«Ελάτε να παίξουμε στα αγγλικά»… «Γιατί;», ρωτάει το παιδί…

Κατιούσα

Στην τοποθέτησή του, ο πρωθυπουργός, μεταξύ όλων των άλλων θεμάτων στη συζήτηση για το πολυνομοσχέδιο, αναφέρθηκε στην εισαγωγή των Αγγλικών στο Νηπιαγωγείο. Υπεραμυνόμενος του μέτρου, το τεκμηρίωσε στα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν στη μέτρηση της πλαστικότητας του εγκεφάλου του παιδιού, τη μεγάλη ταχύτητα με την οποία μπορεί να μάθει δεύτερη ακόμα και τρίτη ξένη γλώσσα, τονίζοντας ότι το μέτρο θα οδηγήσει στην άμβλυνση των ταξικών ανισοτήτων, θα στηρίξει τα φτωχά παιδιά των λαϊκών οικογενειών, αφού θα προσφέρεται, πλέον, στο δημόσιο Νηπιαγωγείο.
Δεν θα διαφωνήσουμε σε σχέση με την ικανότητα του παιδιού. Αυτή είναι ανεξάντλητη, και μέσα από το παιχνίδι, χωρίς δηλαδή την αυστηρά μαθησιακή διαδικασία, μπορεί να μιμηθεί, να παπαγαλίσει, να μάθει απέξω τραγούδια στα αγγλικά, να χαιρετήσει, να πει «Good morning» το πρωί, «Good night» το βράδυ και όλα αυτά να τα αθροίσουμε με τα υπόλοιπα «μαθησιακά» αποτελέσματα και να είμαστε ευχαριστημένοι ότι κάναμε καλά τη δουλειά μας.
Πραγματικά η μιμητική του ικανότητα είναι τεράστια, το παιδί προσχολικής ηλικίας μπορεί να στοιβάξει πολλές πληροφορίες σε μια «βαλίτσα», να την παραφορτώσει κιόλας, μόνο που δεν ξέρει πού να την πάει και τι να την κάνει.
Γι’ αυτό διαφωνούμε στο κύριο, στο κατά πόσο δηλαδή αυτή η δραστηριότητα, σε αυτή την ηλικία, με αυτό το περιεχόμενο που υποτάσσεται στενά στην εκμάθηση δεξιοτήτων, προάγει τη σκέψη του παιδιού, το βοηθάει να αφομοιώσει έννοιες αναγκαίες για να συγκροτήσει το πρώτο στοιχειώδες, βασικό οπλοστάσιό του απέναντι στην κατανόηση της πραγματικότητας, στο μέτρο του δυνατού γι’ αυτή την ηλικία.
Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, η ποσοτική άθροιση δεξιοτήτων, η προαγωγή τους δεν ανακαλύφτηκε σε αυτό το νομοσχέδιο, προϋπάρχει σε όλες τις νομοθετικές παρεμβάσεις, στο ισχύον αναλυτικό πρόγραμμα και αναφέρεται σε κάθε είδους εγγραμματισμό (ηλεκτρονικό, επιστημονικό, εκμάθηση αναδυόμενης γραφής κλπ.), που, ως κυρίαρχος, είναι ανάγκη να γίνει κτήμα των παιδιών. Σε αυτή την πεπατημένη, λοιπόν, γίνεται ένα βήμα παραπέρα για τον ξενόγλωσσο εγγραμματισμό.
Βεβαίως, η εκμάθηση, αφομοίωση της ξένης γλώσσας είναι πολύ σημαντική μαθησιακή κατάκτηση, καθώς όπως είχε πει ο Goethe «όποιος δεν γνωρίζει ξένες γλώσσες, δεν γνωρίζει τίποτα για τη δική του», όμως η μέθοδος, το περιεχόμενο της διδασκαλίας, ως στείρου επικοινωνιακού μέσου, την καθιστά δεξιότητα, φιλοσοφία, που διατρέχει έτσι κι αλλιώς την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας ως μητρικής.
Αυτό ως συνθήκη διατρέχει όλο το αστικό σχολείο, τηρουμένων των αναλογιών και των στόχων, για κάθε ηλικιακή βαθμίδα, και το αποτέλεσμά της εκφράζεται στην ενήλικη ζωή τους, που παρότι είναι εγγράμματοι, είναι στην ουσία λειτουργικά αναλφάβητοι, αφού το τεράστιο αποθετήριο δεξιοτήτων και πληροφοριών δεν μπορεί να βρει δημιουργική εφαρμογή του στην ίδια τη ζωή. Αυτό, άλλωστε, είναι ένα τεκμήριο που εν μέρει αντανακλάται και σε διάφορες εκθέσεις των Οργανισμών που αποτιμούν τα μαθησιακά αποτελέσματα.
Άρα, το κριτήριο με το οποίο αυτές οι δυνατότητες εντάσσονται στη ζωή των δομών προσχολικής αγωγής δεν είναι μόνο τι είναι ικανά να μάθουν τα παιδιά, αλλά συνολικότερα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ψυχοσωματικές ιδιομορφίες των παιδιών της προσχολικής ηλικίας, κυρίως τα αποτελέσματα της επίδρασης της αγωγής που δεν είναι μόνο άμεσα, αλλά και πιο μακροπρόθεσμα.
Γι’ αυτόν τον λόγο τονίζουμε ότι η προσχολική αγωγή έχει διακριτή λειτουργία. Αξιοποιεί το «παιχνίδι» ως δραστηριότητα που τραβάει την ανάπτυξη μπροστά σε αυτές τις ηλικίες και μέσω αυτού υπηρετεί το σκοπό της αγωγής που είναι η γνώση, το συναίσθημα, η φυσική αγωγή, η αισθητική αγωγή κ.ά. Το παιχνίδι δεν είναι χαζολόγημα. Στο παιχνίδι το παιδί είναι ένα κεφάλι πιο ψηλά από τον εαυτό του. Και γι’ αυτό το λόγο, το παιχνίδι πρέπει να οργανώνεται με επιστημονικό τρόπο, να παρέχονται όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις γι’ αυτό.
Για να επιστρέψουμε στο Νηπιαγωγείο, στην είσοδο του εκπαιδευτικού συστήματος, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, περισσότερο αυτά που προέρχονται από τα φτωχά λαϊκά στρώματα, χρειάζονται πέρα από τα υλικά προαπαιτούμενα όπως είναι τα σύγχρονα Νηπιαγωγεία, το μόνιμο προσωπικό, τα παιδαγωγικά μέσα, τόσα άλλα με τα οποία δεν ασχολείται το νομοσχέδιο για την αναβάθμιση του σχολείου, έχουν ανάγκη ενός περιεχομένου που θα τους προσφέρει όλα τα απαραίτητα εφόδια για να συγκροτήσουν τη σκέψη τους και όχι να παπαγαλίσουν δεξιότητες.
Έχουν ανάγκη, δημιουργώντας ποικίλες καταστάσεις προβληματισμού μέσα στο Νηπιαγωγείο, στο μέτρο των γνωστικών δυνατοτήτων τους, να επιλύουν προβλήματα και να κατακτούν έννοιες που θα ξεφύγουν από την αυθόρμητη καθημερινή πρακτική, θα ενσταλάζονται ως «επιστημονικές» και θα αφομοιώνονται στο μυαλό τους. Από εκεί που βλέπουν έναν κόσμο χωρίς αιτιακή σύνδεση να βοηθηθούν ώστε να θεμελιώσουν μια πρώιμη λογική στάση απέναντι στον κόσμο, να κατανοήσουν τις πιο απλές σχέσεις που υπάρχουν στο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Να προετοιμαστούν για πιο δύσκολα προβλήματα στο σχολείο, με στέρεο όμως βηματισμό και αισιοδοξία για τη δυνατότητα να τα επιλύουν. Σε αυτήν τη βασανιστική, αλλά εξόχως δημιουργική διαδικασία, η γλώσσα είναι ο καθρέπτης που θα μετρά τα βήματα της σκέψης του παιδιού. Παραπέρα, σε αυτό το εύφορο έδαφος, που η σκέψη θα προοδεύει και η γλώσσα θα γίνεται πιο πλούσια και ακριβής, θα φτάσει η ώρα, στη σχολική διαδρομή του μαθητή, που η σωστή εκμάθηση της ξένης θα τις ανεβάσει σε ανώτερο επίπεδο.
Αλήθεια, σε ποιο Νηπιαγωγείο μπορούν να γίνουν αυτά, πλέρια, αναπτυγμένα, επιστημονικά θεμελιωμένα; Σε αυτό που η κοινωνία θα του αναθέσει την ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού. Η κοινωνία που θα βλέπει στο μέλλον του το δικό της μέλλον.
Της Αγγελικής Γκούσκου, νηπιαγωγού, μέλους του Τμήματος Παιδείας και Έρευνας της ΚΕ του ΚΚΕ
Από: 902.gr

Αντιλαϊκή πολιτική, όπως και αν την αμπαλάρουν...

Πριν από λίγες μέρες η κυβέρνηση παρουσίασε τη «στρατηγική» της ενόψει του τουριστικού ανοίγματος, συνοδευόμενη από τον ψευδεπίγραφο τίτλο «ενίσχυση» του συστήματος Υγείας στα τουριστικά νησιά. Στην ουσία, προβάλλει το ίδιο έργο που παρουσίασε το χειμώνα στα μεγάλα αστικά κέντρα κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Πρόκειται για την ίδια «συνταγή», που μετατρέπει το σύστημα Υγείας σε σύστημα ανεπαρκούς αντιμετώπισης της μιας νόσου, χωρίς ταυτόχρονα να διασφαλίζει επάρκεια στο ενδεχόμενο ενός δεύτερου κύματος της πανδημίας. Ο υπουργός Υγείας μίλησε για 18 κρεβάτια ΜΕΘ σε 8 νησιά για τους κατοίκους, τους εργαζόμενους και τους τουρίστες των συνολικά 107 κατοικημένων νησιών. Εκανε λόγο για 687 «θερινές» προσλήψεις υγειονομικών, οι οποίοι θα είναι επικουρικοί, δηλαδή θα απολυθούν τους επόμενους μήνες, ενώ αντιστοιχούν περίπου δύο υγειονομικοί σε κάθε δημόσια δομή Υγείας, όταν τα οργανικά κενά μόνο στα νοσοκομεία ξεπερνούν το 50%, με τους ισχύοντες ανεπαρκείς κανονισμούς. Παράλληλα, για άλλο ένα καλοκαίρι, παρουσιάζεται ως «λύση» η μετακίνηση υγειονομικών από τη μια δομή στην άλλη, καλύπτοντας μισή τρύπα και ανοίγοντας άλλες δύο. Μίλησε ακόμη για εξασφάλιση 446 απλών κρεβατιών Covid-19, αποσιωπώντας ότι δεν πρόκειται για καινούρια κρεβάτια, αλλά για κρεβάτια που αρπάχτηκαν από τη θεραπεία άλλων νόσων πλην του κορονοϊού.

* * *

Με λίγα λόγια, είτε με έξαρση της πανδημίας είτε με ύφεση, ο λαός θα πληρώσει πάλι το μάρμαρο, βλέποντας σε επανάληψη το ίδιο έργο, την κρατική ευθύνη να υποχωρεί και να μετατοπίζεται στην πανάκεια της «ατομικής». Την ίδια ώρα, χιλιάδες άνθρωποι μένουν ξεκρέμαστοι χωρίς διαγνωστικές εξετάσεις, θεραπείες και φάρμακα και 18.000 συμβασιούχοι στα δημόσια νοσοκομεία βρίσκονται με το ένα πόδι εκτός. Κι ενώ βοούν οι συνέπειες της πολιτικής εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης του συστήματος Υγείας, που έχουν εφαρμόσει με ευλάβεια όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις, επιχειρηματικοί όμιλοι και στελέχη όλων των αστικών κομμάτων παρουσιάζουν τη σημερινή κατάσταση στην Υγεία περίπου ως φυσικό φαινόμενο, επιχειρώντας να συσκοτίσουν την πραγματική αιτία, να αθωώσουν την εγκληματική πολιτική του «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο, να αποσπάσουν τη συναίνεση του λαού για τη συνέχισή της. Προπάντων, να σκεπάσουν το γεγονός ότι μπροστά στα κέρδη των μεγαλοεπιχειρήσεων του Τουρισμού και των αεροπορικών εταιρειών, τίθεται σε καθεστώς ακόμα μεγαλύτερης ανασφάλειας η υγεία των κατοίκων στα νησιά, συνολικά του λαού, σε συνδυασμό με τις μεγάλες ελλείψεις στις δημόσιες δομές και τα υποβαθμισμένα υγειονομικά πρωτόκολλα, στο όνομα του να μην αποθαρρυνθούν οι τουρίστες.

* * *

Μέσα σ' αυτό το κάδρο, με όχημα τις κατευθύνσεις της ΕΕ και τις «ορέξεις» των επιχειρηματικών ομίλων για νέες κερδοφόρες επενδύσεις στο σύστημα Υγείας, με αμιγώς ιδιωτικές επιχειρήσεις ή μέσω ΣΔΙΤ, όλα τα σφυριά χτυπούν στον ίδιο στόχο. Η κυβέρνηση ξεδιπλώνει την ατζέντα της για τα «προσεχώς» στην Υγεία, με προτεραιότητα τη μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε ΝΠΙΔ, την παραπέρα διείσδυση του ιδιωτικού/επιχειρηματικού τομέα στο δημόσιο σύστημα Υγείας μέσω των συμπράξεων, τη νομιμοποίηση και μονιμοποίηση των επιπλέον πληρωμών από τους ασθενείς - πελάτες, την πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων των υγειονομικών, οι οποίες «θα πρέπει να υπακούν στα κριτήρια της αποδοτικής χρήσης των πόρων (...) να προσαρμόζονται κατά περίπτωση στους επιχειρησιακούς κανόνες», που σημαίνει το 75% του συνόλου των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία να είναι συμβασιούχοι. Σε όλα αυτά και σε άμεση συνάρτηση μαζί τους, έρχεται να προστεθεί η «αξιολόγηση» δομών και προσωπικού, με το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να καταθέσει το υπουργείο Υγείας.

* * *

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι άξονες και τα κριτήρια της «αξιολόγησης» υπακούν στη λογική της παραπέρα εμπορευματοποίησης της Υγείας, όσο κι αν γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί ότι θεσπίζουν κίνητρα για τη βελτίωση τάχα των υπηρεσιών προς όφελος των ασθενών. Μιλάνε, για παράδειγμα, για το κριτήριο της «ασφάλειας» στα νοσοκομεία όπου μια νοσηλεύτρια υποχρεώνεται σε πολλές περιπτώσεις να καλύψει δυο και τρεις ορόφους μόνη της στη βάρδια, ή ένας γιατρός να μείνει «στο πόδι» για εφημερία μερικά 24ωρα σερί. Μιλάνε για το κριτήριο της «αποτελεσματικότητας» και για «βέλτιστες κλινικές πρακτικές», όταν η λογική του δημόσιου συστήματος Υγείας είναι ένα μίνιμουμ παροχών για όλους και από εκεί και πέρα, μόνο όποιος έχει να πληρώσει σώζεται. Μιλάνε για «ασθενοκεντρική προσέγγιση» στις ουρές των εξωτερικών ιατρείων, στις λίστες των χειρουργείων, στα ραντεβού επί πληρωμή των απογευματινών ιατρείων, στο «περίμενε» των καρκινοπαθών για μια εξέταση, στην καταρράκωση της αξιοπρέπειας των ασθενών. Θέτουν ως κριτήριο τη «χρηστή διοίκηση» και τη «διαχείριση πόρων», με τα δύο να αλληλοσυνδέονται, αφού καλή διοίκηση είναι αυτή που εξοικονομεί χρήματα και διασφαλίζει τη «βιωσιμότητα του οργανισμού», αυξάνοντας τα έσοδα από την πώληση υπηρεσιών και μειώνοντας στο ελάχιστο τις δαπάνες.

* * *

Οπως κι αν την αμπαλάρουν, όπως κι αν τη βαφτίσουν, η πολιτική τους είναι απάνθρωπη, βάρβαρη, εξοντωτική για τις ανάγκες του λαού. Γι' αυτό, το μέτωπο της Υγείας αναδεικνύεται σε προτεραιότητα από συνδικάτα και φορείς που στηρίζουν τη σημερινή απεργία των υγειονομικών, αναπτύσσοντας παράλληλα δράση και πρωτοστατώντας στη συσπείρωση και στο δυνάμωμα της πάλης για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, προσλήψεις και χρηματοδότηση στο ύψος των πραγματικών αναγκών. Αυτός ο αγώνας, για την προστασία της υγείας και της ζωής του λαού, είναι αγώνας όλων μας και πρέπει να βρει έκφραση, να στεριώσει και να δυναμώσει σε κάθε γειτονιά, σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς!

Ε. Τζ.

Το «ΠΡΙΝ» και η εθελοτυφλία (;)...

Δύο σελίδες αφιερώνει το «ΠΡΙΝ» στις θέσεις του ΚΚΕ γύρω από τα Ελληνοτουρκικά. Και όποιος μπει στον κόπο να τις διαβάσει, απορεί: Υπάρχει άραγε το ΝΑΤΟ στην περιοχή μας; Δεν είναι σε πλήρη εξέλιξη οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ - Ρωσίας - Κίνας, η σύνθετη διαπραγμάτευση που διεξάγει η τουρκική αστική τάξη ανοίγοντας μια βεντάλια αμφισβητήσεων, από τον Εβρο μέχρι τη ΝΑ Μεσόγειο; Δεν υπάρχει η πρεμούρα των ΗΠΑ και της ΕΕ να μείνει η Τουρκία στο «δυτικό στρατόπεδο»; Δεν υπάρχει όξυνση στην επιθετικότητα της Τουρκίας, ούτε καλόπιασμά της από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες; Δεν υπάρχει η στρατηγική της ελληνικής αστικής τάξης, ο ρόλος που αναλαμβάνει να «κρατηθεί» η Τουρκία στη «συμμαχία» για να μη διαταραχθεί η ΝΑΤΟική συνοχή στην περιοχή μας; Ολα τα παραπάνω, προφανώς όχι τυχαία, λείπουν από τον σχολιασμό που κάνει το «ΠΡΙΝ» στις τοποθετήσεις του Κόμματος. Το μόνο που «βλέπει» η εφημερίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι μια «άδικη διαπάλη των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας για εξορύξεις στις διεθνείς θάλασσες», κάτι που, όπως εκτιμάει, αποτελεί «κλειδί για τον μεταξύ τους συσχετισμό».

Για ακόμα μια φορά, λοιπόν, διαστρέβλωση των θέσεων του ΚΚΕ και αγωνιώδης προσπάθεια να το εμφανίσει ως ουρά της αστικής τάξης. Αν έκαναν τον κόπο οι φωστήρες του «ΠΡΙΝ» να δουν τι γράφουν στον Τύπο διάφοροι αναλυτές της αστικής τάξης, αν έστω παρακολουθούσαν την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των άλλων αστικών κομμάτων, θα έβλεπαν ότι η επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης είναι η αντιμετώπιση των Ελληνοτουρκικών μέσα στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, όπου η Ελλάδα παίρνει ενεργά μέρος. Θα έβλεπαν επίσης τη μονότονη προπαγάνδα για την ανάγκη να προχωρήσουν γρήγορα «διευθετήσεις» και συμβιβασμοί υπό ΝΑΤΟική εποπτεία ανάμεσα στις δύο χώρες, «διευθετήσεις» που περιλαμβάνουν «συνδιαχείριση», «γκριζαρίσματα» κ.λπ. Ολα αυτά - τους στόχους και τις επιδιώξεις δηλαδή της αστικής τάξης - τις θέσεις του ιμπεριαλιστικού κοσμοπολιτισμού, το «ΠΡΙΝ» τα καταπίνει αμάσητα... Δεν ξέρουμε ούτε μας ενδιαφέρει αν πρόκειται για άγνοια ή για ηθελημένη αποσιώπηση. Η ουσία είναι μια, ότι κάποιοι συνειδητά ή ασυνείδητα συνεχίζουν το «αριστερό - αντικαπιταλιστικό» λιβάνισμα των ιμπεριαλιστικών διευθετήσεων, ένα πραγματικό ξέπλυμα τόσο της αστικής τάξης όσο και των συμμάχων της. Γεγονός που προσφέρεται για προβληματισμό και συμπεράσματα για κάθε καλοπροαίρετο αγωνιστή...

Αντιλαϊκό «μοντέλο»

Εν αναμονή του χρηματοδοτικού πακέτου της ΕΕ για τους επιχειρηματικούς ομίλους, με τον τίτλο «ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ», η κυβέρνηση και τα επιτελεία της κάνουν λόγο για ένα «νέο παραγωγικό μοντέλο», που θα «μετασχηματίσει την ελληνική οικονομία», θα βελτιώσει «την ανταγωνιστικότητα και την ανθεκτικότητά της απέναντι σε μελλοντικές κρίσεις», θα εξασφαλίσει «περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας».
Παρουσιάζουν την κρίση ως «ευκαιρία» και τα ευρωπαϊκά κονδύλια, που θα πληρώσει μέχρι δεκάρας ο λαός, ως «όχημα» για μια «επανεκκίνηση» της ελληνικής οικονομίας, από την οποία έχουν τάχα να κερδίσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα. Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερο ψέμα απ' αυτό.
Η ελληνική οικονομία «επανεκκίνησε» και «μετασχηματίστηκε» πολλές φορές τις τελευταίες δεκαετίες και μάλιστα κάτω από τα ίδια συνθήματα, που «θα διόρθωναν τις παθογένειες», θα «θωράκιζαν» την οικονομία, θα «μοίραζαν» απλόχερα την ευημερία στο λαό.
Αλλά ούτε τα ΕΟΚικά πακέτα και οι εκτεταμένες αναδιαρθρώσεις με βάση τις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις, με τα οποία τάχα θα ερχόταν η «σύγκλιση» των καπιταλιστικών οικονομιών, ούτε το «Ελντοράντο» του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια τη δεκαετία του '90, ούτε η «απελευθέρωση» στους περισσότερους από τους κλάδους της οικονομίας και η ένταξη στην Ευρωζώνη απέτρεψαν τις καπιταλιστικές κρίσεις, πόσο μάλλον σήμαναν ευημερία για το λαό.
Τελευταίο παράδειγμα είναι αυτό του «εξωστρεφούς παραγωγικού μοντέλου», που αποτέλεσε βασικό ζητούμενο του κεφαλαίου στη διάρκεια της προηγούμενης οικονομικής κρίσης και παρουσιάστηκε ως «παράγοντας θωράκισης» και «ατού» της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας.
Ποιος δεν θυμάται τα πανηγύρια της κυβέρνησης και όλων των κομμάτων για την αύξηση των εξαγωγών τον πρώτο χρόνο της αναιμικής ανάκαμψης; 'Η για τα «ρεκόρ του Τουρισμού», που έσπαγαν το ένα μετά το άλλο και διαφημίζονταν ως υπόδειγμα «εξωστρέφειας» της οικονομίας;
Οι επιχειρηματικοί όμιλοι σ' αυτούς τους κλάδους αύξησαν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους, σε αντίθεση με τους εργαζόμενους, που μετρούν διαρκώς απώλειες, όπως οι ξενοδοχοϋπάλληλοι ή οι εργαζόμενοι στον Επισιτισμό, ενώ μεγάλωσε και η έκθεση συνολικά της οικονομίας στις διεθνείς οικονομικές κρίσεις.
Αντίστοιχη είναι η πείρα και από την πορεία της «απελευθέρωσης» και των αναδιαρθρώσεων σε μια σειρά από κλάδους, την οποία «απελευθέρωση» κυβέρνηση και αστικά κόμματα παρουσιάζουν ξανά ως τη «ραχοκοκαλιά» του υπό κατάρτιση κυβερνητικού σχεδίου, με «απορρόφηση» κονδυλίων σε τομείς όπως οι ΑΠΕ, η «ψηφιακή οικονομία» κ.ά.
Το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας όλα τα προηγούμενα χρόνια σε τομείς όπως η Ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, όχι μόνο δεν σήμανε «πολλές και ποιοτικές θέσεις εργασίας», όπως λέει η κυβέρνηση, αλλά σηματοδότησε χιλιάδες απολύσεις και εκτίναξη των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η «απελευθέρωση» της Ενέργειας, με τελευταίο επεισόδιο την «απολιγνιτοποίηση», που μόνο για τη ΔΕΗ ΑΕ συνοδεύεται από 5.000 απολύσεις.
Ούτε έφερε βέβαια «φτηνότερες υπηρεσίες», αντίθετα σηματοδότησε την παραπέρα εμπορευματοποίηση αυτών των υπηρεσιών, με τιμολόγια - «φωτιά» και με τα λαϊκά στρώματα να βυθίζονται στα χρέη, με την ενεργειακή φτώχεια να αφορά ολοένα και περισσότερα λαϊκά νοικοκυριά, και με τις διακοπές λόγω οφειλών να πολλαπλασιάζονται.
Οχι μόνο δεν σήμανε «νέα εποχή» για το λαό, αλλά μεγάλωσε το χάσμα με τις σύγχρονες δυνατότητες και τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, έβαλε το λαό βαθύτερα «στο στόμα του λύκου» των ανταγωνισμών επιχειρηματικών ομίλων και ιμπεριαλιστικών κέντρων, όπως θα γίνει και με το «νέο παραγωγικό μοντέλο» που εξαγγέλλει η κυβέρνηση.
Συνολικά, τα «ανέκδοτα» ότι μπορεί τάχα να υπάρξει μια καπιταλιστική οικονομία με «ισόρροπη» ανάπτυξη, πόσο μάλλον φιλολαϊκή, έχουν παλιώσει προ πολλού, δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ και πουθενά. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις αγιάτρευτες αντιθέσεις του, τους ανταγωνισμούς και την άναρχη ανάπτυξη, από τις καπιταλιστικές κρίσεις, όλα όσα κάνουν το λαό να μην μπορεί να αναπνεύσει εξαιτίας του.
Το νέο για τις ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων δεν βρίσκεται στις συνταγές διαχείρισης και στα «μοντέλα» του εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά στον αγώνα για την ανατροπή του, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Ακριβή μου πανδημία – Λογαριασμός 1,1 εκ. δολαρίων για νοσηλεία σε 70χρονο επιζήσαντα κορονοϊου

Κατιούσα

Τα καλά του σχεδόν καθολικά ιδιωτικού συστήματος υγείας φέρνει με τον πιο επείγοντα τρόπο στο φως η πανδημία, καθώς τα νοσοκομεία – επιχειρήσεις μυρίζονται ευκαιρίες για μεγάλα κέρδη, οδηγώντας τις – συνήθεις και προ κορονοϊού υπερτιμολογήσεις φαρμάκων και υπηρεσιών – σε νέα, δυσθεώρητα ύψη.
Δεν πίστευε στα μάτια του ο 70χρονος Μάικλ Φλορ από το Σιάτλ, όταν έλαβε πριν λίγες μέρες το λογαριασμό για τη δίμηνη νοσηλεία του σε νοσοκομείο της περιοχής. Ο άντρας, που ονομάστηκε “παιδί – θαύμα” από τους γιατρούς του, έδωσε μάχη 62 ημερών με την ασθένεια, κατορθώνοντας να βγει νικητής ενάντια στις δυσοίωνες προβλέψεις. Μάλιστα, κάποια στιγμή ο Φλορ ένιωθε τόσο άσχημα που ζήτησε από νοσοκόμα να τον βοηθήσει να καλέσει τους δικούς του στο τηλέφωνο για να τους αποχαιρετήσει.
Η σωτηρία του Φλορ κοστολογήθηκε από το νοσοκομείο στο αστρονομικό ποσό του 1,1 εκ. δολαρίων, άθροισμα περίπου 3000 διαφορετικών χρεώσεων κατά τη διάρκεια της παραμονής, που αναλύονται στον εξαιρετικά πολυσέλιδο λογαριασμό που έβαλε. Σχεδόν το μισό ποσό, 408912 δολάρια, αφορά τις 42 μέρες που έμεινε σε ειδικό θάλαμο της ΜΕΘ, ενώ ο αναπνευστήρας που χρησιμοποιήθηκε για 29 μέρες χρεώθηκε 82215 ευρώ.
Ο πρώην ασθενής ευτυχώς δε θα χρειαστεί να βάλει παρά ελάχιστα από την τσέπη του, λόγω του ότι είναι δικαιούχος του προγράμματος Medicare που καλύπτει εν μέρει ανθρώπους 65 ετών και άνω στις ΗΠΑ, κυρίως όμως λόγω του ποσού 100 δις που έχει εγκρίνει το κογκρέσο για την ενίσχυση νοσοκομείων και ασφαλιστικών εταιρειών εν μέσω της πανδημίας, παρότι ειδικοί φοβούνται ότι ενδεχομένως να χρειαστεί ακόμα και το πενταπλάσιο ποσό για την κάλυψη όλων των αναγκών.
Ο Φλορ μάλιστα νιώθει ενοχές για το γεγονός πως οι φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν τη νοσηλεία του. “Νιώθω ένοχος που επέζησα. Υπάρχει η αίσθηση “γιατί εγώ;” Γιατί να το αξίζω όλο αυτό; Βλέποντας το απίστευτο κόστος όλου αυτού σαφώς ενισχύονται αυτές οι ενοχές επιβίωσης”.
Στην πραγματικότητα βέβαια, οι μόνοι που θα έπρεπε να αισθάνονται ένοχοι, είναι όσοι αναγκάζουν τους ανθρώπους να νιώθουν ένοχη για την ίδια τη ζωή τους και για το γεγονός ότι δε θα πληρώσουν από την τσέπη τους για ένα αγαθό που θα έπρεπε εξορισμού να είναι δημόσιο και δωρεάν για όλους.

Αύξηση χρήσης ναρκωτικών ως και 650% στην καραντίνα δείχνει η ανάλυση λυμάτων της Ψυττάλειας – Ρεκόρ δεκαετίας στην κατανάλωση κοκαΐνης

  

14-06-2020

Τα ευρήματα αυτά κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και σαφώς χρήζουν περισσότερης και πιο στοχευμένης έρευνας, ιδιαίτερα ενόψει ενός πιθανολογούμενου νέου κύματος της πανδημίας, αλλά και των επιπτώσεων της ήδη διαφαινόμενης οικονομικής κρίσης.

Κατιούσα

 

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από την ανάλυση των λυμάτων στο Κέντρο Επεξεργασίας της Ψυττάλειας, η οποία εκπονείται από το τμήμα Χημείας του ΕΚΠΑ υπό την επίβλεψη του καθηγητή Ν. Θωμαΐδη. Φαίνεται πως ένα αυξημένο ποσοστό κατοίκων του λεκανοπεδίου τουλάχιστον προσπάθησε να αντεπεξέλθει στο άγχος της πανδημίας και της συνεπακόλουθης οικονομικής αβεβαιότητας, όπως και στην απομόνωση του λοκντάουν καταφεύγοντας σε ναρκωτικά ή ψυχοφάρμακα.


Σε ό,τι αφορά την κατανάλωση ναρκωτικών, τα σκήπτρα κρατάει η κοκαΐνη, με μια ημερήσια κατανάλωση περίπου 800 γρ. την ημέρα, κάτι που συνιστά ρεκόρ δεκαετίας. Εκρηκτική, τουλάχιστον σε ποσοστιαία βάση, είναι και η αύξηση αμφεταμίνης, που εκτοξεύτηκε κατά 650% σε σχέση με πέρσι, ενώ σημαντική είναι και η αύξηση κατανάλωσης της ιδιαίτερα τοξικής κι επικίνδυνης μεθαμφεταμίνης, κατά 37%.

Η χρήση βενζοδιαζεπινών από την άλλη, σε γενικές γραμμές παρέμεινε σταθερή σε σχέση με το 2019, με εξαίρεση το αγχoλυτικό λοραζεπάμη, που αυξήθηκε κατά 77%. Σημαντική ήταν και η αύξηση της χρήσης αντικαταθλιπτικών κατά 31% σε σχέση με πέρσι.

Αναμενόμενη χαρακτηρίζεται η αύξηση της κατανάλωσης αντιβιοτικών και αντιϊκών φαρμάκων, που χρησιμοποιήθηκαν, πειραματικά σε αυτή τη φάση αφού ακόμα δεν πιστοποιείται από μελέτες η αποτελεσματικότητά τους, ενάντια στον κορονοϊό. Το δημοφιλέστερο από αυτά τα αντιβιοτικά είναι η αζιθρομυκίνη, σε ποσοστό 36%. Τριπλασιασμός παρατηρήθηκε στην κατανάλωση της παρακεταμόλης, με παράλληλη μείωση των μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, κάτι που αποδίδεται σε σχετικές οδηγίες από τις αρχές υγείας της χώρας.

Τα ευρήματα αυτά κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και σαφώς χρήζουν περισσότερης και πιο στοχευμένης έρευνας, ιδιαίτερα ενόψει ενός πιθανολογούμενου νέου κύματος της πανδημίας, αλλά και των επιπτώσεων της ήδη διαφαινόμενης οικονομικής κρίσης, που αποδεδειγμένα επιβαρύνει την ψυχική υγεία και συνδέεται συχνά με αύξηση χρήσης ψυχοφαρμάκων και ψυχοτρόπων ουσιών.  

Κώστας Πελετίδης: «Είστε η γενιά που θα αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο!»

Κατιούσα

«Οι μαθητές της Γ’ Λυκείου έφτασαν φέτος στην αφετηρία των πανελλαδικών εξετάσεων, υπερπηδώντας τα πρόσθετα μεγάλα εμπόδια που τους έβαλε η υγειονομική κρίση. Εμπόδια που δυστυχώς δεν αντιμετώπισε η κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να διαταραχθεί σοβαρά η εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και η προετοιμασία τους για τις εξετάσεις.
Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά νιώθουμε την ανάγκη να επικοινωνήσουμε μαζί σας και να σας δηλώσουμε ότι είμαστε δίπλα σας και σε αυτή τη δοκιμασία, που δεν θα είναι βέβαια η τελευταία, ούτε η πιο καθοριστική για τη ζωή σας.
Ανεξάρτητα από το τι θα καταφέρει ο καθένας σας ξεχωριστά, σε αυτές τις εξετάσεις, είμαστε σίγουροι ότι θα κερδίσετε τη ζωή που σας αξίζει.
Είστε η ελπίδα, το μέλλον του κόσμου, της πατρίδας, της πόλης μας!
Προχωρήστε με πίστη, θάρρος, δύναμη!
Είστε η γενιά που θα αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο!
Καλή επιτυχία!».

ΗΠΑ-Ατλάντα: Αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε 27χρονο Αφροαμερικανό

                 

• 
  

Δεν έχουν τέλος τα περιστατικά αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ. Ένας νεαρός Αφροαμερικανός έπεσε νεκρός από πυρά αστυνομικού.
Διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους για τον θάνατο του 27χρονου Ρεϊσάρντ Μπρουκς.  
Μετά το θάνατο 27χρονου έγινε  αποπομπή του αστυνομικού και παραίτηση της επικεφαλής της αστυνομίας της Ατλάντας, Έρικα Σιλντς.  Η Σιλντς υπέβαλε την παραίτησή της χθες Σάββατο, όπως ανακοίνωσε η δήμαρχος της πόλης, Κίσα Λανς Μπότομς. 
Ο 27χρονος αποκοιμήθηκε μέσα στο αυτοκίνητό του ενώ βρισκόταν στη γραμμή drive-thru εστιατορίου της αλυσίδας Wendy’s. Σύμφωνα με την αστυνομία πρόβαλε αντίσταση στην προσπάθεια των αστυνομικών να τον συλλάβουν διότι το τεστ στον οποίο τον υπέβαλαν έδειξε ότι δεν ήταν νηφάλιος. Όπως ανέφεραν οι αρχές υπάρχει βίντεο, που τον δείχνει να αποσπά τέιζερ, συσκευή που προκαλεί ηλεκτροσόκ, που είχε πάνω του ο ένας από τους αστυνομικούς και να προσπαθεί να διαφύγει. Αρχίζει να τρέχει  και ο ένας αστυνομικός τον καταδιώκει, χρησιμοποιώντας τέιζερ. Οι δύο άνδρες βγαίνουν από το πλάνο. Ακούγονται κατόπιν πυροβολισμοί και η φωνή κάποιου που φωνάζει «τον πέτυχα!». Το βίντεο εικονίζει κατόπιν τον Μπρουκς, πεσμένο στο έδαφος.
«Δεν πιστεύω ότι αυτή ήταν δικαιολογημένη χρήση θανατηφόρας βίας και ζητήσαμε να αποταχθεί αμέσως ο αστυνομικός», ξεκαθάρισε η δήμαρχος Μπότομς κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου. Δεκάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν αργά το απόγευμα στο σημείο όπου ο νέος έπεσε νεκρός. Οι αρχές δεν έχουν μέχρι στιγμής δημοσιοποιήσει τα ονόματα των δύο αστυνομικών που ενεπλάκησαν στο περιστατικό. Είναι και οι δύο λευκοί. Το Γραφείο Έρευνας της Τζόρτζιας (GBI) ανακοίνωσε ότι διενεργεί έρευνα για το συμβάν.
Πηγή: natemporiki.gr (με πληροφορίες Reuters)  

Τα «παιδιά καναρίνια» των αμερικανικών ανθρακωρυχείων...

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα ενάντια στην Παιδική εργασία

Τα παιδιά που ζούσαν μέσα στα τούνελ και πέθαιναν για να ξεχρεώσουν οι οικογένειές τους!...

Ο μικρός ανθρακωρύχος, ήταν ένα μικρό αγόρι σουηδικής ή φινλανδικής καταγωγής που εργαζόταν επί δέκα ώρες καθημερινά σε ένα ορυχείο με αυτή τη φόρμα και τον εξοπλισμό εργασίας, χωμένο στα λαγούμια του ορυχείου με μοναδικό φως αυτό που έβγαζε το σπαρματσέτο στο κεφάλι του. Προσελήφθη ως μαθητευόμενος στην εταιρεία προκειμένου ο πατέρας του να αποπληρώσει τα χρέη του. Ο άτυχος μικρός εργάστηκε και πέθανε στα ορυχεία του Κολοράντο. Πριν η νομοθεσία απαγορεύσει την παιδική εργασία μετά από σκληρούς αγώνες των εργατικών σωματείων, τα παιδιά, ακόμα και ηλικίας πέντε ετών, εργάζονταν στα ορυχεία και τα προτιμούσαν σε πόστα καθαρισμού και απομάκρυνσης χωμάτων, λόγω του μικρού τους μεγέθους.

 Οι συνθήκες μέσα στα τούνελ ήταν εξαιρετικά επικίνδυνες και τα παιδιά κινδύνευαν από την πτώση λίθων και τις αναθυμιάσεις. 

Παιδιά πειραματόζωα σε ρόλο «καναρινιού» 

Το σοκαριστικό όμως της υπόθεσης είναι ότι τα παιδιά χρησιμοποιούνταν στο ρόλο του «καναρινιού». Οι ανθρακωρύχοι χρησιμοποιούσαν κάποτε τα καναρίνια για να ελέγχουν την ποιότητα του αέρα στα ορυχεία. Τα καναρίνια είναι πολύ ευαίσθητα στο μονοξείδιο του άνθρακα. Τα πουλιά κελαηδούσαν και έκαναν θόρυβο καθ´όλη την διάρκεια της ημέρας. Αν όμως τα επίπεδα του μονοξειδίου του άνθρακα ανέβαιναν πολύ ψηλά, τα καναρίνια είχαν πρόβλημα να αναπνεύσουν και πέθαιναν. Μόλις τα καναρίνια έπαυαν να κελαηδούν ήταν ένδειξη πως υπήρχαν επικίνδυνες αναθυμιάσεις και οι ανθρακωρύχοι έπρεπε να εγκαταλείψουν το ορυχείο για μα μην παγιδευτούν. Το ρόλο των καναρινιών αναλάμβαναν πολλές φορές τα παιδιά, αφού ήταν αναλώσιμα και δεν κόστιζαν όσο ένας ενήλικας ανθρακωρύχος.

 

Ανθρακωρυχείο στην Πενσυλβάνια. Η τεκμηρίωση της φωτογραφίας αποκαλύπτει την ταυτότητα σε δύο από τα παιδιά. Τα ονόμα τα τους James Leonard και Stanley Rasmus

  Εκτός από τα ορυχεία, τα παιδιά εργάζονταν ως καπνοδοχοκαθαριστές επειδή λόγω μεγέθους χωρούσαν στις καπνοδόχους. Πολλά έπεφταν από ύψος και έχαναν τη ζωή τους. 

 Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες ελήφθησαν από τον φωτορεπόρτερ Lewis Hine μεταξύ 1908 και 1913, στα ανθρακωρυχεία της Πενσυλβάνιας και της Δυτικής Βιρτζίνια. Αποτελούν ένα αδιάψευστο ντοκουμέντο για την εκμετάλλευση των παιδιών. Οι νόμοι για την προστασία τους τα επόμενα χρόνια έγιναν αυστηρότεροι και η παιδική εργασία απαγορεύτηκε, χωρίς όμως να έχει εξαλειφθεί μέχρι σήμερα....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ta-pedia-pou-zousan-mesa-sta-tounel-ke-pethenan-gia-na-xechreosoun-i-ikogenies-tous-ta-pedia-kanarinia-ton-amerikanikon-anthrakorichion/

Κάθε μύθος που καταρρέει και ένας λόγος αφύπνισης!

Με τις εξελίξεις να παίρνουν πιο γρήγορα «στροφές», τις αντιθέσεις να βγαίνουν πιο έντονα στο προσκήνιο μέρα με τη μέρα, τις επιπτώσεις από τη νέα καπιταλιστική κρίση να γίνονται πια αισθητές, όλο και περισσότερο δυναμώνει η αίσθηση ότι καταρρέουν κάμποσοι «μύθοι» ο ένας πίσω από τον άλλο. Κάθε μύθος που καταρρέει με πάταγο στα μάτια των εργαζομένων, είναι για το ΚΚΕ άλλη μια επιβεβαίωση ότι αυτό το σύστημα έχει φτάσει προ πολλού στα όριά του, ότι το μόνο που μπορεί να δώσει είναι περισσότερο πόνο και βάσανα στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα.

Μύθος 1ος: Οι «ισχυρές συμμαχίες» προστατεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα

Το πρόσφατο «επεισόδιο» (έτσι χαρακτηρίστηκε από μερίδα του αστικού Τύπου), με την ελληνική φρεγάτα της ευρωπαϊκής δύναμης «Irini» να παίρνει εντολή από την ιταλική διοίκηση να αφήσει ήσυχο το τουρκικό πλοίο που μετέφερε όπλα στη Λιβύη, καταρρίπτει ξανά με πάταγο τους μύθους της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Τους μύθους, δηλαδή, ότι η «διεθνοποίηση» των Ελληνοτουρκικών και η μετατροπή τους σε τμήμα των ευρω-τουρκικών και ΝΑΤΟικο-τουρκικών σχέσεων αποτελούν ασπίδα προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Τι έλεγαν στο λαό; Οτι «η Τουρκία, αν τα βάλει με την Ελλάδα, θα είναι σαν να τα βάζει με ολόκληρη την Ευρώπη», ότι μέσα από την αναβάθμιση της συμμετοχής της χώρας στα ευρωατλαντικά ιμπεριαλιστικά σχέδια προστατεύονται τα σύνορα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, αφού η Τουρκία δεν θα τολμήσει να τα βάλει με μια Ελλάδα - «πυλώνα» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Και στις δεκάδες περιπτώσεις που οι «ισχυροί σύμμαχοι» της χώρας έδειξαν ότι προτιμούν μια τουρκική αστική τάξη να αμφισβητεί σύνορα και διεθνείς συνθήκες, παρά να «γέρνει» προς τη Ρωσία, που θέλουν την Ελλάδα «ενεργή» στο τράβηγμα της Τουρκίας από τη ρωσική επιρροή («κοινός μας στρατηγικός στόχος» είχε πει ο Πάιατ), προστέθηκε και το παραπάνω ξεβράκωμα.
Η πρόκληση των αστικών κομμάτων μεγαλώνει, όταν ακόμα και αυτή την εξέλιξη την αξιοποιούν ως «επιχείρημα» για «να τελειώνουμε» με τις διευθετήσεις, εκβιάζοντας το λαό να δεχτεί άλλη μια συμφωνία με το πιστόλι στον κρόταφο. Μιλούν ανοιχτά κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ για παζάρια και διευθετήσεις υπό ΝΑΤΟική εποπτεία, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για διευθέτηση και με την Τουρκία, όπως επιτάσσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί. Και την ίδια στιγμή που, για να καθησυχάσουν το λαό, διαλαλούν ότι το τουρκο-λιβυκό σύμφωνο «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα», το αξιοποιούν ως μοχλό εκβιασμού, ώστε να προχωρήσει ο «συμβιβασμός» με την Τουρκία.

Μύθος 2ος: Το «αμερικανικό όνειρο»

Αν πριν από μόλις δέκα χρόνια ισχυριζόταν κάποιος ότι θα έρθει μέρα που στις ΗΠΑ θα κατεβαίνει η εθνοφρουρά στους δρόμους για να καταστείλει λαϊκές κινητοποιήσεις, που φτάνουν να γκρεμίζουν αγάλματα επιφανών εκπροσώπων του ιστορικού παρελθόντος των ΗΠΑ, θα έλεγαν τουλάχιστον ότι βλέπει τον κόσμο με «βαλκανικό τρόπο». Ποιος φανταζόταν ότι υποψήφιος Πρόεδρος (ο Μπάιντεν) θα προειδοποιούσε τον εκλεγμένο Πρόεδρο Τραμπ να μην «κλέψει στις εκλογές», αλλιώς θα επέμβει ο στρατός για να τον διώξει από τον Λευκό Οίκο;
Κι όμως, η εν ψυχρώ δολοφονία του Αφροαμερικανού Τζ. Φλόιντ από αστυνομικούς ήρθε να σηκώσει το καπάκι του καζανιού που σιγοβράζει στις ΗΠΑ και να βγάλει στην επιφάνεια όλες τις αντιφάσεις οι οποίες χτυπούν ανελέητα τη «Μέκκα» του καπιταλισμού.
Οι ανισότητες για τις οποίες κλαψουρίζουν όσοι νιώθουν θιγμένοι που μια «ισχυρή αστική δημοκρατία» έχει Πρόεδρο κάποιον σαν τον Τραμπ, δείχνοντας ως «διέξοδο» την κυβερνητική εναλλαγή, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κατάρρευση του «αμερικανικού ονείρου», δηλαδή του μύθου ότι η ευημερία του λαού πάει χέρι χέρι με τις ευκαιρίες που δημιουργεί η καπιταλιστική ανάπτυξη. Η επιβεβαίωση ότι για να ζουν αυτό το «όνειρο» μια χούφτα εκμεταλλευτές πρέπει εκατομμύρια εργαζόμενοι να ζουν τον απόλυτο εφιάλτη. Η άγρια καταστολή είναι η άλλη όψη της φτώχειας και της εξαθλίωσης, της μαζικής ανεργίας, των κοινωνικών αποκλεισμών που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι όχι σε ένα κράτος του λεγόμενου «αναπτυσσόμενου κόσμου», αλλά στην ηγέτιδα δύναμη του ιμπεριαλισμού. Και ανάμεσα σε όσα επιβεβαιώνονται είναι και το γεγονός ότι η προσπάθεια των ΗΠΑ να μείνουν στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, την ώρα που απειλούνται ανοιχτά από την Κίνα, δεν έχει θύματα μόνο τους λαούς από τις επεμβάσεις όπου Γης, αλλά και τον ίδιο τον αμερικανικό λαό, που βιώνει την ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Μύθος 3ος: Η κυβέρνηση βάζει την «υγεία πάνω από την οικονομία»

Την περίοδο του εγκλεισμού, στο όνομα του να μην καταρρεύσει το ρημαγμένο δημόσιο σύστημα Υγείας, διαδέχθηκε η άρση των περιορισμών, για να αναδείξει ξανά τις αντιφάσεις στη διαχείριση της πανδημίας και των επιπτώσεών της. Αντιφάσεις που βέβαια εξηγούνται από την προσήλωση της κυβέρνησης στην προστασία της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, στη στήριξη της οικονομίας και όχι προφανώς την προστασία της υγείας του λαού.
Τώρα, και προκειμένου να στηριχτούν οι μπίζνες των μεγαλοξενοδόχων και των άλλων επιχειρηματιών του τουρισμού, η προπαγάνδα της «ατομικής ευθύνης» περνάει στην επόμενη πίστα: Οι εργαζόμενοι καλούνται ατομικά να «εμποδίζουν» την εξάπλωση του ιού, την ίδια στιγμή που το κράτος και η εργοδοσία υπονομεύουν ακόμα και τη στοιχειώδη προστασία τους: Από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που γίνονται σαρδελοκούτια μέχρι τα ξενοδοχεία, τις επισιτιστικές αλυσίδες και τα αεροδρόμια, όπου «προστατεύεται το τουριστικό προϊόν» στις πλάτες των εργαζομένων. Και την ίδια στιγμή που η θωράκιση του συστήματος Υγείας ακούγεται σαν ανέκδοτο, η κυβέρνηση απειλεί το λαό ότι αυτός θα είναι ο υπεύθυνος για το επικείμενο νέο κύμα πανδημίας, αλλά και για την πορεία της οικονομίας. Η λογική «κόστους - οφέλους» σε όλο της το μεγαλείο: Τόσο στο «κλείσιμο» που επιβλήθηκε τον Απρίλη όσο και στο «άνοιγμα» που ακολούθησε με τις ευλογίες της ΕΕ, που εκτιμά πλέον ότι «ο κίνδυνος δεν είναι τόσο μεγάλος στα εργοστάσια, στις αποθήκες και τα καταστήματα»... Οπότε «στριμωχτείτε» στη δουλειά για να βγουν τα κέρδη, αλλά «απομονωθείτε» στον ελεύθερο χρόνο ή στην καλοκαιρινή άδεια για να μην τρομάξουν οι τουρίστες, δηλαδή πάλι τα κέρδη...

Μύθος 4ος: Η πολιτική που «φέρνει» την ανάπτυξη

Μαζί με την κρίση που χτυπάει ξανά την οικονομία, επανεμφανίζονται και τα γιατροσόφια από τα αστικά κόμματα που τάχα θα θεραπεύσουν τον ιό του καπιταλισμού. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί τη ΝΔ ότι «έφερε την ύφεση πριν τον κορονοϊό», η δε ΝΔ δηλώνει ότι «οι αγορές γελάνε με όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ». Και την ίδια στιγμή και οι δυο πανηγυρίζουν για τα πακέτα της ΕΕ, που αφορούν τόσο το ρευστό στις επιχειρήσεις όσο και την ένταση της «ευελιξίας», με την επιδότηση της εκ περιτροπής εργασίας κ.ο.κ. Τόσο η ίδια η κρίση, που ξέσπασε αν και όλα τα αστικά κόμματα έλεγαν ότι η «εξωστρέφεια της οικονομίας δημιουργεί απρόσκοπτη ανάπτυξη», όσο και τα μείγματα διαχείρισης που εναλλάσσονται από την προηγούμενη κρίση στη σημερινή, τσακίζουν το μύθο της «πολιτικής» που τάχα μπορεί να θωρακίσει την οικονομία. Αποδεικνύεται ότι ο φαύλος κύκλος της κρίσης και της ανάπτυξης, που πάντα βγάζει όλο και πιο χαμένο το λαό, είναι στοιχείο του DNA του καπιταλισμού. Οτι η πολιτική του αστικού κράτους που θωρακίζει την κερδοφορία των μονοπωλίων δεν μπορεί παρά να αποτρέψει την κρίση, αντίθετα διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για την εκδήλωσή της.

Και ο ...μεγαλύτερος μύθος

Ολα τα παραπάνω είναι μερικά από όσα αποκαλύπτουν τον πιο μεγάλο μύθο: Αυτόν που διακινούν οι αστοί και τα παπαγαλάκια τους, ότι τάχα «όλα είναι ακλόνητα», ότι «τίποτα δεν κουνιέται» και ότι «η ιστορία έχει τελειώσει».
Οι ίδιες οι εξελίξεις πιστοποιούν ότι η «κανονικότητα» του καπιταλισμού πλέον δεν εγκληματεί «μία στο τόσο» και «κατά τόπους», αλλά ότι όλο και πιο συχνά βγαίνουν στην επιφάνεια οι αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της: Από τις φυσικές καταστροφές μέχρι τα θύματα του κορονοϊού, από τα συστήματα Υγείας που ξεσκαρτάρουν το ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει επειδή «η υγεία κοστίζει», μέχρι τα εκατομμύρια των ανέργων, την άγρια καταστολή και τον ρατσισμό. Και από τις κρίσεις μέχρι τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που κλιμακώνονται, όλα δείχνουν ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια προσμονής από ένα σύστημα που όσο σαπίζει, γίνεται και πιο αντιλαϊκό, αντιδραστικό και επικίνδυνο, την ίδια στιγμή που οι δυνατότητες της επιστήμης και της παραγωγής δείχνουν συνεχώς προς τα μπρος!
Η διέξοδος από τα σημερινά αδιέξοδα βρίσκεται στην οργάνωση της αντεπίθεσης για να πάρουν οι εργαζόμενοι στα χέρια τους τον τεράστιο πλούτο που παράγουν, ώστε από πηγή δυστυχίας στα χέρια των λίγων να γίνει μέσο ευημερίας στα χέρια των πολλών.
Οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να αναπνεύσουν και θα το κάνουν, μέσα από την ανασύνταξη του κινήματος, τη σύγκρουση με αυτό το σύστημα, την πάλη τους για να μην πληρώσουν ξανά, σπάζοντας τα δεσμά του συστήματος της εκμετάλλευσης, ανοίγοντας το δρόμο για μια νέα ανατρεπτική πορεία, για μια νέα πορεία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού στη χώρα μας και στον κόσμο.