Ρε σεις, δε σας χαλάει να λέτε τα ίδια με Σώτη, Ψαριανό και Καθημερινή;

Σφυροδρέπανος

Κράτος εν κράτει το ΠΑΜΕ που καταπατά τους νόμους, σου λένε οι μεν.
Συνέχεια του κράτους το ΚΚΕ και οι παρελάσεις του, σου λένε οι δε.
Εξετάσεις προς το κράτος και τήρηση της νομιμότητας, λένε οι προχωρημένοι…
Πιονγκ Γιανγκ και Κιμ, θύμισε η διαδήλωση στο Σύνταγμα σου λένε οι μεν.
Βόρεια Κορέα και στρατιωτικοποίηση θύμισε η διαδήλωση στο Σύνταγμα σου λένε οι δε.
Τι φοβερός συντονισμός. Θυμίζει Πιονγκ Γιανγκ και ΛΔ Κορέας, θα έλεγε κανείς…
Λοιπόν, το βασικό πρόβλημα με εκείνο το κομμάτι από το αριστεροχώρι και την αναρχία που λένε για μιλιταρισμό και τα ρέστα, δεν είναι απλό, αλλά έχει πολλά στρώματα, μέχρι να φτάσουμε στον πυρήνα του.
Δεν είναι τόσο που θεωρούν πως η έφοδος στον ουρανό θα είναι γκάβλα και επανάσταση, τρέχοντας προς το ηλιοβασίλεμα και στα λιβάδια με ξέπλεκες κοτσίδες. Χωρίς πόνο, χωρίς κόπο, χωρίς θυσίες, αλλά ένα διονυσιακό πανηγύρι, ένας θρίαμβος της επιθυμίας που τώρα βράζει και μένει καταπιεσμένη κάτω από το καπάκι, μέχρι να το τινάξει στον τοίχο.
Δεν είναι μόνο η αντίληψη πως η πορεία είναι ένα χαρούμενο σκορποχώρι, χωρίς οργάνωση και περιφρούρηση, χωρίς καν σταθερή ώρα έναρξης, για να μη χαθεί το σασπένς και να μη γίνουμε οι “μπάτσοι του κινήματος”. Κι αν αρχίσει ποτέ η πορεία στην ώρα της, οι μισοί και παραπάνω θα αιφνιδιαστούν και δε θα έχουν φτάσει καν.
Δεν είναι μόνο που θεωρούν το σχέδιο και την οργάνωση τυφλή πειθαρχία, την πειθαρχία συνώνυμη με τον στρατό, και αυτόν ταυτόσημο του ολοκληρωτισμού. Ούτε πως την ελευθεριακή τους φύση δεν την προβληματίζει το ερώτημα πώς μπορεί να κερδηθεί ένας πόλεμος. σαν την πάλη των τάξεων, αν δεν έχεις φτιάξει δικό σου στρατό.
Δεν είναι ούτε καν η ακατανίκητη κλίση τους προς τον ετεροπροσδιορισμό για ό,τι κάνουν και λένε οι κομμουνιστές. Ότι κάποια μπλοκ τους μπήκαν στο Σύνταγμα πατώντας στα αυτοκόλλητα, για τα οποία χλεύαζαν τον… στρατό του ΠΑΜΕ. Ότι λειτουργούν ενίοτε σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ, με εξαρτημένα αντανακλαστικά. Ότι αν έβλεπαν τις ίδιες ακριβώς εικόνες στο εξωτερικό, μπορεί να τους έκαναν άκρως θετική εντύπωση, αφού θα έφευγαν οι παρωπίδες.
Το βασικό είναι το είδος της κριτικής που κάνουν, ως απόρροια των παραπάνω. Λένε πως αν σκάψεις λίγο πίσω από τη διαδήλωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα με τη συμμετρία και τις αποστάσεις, θα βρεις την ιδεολογία και τον μιλιταρισμό του αστικού κράτους. Στην πράξη, αν σκάψεις λίγο πίσω από τα λεγόμενά τους, θα βρεις τον πολιτικό λόγο της Σώτης, του Ψαριανού, του Μπογδάνου και της Καθημερινής. Αυτό κι αν είναι εσωτερίκευση της ιδεολογίας του αντιπάλου…
Αν έχεις στοιχειώδες πολιτικό κριτήριο, μπορείς να καταλάβεις πως όταν το σύστημα βάζει τους παπαγάλους του να κράξουν τη διαδήλωση στο Σύνταγμα, το κάνει γιατί ενοχλήθηκε και όχι γιατί την θεωρεί συνέχειά του. Ακόμα και ο Γουότσον θα το καταλάβαινε, αγαπητέ Σέρλοκ. Εσύ γιατί όχι;
Θα αρκούσε κάτι τόσο απλό, για να καταλάβουν τι κάνουν λάθος. Ή τέλος πάντων να βρουν κάτι άλλο αν θέλουν να κάνουν κριτική, χωρίς να δανείζονται λάθος επιχειρήματα, νομίζοντας μάλιστα ότι είναι δικά τους.
Όπως λάθος μπορεί να είναι και αυτό το κείμενο. Γιατί οι περισσότεροι από αυτόν τον χώρο κατάλαβαν αυτό που έπρεπε και χάρηκαν και το ένιωσαν δικό τους και το παραδέχτηκαν. Και είναι κρίμα να ασχολούμαστε με τους υπόλοιπους, επειδή κάνουν επικοινωνιακή φασαρία, για να δώσουν αυτοί τον τόνο.

«Το να μην είσαι κομμουνιστής είναι ανθρώπινο. Το να είσαι όμως αντικομμουνιστής είναι απάνθρωπο»

Από atexnos2019 atexnos2019

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Η εντυπωσιακή Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και των ταξικών συνδικάτων στην πλατεία Συντάγματος ανάγκασε τους αρουραίους του αντικομμουνισμού να βγουν ξανά απ’ τις τρύπες τους.

Από τα ναζιστικά αποβράσματα της Χρυσής Αυγής μέχρι τη «ναυαρχίδα» του αστικού Τύπου «Καθημερινή» και από τις φυλλάδες του ακροδεξιού περιθωρίου μέχρι βουλευτές της ΝΔ (Κ. Μπογδάνος, Σ. Σιμόπουλος, κλπ), ένα ετερόκλητο τσούρμο με κοινό παρανομαστή τον αντικομμουνισμό βγήκε να διαλαλήσει την βαθιά, ανίατη ιδεολογική του απέχθεια απέναντι σε ότι θυμίζει ταξική πάλη, εργατική τάξη και σοσιαλισμό.

Επιβεβαιώθηκε, για άλλη μια φορά, πως η δράση των κομμουνιστών, του οργανωμένου εργατικού-λαϊκού κινήματος, καταφέρνει και ενώνει φιλελεύθερους και πατενταρισμένους Ναζί, κεντρώους και ακροδεξιούς, «έγκριτους» αστούς σχολιαστές και χουντικές σκουπιδοφυλλάδες. Μπροστά στη θέα του σφυροδρέπανου παραμερίζεται κάθε διαφορά, διότι αυτό που προέχει είναι η υπεράσπιση των «ιερών και όσιων» της αστικής εξουσίας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο αντικομμουνισμός εμφανίζεται σε διάφορες εκδοχές:
— Υπάρχει, για παράδειγμα, ο ραφιναρισμένος αντικομμουνισμός της «Καθημερινής» και των μεγαλόσχημων αρθρογράφων της. Οι οποίοι βέβαια «μεγαλόσχημοι» (βλέπε Τ. Θεοδωρόπουλος), πάνω στον αντικομμουνιστικό τους οίστρο, αποδεικνύουν πως έχουν μαύρα μεσάνυχτα για την προέλευση του συνθήματος «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

(Ας ενημέρωσει κάποιος τον αρθρογράφο της «Καθημερινής» ότι το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» αποδόθηκε από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στον Φρ. Ένγκελς («Μπροσούρα Τζούνιους», 1915). Σε άλλες περιπτώσεις αποδίδεται στο θεωρητικό της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας Κ.Καουτσκι. Σε κάθε περίπτωση, το σύνθημα προϋπήρχε αρκετές δεκαετίες πριν το καπηλευτεί ο Καστοριάδης και η ομάδα του στο Παρίσι).
— Υπάρχει, επίσης, ο αντικομμουνισμός «με το κονσερβοκούτι», ο υστερικός αντικομμουνισμός των εγκληματιών Ναζί της Χρυσής Αυγής, του Λαγού, των «Βελόπουλων», των «Τζήμερων», των φασιστοφυλλάδων τύπου Μακελειό, Στόχος, κλπ.
— Υπάρχει ασφαλώς και ο αντικομμουνισμός των ηλιθίων, όπως του γνωστού παλαίμαχου ποδοσφαιριστή ή, παλαιότερα, της ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ που διαλαλούσε πως οι «κομμουνιστές» της είχαν σκοτώσει τον παππού.

Όλους αυτούς δεν τους πήρε ο πόνος για τα «μέτρα προστασίας», ούτε για το αν τηρήθηκε ή μη η νομιμότητα στην περίπτωση της Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης. Τους ενόχλησε ο συμβολισμός της εκδήλωσης. Ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι το ΠΑΜΕ, τηρώντας πλήρως όλα τα μέτρα προστασίας, κατάφερε να τιμήσει την Εργατική Πρωτομαγιά θυμίζοντας πως τα δικαιώματα των εργαζόμενων δεν πρόκειται να μπουν σε «καραντίνα».
Το πρόβλημα, λοιπόν, όλων όσων έσταξαν αντικομμουνιστική χολή με αφορμή την συγκέντρωση της 1η Μάη είναι το μίσος τους για τους εργατικούς-ταξικούς αγώνες. Το ότι παθαίνουν αναφυλαξία και βγάζουν «φλύκταινες» όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών, του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, των εργαζόμενων που αμφισβητούν το βάρβαρο σύστημα της εκμετάλλευσης.
Τίθεται, ωστόσο, ένα εύλογο ερώτημα: Αφού, όπως ισχυρίζονται, ο μαρξισμός-λενινισμός «έχει χρεοκοπήσει», αφού το ΚΚΕ είναι φορέας «ταριχευμένων ιδεών» που δεν έχουν μέλλον, αφού ο καπιταλισμός είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος, τότε γιατί σπαταλούν τόσο μελάνι, γιατί χύνουν τόσο δηλητήριο, απέναντι σε κάτι που είναι ξεπερασμένο και ακίνδυνο; Τι φοβούνται;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Πυροβολούν το παρελθόν και το παρόν, στοχεύοντας το μέλλον. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι την ιστορία τη γράφουν με την πάλη τους οι λαοί. Ξέρουν ότι ο τροχός της ιστορίας γυρίζει και πως το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που υπερασπίζονται – αυτό που γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, την εκμετάλλευση, το φασισμό, τους πολέμους – δεν έχει κανένα μέλλον.
Πέρασαν 172 χρόνια από τότε που οι Μαρξ και Ένγκελς κατήγγειλαν, μέσα από το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, την συστράτευση όλων των αντιδραστικών δυνάμεων σε ιερό πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό. Σήμερα, ο «ιερός πόλεμος» της αστικής τάξης συνεχίζεται με ακόμη μεγαλύτερη μανία. Μόνο που πλέον οι εργαζόμενοι, οι λαοί, έχουν μπόλικη πείρα ώστε να γνωρίζουν την απανθρωπιά, την σαπίλα και τη βαρβαρότητα που κρύβει μέσα του ο αντικομμουνισμός.
Ή, όπως το έθεσε μοναδικά ο Α. Αντωνόπουλος στο βιβλίο του «Οι επιβάτες του φεγγαριού»: «Το να μην είναι κανείς κομμουνιστής είναι ανθρώπινο. Το να είναι όμως κανείς αντικομμουνιστής είναι απάνθρωπο».

Με το συνήθη αντικομμουνισμό προσπάθησε να ξεφύγει ο κ. Κοντζαμάνης από τις ερωτήσεις του «Ριζοσπάστη»

Από iraklis3

Αντί να απαντήσει στα πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα που έθεσε ο Ριζοσπάστης, ο υφυπουργός Υγείας κ. Κοτζαμάνης, κατέφυγε στην αερολογία και στον αντικομμουνισμό.
Ενόψει των αυξημένων απαιτήσεων των νοσοκομείων στη νεα κατάσταση έτσι όπως θα διαμορφωθούν απο αύριο, η ερώτησεις ήταν:
Γιατί ενώ οι ελλείψεις στα νοσοκομεία ανέρχονται σε 30.000 η κυβέρνηση περιορίζεται στις 4.000 προσλήψεις που λέει ότι έκανε, γιατί δεν μονιμοποιεί τους χιλιάδες υγειονιομικούς, με ελαστικές σχέσεις εργασίας, γιατί δεν είναι τα παογευματινά ατρεία δωρεάν, γιατί δεν προχωρά σε έναν εθνικο σχεδιασμό όπου θα εντάξει τους ελεύθερους επαγγελματίες γιατρούς για να προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες στο λαό.
Σε αυτά τα ερωτήματα εν ολίγοις ο κ. Κοτζαμάνης κατέφυγε εν ολίγοις ότι αυτά παραπέμπουν σε καταδικασμένα συστήματα που σήμερα δεν υπάρχουν παρά μόνο σε τρεις τέσσερις χώρες.
Δε θα υπενθυμίσουμε στον κ. Κοτζαμάνη το διεθνώς αναγνωρισμένο επίπεδο υπηρεσιών Υγείας της Σοβιετικής Ενώσης. Θα του δείξουμε τη γειτονική (ανεπτυγμένη καπιταλιστικά) Ιταλία που ζήτησε βοήθεια από την Κούβα (μία από τις 3-4 «καταδικασμένες» χώρες). Η Κούβα που αντιμετωπίζει με μοναδικό τρόπο την επιδημία στη χώρα της και προσφέρει βοήθεια σε άλλες 23 χώρες για να αντιμετωπίσουν τον Covid-19.

Ε, αφού «άφρισαν» αυτοί, έτσι έπρεπε να γίνει!

Οτι με την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, κυριολεκτικά “άφρισαν”:

– ο Ψαριανός (τρία κόμματα σε 4 χρόνια),

– ο Σιμόπουλος (βουλευτής ΝΔ που ανήμερα του θανάτου του Μανώλη Γλέζου τον… κατάγγειλε ότι βρισκόταν στην “λάθος πλευρά της ιστορίας”),

– ο Μπογδάνος (βουλευτής και διπλωματούχος αναλυτικής φιλοσοφίας…),

– ο Πολάκης (βουλευτής και “βελουχιώτης”… των Μνημονίων)

– η Σώτη («”Καλοκαιριάτικο πρωινό στη Ζυρίχη. Κατεβήκαμε στη λίμνη και ταΐσαμε τις πάπιες. Στο παγκάκι της όχθης στρίψαμε ένα τσιγάρο: Κουρδικό χασίς”) Τριανταφύλλου,

– το αστείο ανθρωπάκι της εφημερίδας “Το ΠΟΝΤΙΚΙ” (που επέλεξε να αναμασήσει τις γνωστές… κατινιές για το Κατίν (έχουμε τοποθετηθεί εδώ: https://www.imerodromos.gr/semna-ke-filonazistika-vravio-p…/) πότε λέτε, ανήμερα της πτώσης του χιτλερισμού από τον Κόκκινο Στρατό),

– ο… Τσιάρτας (εδώ γελάνε)

– ο Τζήμερος (εδώ δεν χαλάμε ούτε σάλιο)

– τα κουκουλοφόρα τρολάκια, τα σεσημασμένα “στρατιωτάκια” και τα γλοιώδικα παπαγαλάκια του πολιτικο/μιντιακού νεοφιλελευθεριστάν

το επιβεβαιώνει πολλαπλώς:

Η Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, εκτός υποδειγματικά οργανωμένη, ήταν πολιτικά και κοινωνικά ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ.

 από το Facebook του Νίκου Μπογιόπουλου 

Το ΚΚΕ στον δρόμο οι άλλοι στον καναπέ τους

Από iraklis3

Ο Διευθυντής του flash.gr Γιώργος Καραμέρος γράφει για τον τρόπο που τίμησε την Εργατική Πρωτομαγιά το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. Πηγή: flash.gr.

Η πανδημία και η καραντίνα εδώ και 39 μέρες έχει αμβλύνει την πολιτική αντιπαράθεση, έχει βάλει την πολιτική σε δεύτερο πλάνο.

Παρότι η προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι πιο κρίσιμη και αναγκαία από ποτέ, η αντιπολίτευση πλην ελαχίστων μοιάζει μουδιασμένη. Αναστολές συμβάσεων, απολύσεις, καταχρηστική τηλεργασία, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων κρύβονται πίσω από τη μάσκα του κορονοϊού και τα γλυκά σποτάκια των τηλεοπτικών σταθμών.

Οι βουλευτές των περισσότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων μιλούν στα μέσα ενημέρωσης μέσα από τη θαλπωρή του Skype του zoom ή του Google meet “γράφοντας” τηλεοπτικό χρόνο προβολής. Όμως ο αγώνας είναι εκεί έξω. Στα μηχανάκια των delivery και των ταχυμεταφορών, στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων στα κουρασμένα πρόσωπα που έχουν οι ταμίες των σούπερ μάρκετ.

Λίγο πριν την έναρξη της σταδιακής άρσης των μέτρων της 4ης Μαΐου η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά φαινόταν χαμένη στη ραθυμία και τη μαλθακότητα που έχει επιφέρει η καραντίνα.

Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που εδώ και εβδομάδες με κεντρικό σύνθημα “και τα καλυμμένα στόματα έχουν φωνή” έχει πιάσει το πνεύμα των απόκληρων της κρίσης του κορονοϊού εκανε αυτό που ξέρει καλά από το ένδοξο και τιμημένο παρελθόν του.

Την παρανομία. Παρανομία υποδειγματική. Τηρώντας τις αποστάσεις με μάσκες, γάντια αλλά όχι αντισηπτικά σε βάρος της ιδεολογικής τους ταυτότητας τα μέλη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι άφησαν ξημερώματα το σπίτι τους.
Όχι για να κάνουν τζόκινγκ ή να πάνε στο ΑΤΜ ή το φαρμακείο αλλά για να στείλουν στα πέρατα του κόσμου το μήνυμα τιμής της ημέρας εργατικής Πρωτομαγιάς αλλά και του τρόπου που μπορεί κάποιος να διεκδικεί πλέον τον κοινωνικό χώρο και να δρα πολιτικά, σεβόμενος τους νέους υγειονομικούς κανόνες που φέρνει η πανδημία.
Αλίμονο σε αυτούς που κάθονται που τρώνε κάθε απόγευμα στις 18.00 τις περιοριστικές (για το υγειονομικό καλό μας) φάπες από τον Νίκο Χαρδαλιά, αλλά τους ενόχλησε η συντεταγμένη γιορτή των Ελλήνων κομμουνιστών.
Ίσως δεν πρόσεξαν ότι από τη Δευτέρα 4 Μαΐου ουσιαστικά απαγορεύεται η κυκλοφορία από τις 12 το βράδυ έως τις 6 το πρωί σύμφωνα με την αναφορά περί “αυστηρής σύστασης για περιορισμό της κυκλοφορίας ” στη σελίδα 21 του Pdf του σχεδίου της Κυβέρνησης.
Για να αντιληφθούμε σε τι μονοπάτι έχουμε μπει. Είναι εκείνοι που δεν πρόσεξαν στην πρώτη ΠΝΠ την κατά 50% μείωση μισθών ή νόμισαν ότι τα 800 ευρώ είναι για ένα μήνα και όχι για 45 μέρες. Για όποιον τα παίρνει βέβαια.
Για όλους αυτούς, για όλους εμάς, κάποιοι άφησαν το πρωί τον καναπέ τους και γέμισαν την πλατεία Συντάγματος, και τις κεντρικές πλατείες σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα με έναν τρόπο που θα μείνει στην ιστορία των εορτασμών της εργατικής Πρωτομαγιάς

«Ο κορονοϊός θα γιατρευτεί…ο καπιταλισμός όμως είναι αθεράπευτος» – Το βίντεο της Λέσχης Φίλων του ΚΚΕ στο Τορόντο για την Εργατική Πρωτομαγιά

Κατιούσα

«Ο κορονοϊός θα γιατρευτεί και η πανδημία θα περάσει, όπως πέρασαν κι άλλες στο παρελθόν, ο καπιταλισμός όμως είναι αθεράπευτος και θα συνεχίζει να βασανίζει την ανθρωπότητα, με τη φτώχεια, την ανεργία, τους πολέμους, την καταστροφή του περιβάλλοντος, μέχρι οι λαοί να αποφασίσουν να βγουν στο προσκήνιο των εξελίξεων.
(…) Η Εργατική Πρωτομαγιά συμβολίζει την ακαταμάχητη διεκδίκηση απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Αυτή είναι η πολύτιμη παρακαταθήκη για την περίοδο που διανύουμε. Με αυτό το όπλο στα χέρια και τη σκέψη μας τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά, τους νεκρούς εργάτες του Σικάγο του 1886, τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης του ’36, τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944, όλους τους αλύγιστους της ταξικής πάλης, όσους θυσιάστηκαν για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Σε αυτόν το δρόμο συνεχίζουμε, για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων κοινωνικών – λαϊκών αναγκών. Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»

Δείτε το βίντεο της Λέσχης Φίλων του ΚΚΕ στο Τορόντο για την Εργατική Πρωτομαγιά, βασισμένο στο κείμενο του μηνύματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Εργατική Πρωτομαγιά 2020:

Λύσσαξαν τα μαντρόσκυλα

Από iraklis3

Ο Λαγός. Ο ναζί. Ο υπόδικος στη δίκη της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Πρώην ηγετικό στέλεχος και κουμανταδόρος των Ταγμάτων Εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής συμμορίας. Νυν ευρωβουλευτής.
Ο Λαγός σκύλιασε. Σκύλιασε με την Εργατική Πρωτομαγιά (εν γένει). Με τον ταξικό εορτασμό της (πάντα). Με τον υποδειγματικό από κάθε άποψη τήρησης μέτρων προστασίας φετινό εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς από τα Συνδικάτα στο Σύνταγμα.

Και γαβγίζει: Κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά (!) κατά παντός υπευθύνου για την πραγματοποίηση της συμβολικής εκδήλωσης εν καιρώ απαγόρευσης κυκλοφορίας! Φυσικά, τη μήνυση τη στρέφει εναντίον των διοργανωτών, ειδικότερα -σημειώνει- των υπευθύνων διοργάνωσης του ΠΑΜΕ και των επικεφαλής των Σωματείων που συμμετείχαν. Για να μην καρφωθεί, στρέφει την αναφορά του και κατά του υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη και του υποστράτηγου της ΕΛ.ΑΣ.! Πώς τους άφησαν! Πώς δεν τους μάζεψαν! Γιατί δεν μπουζούριασαν τους εργάτες που τολμούν να γιορτάζουν την Εργατική Πρωτομαγιά! Γιατί δεν επέβαλαν πρόστιμα στους εργαζόμενους που τολμούν να λένε: Μένουμε δυνατοί, δεν μένουμε σιωπηλοί!

Κι άλλοι σκύλιασαν. Κι άλλοι έχυσαν χολή. Κι άλλοι θορυβήθηκαν. Και ως συνήθως είπαν να βάλουν μπροστά τα μαντρόσκυλα. Έτσι ο Λαγός, σαν γνήσιος λαγός του συστήματος, νομίζει ότι μπορεί να τρομοκρατήσει και κραδαίνει μηνύσεις. Κάνει τη βρώμικη δουλειά. Αυτήν την προϋπηρεσία έχει εξάλλου να προσφέρει στο σύστημα. Το έχει αποδείξει η δικογραφία στη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.

LUDLOW, οι Έλληνες στους Πολέμους του Άνθρακα

Το ντοκιμαντέρ «Ludlow, οι Έλληνες στους Πολέμους του Άνθρακα» (2016), σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού, αφηγείται την ιστορία Ελλήνων μεταναστών που στις αρχές του περασμένου αιώνα, βρέθηκαν στο Κολοράντο, να δουλεύουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία του Ροκφέλερ και που μαζί με χιλιάδες άλλους μετανάστες ξεσηκώθηκαν, μετά τη Σφαγή του Ludlow (Λάντλοου), καταφεύγοντας στα όπλα για να υπερασπιστούν τη ζωή τους και το δίκιο τους.

Το 902.gr ευχαριστεί θερμά την εταιρία παραγωγής «Αποστόλης Μπερδεμπές» μ.κ.ε., για την παραχώρηση της προβολής του ντοκιμαντέρ.

Οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ

Σκηνοθέτης: Λεωνίδας Βαρδαρός
Διευθυντής Φωτογραφίας: Προκόπης Δάφνος
Βοηθός σκηνοθέτη/Μοντέρ: Ξενοφώντας Βαρδαρός
Επιμέλεια Ήχου: Ανδρέας Γκόβας
Έρευνα/ιστορική επιμέλεια: Φρόσω Τσούκα
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Παραγωγός: «Αποστόλης Μπερδεμπές» μη κερδοσκοπική
Διευθυντές Παραγωγής: Στέφανος Πλάκας, Φρόσω Τσούκα, Λίνα Γουσίου

Οι συντελεστές ευχαριστούν το μουσικό σύνολο «Ρωμιοσύνη» για την πρώτη ποτέ ηχογράφηση του λησμονημένου Ύμνου των Ανθρακωρύχων του Κολοράντο, “The Union Forever”, σε ενορχήστρωση Τεό Λαζάρου.

Πηγή: 902

Τελευταία συνάντηση με το «BepiColombo»

Το τελευταίο κοντινό πέρασμα από τη Γη, ώστε να αξιοποιήσει τη βαρύτητα του πλανήτη για να εκσφενδονιστεί προς το εσωτερικό του ηλιακού συστήματος, πραγματοποίησε στις 10 Απρίλη η διαστημοσυσκευή «BepiColombo» εξερεύνησης του Ερμή, που εκτοξεύτηκε τον Οκτώβρη του 2018 και τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Ηλιο. Η αποστολή αποτελεί συνεργασία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) και της ιαπωνικής διαστημικής υπηρεσίας JAXA.
Το πέρασμα υπό κατάλληλη γωνία και σε απόσταση μόλις 12.700 χλμ. από την επιφάνεια της Γης (σχεδόν το ένα τρίτο της απόστασης των γεωστατικών δορυφόρων), είχε ως αποτέλεσμα την επιβράδυνση του σκάφους και την αλλαγή πορείας του, ώστε μετά από κάποιους ανάλογους ελιγμούς, με τη βοήθεια της Αφροδίτης, να βρεθεί τελικά σε τροχιά που θα του επιτρέπει επαναλαμβανόμενα κοντινά περάσματα πάνω από την επιφάνεια του Ερμή.
Το «BepiColombo» αποτελείται από τρία μέρη, από τα οποία τα δύο θα αποτελέσουν δορυφόρους του Ερμή, ενώ το τρίτο, πάνω στο οποίο «κάθονται» οι δύο δορυφόροι, είναι το βασικό τμήμα για την πραγματοποίηση του ταξιδιού, το επονομαζόμενο Τμήμα Μεταφοράς στον Ερμή. Υπεύθυνο για την επιτυχή πραγματοποίηση του ελιγμού είναι το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διαστημικών Επιχειρήσεων του ESA, στο Ντάρμσταντ της Γερμανίας, το οποίο λόγω κορονοϊού λειτουργεί αυτήν την περίοδο με μειωμένο προσωπικό. Προφανώς ήταν αδύνατη η αναβολή του ελιγμού.

Απομακρυνόμενο το σκάφος από τη Γη τράβηξε μερικές φωτογραφίες της Γης, να αιωρείται μέσα στην άβυσσο του Διαστήματος. Στην πιο μακρινή, η Γη φαίνεται ως ένας μικρός μηνίσκος, καθώς φωτίζεται από τον Ηλιο λοξά και από την αντίθετη πλευρά σε σχέση με το «BepiColombo». Η Σελήνη ίσα που διακρίνεται σαν ένας γκρι κόκκος λίγο πάνω και αριστερά από το άκρο της συστοιχίας φωτοβολταϊκών, που τροφοδοτεί με ηλεκτρικό ρεύμα το σκάφος.

Εν Πειραιεί... 1892, Εν Σύρω... 1914!

Μικρό οδοιπορικό στις πρώτες κινητοποιήσεις των Ελληνίδων εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία

Μην πεις κακό για φαμπρικού γιατί είναι αμαρτία, γιατί την τρώει ο πάγκος της και η ορθοστασία...

Οι φαμπρικούδες...

«Εις τας υπωρείας του Σταυρού, όπου εκτείνονται τα Υδραίικα, κάτω από την Καστέλλα, όπου είναι τα Κρητικά, εις το χωριό του Μελετόπουλου και εις τα Καμίνια, ένθα ανεγείρονται τα εργοστάσια, εκεί κατοικεί η φαμπρικού. Το κορίτσι, που πάει στη φάμπρικα, η μεσόκοπη δουλεύτρα, που έμεινε χήρα και εργάζεται να θρέψη τα ορφανά ή διά να συμπληρώσει την προίκα της θυγατρός της, οι περισσότεραις από την Υδρα και τας Σπέτσαις, από τον Πόρον και την Σαντορίνην, καμμιά φορά από τα χωριά της Αττικής και από την Κούλουρην. Εχει όλων των ηλικιών. Εχει κορίτσια οκτώ ετών και εννιά ετών και δέκα ετών. Εχει κοπέλας εις την τελειοτέραν ακμή της νεανικής ηλικίας και του σφρίγους της ζωής, δέκα οκτώ έως είκοσι τεσσάρων ετών, έχει και γεροντοκόραις και μεσόκοπαις και γρηαίς. Αλλ' ο κυριαρχών τύπος είναι της νεανικής ηλικίας από τα δέκα εξ έως τα είκοσι δύο...».
Εφημερίδα «Ακρόπολις», Αθήνα, Σάββατο 14 Μάη 1894, αριθμός 4405
Εως τη δεκαετία του 1860 ήταν λιγοστές οι γυναίκες και τα μικρά κορίτσια που απασχολούνταν στη βιομηχανία. Μεγάλος αριθμός εργατριών απασχολήθηκε για πρώτη φορά στο ατμοκίνητο Μεταξουργείο του Λουκά Ράλλη στον Πειραιά το 1859. Εκεί εργάζονταν 60 - 80 άτομα, η πλειονότητα των οποίων ήταν «άπορα κορίτσια». Η πρόσληψή τους από τον επιχειρηματία προβαλλόταν ως πράξη «φιλανθρωπίας». Οι εργάτριες του Ράλλη αμείβονταν με 1 - 1,25 δραχμές μεροκάματο, ενώ οι άντρες με 2 - 2,25 δραχμές.
Γυναίκες και κορίτσια από την Κρήτη, χωρίς άλλες δυνατότητες επιβίωσης, έφτασαν στον Πειραιά (1866 - '69) και μπήκαν μαζικά στα νηματουργεία της πόλης. Εργάζονταν σχεδόν αποκλειστικά στα κλωστήρια βάμβακος και τα μεταξουργεία, όπου αποτελούσαν και την πλειονότητα του εργατικού δυναμικού (73,5%).
Η εφημερίδα «Ακρόπολις» περιγράφει την νέα εργάτρια ως «καμπουριασμένη, φτωχοντυμένη, πολλές φορές ρακένδυτη, με ρούχα μπαλωμένα, με παπούτσια καταφαγωμένα από τους μακρινούς δρόμους. Ηταν στην πλειονότητά τους οι εργάτριες αυτές αναιμικές, φυματικές ή νευρασθενικές». Οι συνθήκες της δουλειάς τους άθλιες, όπως και οι συνθήκες της ζωής τους.
Οχι λιγότερο άθλια ήταν και η ζωή των εργατριών στα κλωστοϋφαντουργεία της Σύρου. Δούλευαν 12 ώρες τη μέρα, 6 μέρες τη βδομάδα και δύο ώρες αμισθί τις Κυριακές. Το μεροκάματο ήταν πενιχρό, ιδιαίτερα για τις ανήλικες. Υπάρχει η προσωπική μαρτυρία του Βαμβακάρη, που δούλευε από παιδάκι στο κλωστήριο, μαζί με την μάνα του. Σύμφωνα με τον Μάνο Ελευθερίου, τα έξι χρόνια θεωρούνταν αρκετά για να μπει ένα παιδί στην παραγωγή, περιγράφοντας το πώς οι ανήλικες κλωστοϋφαντουργίνες έπρεπε να ανεβαίνουν σε σκαμνάκια για να φτάνουν τις μηχανές.
Η διατροφή τους αποτελούνταν κυρίως από ψωμί, πατάτες, κρεμμύδια. Το ημερομίσθιο κυμαινόταν το 1895 από 1 έως 4 δραχμές. Η τιμή του ψωμιού Α, Β και Γ ποιότητας ήταν 65, 60 και 55 λεπτά αντίστοιχα. Τιμή για το κρέας, 1,20 δραχμές ο αμνός. Η οκά βοείου 2,20 και το μοσχάρι 2,60 δρχ. Με τέτοια μεροκάματα πώς να ζήσει μια οικογένεια, όταν τη μέρα, για να αγοραστεί κρέας τριών ατόμων ή τεσσάρων, χρειαζόταν έως και 4 με 5 μεροκάματα;...

Οι εργοστασιάρχες...

Στον Πειραιά, στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, η κυριαρχία των τριών αδελφών Ρετσίνα ήταν απόλυτη. Το 1871 ίδρυσαν το πρώτο τους εργοστάσιο στον Πειραιά. Στην περιοχή της Λεύκας λειτούργησε νηματουργείο με 5.000 ατράκτους και ατμομηχανή 60 ίππων. Τα χρόνια που ακολούθησαν δημιουργήθηκε υφαντήριο και βαφείο και, στις αρχές της δεκαετίας του 1890, η επιχείρηση Ρετσίνα διέθετε πέντε εργοστάσια στον Πειραιά, με 2.000 εργάτες και εργάτριες. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν η μεγαλύτερη κλωστοϋφαντουργία της χώρας και χιλιάδες εργατών και εργατριών εργάζονταν στα εργοστάσιά της.
Η οικογένεια Ρετσίνα την εποχή αυτή κυριαρχούσε και στην πολιτική ζωή του Πειραιά. Ο Θεόδωρος Ρετσίνας εκλέχτηκε δήμαρχος της πόλης και στη συνέχεια βουλευτής με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.
Στη Σύρο, προς το τέλος του 19ου αιώνα, ο τομέας της κλωστοϋφαντουργίας είχε μεγάλη άνθιση.
Το πρώτο εργοστάσιο ιδρύθηκε το 1870, με την επωνυμία «Ομόνοια» από τον Υδραίο Γεώργιο Καλαπόπουλο. Το 1895 ιδρύθηκε η κλωστοϋφαντουργία - φανελοποιία Ηλ. Φουστάνου και Γ. Ρετινιώτη, ενώ την ίδια χρονιά εγκαινιάστηκε και το υφαντήριο «Ε. Λαδόπουλος και Υιοί». Το 1896 δημιουργήθηκε το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας του Δημήτρη Καρέλα με την επωνυμία «Αιγαίον ΑΕ» (ο ίδιος είχε, από το 1872, και ένα τυποβαφείο), που εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της Ελλάδας. Το 1896 ιδρύθηκαν επίσης το ατμοκίνητο υφαντήριο των Ευστράτιου Αξαρλή και Π. Νικολόπουλου και το εργοστάσιο των Δ.Ν. Πιεράκου και Γ.Λ. Μαρούλη.

Οι «φιλάνθρωποι»

Τόσο στον Πειραιά όσο και στη Σύρο, η «φιλανθρωπία» των αστών υπήρξε ένα πρόσφορο μέσο για να διατηρούνται οι επιχειρήσεις τους ανθηρές.
Στον Πειραιά, μέσα από φιλεκπαιδευτικούς και φιλανθρωπικούς συλλόγους γυναικών, οι αστές οργάνωναν επαγγελματικές σχολές (όπως το «Κυριακό Σχολείο του Πειραιά»), χειραγωγώντας τη συνείδηση των εργατριών σύμφωνα με τα αστικά πρότυπα. Ετσι, οι εργοδότες είχαν μεγάλες πιθανότητες να εξασφαλίσουν ένα πειθαρχημένο, φτηνό, ειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Για τις εργάτριες, εξάλλου, το «Κυριακό Σχολείο», με τις γνωριμίες και τις διαμεσολαβήσεις των «φιλάνθρωπων κυριών», λειτουργούσε και ως γραφείο εύρεσης εργασίας.
Στην ίδια κατεύθυνση έπνεε και ο «φιλανθρωπικός» άνεμος της αστικής τάξης της Σύρου. Αδελφές και σύζυγοι εργοστασιαρχών δραστηριοποιούνταν σε πρωτοβουλίες για την ενίσχυση «σχολών απόρων παίδων και πτωχοκομείων».

Της Γης οι κολασμένες ξυπνούν...

Το 1892, χρονιά οικονομικής κρίσης, δύο χρόνια πριν το δημοσίευμα για τις φαμπρικούδες, η υφαντουργία των αδελφών Ρετσίνα απέκτησε το πέμπτο της εργοστάσιο, ενώ αποφάσισε να μειώσει την αμοιβή των εργατριών, από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος. Τα αχανή εργοστάσια με τα «τελειότερα μηχανήματα» στηρίζονται ακριβώς στη στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης των χιλιάδων εργατών και εργατριών τους.
Στις 13 Απρίλη του 1892, οι εργαζόμενες στο δεύτερο εργοστάσιο της κλωστοϋφαντουργίας «Ρετσίνα», στον Πειραιά, έκαναν το βήμα να συγκρουστούν με την εργοδοσία. Οταν τους ανακοινώθηκε από τον προϊστάμενο ότι «κατ' ανωτέραν διαταγήν» θα μειωθεί το μεροκάματό τους, αρνήθηκαν να πιάσουν δουλειά. 60 ή και περισσότερες εργάτριες της επιχείρησης (στο συγκεκριμένο εργοστάσιο εργάζονταν περίπου 200 άτομα) συγκεντρώθηκαν στη Λάκκα του Βάβουλα, στη σημερινή είσοδο του Πειραιά από την οδό 34ου Συντάγματος, και ζήτησαν να δουλέψουν με κανονικό μεροκάματο. Δεν πήραν απάντηση και, διασχίζοντας με πορεία τους δρόμους του Πειραιά, «εν σώματι μετέβησαν εις το κεντρικόν εργοστάσιον της ιδίας εταιρίας ίνα υποβάλωσι τα παράπονά των», όπως έγραψε, την επόμενη μέρα, η εφημερίδα «Καιροί».
Δεν είναι εξακριβωμένη η κατάληξη της πρώτης αυτής απεργίας των εργατριών στην Ελλάδα. Κάποιες εφημερίδες διατείνονται πως η απεργία τους δικαιώθηκε, αφού «το πράγμα διωρθώθη εγκαίρως, και (...) επανήλθον εις το κατάστημα αναλαβούσαι εργασίαν». Με δεδομένο τον ρόλο του Τύπου, είναι αμφίβολο αν τα πράγματα εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι. Ωστόσο, ο Πειραιάς έγινε η πόλη που φιλοξένησε την πρώτη καταγεγραμμένη απεργία γυναικών στην Ελλάδα.
Στη Σύρο, το 1914, οι εργάτες των βυρσοδεψείων και οι καπνεργάτες κατεβαίνουν ξανά σε απεργιακές κινητοποιήσεις, ύστερα από την ιστορική απεργία του 1879. Αυτήν τη φορά, όμως, ακολουθούν και οι γυναίκες εργάτριες των κλωστηρίων και υφαντουργείων.
Σε μεταγενέστερη χρονολογία, ο «Εργάτης της Ερμούπολης» δημοσίευσε την παρακάτω είδηση:
«Ως να μη ήρκει η πρώτη απεργία των υπερτριακοσίων εργατών βυρσοδεψείων, μέγα μέρος των εργατίδων των υφαντηρίων και κλωστηρίων, μη θέλουσαι να συμμορφωθώσι προς την αξίωσιν των εργοστασιαρχών εις ων τα εργοστάσια ειργάζοντο, οίτινες ηξίωσαν από τας εργατίδας των να διαγραφώσι εκ του Συλλόγου των Εργατίδων, ον κατήρτισαν, άλλως ν' απελθώσι των εργοστασίων των, εν οις δεν θα εδέχοντο πλέον ως εργατίδας τα μέλη του νεοσυνιστωμένου συλλόγου, επροτίμησαν να εγκαταλείψουσι την εργασίαν των και να υψώσωσι την σημαίαν του Συλλόγου...».
Ηταν, πραγματικά, πρωτοφανές. Σύμφωνα, μάλιστα, με άλλο δημοσίευμα, κάποιος ιδιοκτήτης υφαντηρίου, όταν αντιλήφθηκε ότι «το γυναικείο προσωπικό του όσον ούπω θα τεθή με αποφασιστικότητα υπό την Κόκκινην Σημαίαν του Εργατικού Αγώνος», πρόσθεσε στο μεροκάματο κάθε εργάτριας μία... πεντάρα (!) «υπό τον όρον όπως μη καταρτίσουν Σωματείο!»...
Δυστυχώς, ενώ οι βυρσοδέψες εξακολούθησαν την απεργία, οι κλωστοϋφαντουργίνες άρχισαν σιγά - σιγά να επιστρέφουν στη δουλειά τους και να διαγράφονται από τον σύλλογο. Η απειλή της απόλυσης που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια τους ήταν πολύ βαριά, για να καταφέρουν εκείνη την εποχή να συνεχίσουν τον αγώνα τους.
Η δημιουργία του ΚΚΕ το 1918 άνοιξε νέους δρόμους στην ταξική πολιτική συνείδηση των γυναικών, αποκαλύπτοντας τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα των εργατριών από εκείνα των γυναικών της αστικής τάξης.
Στις 10 Ιούνη 1918, η εφημερίδα «Ο Εργάτης» γράφει το εξής:
«...Οι εργάτριες των κλωστοϋφαντουργείων ύστερα από την επιτυχίαν των συναδέλφων των ανδρών ανεθάρρησαν και αυτές και εγγράφονται κατά δεκάδες στο σωματείον των. Ο αριθμός των ανέβηκε στις 500. Βγάλετε τον φόβον από την ψυχήν σας και ενωθήτε όλες για να καλυτερέψετε την οικτρή τύχη σας. Νιώστε καλά πως ο πολιτισμός ενός έθνους είναι ανάλογος με την απελευθέρωσι της γυναικός από τα δεσμά της... Ο Σύλλογος πρέπει να είναι η θρησκεία σας...».
Τον Οκτώβρη του 1921 πραγματοποιήθηκε ακόμα μία απεργία των εργατριών κλωστηρίων και υφαντηρίων. Η απεργία «έληξε δι' αμοιβαίων υποχωρήσεων. Ούτω αι εργάτιδες εζήτουν 30% επί των σημερινών ημερομισθίων, οι δε βιομήχανοι έδιδαν 20%. Εντέλει εδέχθησαν αμφότεροι το 25%».
Τα επόμενα χρόνια η αγωνιστική διάθεση των εργατριών άρχισε να αυξάνεται. Με πρωτοπόρες τις πρώτες κομμουνίστριες, συνέβαλαν αποφασιστικά σε σημαντικές στιγμές στην πορεία της ταξικής πάλης, δίνοντας και θύματα στους απεργιακούς αγώνες. Η πρωτοπόρα συμμετοχή τους στο καμίνι της ταξικής πάλης τη δεκαετία του '30 αποτελεί και σήμερα πηγή έμπνευσης, διδαγμάτων στην προσπάθεια για την άνοδο της συμμετοχής των γυναικών στον ταξικό, πολιτικό αγώνα, στην πάλη για την απελευθέρωση της γυναίκας από κάθε κοινωνική ανισότητα και καταπίεση.