Στους δρόμους το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας κατά των δολοφονιών και της βίας εναντίον των γυναικών

Κατιούσα

Αντιμέτωπη με ένα κύμα δολοφονιών και βίας κατά γυναικών βρίσκεται η Τουρκία, την ώρα που η κυβέρνηση Ερντογάν προσπαθεί να αποσύρει τη χώρα από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την προστασία των γυναικών. Η πρόθεση αυτή έχει ξεσηκώσει κύμα αντιδράσεων σε ολόκληρη τη χώρα, από τις οποίες δε θα μπορούσαν να λείπουν οι Τούρκοι κομμουνιστές.
Σημαντικές ήταν οι κινητοποιήσεις που διοργάνωσε το ΤΚΡ την Τετάρτη στις τρεις σημαντικότερες πόλεις της Τουρκίας, την Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, με τη γυναικεία οργάνωση του κόμματος να σημειώνει στο κάλεσμά της πως “Οι γυναίκες της Τουρκίας ζητούν όχι μόνο την εφαρμογή της Σύμβασης [της Κωνσταντινούπολης], αλλά και την πλήρη εξαφάνιση της βίας.” Προσθέτουν πως “Ξέρουμε πολύ καλά πως η εκμετάλλευση είναι η πηγή της βίας κατά των γυναικών. Ξέρουμε πως οι γυναίκες θα εκτίθενται σε διάφορες μορφές βίας όσο συνεχίζεται αυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης. Όσοι απαιτούν την απόσυρση από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης είναι μέρος της αιτίας για τη συνεχιζόμενη βία και η κίνησή τους δεν είναι τίποτε παραπάνω από την προσπάθεια να κρύψουν το μερίδιό τους στη βία και τις γυναικοκτονίες. Οι γυναίκες θα ελευθερωθούν από αυτή την καταπίεση και βία μόνο με την οργάνωση της δύναμής τους. Για το λόγο αυτό, οι εργαζόμενες δε βασίζονται σε πολιτικούς που προσπαθούν να υποβιβάσουν τη σημασία του κοσμικού κράτους ή σε δηλώσεις αφεντικών που έχουν συμφέρον από τη διατήρηση μιας αδύναμης θέσης των γυναικών. Οι γυναίκες βασίζονται μόνο στην αυξανόμενη αλληλεγγύη και την οργάνωση της δύναμής τους”.
Κεντρικό μήνυμα τον κινητοποιήσεων είναι να τερματιστεί η βία κατά των γυναικών και να εγκαθιδρυθεί μια χώρα ελευθερίας και ισότητας για τις εργαζόμενες γυναίκες, που μπορεί να επιτευχθεί με τη συμπαράταξή τους στο πλευρό του κομμουνιστικού κινήματος.

Εφοπλιστές, τραπεζικά στελέχη, Α.Ε, εκκλησία: Φοροαπαλλαγές για όλους

σε Αστική Πολιτική

».

Την Πέμπτη, πρώτη και τελευταία ημέρα συζήτησης και ψήφισης του φορολογικού νομοσχεδίου ο υπουργός Ναυτιλίας Γιάννης Πλακιωτάκης, εμφάνισε τροπολογία στην Βουλή στην οποία καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις των κατωτέρων πληρωμάτων στα ποντοπόρα πλοία άνω των 3000 κόρων. Όπως δήλωσε ο υπουργός οι εργαζόμενοι στα πλοία εφεξής θα αμοίβονται με τις «διεθνείς αναγνωρισμένες συλλογικές συμβάσεις εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία» καταργώντας τις υφιστάμενες. Με το επιχείρημα μάλιστα ότι «συλλογικές συμβάσεις έχουν να υπογραφούν από το 2010». Τόνισε μάλιστα ότι «κάνουμε πιο ελκυστικό το ναυτικό επάγγελμα και παράλληλα ενισχύουμε την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού νηολογίου». Πρόκειται για ένα πάγιο αίτημα του εφοπλιστικού κεφαλαίου ώστε το προσωπικό των πλοίων να πληρώνεται με τις συμβάσεις του ITF, δηλαδή με όσα αποφασίζει το διεθνές εφοπολιστικο κεφάλαιο. Ο Γ.Πλακιωτάκης άλλωστε χρησιμοποίησε και το …πάγιο επιχείρημα του ότι πρέπει να επιστρέψουν περισσότερα πλοία στην ελληνική σημαία σημειώνοντας ότι τα περισσότερα προτιμούν σημαίες ευκαιρίας όπως της Λιβερίας, του Παναμά και των Νησιών Μάρσαλ.

Σε κοινέςΚατηγορίες

Μίνι ανασχηματισμός για συντονισμό νέας κοινωνικής επίθεσης

Χορός της συναίνεσης στο Μέγαρο Μαξίμου

Στο ίδιο νομοθέτημα προβλέφθηκε η δυνατότητα να δίνονται με μειωμένη φορολόγηση μπόνους στα τραπεζικά στελέχη όπως και η παροχή μετοχών με αντίστοιχα ευνοϊκο καθεστώς. Προφανώς για τις …επιδόσεις τους στην διαχείριση των «κόκκινων δανείων» δηλαδή τους πλειστηριασμούς κατοικιών. Παράλληλα ψηφίστηκε και διάταξη που μειώνει την φορολογία των εταιρικών μερισμάτων όπως και το άρθρο που δίνει την δυνατότητα στα ΝΠΔΔ της Εκκλησίας να διακανονίζει τα χρέη τους.

Το κράτος της Novartis, τα κόμματα της Ζήμενς, επέβαλλαν πρόστιμο στο ΚΚΕ…

                 

..

• 
  

Κατ΄αρχάς η είδηση: Το κράτος της Novartis, τα κόμματα της Ζήμενς και της “λίστας Πέτσα”, το πολιτικό σύστημα που φορολογεί… οικειοθελώς τους εφοπλιστές και παρέχει ασυλία στους τραπεζίτες, με δυο λόγια το κράτος που διοικήθηκε από Τσοχατζόπουλους, Μαντέληδες και Λιάπηδες (εκείνος που έφτιαξε πλαστές πινακίδες για να μην πληρώνει τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτου), το κράτος που διοικήθηκε από κυβερνήσεις στις οποίες μιντιάρχες δημοσιοποιούσαν ότι κατέθεταν επιταγές εκατομμυρίων προς ενίσχυσή τους, επέβαλλε πρόστιμο στο ΚΚΕ ύψους 4% επί της κρατικής του επιχορήγησης.

Ο λόγος: Διότι το ΚΚΕ δεν συνεμορφώθη με τον αντιδραστικό νόμο που λέει ότι το Κόμμα θα πρέπει να ρουφιανεύει, να ενημερώνει και να καταδίδει, σε αυτό το κράτος και στις υπηρεσίες του, όποιον του δίνει μια συνδρομή του ενός ή των 2 και 5 ευρώ… Το πρόστιμο επιβλήθηκε γιατί το ΚΚΕ αρνήθηκε να δώσει τα ονόματα, τις διευθύνσεις, τα ΑΦΜ και τους αριθμούς ταυτότητας – όπως ζητάει το κράτος – των ανθρώπων που το στήριξαν οικονομικά… (εδώ η ανακοίνωση του ΚΚΕ). 

Πάμε τώρα παρακάτω:

Όταν η «Siemens» μοιράζει 1,5 δισ. ευρώ σε «μαύρο» χρήμα για να κάνει τις δουλειές της σε 160 χώρες ανά τον κόσμο, αυτό λέγεται «μίζες», «διαφθορά» και «σκάνδαλο». Όταν, όμως, οι υποψήφιοι των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων επιχορηγούνται με 1,5 δισ. δολάρια από τους πολυεθνικούς κολοσσούς των ΗΠΑ, για να διεξαγάγουν τον προεκλογικό τους αγώνα, αυτό λέγεται «εκλογές». Κι όταν η Novartis ελέγχεται στα αμερικανικά δικαστήρια για επηρεασμό “κρατικών αξιωματούχων” στην Ελλάδα, αυτό λέγεται “εξωδικαστικός συμβιβασμός”…

Το σημειώνουμε, διότι ορισμένοι «οργανικοί διανοούμενοι» της πλάκας, τρέφουν ένα ασίγαστο πάθος για το «αμερικάνικο όνειρο», το οποίο προσπαθούν να το πουλήσουν σαν «αμερικανικό παράδειγμα», που πρέπει μάλιστα να το ακολουθήσουμε κι εμείς ως λαός και ως χώρα.

Το ακατανίκητο επιχείρημά τους είναι ότι αν τα κόμματα θέλουν να τα πιάνουν, τότε να το κάνουν ανοιχτά, να το γνωρίζει ο ψηφοφόρος και τότε «όλα μέλι γάλα». Αλλά το βασικό στην υπόθεση δεν είναι αν τα κόμματα που κυβερνούν στην Αμερική, στην Ελλάδα, στην Ουγκάντα και όπου δραστηριοποιούνται οι «Siemens» τα πιάνουν φανερά ή κρυφά. Το θέμα – όταν τα πιάνουν – είναι ότι τα πιάνουν!

Αυτό είναι το μοντέλο «αμερικανικής δημοκρατίας», όπου η κάθε εταιρεία θα έχει τους «δικούς της» βουλευτές, υπουργούς, πρωθυπουργούς και προέδρους, που αποτελεί ήδη με νόμο του 2014 εισαγώγιμο είδος και στην Ελλάδα.

Δε φτάνει, δηλαδή, που το πολιτικό σύστημα που υπηρετούν και υποστηρίζουν πιάνεται ενίοτε στα πράσα να εξαργυρώνει τη δημαγωγία προς το λαό στα «μαύρα» ταμεία της διαπλοκής, ήρθαν να νομοθετήσουν και τη γύμνια τους σαν «διαφάνεια» (!), την θρυλούμενη σχέση υπαλληλίας τους προς τα μεγάλα συμφέροντα σαν «πολιτική εντιμότητα» (!) και την ξετσιπωσιά σαν «ηθική ακεραιότητα»!

Σε συνθήκες “αριστείας” δεν αποκλείεται να μας πουν ακόμα και ότι το μοντέλο της «φόρα παρτίδα» εξάρτησης του πολιτικού κατεστημένου από τις πολυεθνικές συνιστά …εκχριστιανισμό της πολιτικής ζωής κατά τα πρότυπα της ευαγγελικής συνταγής «εξομολογημένη αμαρτία ουκ έστιν αμαρτία».

Κλασική περίπτωση, όπου το κρέας βαφτίζεται ψάρι. Αλλά και εξαιρετική η ομολογία που κρύβεται πίσω από όλα αυτά: ότι τέτοιο που είναι το σύστημά τους δεν έχει καμία ελπίδα, κατά πώς προκύπτει από τα λεγόμενά τους, να υπάρξει χωρίς και πέρα από τους ξεπουλημένους που θα βαφτίζουν το ξεπούλημά τους σαν αποδοχή… χορηγίας.

Η «μίζα» βαφτίζεται «χορηγία»;

Πριν ισχυριστεί κάποιος ότι υπερβάλλουμε να υπενθυμίσουμε:

Ο νόμος που επιστρατεύτηκε κατά του ΚΚΕ το 2020, ψηφίστηκε στη Βουλή στις 16 Οκτώβρη 2014 – από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ – υπό τον εξής τίτλο: «Έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων και των αιρετών αντιπροσώπων Βουλής και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».

Οι βασικές ρυθμίσεις του είναι δυο:

1^ο) Υποχρεώνει τα κόμματα να παραδίδουν πλήρη στοιχεία, από ονοματεπώνυμο μέχρι ΑΦΜ και αριθμό ταυτότητας, για κάθε φίλο ή μέλος τους που προσφέρει ενίσχυση στο κόμμα ακόμα και για κουπόνια του ενός ή δυο ευρώ!

2^ο) Την ίδια στιγμή «ευλογεί» και επίσημα την ανοιχτή χρηματοδότηση κομμάτων από επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα, όχι μόνο αίρει την απαγόρευση που ισχύει στη χρηματοδότηση κομμάτων από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, αλλά προσφέρει και φοροαπαλλαγές σε επιχειρήσεις που χρηματοδοτούν κόμματα!

Έτσι, λοιπόν, μετά τη «σωτηρία» του τόπου, οι κύριοι της τρόικας (η τρόικα είχε θέσει την ψήφιση του συγκεκριμένου νόμου στα «προαπαιτούμενα» για να συνεχίζει να μας «σώζει» και φυσικά η τότε κυβέρνηση έσπευσε να την ικανοποιήσει) μας φέρανε και το τέλος της πολιτικής διαπλοκής.

Η αλήθεια είναι ότι – και σε αυτό το ζήτημα – το εγχώριο καθεστωτικό σύστημα που επίλεκτα στελέχη του έχουν εντοπιστεί να συμμετέχουν στα σουαρέ της αρπαγής, της λεηλασίας, της λαμογιάς και της «Siemens», κρύφτηκε πίσω από την τρόικα. Χρόνια τώρα ήθελαν να επιβάλουν το συγκεκριμένο μέτρο. Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να το εντάξουν κι αυτό στα «προαπαιτούμενα».

Α, ναι: Μιας και είπαμε παραπάνω κάτι για “μέλι – γάλα” κι επειδή είμαστε στον αστερισμό των χορηγιών, μια ακόμα υπενθύμιση: Πέρσι έγινε η δίκη εκείνης της θρυλικής υπόθεσης με τον Τσουκάτο που έπαιρνε τα φράγκα από την Ζήμενς και τα εναπόθετε στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ. Στην δίκη εκείνη, όπου ο Τσουκάτος αθωώθηκε, είχε πει τα εξής ενδιαφέροντα: 

«Το 2000 οι χρηματοδοτήσεις του ΠΑΣΟΚ από εταιρείες έφθασαν τα 16 δισ. δραχμές. Δεν ήταν μόνο η Siemens, ήταν και άλλες εταιρείες. Αυτές οι εταιρείες συνεχίζουν να υπάρχουν και συνεχίζουν να χρηματοδοτούν κόμματα… Οι ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις των κομμάτων ήταν ένα καθεστώς που κανείς δεν ήθελε να το ψάξει, από κανένα κόμμα”. Και παρακάτω:«Συνεχίζουν να υπάρχουν πολλές από αυτές και συνεχίζουν να χρηματοδοτούν και σήμερα πολιτικά κόμματα από κονδύλια για δημόσιες σχέσεις που έχουν»…

Ενα μόλις χρόνο μετά από τα παραπάνω είναι που το κράτος τους, επέβαλλε πρόστιμο στο ΚΚΕ γιατί δεν ρουφιάνεψε τα στοιχεία των συνδρομητών του, του 1 και 2 ευρώ…

«Αμερικάνικο όνειρο»…

Ας δούμε ορισμένες ακόμα πλευρές του ζητήματος.

Πρώτον: Λένε ότι ο νόμος τους – τον οποίο φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ απορροφημένος στην κατάργηση με ένα νόμο και ένα άρθρο των Μνημονίων, τον διατήρησε – στοχεύει στη «διαφάνεια» για τις σχέσεις μεταξύ των κομμάτων και των εταιρειών-χρηματοδοτών τους. Ρωτάμε: Αν τα λεφτά από τη Siemens ο Τσουκάτος και ο Μαντέλης τα έπαιρναν με… απόδειξη, η διαπλοκή θα ήταν μικρότερη;

Δεύτερον: Μας λένε να δούμε τι γίνεται στην Αμερική. Πολύ ευχαρίστως:  Morgan Stanley,  UBS  Americas,  Goldman Sachs,  Citigroup,  US Government,  Bank of America,  Microsoft.  Πρόκειται για αμερικανικές πολυεθνικές, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τράπεζες, εταιρείες πληροφορικής που, όπως δημοσιεύτηκε το 2004, αποτέλεσαν τους μεγαλύτερους χρηματοδότες των υποψήφιων προέδρων Μπους και Κέρι. Αλήθεια: Η δημοσιοποίηση των χρηματοδοτών του Μπους και του Κέρι τους καθιστούσε λιγότερο διαπλεκόμενους με τους χρηματοδότες τους;

Πάμε στις εκλογές των ΗΠΑ το 2008:

• Στη λίστα με τις πολυεθνικές που χρηματοδότησαν τον έναν υποψήφιο, στην 1η θέση βρισκόταν η Goldman Sachs. Η ίδια εταιρεία βρισκόταν στην 4η θέση των χρηματοδοτών και του άλλου υποψηφίου.
• Στη λίστα με τους μεγαλοκαρχαρίες του χρηματοπιστωτικού καρτέλ που είχαν σπονσοράρει τον έναν υποψήφιο, η Citigroup βρισκόταν στην 3η θέση. Στη λίστα με τους ισχυρούς σπόνσορες του άλλου υποψήφιου, η ίδια εταιρεία, η Citigroup, βρισκόταν στη 2η θέση.
• Ο ένας είχε στη 4η θέση της λίστας των μεγάλων χρηματοδοτών του την JP Morgan. Ο άλλος την είχε στην 5η θέση.
• Ο ένας είχε στη λίστα με τους μεγάλους χορηγούς του τα πιράνχας της UBS AG στην 7η θέση. Ο άλλος την είχε στη 15η θέση.

Αλήθεια, το ότι οι πολυεθνικές τα έχωσαν και στον Ομπάμα και στον Μακέιν, κι αυτό καταγράφηκε και καταγράφεται δημόσια, καθιστά λιγότερη τη διαπλοκή τους;

Κατόπιν αυτών, καμία εντύπωση δεν πρέπει να προκαλεί το γεγονός ότι σήμερα, λίγους μήνες πριν από τις νέες εκλογές στις ΗΠΑ, ένα σπαρταριστό πεδίο στο οποίο αντιμάχονται (με δημόσιες ανακοινώσεις!) οι Τραμπ – Μπάιντεν είναι ποιός προηγείται του άλλου σε χρηματοδότες που τους τα χώνουν…

Τρίτον: Αν ο Σαρκοζί τα έπαιρνε με απόδειξη από την Μπετανκούρ ή αν ο Κολ και ο Σόιμπλε δεν είχαν πιαστεί στα πράσα με τα “βαλιτσάκια” του εμπόρου όπλων προς χάρη (κι εκεί) της προεκλογικής τους εκστρατείας, ή αν ο  μπερλουσκονισμός ό,τι έκανε το έκανε με απόδειξη, η βρωμιά θα ήταν μικρότερη;

Τέταρτον: Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη διαπλοκής από το τι πολιτική εφαρμόζεις; Τίνος τα συμφέροντα εξυπηρετείς; Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη πολιτικής διαπλοκής από τους νόμους, τα ξεπουλήματα, τις εκποιήσεις, τις φοροαπαλλαγές, τα πακέτα σε τράπεζες κτλ. που ψηφίζει ή δεν ψηφίζει ένα κόμμα; Ο φερετζές ότι δεν τα πιάνουν κάτω από το τραπέζι τους μάρανε;

Αβυσσαλέα υποκρισία

Αυτό που βαφτίζουν οικονομικό έλεγχο των κομμάτων για κάθε ένα ευρώ που πάει στα ταμεία τους από συνδρομές, ενισχύσεις κτλ., δεν αφορά τα κόμματα του συστήματος. Έχει ευθέως στόχο να βάλει στο χέρι εκείνα τα κόμματα που βρίσκονται απέναντι από το σύστημα.Έχει στόχο να ελέγξει, να περιορίσει και να υπονομεύσει την πολιτική αυτοτέλεια των αντισυστημικών κομμάτων.

Τα κόμματα που εμπλέκονται στις «μίζες» από τη «Siemens», αυτοί που ποτέ δεν έδωσαν εξήγηση για το «πόθεν» των χλιδάτων προεκλογικών κέντρων των υποψηφίων τους και για τις φαραωνικές προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων τους, που ποτέ δεν εισέπραξαν φράγκο από τα δεκάδες δισεκατομμύρια της φοροδιαφυγής των πλουτοκρατών, που στέλνουν χαιρετίσματα στους θαμώνες της «λίστας Λαγκάρντ», δεν έχουν λόγο να ανησυχούν.

«Τα πράγματα έχουν αλλάξει» (;)

Ας μπούμε στον κόπο να παρακάμψουμε (για την ανάγκη της συζήτησης και μόνο) την αβυσσαλέα υποκρισία τους. Ας δεχτούμε, επίσης, ότι είναι τόσο ανιστόρητοι, ώστε δεν γνωρίζουν ούτε τα βασικά. Ότι, για παράδειγμα, δεν γνωρίζουν τίποτα για τις διώξεις ανθρώπων στο παρελθόν –εδώ στην Ελλάδα– με μοναδική «κατηγορία» όχι είχαν ενισχύσει οικονομικά το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για τον Νικηφορίδη που στήθηκε στον τοίχο με την «κατηγορία» ότι μάζευε υπογραφές κατά των πυρηνικών και ότι διοργάνωνε «εράνους», υπέρ της ειρήνης.

Αλλά πώς να δεχτούμε ότι αυτά που λένε τα πιστεύουν; Ότι, δηλαδή, «οι εποχές έχουν αλλάξει» και ότι «δεν υπάρχει κίνδυνος φακελώματος». Όμως:

• Πώς να τους πιστέψεις όταν είναι τα κόμματά τους που συμμετέχουν και υμνούν μια Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου για παράδειγμα (αυτήν τη στιγμή!) τα μισά Κομμουνιστικά Κόμματα έχουν κηρυχτεί παράνομα!
• Πώς να τους πιστέψεις όταν η ΕΕ τα κάνει πλακάκια με τους ναζί της Ουκρανίας και εκδίδει μνημόνια για το “‘έγκλημα” του κομμουνισμού;
• Πώς να τους πιστέψεις όταν ζητούν, για παράδειγμα, από το ΚΚΕ ή από κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, να δίνουν τα στοιχεία των ανθρώπων που τα ενισχύουν με 1 ή δυο ευρώ σε έναν κρατικό μηχανισμό που η δημοκρατία του χωράει ναζιστόμουτρα στο κοινοβούλιο και τα υπουργικά του γραφεία πρώην επικεφαλής κομμάτων στημένων μέσα στον Κορυδαλλό από φασίστες δικτάτορες όπως οι Παπαδόπουλος και Παττακός; 

Φακέλωμα του πολιτικού φρονήματος

Ας έρθουμε στο κατά τη γνώμη μας ουσιαστικότερο:

Το να ενισχύεις οικονομικά ένα πολιτικό κόμμα είναι κάτι που συνδέεται άμεσα με το πολιτικό φρόνημα. Αλλά η ελευθερία του πολιτικού φρονήματος βρίσκεται στην καρδιά αυτού που οι ίδιοι αποκαλούν «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα». Βρίσκεται στην καρδιά δηλαδή των ατομικών, των κοινωνικών και των πολιτικών ελευθεριών.

Συνεπώς, αυτοί που… φοροαπαλλάσσουν τις εταιρείες όταν χρηματοδοτούν κόμματα και πολιτικούς, τι ακριβώς ζητούν από έναν αντισυστημικό, ένα αντικαθεστωτικό, ένα αντικαπιταλιστικό, ένα αντι- ιμπεριαλιστικό, έναν κομμουνιστικό πολιτικό φορέα; Να συμφωνήσει και, ακόμα χειρότερα, να συνεργήσει και να συνεργαστεί (!) με τους κρατικούς μηχανισμούς για την καταγραφή και τον έλεγχο του πολιτικού φρονήματος των εργαζομένων που το στηρίζουν;

Τι ακριβώς ζητούν από ένα κόμμα που βρίσκεται απέναντι στην εξουσία τους; Να δώσει διευθύνσεις και ονόματα των μελών του (που καταβάλλουν τις συνδρομές τους στο κόμμα), των οπαδών και των φίλων του (που συμμετέχουν και συμβάλλουν στην οικονομική του ενίσχυση), να «κατονομάσει» τους «συμπαθούντες»; Να «δώσει» στο κράτος και στους μηχανισμούς του τους «συνοδοιπόρους» του; Με άλλα λόγια, του ζητούν να συμφωνήσει και, ακόμα χειρότερα, να συνεργήσει και να συνεργαστεί (!) στο φακέλωμά του;

«Έχω να πατήσω στεριά από τον Δεκέμβριο… »

Κατιούσα

«Αισθάνομαι καταπονημένος και αδύναμος σωματικά, αγχωμένος και στρεσαρισμένος», «ο παραπάνω χρόνος παραμονής μάς έχει καταβάλει σωματικά και πνευματικά με κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα στο χώρο εργασίας μας».
Δεκάδες είναι τα τηλεγραφήματα και οι ηλεκτρονικές καταγγελίες που στέλνονται από τους εγκλωβισμένους ναυτεργάτες, οι οποίοι παραμένουν εν πλω μέσα στα καράβια για 7, 8 ακόμα και 10 και 11 μήνες, λόγω της πανδημίας, ζητώντας τον άμεσο επαναπατρισμό τους.
Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, η εργοδοτική Διεθνής Ομοσπονδία Εργαζομένων Μεταφορών (ITF), το Ναυτικό Επιμελητήριο κάνουν τάχα ότι ενδιαφέρονται, ωστόσο με ευθύνη εφοπλιστών και κυβέρνησης οι ναυτεργάτες έχουν εγκλωβιστεί στα πλοία, ενώ είναι μηδαμινά τα μέσα υγειονομικής προστασίας. Την ίδια ώρα, βέβαια, στελέχη, πράκτορες και αντιπρόσωποι των επιχειρήσεων συνεχίζουν ανενόχλητοι κανονικότατα τα αεροπορικά πήγαινε – έλα για τις ανάγκες των ναυτιλιακών εταιρειών. Επιπρόσθετα, χώρες όπως ΗΠΑ, Αυστραλία κ.ά. επιβάλλουν απαγορεύσεις στους ναυτεργάτες χωρίς λόγο, για να καλύψουν τις αδυναμίες του συστήματος Υγείας των χωρών τους.
Ο υπουργός Ναυτιλίας, Γ. Πλακιωτάκης, απαντώντας σε Ερώτηση που κατέθεσε το ΚΚΕ στη Βουλή, λέει ότι αναγνωρίζει το πρόβλημα και ισχυρίζεται πως τάχα «η Ελλάδα έχει πρωτοστατήσει στην προσπάθεια μετριασμού των προβλημάτων στην αντικατάσταση πληρωμάτων και επαναπατρισμού των Ελλήνων ναυτικών».
Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως το …ενδιαφέρον του υπουργείου και συνολικά της κυβέρνησης περιορίζεται: Σε κάποιες εγκυκλίους από το υπουργείο και την «Ελληνική Ναυτιλιακή Διοίκηση», όπως χαρακτηρίζει τις εφοπλιστικές ενώσεις, προς τις «εθνικές αρχές». Ακόμα, στις εκκλήσεις του υπουργού προς τη Διεθνή Ναυτιλιακή Σύνοδο στις 13/7, προς τους εμπλεκόμενους (διεθνείς οργανισμούς, κυβερνήσεις, ναυτιλιακή και αεροπορική βιομηχανία) «να συσπειρώσουν τις προσπάθειές τους, για να μπορέσουν το συντομότερο δυνατό οι ναυτικοί σε όλο τον κόσμο να βρεθούν κοντά στις οικογένειές τους ή να μεταβούν στα πλοία τους». Και στη γενικόλογη «Κοινή Υπουργική Διακήρυξη» που εκδόθηκε στη συνέχεια, περί «αναγκαιότητας επίλυσης του προβλήματος» κ.ο.κ.

Προέχουν τα κέρδη των εφοπλιστών

Με την απάντηση που έδωσε ο υπουργός ουσιαστικά αυτό που επιδιώκει είναι να συγκαλύψει τις ευθύνες της κυβέρνησης και των εφοπλιστών, που αρνούνται να αποδεχτούν τα αιτήματα των ναυτεργατών και των ταξικών συνδικάτων ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», ΠΕΕΜΑΓΕΝ, τα οποία έχει αναδείξει το ΚΚΕ και προβλέπουν ότι με ευθύνη των εφοπλιστών και της κυβέρνησης θα πρέπει να γίνουν εντατικές συστηματικές παρεμβάσεις σε όλες τις χώρες, αξιοποιώντας πρεσβείες και προξενικά λιμεναρχεία, για να εξασφαλιστεί ο απεγκλωβισμός των ναυτεργατών, να εξευρεθούν λιμάνια – σταθμοί όπου θα μπορούν να ξεμπαρκάρουν οι ναυτεργάτες και οι ναυτιλιακές εταιρείες να εξασφαλίσουν αεροπλάνα τσάρτερς, κάθε μεταφορικό μέσο που απαιτείται για την επιστροφή τους στα σπίτια τους. Αυτά όμως προϋποθέτουν κόστος, δηλαδή «να βάλουν το χέρι στην τσέπη», κάτι που μέχρι τώρα το αρνούνται.
Άλλωστε, στη σχετική ανακοίνωση που έχει εκδώσει η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) αυτό που κάνει σαφές είναι πως το «ζωτικής σημασίας γεγονός» δεν είναι βέβαια η υγεία και η ζωή των ναυτεργατών, αλλά «η ανάγκη για αδιάλειπτη λειτουργία της διεθνούς ναυτιλίας η οποία εξυπηρετεί το 80% των αναγκών του παγκόσμιου εμπορίου».
Όσο για τους εγκλωβισμένους ναυτεργάτες, στην ουσία η ΕΕΕ «νίπτει τας χείρας» της σημειώνοντας απλώς ότι «παρά τις παρεμβάσεις των φορέων της διεθνούς ναυτιλίας και πολλών ναυτιλιακών χωρών, μεταξύ των οποίων και της ελληνικής κυβέρνησης, οι ποικίλοι ισχύοντες περιορισμοί των μετακινήσεων ανά τον κόσμο εμποδίζουν τις αλλαγές των πληρωμάτων».
Από πάνω ο πρόεδρος της Ένωσης, Θ. Βενιάμης, δεν διστάζει να προκαλεί ανοιχτά τους ναυτεργάτες λέγοντας σε δήλωσή του: «Οι ναυτικοί μας, η ψυχή των πλοίων μας, όλη αυτή την δύσκολη και πρωτόγνωρη περίοδο στάθηκαν σαν αληθινοί ήρωες της θάλασσας, στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας να εξασφαλισθεί η απρόσκοπτη λειτουργία της εφοδιαστικής αλυσίδας», ενώ …απευθύνει έκκληση στις κυβερνήσεις «να παρέμβουν, για να γυρίσουν οι ναυτικοί ασφαλείς στα σπίτια τους και άλλοι συνάδελφοί τους να αναλάβουν να συνεχίσουν το σπουδαίο έργο τους».

Συγκλονίζουν τα όσα καταγγέλλουν οι εγκλωβισμένοι ναυτεργάτες

Ομως, τα όσα καταγγέλλουν οι ίδιοι οι ναυτεργάτες δείχνουν ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο εγκυμονώντας κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα και την προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα.
«Είμαι στο πλοίο από τις 24 Ιουνίου 2019. Εχει λήξει η σύμβασή μου από τις 24 Δεκεμβρίου 2019. Μετά από τη λήξη της αρχικής σύμβασης έχω υπογράψει συνεχόμενες συμβάσεις ανά μήνα λήγοντας η τελευταία 24 Ιουνίου 2020. Πρέπει να επισημάνω ότι το διαβατήριό μου λήγει στις 3 Αυγούστου του 2020 και αυτό καθιστά ακόμα πιο δύσκολο τον επαναπατρισμό μου. Έχω ενημερώσει από καιρό τηλεφωνικώς το γραφείο μέσω του πλοιάρχου και του Α’ μηχανικού (…) Οι ακριβείς λόγοι που θέλω να επαναπατριστώ είναι οι παρακάτω: Εκτός από τη λήξη του διαβατηρίου μου αισθάνομαι καταπονημένος και αδύναμος σωματικά, αγχωμένος και στρεσαρισμένος…», αναφέρεται σε καταγγελία β’ μηχανικού.
«Καταγγελία εν πλω Α’ μηχανικού, 18 Ιούλη, Σ. Αραβία (…) Θέλω να τονίσω ότι ο παραπάνω χρόνος παραμονής μάς έχει καταβάλει σωματικά και πνευματικά με κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα στο χώρο εργασίας μας. Παρακαλώ όπως προβείτε στις κατάλληλες ενέργειες για τη ρύθμιση αυτού του σοβαρού ζητήματος».
Εμφανής είναι η αγωνία να γυρίσει στην πατρίδα και του πρωτόμπαρκου δόκιμου στην κουβέρτα, ο οποίος αναφέρει σε ηλεκτρονικό μήνυμα που απέστειλε προς τα σωματεία: «Είμαι 10 μήνες μέσα στο βαπόρι, έχω να πατήσω στεριά από τον Δεκέμβριο. Εχω δώσει παραίτηση τουλάχιστον 2 μήνες και δεν με βγάζουν, ενώ ακούω και διαβάζω ότι ξεμπαρκάρει κόσμος. Γνωρίζετε αν είναι ανοιχτό το αεροδρόμιο στο Rizhao της Κίνας;».
Αποκαλυπτική είναι και η καταγγελία που απέστειλε Α΄ μηχανικός σε ποντοπόρο δεξαμενόπλοιο με ελληνική σημαία: «Είμαι με εξάμηνη σύμβαση. Πριν δύο μήνες, δηλαδή μέσα 5,5 μήνες, έδωσα παραίτηση για επαναπατρισμό, για να έφευγα δηλαδή μέχρι 5 Μαΐου το αργότερο για οικογενειακούς λόγους. Δεδομένης της κατάστασης δεν ζήτησα να φύγω από όσα λιμάνια περάσαμε έως τώρα αλλά σε 10 μέρες πρόκειται να καταπλεύσουμε σε λιμάνι που όπως πληροφορήθηκε το πλοίο γραπτώς από τον ατζέντη των ναυλωτών εδώ και ήδη 1 εβδομάδα είναι εφικτό για αλλαγές (ΒΡΑΖΙΛΙΑ). Από την εταιρεία μάς είπαν ότι δεν μπορούν να γίνουν αλλαγές και μας απειλούν ότι αν επιχειρήσουμε να φύγουμε χωρίς αντικαταστάτη – διότι ισχυρίζονται ότι αυτοί που είναι να έρθουν φοβούνται να επιβιβαστούν στο συγκεκριμένο λιμάνι – θα κινηθούν δικαστικώς εναντίον μας για να μας αφαιρέσουν τα διπλώματα και να χάσουμε τη δουλειά μας για πάντα. Ακόμα δόθηκε εντολή προφορική στον πλοίαρχο να μην κάνει κινήσεις για αλλαγές. Παρακαλώ όπως με συμβουλέψετε διά το πρόβλημά μου».
Ο Γ’ μηχανικός Σ. Π., 27 ετών, κατάφερε να ξεμπαρκάρει στις 15 Ιούλη μετά από μπάρκο 7 μηνών και 10 ημερών. Θα έπρεπε βέβαια να είχε ξεμπαρκάρει ένα μήνα πριν. Οπως ανέφερε ο ίδιος, στο καράβι «υπήρχε συνάδελφος που ήταν μέσα 9 μήνες, που ξεμπαρκάραμε μαζί. Ξέρω συναδέλφους που είχαν 12 μήνες» και δεν γνωρίζει αν έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να ξεμπαρκάρουν. Οπως σημείωσε, από τις 29 Μάη έως τις 23 Ιούνη το βαπόρι ήταν στα χωρικά ύδατα ανοιχτά της Σιγκαπούρης. «Η εταιρεία όμως αρνήθηκε να κάνει τις διαδικασίες για να ξεμπαρκάρουμε. Ηταν οικονομικοί οι λόγοι γιατί θα έπρεπε να πληρώσει το αγκυροβόλιο, να λάβει παραπάνω πετρέλαια το πλοίο ώστε να δικαιολογήσει το γιατί θα έπρεπε από τα χωρικά ύδατα να καταπλεύσει στο αγκυροβόλιο και από πάνω να καταναλώσει και πετρέλαια αφού η απόσταση από τα διεθνή χωρικά ύδατα ως το αγκυροβόλιο ήταν ταξίδι 5 ωρών. Δηλαδή η εταιρεία δεν ενέκρινε το κόστος. Μας το είπαν ότι δεν μπορούμε».

Βλέπουν το δικαίωμα του ναυτεργάτη να ξεκουραστεί και να δει την οικογένειά του σαν κόστος

«Έγραψα γράμμα προς την εταιρεία ότι εγώ δεν έχω τα ίδια αντανακλαστικά που είχα, φοβάμαι την ασφάλειά μου και την ασφάλεια των γύρω μου». Η «απάντηση» της εταιρείας ήταν «με ένα πλήρωμα κουρασμένο μάς βάλανε να βγάλουμε τα έμβολα της μηχανής. Μια πολύ σοβαρή και δύσκολη δουλειά που παίρνει ώρες. Όλοι ήμασταν πάνω από 6μηνο. Οι καθαριστές που είναι βασικοί για την εργασία αυτή είχαν ήδη 11 μήνες. Ήταν επικίνδυνο. Από τύχη και τη συναδελφικότητά μας δεν υπήρξε ατύχημα κ.λπ.».
«Τελικά το καράβι έκανε ένα ακόμα ταξίδι για Κίνα και Μανίλα και ξεμπαρκάραμε στη Σιγκαπούρη κατά την επιστροφή». Ο ναυτεργάτης αναφέρθηκε και στην τεράστια ηλεκτρονική γραφειοκρατία που και αυτή φορτώθηκε στις πλάτες των ναυτεργατών: «Όταν η εταιρεία ξέρει ότι στο πλοίο δεν υπάρχει πάντα ίντερνετ και όταν υπάρχει είναι μεγάλο το κόστος του, το πληρώνουμε». Όπως είπε, έπρεπε να συμπληρωθούν δύο φόρμες, μία που αφορούσε τη Σιγκαπούρη και μία για την Ελλάδα. «Η φόρμα της Ελλάδας μάς πήρε 4 ώρες να τη συμπληρώσουμε», ενώ για να περιμένουν το «οκ» από την Ελλάδα παραλίγο να χάσουν την πτήση.
«Οι εφοπλιστικές ενώσεις και κράτη είναι που κάνουν κουμάντο στα λιμάνια. Οι εφοπλιστές αναπτύσσουν επιχειρηματικές δραστηριότητες στα λιμάνια, είναι και μέτοχοι. Και πίεση δηλαδή μπορούν να ασκήσουν και να φροντίσουν ώστε να ανοίξουν τα λιμάνια, να εξασφαλίσουν τσάρτερς πτήσεις και ό,τι άλλα μέτρα χρειάζεται για να μεταφερθούμε με ασφάλεια διασφαλίζοντας την υγεία τη δική μας και των χωρών που πάμε. Εξάλλου, εμείς στην πραγματικότητα είμαστε σε καραντίνα αφού δεν βγαίνουμε έξω και δεν ερχόμαστε σε επαφή με πολύ κόσμο. Πρέπει και τη γραφειοκρατία να την αναλάβουν οι εταιρίες. Υπάρχουν λύσεις και τρόποι για τον απεγκλωβισμό των ναυτεργατών, αλλά αυτοί είναι κοστοβόροι και οι εφοπλιστές υπολογίζουν τη ζωή των ναυτεργατών, την ασφάλειά μας, την υγεία μας, την ανάγκη μας να ξεκουραστούμε και να δούμε τις οικογένειές μας ως κόστος».
Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι ο ναυτεργάτης ήταν πλήρωμα σε πλοίο της «MARAN TANKERS», του εφοπλιστικού ομίλου Αγγελικούση, ο οποίος αυτήν την περίοδο, μόνο από ένα από τα δεξαμενόπλοιά του, το «MARAN ANTARES», παίρνει ναύλα 299.982 δολάρια τη μέρα. Συνολικά οι Ελληνες εφοπλιστές, την ώρα που δεν δίνουν δεκάρα για τον επαναπατρισμό των εγκλωβισμένων ναυτεργατών, βλέποντας την κρίση ως μία ακόμα ευκαιρία για περισσότερη κερδοφορία, έχουν μετατρέψει τα τάνκερς τους σε αποθήκες πετρελαίου (οι παραγωγές χώρες αποθηκεύουν πετρέλαιο περιμένοντας να ανέβουν οι πολύ χαμηλές τιμές) παίρνοντας ναύλα που ξεπερνάνε και τα 300.000 δολάρια τη μέρα.

Απολύει 1000 εργαζόμενους από τα δημόσια σχολεία η κεντροαριστερή κυβέρνηση της Πορτογαλίας

Κατιούσα

Λίγες εβδομάδες  πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, υπό τις ιδιαίτερες συνθήκες της πανδημίας, 1000 και πλέον εργαζόμενοι μη διδακτικών καθηκόντων στα δημόσια σχολεία της Πορτογαλίας βρίσκονται στον αέρα. Τον περασμένο μήνα, η κεντροαριστερή κυβέρνηση του Αντόνιου Κόστα, ανακοίνωσε ότι οι συμβάσεις των εργαζομένων αυτών δε θα ανανεωθούν μετά το πέρας τους, κάτι που πρακτικά ισοδυναμεί με απόλυση.
Οι πληττόμενοι, μαζί με το συνδικάτο FNSTFPS (Εθνική Ομοσπονδία Εργαζομένων σε Δημόσιες και Κοινωνικές Υπηρεσίες) βρίσκονται έκτοτε σε συνεχείς κινητοποιήσεις, ανάμεσά τος πολλές διαμαρτυρίες μπροστά στο Υπουργείο Παιδείας της χώρας. Σε νέα ανακοίνωσή της, η Ομοσπονδία σημειώνει πως “η κυβέρνηση απολύει πάνω από χίλια άτομα μη διδακτικού προσωπικού από τα δημόσια σχολεία, που είχαν συμβάσεις ορισμένου χρόνου από το 2017. Για άλλη μια φορά εδώ η κυβέρνηση, μόνο και μόνο για λόγους δημοσιονομικών περιορισμών που οφείλονται στην παράδοση των σχολείων στους δήμους, επιλέγει να απολύσει αντί να λύσει το πρόβλημα, με την πρόσληψη αυτών των εργαζομένων ως αορίστου χρόνου.” Προσθέτει πως η κυβέρνηση γνώριζε ότι τον Αύγουστο επίκειται η λήξη των συμβάσεων, δεν έκανε ωστόσο τίποτε για να εξασφαλίσει την επαναπρόσληψη των εργαζομένων και μάλιστα ως μονίμων για να τον τερματισμό της εργασιακής ομηρίας.
Όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που τα σχολεία κινδυνεύουν να αποψιλωθούν όχι μόνο από βοηθητικό, αλλά και από διδακτικό προσωπικό, καθώς 12000 δάσκαλοι και καθηγητές ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και πιθανότατα θα αναγκαστούν να απέχουν από τη φυσική τους παρουσία στην τάξη την ερχόμενη χρονιά.
Το Πορτογαλικό ΚΚ, με ανακοίνωσή του χαρακτήρισε “ακατανόητη” και “απαράδεκτη” την δρομολογούμενη απόλυση των συμβασιούχων, εξακολουθώντας πάντως να στηρίζει με την ψήφο ανοχής του την κυβέρνηση Κόστα. Το ΠΚΚ επικρίνει επίσης την κυβερνητική πρόθεση για πρόσληψη 700 συμβασιούχων στη θέση των απολυμένων, ζητώντας την μονιμοποίηση των τελευταίων, αλλά και επιπλέον προσλήψεις για την κάλυψη των αναγκών στις σχολικές μονάδες.

Ανακοίνωση της Επιτροπής Οικονομικών της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με την επιβολή προστίμου στο ΚΚΕ

 

Σε ανακοίνωσή της σχετικά με την επιβολή προστίμου στο ΚΚΕ, η Επιτροπή Οικονομικών της ΚΕ του Κόμματος αναφέρει:

«Η κυβέρνηση ξεκίνησε να εφαρμόζει τον αντιδραστικό νόμο για τα οικονομικά των κομμάτων, που τα αντιμετωπίζει σαν ανώνυμες εταιρείες και προωθεί απαράδεκτη παρέμβαση στη λειτουργία και τη δράση τους. Με βάση αυτό το νόμο επιβάλλεται πρόστιμο στο ΚΚΕ, το 4% επί της ετήσιας κρατικής του επιχορήγησης.

Υπενθυμίζουμε ότι αυτός ο νόμος προβλέπει για κάθε ενισχυτή στα κόμματα, ακόμα και για ελάχιστα ποσά (δύο και πέντε ευρώ), να δηλώνονται στις αρχές το όνομα, το επώνυμο, το ΑΦΜ ή ο αριθμός ταυτότητάς του.

Το ΚΚΕ έχει επανειλημμένα εκφράσει την κατηγορηματική του αντίθεση προς αυτό το απαράδεκτο νομοθέτημα, το οποίο ψηφίστηκε από τη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ το 2014, και δεν πρόκειται να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία των απλών ανθρώπων που το ενισχύουν.

Ο αντιδραστικός αυτός νόμος πρέπει να καταργηθεί και η όποια προσπάθεια εφαρμογής του πρέπει να πέσει στο κενό, γιατί είναι σε βάρος γενικά όλου του λαού και των λαϊκών οργανώσεων».

902gr 

Υπόνοιες για εμπλοκή του Ισραήλ από το δημοσιογράφο Ρίτσαρντ Σίλβερστάιν

Κατιούσα

Το Ισραήλ “βλέπει” πίσω από τη βιβλική καταστροφή στη Βηρυτό ο εβραϊκής καταγωγής δημοσιογράφος Ρίτσαρντ Σίλβερσταϊν, που μέσα από το μπλογκ του “Tikun Olam” υποστήριξε, με βάση “ανώτατη ισραηλινή πηγή”, υποστήριξε πως το Ισραήλ είχε τοποθετήσει εκρηκτικό μηχανισμό σε αποθήκη όπλων της Χεζμπολάχ στο λιμάνι της πόλης, εν αγνοία του γεγονότος πως δίπλα από αυτή βρισκόταν η μοιραία αποθήκη με τους 2700 τόνους νιτρικού αμμωνίου. Η πηγή είναι η ίδια που επικαλείται για όλες του τις αποκαλύψεις ο Σίλβερσταϊν, χωρίς να έχει γνωστοποιήσει περισσότερες λεπτομέρειες γι’αυτή.
Ο 62χρονος δημοσιογράφος είναι γνωστός για την κριτική που ασκεί στις ισραηλινές κυβερνήσεις και τη στήριξή του στον παλαιστινιακό λαό. Έχει συνεργαστεί κατά καιρούς με μεγάλα διεθνή έντυπα και δημοσιογραφικά δίκτυα, ωστόσο πέρα από την εχθρότητα που αντιμετωπίζει στο Ισραήλ (ενδεικτικό είναι ότι ο διευθυντής της κεντροαριστερής αγγλόφωνης έκδοσης της Haaretz τον αποκάλεσε “σαλεμένο” στο τουίτερ), θεωρείται αμφιλεγόμενους από κάποιους και εκτός της χώρας.
Το ίδιο το Ισραήλ αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή του στην έκρηξη, με τον υπουργό εξωτερικών της χώρας Γκάμπι Εσκενάζι να υποστηρίζει ότι αυτή σχετίζεται με ατύχημα μετά από πυρκαγιά. Ο Μπένι Γκαντς, υπουργός άμυνας της χώρας, σε μια επικοινωνιακή επίδειξη “ανθρωπισμού”, δήλωσε ότι το Ισραήλ προσέγγισε την κυβέρνηση του Λιβάνου για ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια, χωρίς η τελευταία να ανταποκριθεί.
Στο Τελ Αβίβ, ο δήμαρχος αποφάσισε να φωτιστεί το δημαρχείο στην πλατεία Ράμπιν στα χρώματα της σημαίας του Λιβάνου, σημειώνοντας πως «Η καρδιά μας είναι με τον λιβανέζικο λαό μετά από αυτήν τη φριχτή τραγωδία».
Οι υπόνοιες του Σίλβερσταϊν έρχονται λίγες ώρες μετά τους πανηγυρικούς τόνους που χρησιμοποίησε πρώην βουλευτής του Νετανιάχου για την έκρηξη, που υποστήριξε ότι “ελπίζει να το κάναμε εμείς” κι ότι σε μια τέτοια περίπτωση το Ισραήλ θα έπρεπε να είναι περήφανο γι’αυτό.

Οντως, ζητείται φιλότιμο…

               

• 
  

“Πρέπει (…) να ενεργοποιήσουμε και πάλι το εθνικό μας εμβόλιο, που δεν είναι άλλο από το φιλότιμό μας. Και όλοι μαζί να τηρήσουμε τα μέτρα τα οποία μας υποδεικνύουν οι ειδικοί και είμαι σίγουρος ότι εφόσον το κάνουμε, και θα το κάνουμε, γιατί το κάναμε και στην πρώτη φάση της πανδημίας, θα βγούμε νικητές και από αυτή τη δύσκολη μάχη».
Αυτό ήταν το μήνυμα του Κ.Μητσοτάκη και των επιτελών του, κατά την τηλεδιάσκεψη του πρωθυπουργού με κυβερνητικά στελέχη για το θέμα της πανδημίας. Η επίκληση στο… φιλότιμο. Το οποίο όντως αναζητείται, όχι όμως μεταξύ του λαού, αλλά μεταξύ εκείνων που διαμορφώνουν μια πολιτική η οποία χάσκει αντιφάσεων καθώς τόσο η υγειονομική πλευρά του θέματος όσο και η οικονομική διαχείριση του προβλήματος, που έχει καταστεί κυρίαρχη στις κυβερνητικές επιλογές, γίνεται καθαρά πλέον με όρους ενίσχυσης της “υγείας” του μεγάλου κεφαλαίου 
Σε κάθε περίπτωση εκείνο που αξίζει να κρατήσουμε είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που πολιτικά έδωσαν τα ρέστα τους στην προπαγάνδα περί “ατομικής ευθύνης” και συνεχίζουν στην ίδια γραμμή ώστε να αποστούν των πολιτικών και κρατικών τους ευθυνών, τώρα ξαναδείχνουν με το δάκτυλο τον λαό επικαλούμενοι το… φιλότιμο. Ιστορικά και πολιτικά έχει αποδειχτεί ότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αργεί η στιγμή που η αρμοδιότητα απέναντι σε τέτοιες πολιτικές τακτικές περνάει στον “πατριωτισμό των Ελλήνων”…

Βαριές ευθύνες (από Ριζοσπάστης, 4/8/2020):

Οι μεγάλες αντιφάσεις και οι παλινωδίες στη διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση βγάζουν ξανά μάτι, τώρα που τα κρούσματα παίρνουν την ανηφόρα. Επιβεβαιώνουν για ακόμη μια φορά ότι το απόλυτο κριτήριο για τη διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα είναι το πώς θα προστατευτεί η κερδοφορία των μεγαλοεπιχειρηματιών, ιδιαίτερα στον τουριστικό και μεταφορικό τομέα.
Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα των τελευταίων ημερών είναι η ανεκδιήγητη κυβερνητική απόφαση για την αύξηση της πληρότητας των πλοίων στο 80 – 85%, ώστε οι εφοπλιστές – που μάλιστα με προηγούμενες κυβερνητικές αποφάσεις παίρνουν επιδοτήσεις πάνω στις επιδοτήσεις για να εκτελούν τα δρομολόγια – να μη χάσουν «ούτε σεντ» και βέβαια να μη δρομολογήσουν επιπλέον πλοία. Όλα αυτά, κι ενώ ήδη με το προηγούμενο πλαφόν του 60% οι καταγγελίες έπεφταν «βροχή» για το πώς νησιώτες, ταξιδιώτες και ναυτεργάτες ταξιδεύουν ο ένας πάνω στον άλλο για ώρες.
Χώρια και τις προηγούμενες αποφάσεις για τους αερομεταφορείς, με τα αεροπλάνα να ταξιδεύουν χωρίς κενές θέσεις, με κριτήριο τα οικονομικά συμφέροντα των ομίλων. Κι ούτε συζήτηση για την κατάσταση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, όπου η άρνηση για προσλήψεις και ενίσχυση του στόλου εκθέτει δεκάδες χιλιάδες επιβάτες και τους εργαζόμενους σε αυτά σε μεγάλους κινδύνους.
Την ίδια ώρα, επίσης, τα μαζικά κρούσματα σε εργοστάσιο στην Καβάλα αναδεικνύουν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο ότι τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, αλλά και οι έλεγχοι αποτελούν «σύντομο ανέκδοτο» για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, οι οποίοι την ίδια ώρα δουλεύουν σε συνθήκες εντατικοποίησης, με τσεκουρωμένους μισθούς και δικαιώματα και τη «δαμόκλειο σπάθη» της απόλυσης πάνω από το κεφάλι τους. Και εδώ βέβαια η κυβέρνηση κάνει πως δεν ακούει τις εκατοντάδες καταγγελίες εργατικών σωματείων και φορέων, αφού μέσα στα γκέτο της εργοδοσίας συγκαταλέγει την πανδημία στους «χαμηλούς παράγοντες κινδύνου» για τους εργαζόμενους, με τη βούλα μάλιστα σχετικής απόφασης της ΕΕ και της Κομισιόν!
Όπως κάνει ότι δεν ακούει και τις δεκάδες καταγγελίες για τα ελλιπή μέτρα στις δομές προσφύγων και μεταναστών, ευπαθών ομάδων, αλλά και στα στρατόπεδα, παρά το ότι και τα τελευταία κρούσματα το αντίθετο δείχνουν.
Την ίδια ώρα, με διάφορους ακροβατισμούς και μπαλώματα, επιχειρούν να παρουσιάσουν μια «μαγική εικόνα» και για την κατάσταση του δημόσιου συστήματος Υγείας, ως τάχα πλήρως θωρακισμένου, ενώ τα τεράστια κενά σε γιατρούς, νοσηλευτές, υποδομές παραμένουν, με καταγγελίες σωματείων εργαζομένων στα νοσοκομεία να βαράνε καμπανάκι.
Κατά τ’ άλλα, η «χαλαρή» – όταν πρόκειται για το κεφάλαιο και τα συμφέροντά του – κυβέρνηση και τα ΜΜΕ που τη στηρίζουν, απογειώνουν την κινδυνολογία, επικεντρώνοντας αποκλειστικά στην «ατομική ευθύνη», στους «απρόσεκτους», στους «αδιάφορους», στους «νέους που δεν καταλαβαίνουν ότι κινδυνεύουν», «κουνώντας το δάχτυλο» στο λαό. Ταυτόχρονα, έχουν ξαμοληθεί λυτοί και δεμένοι για να πείσουν ότι η αύξηση των κρουσμάτων δεν συνδέεται με τα υγειονομικά πρωτόκολλα – «λάστιχο» και το άνοιγμα των συνόρων, αλλά με τη «χαλάρωση» και την «ανευθυνότητα» του λαού.
Στην πραγματικότητα, αν μια ευθύνη έχουν εργαζόμενοι και λαϊκά στρώματα είναι αυτή: Ακόμη πιο αποφασιστικά να διεκδικήσουν από κυβέρνηση και εργοδοσία μέτρα προστασίας της ζωής τους, να κάνουν δικιά τους υπόθεση τον αγώνα για την Υγεία, ενάντια στην προσπάθεια να αξιοποιηθεί η πανδημία για μέτρα ενάντια στο λαό και τους εργαζόμενους.

Κλοπή διαρκείας

Η είδηση για τη συμφωνία των Κούρδων διοικητών των «Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων» (SDF), για την εκχώρηση της εκμετάλλευσης πετρελαιοπηγών σε περιοχές της Συρίας που έχουν υπό τον έλεγχό τους στην αμερικανική πετρελαϊκή εταιρεία «Delta Crescent Energy LLC», έδειξε για άλλη μια φορά το χαρακτήρα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και στην περιοχή της Μ. Ανατολής. Μάλιστα, δεν ήρθε ως «κεραυνός εν αιθρία». Στις 26 Μάρτη, ο λοχαγός του αμερικανικού στρατού, Αλεξ Κουάταερτ, που βρισκόταν στη Συρία, δήλωνε στο αμερικανικό ρ/φ δίκτυο NPR πως «η κύρια αποστολή μας είναι να εξασφαλίσουμε την πετρελαϊκή υποδομή για να την χρησιμοποιήσουν οι συνεργάτες μας». Στις 13 Μάη, στον επίσημο λογαριασμό της στο Twitter, η Κοινή Επιχειρησιακή Ομάδα Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ σε Ιράκ και Συρία (Special Ops Joint Task Force-OIR) δημοσίευσε φωτογραφίες από περίπολο σε πετρελαιοπηγές στην περιοχή Χάσακα της Συρίας, αναφέροντας πως οι αμερικανικές δυνάμεις «υποστηρίζουν τις δυνάμεις των SDF στην εξασφάλιση των πετρελαιοπηγών στην ανατολική Συρία (...)». Η προσπάθεια «ελέγχου» (στην πραγματικότητα κλοπή) του πετρελαίου της Συρίας συνοδεύεται από μεγάλους κινδύνους στο πλαίσιο των γενικότερων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τον έλεγχο των πηγών και δρόμων Ενέργειας στην περιοχή. Στην έκθεση που δημοσίευσε ο γενικός επιθεωρητής του αμερικανικού Κογκρέσου για την επιχείρηση «Inherent Resolve» (Εγγενής Επίλυση) για την περίοδο Γενάρη - Μάρτη 2020, αναφέρει μόνο για τους δύο πρώτους μήνες 8 περιστατικά μεταξύ αμερικανικών και ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, όπως αυτά στις 16 και 18 Γενάρη, όπου αμερικανικές δυνάμεις «απέτρεψαν Ρώσους στρατιώτες που κατευθύνονταν στην πετρελαιοπηγή Ρμελάν στη Χάσακα».

***

Σε αυτή την προσπάθεια κλοπής του πλούτου της Συρίας έχουν εμπλακεί πολλοί ...επίδοξοι ληστές. Χαρακτηριστική είναι έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου, που δημοσιεύτηκε στις 24 Αυγούστου του 2016, για τη συμβολή των κρατών στον λεγόμενο «Συνασπισμό κατά του Ισλαμικού Κράτους», το δημιούργημα δηλαδή των ίδιων των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, των πετρελαιομοναρχιών του Κόλπου και της Τουρκίας, που αξιοποιήθηκε ως πολυεργαλείο για τις επεμβάσεις τους στη Συρία και αλλού, στον ανταγωνισμό με άλλες δυνάμεις που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των δικών τους μονοπωλίων στην περιοχή, πρωτίστως τη Ρωσία.
Σε αυτή την έκθεση, ανάμεσα στους 66 συμμετέχοντες που «συμβάλλουν στον συνασπισμό με τρόπο ανάλογο με τα εθνικά τους συμφέροντα και το συγκριτικό τους πλεονέκτημα» συγκαταλέγεται και η Ελλάδα. Μάλιστα, την ίδια χρονιά, σε συνέντευξή του, ο πρώην υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Ας Κάρτερ, είχε υπογραμμίσει τη σημασία που έχουν για τις επιχειρήσεις του συνασπισμού οι ασκήσεις και οι αποστολές του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο, ξεχωρίζοντας το ρόλο που έχουν σε αυτές η Γερμανία, η Ελλάδα και η Τουρκία.

***

Σε αυτό επομένως το πολύπλοκο κουβάρι των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και αντιπαραθέσεων εμπλέκεται και η χώρα μας, με ευθύνη των αστικών κυβερνήσεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες όλα αυτά τα χρόνια στην προσπάθεια εξασφάλισης για την ντόπια αστική τάξη μεγαλύτερου μέρους της λείας των επεμβάσεων εκθέτουν τον λαό μας σε νέους κινδύνους. Εχουν δώσει γην και ύδωρ σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, μετατρέποντας τη χώρα σε μια απέραντη βάση - ορμητήριο και ταυτόχρονα στόχο πιθανών αντιποίνων. Οσο για τη δήθεν ευαισθησία των κυβερνήσεων και της ΕΕ για το ...δράμα των προσφύγων και μεταναστών - που έχουν συμβάλει για τη δημιουργία του - και τους οποίους πετάνε στην αθλιότητα των σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης, είναι η απόλυτη υποκρισία. Οι λαοί της περιοχής και ο δικός μας έχουν ένα δρόμο για να βάλουν τέλος στους πολέμους, στην προσφυγιά και την κλοπή του πλούτου τους. Να παλέψουν ενάντια σε όλα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, ενάντια στις αστικές τάξεις και την εξουσία του κεφαλαίου σε κάθε χώρα. Είναι η μόνη εγγύηση για να μπορέσουν να ζήσουν ειρηνικά και να αξιοποιήσουν τον φυσικό τους πλούτο για την ευημερία των πολλών και όχι των λίγων εκμεταλλευτών τους.

Με σπασμένα φρένα

Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη είτε για συμφωνία με την Τουρκία για τις θαλάσσιες ζώνες το αμέσως επόμενο διάστημα, είτε για παραπομπή των ανοιχτών ζητημάτων στη Χάγη, δείχνουν ότι η δρομολόγηση των επικίνδυνων διευθετήσεων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο τρέχει «με σπασμένα φρένα».
Το παζάρι ανάμεσα τις δύο αστικές τάξεις - με την ολοφάνερη «υψηλή εποπτεία» των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ - σηματοδοτεί πολύ αρνητικές εξελίξεις για τους λαούς της περιοχής και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Η ανησυχία μεγαλώνει ακόμη περισσότερο από τις αμφιλεγόμενες διατυπώσεις των κυβερνητικών στελεχών, που γεννάνε παραπάνω από πολλά ερωτήματα και αφήνουν ολοφάνερα περιθώρια για επικίνδυνες «παρερμηνείες» - παζάρεμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
Για παράδειγμα, τα κυβερνητικά στελέχη, όπως και ο πρωθυπουργός, μιλάνε για διαφορές σε ό,τι αφορά τις «θαλάσσιες ζώνες» - γενικά κι αόριστα - ενώ αρνούνται να διευκρινίσουν τι εννοούν. Η έννοια όμως «θαλάσσιες ζώνες» περιλαμβάνει τα πάντα: ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα κ.λπ.
Χαρακτηριστική είναι και η αποστροφή του πρωθυπουργού πως «εάν δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε συμφωνία, ας πάμε στο Δικαστήριο της Χάγης (...) να συμφωνήσουμε σε όσα συμφωνούμε και σε όσα διαφωνούμε και να σεβαστούμε την απόφαση του δικαστηρίου», στο όνομα τάχα του σεβασμού του διεθνούς δικαίου.
Η παραπομπή στη Χάγη, που παρουσιάζεται και ως πανάκεια, είναι γνωστό πως σημαίνει συνυποσχετικό, που με μαθηματική ακρίβεια θα περιλαμβάνει όλες τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, επί της ουσίας δίνοντάς τους υπόσταση και οδηγώντας στο παραπέρα γκριζάρισμα κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Εύλογα ερωτήματα γεννάει και η πρωθυπουργική αποστροφή ότι το τουρκολιβυκό σύμφωνο «παραβιάζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, επειδή δεν αναγνωρίζει καθόλου Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη για τα ελληνικά νησιά», αφήνοντας δηλαδή ορθάνοιχτη την πόρτα για μερική επήρεια των νησιών, όπως άλλωστε έγινε και στην πρόσφατη συμφωνία με την Ιταλία για τον καθορισμό ΑΟΖ.
Τα ερωτήματα αντικειμενικά μεγαλώνουν με βάση και τη χτεσινή υπογραφή της συμφωνίας με την Αίγυπτο, που περιλαμβάνει μερική οριοθέτηση, τη στιγμή που έχει τεθεί θέμα μειωμένης επήρειας της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου, ενώ είναι επίσης ερώτημα τι έχει συμφωνηθεί για το Καστελόριζο.
Αν στα παραπάνω προστεθούν οι συνεχείς διαβεβαιώσεις ότι πάνω απ' όλα για την κυβέρνηση στέκει η ΝΑΤΟική συνοχή στην περιοχή, όσο και η επιστράτευση των χρεοκοπημένων ευρωατλαντικών παραμυθιών για τις «ισχυρές συμμαχίες» της αστικής τάξης, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνα.
Οι κινήσεις αυτές υπό την επίβλεψη ΝΑΤΟ και ΕΕ καμιά σχέση δεν έχουν με την ασφάλεια και την ειρηνική επίλυση των διαφορών. Πρόκειται για ιμπεριαλιστικές διευθετήσεις και συμβιβασμούς που έχουν μέσα τους το «σπέρμα» νέας όξυνσης, αντιπαραθέσεων και πολεμικών αναμετρήσεων. Σε αυτήν την κατεύθυνση η κυβέρνηση έχει «πολύτιμους συμπαραστάτες» όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα, με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι εξελίξεις που «τρέχουν» γρήγορα, επιβάλλουν επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Η ειρήνη για τους λαούς, η υπεράσπιση συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων απαιτούν σύγκρουση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και συμμαχίες, που ανοίγουν επικίνδυνους δρόμους.