Κυβέρνηση: Βία και χημικά απέναντι στους εργαζόμενους σε επισιτισμό-τουρισμό Από atexnos2019

atexnos2019 

Τη βία επιστράτευσε η κυβέρνηση απέναντι στους εργαζόμενους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Η αστυνομία απάντησε με ρίψη χημικών, πίσω από τα κατεβασμένα ρολά του υπουργείου, στο αίτημα των εργαζομένων να ανοίξει η πόρτα του υπουργείου και να συναντηθούν με τον υπουργό.
«Δεν θα κάνουμε πίσω» απαντούν οι εργαζόμενοι.
Την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η κινητοποίηση και η επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές, προσήλθε στο υπουργείο η γγ Άννα Στρατινάκη. Οι διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν έντονα για τις κλειστές πόρτες του υπουργείου και την επίθεση της αστυνομίας.
Την έντονη διαμαρτυρία του εξέφρασε και ο Χρήστος Κατσώτης μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής.

Μαζικό συλλαλητήριο στην Αθήνα

Να διασφαλιστεί το εισόδημα όλων όπως προβλέπεται από τις Συλλογικές Συμβάσεις, καμία μείωση, καμία αρνητική αλλαγή, όχι στην εκ περιτροπής εργασία, να επαναπροσληφθούν όλοι οι εποχικοί, να προστατευτούν όλοι οι άνεργοι του κλάδου, απαίτησαν εκατοντάδες εργαζόμενοι στον Τουρισμό και τον Επισιτισμό, στο μαζικό συλλαλητήριο που διοργάνωσε το Συνδικάτο Εργαζομένων Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων Αττικής μαζί με επιχειρησιακά σωματεία.
Εκατοντάδες εργαζόμενοι από ξενοδοχεία και από τον κλάδο του επισιτισμού πίσω από τα πανό των επιχειρησιακών του Σωματείων έστειλαν το μήνυμα: «Πληρώσαμε πολλά, δεν θα πληρώσουμε ξανά! Δε θα θυσιαστούμε για άλλη μια φορά για τα κέρδη της μεγαλοεργοδοσίας!». Στην κινητοποίηση συμμετείχαν μεταξύ άλλων τα Σωματεία εργαζομένων «Stanley», «Athens Marriott», «Grand Resort», «Royal Olympic», «Crown Plaza», «Select», εργαζόμενοι από το «Caravel», τη Σωματειακή επιτροπή από το «Electra Metropolis», εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», αυτοαπασχολούμενοι στην εστίαση, ο Σύλλογος Σπουδαστών Δημοσίων ΙΕΚ Αττικής κ.α.

Κάτω από την αποφασιστική στάση των διαδηλωτών, η ηγεσία του υπουργείου δέχθηκε να συναντηθεί με αντιπροσωπεία των Σωματείων. Μετά τη συνάντηση με τη γγ του υπουργείου Άννα Στρατινάκη, ο Νίκος Παπαγεωργίου, μέλος της διοίκησης της Ομοσπονδίας του κλάδου και της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ σημείωσε πως «μπροστά στη δική μας αποφασιστικότητα, κανένας τσαμπουκάς δεν περνάει. Ο υπουργός των ξενοδόχων θα μας δει θέλει δε θέλει» και κάλεσε σε επαγρύπνηση, ετοιμότητα και κλιμάκωση.
Αυτή την ώρα πραγματοποιείται σύσκεψη του Συνδικάτου με επιχειρησιακά σωματεία στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Αθήνας.
Στο Σύνταγμα παραβρέθηκε και ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.
Στη συγκέντρωση μίλησε ο Γιώργος Στεφανάκης, πρόεδρος του Συνδικάτου Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων Ν. Αττικής ο οποίος επισήμανε μεταξύ άλλων ότι «από τα 24 δισ. ευρώ που έχουν ανακοινώσει μέχρι σήμερα ως μέτρα στήριξης, εμείς οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό και ιδιαίτερα οι εποχικοί καλούμαστε να πάρουμε και να ζήσουμε με 10 ευρώ την ημέρα, τόσα είναι τα 500 και 400 ευρώ το μήνα. Όλα τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια θα τα δώσουν στους εργοδότες, στους πάμπλουτους μεγιστάνες». Τόνισε ότι «όσοι νομίζουν ότι θα συμβιβαστούμε με τη ζωή που μας ετοιμάζουν, είναι γελασμένοι. Για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από τη διεκδίκηση όλων όσα τους ανήκουν. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από τον αγώνα που θα στοχεύει στον πραγματικό ιό. Τον αγώνα για μια άλλη οικονομία, για μια άλλη κοινωνία που κουμάντο στη ζωή μας θα κάνουμε εμείς, που οι εργαζόμενοι θα απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν». 

Μετά την ομιλία ακολούθησαν χαιρετισμοί.
Ο Κώστας Ευθύμερος από τον Σύλλογο Σπουδαστών Δημοσίων ΙΕΚ (ΣΥΣΔΙΕΚ) σημείωσε ότι «στον αέρα είναι και χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι από τα Δημόσια ΙΕΚ όλης της χώρας που έκαναν ή προετοιμάζονται για την πρακτική τους άσκηση σε διάφορες επιχειρήσεις με μισθούς ψίχουλα».
«Εμείς οι εποχικοί εργαζόμενοι στον Τουρισμό πληττόμαστε περισσότερο από όλους τους άλλους κλάδους της οικονομίας. Όλα τα χρόνια μαζεύαμε λίγα χρήματα το καλοκαίρι για να ζήσουμε το χειμώνα με τρεις μήνες επίδομα ανεργίας των 400 ευρώ. Φέτος αυτά τα χρήματα δεν θέλουν να μας τα δώσουν, τα κέρδη τα παίρνουν αυτοί, τις ζημιές τις πληρώνουμε εμείς», επισήμανε ο Γιώργος Ρίγγας, πρόεδρος του Επιχειρησιακού Σωματείου στο ξενοδοχείο «Grand Resort Lagonisi». Πρόσθεσε ότι «η κινητοποίηση σε συνέχεια προηγούμενων κινητοποιήσεων και δράσεων μαζί με αυτές που θα ακολουθήσουν έχουν έναν βασικότατο σκοπό, να αντιληφθούν οι εργοδότες και οι κυβερνώντες ότι είμαστε άνθρωποι με αξίες, ανάγκες και αξιοπρέπεια» και υπογράμμισε ότι «τα μέτρα που έχουν παρουσιαστεί ως προσωρινά για την δήθεν στήριξη των εργαζομένων είναι πραγματικά γελοία και άκρως επικίνδυνα».

Από την αρχή της πανδημίας οι εργοδότες στο αεροδρόμιο της Αθήνας πήραν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να φορτώσουν τη χασούρα στους εργαζόμενους, σημείωσε η Αγάπη Καρούση, πρόεδρος του Επιχειρησιακού Σωματείου στο catering «Select». Αναφέρθηκε στις αναγκαστικές άδειες και την τρομοκρατία από τη «Σελέκτ Σέρβις Πάρτνερ», τις απολύσεις και αναγκαστικές άδειες στη «Newrest», χωρίς να έχει καταβληθεί ούτε το δώρο Πάσχα, στις εκατοντάδες απολύσεις στις εταιρείες επίγειας εξυπηρέτησης. «Και τώρα συνεχίζουν να μας έχουν στον “πάγο”, χωρίς να ξέρουμε πότε θα επιστρέψουμε στη δουλειά, ενώ ήδη στη “Newrest” η εργοδοσία έχει ανακοινώσει ότι θα προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις», σημείωσε, προσθέτοντας πως «έναν δρόμο λοιπόν έχουμε, να οργανώσουμε τον αγώνα μας με κριτήριο τις δικές μας ανάγκες, τη διασφάλιση του εισοδήματός μας στο ύψος των ΣΣΕ με ευθύνη του κράτους και της εργοδοσίας, αφού με βάση αυτό έχουμε σχεδιάσει τις υποχρεώσεις μας. Παλεύουμε ενάντια στις αντεργατικές ΠΝΠ που κάνουν ακόμα πιο ελαστική, πιο κακοπληρωμένη τη δουλειά μας. Δυναμώνουμε τα σωματεία μας σε αυτή την κατεύθυνση, συνεχίζουμε ακόμα πιο δυναμικά, αφού οι ανάγκες μας δεν χωράνε στη δίψα των επιχειρηματικών ομίλων για μεγαλύτερη κερδοφορία».
«Όλοι εμείς οι εργαζόμενοι στο υπουργείο Τουρισμού δεν μένουμε απαθείς, δεν μένουμε στο απυρόβλητο των εξελίξεων. Δεν ξεχνάμε τις διαθεσιμότητες – απολύσεις του 2013», επισήμανε η Δέσποινα Νικηφοράκη, από το ΔΣ του Συλλόγου Υπαλλήλων υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης. Πρόσθεσε ότι «η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων αφορά και δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Και βέβαια δεν μπορούμε να μην αναλογιστούμε ότι ενώ τα τελευταία χρόνια της μεγάλης τουριστικής ανάπτυξης ολοένα και λιγότεροι εργαζόμενοι μπορούν να κάνουμε διακοπές λόγω της μείωσης των μισθών μας».
Η Γιάννα Δημητροκάλη, πρόεδρος του Επιχειρησιακού Σωματείου στο ξενοδοχείο «Ζαφόλια», αναφέρθηκε στις 14 διαφορετικές συμβάσεις εργασίας μέσα σε ένα ξενοδοχείο, στην ανασφάλεια στη δουλειά, στην εντατικοποίηση, στο ότι ένας δουλεύει για τρεις, στις απολύσεις μόνιμου προσωπικού, στην εκμετάλλευση της μαθητείας και στα εργολαβικά συνεργεία. «Στην εργασιακή ζούγκλα πίσω από το τουριστικό “θαύμα” των προηγούμενων ετών, προστίθεται νέα επίθεση, μπροστά στην επανεκκίνηση του τουρισμού από τους εργοδότες και την κυβέρνηση, να επιβάλουν στους εργαζόμενους να δουλεύουμε όπως και όσο θέλουν» σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ανιστόρητος αντικομμουνισμός από τον Ανδρ. Ανδριανόπουλο

Από atexnos2019 atexnos2019

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, παλιός βουλευτής και  υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, σε μια επιφυλλίδα  του με τίτλο «Η τύχη των αγωνιστών» μέσα από μια σειρά διαστρεβλώσεις, αποσιωπήσεις και μισές αλήθειες επιχειρεί να αγιοποιήσει τον Κώστα Σπέρα, με άμεσο στόχο να πλήξει το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ. Παρουσιάζει τον Σπέρα ως έναν αναρχοσυνδικαλιστή αγωνιστή, απλό και ανιδιοτελή, που το ΚΚΕ τον δολοφόνησε το 1943 επειδή είχε ιδεολογικές διαφορές με αυτό, επειδή «αρνήθηκε την κομματική μονοκρατορία». Το γραπτό του Ανδριανόπουλου, με τις αποκρύψεις που κάνει, είναι πλήρως ανιστόρητο, υπηρετεί μόνο την αντι-ΚΚΕ εμπάθεια.
Ο Κώστας Σπέρας (1893-1943) είχε γεννηθεί στη Σέριφο, μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου απέκτησε και σημαντική για την εποχή μόρφωση, αποφοιτώντας από τη Λεόντειο, όπου πρωτογνωρίστηκε με τις αναρχοσυνδικαλιστικές απόψεις τις οποίες και υποστήριξε. Το 1916 εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και του λεγόμενου Εθνικού Διχασμού στην Ελλάδα, βρέθηκε ξανά στη Σέριφο όπου πήρε μέρος στην απεργία των μεταλλωρύχων, η οποία βάφτηκε στο αίμα, δίπλα στον ηρωισμό και την αυτοθυσία των εργατών, αρνητικό σημείο είναι ότι οι απεργοί ζήτησαν την προστασία των δυνάμεων της Αντάντ.
Από το 1910 είχε δραστηριοποιηθεί στο Εργατικό Κέντρο Αθηνών και το Σοσιαλιστικό Κέντρο του Νικολάου Γιαννιού,  το 1918 πήρε μέρος στο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Στο ΣΕΚΕ πήρε μέρος από την ίδρυσή του το 1918 έως τον Απρίλη 1920, οπότε επιτροπή που ασχολήθηκε με την «Υπόθεση Σπέρα» αποφάσισε τον αποκλεισμό του από το Κόμμα, για το λόγο «της δημοσιεύσεως εξυβριστικής εναντίον του Κόμματος επιστολής σε αντισοσιαλιστική εφημερίδα» («Ριζοσπάστης» 11/4/1920).
Αρχικά ο Σπέρας υποστήριζε ένα κράμα αναρχοσυνδικαλιστικών απόψεων που μείωναν την ανάγκη οργανωμένης πολιτικής δράσης της εργατικής τάξης. Σε αυτά τα πλαίσια ήταν αντίθετος στην οργανική σύνδεση ΣΕΚΕ και ΓΣΕΕ.  Η οργανική σύνδεση ούτως ή άλλως δεν ήταν σωστή, καθώς ένα εργατικό συνδικάτο που επιδιώκει να ενώσει το σύνολο των μελών της εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι τμήμα του Κόμματος της εργατικής τάξης που απαιτεί ανώτερο επίπεδο συνείδησης και είναι ανώτερη μορφή οργάνωσης. Ο Σπέρας όμως δεν εναντιώνονταν από αυτή τη σκοπιά, αλλά από σκοπιά που μείωνε – εξαφάνιζε το ρόλο του Κόμματος.
Παρά αυτές τις θέσεις του ο Σπέρας προσπάθησε να παίξει ένα πιο σύνθετο παιχνίδι αξιοποιώντας αντιφάσεις και καθυστερήσεις του νεαρού ΣΕΚΕ. Έτσι μαζί με τον Φανουράκη και άλλους την άνοιξη του 1921 δημιούργησε οργάνωση και ομώνυμη εφημερίδα με τίτλο «Νέα Ζωή», μέσα από την οποία αυτοπαρουσιαζόταν ως ακραιφνής υπερασπιστής «των 21 όρων της ΚΔ» που είχαν αποφασιστεί στο Δεύτερο Συνέδριο της ΚΔ το 1920 και αφορούσαν τη σφυρηλάτηση των επαναστατικών χαρακτηριστικών των ΚΚ. Αυτούς τους όρους το ΣΕΚΕ τους είχε μεν δημοσιεύσει, αλλά  τους υιοθέτησε ανεπιφύλακτα μόλις το 1924, τότε μετονομάστηκε και σε ΚΚΕ (Ελληνικό Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς).
Το πιο πιθανό είναι πως οι διάφορες θέσεις που τυχοδιωκτικά υποστήριξε ο Σπέρας για να αποσπάσει εργάτες από το ΣΕΚΕ,  δεν τις πίστευε καν – το έκανε για λόγους διείσδυσης, προβοκαρίσματος.
Μέσα σε ένα χρόνο, το 1922, ο Σπέρας και η ομάδα του εγκατέλειψαν την κριτική στο ΣΕΚΕ με βάση τους 21 όρους και  δημιούργησαν το λεγόμενο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα. Στις εκλογές του 1924 υποστήριξε τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου.
Στις 16 Μάη 1925 ομάδα χαφιέδων και εργατοκάπηλων με επικεφαλής τον  Σπέρα και δύναμη κρούσης τη συντεχνία των αμαξηλατών (ιδιοκτητών αμαξών), με τη συνδρομή του Στρατού και της Αστυνομίας κατέλαβαν το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, πήραν τη σφραγίδα, το Αρχείο του και ο Στρατός ανέλαβε τη φρούρησή του. Ο αστικός Τύπος σε συγχορδία πρόβαλε την ενέργεια του Σπέρα ως κίνηση υπέρ των μη κομμουνιστών εργατών, των συντηρητικών. Στις 18 Μάη 1925, ο «Ριζοσπάστης» καταγγέλλει τον Σπέρα ως χαφιέ του Α’ Σώματος Στρατού, ως λαθρέμπορο καπνού, που δεν εκπροσωπούσε τίποτα καθώς το Σωματείο των Σιγαροποιών είχε παύσει να τον εκλέγει, επίσης αποκαλύπτει το ποιόν όσων πραξικοπηματικά αυτοανακηρύχθηκαν διοίκηση του ΕΚΑ, όπως του Στρουτζάκη, προέδρου των ιδιοκτητών αμαξηλατών. Την ενέργεια του Σπέρα κατήγγειλαν η εκλεγμένη διοίκηση του ΕΚΑ, εργατικά σωματεία και ομοσπονδίες (επισιτιστές, οικοδόμοι, σιδεράδες, ξυλουργοί – επιπλοποιοί, οι εργάτες του Πουλόπουλου κ.ά.). Παρά τις διαμαρτυρίες το ΕΚΑ συνέχιζε να φρουρείται από το Στρατό, με το πρόσχημα να μην οξυνθούν οι σχέσεις «συντηρητικών και κομμουνιστών εργατών». Την ίδια στιγμή, τον Ιούνη 1925, συνελήφθη η εκλεγμένη διοίκηση του ΕΚΑ, Βλέντζας, Βγενόπουλος και Τσατσάκος. Μετά από εβδομάδες το ΕΚΑ επανήλθε στα χέρια των εργατών, για λίγες μέρες καθώς ακολούθησε η δικτατορία του Πάγκαλου (Ιούνης 1925 – Αύγουστος 1926) που συνέλαβε ξανά τη διοίκηση του ΕΚΑ.
Στην περίοδο της παγκαλικής δικτατορίας στις 23 Φλεβάρη 1926 ο Σπέρας εμφανίζεται ως μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των κομμουνιστών στο Α’ Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών, όπου δικάζονταν επί εσχάτη προδοσία κατηγορούμενοι ως αυτονομιστές της Μακεδονίας. Στις εφημερίδες της εποχής υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα από την κατάθεσή του. Ανάμεσα στις αναλύσεις του για την ΚΔ  και τη συνεργασία της με τους Κομιτατζήδες κ.ά. υποστήριξε «…ότι κατά την γνώμην του οι κατηγορούμενοι ηθέλησαν να αυτονομήσουν την Μακεδονίαν και την Θράκην…».
Η δικτατορία προσπάθησε να έχει και ορισμένο φιλελεύθερο προφίλ, οργάνωσε δημοτικές εκλογές, εκλογές για  Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ.ά. Σε αυτά τα πλαίσια συνήλθε και το Γ΄ Συνέδριο της ΓΣΕΕ στις 28 Μάρτη 1926. Σε αυτό το συνέδριο πήραν μέρος εκπρόσωποι από σωματεία-σφραγίδες, ενώ η δικτατορία συνέλαβε και αρκετούς συνέδρους για να αλλοιώσει τους συσχετισμούς. Ο Αβραάμ Μπεναρόγια αναφέρει τον Σπέρα ως εκείνον που καταδείκνυε τους συλληφθέντες. «Ο άλλοτε ασυγκράτητος επαναστάτης Σπέρας επικεφαλής των αστυνομικών συλλαμβάνει τους οπαδούς του Κόμματος» («Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου», εκδόσεις Ολκός, 1975,  σελ. 180). Το Γ’ Συνέδριο πήρε απόφαση για την αποχώρηση της ΓΣΕΕ από την Προφιντέρν, που μέχρι τότε ήταν μέλος της. Αυτό το συνέδριο, που μόνο κομμουνιστικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, αποφάσισε τη διαγραφή του Σπέρα από τη ΓΣΕΕ για την απροκάλυπτα αντεργατική δράση του, ως εντελώς καμένο χαρτί.
«…Το Γʼ Πανελλαδικό Συνέδριο, λαβόν υπʼ όψιν την στάσιν την οποίαν ετήρησεν ο Κ. Σπέρας εις όλους τους αγώνας της εργατικής τάξεως, την δήλωσιν του ιδίου ότι έλαβεν εκ μέρους των αστών χρήματα διαα την δημιουργία αντεργατικού κόμματος και τας γενομένας επί του ζητήματος τούτου συζητήσεις αποφασίζει τον αποκλεισμό του Κ. Σπέρα εκ του Συνεδρίου και τον στιγματίζει ως εχθρό της εργατικής τάξεως. Ψηφίστηκε διʼ ανατάσεως των χειρών όλων…».
Για τη μέχρι τότε και την παραπέρα διαδρομή του ο κύριος Ανδριανόπουλος γράφει: «Η αντιπαράθεση κορυφώνεται στο συνέδριο της ΓΣΕΕ του 1926 που καταλήγει στη διαγραφή του. Το ΚΚΕ έκτοτε, παρά τους εργατικούς του αγώνες, τον θεωρεί εχθρό». Ποιοι ήταν οι «εργατικοί αγώνες» του Σπέρα μετά το 1926;
Μετά την πτώση της παγκαλικής δικτατορίας, η ομάδα που είχε οργανωθεί από τον Σπέρα, προκάλεσε νέα επέμβαση στο ΕΚΑ με αποτέλεσμα τη δολοφονία του επισιτιστή Δημήτρη  Πατλάκα, στις 19 Οκτώβρη 1926.
Παραπέρα, ο Σπέρας μαζί με τον Στρουτζάκη και άλλους οργανώνει κάποια «Επιτροπή Ανεργίας» η οποία δραστηριοποιείται ως απεργοσπαστικός μηχανισμός. Στις 9 Μάρτη 1927 η «Επιτροπή Ανεργίας» προσφέρεται στις αρχές για το σπάσιμο της απεργίας των αρτεργατών. «…ουδεμία δυσχέρεια θα προκύψη (…) έστω και αν η απεργία πραγματοποιηθή διότι η επιτροπή συνεννοηθήσα με τους ανέργους αρτεργάτας και γενικώς με τους εργάτας τροφίμων θα είνε σε θέσιν να ανταποκριθή από της πρώτης στιγμής εις τας ανάγκας του κοινού αρκεί να θελήση η Κυβέρνησις να επιτάξη τους κλιβάνους και τα λοιπά καταστήματα τροφίμων…» (εφημερίδα «Εμπρός», 10 Μάρτη 1927).
Η κυβέρνηση του Βενιζέλου, εφαρμόζοντας το Ιδιώνυμο, έβαλε στο στόχαστρο την ταξική συνομοσπονδία Ενωτική ΓΣΕΕ, οργάνωσε  δίκη και την έθεσε εκτός νόμου. Στις 19 Δεκέμβρη του 1929 ο Σπέρας ήταν  μάρτυρας κατηγορίας κατά  της  Ενωτικής ΓΣΕΕ.
Μετά το 1930 ο Σπέρας διορίστηκε υπάλληλος στους Σιδηροδρόμους και από το 1934 δραστηριοποιείται στο φασιστικό κόμμα (Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος)  του Γεώργιου Μερκούρη, το οποίο εξέδιδε την εφημερίδα «Εθνική Σημαία». Ο Σπέρας φιγουράρει  μεταξύ όσων παραβρέθηκαν στα εγκαίνια των γραφείων του Κόμματος Μερκούρη, ως εκπρόσωπος των εργατών. Ενώ επιδίδεται σε αντικομμουνιστική αρθρογραφία στην «Εθνική Σημαία», με τους γνωστούς ασφαλίτικους χαρακτηρισμούς για τους κομμουνιστές ως όργανα της Μόσχας και ως «πρόβατα» για τους εργάτες που αγωνίζονταν στο ταξικό κίνημα.
Το κόμμα του Μερκούρη διαλύθηκε από τη δικτατορία Μεταξά – είχαν και οι φασίστες τις διαφορές τους. Κάποια στιγμή ο Σπέρας συνελήφθη και εκτοπίστηκε, μόνο που δεν είχε να κάνει με πολιτικό αδίκημα. Οι περισσότερες αναφορές λένε ότι μαζί με την εργασία του στο σιδηρόδρομο ήταν και υπεύθυνος σε καφενείο- παράνομη χαρτοπαικτική λέσχη.
Στην περίοδο της Κατοχής συνδέθηκε με το περιβάλλον του Νικόλαου Καλύβα και άλλων δοσίλογων συνδικαλιστών. Ο Καλύβας έγινε διορισμένος κατοχικός πρόεδρος της ΓΣΕΕ και αργότερα υπουργός Εργασίας της κατοχικής κυβέρνησης.
Σχετικά με το τέλος του Σπέρα, ο Ανδριανόπουλος για να το κάνει ακόμα πιο δραματικό γράφει: «Το 1943 ο καπετάν Ορέστης του ΕΛΑΣ, τον κάλεσε σε συνάντηση στη Μάντρα. Φεύγοντας από το σπίτι του, χάθηκαν τα ίχνη του. Αποκεφαλίστηκε από τους εκτελεστές της ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκού Αγώνα) Είναι άγνωστο πού πετάχτηκε το πτώμα του… Κι όλα αυτά επειδή αρνήθηκε την κομματική μονοκρατορία. Ο “Ριζοσπάστης” υποδέχτηκε ως εξής την είδηση του θανάτου του: “Πιάσαμε επιτέλους το κάθαρμα τον Σπέρα…” (28-10-1943). Η τύχη των πραγματικών αριστερών αγωνιστών…».
Πράγματι, ο «Ριζοσπάστης» στις 25 και όχι στις 28 Οκτώβρη 1943 γράφει: «Το 34ο Σύνταγμα Αττικής κοντά σ’  άλλους έπιασε και το κάθαρμα Σπέρας σταλμένο για κατασκοπεία απ’ την ομάδα Λαζαρή του ΕΔΕΣ». Δηλαδή δίνει την ουσία της υπόθεσης. Προσθέτοντας ένα «επιτέλους», που δεν είχε γραφτεί, το κάνεις να φαίνεται ως ξεκαθάρισμα λογαριασμών που από το 1920 ξοφλήθηκαν το 1943. Επίσης να σημειώσουμε ότι η ΟΠΛΑ δεν υπήρχε καν τον Σεπτέμβρη 1943.
Τι είχε γίνει και ο Σπέρας έπεσε στα χέρια του ΕΛΑΣ; Τον Σεπτέμβρη 1943 μαζί  με τον αξιωματικό του Στρατού Αποστόλη Κοκμάδη κινήθηκε από την Αθήνα στη Μάνδρα. Ο  Κοκμάδης είχε σκοπό να καταταχτεί στον ΕΔΕΣ. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις του Γιώργη Μπουτσίνη, διοικητή του 34ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Αττικοβοιωτίας, οι Σπέρας και Κοκμάδης ενώ βρισκόντουσαν σε σπίτι στη γερμανοκρατούμενη Μάνδρα Αττικής έκαναν πολλές συζητήσεις ενάντια στο ΕΑΜ, πράγμα που κίνησε τις υποψίες καθώς ήταν άγνωστοι στο χωριό, κινήθηκε ο ΕΛΑΣ τους έπιασε και τους μετέφερε στα Δερβενοχώρια. Νωρίτερα ο ΕΛΑΣ είχε πιάσει διάφορους κατασκόπους. Ο Σπέρας αναγνωρίστηκε και όπως επιβάλλουν οι νόμοι του πολέμου εκτελέστηκε. Όχι βέβαια για τις απόψεις του του 1920, αλλά για τη δοσιλογική του δράση που έστελνε τους αγωνιστές στα εκτελεστικά αποσπάσματα των ναζί.
Ο συνταξιδιώτης του Σπέρα, Απόστολος Κοκμάδης, που επίσης αιχμαλωτίστηκε, όχι μόνο δεν εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ, αλλά μετά από ένα διάστημα κράτησής του, βλέποντας τον αγώνα, την αυτοθυσία, τις στερήσεις των μαχητών του ΕΛΑΣ προσχώρησε εθελοντικά στις γραμμές του. Αργότερα πολέμησε ως αξιωματικός στον ΔΣΕ και ακολούθησε το δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς.

Επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη εξωπλανήτη σαν τη Γη γύρω από το κοντινότερο άστρο στο ηλιακό μας σύστημα Από Μαρία

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γενεύης και άλλοι αστρονόμοι επιβεβαίωσαν την ύπαρξη ενός εξωπλανήτη (Proxima b) γύρω από το κοντινότερο στη Γη άστρο, τον Εγγύτατο του Κενταύρου (Proxima Centauri), που βρίσκεται σε απόσταση 4,2 ετών φωτός από τον Ήλιο.
Η επιβεβαίωση του εξωπλανήτη έγινε με το ελβετικό φασματογράφο ακριβείας Espresso, που είναι εγκατεστημένος στο Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή. Ο εξωπλανήτης έχει το μέγεθος περίπου της Γης, με μάζα μόνο 1,17 φορές μεγαλύτερη, και βρίσκεται στη φιλόξενη για ζωή ζώνη του άστρου του, γύρω από το οποίο ολοκληρώνει μια τροχιά κάθε 11,2 μέρες (η διάρκεια του έτους του).
Η αρχική ανακάλυψη του Proxima b είχε γίνει πριν τέσσερα χρόνια μέσω ενός παλαιότερου φασματογράφου (HARPS). Ο εν λόγω εξωπλανήτης θεωρείται μια από τις ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις που έχουν κάνει οι αστρονόμοι.
Ο Proxima b βρίσκεται περίπου 20 φορές πιο κοντά στο άστρο του από όσο απέχει η Γη από τον Ήλιο, όμως δέχεται περίπου παρόμοια ενέργεια, συνεπώς έχει επιφανειακές θερμοκρασίες που πιθανώς επιτρέπουν την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή, κάτι που -αν όντως συμβαίνει- αυξάνει τις πιθανότητες ανάπτυξης ζωής. Συνεπώς ο συγκεκριμένος κοντινός εξωπλανήτης αποτελεί ιδανικό υποψήφιο για αναζήτηση ιχνών ζωής.
Όμως, από την άλλη, το άστρο του Εγγύτατου είναι ένας ενεργός ερυθρός νάνος που «βομβαρδίζει» τον εξωπλανήτη του με ακτίνες-Χ. Ο Proxima b δέχεται περίπου 400 φορές μεγαλύτερη ακτινοβολία-Χ από ό,τι η Γη. Το ερώτημα για τους επιστήμονες είναι αν ο εξωπλανήτης διαθέτει ατμόσφαιρα που λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας απέναντι στις ακτίνες-Χ. Αν υπάρχει ατμόσφαιρα, το δεύτερο σημαντικό προς διερεύνηση ζήτημα είναι αν αυτή διαθέτει χημικά στοιχεία (π.χ. οξυγόνο) που ευνοούν την ανάπτυξη της ζωής, τουλάχιστον όπως την ξέρουμε στο δικό μας πλανήτη. Τα ισχυρότερα τηλεσκόπια του μέλλοντος θα επιχειρήσουν να δώσουν απαντήσεις.
Στο μεταξύ, οι αστρονόμοι, κάνοντας τις νέες μετρήσεις ακριβείας για τον Proxima b, οι οποίες επιβεβαίωσαν την ύπαρξη του, ανακάλυψαν ένα δεύτερο σήμα στα δεδομένα των παρατηρήσεων, που πιθανώς παραπέμπουν στην παρουσία ενός δεύτερου εξωπλανήτη, με μάζα πολύ μικρότερη της Γης.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ «PERSEVERANCE» ΤΗΣ NASA

Ενας «Σέρλοκ» ετοιμάζεται να αναζητήσει στοιχεία στον Αρη

Καλλιτεχνική απεικόνιση του ελικοπτέρου «Εφευρετικότητα» στην επιφάνεια του Αρη

Οι μέχρι τώρα αποστολές διαστημοσυσκευών στον Αρη έχουν δείξει ότι ήταν κάποτε ένα μέρος πολύ διαφορετικό από τον κρύο και ξηρό πλανήτη που είναι σήμερα. Πριν από δισεκατομμύρια χρόνια είχε αρκετό νερό στην επιφάνειά του και αυτό διήρκεσε αρκετά ώστε να κάνει πιθανή την εμφάνιση ζωής μικροβιακής μορφής. Το ρόβερ «Επιμονή» («Perseverance»), που θα εκτοξεύσει η NASA προς τον κόκκινο πλανήτη σε ενάμιση μήνα από τώρα, είναι σχεδιασμένο για να εξερευνήσει καλύτερα τη γεωλογία του Αρη και να αναζητήσει ίχνη αρχαίας ζωής. Στην άκρη του ρομποτικού βραχίονα που διαθέτει είναι τοποθετημένη η συσκευή SHERLOC (από τα αρχικά της ονομασίας της στα Αγγλικά). Πρόκειται κατά βάση για ένα φασματόμετρο ικανό να δώσει υψηλής ανάλυσης απεικονίσεις, το οποίο διαθέτει λέιζερ υπεριωδών ακτίνων για τη χαρτογράφηση των ορυκτών που περιέχονται στα πετρώματα και τον εντοπισμό τυχόν οργανικών ουσιών σε αυτά.
Το SHERLOC θα είναι το πρώτο τέτοιου είδους όργανο, που θα μεταφερθεί στην επιφάνεια του Αρη. Μαζί με τα άλλα επιστημονικά όργανα του ρόβερ «Επιμονή», θα δώσουν μια αναλυτικότερη από ποτέ εικόνα γι' αυτόν και το παρελθόν του. Τέτοια όργανα είναι η SuperCam, όργανο που περιλαμβάνει κάμερα και σύστημα χημικής και ορυκτολογικής ανάλυσης από απόσταση, ένα φασματόμετρο φθορισμού ακτίνων-Χ για τον προσδιορισμό των χημικών στοιχείων σε σημεία της επιφάνειας του Αρη, μια ομάδα αισθητήρων θερμοκρασίας, ταχύτητας και φοράς του ανέμου, πίεσης, σχετικής υγρασίας, σχήματος και μεγέθους των κόκκων σκόνης, καθώς και ένα ραντάρ, που επιτρέπει την αναγνώριση της γεωλογικής δομής του υπεδάφους σε βάθος μερικών εκατοστών. Φυσικά στο ψηλότερο σημείο του ρόβερ θα είναι η γνωστή και από τα προηγούμενα ρόβερ Mastcam-Z, μια εξελιγμένη κάμερα, με δυνατότητα πανοραμικής και στερεοσκοπικής λήψης και δυνατότητα υψηλού ζουμ. Είναι η κάμερα με την οποία τα ρόβερ της NASA φωτογραφίζουν τον εαυτό τους (πολλαπλές λήψεις που συντίθενται σε μια εικόνα), για λόγους εντυπωσιασμού του κοινού, αλλά και οπτικού ελέγχου της κατάστασης των συστημάτων τους από τους επιστήμονες στο κέντρο ελέγχου.

Δοκιμαστήριο νέων τεχνολογιών

2017 SPENCER LOWELL, INC

Στην εικόνα αυτή από το όργανο «Σέρλοκ» του ρόβερ «Επιμονή» φαίνεται με χρώματα η διαφορετική ορυκτολογική σύνθεση του πετρώματος του δείγματος

Η «Επιμονή» είναι ένα ρόβερ σε μέγεθος αυτοκινήτου, συνολικού βάρους 1.025 κιλών, βασισμένο στο σχέδιο του ρόβερ «Περιέργεια» («Curiosity»), αλλά πιο βαρύ κατά 126 κιλά. Χρησιμοποιεί ηλεκτρογεννήτρια ραδιοϊσοτόπων (πλουτώνιο-238), που του επιτρέπει να μην εξαρτάται από τον ήλιο ως πηγή Ενέργειας, ενώ με την παραγόμενη θερμότητα μπορεί να κρατά σε λειτουργική θερμοκρασία τα κρίσιμα συστήματά του κατά τη διάρκεια της κρύας μέρας και της ακόμη πιο κρύας νύχτας καθώς και όταν υπάρχουν μεγάλης διάρκειας ανεμοθύελλες. Ενα νέο σύστημα, που θα δοκιμαστεί για πρώτη φορά, είναι το MEDLI2, που συλλέγει μετρήσεις διάφορων αισθητήρων κατά τη διάρκεια εισόδου στην ατμόσφαιρα, καθόδου και προσεδάφισης, καθώς και ένας αυτόματος πιλότος για την αποφυγή επικίνδυνων σημείων προσεδάφισης. Αυτός θα επιλέξει αυτόματα το πιο καθαρό από βράχους σημείο στην προγραμματισμένη περιοχή προσεδάφισης.
Το ρόβερ «Επιμονή» θα φέρει και σύστημα επίδειξης μιας τεχνολογίας παραγωγής οξυγόνου από το διοξείδιο του άνθρακα, που κυριαρχεί στην αραιή ατμόσφαιρα του Αρη. Αν λειτουργήσει αποτελεσματικά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές, για την παραγωγή ικανής ποσότητας οξυγόνου ως οξειδωτικού για τα καύσιμα, που θα επιτρέψουν στους αστροναύτες να επιστρέψουν στη Γη.

Απεικόνιση της διαδικασίας καθόδου του ρόβερ «Επιμονή» με την τεχνική του «ουράνιου γερανού», κατά την οποία το ρόβερ κρέμεται με ιμάντες κάτω από την άκατο. Στη συνέχεια, η άκατος πυροδοτώντας τους πυραυλοκινητήρες ανάσχεσης λειτουργεί ως γερανός, κατεβάζοντας το φορτίο αργά στο έδαφος

Δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αποστολής θα είναι η λήψη δειγμάτων για μεταφορά στη Γη από μελλοντική αποστολή, ώστε να εξεταστούν διεξοδικά σε εργαστήρια και η πτήση για πρώτη φορά ενός μικρού ελικοπτέρου στον Αρη. Η λήψη των δειγμάτων θα γίνει με τη μορφή μικρών κυλίνδρων (πυρήνες) πετρωμάτων, που θα εξαχθούν και στη συνέχεια θα τοποθετηθούν από την «Επιμονή» μέσα σε μεταλλικούς σωλήνες και πολλοί απ' αυτούς με τη σειρά τους σε μεταλλικά δοχεία. Στη συνέχεια, τα δοχεία θα αφεθούν στο έδαφος, ώστε να περισυλλεγούν στο μέλλον από κάποιο άλλο αυτόματο ρόβερ ή από αστροναύτες και να σταλούν στη Γη.

«Εφευρετικότητα»

Το ελικοπτεράκι βάρους 1,8 κιλών θα μεταφερθεί στην «κοιλιά» του ρόβερ και μόλις το τελευταίο προσεδαφιστεί, θα το ακουμπήσει στο έδαφος και θα απομακρυνθεί. Τότε το μικρό ελικόπτερο, στο οποίο δόθηκε το όνομα «Εφευρετικότητα» («Ingenuity»), θα αναπτύξει τους δύο διπλωμένους έλικές του και θα αποπειραθεί να πετάξει περιστρέφοντάς τους κατ' αντίθετη φορά, με 2.400 στροφές το λεπτό. Σκοπός είναι να αποδειχθεί ότι είναι δυνατή αυτού του είδους η πτήση στην αραιή αρειανή ατμόσφαιρα (μόλις 1% της πυκνότητας της γήινης), χάρη στη χαμηλότερη βαρύτητα (ένα τρίτο της γήινης). Η «Εφευρετικότητα» διαθέτει φωτοβολταϊκά κύτταρα για την επαναφόρτισή της, σύστημα ασύρματων επικοινωνιών, για να επικοινωνεί με την «Επιμονή», ηλεκτρονικό υπολογιστή, αισθητήρες πλοήγησης και δύο κάμερες, μια έγχρωμη και μια ασπρόμαυρη. Οι πτήσεις που θα πραγματοποιήσει θα εκκινούν μετά από εντολή από το κέντρο ελέγχου στη Γη, η οποία θα έχει αναμεταδοθεί από το ρόβερ, αλλά από κει και πέρα θα είναι εντελώς αυτόνομες, λόγω του χρόνου, που χρειάζονται τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, για να ταξιδέψουν μεταξύ Γης και Αρη, κάνοντας αδύνατη την πτήση με απομακρυσμένο έλεγχο. Αν η «Εφευρετικότητα» μπορέσει να πετάξει και να λειτουργήσει καλά, τότε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές αποστολές ως ρομποτικός ανιχνευτής, επιθεωρώντας το έδαφος από τον αέρα, ή ακόμη και ως φορέας επιστημονικών οργάνων για την προσέγγιση δύσβατων ή απότομων σημείων του εδάφους, που δεν επιτρέπουν την έρευνα με το ρόβερ.

Το ρόβερ «Επιμονή», το ελικόπτερο «Εφευρετικότητα» διπλωμένο κάτω από την «κοιλιά» του ρόβερ (ανάμεσα στις μεσαίες ρόδες), η άκατος - γερανός και το κωνικό κάλυμμα όλων αυτών των εξαρτημάτων, συναρμολογημένα πριν τοποθετηθούν στον πύραυλο φορέα. Τα πλαστικά καλύμματα θα αφαιρεθούν από τις ρόδες πριν από την εκτόξευση, όπως επίσης και ορισμένα άλλα καλύμματα που φαίνονται στη φωτογραφία

Η αποστολή αναμένεται να εκτοξευτεί από το ακρωτήριο Κανάβεραλ στη Φλόριντα των ΗΠΑ, στο δεύτερο μισό του Ιούλη ή στο πρώτο μισό του Αυγούστου, με τη βοήθεια ενός πυραύλου «ULA Atlas 541». Θα φτάσει στον Αρη στις 18 Φλεβάρη του 2021 και θα προσεδαφιστεί στο δέλτα ενός αρχαίου ποταμού, που κατέληγε στη λίμνη, η οποία κάποτε γέμιζε το εσωτερικό του κρατήρα Τζεζέρο. Εκεί προβλέπεται να διεξάγει έρευνες επί ένα αρειανό έτος (δύο γήινα), αλλά κρίνοντας από τις προηγούμενες αποστολές αμερικανικών ρόβερ στον Αρη, ίσως η αποστολή του συνεχιστεί για αρκετά χρόνια μετά.

Στην άκρη του ρομποτικού βραχίονα του ρόβερ «Επιμονή» (σε κύκλο στην εικόνα), βρίσκεται το όργανο «Σέρλοκ» («Sherlock»), για τη λήψη δειγμάτων με τη μορφή κυλινδρικών πυρήνων πετρωμάτων, που θα ασφαλίζονται σε μεταλλικούς σωλήνες, αυτοί με τη σειρά τους σε δοχεία, τα οποία τελικά θα αφήνονται στην επιφάνεια για ανάκτηση και μεταφορά στη Γη για ανάλυση από επόμενη αποστολή

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: www.nasa.gov

“Δεν μπορώ να αναπνεύσω”

Μια λαοθάλασσα οργής ξεχύθηκε αυτές τις μέρες στους δρόμους της Μινεάπολης των ΗΠΑ μετά τη δολοφονία από την αστυνομία, το απόγευμα της Δευτέρας 25/5, του 46χρονου Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, που το βίντεο τον έχει καταγράψει τα τελευταία 9 λεπτά της ζωής του να παρακαλά τους αστυνομικούς να τον αφήσουν να αναπνεύσει… 

Οι εικόνες από την Μινεάπολη μοιάζουν σαν η συνέχεια των γεγονότων του 2014 που ξέσπασαν με σύνθημα «Hands up – don‘t shoot» («Χέρια ψηλά – Μην πυροβολείτε») μετά την δολοφονία του 18χρονου μαύρου στο Μιζούρι, ο οποίος λίγο πριν πέσει νεκρός από τα πυρά του λευκού αστυνομικού εκτελεστή του, έχοντας τα χέρια ψηλά φώναζε: «Είμαι άοπλος, μην πυροβολείτε».

 Οσο για τις εικόνες από την δολοφονία του Φλόιντ είναι “ριμέικ” της δολοφονίας στη Νέα Υόρκη προ εξαετίας του Ερικ Γκάρνερ, από στραγγαλισμό από έναν αστυνομικό. 

 Χιλιάδες Αμερικανοί στέκονται και πάλι απέναντι στις «κάνες» ενός συστήματος εξουσίας και δικαιοσύνης που μετρά δεκάδες περιπτώσεις άγριας και αναίτιας δολοφονίας μαύρων πολιτών με αντίστοιχη ατιμωρησία ή με δήθεν “τιμωρία” των οργάνων της τάξης που ευθύνονται για αυτές τις δολοφονίες.

Ηδη από μέσον σχεδόν της δεύτερης θητείας του πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ, που “θα άλλαζε τα πράγματα”, οι δημοσκοπήσεις ήταν αποκαλυπτικές: Το 53% των πολιτών απαντούσαν ότι οι φυλετικές σχέσεις επιδεινώθηκαν από τότε που στα ηνία του Λευκού Οίκου πέρασαν στα χέρια του Ομπάμα…

 Η εκλογή του Ομπάμα είχε πανηγυριστεί το 2008 ως επιστέγασμα του τέλους μιας εποχής. Αναπτύχθηκε η θεωρία πως ο ρατσισμός, αυτό το «ιδεολογικό υπόβαθρο» του ιμπεριαλισμού της αποικιοκρατίας, η  «θεωρητική δικαίωση» της υπερπόντιας ληστείας και φυσικά το συστατικό στοιχείο του σύγχρονου καπιταλισμού, που στηρίζεται στην (ανεξαρτήτως χρώματος) προλεταριοποίηση της «μαύρης» εργασίας και στο εργασιακό δουλεμπόριο εντός των συνόρων των αποικιοκρατών, εξέλειπε…

Αποδείχτηκε ότι δεν αρκεί ένας μαύρος Πρόεδρος για να μπει τέλος σε όλα αυτά. Γιατί πολύ απλά δεν άλλαξε τίποτα από τους υλικούς όρους που τα γεννούν. Ισα – ίσα: Επιδεινώθηκαν. Με δυο λόγια η Αμερική του Τραμπ είναι το κληροδότημα του Ομπάμα. 

Βέβαια, οι θιασώτες του «αμερικανικού (και του εν γένει καπιταλιστικού) ονείρου» όταν ακούν για «υλικούς όρους» που διαμορφώνουν το κοινωνικό εποικοδόμημα σουφρώνουν τη μυτούλα τους από απέχθεια για τον «δογματισμό» που εκπέμπει μια τέτοια προσέγγιση.

Απαντάμε: Δεν υπάρχει απανθρωπιά που να εκδηλώνεται ως κοινωνικό φαινόμενο η οποία να μην έχει τη βάση της στους υλικούς όρους που καθορίζουν τη λειτουργία της εκάστοτε κοινωνίας. Εδώ, λοιπόν, όταν μιλάμε για τον ρατσισμό στην αμερικανική κοινωνία – της πάντα παρούσας Κου Κλουξ Κλαν και των ποικιλοτρόπως προστατευμένων «μπάτσων» που δολοφονούν με τόση ευκολία μαύρους – δεν πρόκειται για φαινόμενο που ερμηνεύεται με βάση τα εξατομικευμένα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του ενός εκάστου εκ των «μπάτσων» ή των δικαστών. Πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο.

Αυτό το «κάτι πολύ περισσότερο» ήταν που προφανώς οδήγησε το αμερικανικό περιοδικό «The Nation», από τη πρώτη στιγμή της δολοφονίας του 18χρονου μαύρου στο Φέργκιουσον, να γράφει: «Κανένας από όσους  μιλήσαμε δεν πίστευε ότι ο αστυνομικός θα παραπεμφθεί. Κανένας δεν πίστεψε ότι το σύστημα που σκότωσε τον Michael Brown θα νοιαζόταν εκ των υστέρων για την αξία της ζωής του» (Κώστας Φουρίκος, www.toperiodiko.gr).

Το σύστημα «που σκότωσε τον Michael Brown» το 2014 και που παρείχε στο «The Nation» τη βεβαιότητα ότι δεν νοιάζεται για την αξία της ζωής των δολοφονημένων μαύρων, σύμφωνα με την έκθεση του «Pew Center», είναι αυτό:

• Στις ΗΠΑ υπάρχουν πάνω από 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένοι, το 50%  εκ των οποίων είναι μαύροι αν και το ποσοστό των μαύρων στο σύνολο του πληθυσμού δεν ξεπερνά το 13%.
• Ο ένας στους 99 ενηλίκους στις ΗΠΑ, είναι φυλακισμένος. Όσον αφορά τις διακρίσεις, η πιθανότητα εγκλεισμού στη φυλακή κάποιου που δεν είναι λευκός εκτοξεύεται: Ανάμεσα στους μαύρους ο ένας στους 15 είναι έγκλειστος και ανάμεσα στους ισπανόφωνους φυλακισμένος είναι ο ένας στους 36. Αν δηλαδή είσαι μαύρος ή ισπανόφωνος στις ΗΠΑ έχεις 6 φορές και 3 φορές, αντίστοιχα, περισσότερες πιθανότητες να βρεθείς στη φυλακή απ’ ό,τι αν ήσουν λευκός.
• Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό, μεταξύ 35 – 39 ετών φυλακισμένη είναι η μια στις 355 λευκές γυναίκες, αντίθετα στις μαύρες γυναίκες φυλακισμένη είναι η μία στις 100.
• Το 80% των εκτελέσεων της ποινής του θανάτου στις ΗΠΑ αφορά σε μαύρους.
• Οι μαύροι είναι 10 φορές πιθανότερο να φυλακιστούν για υποθέσεις ναρκωτικών, απ’ ό,τι οι λευκοί, παρότι οι δύο φυλετικές ομάδες συμμετέχουν ισόποσα σε σχετικά αδικήματα.
• Το 60% των μαύρων ζουν σε γκέτο και σε περιοχές που έχουν επιλεγεί για την απόρριψη απορριμμάτων.
• Σύμφωνα με τα στοιχεία για τη φτώχεια, το ποσοστό των μαύρων που ζουν σε συνθήκες κάτω του ορίου της φτώχειας είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό των λευκών.
• Το προσδόκιμο ζωής του μαύρου πληθυσμού στις ΗΠΑ υπολείπεται κατά 6 χρόνια του προσδόκιμου ζωής που αφορά στο λευκό πληθυσμό.
• Η αναλογία του εισοδήματος μιας μέσης οικογένειας λευκών στις ΗΠΑ προς μια μέση οικογένεια μαύρων είναι 2 προς 1.
• Ενώ το 20% των παιδιών στις ΗΠΑ (ένα στα πέντε παιδιά – ποσοστό που είναι το μεγαλύτερο στον ανεπτυγμένο κόσμο) ζει μέσα στη φτώχεια, το μεγαλύτερο μερίδιο παιδιών σε φτώχεια είναι μαύροι (37%) και ισπανόφωνοι (35%), έναντι 15% των λευκών παιδιών.
• Στον 21οαιώνα (State of working America 2000-01, «Economic Policy Institute») στο Νότο των ΗΠΑ, το 25% του πληθυσμού ζει κάτω από όριο της φτώχειας, ενώ ειδικά τα παιδιά και οι νέοι ζουν στην εξαθλίωση σε ποσοστά πάνω από 35%.
• Στον κόσμο της «δημοκρατίας», σύμφωνα με μελέτη των Πανεπιστημίων Κορνέλ και Ουάσιγκτον, εννιά στους δέκα μαύρους Αμερικανούς, δηλαδή το 91%, το οποίο φτάνει στην ηλικία των 75 ετών, έχει περάσει τουλάχιστον ένα χρόνο της ώριμης ηλικίας του σε συνθήκες φτώχειας.

Οσον αφορά τις συνθήκες σε περίοδο πανδημίας, τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά: Ενώ το ποσοστό των μαύρων στο σύνολο του πληθυσμού των ΗΠΑ κινείται στο 13%, στα θύματα λόγω του κορωνοιού το 60% και πλέον είναι Αφροαμερικανοί. Στα μέσα της πανδημίας είχε υπολογιστεί ότι στο Σικάγο οι Αφροαμερικανοί αποτελούν το 30% του πληθυσμού, αλλά τα θύματα στην μεγαλούπολη λόγω της πανδημίας ήταν Αφροαμερικανοί κατά 70%, στο Ιλινόι ο μαύρος πληθυσμός είναι το 14%, οι θάνατοι, όμως, Αφροαμερικανών ανέρχονταν στο 41% του συνόλου, στο Μιλγουόκι οι μαύροι αποτελούν το 26% του πληθυσμού, στα θύματα, όμως, ξεπερνούσαν το 80%.

 Δεν υπάρχει τίποτα πιο προφανές, λοιπόν: Στις ΗΠΑ υπάρχει ένα… μικρό προβληματάκι φυλετικών διακρίσεων. Αλλά οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ – και παντού – δεν είναι αυτοφυείς. Δεν προκύπτουν γενικώς και αορίστως. Δεν είναι ανεξάρτητες από το συνολικό οικονομικό και κοινωνικό κάδρο. Έχει σημασία αν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται είναι ευεπίφορο να τις καλλιεργήσει και τι το κάνει ευεπίφορο. 

Σε παλιότερο σημείωμα για το ίδιο θέμα είχαμε αναφερθεί στον τρόπο που τοποθετήθηκε στο ζήτημα της δολοφονίας του Μπράουν το 2014 ένας θρύλος του αμερικανικού μπάσκετ, το άγαλμα του οποίου δεσπόζει στο στάδιο των Λέικερς στο Λος Αντζελες, ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ. Είχε γράψει:

 «Και εφόσον δεν θέλουμε την αγριότητα του Ferguson να την καταπιεί η Ιστορία και να καταλήξει ένα ερέθισμα στο έντερο της, πρέπει δούμε την όλη κατάσταση όχι μόνο σαν άλλη μια πράξη στα πλαίσια του ρατσισμού του συστήματος, αλλά και ό,τι άλλο στην πραγματικότητα είναι: Ταξικός πόλεμος».

Υπάρχει τέτοιος «ταξικός πόλεμος» στις ΗΠΑ ή είναι αποκύημα της φαντασίας του Τζαμπάρ; Υπάρχει “ταξικός πόλεμος” όταν την ίδια στιγμή που την περίοδο της πανδημίας οι άνεργοι στις ΗΠΑ ανήλθαν στο αστρονομικό αριθμό των 40 εκατομμυρίων ανθρώπων, την ίδια στιγμή, την ίδια περίοδο, μέσα στην πανδημία, οι 600 δισεκατομμυριούχοι της Αμερικής έγιναν κατά 434 δισ. δολάρια πλουσιότεροι;;; Υπάρχει “ταξικός πόλεμος” όταν την περίοδο του λοκντάουν που χάθηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, την ίδιο αυτό διάστημα οι Μπέζος, Γκέιτς, Ζούκεμπεργκ, Μπάφετ και Ελισον αύξησαν τις περιουσίες τους κατά 76 δις; 

Οσα ακολουθούν είναι μερικές μόνο εκφάνσεις, προ πανδημίας, του «ταξικού πολέμου» για τον οποίο μιλούσε ο Τζαμπάρ και οι συνέπειες που έχει – ανεξαρτήτως χρώματος – στον αμερικανικό λαό:

• Μια οικογένεια στις ΗΠΑ, η οικογένεια Γουόλτον της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Walmatt κατέχει τόσο πλούτο όσον έχουν αθροιστικά… 100 εκατομμύρια φτωχοί Αμερικανοί.
• Κατά τον Στίγκλιτς, το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και κατά τον Κρούγκμαν από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού.
• Το 1% των πλουσίων μεταξύ του αμερικανικού πληθυσμού (περί τα 2,5 εκατομμύρια) έχουν τόσο εισόδημα όσο τα 100 φτωχότερα εκατομμύρια.
• Το 1% των πλούσιων Αμερικανών κατέχει πάνω από το 40% του πλούτου της χώρας.
• Το 1% κατέχει το 50% των μετοχών, των ομολόγων και των αμοιβαίων κεφαλαίων στη χώρα.
• Σύμφωνα με την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ο πλούτος που κατέχει το 20% των πλουσιότερων Αμερικανών φθάνει στο 93% του συνολικού πλούτου της χώρας. ‘Η αντίστροφα, το υπόλοιπο 80% του πληθυσμού κατέχει μόλις το 7% του πλούτου.
• Περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Περίπου 100 εκατομμύρια, δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού, αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.
• Υπάρχουν 50 εκατομμύρια Αμερικανοί που δεν έχουν ασφάλεια υγείας, 50 εκατομμύρια που σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.
• Σύμφωνα με το πρακτορείο «Ρόιτερ», μερικούς μήνες πριν τους «Δίδυμους Πύργους» ένα στα έξι παιδιά στις ΗΠΑ δεν είχε φαγητό.
• Ο μέσος όρος των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.
• Τα ετήσια έσοδα του Μπιλ Γκέιτς ισούνται με το άθροισμα των εισοδημάτων 1 εκατομμυρίου μέσων νοικοκυριών των ΗΠΑ.
• Τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, είδαν την «ψαλίδα» του «7 προς 1» που χώριζε τις αποδοχές τους από τους μισθούς των εργατών, να διευρύνεται στο «110 προς 1».
• Ενας μέσος εργαζόμενος στις ΗΠΑ πρέπει να εργαστεί επί ένα μήνα για να κερδίσει όσα ένας διευθύνων σύμβουλος σε μια ώρα.
• Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης των ΗΠΑ (πέρα από τη γενική εφαρμογή της μερικής απασχόλησης) ισοδυναμεί με μια αύξηση του χρόνου που εργάζεται κατά 21%, αλλά η αγοραστική της δύναμη βαίνει μειούμενη.
• Στις ΗΠΑ ο αριθμός των ανέργων και των υποαπασχολούμενων ανέρχεται στο 27%

Αυτός είναι ο ταξικός πόλεμος για τον οποίο μιλάει ο Τζαμπάρ. Και είναι μονομερής και αμείλικτος.                                                                              

Να, λοιπόν, γιατί επιμένουμε: Εκδήλωση αυτού του ταξικού πολέμου που μαίνεται και που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των ισχυρών, είναι ο ρατσισμός, η φυλετική διάκριση, ο «χρωματισμός» της φτώχειας και της αδικίας.

Να γιατί επιμένουμε: Πάνω σε αυτή τη «τη διάσπαση της κοινωνίας σε ασυμφιλίωτες εχθρικές τάξεις», όπως έγραφε ο Λένιν, είναι που η Αστυνομία, ο Στρατός, η Εθνοφρουρά και η Δικαιοσύνη επιβάλλουν την «τάξη» εκείνης της τάξης που κατέχει την εξουσία.

Να γιατί επιμένουμε: Είναι οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις που έχουν ακριβώς την ιδιότητα να αναζητούν στον αδύναμο τον πιο αδύναμο.

Να γιατί επιμένουμε: Οι «από πάνω» για να συντηρούν την κοινωνική και ταξική ανισότητα πάντα θα προσπαθούν να κρατούν τους «από κάτω» όχι μόνο καταπιεσμένους, αλλά και διασπασμένους λόγω χρώματος, φυλής, θρησκείας, αφού έτσι – μέσω της διάσπασης των «από κάτω» – συντηρείται και διαιωνίζεται η καταπιεστική κυριαρχία των «από πάνω».  

Να γιατί επιμένουμε: Στα κηρύγματα και τις νουθεσίες των «από πάνω» για “εθνική ενότητα”, ειδικά όταν έπονται των απροσχημάτιστων εγκλημάτων της τάξης τους, μια ενδιαφέρουσα απάντηση θα ήταν:

Δουλειά και αξιοπρέπεια, ελευθερία και φαγητό, εργασία και ελεύθερος χρόνος, στέγη και δικαιοσύνη, μόρφωση και έρωτας για την ομορφιά της ζωής.

Τι πιο ανθρώπινο όραμα, τι πιο «απλή» διεκδίκηση για την οποία θα άξιζε οι «από κάτω» να φτιάξουν τη δική τους κοινωνική συμμαχία, πέρα από φυλή, χρώμα ή θρησκεία,απειθαρχώντας στη συμμαχία των ανά τη Γη λευκών, μαύρων και κίτρινων ταξικών τους δολοφόνων, αδιαφορώντας για τις νουθεσίες τους;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Ο λαϊκός πατριωτισμός

alt.gr

«Πατριωτικό καθήκον». Τι μας θυμίζει άραγε…

Πόσες αμέτρητες φορές η εκάστοτε κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της αλλά και άλλες δυνάμεις το έχουν «ρίξει» σαν παραγάδι για να…ψαρέψουν τη στήριξη του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική;

Τα καλέσματα περί πατριωτισμού έχουν διαχρονικά κλιθεί σε όλες τις πτώσεις. Με πολύ συγκεκριμένο αποδέκτη και στόχο. Να βάλει πλάτη ο λαός σε μέτρα που είναι εις βάρος του, όπου μοναδικός ευνοούμενος είναι το μεγάλο κεφάλαιο.

Πόσες φορές έχει βαφτιστεί πατριωτισμός το να πληρώνει κανείς τους αβάσταχτους και άδικους φόρους, τον ΕΝΦΙΑ (βλ. ΣΥΡΙΖΑ 2015), τα διάφορα χαράτσια που ζητούν από το λαό, σα «σωστός πολίτης»;

Ενώ από την άλλη πλευρά, οι…«πατριώτες» εφοπλιστές, βιομήχανοι, μεγαλοξενοδόχοι και άλλα..φτωχαδάκια, ενώ θησαυρίζουν από τον ιδρώτα των εργαζόμενων, πληρώνουν μόλις το 5% των συνολικών φορολογικών εσόδων του κράτους. Βέβαια όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι «πατριώτες», μόλις σταματήσουν να έχουν τα κέρδη που θέλουν στην Ελλάδα, μαζεύουν τα μπογαλάκια τους και στήνουν σε άλλες χώρες μαγαζιά, αφήνοντας έτσι στον αέρα χιλιάδες οικογένειες. Κι αυτό με τις ευλογίες ή ακόμα και τις επιδοτήσεις των κυβερνήσεων και της ΕΕ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο «πατριωτικά» βλέπουν τα πράγματα όλοι αυτοί αποτελεί η περίπτωση των εφοπλιστών. Οι Έλληνες εφοπλιστές (σημειωτέον, 2οι στον κόσμο σε αξία στόλου) έχουν τη δυνατότητα να βάζουν ξένη σημαία στα πλοία τους και να τα ναυπηγούν οπουδήποτε αλλού. Έτσι, τους δίνεται η δυνατότητα να εκμεταλλεύονται μέχρι τελικής πτώσεως και με κανέναν έλεγχο την εργασία χιλιάδων ναυτεργατών. Άρα, μήπως η επιθυμία για μεγιστοποίηση των κερδών- και όχι οι αγώνες και οι απεργίες των ναυτεργατών για τα δικαιώματά τους, όπως λένε κάποιοι άλλοι «πατριώτες»- «διώχνουν» τους εφοπλιστές από τα ελληνικά λιμάνια; Τόσος «πατριωτισμός» πια, περισσεύει…

Πόσες φορές με πατριωτικές κορώνες έχουν διαχρονικά προσπαθήσει
να στοιχίσουν το λαό πίσω από τα δολοφονικά σχέδια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή; Ξεχάσαμε τη συμφωνία των Πρεσπών που σαν τον καλό μεσάζοντα του ΝΑΤΟ έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ και υλοποίησε η ΝΔ; Για να υλοποιηθούν τα σχέδια ΝΑΤΟποίησης της Β. Μακεδονίας, η Ελλάδα έγινε «ντίλερ» των προταγμάτων των αμερικανονατοϊκών.

Βαφτίστηκε πατριωτισμός η συμμετοχή σε πολέμους, στο ξαναμοίρασμα των αγορών και των πηγών ενέργειας. Ο στόχος της γεωστρατηγικής αναβάθμισης. Αλήθεια, μπορεί να είναι πατριωτική μια πολιτική επιλογή που δένει χειροπόδαρα τη χώρα μας σε επικίνδυνες εξελίξεις; Που μετατρέπει τη χώρα σε ορμητήριο θανάτου, που από εδώ οι δολοφονικές μηχανές του ΝΑΤΟ σκορπούν τη δυστυχία και τον ξεριζωμό σε χιλιάδες κατατρεγμένους; Που καθιστά τη χώρα στόχο σε ενδεχόμενο σύγκρουσης των ανταγωνιστριών δυνάμεων στην περιοχή;

Δε συνιστά πατριωτική στάση η στήριξη οργανισμών σαν το ΝΑΤΟ, που υπό την ομπρέλα του γκριζάρεται το Αιγαίο, που δίνει άλλοθι στις τουρκικές προκλήσεις αφού θεωρεί την Τουρκία
«σημαντικό σύμμαχο» στην περιοχή.

Ακόμα, γράφεται πως πατριωτισμός είναι να τηρούμε τις υποδείξεις των επιστημόνων, ώστε να μην επιβαρύνουμε κι άλλο αυτούς που μάχονται ενάντια στην πανδημία. Ας μη σταθούμε στο γεγονός ότι μιλάμε για ένα διαλυμένο και πλήρως υποβαθμισμένο σύστημα υγείας, λόγω των πολιτικών όλων των κυβερνήσεων.

Ας σταθούμε στο ότι αυτές οι «υποδείξεις των επιστημόνων» υποδεικνύουν τώρα γεμάτα αεροπλάνα, χωρίς κανένα μέτρο, ανοιχτά σχολεία χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο με ευθύνη (ή με ανευθυνότητα) του κράτους, χώρους δουλειάς που από πριν δεν τηρούνταν τα μέτρα, πόσο μάλλον τώρα που «η πανδημία κάπως ξεπερνιέται», όπως κάποιοι τραγικοί τύποι λένε.

Άρα ας σταματήσουν να πουλάνε τα κέρδη των λίγων με την ετικέτα του πατριωτισμού. Δε θα πάρουμε.

Δεν μπορούν να έχουν σχέση με το λαϊκό πατριωτισμό, οι κάθε λογής πατριδοκάπηλοι φασίστες, οι πολιτικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών, των κουκουλοφόρων, των συνεργατών των Γερμανών. Οι κάθε λογής ρατσιστές. Ο γνήσιος λαϊκός πατριωτισμός αντιμάχεται τον εθνικισμό. Όποιος αγαπάει πραγματικά την πατρίδα του, αγαπάει και δε βάζει στο στόχαστρο και τις πατρίδες των άλλων ανθρώπων. Τίποτα δεν έχουν να χωρίσουν άλλωστε οι λαοί.

Όσα μορφώματα κι αν φτιάξουν για να ρετουσάρουν το προφίλ τους, θα είναι για πάντα εγκληματίες γιατί είναι φασίστες. Ο λαός αλλά και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας θα πρέπει να τους γυρίσουν την πλάτη και να τους απομονώσουν. Εξάλλου, αποδεδειγμένη είναι η διασύνδεση με τους ανθρώπους του κεφαλαίου, αυτούς που καταδυναστεύουν το λαό. Είναι η μπράβοι τους, τα μαντρόσκυλά τους. Και η ιδεολογία τους είναι το πιο σάπιο και απάνθρωπο πράγμα που έχει γεννήσει αυτό το σύστημα.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η Χρυσή Αυγή υποστηρίζει τη θέση πως οι Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να στρέφονται ενάντια στο λαό και στους αγώνες του. Υποστηρίζει ακόμα τη συμμετοχή της Ελλάδας σε αποστολές εκτός συνόρων, σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Τι σχέση έχει αυτό με την αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας;

Εν κατακλείδι, τα παραμύθια σχετικά με τις θυσίες που πρέπει να κάνει ο λαός για «το καλό του τόπου» πρέπει να τελειώσουν. Ο λαός και οι δυνάστες του δε μοιράζονται την ίδια πατρίδα.

Δεν είμαστε «όλοι μαζί», γιατί για να κερδίσει ο ένας πρέπει να χάσει ο άλλος. Και δυστυχώς, μόνο τα τελευταία χρόνια να δούμε, είτε στην ανάπτυξη είτε στην κρίση, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ποιος χάνει και ποιος κερδίζει σε αυτή την ιστορία.

ΣΥΡΙΖΑ: ΑντιΚΚΕ ακροβασίες... ως συνήθως

«Σημεία και τέρατα» εφηύρε πάλι ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ για να επιτεθεί στο ΚΚΕ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρέπει να στηρίξεις πως είναι «αριστερή», «προοδευτική» η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που πλειοδοτεί αυτήν την περίοδο σε προτάσεις - μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, δίνοντας την καλύτερη πάσα στην αντεργατική πολιτική της ΝΔ, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταφύγεις σε μπούρδες και ακροβασίες.
Αξιοποιώντας μία - αγνώστου(;) προελεύσεως - διαρροή που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα», ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει κολλημένη τη βελόνα τις τελευταίες 24 ώρες στο «ο λόγος που το ΚΚΕ ψήφισε παρών στην επανεκλογή Στουρνάρα είναι ότι ο πατέρας του ήταν στο ΕΑΜ»! Ναι, καλά διαβάζετε... Ακολούθησε το μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ σχετικό δημοσίευμα στον διαδικτυακό βόθρο της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Σήμερα η σκυτάλη πέρασε σε κάποιες εφημερίδες, όπως η «Εφημερίδα των Συντακτών», που κάνει λόγο για «ακατανόητη στάση» του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ τοποθετήθηκε στην ψηφοφορία που έγινε στην Επιτροπή της Βουλής με «παρών», όπως κάνει όσον αφορά πρόσωπα που αναλαμβάνουν διοικητές με αυστηρά καθορισμένο ρόλο στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής, όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, διοικητές ΔΕΚΟ κ.ά. Το 2014 το ΚΚΕ είχε ψηφίσει κατά του διορισμού του Γ. Στουρνάρα, καθώς τότε μετακινήθηκε από τη θέση του υπουργού Οικονομικών της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στη θέση του διοικητή της ΤτΕ.
Αλλά αν το ΚΚΕ ψήφισε παρών το 2020 «για τον πατέρα του Στουρνάρα που ήταν στο ΕΑΜ» - όπως λένε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόδικοι χρυσαυγίτες - γιατί δεν έκανε το ίδιο το 2014; Δεν υπήρχε τότε ο πατέρας Στουρνάρας; Ψιλά γράμματα για τα σαΐνια του ΣΥΡΙΖΑ...
Η πρόκληση από μεριάς του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ακόμη μεγαλύτερη από τη στιγμή που τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο Γενικό Συμβούλιο της ΤτΕ δεν αντιτάχθηκαν ούτε «για την τιμή των όπλων» στην ανανέωση της θητείας του Γ. Στουρνάρα ως διοικητή της ΤτΕ. Βέβαια εδώ που τα λέμε δεν περίμενε κανείς το διορισμό του Γ. Στουρνάρα για να μιλήσει για «κωλοτούμπα» του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτήν τη... ρετσινιά την έχει κατακτήσει με το σπαθί του - και το μνημόνιό του κ.ά. - ο ΣΥΡΙΖΑ.
Στον ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν ότι με τέτοια ακροβατικά «επιχειρήματα» θα κρύψουν την πλάτη που βάζει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση της ΝΔ στις σημερινές συνθήκες κρίσης, όπως έχει πει ο Αλ. Τσίπρας. Επιτίθενται με φτήνιες στο ΚΚΕ γιατί έχουν εκτεθεί και στους πιο δύσπιστους ψηφοφόρους τους ως στυλοβάτες του συστήματος και της αντιλαϊκής πολιτικής.
Το ποιος στέκεται απέναντι σε αυτήν την πολιτική αποδεικνύεται κάθε μέρα εκεί που δίνεται η μάχη. Και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σταθερά απών. Αλλωστε αλλού έχει να δώσει τα διαπιστευτήριά του.

Παραμύθια «άνευ όρων»

Τα πανηγύρια για την πρόταση της Κομισιόν, σχετικά με το λεγόμενο «Ταμείο Ανάκαμψης», διαστρεβλώνουν προκλητικά την πραγματικότητα και επιχειρούν να αναβαθμίσουν στα μάτια του λαού την - σε έναν βαθμό - απαξιωμένη Ευρωπαϊκή Ενωση.
Το βασικό τους επιχείρημα ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «επιδοτήσεις, άρα λεφτά χωρίς μνημονιακούς όρους» είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Η πρόταση της Κομισιόν έχει «βαριά δεσμά» και όρους, αφού τα πακέτα για τους επιχειρηματικούς ομίλους πάνε «πακέτο» με προγράμματα «μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων» που θα καταθέτει κάθε χώρα και θα εγκρίνει η Κομισιόν. Οι επιχορηγήσεις και τα δάνεια θα εκταμιεύονται σε δόσεις «με την ολοκλήρωση κάποιων ορόσημων και στόχων που θα καθορίζονται από τις χώρες - μέλη στα σχέδιά τους».
«Μνημόνια» εις τη νιοστή δηλαδή, για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας, να «τρέξουν» παλιές και νέες «μεταρρυθμίσεις» για το κεφάλαιο, που ο λαός έχει πληρώσει και θα ξαναπληρώσει με ένταση της εκμετάλλευσης, εκτίναξη της «ευελιξίας», μαζική ανεργία, αλλά και ενεργειακή φτώχεια, υπονόμευση της υγείας και των άλλων αναγκών του, καταστροφή του περιβάλλοντος και ένταση των ανταγωνισμών.
Αυτά θα περιλαμβάνει το «σχέδιο σωστής αξιοποίησης» του πακέτου που διακηρύσσει η κυβέρνηση, για να μη «σκορπιστεί» ούτε σεντ πέρα και έξω από τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αλλά «για να μεταμορφώσουμε τη χώρα μας και να μετασχηματίσουμε το αναπτυξιακό μοντέλο» με βάση τις προτεραιότητές του. Προτεραιότητες στις οποίες αποδεδειγμένα δεν «χωράνε» εργατικά δικαιώματα και ανάγκες.
Τα παραπάνω εννοεί και ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ψελλίζει πως «βρέχει λεφτά» στην ΕΕ, αλλά η «αξιοποίησή» τους κινδυνεύει γιατί η κυβέρνηση πάει με σχέδιο «βλέποντας και κάνοντας», αντί να τρέξει να ενισχύσει τους επιχειρηματικούς ομίλους δίνοντάς τους «μπροστάντζα» χρήμα και παροχές.
Είναι «μέτρα που δείχνουν την αλληλεγγύη της ΕΕ», που «μπορεί καμιά φορά να αργεί, αλλά πάντα παίρνει μπρος», λένε με ένα στόμα και μια φωνή τα κυβερνητικά στελέχη, ενώ καλούν το λαό να «φανταστεί τι θα γινόταν αν δεν ήμασταν στην ΕΕ».
Δεν θέλει βέβαια και καμιά μεγάλη «φαντασία», αφού την «αλληλεγγύη» της ΕΕ την είδαν ξανά από την καλή και από την ανάποδη: Την περίοδο της προηγούμενης οικονομικής κρίσης, αλλά και πρόσφατα, όταν μετρούσαν δεκάδες χιλιάδες νεκρούς στα τσακισμένα από τη στρατηγική της ΕΕ συστήματα Υγείας, όταν έβλεπαν τον «πόλεμο» επιχειρηματικών ομίλων και κρατών για την πρόσβαση στο υγειονομικό υλικό.
Η πρόταση είναι «γενναίο βήμα», «άλμα προς ένα κοινό μέλλον», «προς την πραγματική σύγκλιση» και τη «μεγαλύτερη εμβάθυνση» της ΕΕ, λένε τα αστικά επιτελεία. Και όλα αυτά τα λένε τη στιγμή που η ψαλίδα ανάμεσα στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης μεγαλώνει και μάλιστα ανάμεσα σε κράτη του ηγετικού πυρήνα της, όπως π.χ. η Ιταλία και η Γερμανία. Την ώρα που όλα αυτά τα χρόνια έχει αποδειχτεί ότι τα περί σύγκλισης είναι παραμύθια της Χαλιμάς, έχει επαναβεβαιωθεί ότι ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη η ανισομετρία δυναμώνει και μαζί ο ανταγωνισμός, οι αντιθέσεις και οι κόντρες.
Στη νέα τους εκδοχή, τα παραμύθια αυτά επιστρατεύονται και για να κρύψουν πως το πακέτο συνδέεται με τα σχέδια για τη «νέα αρχιτεκτονική της ΕΕ», που σημαίνουν νέους αντιλαϊκούς μηχανισμούς για ακόμα αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αντιδραστικών κατευθύνσεων της ΕΕ, ακόμη βαρύτερη «δημοσιονομική πειθαρχία» και ακόμα στενότερο «κορσέ» στις εργατικές και λαϊκές ανάγκες.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα επιχειρήματα τα απευθύνουν σε έναν λαό που σε πρόσφατες έρευνες έχει εκφράσει την έλλειψη εμπιστοσύνης στην ΕΕ και τους θεσμούς της με μεγάλο ποσοστό.
Οσα κι αν πουν, όσο κι αν διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, η ιμπεριαλιστική Ενωση δεν «ξεπλένεται» με τίποτα. Η σύγκρουση μαζί της, η αποδέσμευση από αυτή, με το λαό στην εξουσία, είναι ο μόνος δρόμος που πραγματικά συμφέρει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.