Για τον Άγιο Βαλεντίνο επιλέξτε ένα λαϊκό παιδί: Μια ωδή στην λαϊκή τίμια ψυχή

Ματριόσκα Η Κόκκινη

Δεν θέλω να ξεσηκώσω τώρα τους διανοούμενους σε διαμαρτυρία αλλά πώς να το κάνουμε παίδες, το σωστό, το τίμιο, το εργατικό το παλικάρι έχει άλλη γλύκα. Καταρχήν, να ορίσουμε τι σημαίνει λαϊκό παιδί. Δεν εννοούμε σε καμία περίπτωση τον τύπο, τον μισογύνη και τον ”Θα σου αστράψω καμία”. Αυτός είναι ένας μπουνταλάς, που βγάζει τα κομπλεξιλίκια του πάνω σας. Πακετάρετε τα πράγματά του και στείλτε τον στην μάνα του, που τον ανέχεται. Το λαϊκό, το τίμιο, το εργατικό παιδί είναι από έξω μάρμαρο και από μέσα πατάτα βραστή. Είναι ο τύπος που σηκώνεται, πριν ακόμα χαράξει και πάει πάνω στην σκαλωσιά, μπαίνει μέσα στο εργοστάσιο, στο καΐκι για να φέρει την ψαριά της ημέρας, στο τρακτέρ για να οργώσει, στο φορτηγό για δρομολόγιο, στο φούρνο για να ζυμώσει, πιάνει την  εργαλειοθήκη και αλλάζει σωλήνες, καλωδιώσεις, καρμπιρατέρ και γενικότερα ιδρώνει πάνω από μια μηχανή και βγάζει μεροκάματο. Το λαϊκό παιδί το συναντάμε και το βράδυ να παίζει ακούραστο σε λαϊκές μπάντες το μπουζούκι του, την κιθάρα, το ακορντεόν, το κλαρίνο, το λαούτο, το ούτι.. Βαριά όργανα.. Όχι πίπιζες, άρπες και βιολοντσέλα.

Το παιδί εκείνο που δεν μορφώθηκε πολύ γιατί τα γράμματα δεν τα έπαιρνε αλλά έμαθε την ζωή στο πεζοδρόμιο και πάνω στην δουλειά. Που γυρίζει σπίτι κατάκοπος από πάνω μέχρι κάτω με την μυρωδιά της δουλειάς και καταλαβαίνεις, μπαίνει αρσενικό μέσα στο σπίτι από το περπάτημα. Που οι πόνοι που έχει είναι σωματικοί. Πονάνε χέρια -πόδια από τον κάματο. Δεν γυρίζει γραβατωμένο, με τον ποπό πιασμένο από το 8ωρο καθισιό και έχει ”ένα τρομερό πονοκέφαλο από τον υπολογιστή ” και ”μια ζαλάδα”. Σιγά ρε Μπούλη!

Είναι εκείνο το παιδί που θα ορθώσει ανάστημα απέναντι στον καπιταλισμό. Θα κατέβει σε πορείες και απεργίες, δεν θα λογαριάσει το αφεντικό του. Και αν χρειαστεί θα γίνει θυσία προκειμένου να ακουστούν τα δίκαια αιτήματά του. Γιατί το δίκιο το έχει με το μέρος του σαν εργάτης.

Είναι εκείνο το παιδί, που ξέρει να φερθεί σε μια γυναίκα. Θα κεράσει χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα σαν σαχλοτζιτζιφιόγκος. Όχι γιατί γεννήθηκε στις Βερσαλλίες και το φυσά το χρήμα, ίσα -ίσα μπορεί να μην του περισσεύει καν, ούτε για προσβάλει το φεμινιστικό κίνημα, το οποίο μπορεί και να αγνοεί ως λέξη και κίνημα, αλλά γιατί θέλει να σας περιποιηθεί. Γιατί το παιδί είναι κιμπάρης και όταν αγαπά μια γυναίκα, μπορεί να μην ξέρει από ποίηση και λογοτεχνία ξέρει όμως να την κάνει να αισθάνεται κυρά και αρχόντισσα. Είναι ο τύπος που δεν θα σας πει ”Τα δικά σου είναι 3,60€”. Είναι ο τύπος που ξέρει να γλεντά την ζωή. Που θα σας βγάλει έξω, θα πιει το ποτό του, θα κάνει την γυροβολιά του στην πίστα.

Και επειδή ακριβώς είναι κιμπάρης και όχι ο κύριος ”I beg your pardon”, οι αστές έχουν ένα κρυφό ανομολόγητο πόθο για εκείνον.

Τα αντίθετα έλκονται στον έρωτα και τα ομώνυμα απωθούνται, με βάση την μεταφυσική του έρωτα και το λαϊκό παιδί γίνεται συχνά μοκέτα από τοίχο σε τοίχο να το στρώσουν οι αστές στο living room. Είναι εκείνο το παιδί που όταν δώσει την καρδιά του, δεν την παίρνει ποτέ πίσω και προσπαθεί να σας κατακτήσει και ας τρώει πόρτα από εσάς και καζούρα από τους άλλους.

”Από τα μάτια πιάνεται στα χείλη κατεβαίνει και από τα χείλη στην καρδιά, ριζώνει και δεν βγαίνει, ώσπου η κουλούρα μπαίνει”. Το τελευταίο το προσθέτει αυτός για να δείξει πως έχει και καλό σκοπό. Υπομένει τα πάντα. Το κάθε καπρίτσιο, την κάθε καζούρα. Βάζει νερό στο κρασί του για να μπορέσει να ικανοποιήσει κάθε σας επιθυμία. Αντιλαμβάνεται πως είναι ένας ”μπας-κλας” και εσείς μια αριστοκράτισσα. Θυσιάζει, το ανδριλίκι του, δηλαδή πέντε ποντικότριχες απο το μουστάκι του.

Και το ξυρίζει το μουστάκι και φλώρος γίνεται για τα μάτια της καλής του και εκείνη, η εκάστοτε Μαιρούλα, το Crazy το girl, μπορεί να παραμείνει αχάριστο και ασυγκίνητο.. Μέχρι να πέσει το ελληνικό χαστούκι που σε κάθε ταινία έπεφτε και άλλαζε μάλλον την χημεία του γυναικείου εγκεφάλου και αμέσως η άλλη τον ήθελε σαν λυσσασμένη. Εμείς τέτοια δεν τα προσυπογράφουμε,  ούτε τα θέλουμε. Άνθρωπος που σηκώνει χέρι πρέπει να παίρνει πόδι από τις ζωές μας. Με το στόμα άρα-μάρα με τα χέρια κουλαμάρα, λένε στο χωριό μου. Εμείς θέλουμε λαϊκά παλικαράκια του αφρού. Είπαμε απέξω μάρμαρο και μέσα βραστή πατάτα.

Είναι εκείνα τα παλληκάρια που περπατούν και είναι σαν μέσα στο κεφάλι τους να παίζει soundtrack από μόνο του, ένα λυπητερό μπουζούκι μόνιμα κάπου στο βάθος. Που τους ακολουθούν χωρίς να φαίνεται ένα λεφούσι από χορευτές, έτοιμοι να εκτελέσουν κλασικές φιγούρες του Φώτη Μεταξόπουλου και του Βαγγέλη Σειληνού. Μια χορογραφία κάτι μεταξύ ζεϊμπέκικου, capoeiras και κάποιας σχολής ρώσικου μπαλέτου. Εδώ εκτελούν ζεϊμπέκικο με επιρροές από ινδικό κινηματογράφο..

Γιατί το λαϊκό παιδί δίνει την ψυχούλα του στον έρωτα και δεν λογαριάζει να κρατήσει κάτι για την πάρτη του. Δεν φοβάται να πληγωθεί και να πέσει χαμηλά για τον έρωτά του. Με ζεϊμπέκικο ή χωρίς κρατά πάντα ψηλά το μέτωπο σε ό,τι του φέρει η ζωή και δεν ζητιανεύει. Το λαϊκό, το σωστό το παιδί δεν σαλιαρίζει ποτέ για τις κατακτήσεις του, δεν θα τον ακούσετε να λέει στις παρέες του με ποια βγήκε και τι έκανε. ”Προσωπικά ζητήματα, συζήτηση κομμένη” και ένα μόνιμο ”Κοφτο” κρέμεται σαν γόπα στο στόμα του. Δεν μασά από εμπόδια.  Δεν τον ενδιαφέρει η προίκα σου, τι θα πουν οι φίλοι σου και η κοινωνία για το ταίριασμά σας.

Το ξέστηθο του Τάσου Χαλκιά σε αυτή την σειρά πρέπει να παραβιάζει βασικά άρθρα της Συνθήκης της Γενεύης περί βασανισμού. Ήταν πολύ λάθος σκηνοθετική άποψη. Έχω δει περισσότερη ώρα τις ρώγες του Χαλκιά παρά τις δικές μου, το ομολογώ. Θέλω να πάω και να σπουδάσω ψυχολογία και με τρομάζει το ασυνείδητό μου ειλικρινά… Κλείνω την παρένθεση και γυρίζουμε στο θέμα μας μετά από αυτό το αθέλητο και αθέμιτο οφθαλμόλουτρο.

Είναι εκείνος που δεν κάνει πίσω και θα μαλώσει για σας ώστε να σας προστατέψει από κάθε κίνδυνο. Θα παλέψει σαν τον Διγενή Ακρίτα με τον θάνατο αν χρειαστεί σε μαρμαρένιο αλώνι ή στις Τρεις Γέφυρες και ας είναι ο αντίζηλος του… Φθιώτη.

Γιατί το λαϊκό παιδί, μπορεί να πιάνει τον πάγο που θα σας βάλει στο ποτό σας με τα δάκτυλα και όχι με την ειδική τσιμπίδα αλλά αυτό δείχνει πως δεν φοβάται να λερώσει τα χέρια του, πράγμα το οποίο πρέπει να μας προκαλεί απανωτούς συνειρμούς για τα περαιτέρω. Διότι τον Τόλη τον Βοσκόπουλο πάνω στην καρότσα του ημιφορτηγού δεν μπορείς να τον τραγουδήσεις αν ο άλλος από το ένα χέρι κρατά το Betadine και από το άλλο το τελευταίο βιβλίο του Ζαμπούνη. Πώς να το κάνουμε; Αντίκειται στα πρωτόγονα ένστικτα και σώματά μας.

Γι’ αυτό σας λέω, ανοίξτε την καρδιά σας και την πόρτα του σπιτιού σας, την σημερινή μέρα σε ένα αγνό λαϊκό παιδί που θα σας ανταριάσει την ψυχή και τα σεντόνια. Παραδοθείτε στην αγνή τεστοστερόνη χωρίς ηθικά και ιδεολογικά διλήμματα. Βγάλτε έξω την καταπιεσμένη λίμπιντό σας. Τα λέει χρόνια ο παππούλης.Όχι ο Μαρξ, ο άλλος ο Αυστριακός ο Φρόιντ. Και οι δυο καλά τα έχουνε πει και αν κάνετε κανένα συνδυασμό των θεωριών, μας βλέπω να περνάμε φίνα στον σοσιαλισμό. Εργάτριες και εργάτες όλου του κόσμου γδυθείτε! Το επιβάλλει η μέρα!

Καλή εμπορική  καπιταλιστική γιορτή να έχουμε παίδες! (Επί σοσιαλισμού θα την καταργήσουμε)

*Αφιερωμένο στον Κωνσταντίνο Γκούβα μπουζουξή και πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο (όχι εκ του πονηρού).

*Το άρθρο είναι χιουμοριστικό και δεν έχει σκοπό να προσβάλλει αποφοίτους του Πάντειου και λοιπών πανεπιστήμιων της χώρας ή του εξωτερικού ή των κολεγίων, καθώς και οργανώσεις υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης ή να διατηρήσει στερεότυπα σχετικά με το πώς πρέπει να είναι ένα σωστό σύγχρονο αρσενικό. Η αρθρογράφος δεν είχε καμία πρόθεση να προσβάλει την πολιτική ορθότητα την οποία θεωρεί πολύ κυρία και αν το χιούμορ της υπέπεσε στα Τάρταρα, δείξτε την κατανόησή σας.

«Κρύα» αστεία, ίδιες παγίδες...

Θα ήταν ανέκδοτο, αν δεν προκαλούσε «πικρό» γέλιο σε δεκάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, που βλέπουν πάνω από το σπίτι τους τη «δαμόκλειο σπάθη» τραπεζών και «κορακιών»: Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνει - λέει - κάλεσμα στα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης να καταθέσουν μαζί πρόταση νόμου «για την προστασία της πρώτης κατοικίας»!
Αυτήν την πρώτη κατοικία, που ο ίδιος έβγαλε στο σφυρί, ανοίγοντας το δρόμο για τη σημερινή επέλαση των τραπεζικών ομίλων, θωρακίζοντας το νομοθετικό πλαίσιο που αξιοποιεί και επεκτείνει σήμερα η ΝΔ, μετατρέποντας σε «ιδιώνυμο» αδίκημα τις λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στους πλειστηριασμούς, αφήνοντας μόλις ένα «φύλλο συκής» στην όποια τυπική προστασία είχε απομείνει για τα καταχρεωμένα νοικοκυριά.
Απορρίπτοντας όχι μία, αλλά τρεις φορές την πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την πραγματική προστασία των λαϊκών σπιτιών από τους πλειστηριασμούς. Οχι «κατά λάθος», ούτε, όπως λέει σήμερα, επειδή τάχα του είχαν βάλει «το μαχαίρι στο λαιμό» δανειστές και «θεσμοί», αλλά επιστρατεύοντας όλη την άθλια επιχειρηματολογία που επιστρατεύει και σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ περί «μπαταχτσήδων», «κουνώντας το δάχτυλο» σε σωματεία και φορείς για τα «μαξιμαλιστικά αιτήματά» τους, παραδίδοντας μαθήματα για το πόσο απαραίτητο είναι οι τράπεζες να «απαλλαγούν» από τα «κόκκινα» δάνεια για να τροφοδοτήσουν έναν νέο γύρο καπιταλιστικής κερδοφορίας.

* * *

ΣΥΡΙΖΑίικη κοροϊδία στο τετράγωνο δηλαδή, όχι όμως απλά για να καλυφθούν οι κυβερνητικές «πομπές» του, αλλά με το βλέμμα στο σήμερα και το αύριο, στην προσπάθεια δηλαδή να συρθεί ξανά ο λαός στη λογική της «φιλολαϊκής» τάχα διαχείρισης εντός των τειχών του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος.
Αυτό το παραμύθι που αξιοποίησε τα προηγούμενα χρόνια από κυβερνητικές θέσεις για να τσακίσει αγωνιστικές διαθέσεις, να παραδώσει «μαθήματα ρεαλισμού», οδηγώντας στην απογοήτευση, στη μοιρολατρία και τη συντηρητικοποίηση εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, επαναφέρει τώρα σε άλλη εκδοχή, προσαρμοσμένο στην «αυτοκριτική» για την προηγούμενη κυβερνητική θητεία, καλώντας το λαό να περπατήσει ξανά τον ίδιο δρόμο, που οδηγεί στην ίδια παγίδα και στα ίδια αδιέξοδα και που τώρα φοράει την ταμπέλα της «προοδευτικής» σοσιαλδημοκρατικής «κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ».
Την «περίφραξη» για τον εγκλωβισμό εργατικών και λαϊκών δυνάμεων σε αυτό το μαντρί του κεφαλαίου διαμορφώνουν άλλωστε μία προς μία και όλες οι υπόλοιπες «προτάσεις» και τα «καλέσματά» του, τα αιτήματα και τα συνθήματά του, όπου βλέπει να διαμορφώνονται εστίες αγωνιστικής ανάτασης στο εργατικό - λαϊκό κίνημα:

• Στα εργασιακά, όπου ζητάει την «επαναφορά του κατώτατου μισθού» (από το... 2021), ως συμβολή στην «άνοδο της παραγωγικότητας» και ενώ ως κυβέρνηση διατήρησε τον κατώτερο και υποκατώτερο μισθό στα άθλια επίπεδα της ΠΥΣ του 2012, ενεργοποίησε τον κατάπτυστο νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου, εμπλούτισε το αντεργατικό οπλοστάσιο με νέους νόμους, που διατηρεί και επεκτείνει η ΝΔ, επειδή δίνουν τη δυνατότητα στην εργοδοσία να παρακάμπτει ακόμα και αυτές τις σχετικές αυξήσεις στον κατώτερο μισθό, τραβώντας προς τα κάτω τον μέσο μισθό, στο σύνολο της οικονομίας. Γι' αυτό το αντεργατικό πλαίσιο, που είναι και δικό του δημιούργημα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει φυσικά τίποτα.
• Στο Ασφαλιστικό, όπου καταλογίζει στην κυβέρνηση ότι το αξιοποιεί για να «χαϊδεύει αυτιά σε μικρές μειοψηφίες». Καλώντας δηλαδή τους εργαζόμενους ούτε λίγο ούτε πολύ να παλέψουν για μια «αδέκαστη» εφαρμογή του νόμου Βρούτση, που στην πραγματικότητα έρχεται να κλείσει τα όποια «νομικά κενά» και να εφαρμόσει τον νόμο Κατρούγκαλου, για να προχωρήσουν ταχύτερα το σύστημα των «τριών πυλώνων» και η παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης.
• Στην Υγεία, όπου καταγγέλλει την άθλια κατάσταση στα νοσοκομεία, παριστάνοντας πως δεν ξέρει τίποτα για τον «φόνο» της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης, των γενικευμένων ανατροπών στις εργασιακές σχέσεις, της αύξησης των πληρωμών για τα λαϊκά στρώματα, της συγχώνευσης και του κλεισίματος κλινικών και δομών Υγείας, του παραπέρα κατακερματισμού του δημόσιου συστήματος, στο πλαίσιο της στρατηγικής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης, που με συνέπεια υπηρέτησε ως κυβέρνηση και σήμερα το στηρίζει επί της ουσίας, «παίζοντας» με τις αναλογίες ανάμεσα στην ιδιωτικοοικονομική λειτουργία του δημόσιου συστήματος Υγείας, τη δράση των ιδιωτών και τις «συμπράξεις» μεταξύ των δύο.

* * *

Ο λαός έχει πια πείρα και γνώση. Στα αδιέξοδα που εντείνει η πολιτική της ΝΔ, απάντηση δεν είναι η νέα εκδοχή των χρεοκοπημένων παραμυθιών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το δυνάμωμα της οργάνωσης και η κλιμάκωση της πάλης, για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής, κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων, ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.

Ποιοι «αισιοδοξούν»;

Την «εμπιστοσύνη» των αγορών και την «αισιοδοξία» των επενδυτών, για την προσήλωσή της στις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, διαφημίζει η κυβέρνηση, με αφορμή και τη μείωση των επιτοκίων στα κρατικά ομόλογα.
Ποιοι είναι όμως αυτοί που «αισιοδοξούν» στ' αλήθεια απ' αυτήν την εξέλιξη; Είναι τα μονοπώλια, οι επιχειρηματικοί όμιλοι, όσοι δηλαδή σχεδιάζουν μπίζνες με ακόμα φθηνότερο κρατικό χρήμα, στο «καθαρό» από εργασιακά δικαιώματα πεδίο που διαμόρφωσαν όλες οι αστικές κυβερνήσεις, με ιδιαίτερη σφοδρότητα την τελευταία 10ετία.
Είναι επίσης οι «χρηματαγορές», που ρίχνουν τα επιτόκια δανεισμού, ικανοποιημένες από το πετσόκομμα σε μισθούς και συντάξεις, σε Υγεία και Πρόνοια, σε όποια κοινωνική παροχή είχε απομείνει για τους εργαζόμενους.
Στην αντίπερα όχθη των «αισιοδοξούντων» βρίσκονται οι εκατοντάδες χιλιάδες των εργαζομένων που πλήρωσαν τις συνέπειες της κρίσης και τώρα πληρώνουν την ανάπτυξη για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Για παράδειγμα, τα πανηγύρια των αγορών και της κυβέρνησης δεν τα συμμερίζονται καθόλου οι εκατοντάδες εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ και οι χιλιάδες κάτοικοι της περιοχής. Η πολιτική έντασης των ιδιωτικοποιήσεων, που είναι προϋπόθεση για τη διαμόρφωση «ελκυστικού επενδυτικού κλίματος», έχει θύματα τους ίδιους και τις οικογένειές τους, συνολικά το λαό.
Κατά τον ίδιο τρόπο, η πολιτική της «απελευθέρωσης» και της «απολιγνιτοποίησης», που ανοίγει νέα πεδία κερδοφόρων επενδύσεων για τα «πράσινα» μονοπώλια της Ενέργειας και τη ΔΕΗ, έχει θύματα τους χιλιάδες εργαζόμενους της επιχείρησης, που καμιά ευφορία δεν αισθάνονται για τη μείωση των επιτοκίων στον κρατικό δανεισμό και τον «μεταρρυθμιστικό οίστρο» της κυβέρνησης. Το ίδιο ισχύει και για τους κατοίκους της Δυτικής Μακεδονίας, συνολικά το λαό, που βρίσκεται ολοένα και πιο μαζικά αντιμέτωπος με την ενεργειακή φτώχεια.
Τα «καλά νέα» για τις τράπεζες και τη ροή «ζεστού» χρήματος για επενδύσεις δεν αφήνουν κανένα περιθώριο «αισιοδοξίας» στους χιλιάδες δανειολήπτες. Οσοι από αυτούς δεν σέρνονται στα γκισέ των τραπεζών εκβιαζόμενοι να αφήσουν και το τελευταίο τους ευρώ, θα δουν την περιουσία τους κρεμασμένη στα πινάκια των πλειστηριασμών.
Ακόμα πιο πέρα, η «σταθεροποίηση» των δημοσιονομικών, για την οποία επιβραβεύεται η κυβέρνηση από τους εταίρους της και τις αγορές, «κοστίζει» σε εργαζόμενους, αυτοαπασχολούμενους και αγρότες έναν νέο γύρο της επίθεσης διαρκείας στο Ασφαλιστικό, για την ενίσχυση των προϋποθέσεων που οδηγούν στην πλήρη ιδιωτικοποίηση του συστήματος, κάνοντας την εργοδοσία και τα κοράκια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών να τρίβουν τα χέρια τους.
Τα συγχαρητήρια των βιομηχάνων για τη γενικευμένη «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, που προβάλλεται ως «κράχτης επενδύσεων», για τους πολλούς σημαίνουν κακοπληρωμένη δουλειά, μοιρασμένη στα δυο και στα τρία, όποτε, όσο και κάτω από όποιες συνθήκες θέλει ο εργοδότης. Σημαίνουν διαρκής περιπλάνηση από τα ολιγόμηνα προγράμματα του ΟΑΕΔ στα δουλεμπορικά γραφεία, την ανεργία και την κατάρτιση - επανακατάρτιση.
Επιπλέον λόγος ανησυχίας για τους εργαζόμενους είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι που πανηγυρίζουν μαζί με την κυβέρνηση, εφιστούν την προσοχή και την καλούν να μην επαναπαυτεί, να μη χαλαρώσει, αντίθετα να αυξήσει την ταχύτητα των αντιλαϊκών - αντεργατικών μεταρρυθμίσεων, ομολογώντας ότι το «βαρέλι» της εκμετάλλευσης για να έρθουν κι άλλες επενδύσεις δεν έχει πάτο.
Την πραγματικότητα αυτή αποτυπώνει και η «εποικοδομητική αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ, που, από τη μια, καλεί την κυβέρνηση να αναγνωρίσει ότι «βρήκε στρωμένο δρόμο» και «τρώει από τα έτοιμα», και, από την άλλη, την κατηγορεί ότι δεν κάνει αρκετά για να έρθουν οι επενδύσεις που υποσχόταν προεκλογικά! Αυτό κι αν είναι αβάντα στην κυβέρνηση να κλιμακώσει κι άλλο την επίθεση, αξιοποιώντας και την «προίκα» από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ...
Επομένως, αν για κάτι πρέπει να αισιοδοξούν οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους, είναι μόνο για τις αγωνιστικές διεργασίες που αναπτύσσονται σε μια σειρά από χώρους και μέτωπα πάλης.
Η απεργία σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα την Τρίτη 18 Φλεβάρη για την Κοινωνική Ασφάλιση, κόντρα σε κυβέρνηση και συνδικαλιστικό εργατοπατερισμό, οι μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις ενάντια σε εμβληματικές ιδιωτικοποιήσεις όπως της ΛΑΡΚΟ, οι εστίες αντίστασης στους σχεδιασμούς κράτους - κεφαλαίου που υποβαθμίζουν τη ζωή του λαού σε μια σειρά από περιοχές δείχνουν το δρόμο: Οργάνωση από τα κάτω - αντίσταση - αντεπίθεση, για τη ζωή που μπορεί σήμερα να έχει ο εργάτης, όμως τη στερείται για να πλουτίζουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι.

Από το συγκλονιστικό ντοκουμέντο αφοπλισμού του ΕΛΑΣ:

 Η Συμφωνία της Βάρκιζας: Τεχνικές και πολιτικές παράμετροι

Η Συμφωνία της Βάρκιζας δεν ήταν μια «τυπική», ως προς την διαδικασία της, πολιτική πράξη. Πολλά στοιχεία την διαφοροποιούσαν από την τρέχουσα πολιτική ή διπλωματική πρακτική. 

Ο χώρος όπου υπογράφηκε ήταν ένα από αυτά: η στέγαση των διαπραγματεύσεων σε ένα ιδιωτικό σπίτι, την «Βίλα Κανελλόπουλου», και σε όχι κάποιο δημόσιο κτίριο είχε τη δική του συμβολική σημασία. Ακόμα πιο σοβαρή παρατυπία μπορεί να θεωρηθεί η σύνθεση των εκατέρωθεν αντιπροσωπειών.

 

Η αντιπροσωπεία της Αντίστασης είχε συγκροτηθεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο καθώς περιλάμβανε τον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας, τον Γιώργη Σιάντο, τον Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, Δημήτρη Παρτσαλίδη, και τον Ηλία Τσιριμώκο, Γραμματέα της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ). Ο δε στρατιωτικός που συνόδευε την πολιτική αντιπροσωπεία ήταν ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης, στρατιωτικός διοικητής του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (Ε.Λ.Α.Σ.). 

Από την άλλη πλευρά η κυβερνητική αντιπροσωπεία είχε συγκροτηθεί σε «υπηρεσιακό» θα λέγαμε επίπεδο και δεν περιλάμβανε κανένα πολιτικό ή στρατιωτικό πρόσωπο «πρώτης γραμμής». Τη συγκροτούσαν ο υπουργός εξωτερικών, Ιωάννης Σοφιανόπουλος, ο Υπουργός εσωτερικών, Περικλής Ράλλης και ο υπουργός γεωργίας, Ιωάννης Μακρόπουλος. Στρατιωτικός σύμβουλος ήταν ο Παυσανίας Κατσώτας ο οποίος δεν βρισκόταν στην κορυφή της στρατιωτικής ιεραρχίας του κυβερνητικού στρατοπέδου.

Στο πρακτικό πεδίο η πολιτική ανισότητα ανάμεσα στις δύο αντιπροσωπείες δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. 

Πίσω από την κυβερνητική αντιπροσωπεία στεκόταν ο Βρετανός Πρέσβης Ρέτζιναλντ Λήπερ ο οποίος επέβλεπε και καθοδηγούσε την πορεία των διαπραγματεύσεων. Στο ουσιαστικό όμως πεδίο, στη βάση του οποίου θα προσμετριόταν η αξία της Συμφωνίας και η αξιοπιστία της, η ανισότητα αυτή είχε καίρια σημασία. 

Η όλη διαδικασία της Βάρκιζας στιγματιζόταν –και ακυρωνόταν ως λύση συμβιβασμού- από ετούτη την απουσία ίσου πολιτικού βάρους ανάμεσα στις δύο αντιπροσωπείες. Ουσιαστικά αυτό τη μετέβαλε από διαπραγμάτευση ίσων σε διαπραγμάτευση νικητών με νικημένους. Προφανώς η ηγεσία του Αντιστασιακού κινήματος αποδέχθηκε ετούτη την παράμετρο και προχώρησε στην υπογραφή της Συμφωνίας.

Το ερώτημα που αυτόματα προκύπτει από την παραπάνω διαπίστωση είναι το κατά πόσο η «τεχνική», η στρατιωτική, κατάσταση του Εαμικού στρατοπέδου ήταν τέτοια ώστε να υποχρεώνει την ηγεσία του σε διαπραγματεύσεις  ηττημένου προς νικητή. 

Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι εύκολη καθώς δεν διαθέτουμε τον απαραίτητο όγκο και είδος πληροφοριών που θα μας επέτρεπαν να γνωρίσουμε σε βάθος την κατάσταση του Αντιστασιακού κινήματος σε αυτές τις πρώτες εβδομάδες του 1945.

Ας δούμε λοιπόν τι έχουμε με τα στοιχεία που έχουμε.

Οπωσδήποτε η μεγάλη μάχη της Αθήνας κατέληξε σε ήττα για το κίνημα. 

Στο στρατιωτικό πεδίο η ήττα αυτή είχε οδηγήσει στην καταστροφή του Α’ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ της Αθήνας. Είχε καταστρέψει επίσης την ΙΙη Μεραρχία Αττικοβοιωτίας του ΕΛΑΣ, και ένα σημαντικό μέρος των δυνάμεων της ΙΙΙης Μεραρχίας Πελοποννήσου του ΕΛΑΣ που βρέθηκαν να πολεμούν στην Αθήνα. 

Οι μονάδες της ΧΙΙΙης Μεραρχίας της Ρούμελης είχαν υποστεί σοβαρά πλήγματα και απώλειες, η στέρεη κοινωνική βάση όμως της μονάδας αυτής δείχνει να διατήρησε τη συνοχή της μονάδας και σε κάποιο βαθμό τη μαχητική της ικανότητα. 

Άλλες μονάδες του ΕΛΑΣ οι οποίες οριακά μόνο ενεπλάκησαν στις συγκρούσεις της Αθήνας, είχαν απλά εξουθενωθεί από τις ατελείωτες πορείες σε χειμερινές συνθήκες είτε προς την Αθήνα, είτε προς την Ήπειρο –όπου η νικηφόρα εκστρατεία κατά του ΕΔΕΣ. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σοβαρό για την πλέον αξιόλογη μονάδα του ΕΛΑΣ, την Ιη Μεραρχία της Θεσσαλίας και για ένα σημαντικό ποσοστό των μονάδων της βόρειας Ελλάδας.

Οι απώλειες του ΕΛΑΣ δεν ήταν καταθλιπτικές στις τριάντα τρεις ημέρες που βάσταξε η μάχη στην Αθήνα. Κρίνοντας από τη μορφή της μάχης, τις απώλειες των αντιπάλων του και τις εκταφές μετά το τέλος των μαχών, ο ΕΛΑΣ ίσως είχε κάτι ανάμεσα πεντακόσιους με χίλιους νεκρούς. 

Οι αριθμοί ελάχιστα μας λένε δεδομένου του τρόπου συγκρότησης των μάχιμων σχηματισμών του ΕΛΑΣ της Αθήνας ο οποίος ήταν εν μέρει μόνο στρατιωτική και εν μέρει πολιτική οργάνωση. 

Για την ακρίβεια η διαρκής είσοδος και η έξοδος μαχητών στους σχηματισμούς του πολύ δύσκολα θα ξεχώριζε στρατιωτικές ή πολιτικές απώλειες στις γραμμές του. Περισσότερο μετρούσε η ποιοτική διάσταση των απωλειών καθώς πολλά πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις.

Λιγότερο ικανοποιητικά ήταν τα πράγματα στον τομέα του εφοδιασμού και των αποθεμάτων. Η σύγκρουση της Αθήνας είχε απορροφήσει μεγάλο ποσοστό των αποθεμάτων που είχε σχηματίσει ο ΕΛΑΣ στην διάρκεια του αγώνα του ενάντια στους κατακτητές. Εξαιρετικά κρίσιμη ήταν η κατάσταση των πυρομαχικών όπου ολόκληρες κατηγορίες όπλων –π.χ. τα ιταλικά ελαφρά όπλα- είχαν κυριολεκτικά αχρηστευθεί από την έλλειψη πυρομαχικών. Αλλά και η κατάσταση σε τρόφιμα, υγειονομικό υλικό, υλικά στρατοπεδίας, εξάρτυσης -κυρίως υπόδησης-, βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. 

Η πρόσκαιρη απόκτηση μηχανοκίνητων μεταφορικών μέσων από τον ΕΛΑΣ στη διάρκεια της μάχης της Αθήνας –ειδικά τα φορτηγά αυτοκίνητα που κατασχέθηκαν στον Βόλο- ναι μεν ανακούφισε στη διάρκεια της μάχης τους πολεμιστές του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, αλλά άδειασε αποθέματα και αποθήκες στην ιδιαίτερα κρίσιμη σε αυτό το πεδίο ζώνη της Θεσσαλίας.

Προβληματική ήταν επίσης η κατάσταση του ηθικού. Η ουσιαστική αδυναμία μεγάλων σχηματισμών του ΕΛΑΣ της Πελοποννήσου να εκτελέσουν διαταγές στην διάρκεια της μάχης της Αθήνας και ο συνεπακόλουθος αφοπλισμός τους ήταν μια ένδειξη για την ανομοιομορφία της σύνθεσης του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα μονάδων που είχαν σχηματιστεί στην τελευταία περίοδο της Κατοχής. 

Οι μικρές ταχύτητες μετακίνησης άλλων μονάδων του ΕΛΑΣ δεν οφείλονταν μόνο στις –πραγματικά σκληρές- κλιματικές συνθήκες. Η διαβρωτική δράση βρετανικών ή ελληνικών κυβερνητικών υπηρεσιών ήταν μια άλλη παράμετρος. Η διάλυση του Στρατηγείου της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας ως αποτέλεσμα της δράσης της ομάδας αντικατασκοπείας της 4^ης Ινδικής Μεραρχίας στη Θεσσαλονίκη, επιχείρηση με κωδικό «Scarlet Pimpernail», δημιούργησε γενικά ζητήματα αξιοπιστίας σε πολλές διοικήσεις του ΕΛΑΣ.

Το πιο σοβαρό όμως πρόβλημα βρισκόταν στο οικονομικό πεδίο. 

Το παραγωγικό πλεόνασμα που τροφοδοτούσε τον ΕΛΑΣ και το λαϊκό κράτος στην Ελεύθερη Ελλάδα είχε μειωθεί στη διάρκεια του 1944. 

Η πρώτη αιτία ήταν οι καταστροφικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας τον χειμώνα 1943-1944 αλλά και οι αντίστοιχες επιχειρήσεις του καλοκαιριού. 

Η δεύτερη ήταν ο ανταγωνισμός που υφίστατο πλέον η  τοπική παραγωγή από τα φορτία της βοήθειας που έφθανε στη χώρα μέσω του Ερυθρού Σταυρού ή των συμμαχικών αρμόδιων υπηρεσιών μετά την Απελευθέρωση. 

Η οικονομία των ανταλλαγών αρθρωμένη πάνω στα μαζικά οργανωτικά σχήματα του ΕΑΜ πιέστηκε εξαιρετικά στην Απελευθέρωση όταν στο ισοζύγιο προστέθηκαν οι πόλεις. 

Η Επιμελητεία του Αντάρτη, ο οικονομικός μηχανισμός της Ελεύθερης Ελλάδας αναζητούσε ολοένα και περισσότερο πρόσβαση στα αγαθά της ξένης βοήθειας για να αντιμετωπίσει τις  ανάγκες του ΕΛΑΣ αλλά και τις αυξημένες ανάγκες του πληθυσμού που τα τέσσερα χρόνια της Κατοχής είχαν καταδικάσει στην απόλυτη ένδεια. 

Στη διάρκεια της μάχης της Αθήνας η γενική κινητοποίηση του ΕΛΑΣ στηρίχθηκε περισσότερο στα αποθέματα των αποθηκών της ξένης βοήθειας παρά στην φορολόγηση της εγχώριας παραγωγής που είχε πλέον φθάσει σε οριακά επίπεδα.

Οι έρανοι για την στήριξη του ΕΛΑΣ στην διάρκεια της μάχης της Αθήνας απέδωσαν, σύμφωνα με τις εκθέσεις των οργανώσεων, πενιχρά αποτελέσματα.

Η οικονομική καχεξία επιβαρυνόταν ιδιαίτερα με το βάρος ενός κρατικού μηχανισμού που πλέον, μετά την Απελευθέρωση, είχε αναπτυχθεί σε μεγέθη και αρμοδιότητες ενός κανονικού κράτους. 

Διοικητικοί μηχανισμοί, εκπαίδευση, δικαιοσύνη, πρόνοια, περίθαλψη, οικονομικές υπηρεσίες βάραιναν τους στενούς οικονομικούς πόρους της ελεύθερης Ελλάδας. 

Μετά την υποχώρηση από την Αθήνα, η διαγραφόμενη απώλεια του ελέγχου πάνω σε σημαντικές παραγωγικά ζώνες, τις πεδιάδες της Θεσσαλίας και της Κεντρικής Μακεδονίας, αναμενόταν ότι θα πίεζε ακόμα περισσότερο τους διαθέσιμους πόρους. Σε περίπτωση συνέχισης του αγώνα το διοικητικό πλέγμα της Ελεύθερης Ελλάδας θα έπρεπε να συρρικνωθεί σημαντικά. Το ίδιο αναγκαστικά θα συνέβαινε με τους στρατιωτικούς σχηματισμούς του ΕΛΑΣ που θα έπρεπε να αναδιοργανωθούν σε ελαφρύτερα σχήματα. 

Παρόλα αυτά ο ΕΛΑΣ είχε ηττηθεί, δεν είχε όμως καταστραφεί. Ο όγκος των δυνάμεών του δεν είχε εμπλακεί στις συγκρούσεις και δεν είχε φθαρεί σε αυτές. Σε τοπικό επίπεδο, όπου δηλαδή δεν χρειάζονταν μετακινήσεις και δεν ήταν αναγκαία η προάσπιση μιας σταθερής αμυντικής γραμμής, οι μαχητικές του δυνατότητες παρέμεναν σημαντικές. Πιθανότατα σε μια νέα φάση ένοπλου αγώνα δεν θα μπορούσε πλέον να παρατάξει μεραρχίες και ομάδες μεραρχιών. Στις συνθήκες της Κατοχής είχε καταφέρει να διατηρεί μια παρατακτή δύναμη 30 ως 35.000 μαχητών. Στις συνθήκες του 1945 θα ήταν απόλυτα εφικτή η ανάπτυξη 15 ως 25.000 μαχητών. Η παρουσία τους θα αποτελούσε βαρύ πολιτικό επιχείρημα που θα ανέτρεπε τους σχεδιασμούς του αντιπάλου.

Ο αντίπαλος δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Ο όγκος των δυνάμεών του αποτελείτο από ένα εντυπωσιακό σε ισχύ Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα. Τον Ιανουάριο του 1945 βρίσκονταν στην Ελλάδα η 4^η και η 46^η Βρετανικές Μεραρχίες, η 4^η Ινδική Μεραρχία, η 23^η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία και η 2^ηΤαξιαρχία Αλεξιπτωτιστών, μονάδες του ναυτικού και της αεροπορίας μαζί με ένα σμήνος σχηματισμών ειδικών δυνάμεων. Ένα σύνολο 80.000 περίπου ανδρών, σαφώς υπέρτερο των δυνάμεων που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ο ΕΛΑΣ σε ένα «κλασσικό» πεδίο αναμέτρησης.

Επρόκειτο όμως για μια δύναμη που δεν μπορούσε να έχει διάρκεια. Η πορεία του πολέμου επέβαλε την επιστροφή μεγάλου μέρος των μονάδων στο ιταλικό μέτωπο ενώ άλλες έπρεπε το ταχύτερο να επιστρέψουν στην Παλαιστίνη όπου η κατάσταση ήταν εκρηκτική. Μετά το τέλος της μάχης στην Αθήνα και την ανακωχή, ο σχεδιασμός πρόβλεπε την παραμονή στην Ελλάδα μόνο δύο μεραρχιών, της 4^ης Ινδικής και της 46^ης Βρετανικής, οι οποίες θα «έντυναν» τα όποια στρατεύματα θα μπορούσε να συγκεντρώσει η κυβέρνηση της Αθήνας.

Τα στρατεύματα που θα μπορούσε να παρατάξει η όποια κυβέρνηση στην Αθήνα δεν διέφεραν σημαντικά από τα αντίστοιχα στρατιωτικά σώματα που μπορούσε να παρατάξει η τελευταία κυβέρνηση του καθεστώτος της Ελληνικής Πολιτείας, η κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη δηλαδή. 

Η ραγδαία διόγκωση της Εθνοφυλακής στη διάρκεια των συγκρούσεων της Αθήνας δεν σήμαινε κάποια πανστρατιά του αντι-Εαμικού στρατοπέδου αλλά μόνο την ενσωμάτωση των φοβισμένων για την τύχη τους στελεχών και ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας και της Χωροφυλακής στο νέο, «κεκαθαρμένο» από τα βάρη του άμεσου παρελθόντος, σχήμα. 

Η περαιτέρω ανάπτυξη των κυβερνητικών στρατευμάτων προσέκρουε σε δυσεπίλυτα προβλήματα. 

Τυχόν τυφλή επιστράτευση μιας κλάσης στρατευσίμων –εκείνης του 1936 κατά προτίμηση- θα έφερνε στο στρατό πλήθη ανθρώπων κάποιας ηλικίας –οικογενειάρχες στην πλειονότητά τους- και επιπλέον απόλυτα αβέβαιων πολιτικών πεποιθήσεων. Επρόκειτο για τη γενιά των πολεμιστών της Αλβανίας και των πρώτων κυμάτων του αντιστασιακού κινήματος. 

Η δε «επένδυση» σε παραστρατιωτικά σώματα –συμμορίες-  ναζιστικού ή ληστρικού χαρακτήρα όπως αυτές που στρατολογήθηκαν στην Κατοχή θα αποτελούσε απλά και μόνο μια λαμπρή ευκαιρία επίτευξης εύκολων στρατιωτικών επιτυχιών από τον ΕΛΑΣ που  θα επέλυαν μάλιστα, σε κάποιο βαθμό –από τα λάφυρα- το πρόβλημα του πολεμικού εφοδιασμού του. 

Οι βρετανικοί υπολογισμοί για την πορεία των επιχειρήσεων μετά το τέλος της ανακωχής ήταν εξαιρετικά απαισιόδοξοι. Το σχέδιο του στρατηγού Αλεξάντερ που υποβλήθηκε στις 8 Ιανουαρίου στους Αρχηγούς των Επιτελείων του Ηνωμένου Βασιλείου τόνιζε την ανάγκη ανάπτυξης των κυβερνητικών ενόπλων δυνάμεων σε 80.000 άνδρες. Θεωρούσε ότι ο έλεγχος της Αθήνας, του Πειραιά, της Αττικοβοιωτίας, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου και της Πάτρας θα μπορούσε να αποδώσει στρατολογικά κάποιους αριθμούς αξιόπιστων στρατεύσιμων οι οποίοι μάλιστα θα βρίσκονταν κάτω από την αυστηρή «επίβλεψη» των βρετανικών δυνάμεων (FO 371/48247 R 974). 

Πολύ γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι δεν επρόκειτο μόνο για ζήτημα αξιοπιστίας των στρατεύσιμων. Οι οικονομικοί πόροι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στο τέλος του παγκόσμιου πολέμου θα δυσκολεύονταν να στηρίξουν υλικά έναν στρατό αυτού του μεγέθους σε ένα καθεστώς που απλά συνέχιζε την παράδοση σπατάλης και διαφθοράς που του κληροδότησε το ομοαίματό του καθεστώς της Κατοχής. Οι βρετανικές φιλοδοξίες μετριάστηκαν για να καταλήξουν στην προοπτική διατήρησης των σημαντικών αυτών ζωνών ελέγχου μέχρις ότου η ροή της ξένης βοήθειας και η πολιτική της λειτουργία μεταβάλει προοδευτικά τον συσχετισμό των δυνάμεων. Σε τελευταία ανάλυση την βοήθεια την πλήρωναν οι Αμερικανοί. Το βρετανικό θησαυροφυλάκιο δεν κινδύνευε εκτροπές με αυτόν τον τρόπο.

Στο τεχνικό πεδίο η συνέχιση του ένοπλου αγώνα δεν ήταν –σύμφωνα με τα στοιχεία που παραπάνω εκθέσαμε- μια μη επιλέξιμη απόφαση. Προφανώς η παρουσία δύο βρετανικών μεραρχιών καθιστούσε αδύνατη πλέον μια καθολική επικράτηση του ΕΛΑΣ.

Από την άλλη όμως τα προβλήματα του βρετανικού και του κυβερνητικού παράγοντα καθιστούσαν αδύνατη την επιβολή της εξουσίας τους στο ελληνικό λαό. Μεσοπρόθεσμα η στρατιωτική σύγκρουση ίσως ευνοούσε το στρατόπεδο των νικητών της μάχης της Αθήνας. Η ροή μιας μαζικής ξένης βοήθειας έδινε σημαντικά υλικά πλεονεκτήματα στο κυβερνητικό χώρο, πολύ περισσότερα απ’ όσα η ανάλογη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού στην τελευταία κατοχική περίοδο είχε δώσει στην κυβέρνηση Ράλλη. Η ταξική όμως υπόσταση του νέου αστικού καθεστώτος –κάτω από οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα- έφερνε νέες συνθήκες κοινωνικής ανισότητας και βαθύτατη διαφθορά σε όποιον κρατικό μηχανισμό, καταστάσεις που περιόριζαν την πολιτική εμβέλεια και λειτουργία της βοήθειας.

Οπωσδήποτε η λήψη μιας πολιτικής, όπως και στρατιωτικής, απόφασης δεν είναι αποτέλεσμα μιας νηφάλιας ανάλυσης. Πολλοί άλλοι παράγοντες υπήρχαν στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο του πολιτικού χάρτη. 

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δεν είχε ακόμα τελειώσει. Το τέλος του το συνόδευαν αβεβαιότητες.

Η απελευθέρωση των μεγάλων αποικιακών ζωνών της Ασίας που μετέτρεψε τα εκεί ένοπλα Αντιστασιακά κινήματα σε αντιαποικιακές δυνάμεις αργούσε πολύ ακόμα σε τρόπο ώστε η ηγεσία του ΕΛΑΣ δεν είχε κάποιο «πρότυπο» να ακολουθήσει.

Όλα αυτά όμως είναι συζητήσεις και υποθέσεις. Στην ιστορία συνήθως γίνεται αυτό που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να γίνει. Μπορούμε δε να αλλάξουμε την ιστορία μόνο στο αύριο, να γράψουμε την ιστορία που δεν έχει γραφτεί ακόμα. Να ξαναγράψουμε την ιστορία των όσων έγιναν υπερβαίνει δυστυχώς τις πολιτικές δυνατότητες των ανθρώπινων κοινωνιών. 

  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ*

* Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Πρώτες στη διαφθορά η αστυνομία και η δικαιοσύνη στην Ελλάδα

          

Σύμφωνα με την έκθεση της διεθνούς οργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια», βελτιωμένη κατά 10 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη για τον Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς του 2017 ήταν η θέση της Ελλάδας. Ωστόσο, οι περισσότερες περιπτώσεις διαφθοράς αφορούν τις αστυνομικές αρχές. Η έκθεση κάνει λόγο και για περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς αστυνομικών. Στις συνολικά 201 τέτοιες περιπτώσεις από το 2009 μέχρι το 2017, οι 65 αφορούν αδικήματα σε βάρος ημεδαπών και οι 136 σε βάρος αλλοδαπών. Ο μεγαλύτερος αριθμός καταγγελιών και πληροφοριών για διαφθορά ήταν και για τον τομέα της δικαιοσύνης (246 από σύνολο 459).

The Press Project

Τετάρτη 18 Ιούλιος 2018 Αναρτήθηκε: 12:48:02

9 Σχόλια

Menelaos Myrillas / SOOC

AddThis Sharing Buttons

Συγκεκριμένα, η Ελλάδα από την 69η θέση που κατείχε το 2016, κατατάχθηκε στην 59η θέση για το 2017 επί συνόλου 168 χωρών, όπως αναφέρεται στην ετήσια έκθεση της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας για το 2017. Η εν λόγω μείωση αφορά την ύφεση του αριθμού των καταγγελιών (-8,5%) για περιπτώσεις διαφθοράς, αλλά και τη μείωση των δικογραφιών των Εσωτερικών Υποθέσεων (-15%). Επιπλέον, μειώθηκε και ο αριθμός των προσώπων που συνελήφθησαν με την αυτόφωρη διαδικασία (-44%).

 

Η έκθεση, ωστόσο, αναφέρει ότι «η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει σήμερα τη χειρότερη κρίση στην ιστορία της και η αιτία για την κατάσταση αυτή βρίσκεται κυρίως στην εκτεταμένη διαφθορά σε μια σειρά τομέων της». Τα στοιχεία αναφέρουν ότι από το 2014 παρατειρείται μεγάλη άνοδος στις καταγγελίες περί διαφθοράς.

 

Τη μερίδα του λέοντος στις καταγγελίες εις βάρος δημοσίων λειτουργών έχει το αστυνομικό προσωπικό (αστυνομικοί όλων των βαθμών και ειδικοί φρουροί), καθώς από τις 1.126 καταγγελίες, οι 703 (62%) αφορούσαν τη συγκεκριμένη κατηγορία. Οι υπόλοιπες 244 (ποσοστό 22%) αναφέρονταν σε καταγγελίες κατά δημοσίων υπαλλήλων, 99 (9%) αφορούσαν ιδιώτες και 80 (ποσοστό 7%) αφορούσαν καταγγελίες/πληροφορίες για εγκλήματα στα οποία συμμετέχουν αστυνομικοί και δημόσιοι υπάλληλοι.

 

Για το δημόσιο τομέα γενικότερα, ο μεγαλύτερος αριθμός καταγγελιών και πληροφοριών για διαφθορά ήταν για τον τομέα της δικαιοσύνης (246 από σύνολο 459) και ακολουθούν οι υπηρεσίες ΟΤΑ (54), νοσοκομεία (33), υπουργεία (28), δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί (21), οικονομικές υπηρεσίες (17), Περιφέρειες (15), πυροσβεστική (9), στρατιωτικές υπηρεσίες (8), λιμενικό και εκπαιδευτικά ιδρύματα (από 7), τελωνειακές υπηρεσίες (5), ασφαλιστικά ταμεία (3), προξενικές αρχές και Βουλή (από 1), και άλλοι οργανισμοί (4).

 

Η Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων χειρίστηκε το 2017, 473 δικογραφίες, εκ των οποίων οι 284 αφορούσαν αστυνομικό προσωπικό. Σε περιπτώσεις αυτόφωρης διαδικασίας, συνελήφθησαν το 2017 συνολικά 73 άτομα, από τα οποία οι 20 ήταν αστυνομικοί, οι 3 ειδικοί φρουροί, οι 19 δημόσιοι υπάλληλοι και οι 31 ιδιώτες.

 

Επιπροσθέτως, η έκθεση κάνει λόγο και για περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς αστυνομικών. Στις συνολικά 201 τέτοιες περιπτώσεις από το 2009 μέχρι το 2017, οι 65 αφορούν αδικήματα σε βάρος ημεδαπών και οι 136 σε βάρος αλλοδαπών. Για τις περιπτώσεις των βασανιστηρίων, οι Εσωτερικές Υποθέσεις χειρίστηκαν 55 (39 σε βάρος αλλοδαπών και 16 σε βάρος ημεδαπών) το ίδιο διάστημα. Τέλος,  ασκήθηκαν συνολικά 164 ποινικές διώξεις για τις υποθέσεις που αφορούσαν ακραία αστυνομική συμπεριφορά αυτά τα 8 χρόνια.

 

«Η διαφθορά είναι ένα παγκόσμιο και πολυδιάστατο φαινόμενο το οποίο συναντάται σε όλες τις εποχές και σε όλα τα κράτη, ανεπτυγμένα και υπανάπτυκτα»ενώ «σε ακραίες περιπτώσεις, η διαφθορά υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους δημοκρατικούς θεσμούς και τις διαδικασίες» καταλήγει η έκθεση.

---

Οι ΗΠΑ για ακόμη μια φορά στηρίζουν την επίθεση της Τουρκίας στη Συρία

Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και αντικυβερνητικοί στην Ιντλίμπ

Πηγή: Associated Press

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο επανέλαβε σήμερα τη στήριξη της Ουάσιγκτον στην Άγκυρα για την επέμβασή της στην επαρχία Ιντλίμπ στη Συρία, τονίζοντας πως «οι συνεχιζόμενες επιθέσεις του καθεστώτος του Άσαντ και της Ρωσίας πρέπει να σταματήσουν».
Παράλληλα ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή στον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ για τη Συρία Τζιμ Τζέφρι να μεταβεί στην Άγκυρα για να συντονίσει τα «βήματα απάντησης σε αυτή την αποσταθεροποιητική επίθεση. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό του ΝΑΤΟικού μας συμμάχου, της Τουρκίας», είπε.
Μιλώντας κατά την άφιξή του σήμερα στο Διεθνές Αεροδρόμιο Εσένμπογκα στην Άγκυρα ο Τζέφρι τόνισε πως η Τουρκία αντιμετωπίζει μεγάλη απειλή από τις συριακές και ρωσικές δυνάμεις στην Ιντλίμπ. Όπως είπε, μετέβη στην Άγκυρα για να επανεξετάσει την κατάσταση με την τουρκική κυβέρνηση, σημειώνοντας πως οι ΗΠΑ θα προσφέρουν όσο το δυνατόν περισσότερο υποστήριξη στην Τουρκία.
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, «Anadolu»)

Οι νησιώτες έδιωξαν τη Χρυσή Αυγή από τη συγκέντρωση

Οι χρυσαυγίτες πρώην βουλευτές Λαγός Κασιδιάρης και Γερμενής αλλά και εκπρόσωποι του κόμματος Σώρρα επιχείρησαν να εισχωρήσουν στην μεγάλη κινητοποίηση των νησιωτών της Αττικής που συγκεντρώθηκαν σήμερα έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών κατά της επίταξης εκτάσεων για τη δημιουργία κλειστών κέντρων.
Οι συγκεντρωμένοι νησιώτες αντέδρασαν έντονα, και με τις ντουντούκες που κρατούσαν διευκρίνισαν ότι καμία θέση δεν έχουν στην κινητοποίηση και στα αιτήματα της συγκέντρωσης, ζητώντας από τα ΜΜΕ που καλύπτουν την κινητοποίηση να μην καταγράψουν εικόνες των χρυσαυγιτών μέσα στη νησιώτικη συγκέντρωση.

Από stonisi.gr – (πηγή: politischios.gr)

Απλά τον Άνθρωπο

Γιώργος Συκάς

Πλήθος κόσμου ξεσηκώθηκε ενάντια στην επίταξη της κυβέρνησης για την κατασκευή νέου κέντρου κλειστού τύπου. Οι αυτοδιοικητικοί ακολούθησαν και καταψήφισαν την κίνηση της κυβέρνησης (υπήρχαν βέβαια και αυτοί που δεν το τόλμησαν). Εκθειάσαμε και τον τοπικό βουλευτή της κυβέρνησης που αυτός κρατάει τον Κυριάκο και τον Μηταράκη για να μη φτιάξει τη νέα δομή. Λες και όλος αυτός ο κόσμος που διαμαρτύρεται είναι ο κομπάρσος της ιστορίας…
Και όμως το πλαίσιο που αποφασίζουμε πώς να αντιδράσουμε στις κυβερνητικές αποφάσεις συνδέεται άρρηκτα με το ίδιο το πρόβλημα. Η λογική της επίταξης είναι η προέκταση της λογικής των κέντρων κλειστού τύπου που θα είναι φυλακές. Η λογική ότι θα πρέπει να κάνουμε μη ελκυστικό μέρος τον τόπο μας για τους πρόσφυγες και μετανάστες, είναι η ίδια λογική που επιτρέπει στις τράπεζες να σου πάρουν το σπίτι. Η λογική του «διατάζω και επιβάλω» ότι εκεί θα γίνει η δομή, είναι η λογική του ποτέ δεν είμαι αποφασιστικός να κάνω ένα έργο ανάπτυξης στα νησιά. Η λογική του υπουργού Άδωνι Γεωργιάδη «και πολύ άργησε η κυβέρνηση», είναι η λογική του είμαι χέστης να τα βάλω με την ΕΕ που συμφώνησε με την Τουρκία να εγκλωβίζει ανθρώπινες ψυχές στα σύνορα της Ελλάδας. Είναι η λογική ότι είμαι κυβέρνηση που αναγνωρίζω το πρόβλημα του προσφυγικού, αλλά δεν θέλω από την άλλη να καταγγείλω τις συνθήκες Δουβλίνο Ι & ΙΙ.
Αν δεν πάρουμε απόφαση σαν λαός να αντισταθούμε σε αυτή τη πολιτική, στον άξονα ότι οι επιλογές τους, εγκλωβίζουν τόσο εμάς όσο και αυτούς τους ανθρώπους έχουμε χάσει τη μάχη. Και η μάχη που θα χαθεί δεν θα είναι μόνο να μη γίνει νέα δομή, αλλά θα είναι και κάτι πολύ περισσότερο. Θα είναι η ανθρωπιά  μας.
ΥΓ. Κάποια στιγμή στη Μακρόνησο οι Αλφαμίτες βασάνιζαν έναν κρατούμενο (ακολουθεί πραγματικός διάλογος):
– Γονάτισε Κατράκη αλλιώς θα πεθάνεις.
– Όχι, ρε παιδιά, τέτοια χάρη δε σας την κάνω.
– Τι παριστάνεις, ρε; Τον Μαρίνο Κοντάρα;» (τον ήρωα της ομώνυμης ταινίας είχε ενσαρκώσει ο Κατράκης).
– Όχι ρε παιδιά, δεν παριστάνω τον Μαρίνο Κοντάρα, απλά τον άνθρωπο.

Καταστολή και ενσωμάτωση στην υπηρεσία της αντιλαϊκής «σταθερότητας»

Η συζήτηση την περασμένη Δευτέρα στη Βουλή γύρω από την ένταση της καταστολής, μετά από σχετική Επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν παραπάνω από αποκαλυπτική για το πώς ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ο ένας «κόβοντας» και ο άλλος «ράβοντας», προωθούν με μοιρασμένους ρόλους την πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, που έχει για απαραίτητο συμπλήρωμα την καταστολή.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης διά του αρμόδιου υπουργού να υπερασπιστεί το δόγμα «νόμος και τάξη» επιβεβαίωσε ότι κάθε άλλο παρά «μεμονωμένα περιστατικά» είναι τα κρούσματα της κρατικής βίας και της αστυνομικής αυθαιρεσίας που έχουν πυκνώσει, όπως μαρτυρούν άλλωστε και οι εικόνες από επιθέσεις αστυνομικών σε βάρος διαδηλωτών, με πάνοπλους αστυνομικούς να μπουκάρουν σε σπίτια και να δένουν πισθάγκωνα όσους βρίσκονται στο διάβα τους. Επιχειρήσεις που γίνονται παράλληλα και «εργαστήρια» δοκιμών και νομιμοποίησης όλου του κατασταλτικού οπλοστασίου που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα χρόνια.
Η αστυνομική βία βέβαια είναι ένα μόνο μέρος της καταστολής σε βάρος του λαού. Συμπληρώνεται από τις κρατικές παρεμβάσεις στη λειτουργία μαζικών φορέων και συνδικάτων, που νομοθέτησε η κυβέρνηση το προηγούμενο διάστημα, από την προσπάθεια να ποινικοποιηθούν οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες, όπως με τα σχέδια να μπουν «στο γύψο» οι διαδηλώσεις, από την εργοδοτική τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς που φτάνει μέχρι το σημείο εργάτες μετανάστες να πυροβολούνται από αφεντικά, επειδή τόλμησαν να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους, από τις Μόριες και τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών που είναι «στα σκαριά».

* * *

Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει τεράστιες ευθύνες, όχι μόνο για τις πολιτικές που η ίδια υλοποιεί, καλύπτει ή ανέχεται, αλλά και για την προπαγανδιστική ομοβροντία που ξεκινάει από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και που μιλάει για την ανάγκη δήθεν προστασίας του δημόσιου χώρου από «μειοψηφίες», έχει πάρει εργολαβία τη συκοφάντηση της συνδικαλιστικής δράσης, επενδύει στον «κοινωνικό αυτοματισμό».
Ολα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η περιβόητη «νέα εποχή» για την οποία μιλάει η κυβέρνηση, δεν είναι καθόλου νέα. Είναι η παλιά εποχή των αντιλαϊκών νόμων, της φτώχειας, της ανεργίας και της κρατικής καταστολής. Αποδεικνύουν ότι η «ανάπτυξη για όλους» δεν είναι καθόλου για όλους, είναι για τους λίγους. Αποδεικνύουν ότι οι «εθνικοί στόχοι» που υιοθετούν όλα τα αστικά κόμματα, της δήθεν ευρωπαϊκής κανονικότητας, των επενδύσεων, της κοινωνικής ειρήνης, δεν είναι καθόλου εθνικοί.
Είναι οι στόχοι του κεφαλαίου, που για να υλοποιηθούν, πέρα από το συνεχές χτύπημα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, χρειάζονται και το μαστίγιο απέναντι στη λαϊκή αμφισβήτηση. Και όσοι δεν πείθονται με τα ψίχουλα και τις υποσχέσεις ότι όντως υπάρχει ανάπτυξη για όλους, τους περιμένουν τα χημικά, η ποινικοποίηση, τα δικαστήρια, αλλά και νέες πιο ανεβασμένες και πιο εξελιγμένες μέθοδοι καταστολής.

***

Αυτό ακριβώς το «κουκούτσι», ότι η αντιλαϊκή πολιτική που και ο ίδιος υπηρετεί, πηγαίνει χέρι χέρι με την ένταση της καταστολής, προσπαθεί να κρύψει ο ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζοντάς την απλά και μόνο ως επιλογή κάποιων «εμμονικών» και «ιδεοληπτικών» στελεχών της ΝΔ, για να μη φανεί ότι πρόκειται για στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, η οποία προτάσσει πότε το καρότο της ενσωμάτωσης και πότε το μαστίγιο της καταστολής.
Η «αγωνία» βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ για το πώς θα διασφαλιστεί η «κοινωνική ειρήνη» - που στο πλαίσιο της σημερινής εκμεταλλευτικής κοινωνίας δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την υποταγή των εργαζομένων στα συμφέροντα και τους «εθνικούς στόχους» της αστικής τάξης - δεν κρύβεται.
Ενδεικτική ως προς αυτό ήταν η ίδια η Επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία εγκαλούσε τη ΝΔ ότι δεν έχει «συναίσθηση για τις συνέπειες που προκαλεί στο πεδίο της κοινωνικής ειρήνης» αλλά και τοποθετήσεις των στελεχών του στη συζήτηση στη Βουλή, όπως π.χ. του Αλ. Χαρίτση, που τόνισε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα της ασφάλειας (...) που προσφέρει (...) η οικονομική σταθεροποίηση (...) που προσφέρει η χώρα μας ως εγγυητής σταθερότητας στην περιοχή». Παρουσιάζοντας δηλαδή ως «ασφάλεια» για το λαό την ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου, αλλά και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και την εμπλοκή στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια.
Ταυτόχρονα βέβαια ήταν η δική του κυβέρνηση που πήρε μέτρα όπως ενάντια στο δικαίωμα στην απεργία, ο χαρακτηρισμός ως «ιδιώνυμου» αδικήματος των κινητοποιήσεων κατά των πλειστηριασμών της λαϊκής στέγης, αρνήθηκε τις νομοθετικές προτάσεις του ΚΚΕ για κατάργηση του «τρομονόμου» και της άθλιας διάταξης για το DNA, που συνδιαμόρφωσε με την Ευρωπαϊκή Ενωση τα κολαστήρια τύπου Μόριας, τα οποία σήμερα ενισχύονται ακόμη περισσότερο.

***

Ο λαός πρέπει να απορρίψει και το καρότο και το μαστίγιο, όλα τα μέσα με τα οποία επιχειρούν να αποσπάσουν τη συναίνεση ή την υποταγή του στην πολιτική που τον τσακίζει. Να αντιπαλέψει τον αυταρχισμό, αντιπαλεύοντας την πολιτική που τον χρειάζεται για να υλοποιηθεί, απορρίπτοντας τη λογική ότι μπορεί να υπάρξει μία δημοκρατική εκδοχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του σημερινού σάπιου αστικού κράτους, βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις κυβερνήσεις του και διεκδικώντας όλα όσα του ανήκουν.

Για να μην κλέψουν τη ζωή μας!

Οι νέοι εργαζόμενοι, η αυριανή βάρδια της εργατικής τάξης, η νεολαία που σήμερα είναι στην κατάρτιση, στην πρακτική άσκηση, που σπουδάζει για να πάρει τη θέση των γονιών της στην παραγωγή, έχουν χίλιους λόγους να απεργήσoυν την Τρίτη και να διαδηλώσουν με τα συνδικάτα, ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο Κατρούγκαλου - Βρούτση.
Δίπλα στους σημερινούς συνταξιούχους και τους παλιότερους εργαζόμενους, η νεολαία είναι στο στόχαστρο και αυτής της αντιδραστικής μεταρρύθμισης, που προστίθεται στο ξήλωμα των Συλλογικών Συμβάσεων, στη γενίκευση της εργασιακής ανασφάλειας, στην περιπλάνηση ανάμεσα στη μισοδουλειά και την ανεργία. Γι' αυτό χρειάζεται να απαντήσει μαχητικά, με μαζική συμμετοχή στην απεργία!
Οι νέοι εργαζόμενοι είναι αυτοί που για να συγκεντρώσουν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης του νόμου Βρούτση - Κατρούγκαλου θα πρέπει να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Οπως καταγγέλλουν τα συνδικάτα, με τη μερική απασχόληση που τσακίζει κόκαλα, ειδικά στις νέες συμβάσεις, ένας σημερινός νεοπροσλαμβανόμενος θα χρειαστεί 54 χρόνια αδιάλειπτης δουλειάς (!) για να πάρει ακόμα και τη βασική σύνταξη, το επίδομα πτωχοκομείου!
Ποιος νέος μπορεί να ανταποκριθεί σ' αυτές τις προϋποθέσεις, από τους δεκάδες χιλιάδες που ανακυκλώνονται μεταξύ προγραμμάτων ΟΑΕΔ - ανεργίας - μαύρης εργασίας - κατάρτισης και part time δουλειάς;
Το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου - Βρούτση αποτελεί ταυτόχρονα «σκαλοπάτι» για τον επόμενο γύρο της επίθεσης, που σύμφωνα με τον κυβερνητικό προγραμματισμό θα περιλαμβάνει την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, με «πρώτο πιάτο» της επικουρικές.
Οι σημερινοί νέοι βρίσκονται μπροστά σε ένα πολύ χειρότερο σύστημα απ' αυτό που κέρδισαν με μεγάλους αγώνες οι πατεράδες και οι παππούδες τους. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τι πρόκειται να ακολουθήσει, αν προχωρήσουν αυτά τα μέτρα, αν δεν μπουν ισχυρά εμπόδια και δεν ανοίξει δρόμος αντεπίθεσης.
Η Ασφάλιση, όμως, δεν είναι μόνο σύνταξη. Είναι και Υγεία - Πρόνοια, που τις έχουν εξίσου ανάγκη οι νέοι εργαζόμενοι.
Είναι αυτοί που οι αντοχές τους δοκιμάζονται στις καινούργιες συνθήκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας, των δουλεμπορικών και εργολαβικών επιχειρήσεων, της εντατικοποίησης, της δουλειάς «όπως και όποτε» θέλει ο εργοδότης.
Είναι αυτοί που αναγκάζονται να αλλάζουν πολλές ειδικότητες και εργασιακά περιβάλλοντα, αυξάνοντας την έκθεση στους κινδύνους για εργατικά «ατυχήματα» και επαγγελματικές ασθένειες, είτε μιλάμε για τις «παραδοσιακές» είτε για νέες, που συνοδεύουν την επέκταση της τεχνολογίας στα περισσότερα επαγγέλματα.
Οι νέοι εργαζόμενοι είναι αυτοί που θα κάνουν οικογένεια, θα αποκτήσουν παιδιά και θα ζήσουν από πρώτο χέρι τις μεγάλες δυσκολίες, εξαιτίας της κατάργησης κάθε ουσιαστικής προστασίας της μητρότητας, των ελλείψεων στην Πρόληψη, στην υγεία των παιδιών κ.ο.κ.
Η νεολαία έχει όλη τη ζωή μπροστά της. Δεν μπορεί να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση να απολαμβάνει σήμερα όλα τα αγαθά με βάση τον πλούτο που παράγεται, με βάση τα τεράστια τεχνολογικά και επιστημονικά επιτεύγματα.
Κανένας ρεαλισμός δεν υπάρχει στα καλέσματα υποταγής που ακούει η νέα γενιά, στα δηλητηριώδη επιχειρήματα «τι να τα κάνεις τα ένσημα; Εχεις όλη τη ζωή μπροστά σου». Που στην εποχή της «4ης βιομηχανικής επανάστασης» και της «ψηφιακής οικονομίας», την καλούν να συμβιβαστεί με τη χαμοζωή, τις τραγικές ελλείψεις στο σύστημα Υγείας - Πρόνοιας - Ασφάλισης, τη δουλειά μέχρι τελικής πτώσης.
Σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες ο λαός και η νεολαία να ζουν καλύτερα, με μείωση του εργάσιμου χρόνου, με σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής και όχι με τη μόνιμη ανασφάλεια.
Με βάση αυτές τις δυνατότητες, μπορεί να μειωθεί ο εργάσιμος βίος, να έχουν όλοι ιατροφαρμακευτική περίθαλψη υψηλού επιπέδου, προστασία στο χώρο δουλειάς, δημόσια και δωρεά Υγεία και Πρόνοια για όλους.
«Το Ασφαλιστικό είναι η ζωή μας! Δεν θα αφήσουμε να μας την κλέψουν!», σημειώνει η ΚΝΕ στο κάλεσμά της μπροστά στην απεργία, που πρέπει να φτάσει παντού τις επόμενες μέρες και ώρες. Η συμμετοχή της νέας γενιάς θα αποτελέσει αποφασιστική συμβολή στην επιτυχία της απεργίας, συνολικά στην άνοδο των αγώνων, στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Γιατί όσο περισσότεροι νέοι συνειδητοποιούν ότι είναι δίκαιο, αναγκαίο και εφικτό να καρπώνεται ο λαός τον πλούτο που παράγει, τόσο δυναμώνει η πραγματική ελπίδα.