Άλλος ένας εργάτης νεκρός νεκρός, παραμονή Πρωτοχρονιάς και εν ώρα εργασίας…

Κατιούσα

Οι χρονιές αλλάζουν μαζί με τις κυβερνήσεις, αλλά κάποιες σταθερές δεν αλλάζουν σε αυτόν τον κόσμο της εκμετάλλευσης: και τα εργατικά δυστυχήματα είναι μία από αυτές, λες και χρειάζεται εργατικό αίμα για να στεριώσει η αλλαγή του χρόνου.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ένας ακόμα εργάτης σκοτώθηκε εν ώρα εργασίας. Ήταν εργαζόμενος στην καθαριότητα στο Δήμο Χαλκιδέων και βρήκε ακαριαίο θάνατο, πάνω στο απορριματοφόρο, περιμένοντας το συνάδελφό του να φέρει τον κάδο, όταν τον χτύπησε ένα τουριστικό λεωφορείο. Ο υπάλληλος ήταν 47 ετών και πατέρας τεσσάρων παιδιών…
Ίσως κάποιοι κάνουν λόγο για “κακιά στιγμή”. Μιλάμε όμως για τον κεντρικό δρόμο της Νέας Αρτάκης, έναν δρόμο καρμανιόλα, με διαρκή κίνηση, χωρίς διαχωριστικό και παρκαρισμένα αυτοκίνητα και στις δύο λωρίδες. Κατά συνέπεια μόνο σε τύχη δεν μπορεί να αποδοθεί αυτό το δυστύχημα.
Σε κάθε περίπτωση, σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να θεωρείται σύμπτωση. Κι αυτό αρκεί δυστυχώς να το πιστοποιήσει μια απλή ματιά στο αρχείο του 902 και τη μαύρη λίστα με τα εργατικά δυστυχήματα, που δε χωράνε στις επίσημες στατιστικές, αλλά είναι δεκάδες -αν όχι εκατοντάδες- κάθε χρόνο…

Είναι η Ελληνική Κου Κλουξ Κλαν και μας Απειλεί Ένοπλα!

Για ευχές στο Πεντάγωνο οι επικίνδυνοι Ακροδεξιοί Οπλίτες πριν φύγουν για τα νησιά να κυνηγήσουν πρόσφυγες-μετανάστες
Είναι η Ελληνική 

Κου Κλουξ Κλαν

μόνο που αυτοί δεν κρύβονται με σεντόνια, 

δεν δρουν στα σκοτάδια...

Έχουν την πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης 

και των Στρατηγών, 

δρουν στο φως και είναι πιο Επικίνδυνοι!

 Την αλληλεγγύη στις φασιστικές Λέσχες έφεδρων δήλωσε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Σε ανακοίνωση τους δήλωσαν ότι αγοράζουν οι ίδιοι στρατιωτικό εξοπλισμό και συστήνουν στην κυβέρνηση την ψήφιση νόμου για υποχρεωτική στράτευση στα 18. 
Μάλιστα, δηλώνουν ότι ο Υπουργός δεσμεύτηκε ότι θα είναι πλάι στο νέο φασιστικό Κλιμάκιο του ΣΣΕΕΦ στην Χίο. 

Στρατηγικός τους στόχος όπως δηλώνουν είναι η επέκταση τέτοιων μιλιταριστικών ομάδων και σε άλλα μέρη της χώρας και τονίζουν την ανάγκη σύστασης νέων Μονάδων Εθνοφυλακής σε Αττική, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. 

Θυμίζουμε:
Ακροδεξιοί ετοιμάζονται για Καταστολή κατά αντάρτικου πόλεων και αστικής εξέγερσης http://diktiospartakos.blogspot.com
Οι επικεφαλής του ΣΣΕΕΦ ζητούν την πρόσβαση στον χώρο των στρατοπέδων του Στρατού ξηράς και την άμεση συμμετοχή σε στρατιωτικές ασκήσεις και εκπαιδεύσεις.

Γιατί ακριβοπληρώνουμε τα διόδια;!

        

31-12-2019

Γιατί ακριβοπληρώνουμε τα διόδια, τα οποία συνεχώς αυξάνονται, όπως αυξάνονται συνεχώς και οι σταθμοί των διοδίων; Γιατί έχουν γεμίσει με διόδια όλες τις οδούς και για να φτάσεις από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη πρέπει να σταματήσεις σε αμέτρητα πλέον διόδια; Γιατί έχουν βάλει τόσους σταθμούς διοδίων ώστε σε λίγο ένα αυτοκίνητο δεν θα προλαβαίνει να αναπτύξει ταχύτητα εκατό χιλιομέτρων μεταξύ των διοδίων;

Μα για να κόβεται η χώρα στη μέση με δυο νιφάδες χιονιού. Μα για να μην μπορεί κανένας να φτάσει από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη και αντίστροφα, προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς επειδή έπεσαν δύο νιφάδες χιονιού στην εθνική οδό. Μα για να γυρίζει η τροχαία τους εκδρομείς πίσω στα σπίτια τους, αφού πρώτα ταλαιπωρήθηκαν μπλοκαρισμένοι στην εθνική οδό για πολλές ώρες και στην επιστροφή να πληρώνουν κιόλας όσα διόδια βρούνε στο δρόμο τους. Γι’ αυτό ακριβοπληρώνουμε τα διόδια.

Καρακατσάνης

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Και οι  πολιτικοί αντιπρόσωποι της κυρίαρχης εξουσίας, τόσο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όσο και η κυβέρνηση Ν.Δ, αφού συμφώνησαν πως  «βγήκαμε από τα μνημόνια», ενώ απλούστατα σ’ αυτή τη φάση απλώς ολοκληρώθηκαν, συνεχίζουν να  ρυθμίζουν  την πολιτικοοικονομική ζωή κατά τις επιταγές τους. Για δικαιολόγηση των επιλογών τους επιστρατεύεται ένας δημαγωγικός λόγος που  κολακεύει συναισθήματα ενισχύοντας φόβους και προκαταλήψεις, καθησυχάζει ανησυχίες και  ενεργοποιεί τον κοινωνικό αυτοματισμό. Πρόσφατα παραδείγματα δημαγωγικού λόγου, που έχουν να κάνουν με τον περιορισμό των απεργιών και των διαδηλώσεων, είναι  η συγγνώμη που ο πρωθυπουργός έσπευσε να εκφράσει για την ταλαιπωρία των Αθηναίων από τη στάση εργασίας στο μετρό της Αθήνας, με τα ΜΜΕ να χαρακτηρίζουν με υπερθετικού βαθμού επίθετα την ταλαιπωρία τους, ή το ενδιαφέρον του για «το σεβασμό στο δημόσιο χώρο» όπου δεν «μπορεί να κλείνει ο δρόμος από 50 άτομα».

           Δεκαετία κλείνει η άγρια καπιταλιστική επίθεση κι όμως μοιάζει να μην έχουν γίνει διαφανείς σε μεγάλο μέρος των εκμεταλλευομένων τάξεων οι ταξικές πολιτικές των αστικών κομμάτων, κι όλο ανακαλύπτονται νέες επιμέρους ή ψευδείς συγκρούσεις για να μην φανεί η κύρια ταξική αντίθεση που είναι ανάμεσα στον εργαζόμενο και το κεφάλαιο. Αναδεικνύονται πολλές ισοδύναμες συγκρούσεις, όπως για την καταστροφή του περιβάλλοντος, την απειλή πολέμου, την έμφυλη βία κλπ. όπου η αυτονομία κάθε αντίθεσης επιβάλλει μεμονωμένες και αποσπασματικές δράσεις επί του μερικού. Και ο πρωθυπουργός με τις ανησυχίες του οι οποίες κατασκευάζουν ψευδείς αντιθέσεις ανάμεσα σ’ όσους εργάζονται και σ’ αυτούς που απεργούν ή διαδηλώνουν αυτή τη λογική εφαρμόζει με την οπτική της κυρίαρχης εξουσίας.

 Η οριζοντίως λοιπόν αθροιστική σύλληψη των αντιθέσεων του καπιταλισμού υπαγορεύει την οριζόντια αθροιστική παραθετική σύλληψη δράσεων και ενεργειών και καλλιεργείται η αντίληψη, ότι δεν χρειάζεται συνολική ερμηνεία της πραγματικότητας, κι ακυρώνεται ο καθοδηγητικός ρόλος του κόμματος  κι επομένως ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ φαίνεται ότι δεν έχει να παίξει κανέναν ρόλο συνολικά απέναντι στην κοινωνία. Μάλιστα, εν ονόματι της αυτονομίας και ελευθερίας επιδιώκεται η δημιουργία κομμάτων και κινημάτων στη βάση αντιθέσεων που θεωρούνται και πιο σημαντικές από την αντίθεση κεφάλαιο –εργασία, μέχρι που ενσωματώνονται στην κυρίαρχη εξουσία ή εκφυλίζονται σε εξωραϊστικά σωματεία. Ιδιαίτερα, σε περιόδους όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων ο κατακερματισμός των ενεργειών και η αποσπασματικότητα των αντιδράσεων, χωρίς αντίληψη των συγγενειών ανάμεσα στα γεγονότα, αδυνατώντας την ανέλκυσή τους από την σύγχυση της αμεσότητας, με τα ιστορικά φαινόμενα αποξενωμένα μεταξύ τους  με αντίπαλο ένα πάνοπλο, ιδεολογικά και υλικά, αστικό κράτος καθιστούν αδύναμο το λαϊκό κίνημα.

Και είναι ο μαρξισμός που με την υλιστική διαλεκτική  απαιτεί να εξετάζονται τα φαινόμενα  στην εξέλιξή τους, στις μεταβολές τους και κάθε κοινωνικό γεγονός και φαινόμενο να κρίνεται  σε σχέση  με την ιστορική πραγματικότητα τις ιστορικές  δηλ. συνθήκες που  το δημιούργησαν. Η ματιά λοιπόν της αστικής εξουσίας βλέπει την οικονομία  ως μια διαδικασία αγοράς και πώλησης μεταξύ ατόμων, που θεωρείται συνώνυμο φυσικού φαινομένου έξω από τα ιστορικά πλαίσια. Η οικονομία όμως καθορίζεται και από τις σχέσεις μεταξύ εκείνων που, μέσω της βίαιης πρωτόγονης συσσώρευσης, ξεκίνησαν με πολλά και εκείνων με πολύ λιγότερα, και γι’ αυτό  οι καπιταλιστές είναι σε θέση να υπαγορεύουν τους όρους με τους οποίους οι προλετάριοι θα συμμετέχουν στην οικονομία. Κατέχοντας λοιπόν οι καπιταλιστές τα μέσα παραγωγής είναι σε μεγάλο βαθμό σε θέση να καθορίζουν μισθούς που πρόκειται να πληρώσουν στους εργάτες, ακόμη και αν αυτό δεν είναι  σύμφωνο με το έργο που εκτέλεσαν και την αξία που δημιουργήθηκε. Κι αυτό οδηγεί στην εκμετάλλευση. Κι αυτή η εκμετάλλευση είναι κρυμμένη από τους περισσότερους ανθρώπους, μέσα από ένα αφηρημένο σύνολο προτύπων και κανόνων που κρύβουν την πραγματική αλήθεια των πολύπλοκων υλικών διαδικασιών της οικειοποίησης και της εκμετάλλευσης, αυτό που χαρακτηρίζεται ως ιδεολογία. Κι αυτή η παραπλάνηση βέβαια συνεχίζεται  με διάφορους τρόπους.

 Ακόμα κι αν ονόματα όπως του Ντεριντά ή Φουκώ ή Λυοτάρ είναι άγνωστα στις μεγάλες μάζες, όμως  οι ιδέες τους διαχέονται και κινούμαστε σε μια οριζόμενη απ’ αυτούς ατμόσφαιρα όπου ευνοείται η ετερογένεια, η διαφορά, η απροσδιοριστία ο κατακερματισμός, όπου κατηγορίες όπως φυλή ή φύλο έχουν μετατραπεί σε εργαλεία σκέψης που μάλλον τη μουδιάζουν αποπλαισιωμένα κι έξω από τον ιστορικό τους χώρο, όπου ο σχετικισμός και η αόριστη κοινωνική δικαιοσύνη διαγράφουν τη σημασία των υλικών όρων που καθορίζουν την κοινωνική μας ύπαρξη.

Έχοντας λοιπόν ο μαρξισμός αποκαλύψει και καθορίσει τη σκέψη και δράση των εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων τάξεων τα τελευταία 150 χρόνια η κυρίαρχη τάξη προσπάθησε να τον αποδομήσει εν ονόματι της αυτονομίας και ελευθερίας. Ο,τι λοιπόν συνοπτικά ονομάζεται μετανεωτερικότητα στέκεται αρνητικά, αν δεν επιτίθεται, στις αφηγήσεις, τις οποίες αντιλαμβάνεται ως πλατιά ερμηνευτικά σχήματα, που κατασκεύασαν και ανέπτυξαν θεωρητικοί και κυρίως ο Μάρξ, καταδικάζοντάς τες ως «ολοκληρωτικές» και εμμένει στον πλουραλισμό και σχετικισμό, που τελικά δικαιώνουν την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, δηλ. τον καπιταλισμό.

Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς»: Ελένη Τζατζιμάκη

«

Από iraklis3 

Ο Χρήστος Δημούλας, μίλησε με την Ελένη Τζατζιμάκη, στη στήλη του Ατέχνως για νέους δημιουργούς, «Άδολες συνεντεύξεις σε δόλιους καιρούς».
”Τα χρόνια που ζούμε,οδηγούνε τα βήματά μας στην ύστατη ταπείνωση”,έλεγες πρίν λίγα χρόνια.Συνεχίζεται αυτό και σήμερα κι αν ναί, ποιό είναι το πρόσωπο ή ποιά τα πρόσωπα της ταπείνωσης, Ελένη;
Νομίζω πως η ταπείνωση για τον καθένα είναι η η στιγμή που συνειδητοποιεί την απομάγευση των πραγμάτων: η ζωή ξεκινά και εξελίσσεται με πλούσια υλικά που, όσο μεγαλώνεις, καταλαβαίνεις ότι στην πραγματικότητα όλα αυτά δεν ήταν παρά -απαραίτητα- στολίδια για να εξωραϊσουν εκείνο που όλοι μας φοβόμαστε αλλά κανείς δεν μπορεί να το γλιτώσει: τη φθορά,τον χρόνο που δεν επιστρέφεται, την ζωή που σε ξεγέλασε και δεν ήταν όπως την είχες φανταστεί.Άρα ταπείνωση,για μένα, είναι η φθορά και η διάψευση.

Ένας απ’τους στόχους σου, η διδασκαλία της γλώσσας μας και του πολιτισμού μας στους μετανάστες.Στις μέρες μας και στο κράτος μας υπό την τόση αντιανθρώπινη κατάσταση των προσφύγων, ο πολιτισμός μας έχει κάποια θετική επιρροή στις συνειδήσεις τους;

Η απάντησή μου θα ήταν πιο ακριβής αν ήταν δυνατό να οριστεί πιο συγκεκριμένα τι εννοούμε σήμερα και διαχρονικά,λέγοντας “πολιτισμός”.Νομίζω πως στο μυαλό μας, και ειδικά στην Ελλάδα, αυτός ο όρος έχει λάβει ασαφείς και ενίοτε, παραπλανητικές ερμηνείες. Θα περιοριζόμουν λέγοντας πως αυτό που σίγουρα, κατά τη γνώμη μου,έχει γλυκάνει κάπως τις πικρές ιστορίες των προσφύγων είναι η ζεστασιά μιας μεγάλης (ευτυχώς)μερίδας Ελλήνων που βρίσκεται κοντά τους, τους αγκαλιάζει και τους προσφέρει όπως και ό,τι μπορεί,και μάλιστα με αυτοθυσία. Τώρα όσον αφορά στο γνωστικό επίπεδο, παρατηρώ πως πολλοί έρχονται ήδη με κάποιο θαυμασμό για την Ελλάδα και τα αρχαία της κάλλη που σίγουρα,είναι αδιαμφισβήτητα.
Στο τέλος της πρώτης εικοσαετίας του 21ου αιώνα,τελικά ”σε ποιόν ανήκει μία ιστορία’;
Προσωπικά θεωρώ πως η ιστορία ανήκει πάντα στους ηττημένους γιατί είναι οι μόνοι που έχουν λόγο να ξαναπροσπαθήσουν. Και αυτό είναι και καλό και κακό.
Τον περασμένο Ιούλιο, βίωσα μεγάλη ικανοποίηση όταν παρουσίασες την πολύ καλή προσπάθειά σου με την μετάφραση για πρώτη φορά στην χώρα μας,πολλών Παλαιστινίων ποιητών.Πού έγκειται η θέλησή σου γι’αυτήν την τόσο σημαντική προσπάθειά σου;
Σ’ευχαριστώ πολύ Χρήστο. Και για μένα ήταν μεγάλη η συγκίνηση να αναμετρηθώ με αυτά τα κείμενα και όσο μπορώ να τα φέρω στη γλώσσα μας. Η θέλησή μου έγκειται ακριβώς στο ότι με ενδιαφέρει η φωνή των ηττημένων γιατί πιστεύω ότι είναι οι διεκδικητές του μέλλοντος. Ειδικά όταν είναι περήφανοι, όπως οι Παλαιστίνιοι.
Ήδη μιλάμε γιά ταπείνωση,προσφυγιά,Παλαιστινιακό και θαρρείς πως μία κλωστή τα ενώνει μεταξύ τους.Σήμερα οι Έλληνες λογοτέχνες βοηθάνε με την γραφή τους να συνειδητοποιηθούν από τον λαό μας&να λυθούνε κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν την χώρα μας;
Κάποιοι ενδιαφέρονται αλλά θεωρώ πως είναι λίγοι όσοι το κάνουν πραγματικά με στόχο και συνείδηση. Οι περισσότερες προσπάθειες λογοτεχνικής έκφρασης για όλα αυτά που ζούμε τώρα και ειδικά από εκπροσώπους της νέας γενιάς, βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της προσωπικής εξομολόγησης ή της βιαστικής προσπάθειας να μιλήσει κανείς πρώτος για το παρόν, πράγμα τελείως λογικό και δόκιμο,καθώς η λογοτεχνία το χωράει και αυτό. Ωστόσο θα έλεγα ότι είναι αναγκαία η χρονική απόσταση για να μιλήσεις για μεγάλα πράγματα,ειδικά σε μια τόσο κατακερματισμένη αισθητικά εποχή.
Πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Λυών,ειδικό τιμητικό βραβείο κριτικής επιτροπής στο διαγωνισμό τραγουδιού” Generation Stars ” στην Vesul,μουσικές σπουδές εκτός από τραγούδι και σε ακορντεόν,πιάνο,επίσης μουσικά άλμπουμ σε Γαλλόφωνες χώρες&Η.Π.Α…Η Ελλάδα ως τραγούδι τι ρυθμό έχει και τι είδους είναι;
Η Ελλάδα είναι όλα τα τραγούδια του κόσμου μαζί, ένας αχανής συγκερασμός Ανατολής και Δύσης γραμμένος σε balcan tempo.
Η Ελληνική με την Γαλλική μουσική σκηνή τι ομοιότητες και διαφορές έχουν;
Φοβάμαι ότι πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για ελληνική και γαλλική σκηνή ,δεδομένου ότι δυστυχώς, η επέλαση του -κακού- pop και της τηλεοπτικής μουσικής βιομηχανίας, σάρωσε κυριολεκτικά, τη δημιουργικότητα. Το είδα και στη Γαλλία,παρότι δεν έζησα πολύ καιρό εκεί, το βλέπω και στην Ελλάδα. Φυσικά πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οφείλω όμως να πω ότι στη Γαλλία τουλάχιστον, υπάρχει ακόμη κάποια δομή γύρω από το επάγγελμα -δηλαδή μάνατζερς, παραγωγοί,ραδιόφωνα κλπ η οποία εδώ έχει σχεδόν αφανιστεί και επιβιώνουν μόνο οι ήδη από χρόνια φτασμένοι καλλιτέχνες.

Ίδια η επόμενη ερώτηση βάσει άλλου είδους τέχνης.Ομοιότητες και διαφορές σύγχρονης Ελληνικής με την Γαλλική λογοτεχνία;

Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω σε βάθος τη σύγχρονη γαλλική λογοτεχνική σκηνή, παρά ορισμένους πεζογράφους και λίγους ποιητές. Αντλώντας από το μικρό μου δείγμα θα έλεγα ότι οι Γάλλοι είναι αρκετά πιο τολμηροί και απελευθερωμένοι από τους Έλληνες, ενίοτε νομίζω και πιο “καλά διαβασμένοι” και προετοιμασμένοι για αυτό που θα γράψουν, πράγμα το οποίο όμως δε θεωρώ ότι στην πραγματικότητα ξεκινά από την αγάπη τους για την κουλτούρα αλλά από το δεδομένο ότι εκεί, κακά τα ψέματα, οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται με κάποια σοβαρότητα τόσο από το κράτος όσο και από το κοινό (που παραμένει κι εκεί μικρό βέβαια). Στην Ελλάδα δυστυχώς, συγγραφείς και μουσικοί αντιμετωπίζονται, στην καλύτερη περίπτωση, ως Δον Κιχώτες και θεωρώ ότι αυτό επιδρά, μοιραία, και στον τρόπο που εργάζονται οι περισσότεροι. Και δεν τους αδικώ.

Κατά την γνώμη σου,συνεχίζουμε να ”γυρεύουμε την μυθολογία του έρωτα κι όχι αυτόν καθ’εαυτόν”;
Ναι. Ο έρωτας είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Ερωτευόμαστε να βλέπουμε τον εαυτό μας ερωτευμένο. Βέβαια, δεν αρνούμαι το ευτυχές της συγκυρίας του να τύχει να συμπορευτούμε με κάποιον που θέλει συνειδητά να βιώσουμε παρέα τις προσωπικές μας οπτασίες. Το μοίρασμα δηλαδή των προσωπικών μυθολογιών μας, κι αυτό είναι κάτι αναγκαίο για τους ανθρώπους. Αλλά,επίσης πιστεύω ότι υπάρχουν και κάποιοι (λίγοι) που όντως τα κατάφεραν και ερωτεύτηκαν τον άλλον.
Υποστηρίζεις ότι δεν χαμπαριάζεις από θέατρα σκιών αλλά από ανθρώπους ενώ δεν ανασύρεις ψευδαισθήσεις μα τις παρασέρνεις. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να παρασύρουν οι ψευδαισθήσεις και τα ποικιλόμορφα θέατρα σκιών,τους ανθρώπους κι αυτοί να μην χαμπαριάζουν;
Νομίζω ότι είναι το πλέον σύνηθες. Και όχι επειδή οι άνθρωποι είμαστε αφελείς,ίσα-ίσα. Απλώς μερικές φορές το ψέμα γλυκαίνει τα πράγματα. Όμως το αντιπαθώ γιατί δεν σε απελευθερώνει, αλλά σε χώνει πιο βαθιά μέσα στη γη. Κι εγώ αγαπώ πολύ την ελευθερία.
Ποιές οδηγίες κρατάς στο χέρι και ποιές ελπίδες στην καρδιά;
Οι οδηγίες μου έχουν πολλάκις αναπροσαρμοστεί, πώς αλλιώς; Η ελπίδα μου,σταθερά, ήταν και είναι να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Δεν τα έχω καταφέρει πάντοτε,ωστόσο.
” Μετά την ενηλικίωση” κι αφού νωρίτερα μας είχες μπάσει στην ”Μαγεία της Άνωσης”, μας έκανες ν’αναρωτιόμαστε αφενός ”σε ποιόν ανήκει μία ιστορία”, αφετέρου για ”το παράδοξο των Διδύμων”.Τι νέο στόχο έχεις να μας προτείνεις για ποιητική θεματική;
Αυτό,νομίζω, πως το υποβάλλει στον γράφοντα το ίδιο το ποίημα,την ώρα που απαιτεί να γραφτεί. Θα ήθελα, πολύ, βέβαια, κάποτε να γράψω ποιήματα σε άλλη γλώσσα-με γοητεύει φοβερά η μάχη με τα νοήματα, και πιστεύω πως αυτά συνιστούν την ποίηση και δευτερευόντως, οι λέξεις. Με άλλα λόγια, αλλάζοντας τη γλώσσα πιστεύω πως θα προκαλούσα τον εαυτό μου σε άλλες συνδηλώσεις,πρωτότυπες. Όσον αφορά στη θεματική, θα ήθελα πάρα πολύ να ετοιμάσω μια συλλογή με ερωτικά ποιήματα μόνο. Το θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο.
Σ’ευχαριστώ από καρδιάς για την συνέντευξη, Χρήστο μου!
Κι εγώ Ελένη!Nα είσαι πάντα καλά και δημιουργική!

Βιογραφικό
H Eλένη Τζατζιμάκη γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα.Σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κι ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στην Σορβόννη.Εργάστηκε σε πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας πάνω στην διδασκαλία του πολιτισμού και της γλώσσας μας σε μετανάστες ενώ ασχολείται με ζητήματα Φύλλου και Πολιτισμού στην Λογοτεχνία.Η πρώτη ποιητική της συλλογή ”Η μαγεία της Άνωσης”( εκδόσεις Μελάνι) συμπεριλήφθηκε το 2009 στις υποψηφιότητες για το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού ”Διαβάζω”.
Το 2010 συμμετείχε στο πρώτο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του ΕΚΕΒΙ.

Σπούδασε μουσική (ακορντεόν και πιάνο) και τραγούδι ασχολούμενη κι επαγγελματικά.Έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού στην Λυών,το ειδικό τιμητικό βραβείο της κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού τραγουδιού ”Generation Stars ” στην Vessul, ενώ κυκλοφόρησε δισκογραφία της σε Γαλλόφωνες χώρες και στις Η.Π.Α.
Στις εκδόσεις Μελάνι έχει εκδώσει και τις υπόλοιπες ως τώρα ποιητικές της συλλογές: ”Μετά την ενηλικίωση”(2012), ”Σε ποιόν ανήκει μια ιστορία;”(2015), ”Το παράδοξο των Διδύμων” (2018).
Επίσης συμμετέχει στα συλλογικά λογοτεχνικά έργα:
1) Ταυτότητες στον ελληνικό κόσμο(απ’το 1204 ως σήμερα) – Ευρωπαϊκή Εταιρία Νεοελληνικών Σπουδών (2011).
2) Τριάντα ως τριάντα:Τριάντα ποιητές έως 30 ετών – Κοινωνία των (δε)κάτων (2011).
3)Αμ’έπος ανέργων- Βακχικόν (2013).
4)Μονόλογοι συγγραφέων – Βακχικόν (2015).
5) 35 under 35 – Διεύθυνση Γραμμάτων Υπουργείου Πολιτισμού (2018).

_______________________________________________________________________________

Χρήστος Δημούλας: Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες κι Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο καθώς και Δημοσιογραφία στο Επαγγελματικό Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Συνδημιουργός του Φωτογραφικού Εργαστηρίου ”Φώτο-Προλετάριοι”. Έχει εκδώσει 3 ποιητικές συλλογές.”Με λάδι του παρόντος ανάβουν του μέλλοντος καντήλια”(2013),”Ο ι λαϊκατζήδες”(2014) και”Γιώργος Φαρσακίδης,ο ζωγράφος του Λαού”(2015).

Συναγερμός!

Η νέα Συμφωνία για την επέκταση των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην Ελλάδα, που η κυβέρνηση της ΝΔ έφερε στη Βουλή σαν τον κλέφτη, παραμονή Χριστουγέννων το βράδυ, πρέπει να σημάνει συναγερμό στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, σε κάθε άνθρωπο που δεν ανέχεται η χώρα να μετατραπεί σε ορμητήριο πολέμων και ο ίδιος και τα παιδιά του σε στόχο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Η εγκληματική αυτή Συμφωνία αποτελεί άλλον ένα βαρύ «κρίκο» στην αλυσίδα της εμπλοκής της χώρας στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή. Η αλυσίδα αυτή όχι μόνο δεν αποτελεί κάποια υποτιθέμενη «άγκυρα σταθερότητας σε μια ασταθή περιοχή», όπως λένε με θράσος η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, αλλά είναι το βαρίδι που παρασέρνει τη χώρα και το λαό στην άβυσσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που σαρώνουν την περιοχή.
Τα όσα προβλέπονται άλλωστε στη Συμφωνία μιλάνε από μόνα τους.
Η «άδεια» στις ΗΠΑ να διατηρούν και να λειτουργούν στρατιωτικές και βοηθητικές υποδομές εντός των εγκαταστάσεων των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σηματοδοτεί ακόμα βαθύτερη εμπλοκή των τελευταίων σε αποστολές που καμία σχέση δεν έχουν με την υπεράσπιση των συνόρων ή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά μόνο με τα δολοφονικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην περιοχή.
Η μετατροπή και με τη «βούλα» των εγκαταστάσεων σε Λάρισα και Στεφανοβίκειο σε ορμητήρια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, που ξεκίνησε επί ΣΥΡΙΖΑ, η «κατά προτεραιότητα» αξιοποίηση από τους Αμερικανούς των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου και όπου αλλού χρειαστούν, σημαίνει πως και οι υποδομές αυτές γίνονται «αιχμή του δόρατος» για την υλοποίηση της αμερικανοΝΑΤΟικής στρατηγικής, και ειδικότερα αυτής για την «περικύκλωση» της Ρωσίας. Σημαίνει πως και αυτές οι περιοχές μπαίνουν στο στόχαστρο των ανταγωνιστών των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, όπως εξάλλου έχουν ξεκαθαρίσει η Ρωσία, το Ιράν και άλλες δυνάμεις.
Το ίδιο ισχύει και για τη βάση της Σούδας. Αν κανείς πιστέψει την αστική προπαγάνδα, η ενίσχυση των πολεμικών δυνατοτήτων της βάσης, από την οποία ξεδιπλώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια που διέλυσαν τη Συρία, τη Λιβύη, πιο πριν το Ιράκ και το Αφγανιστάν, με τα αποτελέσματα που όλοι βλέπουν σήμερα, σηματοδοτεί... ενίσχυση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην περιοχή.
Εξίσου προκλητικά είναι και τα κυβερνητικά παραμύθια ότι τάχα η ενίσχυση των βάσεων και συνολικά του «αμερικανικού αποτυπώματος» στην Ελλάδα, που αναμένεται να ενισχυθεί παραπέρα στην επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, θα προστατεύσει τάχα από την τουρκική επιθετικότητα.
Η Τουρκία είναι ΝΑΤΟική δύναμη και με αυτήν την ιδιότητα κλιμακώνει την επιθετικότητα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητεί και παραβιάζει τα σύνορα. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ «γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια» τα ελληνικά σύνορα, θεωρούν το Αιγαίο ενιαίο επιχειρησιακό χώρο και προετοιμάζουν μαζί με την ΕΕ σχέδια διχοτόμησης και συνεκμετάλλευσης ελληνικών θαλάσσιων περιοχών, καταπατώντας κυριαρχικά δικαιώματα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο παίρνει «αέρα στα πανιά της» η επιθετικότητα της τουρκικής αστικής τάξης, μέσα σε αυτό το πλαίσιο δρομολογούνται οι διάφορες αμερικανοΝΑΤΟικές «διευθετήσεις» που τα αστικά κόμματα προωθούν, με το κάλπικο και εκβιαστικό δίλημμα στο λαό ότι είτε πρέπει να δεχτεί «επώδυνους συμβιβασμούς» σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, είτε να ετοιμαστεί για τα χειρότερα, ακόμα και για πολεμική εμπλοκή.
Κρύβοντας δηλαδή ότι οι ιμπεριαλιστικές «διευθετήσεις» με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών όχι μόνο δεν λύνουν τους ανταγωνισμούς, αλλά προετοιμάζουν τα επόμενα «κεφάλαια» στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Οπως ακριβώς δείχνει δηλαδή και η μετατροπή της χώρας σε «προμαχώνα» των πολεμικών σχεδίων των ΗΠΑ, παράλληλα με τους ρόλους «διαύλου» και «μεντεσέ» για την προώθηση των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδιασμών.
Ο λαός μας χρειάζεται να απορρίψει μαζικά τη βρώμικη προπαγάνδα με την οποία προωθείται η παραπέρα εμπλοκή. Να απαιτήσει να αποσυρθεί η κατάπτυστη Συμφωνία, να ξηλωθούν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις. Να αποδεσμευτεί η χώρα από τις λυκοσυμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με το λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

Διόδια μέχρι να παγώσει η κόλαση – Ανοιχτά τα διόδια Αφιδνών μετά την κατακραυγή, ατέλειωτες ουρές στο χιόνι στην Εθνική

Κατιούσα

Αφάνταστη ταλαιπωρία για χιλιάδες οδηγούς και ιδιαίτερα για επιβάτες λεωφορείων, 20 από τα οποία βρίσκονταν ακινητοποιημένα την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές στην Εθνική Οδό Αθηνών – Λαμίας, αφού για άλλη μια φορά το ακριβοπληρωμένο εθνικό οδικό δίκτυο αποδείχτηκε ανίκανο να σηκώσει την έλευση του χιονιά που είχε προαναγγελθεί εδώ και μέρες με τυμπανοκρουσίες. Πήρε μάλιστα, όπως είθισται τα τελευταία λίγα χρόνια, και το ευφάνταστο όνομα “Ζηνοβία”, τάχα για να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο. Φάνηκε ωστόσο για άλλη μια φορά η απόλυτη ολιγωρία των κρατικών αρχών, που κινήθηκαν στη λογική του βλέποντας και κάνοντας, αλλά και ο αδιανόητος κυνισμός των εργολάβων, που κρατούσαν μέχρι πριν λίγη ώρα τους σταθμούς διοδίων ανοικτούς με πρακτικά ακινητοποιημένα τα ΙΧ και όσα λεωφορεία δεν πρόλαβαν την απαγόρευση κυκλοφορίες που εξέδωσε – κατόπιν εορτής – η τροχαία για λεωφορεία και φορτηγά.
Η ανεπάρκεια βασικών υποδομών φάνηκε σε όλο της το μεγαλείο, μπροστά σε ένα απόλυτα αναμενόμενο και φυσιολογικό φαινόμενο, όπως είναι το χιόνι το χειμώνα. Πόσο λογικό είναι το 2019 να κλείνει με τις πρώτες νιφάδες το κεντρικό οδικό δίκτυο της χώρας; Όσο λογικό είναι να απαιτούν διόδια σε αυτές τις συνθήκες οι εργολάβοι που υποτίθεται ότι τα εισπράττουν για να διασφαλίσουν την ανώτερη ποιότητα και την  απρόσκοπτη λειτουργικότητα των δρόμων που το “βραδυκίνητο” κράτος δεν μπορεί. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που έχουμε τέτοια επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας από πλευράς εργολάβων, καθώς θυμόμαστε ότι στις φονικές πυρκαγιές της Αττικής το 2018 έπρεπε και πάλι να μεσολαβήσει κυριολεκτικά κράξιμο για να πειστούν να ανοίξουν τους σταθμούς ώστε να μπορεί να διαφεύγει ευκολότερα ο εγκλωβισμένος κόσμος από τα μέτωπα της φωτιάς.
Το μόνο θετικό είναι ότι οι εγκλωβισμένοι οδηγοί φαίνεται να μη χάνουν το χιούμορ τους, καθώς, όπως μας μεταφέρουν φίλοι της σελίδας, καθώς στο ύψος της Μαλάκασας κάποιος “χιονόπληκτος” βγήκε από το αυτοκίνητο κερνώντας γλυκά τους γύρω οδηγούς.

Φασιστοειδή βεβήλωσαν μνημείο της ΚΕ του ΚΚΕ στην Τρίπολη

Από iraklis3

Το μνημείο που τοποθέτησε η ΚΕ του ΚΚΕ προς τιμήν των αγωνιστών του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ – ΔΣΕ, που καταδικάστηκαν σε θάνατο με αποφάσεις του Έκτακτου Στρατοδικείου Τρίπολης και εκτελέστηκαν την περίοδο 1947 – 1949, βεβήλωσαν θρασύδειλα φασιστοειδή μέσα στη νύχτα.
Συγκεκριμένα, τα φασιστοειδή έσπασαν τις μαρμάρινες πλάκες του μνημείου πάνω στις οποίες είναι γραμμένα τα ονόματα των εκτελεσμένων αγωνιστών.
Να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το μνημείο μπαίνει στο στόχαστρο των φασιστοειδών. Είχε προηγηθεί η βεβήλωσή του με μπογιές λάδια και είχαν σπάσει τη μαρμάρινη πλάκα προς τιμήν των αγωνιστών με την υπογραφή της ΚΕ του ΚΚΕ.
«Ξαναχτύπησαν νύχτα τα θρασύδειλα φασιστοειδή», αναφέρει η ΤΕ Αρκαδίας του ΚΚΕ, καταγγέλλοντας το γεγονός και τονίζει ότι οι βανδαλισμοί δυναμώνουν την απόφαση να συνεχιστεί η προσπάθεια να υλοποιηθεί η δημιουργία του πάρκου θυσίας των αλύγιστων του Μοριά.
Στην καταγγελία της, η ΤΕ Αρκαδίας σημειώνει επίσης:
«Οι βάνδαλοι, τα φασιστοειδή, οι απόγονοι των συνεργατών κατακτητών Γερμανών και Βουλγάρων, των γερμανοντυμένων δοσίλογων, με την πράξη τους επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι δεν μπορούν να ησυχάσουν στην ιδέα ότι το ΚΚΕ, εδώ και 101 χρόνια, εξακολουθεί να οργανώνει την πάλη του λαού ενάντια στο κεφάλαιο, την πάλη κατά των αφεντικών τους, κατά των καπιταλιστών, στο δρόμο για τη λαϊκή εξουσία.
Φαίνεται ότι η πρόταση της Εισαγγελέα στη δίκη της Χρυσής Αυγής, έδωσε αέρα στα πανιά τους.
Το δηλώνουμε για μια ακόμα φορά, για να το πάρουν απόφαση μια και καλή:
Δεν κάνουμε πίσω, όσο και να βεβηλώνουν τα μνημεία εμείς θα τα ξαναχτίζουμε και θα τα κάνουμε καλύτερα.
Το μόνο που πετυχαίνουν με αυτές τις ενέργειες είναι να δυναμώσουν ακόμη περισσότερο την επιμονή μας να καθαρίσει η κοινωνία από κάθε φασιστοειδές σκουπίδι και καλούμε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να παλέψει μαζί μας και μέσα από το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, ώστε να το πετύχουμε.
Οι εργαζόμενοι και η νεολαία να εντείνουν τον αγώνα τους για την απομόνωση των φασιστών παντού, αλλά και για την τιμωρία τους για τα αποτρόπαια εγκλήματα που έχουν διαπράξει.
Οι βανδαλισμοί δυναμώνουν την απόφασή μας να συνεχίσουμε την προσπάθεια να υλοποιηθεί η δημιουργία του πάρκου θυσίας των αλύγιστων του Μοριά, με την απαλλοτρίωση όλου του χώρου και τη δημιουργία του πάρκου θυσίας των αλύγιστων του Μοριά.
Με αφορμή το βανδαλισμό, καλούμε τους φορείς της πόλης, της ευρύτερης περιοχής, τα σωματεία, τους συλλόγους, τους φορείς της τοπικής διοίκησης να καταδικάσουν τους βανδαλισμούς, να στηρίξουν την προσπάθεια, ώστε να υλοποιηθεί το συντομότερο η δημιουργία του πάρκου των αλύγιστων, στον ευρύτερο χώρο του μνημείου, που θα είναι ένα ακόμη πάρκο στολίδι στην πόλη μας.
Πρόκειται για χώρο θυσίας σε όλη τη δεκαετία του ’40, τόσο την περίοδο της γερμανικής κατοχής με την εκτέλεση των 40 πατριωτών αγωνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, όσο και μετά την περίοδο του εμφυλίου, με την εκτέλεση των αγωνιστών με αποφάσεις του Έκτακτου Στρατοδικείου Τρίπολης.
Από μεριάς μας κάνουμε σοβαρές προσπάθειες και θα συνεχίσουμε σε αυτή την κατεύθυνση για την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας, με εκδηλώσεις, εκδόσεις, ντοκουμέντα που εμπλουτίζουν το αρχειακό μας υλικό και καλούμε τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα της περιοχής να βοηθήσουν σε αυτή την κατεύθυνση.
Δεν θα σταματήσουμε. Δεν κάνουμε βήμα πίσω, συνεχίζουμε στα χνάρια των ηρώων μας».

“Εγώ υπόσχομαι πως θα είμαι εδώ ως το τέλος…” – Ο Θάνος το ‘πε και το ‘κανε…

Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα

Έλεγε πως ο θάνατος τα έβαλε με λάθος άτομο και πως ο ίδιος θα έβγαζε τον αδόξαστο στην αρρώστια του. Και αυτό ακριβώς έκανε για 18 μήνες, χωρίς να σταματήσει να είναι στιγμή ενεργός, δραστήριος, να ρουφάει τη ζωή, να δίνει συνεντεύξεις, συναυλίες, να δίνει τα δικά του μηνύματα από το νοσοκομείο. Εκεί που εισέπραττε μαζικά την αγάπη του κόσμου και αυτός μας παρότρυνε να την κάνουμε πράξη, δίνοντας αίμα για τον συνάνθρωπό μας.

Μας υποσχέθηκε πως θα είναι μαζί μας ως το τέλος και κράτησε τον λόγο του με το παραπάνω. Ήταν παρών και προπαντός όρθιος σε τόσες συναυλίες, αφιερώματα με τη δική του σφραγίδα, που γίνονταν αφορμές για λαϊκό προσκύνημα και μια έκρηξη συναισθήματος, που μονάχα όσοι την έζησαν από κοντά ένιωσαν τη μαγεία τους, αλλά δύσκολα μπορούν να την αποδώσουν με λόγια.

Το μόνο που δεν πρόλαβε ήταν η συναυλία προς τιμήν του στο Μέγαρο, στις 20 Γενάρη. Μας την έσκασε και έφυγε νωρίτερα. Αλλά ο Θάνος δε θα λείπει από εκεί. Θα μας λείπει, αλλά δε θα λείπει γενικώς. Γιατί μιλούσε με τη μουσική του που παραμένει ζωντανή και αθάνατη. Γιατί ήταν παρών σε όλα όσα έπρεπε. Σε κάθε αγώνα, σε κάθε κινητοποίηση, που παίζει τα τραγούδια του από τα μεγάφωνα.

Ο κόσμος ανεβάζει συγκινημένος φωτογραφίες του Θάνου, στίχους και τραγούδια του. Αποχαιρετά αυτόν που ήταν ο μεγαλύτερος εν ζωή και τώρα πια ο μεγαλύτερος από όσους έχουν φύγει. Ελάχιστοι μπορούν να σταθούν δίπλα του, να συγκριθούν με το έργο του, με την έντονη και μαζική του επίδραση. Ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν και είναι η επιτομή του πολιτικού τραγουδιού, της στρατευμένης τέχνης. Αυτής που δεν ξεχνάει να είναι τέχνη, επειδή στρατεύεται σε έναν σκοπό. Αυτής που μορφώνει ολόπλευρα όποιον έρχεται σε επαφή μαζί της, που μας διαπλάθει ως προσωπικότητες και χαρακτήρες.

Ο κόσμος συγκινημένος αποχαιρετά τις αναμνήσεις του, τα βιώματά του, όσα έζησε με τον Μικρούτσικο, ακούγοντας τους δίσκους του, κοινωνώντας τα μηνύματά του στις συναυλίες του. Δεν αποχαιρετά όμως τον ίδιο τον Θάνο. Αυτός θα συνεχίσει να είναι εδώ, γιατί η μουσική του μιλούσε για το μέλλον, ερχόταν από το μέλλον και το έδειχνε συνεχώς σαν πυξίδα.

Ναι, είναι και αυτοί που στέκονται στη γωνία για να μας “θυμίσουν” κάποια πράγματα, πολιτικές του πράξεις να μας πουν “ναι μεν, αλλά…”. Λες και οι κηλίδες του ήλιου μπορούν να μειώσουν ποτέ το φως του. Λες και δεν αρκούσε όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια, πως ο Θάνος ήταν δίπλα στο Κόμμα, συνδέθηκε με τις γιορτές για τα 100 του χρόνια, επέλεξε να αφιερώσει σε αυτό μερικές από τις τελευταίες συναυλίες του κι έλεγε πως η δική του θέση είναι αμετάκλητα εδώ μαζί μας -που το απέδειξε ξανά με την τελευταία τιμητική θέση στο Επικρατείας. Σε τελική ανάλυση, ο πολιτικά αναμάρτητος ας ρίξει την πρώτη πέτρα…

Δε δίνουν όμως αυτοί τον τόνο -και δε θα μπορούσαν άλλωστε. Η μαζική κι αυθόρμητη συγκίνηση δεν αφήνει χώρο για τίποτε άλλο. Όλοι υποκλίνονται στο Θάνο και νιώσουν την ανάγκη να τον ευχαριστήσουν για όλα. Κι είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε κι εμείς από την πλευρά μας, για όλα αυτά και για έναν επιπλέον λόγο: την πολύτιμη μαρτυρία που μας είχε εμπιστευτεί για όσα είχε ζήσει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Μα πάνω από όλα, τον ευχαριστούμε γιατί το “ευχαριστώ” έχει αξία όσο κάποιος είναι εν ζωή. Και ο Θάνος μας έδωσε πολλές ευκαιρίες να τον ευχαριστήσουμε ζωντανά, μαζικά, και να μας υποκλιθεί και αυτός για την αγάπη μας, στις συναυλίες που έδινε τους τελευταίους μήνες. Ποιος μπορεί να πει άραγε πως έχει ζήσει πολλές στιγμές πιο δυνατές από αυτές τις συναυλίες, με το μοναδικό συναίσθημα, την αποθέωση, όχι μόνο για τον Θάνο, αλλά και για το κοινό που ανέβαινε μαζί του σε άλλα ύψη.

Το 2019 φεύγει με τον χειρότερο τρόπο και μας αφήνει πιο φτωχούς, σχεδόν ορφανούς. Αλλά η μουσική του μένει εδώ, όχι ως συντροφιά, αλλά ως ιστορικό φορτίο και πολύτιμο εφόδιο για τις περιπέτειες του μέλλοντος. Εκεί από όπου ερχόταν και η ίδια…

«Δέον ν’ απογορευθή η αποδημία εις το εξωτερικόν δια λόγους Εθνικής Ασφαλείας και Δημοσίου συμφέροντος» (ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ της 7χρονης Δικτατορίας )

Από Αλέκος Χατζηκώστας

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Παρουσιάζουμε σήμερα ένα μοναδικό ντοκουμέντο. Υπάρχει στο αρχείο της νομαρχίας Ημαθίας (ΓΑΚ Ν. Ημαθίας) και αφορά απόρρητη και επείγουσα εντολή (22/3/1968) του τότε Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως προς μία σειρά φορείς και με στόχο την απαγόρευση εξόδου «δια λόγους Εθνικής Ασφαλείας και Δημοσίου συμφέροντος» αποφυλακισθέντων αγωνιστών από φυλακές και εξορίες από ολόκληρη την Ελλάδα.
Πρόκειται για μία από τις πολλές ονομαστικές αναφορές- καταστάσεις (στο συγκεκριμένο έγγραφο γίνεται αναφορά σε 45 ονόματα, μεταξύ τους και ο γνωστός ιστορικός συγγραφέας Νίκος Ψυρούκης). Αναφέρονται ως στοιχεία το ονοματεπώνυμο, η χρονολογία γέννησης, ο τόπος κατοικίας και το επάγγελμα.
Έτσι με βάση τα έγγραφα αυτά, δίνεται ουσιαστικά ένας κατάλογος με αγωνιστές που φυλακίστηκαν- εξορίστηκαν κατά την πρώτη χρονιά της δικτατορίας και από αυτή την άποψη πέρα από φόρος τιμής για όλους αυτούς, αποτελούν και μία πολύτιμη βάση άντλησης στοιχείων για την ιστορική καταγραφή της περιόδου.

Αλέκος Χατζηκώστας

Δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας «Η Άλλη Άποψη της Ημαθίας» και του alli-apopsi.gr. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες, περιοδικά και site εδώ και δεκαετίες, ενώ έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις σε μια σειρά ιστορικά συνέδρια και ημερίδες. Έχει εκδώσει 9 βιβλία και συμμετέχει σε συλλογικούς