ΕΕ, σημειώνεται ότι η μετάβαση στην «κλιματική ουδετερότητα» έως το 2050 «θα δημιουργήσει σημαντικές ευκαιρίες, όπως δυνατότητες για οικονομική ανάπτυξη, για νέα επιχειρηματικά μοντέλα και αγορές, για νέες θέσεις εργασίας και τεχνολογική ανάπτυξη».

Παράλληλα, σημειώνεται η ανάγκη «να διαμορφωθεί ένα ευνοϊκό πλαίσιο που θα ωφελεί όλα τα κράτη – μέλη και θα περιλαμβάνει κατάλληλα μέσα, κίνητρα, στήριξη και επενδύσεις ώστε να διασφαλιστεί η οικονομικά αποδοτική, δίκαιη καθώς και κοινωνικά ισορροπημένη και αμερόληπτη μετάβαση, συνεκτιμώντας τις διάφορες εθνικές συνθήκες όσον αφορά τα σημεία εκκίνησης», ώστε δηλαδή με όλα τα μέσα η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη της να ανοίξουν τα νέα πεδία κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη χρηματοδότηση των σχετικών δράσεων, τα ποσά που θα δοθούν (κυρίως στα μονοπώλια του κλάδου των ΑΠΕ) είναι «αστρονομικά». Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) ότι θα στηρίξει επενδύσεις ύψους 1 τρισ. ευρώ τη δεκαετία 2021 – 2030, ενώ παράλληλα αποφάσισε να διατεθούν και αρκετοί πόροι από το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ), όπως αποκαλείται ο μακροπρόθεσμος προϋπολογισμός της ΕΕ.

Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (ΕΣ) εξέφρασε την «ικανοποίησή του» για την εξαγγελία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι οι μελλοντικές προτάσεις της θα έχουν στόχο τη διευκόλυνση επενδύσεων ύψους 100 δισ. ευρώ μέσω του μηχανισμού δίκαιης μετάβασης.

Την ίδια ώρα, πάντως, στο κείμενο γίνεται και προσπάθεια συγκερασμού των αντιθέσεων που προκαλεί το συγκεκριμένο ζήτημα στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεδομένων των διαφορετικών συμφερόντων που υπάρχουν τόσο ανάμεσα στις εθνικές αστικές τάξεις των χωρών – μελών όσο και μεταξύ των επιμέρους κλάδων των οικονομιών.

Έτσι, μεταξύ άλλων σημειώνεται πως το ΕΣ αποδέχεται ότι ένα κράτος – μέλος (η Πολωνία, η οποία μεταξύ άλλων διεκδικεί και μεγαλύτερο κομμάτι από την «πίτα» των ευρωενωσιακών επιδοτήσεων) «δεν είναι σε θέση να δεσμευθεί στην υλοποίηση του στόχου αυτού σε ό,τι το αφορά», ενώ αποδέχεται και το γεγονός ορισμένες χώρες «να αποφασίζουν για το ενεργειακό τους μείγμα και να επιλέγουν τις πλέον κατάλληλες τεχνολογίες», αφήνοντας ανοιχτή τη συζήτηση για το αίτημα της Τσεχίας, αλλά και της Γαλλίας και του Βελγίου, που ζητάνε την αναγνώριση εκ μέρους της ΕΕ της πυρηνικής ενέργειας ως «πηγής μηδενικών εκπομπών».

Δεν έχει τέλος η τραγωδία: Δύο γυναίκες βρέθηκαν παγωμένες και αγκαλιασμένες σε μια φυλλωσιά κοντά στις Φέρες

Από iraklis3 

Oι δύο γυναίκες, γύρω στα είκοσι, αδερφές πιθανότατα, βρέθηκαν παγωμένες και αγκαλιασμένες σε μια φυλλωσιά κοντά στις Φέρες. Η διάγνωση του ιατροδικαστή κ. Παύλου Παυλίδη ήταν θάνατος από υποθερμία. Είχαν περάσει το ποτάμι και «λούφαξαν» για να προφυλαχθούν από το τσουχτερό κρύο που στον Εβρο, λόγω της υγρασίας, γίνεται φονικό ειδικά για εξασθενημένους οργανισμούς.
Φορούσαν από επτά πουλόβερ και πέντε κολάν η καθεμιά για να προφυλαχθούν από το κρύο, αλλά και γιατί οι διακινητές δεν επιτρέπουν χειραποσκευές στις βάρκες. Τρύπωσαν στους θάμνους προφανώς για να ξεκουραστούν και φαίνεται πως αποκοιμήθηκαν. Δεν ξύπνησαν ποτέ. Τις εντόπισαν νεκρές χωρικοί, μέσα στα μουσκεμένα ρούχα τους που αντί να τις προστατεύσουν λειτούργησαν σαν «παγοκύστες», χωρίς κανένα στοιχείο ταυτότητας πάνω τους.
Καθότι έγχρωμες, οι Αρχές εικάζουν ότι έφτασαν από κάποια αφρικανική χώρα και λόγω της μεταξύ τους ομοιότητας πιθανολογούν ότι ίσως ήταν αδερφές.
Αλλοι τέσσερις νεαροί, Αφροασιάτες εκ πρώτης όψεως, αγνώστων στοιχείων, βρέθηκαν την ίδια νύχτα (ξημερώματα της περασμένης Κυριακής) παγωμένοι και αυτοί στον ορεινό όγκο του Εβρου. Πιθανότατα θα υπάρχουν και άλλοι που άφησαν την τελευταία τους πνοή τρυπωμένοι σε κάποιους θάμνους και δεν έχουν βρεθεί, ή κάποιοι που τους κατάπιαν τα νερά του ποταμού. Μόνο που πλέον, είναι τόσο φορτισμένη αρνητικά για τους μετανάστες η ατμόσφαιρα στις κοινωνίες, που τραγικά γεγονότα όπως αυτό αφήνουν πολλούς πολίτες σχεδόν αδιάφορους για άγνωστους συνανθρώπους…
Πηγή: Καθημερινή