Η ανισότητα στον καπιταλισμό, ο Α. Ανδριανόπουλος και η πραγματικότητα

Από Αλέκος Χατζηκώστας

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

 Σε άρθρο του στα ΝΕΑ (5/6) με τίτλο «Η παγκοσμιοποίηση και οι λαϊκιστές εχθροί της» ο γνωστός Ανδρέας Ανδριανόπουλος αναφέρει: «..Δεν είναι βέβαια η ανισότητα το πραγματικό πρόβλημα. Διότι όσο βελτιώνεται η οικονομία οι ανισότητες μεγαλώνουν. Ελάχιστοι όμως τότε ενοχλούνται. Διότι σχεδόν όλοι απολαμβάνουν τότε μέρος της ευημερίας. Όταν όλων το εισόδημα αυξάνεται δεν ενδιαφέρει τόσο αν κάποιων μεγαλώνει περισσότερο από άλλους. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η ανισότητα αλλά η φτώχεια…»
Πρόκειται φυσικά για το απλοϊκό «απόσταγμα» της θεωρητικής σκέψης όσων αποδέχονται την αιωνιότητα του καπιταλισμού, όσων θεωρούν «φυσικό φαινόμενο» την ύπαρξη στις ανθρώπινες κοινωνίες βαθιών ανισότιμων σχέσεων. Ας δούμε ορισμένα ζητήματα:

1. Ο Αν. Ανδριανόπουλος δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα στον σύγχρονο καπιταλισμό, παρά τις διακηρύξεις των πάλαι ποτέ αστικών επαναστάσεων για «Ελευθερία-Ισότητα-Δικαιοσύνη». Ότι δηλαδή πρόκειται για μία κοινωνία που συνεχώς αυξάνουν οι κοινωνικές – ταξικές ανισότητες, που σχηματικά οι «πλούσιοι γίνονται πλουσιότερο και οι φτωχοί φτωχότεροι». Για παράδειγμα να σημειώσουμε ότι σε παλιότερη μελέτη που δημοσίευσε η Παγκόσμια Έκθεση για την Ανισότητα, καταγράφει ότι το πλουσιότερο 0,1% του πλανήτη, περίπου 7 εκατομμύρια άνθρωποι, αύξησε τον πλούτο του από το 1980, κατέχοντας όσο το φτωχότερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, περίπου 3,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ενώ, το πλουσιότερο 1% «μάζεψε» το 27% του παγκόσμιου πλούτου μεταξύ του 1980 και του 2016. Από αυτό το 1%, το ακόμη πλουσιότερο 0,1% κατέχει το 13% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ, το 0,001%, δηλαδή μόλις 76.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, κατέχουν το 4% του πλούτου που δημιουργήθηκε από το 1980. Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η οικονομική ανισότητα είναι περισσότερο «ανάγλυφη», εφόσον το πλουσιότερο 1% των ΗΠΑ κατείχε το 39% του εθνικού πλούτου το 2014, από το 22% που συγκέντρωνε το 1980. Επίσης την ακραία άνιση κατανομή του πλούτου στον πλανήτη αντικατοπτρίζει η Ετήσια έκθεση Global Wealth 2019 του Ινστιτούτου Ερευνών του ελβετικού τραπεζικού κολοσσού Credit Suisse, η οποία δείχνει ότι το 2019 ο παγκόσμιος πλούτος των νοικοκυριών αυξήθηκε στο 12μηνο Ιουλίου 2018-Ιούνιου 2019 κατά 2,6% σε σχέση με ένα 12μηνο νωρίτερα, φτάνοντας τα 360 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πλούτου βρίσκεται στα χέρια μιας πολύ μικρής μειοψηφίας της ανθρωπότητας, που συνεχίζει να συσσωρεύει. Σύμφωνα με την έκθεση, περίπου 47 εκατομμύρια άνθρωποι, μόλις το 0,9% των ενηλίκων του πλανήτη, κατέχουν σήμερα όλοι μαζί 158,3 τρισ. δολάρια, περίπου δηλαδή το 44% του παγκόσμιου πλούτου. Στην «απέναντι όχθη» -και ενώ μεσολαβούν δύο μεσαίες τάξεις- υπάρχουν περίπου τρία τρισεκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή πάνω από το 55% του ενήλικου πληθυσμού της Γης. Είναι οι ενήλικοι της ανθρωπότητας που έχουν πλούτο μικρότερο των 10.000 δολαρίων. Όλοι μαζί κατέχουν 6,3 τρισ. δολάρια, δηλαδή μόλις το 1,8% του συνολικού παγκόσμιου πλούτου.
2. Ο Α. Ανδριανόπουλος αποφεύγει να αναφερθεί στο ποιοι και πώς δημιουργούν αυτόν τον παγκόσμιο πλούτο. Αποφεύγει να γράψει δηλαδή ότι είναι αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης των πολλών (εκμετάλλευση και απόλυτη και σχετική) με τρόπους και μεθόδους πολύμορφους. Από την εντατικοποίηση της, από την αύξηση του εργάσιμου χρόνου, από την χρήση των νέων τεχνολογιών για μεγάλωμα της εκμετάλλευσης, από την διάλυση της όποιας «σιγουριάς» στις εργασιακές σχέσεις κ.α Δηλαδή η αύξηση του παραγόμενου πλούτου που τον καρπώνονται ολοένα και λιγότεροι πατά πάνω στην αυξανόμενη «δυστυχία» των πολλών, στο αυξανόμενο «ξεζούμισμα» τους. Ο Τζότζεφ Στίγκλιτς στο βιβλίο του «Το τίμημα της ανισότητας» (2012) σημείωνε αποκαλυπτικά: «Όσοι βρίσκονται στη βάση ή τη μέση της κοινωνικής κλίμακας είναι σε χειρότερη θέση από τις αρχές του αιώνα!».Τα πορίσματα από διάφορες μελέτες (κάθε άλλο προερχόμενες από μαρξιστές επιστήμονες)  είναι αποκαλυπτικά. Όσο μεγαλώνουν οι ανισότητες τόσο χειροτερεύει η ζωή των πολλών, ακόμα κι αν αυξάνεται το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, ακόμα κι αν η χώρα συνολικά παράγει όλο και περισσότερο πλούτο σε σχέση με άλλες χώρες ή με το παρελθόν. Και είναι πραγματικά συγκλονιστική η διαπίστωση των ερευνητών ότι από ένα υψηλό σημείο ανάπτυξης και μετά, οι περίφημοι «δείκτες της ευζωίας» παύουν να βελτιώνονται. Κι όσο οι ανισότητες μεγαλώνουν τόσο οι δείκτες αυτοί χειροτερεύουν ανεξάρτητα από τον βαθμό ανάπτυξης του παραγόμενου πλούτου. Αυτή η διαπίστωση ανατρέπει εκ θεμελίων το βασικό δόγμα των «θεωρητικών» οπαδών-υπερασπιστών του καπιταλισμού, ότι η αύξηση του πλούτου συνολικά, οδηγεί αναπόφευκτα στη διαρκή βελτίωση του επιπέδου ζωής της κοινωνίας στο σύνολό της.
3. Φυσικά στο ότι πλέον ακόμη και ινστιτούτα- «δεξαμενές σκέψης του συστήματος», διανοούμενοι κλπ. παραδέχονται την διευρυνόμενη κοινωνική ανισότητα και δεν μπορούν όμως να κρύψουν και τη σύγχρονη φτώχεια (απόλυτη και σχετική) δεν θα πρέπει να ξαφνιάζει. Η προσπάθεια τους είναι αφενός να δικαιολογήσουν με διάφορους τρόπους το αντικειμενικό αυτό γεγονός (σύμφυτο άλλωστε με το καπιταλιστικό σύστημα) και αφετέρου να πείσουν τους λαούς ότι είναι «αντικειμενικό και αιώνιο ή φυσικό γεγονός» ή ότι με τις δικές τους «συνταγές» μπορεί να μειωθεί. Όμως ο καπιταλισμός-πολύ δε περισσότερο στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο- δεν «εξανθρωπίζεται». Ας μην υπάρχουν αυταπάτες από τα όσα κηρύττουν για «μείωση της ψαλίδας», για «δίκαιη κατανομή» κ.α. Το σύστημα αυτό σαπίζει καθημερινά και η ανάγκη ανατροπής του βγαίνει πλέον επιτακτικά από όλους τους πόρους του…

Εκατομμύρια Αμερικάνοι αδυνατούν να πληρώσουν το νερό

                 

• 
  

Εκατομμύρια Αμερικανοί βρίσκονται αντιμέτωποι με μία τεράστια αύξηση στον λογαριασμό παροχής νερού, τον οποίο αδυνατούν να πληρώσουν, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν είτε με διακοπή της ύδρευσης είτε και να χάσουν τα σπίτια τους, σε ορισμένες περιπτώσεις, σύμφωνα με έρευνα του Guardian.
Σύμφωνα με στοιχεία, τα οποία συνέλεξε η βρετανική εφημερίδα από 12 πόλεις των ΗΠΑ, οι λογαριασμοί αυτοί παρουσιάζουν αύξηση της τάξεως του 80% το διάστημα 2010 – 2018, ενώ σε ορισμένες πόλεις πάνω από τα δύο πέμπτα των κατοίκων αντιμετωπίζουν τεράστια δυσκολία να πληρώσουν τους λογαριασμούς αυτούς.

Στην πρώτη έρευνα αυτού του είδους, τα αποτελέσματα αποκαλύπτουν τον οδυνηρό αντίκτυπο της «υδάτινης φτώχειας» των ΗΠΑ. Παράλληλα, η γήρανση των υποδομών και των περιβαλλοντικών καθαρισμών, οι δημογραφικές αλλαγές και η κλιματική αλλαγή προκαλούν περαιτέρω αύξηση των τιμών σε όλες σχεδόν τις γωνιές της χώρας.
Η αύξηση της τιμής του νερού στις ΗΠΑ συμπίπτει επίσης με την πανδημία του κορωνοϊού. Σύμφωνα μάλιστα με την έρευνα της Guardian, η αύξηση των λογαριασμών δεν πλήττει μόνο τους φτωχότερους αλλά επίσης, όλο και περισσότερο, τους εργαζόμενους Αμερικανούς.
«Περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα και οι φτωχότεροι από τους φτωχούς βρίσκονται σε τραγική κατάσταση», επισημαίνει ο ειδικός αναλυτής Ρότζερ Κόλτον, ο οποίος πραγματοποίησε τη συγκεκριμένη ανάλυση για λογιαριασμό της Guardian.
«Τα δεδομένα δείχνουν ότι υπάρχει πρόβλημα σε μεγάλο αριθμό πόλεων σε εθνικό επίπεδο, φαινόμενο που δεν υπήρχε πριν από μια δεκαετία, ή ακόμη και πριν από δύο ή τρία χρόνια σε ορισμένες πόλεις», προσθέτει.
Η έκθεση 88 σελίδων του Κόλτον δημοσιεύεται σήμερα κατά την έναρξη ενός μεγάλου ερευνητικού σχεδίου της Guardian, του Consumer Reports και άλλων συνεργατών, για το σοβαρό πρόβλημα με το νερό που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ.
Τα ευρήματα
Μεταξύ 2010 – 2018, οι λογαριασμοί νερού αυξήθηκαν κατά 27%. Η πιο μεγάλη αύξηση – της τάξης του 154% (!) – να παρατηρείται στο Όστιν του Τέξας, όπου ο ετήσιος λογαριασμούς νερού κόστισε 566 δολάρια το 2010 και 1.435 το 2018, παρά το γεγονός ότι οι προσπάθειες για καταπολέμηση της ξηρασίας οδήγησαν σε λιγότερη δαπάνη νερού.

Την ίδια ώρα, τα κρατικά επιδόματα για τις δημόσιες υπηρεσίες νερού, από τις οποίες επωφελείται το 87% του πληθυσμού, έχουν μειωθεί. Από την άλλη μεριά, η συντήρηση, οι απειλές στην υγεία και το περιβάλλον, οι αλλαγές στο κλίμα και άλλα έξοδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.
«Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση νερού. Το εύρος της κρίσης αυτής απαιτεί κρατικές αλλαγές στο σύστημα του νερού. Το νερό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα ή ως πολυτέλεια μόνο των πλουσίων», σημειώνει η Mary Grant από το Food and Water Watch.
Στην Ουάσιγκτον, 90 Δημοκρατικοί βουλευτές προσπαθούν να περάσουν ριζικές νομοθετικές αλλαγές για να διασφαλίσουν πρόσβαση σε καθαρό και φτηνό τρεχούμενο νερό σε όλους τους Αμερικάνους.
Η έρευνα του Guardian καταδεικνύει ότι η κρίση αυτή θα επιδεινωθεί, καθώς όλο και περισσότεροι φτωχοί πολίτες δεν θα μπορούν να πληρώνουν νερό την επόμενη δεκαετία.

Πολύ διαδεδομένες είναι οι ποινές σε όσους δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους: Το νερό είτε κόβεται ή το σπίτι μπαίνει σε «επίσχεση» για τα χρέη του. Έτσι, πολλές οικογένειες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, πνιγμένες από τα χρέη.

Το ΚΚΕ καταγγέλλει «συνακροάσεις»-υποκλοπές στα γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής

Από iraklis3

«Κάνουμε γνωστό ότι στις 18 και 20 Ιούνη έγιναν και πάλι οι γνωστές “συνακροάσεις”-υποκλοπές στα γραφεία της ΚΕ του ΚΚΕ. Έχει γίνει πλέον ενδημικό αυτό το φαινόμενο των υποκλοπών», αναφέρεται σε ανοιχτή επιστολή-καταγγελία του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.
«Πλησιάζουν 4 χρόνια από την πρώτη δημόσια ανακοίνωση-καταγγελία του Κόμματός μας για υποκλοπές στο τηλεφωνικό κέντρο της έδρας της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό, και ενώ μεσολάβησαν δύο ακόμα κρούσματα το 2017 και το 2019, οι συναρμόδιες Αρχές (Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών, Κρατική Ασφάλεια, Εισαγγελία) καλύπτουν τους υπεύθυνους των υποκλοπών. Η υπόθεση εκκρεμεί ακόμα στα δικαστήρια, τη στιγμή που τα στοιχεία βοούν ότι υπάρχει σοβαρή παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών» σημειώνεται στην επιστολή-καταγγελία.
«Ακριβώς για αυτά τα ζητήματα λειτουργεί στη χώρα μας ανεξάρτητη Αρχή σύμφωνα με το Σύνταγμα, η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), που διαθέτει απεριόριστες αρμοδιότητες για την άσκηση του έργου της, μέχρι και ελέγχου της ΕΥΠ, και με τη σύγχρονη υψηλή τεχνολογία στα χέρια της. Όμως, αποδεικνύεται ότι αυτή δεν είναι “Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών”, αλλά “Αρχή Διατήρησης της Ανασφάλειας των Επικοινωνιών”! Όλα αυτά τα χρόνια η ΑΔΑΕ κρατάει μια τόσο σοβαρή υπόθεση στο σκοτάδι. Έτσι, ενώ δέχεται ότι έχουν γίνει τηλεφωνικές παρεμβάσεις από 14 χώρες της Ευρώπης και τις ΗΠΑ, μάλιστα 2 από το Ηνωμένο Βασίλειο που ευκολότερα μπορεί να βρεθούν οι καλούντες, δεν προχωράει στην αποκάλυψη αυτών που τις οργανώνουν» προστίθεται.
Επίσης, το ΚΚΕ τονίζει πως «από τη μία μεριά το κράτος προπαγανδίζει τη διαφάνεια και τη διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών, από την άλλη κουκουλώνει τις υποκλοπές που γίνονται. Είναι καθαρό ότι το απόρρητο των επικοινωνιών στη χώρα μας δεν διασφαλίζεται».
«Το ΚΚΕ έχει γνώση για τη λειτουργία και δράση διάφορων μηχανισμών και υπηρεσιών που οργανώνουν και κουκουλώνουν τέτοιου είδους ενέργειες. Έχουν βαριές ευθύνες στη συγκάλυψη οι κυβερνήσεις, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ, που επί διακυβέρνησής του έγιναν όλες οι καταγγελίες για υποκλοπές σε βάρος του ΚΚΕ, όσο και της ΝΔ, που συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση. Έχει φτάσει σε τέτοιο ξεδιάντροπο σημείο το κουκούλωμα, που το υπουργείο Δικαιοσύνης δήλωσε ότι δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις γιατί δεν έχει τον αριθμό της δικογραφίας! Πρόκειται για μεγάλο ψέμα. Τους αριθμούς τούς έχει. Άλλωστε, για μια ακόμη φορά τους κάνουμε και εμείς γνωστούς σήμερα: Είναι οι Α/2016/2650 και Α/2019/141. Είναι υπόθεση του ελληνικού λαού να προασπίσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του, που καθημερινά καταπατούνται», καταλήγει η ανοιχτή επιστολή-καταγγελία του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

“Επιδημία” απαγχονισμών μαύρων και Λατίνων στις ΗΠΑ – Έρευνα και υποψίες για λιντσάρισμα

Κατιούσα

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, λέει μια ρήση και αυτό που στην αρχή φαινόταν “περίεργο”, όσο περνάει ο καιρός μοιάζει τρομαχτικό, καθώς μέσα σε λίγες εβδομάδες, από τις 31 Μάη ως σήμερα τέσσερις άντρες και ένας έφηβος βρέθηκαν απαγχονισμένοι σε δυο πόλεις της Καλιφόρνιας, το Χιούστον του Τέξας και τη Νέα Υόρκη. Επισήμως όλοι οι θάνατοι έχουν αποδοθεί σε αυτοκτονίες, ωστόσο εκφράζονται φόβοι ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για λιντσαρίσματα στον απόηχο των φυλετικών εντάσεων που οξύνθηκαν μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Τις υποψίες ενισχύει το γεγονός πως όλοι οι “αυτόχειρες” είναι Αφροαμερικανοί ή Λατίνοι, ομάδες που βρίσκονται κατά κόρον στο επίκεντρο ρατσιστικής βίας και διακρίσεων, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα.

Τελευταίο θύμα ένας 17χρονος Αφροαμερικανός, που βρέθηκε κρεμασμένος από δέντρο σε προαύλιο δημοτικού σχολείου πριν λίγες μέρες, με την αστυνομία να αποκλείει παρέμβαση άλλου ατόμου, αλλά την οικογένεια να μην έχει πειστεί από τις εξηγήσεις.

Κάτοικοι των περιοχών όπου εντοπίστηκαν οι απαγχονισμένοι εκφράζουν ανοιχτά τη δυσπιστία τους προς τις επίσημες εκδοχές: “Μιλάμε για πολλούς ανθρώπους που κρέμονταν από δέντρα σε όλη την Αμερική στη μέση ενός φυλετικού πολέμου που διεξάγεται” λέει ο Άντονι Σκοτ από το Χιούστον, ενώ ένας άλλος, που επιθυμεί να κρατήσει την ανωνυμία του, τονίζει πως “Με όλα αυτά που γίνονται, με όλους τους απαγχονισμούς που συμβαίνουν τις τελευταίες δυο βδομάδες, γιατί να μην υποθέσεις αυτόματα ότι κάτι στραβό συμβαίνει; Κανείς δεν κρεμιέται μόνος του από ένα δέντρο”.
Στη νότια Καλιφόρνια, μετά το διαδοχικό πανομοιότυπο θάνατο δυο Αφροαμερικανών σε δυο πόλεις της περιοχής, έχει ξεκινήσει έρευνα από το FBI, τη γενική εισαγγελεία των ΗΠΑ και το Τμήμα Δικαιωμάτων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ενώ διαδηλωτές ζητούν από τις τοπικές αρχές να διαλευκανθούν οι υποθέσεις.
Η πιθανότητα να πρόκειται εγκλήματα μίσους ενισχύεται από το γεγονός πως σε όλη τη χώρα τις τελευταίες μέρες εντοπίζονται κρεμάλες σε δέντρα Οι κρεμάλες είναι ένα ιδιαίτερα φορτισμένο ιστορικά σύμβολο στις ΗΠΑ, που παραπέμπει σε λιντσαρίσματα Αφροαμερικανών την εποχή των θεσμικών φυλετικών διαχωρισμών στον αμερικανικό νότο. Μάλιστα σε μία περίπτωση, στο Όουκλαντ της Καλιφόρνιας, όπου έχουν βρεθεί πολλές τέτοιες κρεμάλες, μία από αυτές περιείχε κι ένα ομοίωμα πτώματος.Κρεμάλες ωστόσο έχουν βρεθεί σε πολλές ακόμα πόλεις, ακόμα και στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, που κατοικείται παραδοσιακά κυρίως από Αφροαμερικανούς.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός πως σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία των ΗΠΑ, παρότι η αυτοκτονία βρίσκεται στη 10η θέση της συνηθέστερης αιτίας θανάτου στις ΗΠΑ, μόλις 5% των θανάτων αποδίδονται σε Αφροαμερικανούς και Λατίνους, ενώ αντίθετα το 69% των αυτόχειρων είναι λευκοί άντρες μέσης ηλικίας.
Με πληροφορίες από ajc.com

Να μην τολμήσουν!

Σωματεία και μαζικοί φορείς σημαίνουν ξεσηκωμό ενάντια στο νομοσχέδιο - έκτρωμα για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, με το οποίο κυβέρνηση και εργοδοσία κλιμακώνουν την προσπάθεια να μπουν οι αγώνες «στο γύψο». Σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει μέχρι στιγμής, το νομοσχέδιο ορίζει την αστυνομία ως «ανώτατη αρχή», που θα επιβάλλει με ένα πλαίσιο - λάστιχο περιορισμούς στις διαδηλώσεις, θα επιτρέπει ή θα απαγορεύει μια δημόσια συνάθροιση, θα διαλύει μια κινητοποίηση, θα συλλαμβάνει και θα επιβάλλει κυρώσεις στον «οργανωτή» - υπεύθυνο της συγκέντρωσης αν δεν ακολουθεί το αυστηρό πρωτόκολλο.
Μεταξύ άλλων, ο διοργανωτής μιας κινητοποίησης θα πρέπει «έγκαιρα» να κοινοποιεί στις Αρχές τα στοιχεία της διαδήλωσης, το σκοπό και το δρομολόγιο, το χρόνο έναρξης και λήξης. Με τη σειρά της η αστυνομία θα μπορεί να απαγορεύσει μια δημόσια συνάθροιση αν κρίνει ότι «επαπειλείται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια». Μάλιστα, ανάγεται σε «ιδιώνυμο αδίκημα» ακόμα και η συμμετοχή σε μια συγκέντρωση η οποία έχει απαγορευτεί! Και ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει ως δήθεν «εκσυγχρονισμό» τα μέτρα περιστολής των διαδηλώσεων, με πρόσχημα την παρεμπόδιση της κυκλοφορίας και της «οικονομικής δραστηριότητας» στο κέντρο, σε πολλά σημεία ο νόμος αντιγράφει διατάξεις που θεσπίστηκαν εν μέσω δικτατορίας το 1971 (!), αποκαλύπτοντας τις πραγματικές προθέσεις κυβέρνησης και εργοδοσίας.

* * *

Στόχος τους είναι να μπουν επιπλέον εμπόδια στη λαϊκή διαμαρτυρία και διεκδίκηση, να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου, ειδικά τώρα που κλιμακώνεται η επίθεση της εργοδοσίας για τη διαχείριση της νέας οικονομικής κρίσης. Πρόκειται για ένα ακόμα νομοθέτημα που υπηρετεί τον διαχρονικό πόθο κυβερνήσεων και επιχειρηματικών ομίλων για υπονόμευση και ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, για ένταση της καταστολής και της τρομοκράτησης του λαού. Αυτό φάνηκε και από το πώς αξιοποιήθηκε το μπάχαλο που έφεραν στο κέντρο της Αθήνας οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις για τον «Μεγάλο Περίπατο», στην κατεύθυνση κατασυκοφάντησης του κινήματος και χτυπήματος της αγωνιστικής διεκδίκησης, στο πρόσωπο μάλιστα των απεργών υγειονομικών, τους οποίους, λίγους μήνες πριν, κυβέρνηση και αστικά επιτελεία χειροκροτούσαν υποκριτικά ως «ήρωες της πανδημίας»!
Η πρόθεση άλλωστε της κυβέρνησης να φέρει το τερατούργημα για ψήφιση μέσα στο κατακαλόκαιρο - όπως διαρρέεται, ακόμα και τον Αύγουστο - δείχνει ότι γνωρίζει και θέλει να αποφύγει τις δικαιολογημένες αντιδράσεις των εργαζομένων. Ο λαός το έχει ξαναδεί το επεισόδιο, από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με τον νόμο για τον περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος, που τον λιβάνιζε για μήνες και τον ξεφούρνισε λίγο μετά την Πρωτοχρονιά του 2018, μέσα δηλαδή στις γιορτές.

* * *

Το μέτρο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων δεν είναι βέβαια ελληνική πρωτοτυπία, αφού ανάλογοι νόμοι συμπληρώνουν την αντεργατική επίθεση σε όλες τις χώρες της ΕΕ, είτε με «νεοφιλελεύθερες» είτε με σοσιαλδημοκρατικές και «αριστερές» κυβερνήσεις. Το πλέγμα καταστολής περιλαμβάνει την αυστηρή αστυνόμευση, με τους νόμους να ορίζουν ακόμα και την αναλογία διαδηλωτών - αστυνομικών! Αλλες διατάξεις σε χώρες της ΕΕ νομιμοποιούν τη φωτογράφιση και την ηχογράφηση των διαδηλωτών από τις δυνάμεις καταστολής, επιβάλλουν περιορισμούς ως προς τα σημεία συγκέντρωσης κ.λπ.
Και, βέβαια, οι απαγορεύσεις και η καταστολή στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της ΕΕ συμπληρώνονται με το νομοθετικό οπλοστάσιο του «πάρτα όλα» για το μεγάλο κεφάλαιο, χέρι χέρι με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης. Ενα οπλοστάσιο που στα χρόνια της προηγούμενης κρίσης εμπλουτίστηκε από τις κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα το χτύπημα στο απεργιακό δικαίωμα και την ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας στους πλειστηριασμούς ως «ιδιώνυμου αδικήματος».

* * *

Η ετοιμότητα που πρέπει να δείξουν οι εργαζόμενοι, τα σωματεία και οι φορείς τους, για να δοθεί δυναμική απάντηση στο δρόμο και στους χώρους δουλειάς, είναι όρος αναγκαίος για να εμποδιστούν τα σχέδια κυβέρνησης και εργοδοσίας, να μην τολμήσουν να φέρουν το νομοσχέδιο στη Βουλή. Με μαζική και αποφασιστική δράση να σταλεί το μήνυμα ότι «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο», ότι το εργατικό - λαϊκό κίνημα δεν μπαίνει «στο γύψο». Με κλιμάκωση του αγώνα για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής, με πρωτόβουλη συλλογική δράση των εργαζομένων μέσα από τα σωματεία τους, το νομοσχέδιο - έκτρωμα μπορεί και πρέπει να καταλήξει εκεί που είναι πραγματικά η θέση του: Στο καλάθι των αχρήστων!

Αποκαλυπτικός «διάλογος»

Την ώρα που η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ τσακώνονται μπροστά στο ανοιχτό «καπάκι του βόθρου» του σάπιου συστήματος που υπηρετούν, στη Βουλή κάνουν «εποικοδομητικές συζητήσεις» για τα διάφορα χρηματοδοτικά πακέτα που «αμπαλάρει» η ΕΕ, με στόχο να επιταχυνθούν προαποφασισμένες αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις και μεταρρυθμίσεις, στο πλαίσιο των μνημονίων διαρκείας, που δεν αφήνουν «πέτρα πάνω στην πέτρα» από εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.
Η αντιπαράθεση αυτή γύρω απ' αυτά τα εργαλεία διαχείρισης της νέας οικονομικής κρίσης μπορεί να «ανεβάζει τους τόνους» των κοκορομαχιών για την «έκταση» της κρατικής παρέμβασης, για το αν τα χρήματα θα πέσουν γρηγορότερα ή αργότερα «στην οικονομία», αλλά έχει ως υπόβαθρο τη συμφωνία τους ότι θα χρησιμοποιηθούν για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων και ότι τη «λυπητερή» θα την πληρώσει ξανά ο λαός.
Για παράδειγμα, ο Ευ. Τσακαλώτος έλεγε τις προάλλες στη Βουλή ότι «δεν αρκεί να δίνουμε χρήματα» αλλά «να καταλάβουμε τι αναδιάρθρωση θέλουμε, τι σχέδιο έχουμε, πώς βοηθάνε αυτά τα εργαλεία»!
Παίρνοντας με ευχαρίστηση την πάσα, ο υπουργός Οικονομικών μιλούσε για ένα «ρεαλιστικό, ολοκληρωμένο και δυναμικό σχέδιο στήριξης της οικονομίας» που καταρτίζει η κυβέρνηση, με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ να υπερθεματίζει ότι με τα χρήματα αυτά χρειάζεται «να δημιουργήσουμε όρους για ακόμη καλύτερη και ακόμη πιο αποτελεσματική λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων». Ο ένας έκοβε κι ο άλλος έραβε στις πλάτες του λαού!
Αντίστοιχη είναι και η συζήτηση περί των σχημάτων «ρευστότητας» για τις επιχειρήσεις από τους τραπεζικούς ομίλους, η οποία «ντύθηκε» με το υποτιθέμενο ενδιαφέρον των δύο για τους αυτοαπασχολούμενους και επαγγελματίες. Στην ουσία της, όμως, η κουβέντα αυτή περιστράφηκε γύρω από τους όρους και τα κριτήρια με τα οποία οι τράπεζες θα ενισχύσουν τους «ισχυρούς και βιώσιμους» επιχειρηματικούς ομίλους, διευκολύνοντας τη συγκέντρωση σε μια σειρά από κλάδους.
Για τους βιοπαλαιστές ΕΒΕ θα συνεχιστεί το ίδιο μαγκανοπήγαδο της πολιτικής που τους τσακίζει με τα χαράτσια, τη φοροληστεία και τις αναδιαρθρώσεις, ενώ δημιουργούνται διαρκώς και νέοι όροι για πολλαπλασιασμό των βαρών, για νέες «θηλιές» στο λαιμό τους.
Η άλλη άκρη του ίδιου «νήματος», που αφορά την ενίσχυση των τραπεζών για να παίξουν ρόλο «χρηματοδότη της οικονομίας», συνδέεται άμεσα με τον περιορισμό των «κόκκινων» δανείων, που σημαίνει ένταση των εκβιασμών και των πλειστηριασμών σε βάρος των λαϊκών οικογενειών, μεταξύ άλλων και με το νέο Πτωχευτικό Δίκαιο που ετοιμάζεται να φέρει η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα.
Αλλο χαρακτηριστικό στιγμιότυπο στη Βουλή ήταν αυτό με τον υπουργό Ανάπτυξης, Αδ. Γεωργιάδη, να απαντά στην «ανυπομονησία» του ΣΥΡΙΖΑ για την επένδυση της ΟΝΕΧ στα Ναυπηγεία Ελευσίνας, ευχαριστώντας τον για την «προεργασία» και λέγοντας πως σύντομα «οι φίλοι μας από τις ΗΠΑ θα έχουν τα Ναυπηγεία με τη βοήθεια και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ»!
Στον εποικοδομητικό αυτό «διάλογο» των αστικών κομμάτων, το μόνο που δεν χωρά συζήτηση είναι το ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό, κι αυτός δεν είναι άλλος από τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.
Ο δικός τους διάλογος, αυτός για τις δικές τους ανάγκες και το πώς αυτές θα ικανοποιηθούν, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και τα κόμματά του, είναι τώρα σε εξέλιξη στις Γενικές Συνελεύσεις των σωματείων, στις αγωνιστικές διεργασίες και τις κινητοποιήσεις σε μια σειρά κλάδων, από όπου ακούγεται δυνατά το σύνθημα «Δεν θα πληρώσουμε ξανά την κρίση!».

"Μάθε μπαλίτσα απ'τον άρχοντα"

Νίκος Αλέφαντος: Σε μια χώρα γεμάτη κακέκτυπα, υπήρξε αυθεντικός μέχρι το τέλος

Δεν ξέρω πόσες γενιές ανθρώπων στεναχωρήθηκαν με την είδηση του θανάτου του Νίκου Αλέφαντου. Το ηλικιακό φάσμα πρέπει να εκτείνεται από 2 χρονών μέχρι 105. Και να σου πω και κάτι; Και μικρό είναι.

Έζησε 81 χρόνια ο Αλέφαντος. Για άλλους θα λέγαμε “καλά, ήταν”, για εκείνον νιώθεις ότι ήταν ακόμα, όχι στην αρχή, αλλά κάπου λίγο μετά τη μέση. Σίγουρα πάντως όχι κοντά στο τέλος. Και αυτό είναι το μεγάλο του επίτευγμα: ότι ένας άνθρωπος 81 ετών σε είχε πείσει ότι η ζωή ήταν μπροστά του. Ενεργός και δραστήριος μέχρι την τελευταία στιγμή. Παθιασμένος, μιλούσε για το ποδόσφαιρο και ακόμη και αν δεν συμφωνούσες μαζί του -ή δεν κατανοούσες πλήρως τι έλεγε- δεν μπορούσες παρά να απορήσεις με τη φωνή του που ανεβοκατέβαινε με τόσο πάθος.

“Είναι 81 χρονών, τι κάνει ακόμα στην τηλεόραση; Γιατί μπλέκεται ακόμα με το σουμπούτεο”;

Παθιασμένος με το ποδόσφαιρο, με τον Ολυμπιακό, με τα παιδιά που παίζουν μπάλα. Το ‘λεγε και το ξανάλεγε για τη γυμναστική, για τον αθλητικό τρόπο ζωής. Απέφευγε να φάει μέχρι και κρέας, έχει αφήσει ατάκες πίσω του -και για αυτό.

Ο Αλέφαντος είχε τη δική του γλώσσα. Επιβίωσε στον χώρο του ποδοσφαίρου και στα απόνερά του, χωρίς να προσαρμόσει τον λόγο του, αλλά προσαρμόζοντας τον λόγο των άλλων πάνω στον δικό του.



Τι κι αν δεν ήταν και ο πιο άξιος θαυμασμού λόγος; Ήταν ο δικός του και έγινε δικός μας. Αυτό θέλει επιμονή, διάρκεια και σίγουρα κάποια αλήθεια. Την αλήθεια που φέρνουν η αυθεντικότητα και η άμεσα αναγνωρίσιμη λαϊκότητα.

Και η γλώσσα του είναι 100% επιβεβαιωμένο ότι θα συνεχίσει να ζει και μάλιστα ως αυτόνομη, ξεκομμένη απ’ τον δημιουργό της. Μπορείς να λες τις λέξεις “πλεμονάτος” και “χαλύβδινος” εκτός του πλαισίου ‘Αλέφαντος’ και να καταλαβαίνει αμέσως ο συνομιλητής σου τι εννοείς. Πόσοι μπορούν να παινευτούν ότι έχουν πετύχει κάτι αντίστοιχο;

Δεν ήταν άγιος. Ήταν αφοριστικός, κάθετος, ισχυρογνώμων, υπερβολικά σίγουρος για τις δυνατότητες και τις ικανότητές του, και μάλλον ο μόνος τόσο σίγουρος για την αξία του. Την έδειξε; Απέδειξε ότι είναι καλός, κακός, μέτριος, μεγάλος, μικρός προπονητής; Δεν έχω ιδέα, ειλικρινά. Ήταν ενεργός τόσες δεκαετίες, πέρασε από τόσες ομάδες, θα είμαι μεγάλος ψεύτης αν πω ότι θυμάμαι όλη την καριέρα του. Ή ότι θυμάμαι όλα όσα χρειάζονται για να βγάλω κι εγώ όπως όλοι ένα μικρό, πενιχρό και ασήμαντο συμπέρασμα.

Ξέρω όμως ότι στη συλλογική συνείδηση δεν θεωρείται “μεγάλος προπονητής” και ούτε και στη συλλογική μνήμη θα μείνει ως τέτοιος. Θα μείνει όμως ως ο καλτ ήρωας που αντιπροσωπεύει ένα ποδόσφαιρο που έχει χαθεί οριστικά. Ένα ποδόσφαιρο που αναπνέει πια μόνο στις μικρότερες κατηγορίες και κάνει το “λάθος” να δίνει ακόμα σημασία στη φανέλα και στους ανθρώπους που εκπροσωπεί. Κυριολεκτικά άνθρωπος που ζούσε μέσα στο γήπεδο, που θα στριφογυρνούσε το βράδυ στο κρεβάτι του, μόνο και μόνο γιατί μια μπαλιά δεν πέρασε. Και ας κέρδισε το ματς. Ή κι ας έριξε την ομάδα κατηγορία. Εκείνος ξέρει τις λεπτομέρειες που έκριναν το παιχνίδι, οι άλλοι είναι μυρωδιάδες. Και βασανίζεται που τον κατηγορούν για κάτι που νομίζουν κι που τον παρεξηγούν χωρίς να τον γνωρίζουν.

Οι τηλεοπτικές στιγμές μεγαλείου που αφήνει πίσω του είναι αμέτρητες. Από το “ντιμπέη” μέχρι τον “κύριο Δούρο”. Δεν ξέρω πώς θα τις βλέπουμε από εδώ και πέρα. Αν θα ντυθούν σιγά σιγά με μια νοσταλγία ή αν θα παραμείνουν φρέσκες και ζωντανές. Τι εικόνα θα σχηματίσουν για εκείνον τα παιδιά που θα μεγαλώσουν χωρίς να έχουν δεδομένη την παρουσία του όπως εμείς Υποθέτω όμως ότι αυτό δεν το ξέρουμε για κανέναν.

Ήταν ένας βαθιά λαϊκός άνθρωπος, μία ανορθόδοξη φιγούρα της κοινωνικής ζωής, της τηλεόρασης, ένας απ’ τους τελευταίους ήρωες της ποπ κουλτούρας γεμάτος γωνίες, ανίδεος έστω και για την ύπαρξή τους. Δεν κατάφερε κανείς να τις λειάνει, να τον μεταμορφώσει σε μία από τις δεκάδες αποδεκτές κόπιες που έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε σε μια τηλεόραση που κλείνει τα μάτια της στην αληθινή ποικιλία που υπάρχει εκεί έξω στη ζωή.

Και από ό, τι φαίνεται μέχρι στιγμής -απ’ τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, τους αποχαιρετισμούς στα social- μάλλον αγαπήθηκε πολύ έτσι ακριβώς όπως ήταν. Μένει και τίποτα άλλο που να έχει σημασία όταν πεθαίνει κάποιος;

Πηγή: ONEMAN

Ακάθεκτες οι διεργασίες και στο βάθος ... συνεκμετάλλευση με παρέμβαση ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ

Ο Αμερικανός πρέσβης στη Λιβύη και ο διοικητής του αμερικανικού στρατού για την Αφρική κατά την υπογραφή της συμφωνίας με την κυβέρνηση Σάρατζ

«Ακάθεκτες» ξεδιπλώνονται οι διεργασίες για τις επικίνδυνες διευθετήσεις και τα σχέδια συνεκμετάλλευσης σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, με τον «τόνο» να δίνουν οι αμερικανοΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί στην περιοχή που υπηρετεί και η κυβέρνηση της ΝΔ, και η αντιπαράθεση με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα που κλιμακώνεται.
«Κλειδί» για τις εξελίξεις στην περιοχή αποτελεί βέβαια σε αυτήν τη φάση η κατάσταση στη Λιβύη, όπου έχουν βγει τα «μαχαίρια» των ιμπεριαλιστών για τη μοιρασιά της «επόμενης μέρας» και για τα «πόστα» στην περιοχή.
Σε αυτό το πλαίσιο, συμφωνία «στρατηγικής συνεργασίας» ανακοινώθηκε χτες ανάμεσα στη διοίκηση του αμερικανικού στρατού για την Αφρική (AFRICOM), στον Αμερικανό πρέσβη στη Λιβύη, Ρίτσαρντ Νόρλαντ, και τον Λίβυο δοτό πρωθυπουργό, Φαγιέζ Σάρατζ, ο οποίος υποστηρίζεται από την Τουρκία. Και σε αυτήν την περίπτωση αναφέρθηκε ως πρόσχημα η «καταπολέμηση της τρομοκρατίας».
Η συμφωνία αυτή έρχεται σε συνέχεια δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου, Ρ. Τ. Ερντογάν, ότι πέτυχε συμφωνία με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ντ. Τραμπ, για συνεργασία στη Λιβύη, επιβεβαιώνοντας έτσι πλήρως τον αμερικανοΝΑΤΟικό αέρα που πνέει στα πανιά της Τουρκίας (και) σε ό,τι αφορά την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας με το αυθαίρετο τουρκο-λιβυκό σύμφωνο.
Σε ό,τι αφορά τη συμφωνία υποτίθεται ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τη «διπλωματική οδό υπό την αιγίδα του ΟΗΕ» για την προώθηση συμφωνίας εκεχειρίας και πολιτικού διαλόγου, ενώ με το βλέμμα στη Ρωσία και απογειώνοντας την κοροϊδία ο Νόρλαντ κάλεσε ...όλους τους «εξωτερικούς δρώντες να σταματήσουν την τροφοδότηση των συγκρούσεων, να σεβαστούν το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ» ώστε να εξασφαλιστεί η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας και της «πολιτικής σταθερότητας» της Λιβύης.
Την ίδια ώρα, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, μετά από τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε με τους ομολόγους του σε Αίγυπτο και Τουρκία, μετέφερε ως «κοινή πεποίθηση» τη θέση των τριών πως «οι έξωθεν παράγοντες θα πρέπει να κάνουν το παν» για να βοηθήσουν τη δημιουργία προϋποθέσεων για ενδολιβυκό διάλογο. «Δεν βλέπουμε λύση πέρα από την παύση πυρός και την επίλυση των υπόλοιπων προβλημάτων στη βάση διαδικασίας διαπραγμάτευσης» για «συμφωνίες αποδεκτές από όλες τις πλευρές», δήλωσε ο Λαβρόφ.
Στο μεταξύ, χτες, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε με το «ίδιο νόμισμα» στις προχτεσινές επικριτικές δηλώσεις του Γάλλου Προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν, περί του «επικίνδυνου παιχνιδιού» που παίζει η Αγκυρα στη Λιβύη. «Η Γαλλία έχει μεγάλη ευθύνη για το σύρσιμο της Λιβύης στο χάος, υποστηρίζοντας για χρόνια παράνομες δομές και γι' αυτό στην πραγματικότητα η Γαλλία παίζει επικίνδυνο παιχνίδι στη Λιβύη», ανέφερε η ανακοίνωση.
Ο Γάλλος Πρόεδρος επανήλθε χτες σημειώνοντας στο περιθώριο της συνάντησής του με τον Τυνήσιο ομόλογό του πως το πρόσφατο περιστατικό μεταξύ γαλλικών και τουρκικών πλοίων στη Μεσόγειο αποτελεί «μια από τις πιο πειστικές αποδείξεις» του «εγκεφαλικού θανάτου» του ΝΑΤΟ και πρόσθεσε πως «εφόσον εμείς, τα μέλη του ΝΑΤΟ, οι Ευρωπαίοι, τα ενδιαφερόμενα μέρη σε αυτό το θέμα, είμαστε αδύναμοι στα λόγια μας ή δεν έχουμε σαφήνεια, θα αφήσουμε να παίζεται το παιχνίδι από μη συνεργάσιμες δυνάμεις», σημειώνοντας πως «δεν θέλω σε έξι μήνες, ένα χρόνο, δύο χρόνια, να δω τη Λιβύη να βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Συρία».

Συνάντηση με Πάιατ για Λιβύη και επικίνδυνες διευθετήσεις

Σε αυτό το φόντο ο υπουργός Εξωτερικών, Ν. Δένδιας, υποδέχτηκε χτες στο υπουργείο τον πρέσβη των ΗΠΑ, Τζ. Πάιατ, σε άλλη μια από τις συχνές επισκέψεις του Αμερικανού εκεί.
Κατά τον υπουργό, συζήτησαν «περιφερειακά ζητήματα», βάζοντας στο επίκεντρο την «κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Λιβύη», ενώ ο Αμερικανός πρέσβης σε ανάρτησή του στο διαδίκτυο έγραψε ότι οι δύο είχαν την ευκαιρία «να επαναλάβουμε την στήριξή μας για εκεχειρία στη Λιβύη που οδηγεί σε πολιτική λύση, καθώς και το μήνυμά μας προς όλες τις εξωτερικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας και της Τουρκίας, να σταματήσουν τις αποστολές όπλων και τζιχαντιστών που εντείνουν τη βία», κάνοντας ότι δεν ξέρει τίποτα για την παρέμβαση των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, που μεταξύ άλλων κάνουν πλάτες στην τουρκική επέμβαση ως αντίβαρο στη ρωσική παρουσία.
«Επίσης, επιβεβαιώσαμε για άλλη μια φορά τη νομική μας αντίληψη ότι τα νησιά έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, όπως και η ηπειρωτική χώρα», συμπλήρωσε ο Πάιατ, σε μια από τις πολλές σχετικές διαβεβαιώσεις χωρίς αντίκρισμα, την ώρα που τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου βρίσκονται προ πολλού στο κρεβάτι του Προκρούστη στο ιμπεριαλιστικό παζάρι που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη υπό την «υψηλή εποπτεία» των ΗΠΑ, με επίδικο το πώς θα τρέξουν οι «μπίζνες» του κεφαλαίου και οι ευρωΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί στην Ανατολική Μεσόγειο, στην κόντρα με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Αλλωστε, μια σειρά από ανησυχητικές πληροφορίες, στον απόηχο των πρόσφατων επισκέψεων του πρωθυπουργού στο Ισραήλ και των συναντήσεων του υπουργού Εξωτερικών με τους ομολόγους του των Ιταλίας, Ισραήλ και Αιγύπτου, αναφέρουν ότι με οδηγό τη συμφωνία με την Ιταλία, η οποία μεταξύ άλλων προβλέπει και τη μειωμένη επήρεια νησιών, μεθοδεύεται αντίστοιχα και το πετσόκομμα του δικαιώματος σε θαλάσσιες ζώνες για πολλά ελληνικά νησιά, όπως το Καστελόριζο, η Ρόδος, η Κάρπαθος και η Κρήτη, για να προχωρήσουν τα σχέδια συνεκμετάλλευσης και στην Ανατολική Μεσόγειο, με πρώτο πιθανό βήμα τα σχέδια για «μερική» ανακήρυξη ΑΟΖ με την Αίγυπτο.

«Πλήρη εφαρμογή» του «East Med Act» ζητάει ο Μενέντεζ

Την ίδια ώρα, με επίκεντρο την αμερικανοΝΑΤΟική «σταθερότητα» που επιταχύνει τις επικίνδυνες διευθετήσεις και τα σχέδια συνδιαχείρισης στην περιοχή, νέα παρέμβαση έκανε και ο γνωστός και μη εξαιρετέος επικεφαλής των Δημοκρατικών στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, Ρόμπερτ Μενέντεζ, ο οποίος με επιστολή του στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, ζήτησε την πλήρη εφαρμογή του νόμου για την Εταιρική Σχέση Ασφάλειας και Ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο («East Med Act») που ψηφίστηκε το Δεκέμβρη από τη Γερουσία και επιδιώκει την αναχαίτιση των «κακόβουλων επιρροών» Ρωσίας και Κίνας στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, την οποία χαρακτηρίζει «ζώνη στρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ».
Με αυτά ως «μπούσουλα» και το βλέμμα στο κόψιμο των δεσμών με τη Ρωσία, ο Μενέντεζ ζητάει την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία κατηγορώντας την για ενέργειες που «έρχονται σε αντίθεση με τις προσπάθειες για την προώθηση της σταθερότητας στην περιοχή» και αντιτάσσονται στα αμερικανικά συμφέροντα. Εφιστά δε την προσοχή στην ανάγκη οι ΗΠΑ να δυναμώσουν την παρέμβασή τους μέσα από πολυμερείς συνεργασίες (από τις οποίες επανειλημμένα βέβαια η Ουάσιγκτον έχει τονίσει ότι «δεν πρέπει να υπάρχουν αποκλεισμοί») και ευχαριστεί τον Πομπέο για την... προσωπική του δέσμευση στην ενίσχυση των «σημαντικών σχέσεων» μέσω της εμπλοκής του σε Συνόδους Κορυφής «3+1» (βλέπε τριμερή Ισραήλ - Κύπρου - Ελλάδας συν ΗΠΑ).

«Εξαίρετο επίπεδο» στις σχέσεις Κύπρου - Ισραήλ

Να σημειωθεί πως «το εξαίρετο επίπεδο των διμερών σχέσεων Κύπρου και Ισραήλ» διαπιστώθηκε χτες «με ικανοποίηση», κατά την επίσημη συνάντηση που είχε ο Κύπριος ΥΠΕΞ, Νίκος Χριστοδουλίδης, με τον Ισραηλινό ομόλογό του, Γκάμπι Ασκενάζι, αναγγέλλοντας βαθύτερη σύσφιξη σχέσεων με το κράτος - δολοφόνο.
Ο Χριστοδουλίδης βρέθηκε στο Τελ Αβίβ λίγα 24ωρα μετά την αναβολή της προγραμματισμένης για χτες επίσκεψης του Κύπριου Προέδρου στο Ισραήλ (εξαιτίας της εξέλιξης της πανδημίας, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση) και σε συνάντηση που είχε με τον Ασκενάζι στο αεροδρόμιο της πόλης επαναβεβαίωσε την «κοινή προσήλωση των δύο χωρών και κυβερνήσεων» για «να συνεχίσουν και να εντείνουν τις προσπάθειες για περαιτέρω διεύρυνση και ενίσχυση» των διμερών δεσμών, με έμφαση σε Ασφάλεια και Ενέργεια, ενώ «ανασκόπησαν με ικανοποίηση την πρόοδο που έχει επιτευχθεί σε συγκεκριμένους τομείς στο πλαίσιο του μηχανισμού τριμερούς συνεργασίας Κύπρου - Ισραήλ - Ελλάδας», ενώ, όπως ανακοινώθηκε, η επόμενη συνάντηση των τριών ΥΠΕΞ θα γίνει στην Κύπρο.
Σημειωτέον, πριν πάει στο Ισραήλ, ο Χριστοδουλίδης είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, Σάμεχ Σούκρι, για τις «τελευταίες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με ιδιαίτερη έμφαση» και στις ενέργειες της Τουρκίας στη Λιβύη.

Σε Ελλάδα και Κύπρο ο Μπορέλ

Στο μεταξύ, στην Ελλάδα αναμένεται σήμερα ο ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Ζοζέπ Μπορέλ, ενώ ακολούθως επισκέπτεται την Κύπρο.
Σήμερα το απόγευμα αναμένεται να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό, ενώ νωρίτερα μαζί με τον υπουργό Εξωτερικών, Ν. Δένδια, θα επισκεφθούν τις Καστανιές του Εβρου. Οπως αναφέρεται από το ΥΠΕΞ, «οι συζητήσεις αναμένεται να εστιασθούν στις ευρωτουρκικές σχέσεις με έμφαση στην κλιμακούμενη τουρκική παραβατικότητα εις βάρος της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων της παραβίασης κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού ζητήματος», στα παζάρια δηλαδή με τον «στρατηγικό εταίρο» Τουρκία που βάζουν στο τραπέζι τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου και με συμφωνίες όπως αυτή μεταξύ ΕΕ - Τουρκίας μετατρέπουν τους πρόσφυγες σε «χαρτί» στα χέρια των ιμπεριαλιστών.
Αύριο και μεθαύριο ο Μπορέλ θα βρίσκεται στην Κύπρο, όπου θα έχει συναντήσεις με τον Πρόεδρο, Ν. Αναστασιάδη, τον υπουργό Εξωτερικών, Ν. Χριστοδουλίδη, και τον υπουργό Αμυνας, Σ. Αγγελίδη, ενόψει και του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ στις 13 Ιούλη.

    

ΤΟΜΕΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΧΑΪΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ανεπιθύμητος στην Πάτρα ο πρέσβης των ΗΠΑ

Κάλεσμα και από τις Μαθητικές Οργανώσεις της ΚΝΕ

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας οργανώνει την Πέμπτη 2 Ιούλη, στις 5 μ.μ. στην πλατεία Γεωργίου, η Τομεακή Επιτροπή Αχαΐας του ΚΚΕ, με αφορμή την επικείμενη συμμετοχή του Αμερικανού πρέσβη Τζ. Πάιατ σε ετήσιο «αναπτυξιακό» συνέδριο, ξεκαθαρίζοντας πως ο μακελάρης των λαών είναι ανεπιθύμητος στην πόλη.
Κάλεσμα μαζικής συμμετοχής σε όλους τους μαθητές της πόλης απευθύνουν οι Μαθητικές Οργανώσεις Πάτρας της ΚΝΕ, δηλώνοντας ότι «ο Πάιατ και το δολοφονικό κράτος των ΗΠΑ είναι ανεπιθύμητοι!».
Ειδικότερα, στην ανακοίνωσή τους επισημαίνουν ότι «στην πόλη μας δεν έχουν δουλειά αυτοί που:
-- Δολοφόνησαν τον Φλόιντ και δολοφονούν χιλιάδες Φλόιντ κάθε χρόνο.
-- Εχουν γεμίσει με ΝΑΤΟικές βάσεις ολόκληρη την Ελλάδα και σπέρνουν τον πόλεμο όπου κι αν πηγαίνουν (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία, Παλαιστίνη κ.α.).
-- Εχουν γεμίσει τη Μεσόγειο με νεκρούς μετανάστες, έχουν οδηγήσει στην απόγνωση εκατομμύρια ανθρώπους.
Τι να μας πει ο Πάιατ για την ανάπτυξη, όταν στην ίδια του τη χώρα:
-- Υπάρχουν 50.000.000 άνεργοι;
-- Ο κορονοϊός θερίζει ακόμα;
-- Ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει;
Θα μας βρει μπροστά του, να διαδηλώνουμε ενάντια στο ΝΑΤΟ και στις βάσεις του θανάτου που έχει στήσει στην Ελλάδα. Στέλνουμε παντού το μήνυμα: Capitalism means... I can't breathe!».

Ξανά «πιο έτοιμοι από ποτέ»

...

Οι πυρκαγιές που εκδηλώνονται τις τελευταίες μέρες (Ασπρόπυργος, Μαρτίνο, Βόρεια Εύβοια, Ζάκυνθος και αλλού) δικαιολογημένα προκαλούν ανησυχία στα λαϊκά στρώματα, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή ακούν απ' όλες τις κυβερνήσεις ότι «είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ» για την αντιπυρική περίοδο. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι γνωστό και επαναλαμβανόμενο: Χιλιάδες στρέμματα δάσους γίνονται κάρβουνο, περιουσίες καταστρέφονται, ανθρώπινες ζωές χάνονται, με αποκορύφωμα το Μάτι, που η τραγωδία του συγκλόνισε πριν από δύο χρόνια. Οσο λοιπόν κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση της ΝΔ να πείσει για την «ετοιμότητα» του κρατικού μηχανισμού, η πραγματικότητα τη διαψεύδει: Το Πυροσβεστικό Σώμα (ΠΣ), που αποτελεί τον κεντρικό επιχειρησιακό βραχίονα της Πολιτικής Προστασίας, ασφυκτιά από τις τεράστιες ελλείψεις σε όλους τους τομείς λόγω της χρόνιας υποχρηματοδότησης. Παρ' όλα αυτά, οι πιστώσεις που ενέκρινε η κυβέρνηση για το ΠΣ είναι μόλις κατά 272.000 ευρώ (!!!) αυξημένες σε σχέση με το 2019 για όλες τις λειτουργικές του ανάγκες. Παράλληλα, όμως, οι δαπάνες που αφορούν τη συντήρηση, τις επισκευές και τα καύσιμα ενός στόλου περίπου 3.250 οχημάτων παντός τύπου, που στο 55% αγγίζει ήδη την 20ετία, είναι μειωμένες κατά 1.839.851 ευρώ!

* * *

Οι μόνες αυξημένες πιστώσεις (αν εξαιρέσουμε τη μισθοδοτική και ασφαλιστική δαπάνη του προσωπικού), και μάλιστα κατά 34%, δηλαδή κατά 5.800.000 ευρώ, είναι αυτές που προορίζονται για επιχειρηματικούς ομίλους και αφορούν την ενοικίαση των εναέριων μέσων. Το στοιχείο αυτό δεν φανερώνει μόνο την απαξίωση των επίγειων μέσων, που θεωρούνται τα πιο κρίσιμα για την αντιμετώπιση μιας πυρκαγιάς, αλλά και την ολοένα και μεγαλύτερη «απόσυρση» του κράτους από τη δασοπροστασία και τη δασοπυρόσβεση, την εμπλοκή ολοένα και περισσότερο του ιδιωτικού τομέα, που σε συνδυασμό με τις ελλείψεις και την αποθέωση της «ατομικής ευθύνης» είναι το προσάναμμα για τις επόμενες μεγάλες καταστροφές. Με το νόμο μάλιστα για την Πολιτική Προστασία, που ψηφίστηκε πρόσφατα, προωθείται ακόμα περισσότερο η εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση σε όλο το φάσμα της πυρασφάλειας και της δασοπροστασίας: Από την οργάνωση, την εκπαίδευση, την έρευνα, την παροχή υπηρεσιών μέχρι την εκμετάλλευση δασικών οικοσυστημάτων. Παράλληλα, μεταφέρονται αρμοδιότητες σε δήμους, Περιφέρειες, ιδιώτες, εθελοντικές οργανώσεις, ΜΚΟ, με στόχο την παραπέρα μείωση των δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό και τη μεταφορά του κόστους στο λαό, μέσω της γνωστής ανταποδοτικότητας. Χώρια που ο νόμος αυτός εμπλέκει ακόμα πιο ενεργά τις δομές της Πολιτικής Προστασίας στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και των κατασταλτικών μηχανισμών της ΕΕ, όπως η Europol, που θα τροφοδοτείται και από μυστικά κονδύλια.

* * *

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Εν μέσω πανδημίας και με fast track διαδικασίες, η κυβέρνηση έφερε και ψήφισε τον νέο περιβαλλοντικό νόμο, που ανάμεσα σε άλλα δίνει τη δυνατότητα να αναπτυχθούν τουριστικές επιχειρηματικές δραστηριότητες στον πυρήνα των Εθνικών Δρυμών της Πάρνηθας και του Σουνίου, ανοίγει το δρόμο για περαιτέρω επέκταση επενδύσεων στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), επαναφέρει το ζήτημα των «οικιστικών πυκνώσεων», λίγους μήνες μετά την απόρριψη από το Συμβούλιο της Επικρατείας της ρύθμισης που είχε φέρει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τον τότε δασικό νόμο. Πρόκειται για παρεμβάσεις από την πλευρά του κράτους που ενισχύουν το κίνητρο για την εκτεταμένη επιχειρηματική εκμετάλλευση δασών, δασικών περιοχών, ακόμα και περιοχών NATURA. Ειδικά με τις διατάξεις για τις «οικιστικές πυκνώσεις», νομιμοποιείται με έμμεσο τρόπο η κατασκευή αυθαιρέτων ακόμα και σε δασικές περιοχές, με την «ελπίδα» μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων που τις καταπατούν ή τις έχουν καταπατήσει οργανωμένα, να νομιμοποιηθούν οι ιδιοκτησίες τους κάποια στιγμή. Συνολικά ο νόμος της κυβέρνησης αποτελεί «εύφλεκτη ύλη» για τα εναπομείναντα δάση, στο όνομα των επενδύσεων, κυρίως στον τομέα της «πράσινης» οικονομίας, για τον οποίο προορίζεται κι ένα μεγάλο μέρος από τα «αναπτυξιακά» κονδύλια της Κομισιόν.

* * *

Να γιατί δεν δικαιολογείται κανένας εφησυχασμός μπροστά στους επόμενους μήνες, κατά τους οποίους κάθε χρόνο καταγράφονται οι περισσότερες και μεγαλύτερες πυρκαγιές. Η πείρα απ' όλα τα προηγούμενα χρόνια έχει δείξει ότι το κράτος γίνεται «επιτελικό» και ξεδιπλώνει τις ικανότητές του μόνο όταν πρόκειται να ανταποκριθεί στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, να στηρίξει τα κέρδη τους. Αντίθετα, όταν πρόκειται για τις λαϊκές ανάγκες, ακόμα και για τη στοιχειώδη προστασία της περιουσίας και της ζωής του λαού από φυσικά φαινόμενα, η «ατομική ευθύνη» και το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» έρχονται ως προκάλυμμα των μεγάλων ελλείψεων, της απουσίας οργανωμένου σχεδίου πρόληψης και διαχείρισης των καταστροφών, της λογικής του «κόστους - οφέλους» για τους επιχειρηματικούς ομίλους στην οργάνωση της πυροπροστασίας, ή της αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας. Τα συμπεράσματα αυτά δοκιμάστηκαν και την περίοδο της πανδημίας, με το ξεχαρβαλωμένο σύστημα Υγείας και τη συγκάλυψη της κρατικής ευθύνης πίσω από την ατομική, επιβεβαιώνοντας την ανάγκη να ενταθούν η εγρήγορση, η κινητοποίηση και διεκδίκηση για άμεσα και ουσιαστικά μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, της περιουσίας, της ίδιας της ζωής του λαού.

Κ. Πασ.

Κόπρος του Αυγείου Η μπόχα που αναπνέει αηδιασμένος ο λαός, με την «παρέλασ

η» σκανδάλων και τις αλληλοκατηγορίες των αστικών κομμάτων για διαφθορά, την ώρα που από κοινού ετοιμάζονται να του φορτώσουν τα σπασμένα της νέας κρίσης, είναι η μπόχα του σάπιου συστήματος που όλοι μαζί υπηρετούν.

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι η διαφθορά, τα σκάνδαλα, η διαπλοκή δεν είναι ούτε «εξαίρεση» ούτε «παρέκκλιση» στο αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά τα «πρωτότοκα παιδιά» του. Οτι όλα φύονται στο έδαφος της πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων σε βάρος των λαϊκών αναγκών. Αυτήν την πολιτική υπηρετούν όλα τα αστικά κόμματα, είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση.
Ολοι αυτοί, παρά τον καβγά που στήνουν με αφορμή την αποκάλυψη των διαλόγων Παππά - Μιωνή, με μεγάλη ευκολία θα προσυπέγραφαν τη διαπίστωση που ακούγεται στο απομαγνητοφωνημένο κείμενο της συνομιλίας, ότι «δεν είναι ποινικό αδίκημα ο καπιταλισμός». Αλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που για κάποιο λόγο ανοίγει το καπάκι του υπονόμου και βγαίνουν στην επιφάνεια τέτοιου είδους συνδιαλλαγές και παρασκηνιακά «πάρε - δώσε» ανάμεσα σε κυβερνητικά στελέχη και επιχειρηματίες.
Ούτε βέβαια προκαλεί εντύπωση το περιεχόμενο της «μυστικής» συζήτησης, που εκτείνεται από προσωπικές εξυπηρετήσεις και επιχειρηματικά «ντιλ» μέχρι επενδυτικά και πολιτικά σχέδια, που «ακουμπούν» ισχυρά γεωπολιτικά συμφέροντα και ανταγωνισμούς, τις σχέσεις της Ελλάδας με άλλες χώρες, την παρέμβαση ιμπεριαλιστικών κέντρων με πρώτες τις ΗΠΑ, τα παζάρια και τα ανταλλάγματα για συγκρουόμενα συμφέροντα στην περιοχή.
Αυτό είναι το πολιτικό σύστημα και η διακυβέρνηση του καπιταλισμού. Μέσα από τέτοια «κανάλια» διαμορφώνονται πολιτικές αποφάσεις, οικοδομούνται δεσμοί με ισχυρά επιχειρηματικά κέντρα, «ανοίγουν πόρτες» και δίαυλοι συνεννόησης με αντίστοιχα κέντρα του εξωτερικού.
Ποιος δεν θυμάται υποψήφιους πρωθυπουργούς να κάνουν ...πασαρέλα σε «ιδρύματα» και κυβερνητικές εκδηλώσεις των ΗΠΑ, με «συνδετικό κρίκο» εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου που έχουν τις «άκρες» τους στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα; Ποιος ξεχνάει τις συζητήσεις πολιτικών με επιχειρηματίες, πίσω από κλειστές πόρτες, για «κλείσιμο λογαριασμών» και πολιτικά «ντιλ», που επέδρασαν ακόμα και στην εναλλαγή κυβερνήσεων;
Μια επανάληψη του ίδιου χιλιοπαιγμένου έργου ζούμε και σήμερα. Τα άπλυτα βγαίνουν στη φόρα στο πλαίσιο επιχειρηματικών και πολιτικών ανταγωνισμών, όμως καταγράφεται και ο προβληματισμός για την επίδραση που έχει στο λαό αυτό το «ξεκατίνιασμα». Για την αηδία και την αποστροφή που του προκαλούν τα επαναλαμβανόμενα σκάνδαλα, το ράγισμα στη βιτρίνα της «διαφάνειας» και των «θεσμών», οι «τρικλοποδιές» στη συναίνεση, που είναι απαραίτητη για να «τρέξει» πιο γρήγορα η αντιλαϊκή πολιτική.
Η σήψη και η διαφθορά για την εξυπηρέτηση αντιλαϊκών συμφερόντων είναι συστατικό της κυβερνητικής διαχείρισης του συστήματος, που έκαναν και κάνουν όλα τα κόμματα για λογαριασμό του κεφαλαίου. Εκεί πρέπει να κατευθυνθεί η αγανάκτηση που νιώθει ο λαός παρακολουθώντας αυτό το άθλιο θέαμα: Να απαιτήσει να βγουν τα άπλυτα όλων των κυβερνήσεων στη φόρα, να μην πέσει στην παγίδα των πολιτικών αντιπερισπασμών, με τους οποίους όλα τα αστικά κόμματα προσπαθούν να συγκαλύψουν τις πραγματικές ευθύνες τους και τις αιτίες της διαπλοκής.