«Είναι πολύ προφανές τι συνέβη με τον κορονοϊό»

Ο μεγαλύτερος εν ζωή διανοητής, Νόαμ Τσόμσκι, μιλάει για την πανδημία του κορονοϊού, κάνοντας λόγο για την «τελευταία μεγαλειώδη αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού», ενώ χαρακτηρίζει τον Ντόναλντ Τραμπ ως «τον μεγαλύτερο απατεώνα που υπήρξε ποτέ»!

Το στοίχημα στα καλύτερα του!

«Χείμαρρος» ο Νόαμ Τσόμσκι.

powered by Rubicon Project

• Κάνε like στην σελίδα του Gazzetta.gr/plus στο Facebook για να είσαι ενημερωμένος για ΟΛΑ!

Στα 91 του, ο μεγαλύτερος εν ζωή διανοητής έδωσε άλλη μία συνέντευξη για τον κορονοϊό -θυμίζουμε και την εξαιρετική στις αρχές Απριλίου, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ- κάνοντας λόγο για την «τελευταία μεγαλειώδη αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού», ενώ αναφέρεται και πάλι σε «κοινωνιοπαθητικούς παλιάτσους που διοικούν την κυβέρνηση» στην Ουάσιγκτον, εννοώντας, φυσικά, τον Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο, άλλωστε, χαρακτηρίζει ως «τον μεγαλύτερο απατεώνα που υπήρξε ποτέ»!
Ο κορυφαίος Αμερικανός γλωσσολόγος και πολιτικός αναλυτής, λοιπόν, λέει στο Euractiv για την πανδημία, τονίζοντας πως είναι πολύ προφανές τι συνέβη...

«Είναι άλλη μια κολοσσιαία αποτυχία της νεοφιλελεύθερης εκδοχής του καπιταλισμού. Μαζική αποτυχία. Εάν δεν μάθουμε αυτό το μάθημα, θα επαναληφθεί χειρότερα την επόμενη φορά.
Είναι πολύ προφανές τι συνέβη. Μετά την επιδημία SARS το 2003, οι επιστήμονες γνώριζαν πολύ καλά ότι υπήρχαν και άλλες πανδημίες που θα προέρχονταν, πιθανώς, από την οικογένεια των κορονοϊών. Θα μπορούσαμε να έχουμε προετοιμαστεί τότε. 
Και υπήρχαν δύο τρόποι, προκειμένου να γίνει αυτό. Εταιρείες φαρμάκων: Έχουν τους πόρους, είναι εξαιρετικά πλούσιες λόγω των δώρων που τους προσφέρουμε. Δεν θα το κάνουν. Παρατηρούν τα σήματα της αγοράς. Τα σήματα της αγοράς λένε ότι ''δεν υπάρχει κέρδος'', για να προετοιμαστείτε για την καταστροφή που έρχεται παρακάτω.
Και έπειτα έρχεται το νεοφιλελεύθερο σφυρί: Ότι οι κυβερνήσεις δεν επιτρέπεται να κάνουν τίποτα, ότι οι κυβερνήσεις είναι το πρόβλημα και όχι η λύση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια απόλυτη καταστροφή λόγω της συμμορίας που διαχειρίζεται την Ουάσιγκτον. Ξέρουν μόνο να κατηγορούν όλους στον κόσμο εκτός από τον εαυτό τους, και είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή. Οι ΗΠΑ είναι τώρα το επίκεντρο της κρίσης. Είναι η μόνη χώρα που είναι τόσο δυσλειτουργική, που δεν μπορεί καν να παρέχει δεδομένα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για θανάτους και λοιμώξεις.
Έτσι, τον Φεβρουάριο, η πανδημία μαίνεται ήδη. Όλοι το γνωρίζουν έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακριβώς στα μέσα Φεβρουαρίου, ο Τραμπ βγαίνει με τον νέο του προϋπολογισμό για τον επόμενο χρόνο. Αξίζει να τον κοιτάξετε προσεκτικά. Περαιτέρω περικοπές για το Κέντρο Ελέγχου Νόσων και άλλα τμήματα της κυβέρνησης που σχετίζονται με την υγεία, για να τα μειώσουν περαιτέρω εν μέσω μιας πανδημίας. Αύξηση της χρηματοδότησης για τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, περαιτέρω επιδοτήσεις για την καταστροφή της οργανωμένης ανθρώπινης ζωής στο άμεσο μέλλον. Και φυσικά, περαιτέρω χρηματοδότηση για τον στρατό, που είναι ξεχειλωμένος και εκτός ελέγχου, και περαιτέρω χρηματοδότηση για το διάσημο τείχος του.
Αυτό σου λέει κάτι για τη φύση των κοινωνιοπαθητικών παλιάτσων που διοικούν την κυβέρνηση και τη χώρα που υποφέρει από αυτήν.
Τώρα αναζητούν απεγνωσμένα να κατηγορήσουν κάποιον άλλο, να κατηγορήσουν την Κίνα, να κατηγορήσουν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Και αυτό που κάνουν είναι πραγματικά εγκληματικό. Αχρηστεύουν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας -τι σημαίνει αυτό; Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δρα σε όλο τον κόσμο, κυρίως σε φτωχότερες χώρες, για την υγεία των μητέρων, τους θανάτους από διάρροια και ούτω καθεξής. Λοιπόν, αυτό που λέτε είναι ''εντάξει, ας σκοτώσουμε πολλούς ανθρώπους στον Νότο, γιατί ίσως αυτό θα βελτιώσει τις προοπτικές εκλογής μου.
Ο Τραμπ, αφού προσπάθησε να ελαχιστοποιήσει την απειλή του κορονοϊού, πήρε στη συνέχεια τον ρόλο του διαχειριστή κρίσεων, ωστόσο χωρίς να αναγνωρίσει ότι είχε κάνει λάθος στην αρχική του απόκριση
Πρέπει να δώσουμε εύσημα στον Τραμπ. Είναι πιθανόν ο μεγαλύτερος απατεώνας που υπήρξε ποτέ. Κάνει τον PT Barnum να μοιάζει με ερασιτέχνη. Και είναι σε θέση να κρατά ψηλά στο ένα χέρι ένα πανό που λέει ''Σ' αγαπώ, είμαι ο σωτήρας σου, εμπιστεύσου με, δουλεύω για σένα μέρα και νύχτα» και με το άλλο χέρι σε μαχαιρώνει στην πλάτη. Έτσι αντιμετωπίζει την εκλογική του περιφέρεια, που τον λατρεύει, είναι μανιακοί, δεν έχει σημασία τι κάνει. Και βοήθησε σε αυτό ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο των μέσων ενημέρωσης, δηλαδή το Fox News, ο Rush Limbaugh, το τμήμα τύπου Breitbart των μέσων ενημέρωσης, το οποίο είναι το μόνο μέρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης που παρακολουθούν οι Ρεπουμπλικάνοι.
Παπαγαλίζουν ό,τι λέει, οπότε αν λέει σήμερα ''είναι απλώς γρίπη, ξεχάστε το'', θα πουν ''ναι, είναι γρίπη, ξεχάστε το''. Την επόμενη μέρα λέει ''είναι μια φοβερή πανδημία και εγώ ήμουν ο πρώτος που το παρατήρησα'', όλοι φωνάζουν από κοινού ''είναι ο μεγαλύτερος άνθρωπος στην ιστορία και η ανακάλυψή του είναι το πιο υπέροχο πράγμα που έγινε ποτέ''.
Και αυτό ισχύει διαρκώς και εν τω μεταξύ, ο ίδιος βλέπει το Fox News το πρωί και αποφασίζει τι πρέπει να πει σήμερα. Είναι ένα εκπληκτικό φαινόμενο: Οι Rupert Murdoch, Rush Limbaugh και ο κοινωνιοπαθητικός στον Λευκό Οίκο οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή».
Σοκαριστική η έλλειψη αλληλεγγύης στην Ε.Ε.
Ο Τσόμσκι επανέλαβε, εξάλλου, πως υπάρχει «έλλειψη αλληλεγγύης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση...
«Αυτό που συμβαίνει διεθνώς είναι πραγματικά πολύ σοκαριστικό όταν το κοιτάς.
Η Γερμανία τα πάει πολύ καλά στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είχε πολύ σημαντικές νοσοκομειακές δυνατότητες, περίσσεια διαγνωστικής ικανότητας παρόλο που με κάτι τέτοιο δεν τηρούν αυστηρά τους νεοφιλελεύθερους κανόνες.
Η Ιταλία έχει μια αρκετά σοβαρή επιδημία. Λαμβάνουν βοήθεια από τη Γερμανία; Λοιπόν, παίρνουν βοήθεια, ευτυχώς, από την ''υπερδύναμη'' πέρα από τον Ατλαντικό: Την Kούβα. Η Κούβα στέλνει γιατρούς, υλικά στέλνει η Κίνα, οπότε τουλάχιστον λαμβάνουν βοήθεια. Όχι από τις πλούσιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό είναι κάτι που αξίζει να σκεφτείς περισσότερο.
Στην πραγματικότητα, η μόνη χώρα που δείχνει πραγματικό διεθνισμό -και αυτό δεν είναι για πρώτη φορά- είναι η Κούβα. Αυτό πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε. Η Κούβα δέχεται επίθεση από τις ΗΠΑ εδώ και 60 χρόνια, οικονομικός στραγγαλισμός, μεγάλης κλίμακας τρομοκρατία, και από κάποιο θαύμα, επέζησαν και συνέχισαν να δείχνουν στον κόσμο τι είναι ο διεθνισμός.
Αλλά δεν μπορείτε να μιλήσετε για αυτό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να κατηγορήσετε την Κούβα επειδή έχει παραβιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, πράγμα που κάνει, στην πραγματικότητα, η Αμερική. Έχει τις χειρότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο ημισφαίριο. Αυτές οι παραβάσεις λαμβάνουν χώρα στη νοτιοανατολική Κούβα σε ένα μέρος που ονομάζεται Γκουαντάναμο, το οποίο έχουν οι ΗΠΑ, το πήραν από την Κούβα με την απειλή όπλων και αρνούνται να το γυρίσουν πίσω, αλλά αυτό δεν πρέπει το λέμε.
Ένα ευγενικό, υπάκουο άτομο υποτίθεται ότι πρέπει να λέει κάτι διαφορετικό. Υποτίθεται ότι πρέπει να κατηγορεί την Κίνα, να επικαλείται την ''κίτρινη απειλή''. Πηγαίνει πολύ βαθιά στην αμερικανική ιστορία, οι Κινέζοι έρχονται να μας καταστρέψουν, χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, μπορείτε να ξυπνήσετε αυτή την απειλή ανά πάσα στιγμή».

Ξεπουλάνε και το νερό! Θα τους αφήσεις;

 

Τα πράγματα είναι απλά: Αποφάσισαν, μεθοδεύουν και προωθούν ακόμα και το ξεπούλημα του νερού! Για την ακρίβεια, επιστρέφουν στην ολοκλήρωση του ιταμού σχεδίου που ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια όταν επί Σημίτη μετοχοποίησαν την ΕΥΔΑΠ και που πλέον το προωθούν από κοινού με την τρόικα και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις των μνημονίων.

Ως προς τις επιλογές τους και την τακτική που θα ακολουθήσουν, οι πρόσφατες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Στ.Πέτσα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνειών (δείτε τις δηλώσεις εδώ).

Φυσικά για μια ακόμα φορά, ένα ακόμα έγκλημα κατά του λαού και της δημόσιας περιουσίας θα επιχειρούν να το εμφανίσουν σαν «αξιοποίηση» κι άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια. Ταυτόχρονα θα βγάλουν από την ναφθαλίνη των νομικισμών και από όλα τα καταγώγια των δικολαβισμών ό,τι απόθεμα ψεύδους διαθέτουν για να παριστάνουν πως τηρούν την απόφαση 1906/2014 του ΣΤΕ με την οποία κρίθηκε αντισυνταγματική η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και του νερού ως βασικού αγαθού.

Στην πραγματικότητα, μέσα από τον παράλληλο δρόμο του ξεπουλήματος με την κωδική ονομασία «Συμπράξεις Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα» (ΣΔΙΤ), παραδίδουν στους ιδιώτες – όπως σύσσωμοι καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, ο Σύλλογος Μηχανικών της ΕΥΔΑΠ κτλ – το 80% των αποθεμάτων νερού της χώρας. Το διαπράττουν σχεδιάζοντας την παραχώρηση στα πολυεθνικά επιχειρηματικά όρνεα του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) της ΕΥΔΑΠ που εκτείνεται σε τέσσερις νομούς (Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας, Βοιωτίας και Αττικής) και περιλαμβάνει τα φράγματα του Μόρνου, του Ευήνου και το κανάλι με το οποίο το νερό έρχεται στην Αθήνα, την λίμνη Υλίκη, αντλιοστάσια κτλ.

Η πολιτική τους γυρίζει τον τόπο ένα αιώνα πίσω. Ηταν στα μέσα της δεκαετία του 1920 όταν το νερό παραδόθηκε στα αρπακτικά της αμερικανικής ΟΥΛΕΝ που παρέμεινε στη χώρα μέχρι και το 1974. Ηταν τότε που για χάρη της ΟΥΛΕΝ 

«η δαπάνη κάθε οικογένειας για την παροχή νερού ανερχόταν σε 1.500 δραχμές, έναντι των 150 δραχμών που ήταν ως τότε η ετήσια συνδρομή . Επιπρόσθετα για την τοποθέτηση υδρομετρητή οι υδρολήπτες επιβαρύνονταν με το ποσό των 600 – 700 δραχμών, ενώ απαγορευόταν κάθε επιδιόρθωση βλαβών του δικτύου από ιδιώτες υδραυλικούς. Πολλά δημοσιεύματα της εποχής εκείνης αναφέρονταν στους επαχθείς όρους της σύμβασης του ελληνικού Δημοσίου με την αμερικάνικη εταιρεία. (Είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος και ο υπότιτλος της στήλης της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ, όπου δημοσιεύονταν διαμαρτυρίες Αθηναίων για την καταλήστευσή τους από την ΟΥΛΕΝ: «Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ. ΕΞΕΓΕΡΣΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΥΛΕΝ». «Οι άθλοι της αρπακτικής εταιρείας. Πώς ληστεύεται ο ελληνικός λαός» (δείτε εδώ)..

Δίπλα στην πολιτική της εκποίησης των κυβερνώντων της ΝΔ, εξελίσσεται και μια ακόμα  παράσταση πολιτικής απατεωνιάς. Από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εν λόγω παριστάνουν να αντιμάχονται το ξεπούλημα, αν και υπήρξαν σημαιοφόροι της προώθησής του με όλους τους τρόπους! Είναι αυτοί, οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ, 

• που ξεπούλησαν τους αγώνες κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού εντάσσοντας και τις ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ στο πρόγραμμα “αξιοποίησης” του ταμείου εκποίησης (ΤΑΙΠΕΔ) του δημόσιου πλούτου για τα επόμενα 99 χρόνια, 
• που υπέγραψαν φαρδιά πλατιά το ΦΕΚ 1472/2016 με το οποίο προσδιόριζαν ακόμα και τα ποσοστά της πρώτης φάσης της εκποίησης (23% της ΕΥΑΘ και 11% της ΕΥΔΑΠ) έως και του 49% των εταιρειών ύδρευσης στη συνέχεια, 
• που στις νέες προσφυγές στο ΣΤΕ το 2018 κατά της δικής τους πια εκποίησης, παρίσταντο για λογαριασμό του τότε υπουργού Οικονομικών Ε.Τσκαλώτου σαν διάδικοι υπέρ της ιδιωτικοποίησης.

Είναι αυτοί που ενώ τον Σεπτέμβρη του 2016 ο υπουργός τους, με ύφος 300… κανατάδων, δήλωνε «Ε. Τσακαλώτος: “Όσο είμαι υπουργός δεν θα ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ”», τρεις μήνες νωρίτερα, τον Μάη του 2016, είχαν υπογράψει και νομοθετήσει αυτά:

  

    Αφού είδαμε τις δυο όψεις της ίδιας πολιτικής απάτης, πάμε να δούμε τι εμπειρία υπάρχει από το έγκλημα που προωθούν την ώρα που το… αρνούνται:

    Στον πλανήτη Γη, όπου το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες που αντιμετωπίζουν τρομερά προβλήματα υδροδότησης, στην Υδρόγειο σφαίρα μας όπου πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό, μια από τις πλέον προσοδοφόρες μπίζνες είναι η διαχείριση του νερού.

    Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, το γεγονός ότι η – σύμφωνα με όλους τους «νόμιμους και ηθικούς» κεφαλαιοκρατικούς κανόνες – μετατροπή του νερού από κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα, έχει οδηγήσει τις πολυεθνικές εταιρείες διαχείρισης των υδάτων στη λίστα με τις μεγαλύτερες σε ισχύ πολυεθνικές του κόσμου.

    Μια από αυτές τις πολυεθνικές, που το 2013 είχε καταγραφεί στη 19η θέση στην κατάταξη των πολυεθνικών με το μεγαλύτερο Ενεργητικό στον κόσμο και 3η στην Ευρωζώνη από άποψη ρευστότητας που ξεπερνούσε σε μετρητά τα 18 δισ. ευρώ, είναι η γαλλική «Suez».

    Πρόκειται για την εταιρεία, που, στο πλαίσιο της ελληνογαλλικής φιλίας, επιδιώκει την εξαγορά των υπό ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Ηδη η «Suez» κατέχει το 5,5% των μετοχών της ΕΥΑΘ.

    Εφόσον το σχέδιο ευοδωθεί, η Ελλάδα θα είναι μια από τις περίπου 100 χώρες παγκοσμίως, στις οποίες η «Suez» θα έχει βάλει για τα καλά χέρι στις υπηρεσίες υδάτων τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο ελληνικός λαός θα μπορεί να αισθάνεται περήφανος για το γεγονός ότι θα έχει καταβάλει κι αυτός το μερίδιό του, ώστε να αυξηθεί ο τζίρος των πολυεθνικών ύδατος, που ήδη από τις αρχές του αιώνα είχε ξεπεράσει τα 150 δισ. δολάρια ετησίως σε μια «αγορά νερού» που σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα η αξία της ανέρχεται στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια!

    Ας δούμε, τώρα, πώς παράγεται αυτός ο πλούτος και με τι επιπτώσεις…

1) Σύμφωνα με τη μελέτη «Our Right to Water» (σ.σ.: «Το δικαίωμά μας στο νερό») που εκπονήθηκε από τους David Hall και Meera Karunananthan στο πλαίσιο του προγράμματος «Blue Planet Project», παρότι το 2010 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα για την αναγνώριση ύδρευσης και αποχέτευσης ως ανθρώπινο δικαίωμα, η πραγματικότητα είναι η εφαρμογή ενός εκτεταμένου προγράμματος για την «πώληση της δημόσιας περιουσίας συμπεριλαμβανομένων των υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης στα ιδιωτικά συμφέροντα».

     Η αγοραπωλησία του «ανθρώπινου δικαιώματος σε ασφαλές πόσιμο νερό και αποχέτευση» (Εκθεση Οκτωβρίου 2011 του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ) αποτελεί δε μια κατάσταση «πιο συχνή στην Ευρώπη από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη ήπειρο».

    Πρόκειται για μια πολιτική, που προωθείται τόσο από την ΕΕ όσο και από το ΔΝΤ, στο όνομα των «επωφελών ιδιωτικοποιήσεων» που τάχα θα βελτιώσουν τις υπηρεσίες και τάχα θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους των χωρών που ξεπουλούν το νερό τους.

    Η αλήθεια, σύμφωνα με την έκθεση είναι ότι οι «υπηρεσίες χειροτερεύουν, οι θέσεις εργασίας έχουν χαθεί, τα ιδιωτικά μονοπώλια απολαμβάνουν φουσκωμένα κέρδη για δεκαετίες, ενώ το ποσό των χρημάτων που καταβάλλονται από τους ιδιώτες αγοραστές είναι πάντα πολύ κατώτερο των προσδοκιών».

    Επίσης, όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, «το μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών (σ.σ.: και στο νερό) εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση Θάτσερ στο Ηνωμένο Βασίλειο επί 17 έτη. Στο τέλος αυτής της περιόδου, το επίπεδο του δημόσιου χρέους στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν περίπου το ίδιο όπως στην αρχή». Σημειωτέον ότι στη Βρετανία η πλήρης ιδιωτικοποίηση του νερού έφερε αυξήσεις κατά 67% μεταξύ 1989 και 1995 και 245% μέχρι το 2006. Το ποσοστό διακοπών των παροχών ανέβηκε κατά 177%. Και όλα αυτά παράλληλα με αλλεπάλληλα κρούσματα δυσεντερίας και δηλητηριάσεων λόγω κρυπτοσποριδίασης, εκτεταμένες διαρροές στους αγωγούς ύδατος που υπολογίζονται σε 200 λίτρα (!) ανά πολίτη, απολύσεις περίπου 8.500 εργαζομένων.

    Στην έκθεση σημειώνεται, ειδικότερα, ότι:

α) Στην Ελλάδα, από το 1999 – 2001 με την εφαρμογή της ιδιωτικοποίησης στο νερό και την έναρξη των λεγόμενων «μετοχοποιήσεων» σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ «το κόστος αυξήθηκε κατά 250% – 300%, αλλά οι υπηρεσίες δε βελτιώθηκαν», αφού «σχεδόν όλη η δουλειά γίνεται από εργολάβους, με μεγαλύτερο κόστος από πριν».

β) Στην Πορτογαλία, οι πιέσεις για ιδιωτικοποίηση οδηγούν «σε αυξήσεις στο νερό σε δραματικά ποσοστά και οι ιδιωτικές εταιρείες εμποδίζουν την πρόσβαση σε δωρεάν δημόσιες παροχές νερού, όπως κρήνες νερού».

γ) Στη Βουλγαρία, η ιδιωτικοποίηση του νερού έχει οδηγήσει σε ένα «συγκλονιστικό κατάλογο δόλιας συμπεριφοράς από την ιδιωτικοποιημένη εταιρεία λειτουργίας των υπηρεσιών νερού στην πρωτεύουσα Σόφια», με χιλιάδες νοικοκυριά είτε να είναι αποκομμένα από τις υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης είτε να αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς, τη στιγμή που «τα τέλη για τους βιομηχανικούς χρήστες νερού έχουν μειωθεί κατά δέκα φορές».

δ) Στην Ιταλία, παρά το συντριπτικό ποσοστό (96%) στο δημοψήφισμα του 2011 εναντίον των σχεδίων για την απελευθέρωση και την ιδιωτικοποίηση του νερού, εντούτοις «κορυφαία στελέχη της ΕΕ ασκούν πίεση στην ιταλική κυβέρνηση για την απελευθέρωση και την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών νερού».

2) Αυτή η πολιτική, της ιδιωτικοποίησης του νερού, είναι τόσο «δημοκρατική» όσο η χούντα του Πινοσέτ που ιδιωτικοποίησε μέχρι και τις λίμνες και τα ποτάμια της Χιλής. 

    Επίσης είναι μια πολιτική τόσο «νέα», όσο και ο… 19ος αιώνας. Οπως αναφέρει ο εκ των συγγραφέων του βιβλίου «Επαναδημοτικοποίηση: Επιστρέφοντας το νερό σε δημόσια χέρια», ο Μαρτίν Πιζόν, «όταν τα πρώτα συστήματα υδροδότησης δημιουργήθηκαν στη Δυτική Ευρώπη, στα μέσα του 19ου αιώνα, το όλο σύστημα ήλεγχε ένα ολιγοπώλιο εννέα εταιρειών» (Δέσποινα Παπαγεωργίου, «Crash»).

    Ομως, δύο αιώνες αργότερα, οι «πειρατές του… γλυκού νερού» επιστρέφουν, προσδοκώντας τεράστια κέρδη σε έναν κόσμο στον οποίο, όπως αναφέρει ο ΟΗΕ, το 2040 η ζήτηση του νερού θα είναι κατά 30% μεγαλύτερη από τα διαθέσιμα αποθέματα.

    Στο μεταξύ, οι «πειρατές» έχουν να επιδείξουν τα εξής «κοινωφελή έργα» (αναλυτικότερα στοιχεία: «Οι βαρόνοι του νερού», Δ. Παπαγεωργίου «Ιδιωτικοποίηση του νερού: Σκοτώνοντας τη ζωή», «Σώστε το νερό από την ιδιωτικοποίηση»):

• Η εταιρεία «Suez», που η πλειοψηφία των μετοχών της ανήκει στο γαλλικό κράτος, μαζί με την επίσης γαλλική «Veolia» ήλεγχαν το νερό του Παρισιού από το 1985. Πριν από μια δεκαετία εκδιώχτηκαν από την ίδια την πρωτεύουσα της Γαλλίας, από το Παρίσι, όταν πια το Δημοτικό Συμβούλιο της γαλλικής πρωτεύουσας ήταν αδύνατον να παρακάμψει τις μελέτες που αποδείκνυαν τόσο την υποβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών όσο και την κλοπή που υφίσταντο οι καταναλωτές ύψους δεκάδων εκατομμυρίων κάθε χρόνο από τα τιμολόγια των εταιρειών. Η τιμή του νερού, μετά την εκδίωξη των πολυεθνικών, μειώθηκε κατά 9% και το κόστος λειτουργίας των υπηρεσιών ύδρευσης κατά 35 εκατομμύρια ευρώ!
• Η δράση της εταιρείας «Suez» στη Νότια Αφρική είχε ως αποτέλεσμα το 2000 να ξεσπάσει επιδημία χολέρας στο Γιοχάνεσμπουργκ με πάνω από 250 νεκρούς και 120.000 αρρώστους ως συνέπεια ότι οι φτωχοί Νοτιοαφρικανοί, αδυνατώντας να πληρώσουν τις τιμές του νερού, έπιναν νερό από λίμνες και ποτάμια…
• Η εταιρεία «Suez» μόλις εμφανίστηκε στην Αυστραλία, είχε ως συνέπεια, το 1998, το νερό στο Σίδνεϊ να μολυνθεί σε ασύλληπτα επίπεδα από παράσιτα, αφού η εταιρεία δε θεωρούσε ότι ήταν υποχρεωμένη να αφαιρεί αυτούς τους οργανισμούς από το νερό.
• Η εταιρεία «Suez» εξαγόρασε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 την εταιρεία ύδρευσης της Αργεντινής. Η τιμή, μέχρι την εκδίωξη της «Suez» το 2006, διπλασιάστηκε. Οπως επιπλέον αποδείχτηκε, το 90% των λυμάτων η εταιρεία αντί να τα επεξεργάζεται τα έριχνε στον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα.
• Η εταιρεία «Suez» οδηγήθηκε το 2009 στα δικαστήρια από την πόλη Κάμντεν του Νιού Τζέρσεϊ που απαιτούσε αποζημίωση ύψους 29 εκατ. δολαρίων, λόγω των ευθυνών της εταιρείας όσον αφορά στην απώλεια νερού, τη μη συντήρηση του δικτύου και τις διακοπές στην υδροδότηση.
• Η εταιρεία «Suez» αποκαλύφθηκε πως για λόγους αύξησης του κέρδους της είχε αδρανοποιήσει τις αντλίες ακατέργαστων λυμάτων στην πόλη Μιλγουόκι, τα οποία κατά δισεκατομμύρια γαλόνια έριχνε στη λίμνη Μίτσιγκαν…

3) Η ιδιωτικοποίηση, τέλος, δεν κάνει κακό μόνο στην υγεία ή στην τσέπη. Σε ορισμένες περιπτώσεις – κατά κυριολεξία – δολοφονεί κιόλας:

α) Στη Βολιβία, πριν από την πτώση του Ουγκό Μπάνζερ το 2002, ο δικτάτορας προχώρησε, υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ, στην ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας ύδρευσης και στην παροχή δικαιωμάτων για εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων και του αρδευτικού συστήματος της Κοχαμπάμπα, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Βολιβίας, στην πολυεθνική «Becthel». Αυτό που ακολούθησε ήταν η δολοφονία 7 διαδηλωτών και ο τραυματισμός εκατοντάδων από τις σφαίρες του βολιβιανού στρατού που επιτέθηκε κατά των μαζικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν το 2000 ενάντια στις αδιανόητες αυξήσεις της τιμής του νερού.

β) Στον Καναδά, τουλάχιστον επτά άνθρωποι πέθαναν στο Γουάλκερτον του Οντάριο, όταν προσβλήθηκαν από το βακτήριο «E. coli» έπειτα από την ιδιωτικοποίηση της υπηρεσίας ελέγχου της ποιότητας του ύδατος από την «A&L Labs». Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, τα αποτελέσματα του ελέγχου της ποιότητας των υδάτων που προκάλεσαν τους θανάτους είναι «προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας» της εταιρείας και η πολυεθνική αρνήθηκε να τα δώσει στη δημοσιότητα…

Στον κόσμο, λοιπόν, συμβαίνουν αυτά:

 -Στο Παρίσι, το 2011 ο δήμος υποχρεώθηκε να καταγγείλει την σύμβασή του με τις πολυθενικές Suez και Veolia, μετα από 25 ολόκληρα χρόνια, λόγω αποτυχημένης διαχείρισης.
– Στο Βερολίνο, ο δήμος διεξήγαγε σκληρό αγώνα μέχρι να καταφέρει να ξεφορτωθεί την Suez και την γερμανική RWE.
– Στην Γκρενόμπλ, το 2001 ο δήμος απαλλάχθηκε από την Gogese (θυγατρική της Suez), με την συνδρομή της δικαιοσύνης.
– Στην Ολλανδία, το 2005 τίθεται σε ισχύ νόμος που απαγορεύει την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης από ιδιώτες και το Άμστερνταμ ιδρύει την Waternet, έναν δημόσιο φορέα υπεύθυνο για τις υπηρεσίες αυτές.
– Στην Γερμανία έχουν εκδιωχθεί οι ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης από όλες σχεδόν τις πόλεις. Στις ελάχιστες πόλεις που παραμένουν, ελέγχονται πλήρως από τα δημοτικά συμβούλια.
– Το 2001, ο δήμος της Βιέννης προστάτεψε τον δημόσιο χαρακτήρα της εταιρείας ύδρευσης της πόλης με νομοθετικές ρυθμίσεις του Δημοτικού Συντάγματος και υιοθέτησε μία Καταστατική Χάρτα για το Νερό, εμποδίζοντας θεσμικά τις πιέσεις της Ε.Ε. για απελευθέρωση της αγοράς και την ιδιωτικοποίηση της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης.
– Στο Μάλμε, οι πολίτες υποχρέωσαν με τις κινητοποιήσεις τους την δημοτική αρχή να σταματήσει τις διαδικασίες πώλησης της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης.
– Στην Σεβίλλη και την Κόρδοβα της Ισπανίας, οι δήμοι ίδρυσαν τις δικές τους εταιρείες ύδρευσης, αδιαφορώντας για τις πιέσεις των Βρυξελλών που ήθελαν να δοθεί το σύνολο των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε ιδιωτικές εταιρείες  (δείτε εδώ και εδώ)

Την ίδια ώρα, εδώ, στην Ελλάδα, επιχειρούν το ξεπούλημα της βασικής πηγής της ζωής. Του νερού. Θα τους αφήσεις;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Καμπανάκι για το λαό

Η περίοδος άρσης των περιορισμών, που διανύουμε, όπως και πριν η περίοδος της επιβολής τους, συνεχίζει να αναδεικνύει τις ίδιες αντιφάσεις στη διαχείριση του κορονοϊού. Τώρα, όπως και πριν, επιβεβαιώνεται ότι προτεραιότητα της κυβέρνησης ήταν και παραμένει η προστασία και στήριξη της οικονομίας, των επιχειρηματικών ομίλων και όχι της υγείας ή και της ζωής του λαού. Γι' αυτό ακόμα και σήμερα, παρά «τον χρόνο που κερδίσαμε στην καραντίνα», βλέπουμε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς να κυκλοφορούν σαν σαρδελοκούτια, με χιλιάδες επιβάτες να συνωστίζονται καθημερινά από και προς τη δουλειά τους και με μοναδικό μέσο προστασίας μια μάσκα. Γι' αυτό βλέπουμε τα νοσοκομεία να συνεχίζουν να στενάζουν από τις ελλείψεις και την έλλειψη πραγματικού σχεδίου πρόληψης και αντιμετώπισης του ιού, που σκοντάφτει ούτως ή άλλως στην οικτρή κατάσταση του δημόσιου συστήματος Υγείας. Γι' αυτό βλέπουμε στα αεροπλάνα ή και στους χώρους δουλειάς να αίρονται και οι τελευταίοι περιορισμοί, την ώρα που φουντώνουν οι απειλές στο λαό ότι κάθε «απροσεξία» μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική καταστροφή, ενοχοποιώντας τον προληπτικά για τα αντιλαϊκά μέτρα που βγάζουν από το συρτάρι, για να διαχειριστούν την κρίση.

* * *

Τα νέα κρούσματα κορονοϊού, μεγάλο μέρος τους από το εξωτερικό, χτυπάνε καμπανάκι μπροστά στο καθολικό «άνοιγμα» του τουρισμού τις επόμενες μέρες. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά: Αν σήμερα, με τον έλεγχο όλων όσοι έρχονται αεροπορικώς από το εξωτερικό, διαπιστώνεται ένας αυξημένος αριθμός κρουσμάτων, τι θα γίνει όταν ανοίξουν οι πτήσεις απ' όλους τους προορισμούς, με ελάχιστους περιορισμούς στο ταξίδι, με δειγματοληπτικούς μόνο ελέγχους; Ποια είναι η κατάσταση στο δημόσιο σύστημα Υγείας, ειδικά στην περιφέρεια και στα νησιά; Με δεδομένη την άθλια κατάσταση και τις ελλείψεις που υπάρχουν, μπορεί το σύστημα Υγείας να ανταποκριθεί σε ένα νέο κύμα της πανδημίας; Γιατί δεν πάρθηκαν όλα τα απαραίτητα μέτρα ενίσχυσής του και αγνοήθηκαν τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις των υγειονομικών; Γιατί η κυβέρνηση επιμένει στην «πλαδαρότητα» των υγειονομικών πρωτοκόλλων για τον τουρισμό, με αποκλειστικό κριτήριο τα κέρδη των μεγάλων τουριστικών ομίλων και την «επανεκκίνηση» της οικονομίας, με τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο την υγεία των εργαζομένων και του λαού;

* * *

Πώς απαντάει η κυβέρνηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Κουνώντας για άλλη μια φορά το δάχτυλο στα λαϊκά στρώματα και επισείοντας ξανά το ζήτημα της ατομικής ευθύνης. Βεβαίως, σε καμιά περίπτωση δεν υποτιμούνται πραγματικά ζητήματα που αφορούν την ατομική ευθύνη στην τήρηση στοιχειωδών κανόνων υγιεινής. Ομως ακόμα και αυτά που παρουσιάζει η κυβέρνηση ως αρνητικά παραδείγματα - οι εικόνες από κλαμπ σε πανάκριβες περιοχές - τροφοδοτούνται από τις δικές της αντιφάσεις και από την πρεμούρα της να ανοίξει όπως - όπως τον τουρισμό, να πολυδιαφημίσει το «τουριστικό προϊόν». Χωρίς, από την άλλη, να πάρει προληπτικά όλα τα μέτρα για τη θωράκιση της χώρας από το εξωτερικό, να επιβάλει αυστηρούς υγειονομικούς κανόνες και πρωτόκολλα στις μεγαλοεπιχειρήσεις του τουρισμού, χωρίς να ενισχύσει τις δομές Υγείας στις τουριστικές περιοχές, ώστε με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα να παρεμβαίνουν προληπτικά, ή και στην περίπτωση που εμφανιστεί ένα κρούσμα. Αντί για όλα αυτά, η κυβέρνηση ενοχοποιεί για ακόμα μια φορά τον λαό και συσκοτίζει τις ευθύνες της, εμφανίζοντας ως ζήτημα διαχείρισης της ατομικής καθημερινότητας την εξάπλωση ή όχι του κορονοϊού, την έξαρση ή μη της πανδημίας. Καθιστώντας τον μάλιστα ένοχο, όχι μόνο για την πορεία της πανδημίας, αλλά και για την πορεία της οικονομίας... αφού σε περίπτωση εξάπλωσης θα χαλάσει η τουριστική εικόνα της χώρας και θα επιβληθούν τοπικά lockdown... Και όλα αυτά παρόλο που σε γενικές γραμμές ο λαός τήρησε και τηρεί τα μέτρα και τους περιορισμούς, γεγονός που φάνηκε και στα κρούσματα της προηγούμενης περιόδου.

* * *

Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο και για τους μεγαλοεργοδότες, οι οποίοι και με τη σφραγίδα της Κομισιόν περιορίζουν κι άλλο τα μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς (όπου υπάρχουν, αν υπάρχουν), μιας και η ΕΕ ...αποφάσισε ότι ο κίνδυνος μετάδοσης στα μεγάλα εργοστάσια, στις αποθήκες, στα καταστήματα, στις επιχειρήσεις δεν είναι τόσο μεγάλος, όσο τον εκτίμησε αρχικά! Ενώ προκειμένου να «ανοίξει» γρήγορα ο τουρισμός, κυκλοφόρησαν μέχρι και «μελέτες» που ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι οι συνέπειες από μια μεγαλύτερη ύφεση της οικονομίας θα είναι χειρότερες από ένα νέο φούντωμα του κορονοϊού. Συνεπώς, το μέτωπο υπεράσπισης της υγείας του λαού είναι ανοιχτό όχι μόνο μπροστά στο ενδεχόμενο ενός νέου κύματος πανδημίας το φθινόπωρο, αλλά και τώρα, την περίοδο που διανύουμε. Το αίτημα για άμεση θωράκιση του δημόσιου συστήματος Υγείας, των υποδομών και υπηρεσιών του, για την πρόσληψη προσωπικού και για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, πρώτα απ' όλα στον Επισιτισμό και τον Τουρισμό, αποτελούν επείγουσα ανάγκη, δίκαιη διεκδίκηση των εργαζομένων, του λαού μας.

Προετοιμασία εδάφους

«Εν αναμονή της οριοθέτησης των ανεπίλυτων θαλάσσιων συνόρων, καλούμε όλες τις πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να καταβάλουν κάθε προσπάθεια να μη θέσουν σε κίνδυνο ή να εμποδίσουν την επίτευξη τελικής συμφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα». Αυτά είπε μόλις την περασμένη Παρασκευή εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ όταν ρωτήθηκε για το «τουρκολιβυκό μνημόνιο», προσθέτοντας μάλιστα πως η Ελλάδα έχει επίσης «θαλάσσιες αξιώσεις» (!) στην περιοχή όπου αναφέρεται το μνημόνιο της Τουρκίας και της Λιβύης.
Εξίσου αποκαλυπτικός ήταν και ο υφυπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ, Φάνον. Κάλεσε ξανά τις χώρες της περιοχής, μεταξύ αυτών και την Τουρκία, που οι ΗΠΑ θέλουν «να συνεχίσει να κοιτά προς τη Δύση», να δουν τις «ευκαιρίες» από τα σχέδια συνδιαχείρισης, να μην υπονομεύουν την «επενδυτική εμπιστοσύνη» και την «πολιτική σταθερότητα» στην περιοχή.
Τα παραπάνω δίνουν ένα σαφέστατο περίγραμμα των όσων δρομολογούνται στο πλαίσιο των σχεδιασμών ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για επικίνδυνες «διευθετήσεις», που περιλαμβάνουν και τη συνδιαχείριση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο υπό ΝΑΤΟική εποπτεία. Στους σχεδιασμούς αυτούς εμπλέκονται ολοένα και πιο βαθιά η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα στη χώρα μας, οδηγώντας σε μεγάλες περιπέτειες το λαό.
Μάλιστα, η προπαγανδιστική ομοβροντία των τελευταίων ημερών δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών ότι βρισκόμαστε σε φάση «προετοιμασίας εδάφους» για μια τέτοια εξέλιξη, που με ψευτοδιλήμματα και εκβιασμούς γίνεται προσπάθεια να την αποδεχτεί ο λαός. Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται «μασάζ» προετοιμασίας του λαού για αρνητικές εξελίξεις, είτε προηγηθεί μια συμφωνία είτε ένα θερμό επεισόδιο.
Τι υποστηρίζει η κυβέρνηση;
Οτι οι ελληνοτουρκικές διαφορές δεν είναι απλώς «διμερή ζητήματα», αλλά ζητήματα που αφορούν τις σχέσεις Τουρκίας - ΕΕ και Τουρκίας - ΝΑΤΟ, προσπαθώντας έτσι να πείσει πως υπάρχει «ισχυρή ασπίδα» για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, συνεχίζοντας τον επικίνδυνο εφησυχασμό που λέει ότι έχουμε μαζί μας το «διεθνές δίκαιο» και τους «μεγάλους μας συμμάχους».
Η αλήθεια είναι ότι το «διεθνές δίκαιο» γίνεται φύλλο και φτερό μπροστά στο δίκαιο του ισχυρού, ότι οι «μεγάλοι μας σύμμαχοι» ΝΑΤΟ και ΕΕ δίνουν μάχη να κρατήσουν την Τουρκία στο λεγόμενο «δυτικό στρατόπεδο» και να την αποσπάσουν από τη ρωσική επιρροή και αυτό είναι η βασική τους επιδίωξη στην περιοχή, ότι μεγάλοι ενεργειακοί κολοσσοί θέλουν εδώ και τώρα διευθετήσεις που θα ανοίξουν το δρόμο στον έλεγχο των ενεργειακών κοιτασμάτων και διαδρομών της περιοχής. Οτι με ευθύνη των κυβερνήσεων ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε προπύργιο των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων, για λογαριασμό της αστικής τάξης της χώρας και της συμμετοχής της σε κερδοφόρες μπίζνες. Μόνο αφελής μπορεί να πιστέψει ότι μέσα σε αυτά τα ισχυρά συμφέροντα «χωράνε» η ειρήνη και συνεργασία των λαών, τα κυριαρχικά δικαιώματα κ.λπ.
Οπως έχει επιβεβαιωθεί ξανά και ξανά, τα σχέδια αυτά αποτελούν «ναρκοπέδιο» για τους λαούς και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Οχι μόνο δεν φέρνουν πιο κοντά την ειρήνη και την «ασφάλεια», όπως λένε, αλλά βάζουν τις βάσεις για τους επόμενους γύρους της αντιπαράθεσης, την οποία πληρώνουν πάντα οι λαοί.
Σε αυτά τα σχέδια, που προώθησε ως κυβέρνηση, δίνει ξανά ως αντιπολίτευση χείρα βοηθείας και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον πρόεδρό του να ξεκαθαρίζει πως «είμαι διατεθειμένος να δώσω συναίνεση σε κρίσιμες αποφάσεις που δεν μπορεί να τις πάρει η κυβέρνηση» για τον καθορισμό ΑΟΖ, εγκαλώντας τη ΝΔ ότι «ο φόβος της ευθύνης στο όνομα της δήθεν πατριωτικής αδιαλλαξίας μάς οδηγεί σε εθνικές ήττες».
Σε αυτά τα σχέδια είναι που πρέπει να ορθώσει τείχος ο λαός, δυναμώνοντας την αλληλεγγύη και την κοινή πάλη με τους γείτονες λαούς ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, για την απεμπλοκή της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, με το λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

BP: Απολύει 10.000 εργαζόμενους, ενώ έχει κέρδη 23,5 δισ. δολάρια τους τελευταίους 27 μήνες!

Στην απόλυση περίπου 10.000 εργαζόμενων, το 15% του προσωπικού της (!!!) ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει η πετρελαϊκή BP.

Τις ανακοινώσεις της «σφαγής» των εργαζομένων έκανε ο γενικός διευθυντής Μπέρναρντ Λούνεϊ στη διάρκεια διαδικτυακής σύσκεψης που απευθυνόταν στο προσωπικό της BP!  Τους απέλυσε δηλαδή μέσω της τηλεδιάσκεψης!!!

Το στέλεχος του Βρετανικού μονοπωλιακού ομίλου, ωστόσο ξεκαθάρισε ότι από τις υψηλόβαθμες θέσεις, οι απολύσεις θα είναι μόλις 400. 

«Πρόκειται για δύσκολες αποφάσεις», υπογράμμισε προς τους υπαλλήλους ο γενικός διευθυντής. «Όμως πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι καλό για την BP» και «αυτό θα μας βοηθήσει να είμαστε πιο αποτελεσματικοί», πρόσθεσε… 

Ποιο είναι το «καλό» για την BP. Να αυξήσει τα κέρδη της που στις αρχές του 2020 λόγω της πτώσης του τιμή του πετρελαίου και της πανδημίας υποχώρησαν. Απολύονται λοιπόν για το «καλό» της BP. Οι εργαζόμενοι που γέμισαν τα ταμεία της πολυεθνικής με κέρδη τα προηγούμενα χρόνια τώρα πετιούνται στο δρόμο για να διαφυλαχθούν τα κέρδη επίσης για το …«καλό» της εταιρείας. 

Η βρετανική πετρελαϊκή εταιρεία-κολοσσός που σήμερα απολύει 10.000 εργαζόμενους είχε:

— Καθαρά κέρδη 12,7 δισ. δολάρια το 2018. 

— Καθαρά κέρδη 10 δισ. δολάρια το 2019

— Καθαρά κέρδη ύψους 800 εκατομμυρίων δολαρίων το πρώτο τρίμηνο του 2020 που ξέσπασε η πετρελαϊκή κρίση σε συνδυασμό με την πανδημία.

Το σύνολο: Καθαρά κέρδη 23,5 δισ. ευρώ σε 27 μήνες …αλλά απολύει 10.000 εργαζόμενους για το «καλό» της.

Βέβαια ο γενικός διευθυντής υποστήριξε πως πλέον ο όμιλος δαπανά περισσότερα χρήματα από όσα μπαίνουν στα ταμεία του… Αλλά και όταν έμπαιναν περισσότερα οι εργαζόμενοι της BP δεν πήραν μέρος από τα κέρδη…

Αυτά φυσικά σε ότι αφορά τους εργαζόμενους. Στον αντίποδα ο πετρελαϊκός όμιλος αποφάσισε να διανείμει μέρισμα στους μετόχους του παρότι δεν μπαίνουν πολλά χρήματα στα ταμεία του. 

Αλλά στον καπιταλισμό οι μέτοχοι, είναι μέτοχοι…

Την αποκαθήλωση του αγάλματος του βασιλιά Λεοπόλδου Β’ πέτυχαν οι διαδηλωτές στην Αμβέρσα

.

Κατιούσα

Συνεχίζονται οι αποκαθηλώσεις αγαλμάτων αποικιοκρατών και δουλοκτητών σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Αυτή τη φορά σειρά είχε το βελγικό λιμάνι της Αμβέρσας, όπου οι αρχές αποφάσισαν να απομακρύνουν από πλατεία της πόλης το άγαλμα του μισητού βασιλιά Λεοπόλδου Β’, υπό την πίεση των διαδηλωτών, που είχαν γεμίσει το άγαλμα με κόκκινες μπογιές πριν λίγες μέρες.
Το άγαλμα είχε γίνει πολλές φορές στόχος της οργής διαδηλωτών και αντιρατσιστών στο παρελθόν, ως τώρα ωστόσο παρέμενε στη θέση του. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο τύπου του δημάρχου, Bart de Wever: “Το άγαλμα βανδαλίστηκε σοβαρά την περασμένη εβδομάδα και πρέπει να αποκατασταθεί από το μουσείο αγαλμάτων του Middelheim”. Στη συνέχεια ωστόσο, το γλυπτό θα τοποθετηθεί σε μουσείο κι όχι πίσω στην πλατεία πιθανότατα, όπου για το 2023 σχεδιάζονται εργασίες ανακαίνισης.
Ο βασιλιάς Λεοπόλδος Β’ ήταν στο βελγικό θρόνο από το 1865 ως το 1909, και πολλά μνημεία είναι αφιερωμένα σε εκείνον σε ολόκληρη τη χώρα. Η βασιλεία του είναι διαβόητη για τη δράση του στις βελγικές αποικίες, και ειδικότερα το “Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό”, που διοίκησε ως προσωπική του ιδιοκτησία. Εκατομμύρια κάτοικοι δολοφονήθηκαν ή εξαντλήθηκαν μέχρι θανάτου στις φυτείες καουτσούκ και σε στρατιωτικές εκστρατείες, την ώρα που ο βασιλιάς συσσώρευε αμύθητα πλούτη. Το αίτημα για την απομάκρυνση όλων των αγαλμάτων του Λεοπόλδου από τις Βρυξέλλες έχει ήδη συγκεντρώσει 64.000 υπογραφές.
Η κίνηση των διαδηλωτών να πετάξουν τις μπογιές, έρχεται στον απόηχο της αποκαθήλωσης αγάλματος δουλέμπορου στο Μπρίστολ της Βρετανίας, τα συνθήματα σε άγαλμα του Τσόρτσιλ στο Λονδίνο, αλλά και πολλές απομακρύνσεις αγαλμάτων από διαδηλωτές σε πόλεις του νότου των ΗΠΑ, όπου αφθονούν ακόμα αδριάντες δουλοκτητών και στρατηγών των Νοτίων της εποχής του Αμερικανικού Εμφυλίου.

«Δεν αποδέχομαι τη δωρεά της διάσπασης και της χειραγώγησης» λέει νοσηλεύτρια στο “Αττικόν” προς τη διοίκηση και το Ίδρυμα Νιάρχος

Κατιούσα

Τη δική της απάντηση δίνει η νοσηλεύτρια Φωτεινή Μουζουράκη, που εργάζεται μέσω προγράμματος ΟΑΕΔ στο νοσοκομείο «ΑΤΤΙΚΟΝ», τόσο στη διοίκηση του νοσοκομείου και την κυβέρνηση, όσο και στο ίδρυμα «Νιάρχος» για τη «δωρεά» του. Σημειώνεται ότι πρόκειται για «δωρεά» η οποία διαχωρίζει το προσωπικό των νοσοκομείων, καθώς κατευθύνεται σε συγκεκριμένες κλινικές που σύμφωνα με το ίδρυμα βρέθηκαν στην «πρώτη γραμμή» για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Η εργαζόμενη νοσηλεύτρια δηλώνει ότι αν και δικαιούται το ποσό της δωρεάς, δεν επιθυμεί να το εισπράξει, καθώς «σκοπό έχει το διαχωρισμό μας σε περισσότερο ή λιγότερο “εκτεθειμένους στον ιό”, σε λιγότερο ή περισσότερο παραγωγικούς, σε καλούς ή κακούς, ικανούς και ανίκανους».
Σημειώνεται επίσης ότι πρόκειται για εργαζόμενη που μαζί με χιλιάδες νοσηλευτές σε όλη τη χώρα ζουν μέσα στην ανασφάλεια, αφού η κυβέρνηση αρνείται να τους μονιμοποιήσει. Ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι η ίδια, τα τελευταία 2μιση χρόνια, έχει υποστεί 7 μετακινήσεις από τμήμα σε τμήμα με ευθύνη της διοίκησης του νοσοκομείου, απόδειξη και αυτό του πως «κατανοείται» η νοσηλευτική φροντίδα…
Ολόκληρη η ενδιαφέρουσα επιστολή – δήλωση της Φωτεινής Μουζουράκη έχει ως εξής:
«Είμαι νοσηλεύτρια με πρόγραμμα του ΟΑΕΔ στο ΠΓΝ «ΑΤΤΙΚΟΝ», όπως και χιλιάδες άλλοι σε όλη τη χώρα που κρατάνε ολόκληρα νοσοκομεία και κλινικές ανοιχτές και όρθιες.
Σε αυτό το τρίμηνο που πέρασε, πολλοί συμβασιούχοι συνάδελφοι μαζί με μόνιμους στελεχώσαμε μονάδες και τμήματα covid-19. Τον πρώτο καιρό, τα μέτρα προστασίας ήταν μετρημένα. Δίναμε κυριολεκτικά μάχη για να εξασφαλίσουμε πως όλοι οι εργαζόμενοι θα μπαίνουμε μέσα ασφαλείς σε όλες τις βάρδιες. Αυτό τρίμηνο φάνηκε ότι κανείς δεν περισσεύει.
Το “ευχαριστώ” της κυβέρνησης για αυτή την προσπάθεια εξακολουθεί να είναι η άρνησή της στο αίτημά μας για μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, οι οποίοι κατά κοινή ομολογία καλύπτουν ζωτικές ανάγκες στα νοσοκομεία. Ποτέ ως τώρα, κανένας από εμάς τους νοσηλευτές δεν ζήτησε κάτι παραπάνω από το αυτονόητο: Δηλαδή αυξήσεις στους μισθούς, προσλήψεις και ένταξή μας στα ΒΑΕ. Δεν ζητιάνεψα ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος συνάδελφος για δωρεές από διάφορους επαγγελματίες “φιλεύσπλαχνους”.
Δεν εναντιώνομαι με τους συναδέλφους που θα πάρουν τα χρήματα της δωρεάς. Το δικαιούνται και αυτό και ακόμα περισσότερα. Κατά τη γνώμη μου, το κύριο είναι όλοι μας να ισχυροποιήσουμε την ανοσία μας απέναντι στις επιδιώξεις τέτοιου είδους “φιλάνθρωπων”. Άλλωστε, οι κατά καιρούς “δωρεές” τους δεν βελτίωσαν, αλλά αντίθετα επιδείνωσαν τη θέση μας.
Προσωπικά δηλώνω ότι δεν αποδέχομαι τη δωρεά του ιδρύματος “Νιάρχος”, γιατί σκοπό έχει τη διάσπαση και χειραγώγηση των συναδέλφων, γιατί σκοπό έχει το διαχωρισμό μας σε περισσότερο ή λιγότερο “εκτεθειμένους στον ιό”, σε λιγότερο ή περισσότερο παραγωγικούς, σε καλούς ή κακούς, ικανούς και ανίκανους.
Ενώνω τη φωνή μου με όλους τους συναδέλφους, στην κλαδική απεργία στις 16 Ιούνη, αίτημα της οποίας είναι και η μονιμοποίηση των συμβασιούχων.
ΥΓ: Στη δική μου περίπτωση, το “ευχαριστώ” ήταν διπλό, αφού δεν ήρθε μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από τη διεύθυνση της νοσηλευτικής υπηρεσίας. Αμέσως μόλις η κλινική που υπηρετώ σταμάτησε να είναι κλινική covid-19 και επανήλθε στην πρότερή της λειτουργία, θέλουν να με αλλάξουν τμήμα για 7η φορά, μέσα σε διάρκεια 2,5 ετών!!! Έτσι μάλλον κατανοούν τη νοσηλευτική φροντίδα. Με νοσηλευτές αναλώσιμους, αριθμούς που θα καλύπτουν κενά, εξουθενωμένους. Το μόνο το οποίο προσωπικά απαιτώ από τη διεύθυνση της νοσηλευτικής υπηρεσίας είναι να μη μετακινηθώ τμήμα».
Από 902.gr