Ανιστόρητα, αντικομμουνιστικά, πολιτικώς χυδαία ,χριστουγεννιάτικα

«Μαργαριτάρια» προς τέρψη και θυμό

- Η ανισότητα είναι κινητήρια δύναμη προόδου. Πρέπει να είμαστε άνισοι, να υπάρχει ανισότητα γιατί η ισότητα φέρνει στασιμότητα και ακινησία όπως στις χώρες της ισοπέδωσης και της ακινησίας (σ. όχι δεν είναι οι κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις κινητήρια δύναμη της εξέλιξης και της ιστορίας, είναι η ύπαρξη πλουσίων και φτωχών, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων! Μήπως και η ύπαρξη δούλων και δουλοκτητών;;; )

- «το να λέμε ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και η φτωχοί φτωχότερο είναι ψέμα. Ψέμα παντού ανά την υφήλιο. Οι πλούσιοι μπορεί να έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί λιγότερο φτωχοί… καμία σύγκριση, όλοι οι δείκτες έχουν βελτιωθεί» (σ. πάει η σχετική και απόλυτη φτώχεια και μετράει με τα μέτρα του Σκρουντζ, ο έχων μια δεκάρα αποκτώντας δύο δεκάρες είναι… 100% πλουσιότερος!).
- Η Αριστερά είναι αντίδραση, αντιδρά σε κάθε αλλαγή βελτίωσης, «οποιαδήποτε αλλαγή την αντιμετωπίζουν προς το χειρότερο».
- Κάποτε κάποιοι αριστεροί ήταν επαναστάτες αλλά «δεν άντεξαν μέσα στον κομματικό μηχανισμό... παρόλα αυτά 5% των Ελλήνων τους ακολουθεί ακόμα».
- Το ΚΚΕ θέλει να σκοτώνονται οι δικοί του για να τους κάνει ήρωες «διότι το κέρδος που είχε από τον μάρτυρα ήταν πολύ μεγαλύτερο από την επιβίωση του κομματικού στελέχους»!
- Οι μαθητές τι ήξεραν από τη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Αρσένη; τίποτα ούτε μια σελίδα δεν ήξεραν «επειδή ήταν μεταρρύθμιση βγήκα τα 15χρονα στο δρόμο. «βγήκαν στο δρόμο άνθρωποι που δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα, θα έπρεπε να μην επιτρέπεται» (σ. και οι Γερμανοί το απαγόρευαν και σκότωσαν την Ηρώ Κωνσταντοπούλου και δεκάδες μαθητές, ενώ σήμερα πρέπει να τους σκοτώνουμε όταν δεν μας αρέσουν, όπως ο Αλέξης).
- «ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει καθαρά οικολογικός, αυτή είναι η τάση, αλλά θα αργήσει να πείσει γιατί τα μυαλά των ανθρώπων αργούν να αλλάξουν και τον εμποδίζουν αφού έχουν ακόμη την εικόνα του καπιταλισμού με τα φουγάρα ενώ δεν είναι έτσι, έχει αλλάξει (σ. ναι τα μυαλά των ανθρώπων είναι οι ένοχοι που ο καπιταλισμός δεν είναι καλός)
- «Αυτό που σχεδόν έχουμε συμφωνήσει είναι ένας καπιταλισμός κοινής ωφελείας στον οποίο υπάρχει η πρόνοια…» (σ. συμφωνεί η κυρία στην κοινή ωφέλεια των βομβαρδισμών, των κατακτήσεων, της ληστείας των λαών…)
- Η Λεπεν στη θέση για το Ισλάμ έχει δίκαιο. Πρέπει να την ενστερνιστούν οι δημοκράτες για να αφαιρέσουν τον λόγο ύπαρξης της Λεπέν (σ. τι.. σοφία!!! κάτι σαν, να γίνουμε όλοι φασίστες για να μην έχει λόγο ύπαρξης ο φασισμός!)
- Η Αριστερά είναι μια κακοήθης δύναμη βλάπτει την κοινωνία
- Η Αριστερά είναι εναντίον των Χριστιανών και κάνει πλάτες στους ισλαμιστές κι έτσι έχουμε την… «ισλαμοαριστερά»!
- Δεν υπάρχουν γκέτο κατά των ισλαμιστών στην Γαλλία, είναι στο μυαλό τους!
- Τα παιδιά των ισλαμιστών (Γαλλία) δεν σπουδάζουν, πηγαίνουν στο Τζαμί με πίεση, δεν ειδικεύονται, μένουν άνεργοι κι έτσι στρέφονται σε παράνομες δράσεις… δεν υπάρχει ρατσιστική διάκριση είναι άτεχνοι και ανεκπαίδευτοι.
-" Τα αμερικανικά πανεπιστήμια έχουν πάρει έναν δρόμο φασιστοειδή δια της «πολιτικής ορθότητας»... οι επιλογές που κάνει η πολιτική ορθότητά τους είναι φασιστοειδής δηλαδή, ένας ισλαμιστής ιμάμης μπορεί να μιλήσει σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο, ένας δεξιός πολιτικός δεν μπορεί"!
Η γνωστή Σώτη Τριανταφύλλου μιλώντας στον Άρη Πορτοψάλτε, ρφ/ ΣΚΑΪ από 08:30, 26/12/2019

Ήταν 26 Δεκέμβρη 1991… η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστέλλεται από το Κρεμλίνο…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Πολλοί ήταν αυτοί που πανηγύρισαν, πολλοί αυτοί που έσκυψαν το κεφάλι, πολλοί και οι ευκαιριακοί «επαναστάτες» που τάχα απογοητεύτηκαν και άλλαξαν ρότα… Πολλοί όμως και αυτοί που διάβασαν σωστά την ιστορία και την εξέλιξή της…
Για όσους λοιπόν δεν το έχουν αντιληφθεί, αλλά και γι’ αυτούς που συνειδητά κάνουν πως δεν το έχουν… Ένα μόνο θα τους πω…
Να ξέρουν πως η εποχή που ζούμε, είναι χρονική εποχή μετάβασης…
Μετάβαση από τον σκυμμένο… στον όρθιο άνθρωπο…
Μετάβαση από την εποχή του καπιταλισμού και της βαρβαρότητας, στην εποχή του σοσιαλισμού… στην εποχή των Ανθρώπων…
Στην εποχή, που η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο θα κυματίζει και πάλι στα κτίρια της μόρφωσης, στα εργοστάσια της ζωής και στις λεωφόρους της ειρήνης…
Θα είναι εκεί… για να θυμίζει το αίμα των δούλων, των πληβείων και των προλετάριων, που δεν πήγε χαμένο, αλλά έγινε ο σπόρος της νέας ζωής…

Ψηλά τη σημαία σύντροφοι – Η υποστολή της κόκκινης σημαίας από το Κρεμλίνο

Κατιούσα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες
(…)
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1991, η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο, το λάβαρο που είχε καρφωθεί στην καρδιά του φασισμού στο Ράιχσταγκ, υποστελλόταν από το Κρεμλίνο, για να ανέβει στη θέση της η τρίχρωμη ρωσική σημαία, επισφραγίζοντας την επικράτηση της αντεπανάστασης.

Την επόμενη ημέρα, ο Ριζοσπάστης κυκλοφορούσε με ένα ιστορικό πρωτοσέλιδο, που πήγαινε ενάντια στο ρεύμα της αντίδρασης, όταν όλα τα σκιαζε η φοβέρα της αντεπανάστασης και τα πλάκωνε η μισθωτή σκλαβιά κι ο κόσμος της εκμετάλλευσης, που “εκεί που σάπιζε, ξανατονώθηκε…”

Ένα πρωτοσέλιδο που έμεινε πολύτιμη παρακαταθήκη, βάση για το μέλλον, στην οποία πατάνε ακόμα και σήμερα οι κομμουνιστές. Και το οποίο ήρθε στο τέλος μιας κρίσιμης και δραματικής χρονιάς, του… αστοσωτήριου 91′, με το 13ο Συνέδριο -όπου το διακύβευμα ήταν η ύπαρξη του κόμματος- το ταξίδι ενός κομματικού κλιμακίου στη Μόσχα, για να πάρει τη συμβουλή του διεθνούς κέντρου και το αγαλματάκι στον αποστάτη Γκορμπατσόφ, για την… Ηράκλεια συμβολή του (που ήταν όντως τέτοια, αλλά για τον αντίπαλο). Ο Γκόρμπι έγινε ο πρώτος και μοναδικός πιθανότατα ηγέτης στην ιστορία που υπέγραφε τη διάλυση της χώρας του και τερμάτιζε την ύπαρξή της.

Κι από την άλλη ο επαναπατρισμός της σορού του Ζαχαριάδη, οι κομμουνιστές που φώναζαν συνθήματα υπέρ του Στάλιν και της ΕΣΣΔ, που ψυχορραγούσε. Αλλά το κόμμα είχε σωθεί, άρχισε να ξανακυλά το βράχο στην ανηφόρα, προχωρούσε στην ανασυγκρότησή του και σε νέο συνέδριο, όπου εξέλεξε το Φλωράκη επίτιμο Πρόεδρό του.

Στη Σοβιετική Ένωση, η χρονιά είχε ξεκινήσει με ένα δημοψήφισμα, όπου η μεγάλη πλειοψηφία των σοβιετικών λαών διατράνωσαν τη θέλησή τους να συνεχίσει να υπάρχει η Σοβιετική Ένωση και το κοινωνικό της σύστημα. Το πρόβλημα δεν ήταν πως ο λαός δεν ήθελε πια στο σοσιαλισμό και για αυτό δεν τον υπερασπίστηκε. Αλλά πως είχε τεθεί στο περιθώριο των εξελίξεων και τις παρακολουθούσε παθητικά, χωρίς να τις καθορίζει.

Οι δυνάμεις της αντεπανάστασης απέδειξαν ταυτόχρονα πού γράφουν τις δημοκρατικές διαδικασίες και τη λαϊκή βούληση, όταν δε συμβαδίζει με το συμφέρον τους. Ο ‘θρίαμβος της δημοκρατίας’ ξεκινούσε με μια αντιδημοκρατική ενέργεια, άκρως συμβολική για το ποιόν της νέας εποχής και της νέας τάξης πραγμάτων στη Ρωσία. Η οποία νιώθει ενίοτε την ανάγκη να επιστρέψει στα σύμβολα που αποκαθήλωσε για τους δικούς της, ιδιοτελείς σκοπούς, χωρίς να ενδιαφέρεται προφανώς να αναβιώσει το σοβιετικό παρελθόν. Κράτησαν πχ τη μελωδία του ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης, αλλάζοντας μόνο τα λόγια -αλλά στους άλλους λαούς που δεν ξέρουν ρώσικα, παραμένουν οι πολύ ισχυροί συνειρμοί που προκαλούν οι νότες, με τα αρχικά τους πολιτικά συμφραζόμενα.
Η Σοβιετική Ένωση έπρεπε να πάψει να υπάρχει. Οι επαναστατικές κατακτήσεις είχαν πολύ μεγάλο βάθος, για να γίνει μια “ομαλή, καπιταλιστική μετάλλαξη” και μια μετάβαση “αλά Κίνα” στον καπιταλισμό. Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις -όπως ο Γέλτσιν- έδρασαν εμμονικά για το στρατηγικό στόχο της ανατροπής του σοσιαλισμού, ακόμα και εις βάρος των βραχυπρόθεσμων γεωστρατηγικών συμφερόντων της αστικής Ρωσίας. Είχαν προτεραιότητες κι ήταν ταξικές. Ενώ ακόμα και ενώσεις όπως η ΚΑΚ (Κοινοπολιτεία της Ρωσίας με κάποιες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες) διαλύθηκαν σύντομα.
Η κόκκινη σημαία μπορεί να κατέβηκε από το Κρεμλίνο, αλλά θα στοιχειώνει για πάντα την ιστορική μνήμη των κυρίαρχων τάξεων. Γιατί οι λαοί δεν υποστέλλουν τη σημαία της πάλης τους, κι εμπνέονται από τις ιστορικές νίκες του πρόσφατου παρελθόντος, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αρχαιολογία του μέλλοντός μας.
Ψηλά τη σημαία σύντροφοι…

Ισλάμ και Κομμουνιστικό κίνημα στην Τουρκία κατά τον 20ό αιώνα – Μια βιβλιοπαρουσίαση

Κατιούσα

Η οθωμανική και κυρίως η σύγχρονη τουρκική ιστορία παραμένουν ένας “γνωστός – άγνωστος” για το ευρύ ελληνικό κοινό, καθώς στο σχολείο διδάσκεται πτυχές της που αφορούν αποκλειστικά τη σχέση της με τον ελληνισμό, ενώ ειδικά σε ό,τι αφορά το β’ μισό του 2οού αιώνα κι έπειτα, οι όποιες γνώσεις αποκομίζει είναι μέσω των ΜΜΕ, και πάλι κυρίως σε συνάρτηση με τις εκάστοτε διακυμάνσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οι γνώσεις για τις εσωτερικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις της Τουρκίας βρίσκονται λοιπόν σε ένα εμβρυακό ως επί το πλείστον επίπεδο. Αυτό ισχύει περισσότερο ακόμα για την ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος της γειτονικής χώρας, ιστορία εξαιρετικά πολυκύμαντη, ηρωική, αλλά και τραγική.
Το κενό αυτό έρχεται να μετριάσει η μελέτη του Αναστάσιου Φέκα “Ισλάμ και κομμουνιστικό κίνημα στην Τουρκία κατά τον 20ό αιώνα” από τις εκδόσεις “Εντός”. Ο τίτλος είναι με την καλή έννοια “παραπλανητικός”, αφού το περιεχόμενο του βιβλίου είναι αρκετά πιο ευρύ στην πραγματικότητα, προσφέροντας ένα συνοπτικό, μα μεστό πανόραμα των σημαντικότερων πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων από την όψιμη οθωμανική αυτοκρατορία ως και την άνοδο του μέχρι σήμερα κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Παρακολουθούμε την επίπονη μετάβαση της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην καπιταλιστική οικονομία, μετάβαση που ουσιαστικά σήμανε τη διάλυσή της, συνοδευόμενη και από τη βίαιη εξάλειψη των μειονοτήτων στο έδαφός της, περιλαμβανομένης της ελληνικής. Οι παλινωδίες και οι βασανιστικοί ρυθμοί του εξαστισμού, τις οποίες κληρονόμησε και το πρώτο σύγχρονο τουρκικό κράτος, βρίσκονται στη ρίζα των καθυστερήσεων στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρότι στα εδάφη της ιδρύθηκαν πρωτοπόρες συνδικαλιστικές οργανώσεις όπως η Φεντερασιόν στη Θεσσαλονίκη. Ο μειονοτικός χαρακτήρας της πλειονότητας αυτών των οργανώσεων, υπήρξε, ανάμεσα σε άλλους που αναφέρει η μελέτη καθυστέρησε την οργάνωση της τουρκικής εργατικής τάξης. Πολύ σημαντικό γεγονός για την επίτευξη αυτής της οργάνωσης ήταν αδιαμφισβήτητα η δημιουργία του πρώτου Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας το 1920. Η μελέτη σκιαγραφεί τις συνθήκες της ίδρυσής του, καθώς και την απάντηση του κεμαλισμού σε αυτό το γεγονός, που εκτός από την εναλλαγή σχετικής ανοχής στα χρόνια του ελληνοτουρκικού πολέμου, με πολιτική σκληρής καταστολής σχεδόν χωρίς εξαίρεση τις επόμενες δεκαετίες, περιλάμβανε ακόμα και την ίδρυση ενός “κρατικού” κομμουνιστικού κόμματος, παραπέμποντας τρόπον τινά σε αντίστοιχες ενέργειες του μεταξικού καθεστώτος έναντι του ΚΚΕ.
Η στάση των Τούρκων κομμουνιστών έναντι του κεμαλισμού καταλαμβάνει σημαντικό μέρος της μελέτης, αναδεικνύοντας τον – με λίγες εξαιρέσεις – εγκλωβισμό τους στη θεώρησή του τελευταίου ως προοδευτική δύναμη, με τμήματα της οποίας θα μπορούσε να συμμαχήσει, κι αυτό ακόμα και δεκαετίες αφότου ο κεμαλισμός είχε εξαντλήσει την συνεισφορά του σε θετική για τον τουρκικό λαό κατεύθυνση.
Αυτό προκύπτει και από την οικονομική του πολιτική, που από τη μια φορά επιτάχυνε με εκρηκτικούς ρυθμούς την καπιταλιστική μετάβαση της Τουρκίας, από την άλλη εντατικοποίησε την εκμετάλλευση των εργατών, η οποία μάλιστα χειροτέρεψε με την άνοδο του Δημοκρατικού Κόμματος στην εξουσία τη δεκαετία του ’50. Όλα αυτά με παράλληλη αδιάλειπτη καταστολή των εργατικών αγώνων και αμείλικτες διώξεις των πρωτοπόρων στοιχείων της εργατικής τάξης.
Το πραξικόπημα του 1961 και η ακόλουθη επάνοδος των κεμαλικών στην εξουσία παρουσιάζονται ως γεγονότα θρυαλλίδα για την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και των μαζικών κινητοποιήσεων, συχνά με αντιϊμπεραλιστικό χαρακτήρα, σε μια εποχή όμως που το τουρκικό κομμουνιστικό κόμμα, όπως και το νεοϊδρυθέν Εργατικό Κόμμα, ρεφορμιστικού χαρακτήρα, αλλά με στενές σχέσεις με τους παράνομους κομμουνιστές, εξακολουθούν να ταλανίζονται από εσωτερικές αντιπαραθέσεις και θολή γραμμή σε μια σειρά ζητήματα, ανάμεσά τους και η η λανθασμένη θετική εκτίμηση για το ρόλο του στρατού στην τουρκική κοινωνία.
Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στο βιβλίο αυτό το “θεωρητικό αίνιγμα” των Τούρκων κομμουνιστών αναλαμβάνει να επιλύσει ο ίδιος ο στρατός, με το νέο πραξικόπημα του 1971. Ένας νέος γύρος διώξεων και απαγορεύσεων σε βάρος κομμουνιστικών και αριστερών σχηματισμών και αγωνιστών ακολουθεί, οδηγώντας σε συσπείρωση των εργατικών και άλλων λαϊκών στρωμάτων γύρω από τους κεμαλιστές του Μπουλέντ Ετζεβίτ, που αρχίζουν να υιοθετούν μια σοσιαλδημοκρατική ατζέντα, κερδίζοντας τις εκλογές του 1973 και του 1975. Την ίδια περίοδο, ακολουθεί η θεαματική δεδομένων των συνθηκών αναδιοργάνωση του παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο κατορθώνει να γίνει κυρίαρχος του συνδικαλιστικού κινήματος και πρωταγωνιστής σε εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες που βρίσκουν το αποκορύφωμά τους εκείνη τη δεκαετία. Η άνθιση αυτή προκαλεί τη βίαιη αντίδραση του κράτους, με γνωστότερο διεθνώς γεγονός τη Ματωμένη Πρωτομαγιά στην πλατεία Ταξίμ το 1977, αλλά και τη μεγαλύτερη επιστράτευση της ακροδεξιάς και ισλαμικών οργανώσεων, φαινόμενο που είχε ξεκινήσει την προηγούμενη δεκαετία και εντείνεται στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Το Ισλάμ ειδικότερα χρησιμοποιείται ως αιχμή του δόρατος για την καταπολέμηση των κομμουνιστικών και ριζοσπαστικών ιδεών στους κόλπους της τουρκικής εργατικής τάξης και της κοινωνίας ευρύτερα. Προετοιμάστηκε έτσι το έδαφος για την σαρωτική άνοδο του πολιτικού Ισλάμ, από τη δεκαετία του ’80 και μετά, απολήγοντας τελικά στην άνοδο του κόμματος Ερντογάν το 2003 που κυβερνά τη χώρα ως σήμερα. Είχε μεσολαβήσει το πραξικόπημα Εβρέν το 1980, που έδωσε ένα αιματηρό, συντριπτικό χτύπημα στις κομμουνιστικές οργανώσεις της χώρας, με συνέπειες που μπορεί να πει κανείς ότι είναι ορατές μέχρι και στις μέρες μας. Πέρα από την αδίστακτη αποφασιστικότητα της τουρκικής αστικής τάξης και του πολιτικού προσωπικού της, στα αίτια της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος στη γειτονική χώρα, ο συγγραφέας συγκαταλέγει γενεαλογικού τύπου ιδεολογικές και θεωρητικές αδυναμίες και συγχύσεις των Τούρκων κομμουνιστών, με βασικότερη την εμπιστοσύνη στον κεμαλισμό και τμήματα της “εθνικής” αστικής τάξης, έναντι του ξένου κεφαλαίου και των ισλαμιστών.
Συνολικά πρόκειται για μια αξιόλογη προσπάθεια σε ένα ερευνητικά δυσπρόσιτο στη χώρα μας πεδίο. Η έλλειψη πρόσβασης σε πρωτογενείς πηγές, που ξεκαθαρίζεται εξάλλου στην εισαγωγή, απέτρεψε, εικάζουμε μαζί με τη σχετικά μικρή έκταση του έργου, μια βαθύτερη ανάλυση των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος ή πτυχών όπως οι σχέσεις με την ΕΣΣΔ, που βέβαια ούτως ή άλλως θα αποτελούσαν ξεχωριστό αντικείμενο μελέτης. Σε κάθε περίπτωση, ευχόμαστε το βιβλίο να είναι η απαρχή ενός ακόμα πιο μεστού ερευνητικού έργου στο μέλλον, όπως και να αποτελέσει έναυσμα για άλλους μελετητές της περιόδου, ώστε στο μέλλον να υπάρξει εμπλουτισμός της ως σήμερα πενιχρής ελληνικής βιβλιογραφίας.

«Στηρίζουμε οικονομικά από το υστέρημά μας το Κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ»

Κατιούσα

Φαντάροι και σμηνίτες, στρατευμένοι παιδιά του λαού ενισχύουν οικονομικά το ΚΚΕ, στα πλαίσια της οικονομικής εξόρμησης του Κόμματος.

Σμηνίτες που υπηρετούμε τη θητεία μας στην 116 Πτέρυγα Μάχης του Άραξου μαθαίνουμε για τις πρωτοβουλίες συναδέλφων μας φαντάρων που υπηρετούν σε άλλες μονάδες να συγκεντρώσουν χρήματα από το μικρό και εξευτελιστικό εισόδημα που λαμβάνουμε από το κράτος και να το προσφέρουν στο Κόμμα, που διαχρονικά παλεύει στο πλάι το δικό μας και των οικογενειών μας. Γι’ αυτόν το λόγο, αποφασίσαμε και εμείς να συγκεντρώσουμε όσα παραπάνω χρήματα μπορούμε ο καθένας μας και να τα προσφέρουμε στο ΚΚΕ, από τους «μισθούς» μας για την οικονομική ενίσχυση.
Φαντάροι που υπηρετούμε τη θητεία μας στην Κω στηρίζουμε οικονομικά από το υστέρημά μας το Κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που καθημερινά και αταλάντευτα παλεύει για το δίκιο των εργαζομένων, των γονιών μας, των φαντάρων. Στέκεται απέναντι στους φασίστες, στα τσιράκια των αφεντικών. Παλεύει ενάντια στο ΝΑΤΟ και γι’ αυτό δίνουμε απ’ το υστέρημά μας για την οικονομική του ενίσχυση.
Φαντάροι από ΕΣ/ΓΕΕΘΑ και Τ/ΓΕΣ, σε επιστολή τους, μας γράφουν «Σε μια περίοδο που τα σύννεφα του πολέμου έχουν ζώσει την περιοχή μας, αναγνωρίζουμε ότι το μόνο κόμμα που ενδιαφέρεται πραγματικά για το λαό είναι το ΚΚΕ. Προκειμένου να είναι δυνατό για να παλέψει για τη μόνη ρεαλιστική λύση, την αποδέσμευση από τους ”Πόντιους Πιλάτους” της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και την ειρήνη με τους παραγωγούς του πλούτου της χώρας στην εξουσία, ενισχύουμε από το υστέρημά μας το ΚΚΕ».
Από τον Ριζοσπάστη
(Φωτο αρχείου)

«Θέλουμε να πεθάνουμε μαζί, δε ζητάμε χάρη»: 30 χρόνια από την εκτέλεση του Νικολάε και της Έλενας Τσαουσέσκου

Από atexnos2019 atexnos2019

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εκτέλεση-δολοφονία του Νικολάε και της Έλενας Τσαουσέσκου.
Ήταν 25 Δεκέμβρη 1989 όταν έπειτα από μια δίκη-παρωδία, με διαδικασίες εξπρές, το ζεύγος Τσαουσέσκου εκτελέστηκαν από ένα απόσπασμα στο στρατώνα του Ταργκοβίστε, βόρεια του Βουκουρεστίου. Σύμφωνα με μαρτυρία του επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος στο δρόμο για την εκτέλεση οι Τσαουσέσκου τραγουδούσαν τη «Διεθνή», ενώ λίγο πριν η Έλενα Τσαουσέσκου δήλωνε ενώπιον των δικαστών της: «Θέλουμε να πεθάνουμε μαζί, δε ζητάμε χάρη».
Στον Τσαουσέσκου «φορτώθηκαν» πλήθος αμαρτιών και εγκλημάτων και ο διεθνής τύπος τον παρουσίασε ως «αιμοσταγή δικτάτορα». Σύμφωνα με τον δυτικογερμανό συγγραφέα Ρολφ Βελάι, ο «Τσαουσέσκου είναι μία παραδειγματική περίπτωση για το πώς μανιπουλάρεται από τα ΜΜΕ η εικόνα ενός πολιτικού, σύμφωνα με τα κριτήρια της πολιτικής καιροσκοπίας. Οταν το 1968 η Ρουμανία δεν πήρε μέρος στην επέμβαση των στρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, ο Τσαουσέσκου ήταν για τη Δύση μέσα σε μια νύχτα ένα πολύ καλό παιδί, το καλύτερο μέσα στο κακό ανατολικό μπλοκ. Οταν η Ρουμανία το 1984 δεν αρνήθηκε να μετάσχει στην Ολυμπιάδα του Λος Αντζελες -όπως έκαναν οι άλλες σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης- ο Τσαουσέσκου υμνήθηκε σε όλους τους τόνους για την “ανυπακοή του απέναντι στη Μόσχα”- τότε δε γινόταν λόγος, όπως αργότερα, για “κυριαρχία τρόμου της Σεκιουριτάτε” (Ριζοσπάστης, 24 Σεπτέμβρη 2000).
Αυτά άλλαξαν όταν μετά την άνοδο στην εξουσία του Γκορμπατσόφ. Ο Τσαουσέσκου άφησε να διαφανεί αποστασιοποίηση από την πορεία του (του Γκορμπατσόφ) της συνθηκολόγησης μπροστά στη Δύση. Στα γρήγορα ο Τσαουσέσκου μετατράπηκε στην κατευθυνόμενη από τα μίντια δυτική κοινή γνώμη σε «δράκουλα» του ρουμανικού λαού- με αντίστοιχη δαιμονοποίηση της γυναίκας του Ελενας.
Ανεξαρτήτως του πως η ιστορία θα κρίνει την πολιτική που ακολούθησε ο Τσαουσέσκου στο δρόμο προς το σοσιαλισμό και τα όποια ενδεχόμενα λάθη του, το σίγουρο είναι ότι η Ρουμανία που προέκυψε μετά την αντεπανάσταση του 1989 μόνο δεινά έφερε για την εργατική τάξη και το λαό. Σήμερα είναι ο ρουμάνικος λαός που πληρώνει τα “σπασμένα” της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.
Σύμφωνα με έρευνα του «Ρουμάνικου Ινστιτούτου Αξιολόγησης και Στρατηγικής» (IRES) το 2011, το 45% των ρουμάνων απάντησαν ότι σήμερα θα ζούσαν καλύτερα αν στη χώρα τους δεν είχε επικρατήσει η αντεπενάσταση. Το 61% των συμμετεχόντων στην έρευνα δήλωσαν ότι σήμερα, σε συνθήκες καπιταλισμού, η ζωή είναι πολύ χειρότερη απ’ ότι επί σοσιαλισμού.
Σε ότι δε αφορά τον «κακό» και «αιμοβόρο» Ν. Τσαουσέσκου, το 84% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι κακώς εκτελέστηκε, χωρίς να υπάρξει δίκαιη δίκη, ενώ το 60% εξέφρασε λύπη για το θάνατό του. Παρόμοια αποτελέσματα έδειξε και έρευνα του 2019, με πάνω από το 60% των ρουμάνων να εκφράζουν θετική άποψη για την περίοδο του σοσιαλισμού (INSCOP Research & Εργαστήριο Ανάλυσης Πληροφοριών Πολέμου και Επικοινωνιών LARICS).

Η ταξική συνειδητότητα… και η ψυχολογία της μάζας…

Κοσμάς Λεοντιάδης

Η ταξική συνειδητότητα, η εμπειρία αγώνων, αλλά και η ιστορική μνήμη, αποτελούν βασικά εργαλεία της πολιτικής σκέψης και βασικούς οδηγούς της πολιτικής δράσης. Αν αυτά δεν υπάρχουν ή είναι πολύ χαλαρά, τότε «κάνει» την εμφάνισή της η ψυχολογία της μάζας, του όχλου, η οποία γίνεται ο κυρίαρχος παράγοντας πολιτικής έκφρασης και δρώντας αποφασιστικά, δημιουργεί, και στη συνέχεια μετατρέπει τον κάθε «ηγέτη» σε «Μεσσία», σε αποκλειστικό διαχειριστή και εντολέα της όποιας επιθυμίας του «λαού», η οποία στην πραγματικότητα είναι μια ψεύτικη, καθοδηγούμενη και γεμάτη με αυταπάτες παραπλάνηση, πέρα και έξω από τα πραγματικά συμφέροντα, αλλά και τις ανάγκες των εργαζόμενων και του λαού…
Σε αυτές τις συνθήκες το άτομο χάνει τη συνειδητή πολιτική του ταυτότητα, καταργείται στην ουσία η βούληση του, εξαφανίζεται η κρίση του, και στην καλύτερη των περιπτώσεων αισθάνεται ικανοποίηση πως τάχα καθορίζει τις εξελίξεις…
Τα αποτελέσματα είναι ολοφάνερα… τα ζούμε… και δυστυχώς είναι και φυσικά επαναλαμβανόμενα… Έτσι συνέβαινε, και έτσι θα συνεχίζει να συμβαίνει, όσο θα υπάρχουν εκμεταλλευτικά κοινωνικά συστήματα.

“ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΕΣ”

Σχετικά με το ζήτημα της υγείας που έφερε για συζήτηση στο τελευταίο ΠΣ η Λαϊκή Συσπείρωση.

Ας αποκρυπτογραφήσουμε την πρόταση της Επτανησιακής Πρωτοβουλίας (ΚΙΝΑΛ), η οποία πέρασε κατά πλειοψηφία στο Π.Σ και η οποία αντιστοιχεί στο “Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος...”

Τι γράφει, τι δεν γράφει και τι θα έπρεπε να γράφει, για να είναι μια πρόταση υπέρ του λαού!

·      Γράφει: «...Την αύξηση της χρηματοδότησης στις δομές υγείας, μέσα από τους προϋπολογισμούς των Νοσοκομείων της νησιωτικής Περιφέρειας μας».

·      Τι δε γράφει: Από που θα αυξηθεί η χρηματοδότηση! Από τον κρατικό προϋπολογισμό ή από την “αυτοχρηματοδότηση” των νοσοκομείων – επιχειρήσεων μέσω των υπηρεσιών που πουλάνε στους ασθενείς άμεσα ή έμμεσα μέσω των ασφαλιστικών ταμείων;

·      Τι θα έπρεπε να γράφει: Πλήρης και επαρκής χρηματοδότηση από τον Κρατικό προϋπολογισμό των δημόσιων νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας και του ΕΟΠΥΥ.

·      Γράφει: «...Την στελέχωση όλων των μονάδων υγείας στην Περιφέρεια με την προκήρυξη οργανικών θέσεων και την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, με προτεραιότητα το “Μαντζαβινάτειο” Νοσοκομείο Ληξουρίου».

·      Τι δε γράφει: Η στελέχωση των δημόσιων μονάδων υγείας με τι κριτήριο πρέπει να γίνουν; Με την κάλυψη όλων των λαϊκών αναγκών όλο το 24ωρο – 365 μέρες το χρόνο ή με τη λογική των μειωμένων απαιτήσεων για την προκήρυξη κάποιων “οργανικών θέσεων”;

·      Τι θα έπρεπε να γράφει: Πλήρης κάλυψη όλων των αναγκών με πρόσληψη μόνιμου προσωπικού πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης όλων των κλάδων και ειδικοτήτων. Μονιμοποίηση όλων όσων εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Η αναφορά στο ”Μαντζαβινάτειο”, γίνεται κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων και αποτελεί προσβολή στη νοημοσύνη ιατρικού, νοσηλευτικού προσωπικού και κατοίκων στο Ληξούρι!

·      Γράφει: «...Την αντιμετώπιση των προβλημάτων στην υλικοτεχνική υποδομή και τον εξοπλισμό των δομών υγείας».

·      Τι δε γράφει: Από που θα χρηματοδοτηθούν αυτές οι ανάγκες!

·      Τι θα έπρεπε να γράφει: Αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό για την πλήρη κάλυψη των αναγκών με σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή και εξοπλισμό.

·      Γράφει: «… Να διασφαλιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας για όλους τους πολίτες».

·      Τι δε γράφει: Ο “δημόσιος χαρακτήρας της υγείας” (υπάρχει και σήμερα),που διεκδικούν είναι οι δημόσιες μονάδες που λειτουργούν με ενισχυμένα τα εμπορευματικά και επιχειρηματικά τους χαρακτηριστικά.

·      Τι θα έπρεπε να γράφει: Για να έχει λαϊκά - κοινωνικά χαρακτηριστικά το σύστημα υγείας απαιτείται η κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης και η ανάπτυξη ενός αποκλειστικά κρατικού και δωρεάν συστήματος υγείας. Σύστημα υγείας που δε θα αντιμετωπίζει τις λαϊκές ανάγκες ως “κόστος”.

·      Γράφει: «… Να επαναλειτουργήσει και να συσταθεί η Υγειονομική Περιφέρεια Ιονίων Νήσων».

·      Τι δε γράφει: Ότι η επαναλειτουργία και η σύσταση της ΥΠΕ δε σημαίνει και αλλαγή της αντιλαϊκής πολιτικής στην υγεία. Πρόκειται για κρατικές υπηρεσίες που την υλοποιούν.

·      Τι θα έπρεπε να γράφει: Η επαναλειτουργία της ΥΠΕ, συνδέεται άμεσα με την ανατροπή όλων των αντιδραστικών νόμων υποστελέχωσης, υποχρηματοδότησης, εμπορευματο­ποίησης.

Οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν να διεκδικήσουν την λύση των προβλημάτων. Διότι στηρίζουν την πολιτική της ανταγωνιστικότητας, της επιχειρηματικότητας και της κερδοφορίας που είναι σε πλήρη διάσταση με τις ανάγκες του λαού στην υγεία. Γι’ αυτό οι προτάσεις τους αφήνουν στο απυρόβλητο την αιτία των προβλημάτων και κινούνται στα όρια μιας διαχείρισης που αναπαράγει την άθλια κατάσταση στη δημόσια υγεία. Είναι συνένοχες για την κατάσταση στον Τομέα της δημόσιας Υγείας. Άλλωστε την ίδια πολιτική δεν υλοποιούν και στο χώρο της ΤΔ; Με τους δημοτικούς φόρους, τα χαράτσια, τα τέλη και την “ανταποδοτικότητα” στις κοινωνικές υπηρεσίες;

Η επιχείρηση παραπλάνησης είναι συστατικό στοιχείο της πολιτικής τους. Δημιουργούν κλίμα εφησυχασμού, χαμηλών απαιτήσεων και αναμονής, προσπαθώντας μάταια, να εμποδίσουν την ανάπτυξη ενός κινήματος που θα διεκδικεί την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του.

Άξιος ο μισθός τους!!!

Κέρκυρα, 19/12/2019

Σκοτώθηκε εργαζόμενος σε εργοστάσιο παραγωγής παγωτών

Από iraklis3

Τραγικό θάνατο βρήκε λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι 59χρονος εργαζόμενος σε εργοστάσιο παραγωγής παγωτών και κατεψυγμένων λαχανικών, έξω από τη Νέα Σάντα Κιλκίς.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, κάτω από συνθήκες που διερευνώνται κατέρρευσε μεταλλική γκαραζόπορτα και τον πλάκωσε. Ο 59χρονος διακομίστηκε στο νοσοκομείο Κιλκίς, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

Μπροστά σε νέους αγώνες

Η νέα χρονιά που μπαίνει σε λίγες μέρες, βρίσκει τις ταξικές συνδικαλιστικές οργανώσεις σε θέση μάχης, μαζί με το αγωνιστικό κίνημα των αυτοαπασχολούμενων και των βιοπαλαιστών αγροτοκτηνοτρόφων.
Πάνω στη στέρεή βάση των αγώνων που αναπτύχθηκαν όλο το 2019 για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού, στο προσκήνιο μπαίνει επιτακτικά η ανάγκη για κλιμάκωση ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, η πάλη για να βγουν ακόμα πιο αποφασιστικά στο προσκήνιο οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες, να μπουν ακόμα περισσότερες δυνάμεις στον αγώνα, να γίνουν ουσιαστικά βήματα στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στη συγκρότηση της Κοινωνικής Συμμαχίας.
Ζήτημα αιχμής είναι η οργάνωση της μάχης και η ενίσχυση του απεργιακού μετώπου για την υπεράσπιση της Κοινωνικής Ασφάλισης, ενάντια στο νέο χτύπημα που προωθεί η κυβέρνηση, ολοκληρώνοντας το έγκλημα όλων των κυβερνήσεων ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ.
Τη χρονιά που φεύγει αναπτύχθηκαν σημαντικοί εργατικοί - λαϊκοί αγώνες, μέσα σε συνθήκες σύνθετες και δύσκολες.
Κόντρα στην πολιτική στήριξης των κερδών των μονοπωλίων, στην εργοδοτική ασυδοσία που «απογειώνεται», αξιοποιώντας το τεράστιο αντεργατικό οπλοστάσιο που έχουν διασφαλίσει στο κεφάλαιο όλες οι κυβερνήσεις του.
Κόντρα στην προσπάθεια των ηγεσιών του εργατοπατερισμού να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου στο συνδικαλιστικό κίνημα και μέσα στους χώρους δουλειάς.
Κόντρα επίσης στα κάλπικα διλήμματα και τις πλαστές διαχωριστικές γραμμές, που εντάθηκαν από τα αστικά κόμματα εν μέσω εκλογών.
Απεργιακοί αγώνες και άλλες κινητοποιήσεις, συντονισμένες αγωνιστικές πρωτοβουλίες σε κλάδους και εστίες αντίστασης σε χώρους δουλειάς έφεραν στο επίκεντρο διεκδικήσεις για σύγχρονα δικαιώματα, που απαντούν στις ανάγκες των εργαζομένων:
Για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις μισθών και δικαιώματα, ενάντια στη συνεχή συμπίεση των μισθών και την απληρωσιά.
Για το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, ενάντια στις απολύσεις, στην «ευελιξία», στην ανακύκλωση της ανεργίας.
Για μέτρα προστασίας της Υγείας και της Ασφάλειας στην Εργασία, ενάντια στη διαρκή θυσία της ίδιας της ζωής και της υγείας των εργαζομένων στο βωμό των κερδών του κεφαλαίου.
Για την υπεράσπιση του απεργιακού δικαιώματος απέναντι στη σημερινή και την προηγούμενη κυβέρνηση, απέναντι συνολικά στην προσπάθεια για ασφυκτικό έλεγχο των συνδικάτων από το κράτος και την εργοδοσία.
Για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Κοινωνική Ασφάλιση για όλους, για μέτρα ουσιαστικής ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων από τη ληστρική φοροληστεία, ενάντια στην εμπορευματοποίηση και την υποχρηματοδότηση της Υγείας, της Πρόνοιας, της Παιδείας κ.λπ.
Απέναντι στην απάτη ότι τάχα ο λαός θα δει «άσπρη μέρα» από την ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών, απέναντι στη μόνιμη πίεση για συνεχές χαμήλωμα των απαιτήσεων των εργαζομένων, σε πλήρη αντίθεση με τον τεράστιο πλούτο που παράγουν, απέναντι στις δηλητηριώδεις θεωρίες περί δήθεν «αναποτελεσματικότητας των αγώνων», οι κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν, αν και αναντίστοιχες με το μέγεθος της αντιλαϊκής επίθεσης και με τις σημερινές απαιτήσεις, δείχνουν σοβαρές δυνατότητες για την παραπέρα ενίσχυση της πάλης.
Ιδιαίτερα μπροστά στα σχέδια της κυβέρνησης - κεφαλαίου, όπως για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, την ολοκληρωτική μετατροπή των νοσοκομείων σε επιχειρήσεις, την κλιμάκωση της καταστολής και περιστολής συνδικαλιστικών και λαϊκών ελευθεριών, με εμβληματικό το νομοσχέδιο που παρουσιάστηκε στο χτεσινό υπουργικό συμβούλιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων.
Η μεγάλη σύσκεψη που οργανώνει το ΠΑΜΕ στις 9 Γενάρη για την Κοινωνική Ασφάλιση, με Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες και συνδικάτα να παίρνουν απεργιακές αποφάσεις και να βάζουν μπροστά σχέδιο οργάνωσης και κινητοποίησης σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, η αντίστοιχη πρωτοβουλία αγωνιστικού συντονισμού για το ίδιο θέμα από Ομοσπονδίες και Ενώσεις αυτοαπασχολούμενων, οι πανελλαδικά συντονισμένες κινητοποιήσεις που ετοιμάζουν για τα τέλη Γενάρη Αγροτικοί Σύλλογοι και Ομοσπονδίες δείχνουν το δρόμο, για να μπει η χρονιά αγωνιστικά, με τους εργαζόμενους και το λαό να δίνουν τη μάχη από καλύτερες θέσεις!