«Αν είσαι άνθρωπος σωστός μέσα σου, είσαι κατ’ ανάγκην κομμουνιστής»

Από nikos

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

«Πιστεύω ότι ο κομμουνισμός είναι στέρεος. Κυκλοφορεί μέσα στο ανθρώπινο αίμα. Ο Μαρξ δεν εφεύρε έτσι μια φιλοσοφία, αλλά την άντλησε από την ανθρώπινη πραγματικότητα. Είναι όνειρο ανθρώπινο, όνειρο δικό μας, το να υπάρξει μια κοινωνία ελεύθερη και οι άνθρωποι να ζουν με ισότητα και δικαιοσύνη». Τα λόγια αυτά ανήκουν σε έναν άνθρωπο της τέχνης και του θεάτρου, που στο διάβα της ζωής του δίδαξε αξιοπρέπεια. Έναν εξαιρετικό ηθοποιό ο οποίος, πέραν της τέχνης την οποία τίμησε με την σεμνή παρουσία του, υπηρέτησε τον ίδιο τον άνθρωπο.

Πρόκειται για εκείνον τον ηθοποιό που, εκτός από ακούραστος εργάτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, υπήρξε παράδειγμα ανήσυχου και ονειροπόλου αγωνιστή. «Εγώ ευτυχώς δεν έχω πάψει να ονειρεύομαι. Δεν έχω πάψει να θέλω. Βέβαια αυτό κοστίζει κόπους, διαψεύσεις. Ομως αυτό δε με πειράζει. Το να αγωνίζεται κανείς είναι κι αυτό μια ηδονή» σημείωνε σε μια απ’ τις συνεντεύξεις του.

Ο ίδιος είχε επιλέξει το μετερίζι απ’ το οποίο αγωνίζονταν. Το μετερίζι αυτό ήταν το ΚΚΕ. «Ημουν, είμαι και θα είμαι κομμουνιστής. Κολακεύομαι να πιστεύω ότι το αξίζω να είμαι κομμουνιστής και γι’ αυτό θα αγωνιστώ, όσο μου το επιτρέπουν τα μέσα μου και οι ικανότητές μου, για την ουσιαστική αλλαγή και την ανατροπή του καπιταλισμού».

Και, πράγματι, ήταν κομμουνιστής με όλη την σημασία της λέξης. Διότι πυξίδα του, τόσο στην καλλιτεχνική του πορεία όσο και στην κοινωνική του ζωή, υπήρξε το ενδιαφέρον και η αγωνία για τον άνθρωπο. «Αν είσαι άνθρωπος σωστός μέσα σου», έλεγε σε συνέντευξη του στην ΕΡΤ το 1995, «είσαι κατ’ ανάγκην κομμουνιστής».

Σε αυτές τις αρχές και τα πιστεύω του παρέμεινε ακλόνητος. Όταν άλλοι της γενιάς του λοξοδρομούσαν και εγκατέλειπαν τον ταξικό αγώνα την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών, εκείνος συνέχισε να «τραβά κουπί». Έτσι λειτουργούσε. Αυτή ήταν η στάση ζωής του.

Αυτός ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Ο εξαίσιος ηθοποιός, ο αταλάντευτος κομμουνιστής, ο σπουδαίος άνθρωπος, που «έφυγε» απ’ τη ζωή σαν σήμερα, στις 5 Μάη 1999.

Βασίλης Διαμαντόπουλος:  Μεγάλος εργάτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, ανήσυχος και αγωνιζόμενος άνθρωπος, σεμνός κομμουνιστής

____________________________________________________________________________

Μαρφίν: Μια προβοκάτσια που είχε αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων

Από Ηρακλής Κακαβάνης 

Τετάρτη 5 Μαΐου 2010, μέρα ψήφισης του μνημονίου, χιλιάδες διαδηλωτές στα συλλαλητήρια που έγιναν στο πλαίσιο της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.
Στην οδό Σταδίου γίνεται εμπρηστική επίθεση – προβοκάτσια στο υποκατάστημα της «Marfin». Τρεις υπάλληλοι βρίσκουν τραγικό θάνατο.
Μια προβοκάτσια από μηχανισμούς που εκείνη τη μέρα έδρασαν σε διαφορετικούς χώρους, στη Σταδίου και έξω από τη Βουλή, και εργάζονταν για την τρομοκράτηση του λαού. Επιπρόσθετα, κλίμα τρομοκρατίας από τη διοίκηση της τράπεζας, για να μην απεργήσουν, είχαν καταγγείλει οι εργαζόμενοι που κινδύνευσε η ζωή τους, στο δικαστήριο (στη δίκη των στελεχών της τράπεζας).
Στο εσωτερικό του κτιρίου, οι πυροσβέστες εντόπισαν τον 36χρονο Επαμεινώνδα Τσάκαλη στις σκάλες μεταξύ α΄ και β΄ ορόφου, την 35χρονη Παρασκευή Ζούλια στο γραφείο της στον β΄ όροφο. Η 32χρονη Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η οποία ήταν έγκυος, εντοπίστηκε λίγα εκατοστά από την μπαλκονόπορτα, όπου προσπάθησε να φτάσει. Ο θάνατος και των τριών οφειλόταν σε ασφυξία από καπνό.

Η προβοκάτσια εκτυλίχθηκε πρώτα στην πλατεία Συντάγματος, όταν ομάδες «αγανακτισμένων» με αβανταδόρους ενωμοτίες φασιστοειδών, προσπάθησαν να παρασύρουν διαδηλωτές προς τα σκαλιά που οδηγούν στο προαύλιο της Βουλής την ώρα που από τον «άγνωστο στρατιώτη» περνούσαν τα μπλοκ του ΠΑΜΕ. Το συλλαλητήριο περιφρουρήθηκε, τα μπλοκ του ΠΑΜΕ πέρασαν μπροστά από τον «άγνωστο στρατιώτη» και λίγο μετά υλοποιήθηκε το σχέδιο της ψευτοεισβολής. Ο τότε πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., Γ. Καρατζαφέρης, συκοφάντησε αμέσως το ΚΚΕ μέσα στη Βουλή, ισχυριζόμενος ότι το Κόμμα κάλεσε τους συγκεντρωμένους να εισβάλουν στη Βουλή. Ακολούθησε ο εμπρησμός της «Marfin » από κουκουλοφόρους που εμφανίστηκαν στη Σταδίου. Μαρτυρίες εκείνων των ημερών έκαναν λόγο για καταδρομική επιχείρηση από άτομα εκπαιδευμένα στρατιωτικά για τέτοιους είδους επιχειρήσεις.

Κατηγορούμενοι όλοι κι όλοι ήταν δύο άνθρωποι. Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, υπήρξε μία ομάδα περίπου 12 νεαρών ατόμων με ξύλα, ρόπαλα, βαριοπούλες και καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Η ομάδα χωρίστηκε σε δύο υποομάδες. Μία κατευθύνθηκε προς το βιβλιοπωλείο «Ιανός» και η άλλη στο υποκατάστημα της Marfin.

Το κατηγορητήριο “αναγνώριζε” ως δύο υπευθύνους του εμπρησμού τον Θ. Σίψα και τον Παύλο Αντρέεβ, στους οποίους αποδίδονταν κατά περίσταση τα αδικήματα της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως, της απόπειρας ανθρωποκτονίας, της έκρηξης, της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικής βόμβας και της απρόκλητης φθοράς ξένης περιουσίας. Και οι δύο απαλλάχθηκαν Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο στις 31 Οκτωβρίου 2016. Αρχικά, οι κατηγορούμενοι και άλλα πρόσωπα ενεπλάκησαν στην υπόθεση μέσω μίας ανώνυμης επιστολής… Στο δικαστήριο δεν υπήρξε κανένας μάρτυρας που να τους αναγνώρισε. Να σημειωθεί ότι ο εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή τους. Και οι δύο από την αρχή είχαν αρνηθεί κατηγορηματικά κάθε σχέση με τους εμπρησμούς. Ο Θ. Σίψας από την αρχή αμφισβητούσε τα στοιχεία της Αστυνομίας, ενώ ο Παύλος Ανδρεάδης επανέλαβε ότι δεν ήταν καν στην πορεία, δούλευε εκείνη τη μέρα. Στη δίκη των στελεχών της τράπεζας, ενοχους έκρινε το δικαστήριο τους τρεις από τους τέσσερις κατηγορούμενους για το θάνατο των τριών υπαλλήλων.

Το δικαστήριο έκρινε ένοχους τον διευθύνοντα σύμβουλο της Marfin Κωνσταντίνο Βασιλακόπουλο, τον υπεύθυνο ασφαλείας του κτιρίου Εμμανουήλ Βελονάκη και την διευθύντρια του καταστήματος Άννα Βακαλοπούλου, ενώ αθώωσε την υποδιευθύντρια του καταστήματος Αναστασία Κούκου. Οι πρώτοι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 22 ετών και η διευθύντρια του καταστήματος σε 5 έτη και ένα μήνα, για τις ανθρωποκτονίες από αμέλεια τριών υπαλλήλων και τις σωματικές βλάβες άλλων 21 υπαλλήλων. Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό στους τρεις καταδικασθέντες, ενώ έδωσε αναστέλλουσα δύναμη στην έφεση, θέτοντας όμως όρο για τους δύο πρώτους κατηγορούμενους την καταβολή, εντός 40 ημερών, χρηματικής εγγύησης 30.000 ευρώ. Έτσι όταν τελείωσε η διαδικασία, οι καταδικασθέντες αποχώρησαν για τα σπίτια τους μιας και η ποινή είχε ανασταλτικό αποτέλεσμα.

Η «ασυλία» και το τέλος των ψευδαισθήσεων...

Δεν ξέρουμε πόσο «μαύρη» ήταν η Πρωτομαγιά για κάποιους, όχι βέβαια πολλούς. Μάλλον κατάμαυρη. Δεν είναι δα και λίγο να ανακαλύπτεις ότι οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα βρίσκουν τον τρόπο ακόμα και σ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες να ακούγονται η φωνή και οι διεκδικήσεις τους κάτω από τις μάσκες, παίρνοντας όλα τα μέτρα προστασίας, παρά την προσπάθεια κυβέρνησης, εργοδοσίας και των επιτελείων τους να επιβάλουν «σιγή νεκροταφείου»... Δεν είναι λίγο να νιώθεις το μήνυμα που στέλνουν οι συγκεντρωμένοι με τις μάσκες, τα γάντια και την τήρηση των αποστάσεων να σου τρυπάει τα τύμπανα. Τους καταλαβαίνουμε... Γι' αυτό η αμηχανία, η επίθεση, οι αντιΚΚΕ κραυγές, οι χυδαίες αναφορές στη Σοβιετική Ενωση, οι εξυπνακισμοί με τη Βόρεια Κορέα και οι κατηγορίες σε βάρος του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, που συνοψίζονται περίπου στα εξής: «Το ΚΚΕ είναι στο απυρόβλητο επειδή δεν τήρησε την καραντίνα χωρίς να υπάρχουν κυρώσεις». «Το ΚΚΕ αρνήθηκε να σταματήσει την επαναστατική γυμναστική από την πρώτη κιόλας ημέρα της καραντίνας». «Τους νοιάζει ο κομματικός τους στρατός». «Εν τέλει, η συγκέντρωση αυτή δεν δείχνει κάτι άλλο από μία αντιδραστική αντίληψη και μία ψευδαίσθηση ότι το κόμμα είναι υπεράνω όλων, νόμων, συστάσεων, διατάξεων και απαγορεύσεων».

* * *

Πολλά από αυτά θα μπορούσαν άνετα να είναι αποσπάσματα από τη μήνυση του υπόδικου Λαγού, ή να αποτελούν «χαριτωμενιές» στα blogs του Φαήλου Κρανιδιώτη και του Π. Πολάκη. Αποτελούν πάντως μία πολύ καλή αφορμή για να δούμε καλύτερα τι κρύβεται πίσω απ' αυτήν την επίθεση. Γιατί αν κάποιοι βρίσκονται στο απυρόβλητο από κράτος και κυβέρνηση, είναι όλοι εκείνοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες που έθεσαν και θέτουν σε κίνδυνο χιλιάδες εργαζόμενους, στους οποίους δεν παρέχουν ούτε τα στοιχειώδη μέσα ασφάλειας από τον κορονοϊό, μόνο και μόνο για να περιορίσουν τη χασούρα και να διαφυλάξουν τα κέρδη τους. Σε εκατοντάδες χώρους δουλειάς χρειάστηκαν οι δυναμικές παρεμβάσεις των σωματείων και των ίδιων των εργαζομένων για να εξασφαλιστούν ακόμα και τα στοιχειώδη, σε σούπερ μάρκετ, τηλεφωνικά κέντρα, βιομηχανίες κ.τ.λ. Στο απυρόβλητο είναι όλοι αυτοί που έκαναν πάνω από 140.000 απολύσεις στις αρχές του Μάρτη και χιλιάδες ακόμα στη συνέχεια με τη μορφή της «λήξης των συμβάσεων», για τις οποίες δεν υπήρχε καμιά προστασία από την κυβέρνηση, που άναψε το «πράσινο φως». Ασυλία από το κράτος έχουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες που αξιοποιούν τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου για να επεκτείνουν την «ευελιξία», να εντείνουν την εκμετάλλευση, να φορτώσουν την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων. Στο απυρόβλητο ζητάνε να μείνουν το κράτος και η κυβέρνηση, που δεν παίρνουν μέτρα προστασίας για τους υγειονομικούς και συνεχίζουν την ίδια πολιτική στον τομέα της Υγείας, που αφήνει εκτεθειμένο το λαό στους κινδύνους της πανδημίας, την ώρα που όλοι συμφωνούν ότι ένα δεύτερο κύμα βρίσκεται ενόψει.

* * *

Μιλάνε με θράσος για «ψευδαισθήσεις». Καθόλου ψευδαίσθηση δεν είναι όμως το γεγονός ότι, αντί να ενισχυθεί το δημόσιο σύστημα Υγείας, αντί να επιταχθεί ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, η κυβέρνηση μοίραζε εκατομμύρια στους μεγαλοεπιχειρηματίες. Ούτε είναι ψευδαίσθηση η σύγχυση που προκαλούν κυβερνητικές αντιφάσεις στη διαχείριση της πανδημίας όχι με κριτήριο τις ανάγκες του λαού, αλλά τα συμφέροντα και τα κέρδη των επιχειρήσεων, τη λογική του «κόστους - οφέλους» όσον αφορά τις κρατικές δαπάνες. Καθόλου ψευδαίσθηση δεν είναι επίσης το γεγονός ότι τώρα που ανοίγουν σχολεία, γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές αγωνιούν και ανησυχούν, επειδή η κυβέρνηση δεν έχει πάρει υπόψη καμία από τις προτάσεις των σωματείων και των φορέων της Εκπαίδευσης. Για παράδειγμα, ανοίγει τα σχολεία, την ίδια στιγμή που έχει καταθέσει νομοσχέδιο για την αύξηση των παιδιών του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού στις αίθουσες!

* * *

Η φετινή Πρωτομαγιά σε συνθήκες πανδημίας, πράγματι, αποτελεί ένα «τέλος των ψευδαισθήσεων» για πολλούς. Κυρίως για όσους νόμιζαν ότι η πανδημία μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βάλουν το λαό να ξαναπληρώσει αδιαμαρτύρητα τα σπασμένα της οικονομικής κρίσης, που έτσι κι αλλιώς προμηνυόταν. Για όσους θεωρούσαν πως «σβηστά» θα περάσουν ό,τι πιο αντιλαϊκό και αντιδραστικό είχαν στα συρτάρια τους, για να προστατευθούν η καπιταλιστική οικονομία και οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Και που πίστεψαν ότι οι μάσκες θα μετατραπούν σε φίμωτρο και «γύψο» για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και για την πάλη του λαού ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Οι μάσκες πέφτουν και η παρακαταθήκη των αγωνιστικών παρεμβάσεων όλο αυτό το διάστημα, με αποκορύφωμα την Πρωτομαγιά, είναι μεγάλη. Θα το καταλάβουν ακόμα καλύτερα τις μέρες που έρχονται...

Οι «ειδικοί»...

Ζώντας ήδη στην «επόμενη μέρα», με τη νέα οικονομική κρίση να δείχνει τα δόντια της στους χιλιάδες που έμειναν χωρίς δουλειά, σε εργαζόμενους που δεν θα κάνουν φέτος ούτε ένα μεροκάματο και σ' εκείνους που ζουν στην «γκρίζα ζώνη» της υποαπασχόλησης και της μισο-ανεργίας, τα αστικά επιτελεία παρουσιάζουν ως «λύση» το να αναβαθμίσει η κυβέρνηση το ρόλο των «ειδικών» στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, όπως έκανε και με το επιστημονικό επιτελείο για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Κοροϊδεύουν το λαό ότι η ενεργότερη συμμετοχή των «ειδικών» στη «συνταγή» διαχείρισης της κρίσης είναι το κλειδί για να κατανεμηθούν «δικαιότερα» τα βάρη και ο ίδιος να πληρώσει λιγότερα. Η πραγματικότητα όμως τους διαψεύδει...
Ποιος δεν θυμάται τους «ειδικούς» στην προηγούμενη καπιταλιστική κρίση, που τη μια δικαιολογούσαν τα μνημόνια με τους διάφορους «επιταχυντές» και «πολλαπλασιαστές» της οικονομίας, την άλλη παρουσίαζαν θεωρίες για τη «χρυσή ισορροπία περικοπών και φόρων», την επομένη τεκμηρίωναν με ...επιστημονικά δεδομένα και μελέτες την «ανάγκη» να πετσοκοπούν οι συντάξεις;
Ετσι και σήμερα, μια απλή ματιά στα όσα προτείνουν οι «ειδικοί», δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας για τα σχέδια κυβέρνησης - κεφαλαίου να φορτώσουν στους εργαζόμενους τα σπασμένα και της νέας κρίσης.
Οικονομολόγοι, καθηγητές πανεπιστημίων, τεχνοκράτες πολυεθνικών επιχειρήσεων και στελέχη «δεξαμενών σκέψης» αρθρογραφούν για την ανάγκη να ανασταλεί και η ελάχιστη προστασία από τις απολύσεις, που έτσι κι αλλιώς έχει περιορισμένο και βραχύβιο χαρακτήρα, ώστε «οι επιχειρήσεις να αφεθούν ελεύθερες να χειριστούν τα εργασιακά θέματα με τον τρόπο που διοίκηση και εργαζόμενοι σ' αυτές κρίνουν προσφορότερο».
Προτείνουν επίσης «να επανεξεταστεί το σύνολο της φορολογικής νομοθεσίας (...) μειώνοντας τους συντελεστές φορολογίας» για τις επιχειρήσεις και ισχυρίζονται ότι «η πανδημία μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη για άρση των στρεβλώσεων στην οικονομία», ώστε να υπάρξει πιο γρήγορη ανάκαμψη.
Ολα αυτά έρχονται να κουμπώσουν με τις προτάσεις του ΣΕΒ και άλλων εργοδοτικών ενώσεων, που ζητάνε «στοχευμένες πολιτικές» και «μεταρρυθμίσεις» για ένα νέο «παραγωγικό μοντέλο», όπου η κρίση μπορεί να παίξει ρόλο καταλύτη.
Τι έχουν να περιμένουν απ' όλους αυτούς οι εργαζόμενοι και ο λαός; Τίποτα απολύτως! Πάνω στην πλάτη του ετοιμάζουν έναν νέο γύρο αντεργατικών μέτρων και «μεταρρυθμίσεων» για την «τόνωση της επιχειρηματικότητας», που σημαίνει ακόμα χειρότεροι όροι δουλειάς και ζωής για την πλειοψηφία του λαού.
Οι ΠΝΠ της κυβέρνησης εν μέσω πανδημίας, το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο, οι διάφορες «αναπτυξιακές τράπεζες», το νομοσχέδιο για την αναμόρφωση της Εκπαίδευσης, τα σχέδια για «μεταρρύθμιση» και «ψηφιοποίηση» του κράτους, ώστε να γίνει πιο ευέλικτο για τις επιχειρήσεις, είναι μπούσουλας για πιο επιθετική συνέχεια.
Αλλά και το «αφήγημα» για μεγαλύτερη παρέμβαση του κράτους στη συγκράτηση των εισοδημάτων και της ανεργίας, με περισσότερα μέτρα επεκτατικής πολιτικής, δεν είναι καινούργιο. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια και η προσωρινή αναστολή των δημοσιονομικών περιορισμών, που η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι διαφημίζουν ως «σωτηρία», θα αξιοποιηθούν για γενναίες επιδοτήσεις και δάνεια στους επιχειρηματικούς ομίλους, τα οποία θα πληρώσει ξανά ο λαός.
Φιλολαϊκή συνταγή διαχείρισης της κρίσης δεν μπορεί να υπάρξει, όπως δεν υπάρχει και καπιταλιστική ανάπτυξη προς όφελος του λαού. Τα συμφέροντα των εργαζομένων και των επιχειρηματικών ομίλων δεν συναντιούνται πουθενά, όσοι «ειδικοί» κι αν επιστρατευτούν για να συγκαλύψουν και να νομιμοποιήσουν την άγρια ταξική πολιτική, που σε όλες τις εκδοχές της έχει για θύμα το λαό.
Μόνο με την οργάνωση, τη συμμαχία και την πάλη τους μπορούν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να σπάσουν αυτόν τον φαύλο κύκλο. Με το ΚΚΕ στο πλευρό τους, έχουν την πείρα, μπορούν να αποκτήσουν και τη δύναμη να το κάνουν!

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος...

Πείρα από τη δράση της ΚΟ Θεσσαλίας

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές!
Η περίοδος της πανδημίας αλλά και των περιοριστικών μέτρων είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να βγουν πλούσια συμπεράσματα από την προσαρμοσμένη δράση των κομμουνιστών μέσα σε ιδιαίτερες συνθήκες.
Βασικός στόχος του ΚΚΕ ήταν εξαρχής να σπάσει η σιωπή που - όπως αποδείχθηκε - προσπάθησαν να επιβάλουν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα. Ολη η δράση του Κόμματος, η δράση των κομμουνιστών στο κίνημα, είχε αυτόν το στόχο. Η εργατική - λαϊκή συνείδηση να μην παροπλιστεί. «Ο λαός μας να μείνει όρθιος».
Η δράση και της ΚΟ Θεσσαλίας, τα περασμένα χρόνια και το διάστημα πριν την περίοδο της πανδημίας, αποτέλεσε την παρακαταθήκη για την παρέμβαση που ξεδιπλώθηκε αυτό το διάστημα.
Η πλήρης απαξίωση του συστήματος Υγείας αναδείχθηκε με εκκωφαντικό τρόπο, όπως και η εγκληματική - αντιλαϊκή πολιτική διαχρονικά όλων των κυβερνήσεων.
Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι, από τη στιγμή που η εργατική δύναμη απαξιώνεται, φθηναίνει, με βάση τις κεντρικές στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ. Γι' αυτόν το λόγο τόσα χρόνια τώρα οι υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας κ.λπ. ακριβαίνουν, απαξιώνεται το δημόσιο σύστημα Υγείας, ξηλώνεται στην ουσία κάθε έννοια Πρωτοβάθμιας Φροντίδας.
Για να κρύψουν αυτά τα ζητήματα, οι βουλευτές της ΝΔ σε όλους τους νομούς της Θεσσαλίας ακολούθησαν επικοινωνιακά την κεντρική πολιτική γραμμή του κυβερνώντος κόμματος: Εκαναν μπαράζ παρεμβάσεων αναμασώντας συνεχώς τα περί «ατομικής ευθύνης», προσπαθώντας έτσι να κρύψουν κάτω από το χαλί τις ευθύνες της κυβέρνησης για τις σοβαρές ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας.
Επιπλέον, η ΝΔ προσπάθησε να σηκώσει κουρνιαχτό για την επιτυχία των μέτρων, αξιοποιώντας τον - μέχρι πριν λίγο καιρό - μικρό αριθμό επιβεβαιωμένων κρουσμάτων σε όλους τους νομούς.
Για παράδειγμα, στο νομό της Καρδίτσας δεν υπήρχε κανένα κρούσμα. Ολα αυτά βέβαια μέχρι να τη διαψεύσουν τα ίδια τα γεγονότα, όπως για παράδειγμα τα επιβεβαιωμένα κρούσματα στους Ρομά της Ν. Σμύρνης στη Λάρισα, αλλά και το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα σε μετανάστη στην Καρδίτσα, που ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο πως το σχέδιο της κυβέρνησης, αντί να προχωρήσει στην ενίσχυση της ΠΦΥ και στη διενέργεια προληπτικών ελέγχων μαζικά στον πληθυσμό, ήταν να βάλει σε καραντίνα ολόκληρες περιοχές και να αναμασά το γνωστό «μένουμε σπίτι».
Η προπαγάνδα της ΝΔ περί ατομικής ευθύνης προσαρμόστηκε αναλόγως, καλλιέργησε την ενοχή στους ανθρώπους που νόσησαν, προσπαθώντας έτσι να διώξει από τη κυβέρνηση την ευθύνη για το γεγονός ότι δεν παίρνει τα κατάλληλα μέτρα μη διασποράς του ιού, με λίγα λόγια ότι φταίει όποιος κόλλησε κορονοϊό. Αυτή η επικίνδυνη λογική έριξε νερό στο μύλο διαφόρων εθνικιστικών και φασιστικών ομάδων να χύσουν το δηλητήριό τους, λέγοντας πως για τυχόν διασπορά του ιού θα ευθύνονται οι Ρομά, οι πρόσφυγες και μετανάστες.
Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν φυσικά οι εκπρόσωποι της ΝΔ στην Τοπική Διοίκηση, όπου μαζί με εκπροσώπους και άλλων κομμάτων προέταξαν και στήριξαν τη «φιλανθρωπία μεγαλοευεργετών» επιχειρηματιών, που έκαναν δωρεές υγειονομικού υλικού στα νοσοκομεία και στα ΚΥ, οι οποίες μάλιστα χαρακτηρίστηκαν από τον τοπικό Τύπο «παραδείγματα ανθρωπιάς»!
Βέβαια όλοι αυτοί μαζί σφυρίζουν αδιάφορα όταν οι εκλεγμένοι του ΚΚΕ σε δήμους και Περιφέρεια καταθέτουν τα αιτήματα των υγειονομικών που διεκδικούν άμεση ενίσχυση των νοσοκομείων και των ΚΥ σε προσωπικό, εξοπλισμό και μέτρα ατομικής προστασίας, καθώς και τη διενέργεια ελέγχων από τις υγειονομικές υπηρεσίες στους χώρους δουλειάς. Προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να κρύψουν τις προσωπικές τους ευθύνες, της κυβέρνησης αλλά και των κομμάτων τους.

Η δράση μας γέννησε καινούργιες δυνατότητες

Σε αυτές τις συνθήκες η ΚΟ Θεσσαλίας έκανε σοβαρή προσπάθεια να απευθυνθεί πλατιά στο λαό της περιοχής, παίρνοντας τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, αξιοποιώντας όλες τις μορφές αλλά και νέους τρόπους παρέμβασης, όπως τα πετυχημένα και καλοδουλεμένα σποτ, που απέσπασαν πολλά θετικά σχόλια.
Μέσα από όλη αυτήν την παρέμβαση, παρά τις δυσκολίες και τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, γεννιούνται μεγάλες δυνατότητες ώστε η πολιτική πρόταση του Κόμματος να αγκαλιαστεί από ευρύτερο κόσμο.
Κάτω από τη συνεχή παρέμβαση των Τομεακών Οργανώσεων, ο λαός της περιοχής μας εμπλούτισε την πείρα του για το πώς όλες οι κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ξανά ΝΔ) έβαλαν ταφόπλακα διαχρονικά όχι μόνο στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αλλά και στην προστασία της υγείας, με τις τεράστιες ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό και εξοπλισμό στα νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας της Θεσσαλίας.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα, που λέει ότι: Εν μέσω πανδημίας οι κλίνες ΜΕΘ που άνοιξαν για όλη τη Θεσσαλία μετριούνται στα δάχτυλα, οι προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες και μάλιστα είναι όλοι συμβασιούχοι, όπως στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, που είναι νοσοκομείο αναφοράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι επίσης το Νοσοκομείο Καρδίτσας, όπου προσλήφθηκαν μόλις 8 νοσηλευτές και κανένας γιατρός, ενώ στο νομό Μαγνησίας, περιοχή ιδιαίτερα επιβαρυμένη λόγω της καύσης σκουπιδιών, το σχέδιο της κυβέρνησης είναι να μετακινεί μαζικά γιατρούς από το ΚΥ Βόλου προς το νοσοκομείο για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις.
Μετακινήσεις γιατρών από ΚΥ σε νοσοκομεία γίνονται σε όλη τη Θεσσαλία, εντείνοντας τις τραγικές ελλείψεις και αφήνοντας εκτεθειμένο στην πανδημία μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που ανήκει στις ευπαθείς ομάδες. Εξίσου επικίνδυνη είναι η κατάσταση για τους χρονίως πάσχοντες (καρκινοπαθείς κ.ά.), οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα ζωής και θανάτου λόγω της αναστολής θεραπειών και άλλων απαραίτητων εξετάσεων, κάτι που φανερώνει για άλλη μια φορά τις τεράστιες ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας.

Δεν θα πληρώσει ξανά ο λαός!

Καθοριστικός παράγοντας για να μην επικρατήσει σιγή νεκροταφείου σε αυτές τις συνθήκες είναι η πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών μέσα από τους φορείς του κινήματος. Σταθμό αποτέλεσαν οι μέρες πανελλαδικής δράσης για την Υγεία, με τις πολύμορφες πρωτοβουλίες των Ενώσεων Νοσοκομειακών Ιατρών όλων των θεσσαλικών νομών μετά το κάλεσμα της ΟΕΝΓΕ, όπου συμμετείχαν δεκάδες εργατικά σωματεία, συλλόγους αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, γυναικών και νεολαίας.
Πραγματοποιήθηκαν σε όλα τα νοσοκομεία και σε πολλά ΚΥ μαζικές, πολύμορφες κινητοποιήσεις, παρά την προσπάθεια της αστυνομίας να μην επιτρέψει τη συμμετοχή κόσμου, με εκτεταμένους ελέγχους και πρόστιμα. Η κοινή δράση υγειονομικών, εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, γυναικών και νεολαίας έστειλε μήνυμα πως τα δικαιώματά μας δεν μπαίνουν σε καραντίνα, αναδείχθηκε η αναγκαιότητα συγκρότησης της Κοινωνικής Συμμαχίας.
Μέσα από όλη αυτήν την προσπάθεια συσπειρώθηκαν για πρώτη φορά σωματεία και άλλοι αγωνιστές, που δεν ανήκουν στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Ασφαλώς απουσίαζαν προκλητικά τα Εργατικά Κέντρα, όπου πλειοψηφούν οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, με μόνη εξαίρεση αυτό της Λάρισας, όπου πλειοψηφούν οι ταξικές δυνάμεις.
Μάλιστα, αρκετοί ήταν οι εργαζόμενοι που μας έλεγαν «ευτυχώς που υπάρχει το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ». Η παρέμβασή μας στο χώρο της Υγείας γέννησε καινούργιες δυνατότητες, ώστε σήμερα να μετράμε βήματα στη συσπείρωση νέων δυνάμεων, με τη συγκρότηση επιτροπών αγώνα σε συμβασιούχους καθαρίστριες, με μεγάλη αποδοχή ειδικά από τους ειδικευόμενους γιατρούς, η οποία αποτυπώθηκε και σε κείμενο υπογραφών που προβάλει τις πραγματικές ανάγκες για το δημόσιο σύστημα της Υγείας.
Ολη αυτή η δουλειά αποτελεί υποδομή για τη συνέχεια, ώστε οι δυνάμεις μας στο κίνημα να ηγηθούν στην πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος μπροστά στη νέα κρίση του καπιταλισμού και στο ενδεχόμενο δεύτερου κύματος της πανδημίας.
Ο ιός είναι ο καπιταλισμός, η υπεροχή του σοσιαλισμού με αφορμή και την πανδημία προβάλλει όσο ποτέ. Γι' αυτό εμείς οι κομμουνιστές δεν θα πάψουμε να παλεύουμε, καλώντας το λαό να μη σωπάσει, να απαντήσει αγωνιστικά στην προσπάθεια να βάλουν τα δικαιώματά του σε καραντίνα.

Νίκος ΤΕΓΟΣ
Μέλος του Γραφείου της ΕΠ Θεσσαλίας του ΚΚΕ

Ρε σεις, δε σας χαλάει να λέτε τα ίδια με Σώτη, Ψαριανό και Καθημερινή;

Σφυροδρέπανος

Κράτος εν κράτει το ΠΑΜΕ που καταπατά τους νόμους, σου λένε οι μεν.
Συνέχεια του κράτους το ΚΚΕ και οι παρελάσεις του, σου λένε οι δε.
Εξετάσεις προς το κράτος και τήρηση της νομιμότητας, λένε οι προχωρημένοι…
Πιονγκ Γιανγκ και Κιμ, θύμισε η διαδήλωση στο Σύνταγμα σου λένε οι μεν.
Βόρεια Κορέα και στρατιωτικοποίηση θύμισε η διαδήλωση στο Σύνταγμα σου λένε οι δε.
Τι φοβερός συντονισμός. Θυμίζει Πιονγκ Γιανγκ και ΛΔ Κορέας, θα έλεγε κανείς…
Λοιπόν, το βασικό πρόβλημα με εκείνο το κομμάτι από το αριστεροχώρι και την αναρχία που λένε για μιλιταρισμό και τα ρέστα, δεν είναι απλό, αλλά έχει πολλά στρώματα, μέχρι να φτάσουμε στον πυρήνα του.
Δεν είναι τόσο που θεωρούν πως η έφοδος στον ουρανό θα είναι γκάβλα και επανάσταση, τρέχοντας προς το ηλιοβασίλεμα και στα λιβάδια με ξέπλεκες κοτσίδες. Χωρίς πόνο, χωρίς κόπο, χωρίς θυσίες, αλλά ένα διονυσιακό πανηγύρι, ένας θρίαμβος της επιθυμίας που τώρα βράζει και μένει καταπιεσμένη κάτω από το καπάκι, μέχρι να το τινάξει στον τοίχο.
Δεν είναι μόνο η αντίληψη πως η πορεία είναι ένα χαρούμενο σκορποχώρι, χωρίς οργάνωση και περιφρούρηση, χωρίς καν σταθερή ώρα έναρξης, για να μη χαθεί το σασπένς και να μη γίνουμε οι “μπάτσοι του κινήματος”. Κι αν αρχίσει ποτέ η πορεία στην ώρα της, οι μισοί και παραπάνω θα αιφνιδιαστούν και δε θα έχουν φτάσει καν.
Δεν είναι μόνο που θεωρούν το σχέδιο και την οργάνωση τυφλή πειθαρχία, την πειθαρχία συνώνυμη με τον στρατό, και αυτόν ταυτόσημο του ολοκληρωτισμού. Ούτε πως την ελευθεριακή τους φύση δεν την προβληματίζει το ερώτημα πώς μπορεί να κερδηθεί ένας πόλεμος. σαν την πάλη των τάξεων, αν δεν έχεις φτιάξει δικό σου στρατό.
Δεν είναι ούτε καν η ακατανίκητη κλίση τους προς τον ετεροπροσδιορισμό για ό,τι κάνουν και λένε οι κομμουνιστές. Ότι κάποια μπλοκ τους μπήκαν στο Σύνταγμα πατώντας στα αυτοκόλλητα, για τα οποία χλεύαζαν τον… στρατό του ΠΑΜΕ. Ότι λειτουργούν ενίοτε σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ, με εξαρτημένα αντανακλαστικά. Ότι αν έβλεπαν τις ίδιες ακριβώς εικόνες στο εξωτερικό, μπορεί να τους έκαναν άκρως θετική εντύπωση, αφού θα έφευγαν οι παρωπίδες.
Το βασικό είναι το είδος της κριτικής που κάνουν, ως απόρροια των παραπάνω. Λένε πως αν σκάψεις λίγο πίσω από τη διαδήλωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα με τη συμμετρία και τις αποστάσεις, θα βρεις την ιδεολογία και τον μιλιταρισμό του αστικού κράτους. Στην πράξη, αν σκάψεις λίγο πίσω από τα λεγόμενά τους, θα βρεις τον πολιτικό λόγο της Σώτης, του Ψαριανού, του Μπογδάνου και της Καθημερινής. Αυτό κι αν είναι εσωτερίκευση της ιδεολογίας του αντιπάλου…
Αν έχεις στοιχειώδες πολιτικό κριτήριο, μπορείς να καταλάβεις πως όταν το σύστημα βάζει τους παπαγάλους του να κράξουν τη διαδήλωση στο Σύνταγμα, το κάνει γιατί ενοχλήθηκε και όχι γιατί την θεωρεί συνέχειά του. Ακόμα και ο Γουότσον θα το καταλάβαινε, αγαπητέ Σέρλοκ. Εσύ γιατί όχι;
Θα αρκούσε κάτι τόσο απλό, για να καταλάβουν τι κάνουν λάθος. Ή τέλος πάντων να βρουν κάτι άλλο αν θέλουν να κάνουν κριτική, χωρίς να δανείζονται λάθος επιχειρήματα, νομίζοντας μάλιστα ότι είναι δικά τους.
Όπως λάθος μπορεί να είναι και αυτό το κείμενο. Γιατί οι περισσότεροι από αυτόν τον χώρο κατάλαβαν αυτό που έπρεπε και χάρηκαν και το ένιωσαν δικό τους και το παραδέχτηκαν. Και είναι κρίμα να ασχολούμαστε με τους υπόλοιπους, επειδή κάνουν επικοινωνιακή φασαρία, για να δώσουν αυτοί τον τόνο.

«Το να μην είσαι κομμουνιστής είναι ανθρώπινο. Το να είσαι όμως αντικομμουνιστής είναι απάνθρωπο»

Από atexnos2019 atexnos2019

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Η εντυπωσιακή Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και των ταξικών συνδικάτων στην πλατεία Συντάγματος ανάγκασε τους αρουραίους του αντικομμουνισμού να βγουν ξανά απ’ τις τρύπες τους.

Από τα ναζιστικά αποβράσματα της Χρυσής Αυγής μέχρι τη «ναυαρχίδα» του αστικού Τύπου «Καθημερινή» και από τις φυλλάδες του ακροδεξιού περιθωρίου μέχρι βουλευτές της ΝΔ (Κ. Μπογδάνος, Σ. Σιμόπουλος, κλπ), ένα ετερόκλητο τσούρμο με κοινό παρανομαστή τον αντικομμουνισμό βγήκε να διαλαλήσει την βαθιά, ανίατη ιδεολογική του απέχθεια απέναντι σε ότι θυμίζει ταξική πάλη, εργατική τάξη και σοσιαλισμό.

Επιβεβαιώθηκε, για άλλη μια φορά, πως η δράση των κομμουνιστών, του οργανωμένου εργατικού-λαϊκού κινήματος, καταφέρνει και ενώνει φιλελεύθερους και πατενταρισμένους Ναζί, κεντρώους και ακροδεξιούς, «έγκριτους» αστούς σχολιαστές και χουντικές σκουπιδοφυλλάδες. Μπροστά στη θέα του σφυροδρέπανου παραμερίζεται κάθε διαφορά, διότι αυτό που προέχει είναι η υπεράσπιση των «ιερών και όσιων» της αστικής εξουσίας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο αντικομμουνισμός εμφανίζεται σε διάφορες εκδοχές:
— Υπάρχει, για παράδειγμα, ο ραφιναρισμένος αντικομμουνισμός της «Καθημερινής» και των μεγαλόσχημων αρθρογράφων της. Οι οποίοι βέβαια «μεγαλόσχημοι» (βλέπε Τ. Θεοδωρόπουλος), πάνω στον αντικομμουνιστικό τους οίστρο, αποδεικνύουν πως έχουν μαύρα μεσάνυχτα για την προέλευση του συνθήματος «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

(Ας ενημέρωσει κάποιος τον αρθρογράφο της «Καθημερινής» ότι το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» αποδόθηκε από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στον Φρ. Ένγκελς («Μπροσούρα Τζούνιους», 1915). Σε άλλες περιπτώσεις αποδίδεται στο θεωρητικό της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας Κ.Καουτσκι. Σε κάθε περίπτωση, το σύνθημα προϋπήρχε αρκετές δεκαετίες πριν το καπηλευτεί ο Καστοριάδης και η ομάδα του στο Παρίσι).
— Υπάρχει, επίσης, ο αντικομμουνισμός «με το κονσερβοκούτι», ο υστερικός αντικομμουνισμός των εγκληματιών Ναζί της Χρυσής Αυγής, του Λαγού, των «Βελόπουλων», των «Τζήμερων», των φασιστοφυλλάδων τύπου Μακελειό, Στόχος, κλπ.
— Υπάρχει ασφαλώς και ο αντικομμουνισμός των ηλιθίων, όπως του γνωστού παλαίμαχου ποδοσφαιριστή ή, παλαιότερα, της ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ που διαλαλούσε πως οι «κομμουνιστές» της είχαν σκοτώσει τον παππού.

Όλους αυτούς δεν τους πήρε ο πόνος για τα «μέτρα προστασίας», ούτε για το αν τηρήθηκε ή μη η νομιμότητα στην περίπτωση της Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης. Τους ενόχλησε ο συμβολισμός της εκδήλωσης. Ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι το ΠΑΜΕ, τηρώντας πλήρως όλα τα μέτρα προστασίας, κατάφερε να τιμήσει την Εργατική Πρωτομαγιά θυμίζοντας πως τα δικαιώματα των εργαζόμενων δεν πρόκειται να μπουν σε «καραντίνα».
Το πρόβλημα, λοιπόν, όλων όσων έσταξαν αντικομμουνιστική χολή με αφορμή την συγκέντρωση της 1η Μάη είναι το μίσος τους για τους εργατικούς-ταξικούς αγώνες. Το ότι παθαίνουν αναφυλαξία και βγάζουν «φλύκταινες» όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών, του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, των εργαζόμενων που αμφισβητούν το βάρβαρο σύστημα της εκμετάλλευσης.
Τίθεται, ωστόσο, ένα εύλογο ερώτημα: Αφού, όπως ισχυρίζονται, ο μαρξισμός-λενινισμός «έχει χρεοκοπήσει», αφού το ΚΚΕ είναι φορέας «ταριχευμένων ιδεών» που δεν έχουν μέλλον, αφού ο καπιταλισμός είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος, τότε γιατί σπαταλούν τόσο μελάνι, γιατί χύνουν τόσο δηλητήριο, απέναντι σε κάτι που είναι ξεπερασμένο και ακίνδυνο; Τι φοβούνται;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Πυροβολούν το παρελθόν και το παρόν, στοχεύοντας το μέλλον. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι την ιστορία τη γράφουν με την πάλη τους οι λαοί. Ξέρουν ότι ο τροχός της ιστορίας γυρίζει και πως το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που υπερασπίζονται – αυτό που γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, την εκμετάλλευση, το φασισμό, τους πολέμους – δεν έχει κανένα μέλλον.
Πέρασαν 172 χρόνια από τότε που οι Μαρξ και Ένγκελς κατήγγειλαν, μέσα από το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, την συστράτευση όλων των αντιδραστικών δυνάμεων σε ιερό πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό. Σήμερα, ο «ιερός πόλεμος» της αστικής τάξης συνεχίζεται με ακόμη μεγαλύτερη μανία. Μόνο που πλέον οι εργαζόμενοι, οι λαοί, έχουν μπόλικη πείρα ώστε να γνωρίζουν την απανθρωπιά, την σαπίλα και τη βαρβαρότητα που κρύβει μέσα του ο αντικομμουνισμός.
Ή, όπως το έθεσε μοναδικά ο Α. Αντωνόπουλος στο βιβλίο του «Οι επιβάτες του φεγγαριού»: «Το να μην είναι κανείς κομμουνιστής είναι ανθρώπινο. Το να είναι όμως κανείς αντικομμουνιστής είναι απάνθρωπο».

Με το συνήθη αντικομμουνισμό προσπάθησε να ξεφύγει ο κ. Κοντζαμάνης από τις ερωτήσεις του «Ριζοσπάστη»

Από iraklis3

Αντί να απαντήσει στα πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα που έθεσε ο Ριζοσπάστης, ο υφυπουργός Υγείας κ. Κοτζαμάνης, κατέφυγε στην αερολογία και στον αντικομμουνισμό.
Ενόψει των αυξημένων απαιτήσεων των νοσοκομείων στη νεα κατάσταση έτσι όπως θα διαμορφωθούν απο αύριο, η ερώτησεις ήταν:
Γιατί ενώ οι ελλείψεις στα νοσοκομεία ανέρχονται σε 30.000 η κυβέρνηση περιορίζεται στις 4.000 προσλήψεις που λέει ότι έκανε, γιατί δεν μονιμοποιεί τους χιλιάδες υγειονιομικούς, με ελαστικές σχέσεις εργασίας, γιατί δεν είναι τα παογευματινά ατρεία δωρεάν, γιατί δεν προχωρά σε έναν εθνικο σχεδιασμό όπου θα εντάξει τους ελεύθερους επαγγελματίες γιατρούς για να προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες στο λαό.
Σε αυτά τα ερωτήματα εν ολίγοις ο κ. Κοτζαμάνης κατέφυγε εν ολίγοις ότι αυτά παραπέμπουν σε καταδικασμένα συστήματα που σήμερα δεν υπάρχουν παρά μόνο σε τρεις τέσσερις χώρες.
Δε θα υπενθυμίσουμε στον κ. Κοτζαμάνη το διεθνώς αναγνωρισμένο επίπεδο υπηρεσιών Υγείας της Σοβιετικής Ενώσης. Θα του δείξουμε τη γειτονική (ανεπτυγμένη καπιταλιστικά) Ιταλία που ζήτησε βοήθεια από την Κούβα (μία από τις 3-4 «καταδικασμένες» χώρες). Η Κούβα που αντιμετωπίζει με μοναδικό τρόπο την επιδημία στη χώρα της και προσφέρει βοήθεια σε άλλες 23 χώρες για να αντιμετωπίσουν τον Covid-19.

Ε, αφού «άφρισαν» αυτοί, έτσι έπρεπε να γίνει!

Οτι με την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, κυριολεκτικά “άφρισαν”:

– ο Ψαριανός (τρία κόμματα σε 4 χρόνια),

– ο Σιμόπουλος (βουλευτής ΝΔ που ανήμερα του θανάτου του Μανώλη Γλέζου τον… κατάγγειλε ότι βρισκόταν στην “λάθος πλευρά της ιστορίας”),

– ο Μπογδάνος (βουλευτής και διπλωματούχος αναλυτικής φιλοσοφίας…),

– ο Πολάκης (βουλευτής και “βελουχιώτης”… των Μνημονίων)

– η Σώτη («”Καλοκαιριάτικο πρωινό στη Ζυρίχη. Κατεβήκαμε στη λίμνη και ταΐσαμε τις πάπιες. Στο παγκάκι της όχθης στρίψαμε ένα τσιγάρο: Κουρδικό χασίς”) Τριανταφύλλου,

– το αστείο ανθρωπάκι της εφημερίδας “Το ΠΟΝΤΙΚΙ” (που επέλεξε να αναμασήσει τις γνωστές… κατινιές για το Κατίν (έχουμε τοποθετηθεί εδώ: https://www.imerodromos.gr/semna-ke-filonazistika-vravio-p…/) πότε λέτε, ανήμερα της πτώσης του χιτλερισμού από τον Κόκκινο Στρατό),

– ο… Τσιάρτας (εδώ γελάνε)

– ο Τζήμερος (εδώ δεν χαλάμε ούτε σάλιο)

– τα κουκουλοφόρα τρολάκια, τα σεσημασμένα “στρατιωτάκια” και τα γλοιώδικα παπαγαλάκια του πολιτικο/μιντιακού νεοφιλελευθεριστάν

το επιβεβαιώνει πολλαπλώς:

Η Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, εκτός υποδειγματικά οργανωμένη, ήταν πολιτικά και κοινωνικά ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ.

 από το Facebook του Νίκου Μπογιόπουλου 

Το ΚΚΕ στον δρόμο οι άλλοι στον καναπέ τους

Από iraklis3

Ο Διευθυντής του flash.gr Γιώργος Καραμέρος γράφει για τον τρόπο που τίμησε την Εργατική Πρωτομαγιά το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. Πηγή: flash.gr.

Η πανδημία και η καραντίνα εδώ και 39 μέρες έχει αμβλύνει την πολιτική αντιπαράθεση, έχει βάλει την πολιτική σε δεύτερο πλάνο.

Παρότι η προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι πιο κρίσιμη και αναγκαία από ποτέ, η αντιπολίτευση πλην ελαχίστων μοιάζει μουδιασμένη. Αναστολές συμβάσεων, απολύσεις, καταχρηστική τηλεργασία, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων κρύβονται πίσω από τη μάσκα του κορονοϊού και τα γλυκά σποτάκια των τηλεοπτικών σταθμών.

Οι βουλευτές των περισσότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων μιλούν στα μέσα ενημέρωσης μέσα από τη θαλπωρή του Skype του zoom ή του Google meet “γράφοντας” τηλεοπτικό χρόνο προβολής. Όμως ο αγώνας είναι εκεί έξω. Στα μηχανάκια των delivery και των ταχυμεταφορών, στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων στα κουρασμένα πρόσωπα που έχουν οι ταμίες των σούπερ μάρκετ.

Λίγο πριν την έναρξη της σταδιακής άρσης των μέτρων της 4ης Μαΐου η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά φαινόταν χαμένη στη ραθυμία και τη μαλθακότητα που έχει επιφέρει η καραντίνα.

Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που εδώ και εβδομάδες με κεντρικό σύνθημα “και τα καλυμμένα στόματα έχουν φωνή” έχει πιάσει το πνεύμα των απόκληρων της κρίσης του κορονοϊού εκανε αυτό που ξέρει καλά από το ένδοξο και τιμημένο παρελθόν του.

Την παρανομία. Παρανομία υποδειγματική. Τηρώντας τις αποστάσεις με μάσκες, γάντια αλλά όχι αντισηπτικά σε βάρος της ιδεολογικής τους ταυτότητας τα μέλη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι άφησαν ξημερώματα το σπίτι τους.
Όχι για να κάνουν τζόκινγκ ή να πάνε στο ΑΤΜ ή το φαρμακείο αλλά για να στείλουν στα πέρατα του κόσμου το μήνυμα τιμής της ημέρας εργατικής Πρωτομαγιάς αλλά και του τρόπου που μπορεί κάποιος να διεκδικεί πλέον τον κοινωνικό χώρο και να δρα πολιτικά, σεβόμενος τους νέους υγειονομικούς κανόνες που φέρνει η πανδημία.
Αλίμονο σε αυτούς που κάθονται που τρώνε κάθε απόγευμα στις 18.00 τις περιοριστικές (για το υγειονομικό καλό μας) φάπες από τον Νίκο Χαρδαλιά, αλλά τους ενόχλησε η συντεταγμένη γιορτή των Ελλήνων κομμουνιστών.
Ίσως δεν πρόσεξαν ότι από τη Δευτέρα 4 Μαΐου ουσιαστικά απαγορεύεται η κυκλοφορία από τις 12 το βράδυ έως τις 6 το πρωί σύμφωνα με την αναφορά περί “αυστηρής σύστασης για περιορισμό της κυκλοφορίας ” στη σελίδα 21 του Pdf του σχεδίου της Κυβέρνησης.
Για να αντιληφθούμε σε τι μονοπάτι έχουμε μπει. Είναι εκείνοι που δεν πρόσεξαν στην πρώτη ΠΝΠ την κατά 50% μείωση μισθών ή νόμισαν ότι τα 800 ευρώ είναι για ένα μήνα και όχι για 45 μέρες. Για όποιον τα παίρνει βέβαια.
Για όλους αυτούς, για όλους εμάς, κάποιοι άφησαν το πρωί τον καναπέ τους και γέμισαν την πλατεία Συντάγματος, και τις κεντρικές πλατείες σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα με έναν τρόπο που θα μείνει στην ιστορία των εορτασμών της εργατικής Πρωτομαγιάς