Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ Σ ΕΝΑΝ "ΓΕΝΙΤΣΑΡΟ"

 

 Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

Μανόλης Αναγνωστάκης

Όμως εγώ την παραδέχτηκα και την υποδέχτηκα με ανακούφιση, μη σου πω και πανηγυρίζοντας

Τάκης Λαζαρίδης

Η ατάκα του ΓΓ για τους ριψάσπιδες του κομμουνιστικού κινήματος, προχτές στην Αμαλιάδα, είχε πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση. Θα μπορούσε όμως να περιγράψει κάλλιστα και την περίπτωση του Τάκη Λαζαρίδη, συγκατηγορούμενου και συγκρατούμενου του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος δεν ιδιώτευσε μόνο, δε βούλιαξε απλώς στη λαθολογία και τις αυταπάτες του ευρωκομμουνισμού, αλλά πέρασε και τυπικά στην απέναντι όχθη, σαν πολιτικός γενίτσαρος, που θριαμβολογούσε για την ήττα κι εξαργύρωσε τις πολιτικές του καταβολές. Όχι γιατί υπήρξε ποτέ μέλος του κόμματος ή σημαντικό στέλεχος, αλλά γιατί -όπως σημειώνει και ο Γιάννης Βούλτεψης, στον πρόλογο του βιβλίο "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι"

Αυτά που λέει ο Λαζαρίδης δεν είναι πρωτάκουστα, τα έχουν πει κι άλλοι επί δεκάδες χρόνια. Αλλά τα έχουν πει αντίπαλοι του κομμουνιστικού κόμματος. Σήμερα αξία έχει κατά πρώτο λόγο το ότι τα λέει -και δεν τα λέει απλώς, αλλά και τα υποστηρίζει με επιχειρήματα και με βάση τα υπάρχοντα ντοκουμέντα- ένα γέννημα και θρέμμα του προπολεμικού κομμουνιστικού κινήματος. Ένας άνθρωπος που πέρασε σχεδόν όλα τα χρόνια του, ως το 1974, πότε στην παρανομία και πότε στη φυλακή. Που ο πατέρας του, παλιός συνδικαλιστής, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Που η μητέρα του έζησε για χρόνια στη Μακρόνησο και στους άλλους τόπους εξορίας. Και που η αδελφή του καταδικάστηκε κι αυτή σε θάνατο σαν ασυρματίστρια του ΚΚΕ.

Είναι αυτό που τρώμε στη μάπα, σε διάφορες παραλλαγές, εδώ και χρόνια -και φέτος: ακούστε τι λέει για το κόμμα και τον Μπελογιάννη ένας από τους συντρόφους του... Και μάλιστα διεκδικεί τον τίτλο του γενναίου, που τόλμησε να προχωρήσει σε θαρραλέες παραδοχές, που οι άλλοι δεν τολμούν να κάνουν -στον εαυτό τους πρωτίστως και ακολούθως στους άλλους...

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τι πραγματικά λέει ο Τ. Λαζαρίδης.

Οφείλουμε, παραμερίζοντας οποιαδήποτε σκοπιμότητα, να αναγνωρίσουμε την αυταπόδεικτη αλήθεια ότι την απόφαση για το Δεκέμβρη την πήραν και την επέβαλαν οι Σοβιετικοί. Εκείνο που μένει άγνωστο και δε θα μάθουμε ποτέ είναι πώς συγκεκριμένα την επέβαλαν. Με ένα μορφασμό, με μια χειρονομία ή απλώς, κλείνοντας πονηρά το μάτι...

(Αυτό το τελευταίο αναφέρεται στα -αμφίβολης αξιοπιστίας- απομνημονεύματα του Ιωαννίδη, όπου κάνει λόγο για ένα μορφασμό του Ποπόφ, του σοβιετικού αξιωματικού που είχε έρθει για λίγες ώρες στα βουνά της ελεύθερης Ελλάδας, σχετικά με τις δυνατότητες του ΕΛΑΣ να συγκρουστεί με τους Άγγλους, μετά την απελευθέρωση).

Ο Λαζαρίδης δεν αγνοεί τα ντοκουμέντα που δείχνουν τη στάση των Άγγλων στα Δεκεμβριανά. Θεωρεί όμως ότι αποδεικνύουν απλώς την αποφασιστικότητά τους, καθώς είχαν πληρώσει ακριβά για την Ελλάδα στη συμφωνία με τα χαρτάκια της Γιάλτας (που δεν ήταν στη Γιάλτα) κι ήθελαν να κρατήσουν με κάθε τρόπο αυτό που είχαν πληρώσει... Βεβαιώνει μάλιστα ότι οι Βρετανοί ήθελαν να αποφύγουν το Δεκέμβρη, που τον προκάλεσαν οι Σοβιετικοί, ως απάντηση στην κρυφή συμφωνία μεταξύ Άγγλων και Γερμανών, για την ομαλή κι αναίμακτη αποχώρηση των τελευταίων από τη χώρα μας -που κάθε άλλο παρά υπηρετούσε την "κοινή, συμμαχική υπόθεση".

Ας περάσουμε όμως στην ουσία.

Το "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι" δεν είναι λοιπόν παραδοξολογία. Εκφράζει πλήρως την πραγματικότητα. Αν είχαμε κερδίσει, αν είχαμε την εξουσία, η χώρα μας θα είχε ακολουθήσει τη μοίρα τω άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που προσδέθηκαν στο σοβιετικό άρμα. Θα είχε μετατραπεί σε έναν ακόμα δορυφόρο της Μόσχας. Ως γνήσιοι και ορθόδοξοι μαρξιστές-λενινιστές, οι Ζαχαριάδης-Ιωαννίδης και Σία θα είχαν επιβάλει τη "δικτατορία του προλεταριάτου" -την προσωπική τους δηλαδή δικτατορία- προκειμένου να συντρίψουν την "αντεπανάσταση" και να οδηγήσουν τη χώρα μας στο "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό". Και επειδή ισχυρή θα ήταν η αντίσταση του δημοκρατικού και φιλελεύθερου Ελληνικού λαού, η "δικτατορία του προλεταριάτου" θα έπαιρνε την πιο στυγνή και ανελέητη μορφή. Τηρουμένων των αναλογιών, η πατρίδα μας θα είχε μετατραπεί σε δεύτερη Αλβανία. Το ίδιο, όπως εκείνη, υπανάπτυκτη, καθυστερημένη και ανελεύθερη.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στη στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος.

Ολόκληρο σχεδόν τον εικοστό αιώνα και μέχρι αυτή τη στιγμή ακόμα, η Αριστερά διαπράττει ένα σοβαρότατο "διαρκές" λάθος. Σε μια χώρα που διψούσε και διψάει για αστικοδημοκρατικές αλλαγές, για δημοκρατική αναγέννηση και κοινωνικό εκσυγχρονισμό, προσπάθησε, άλλοτε βίαια και άλλοτε ειρηνικά να επιβάλει τον "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό". Χωρίς να παίρνει υπόψη τις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητες, χωρίς να κατανοεί το ιστορικό γίγνεσθαι και να λογαριάζει συσχετισμούς δυνάμεων και διεθνείς συνθήκες, αγωνίστηκε με πάθος για να πραγματωθεί το "σοσιαλιστικό όραμα",

Αποφαίνεται μάλιστα ότι το ίδιο "σοσιαλιστικό όραμα" θολώνει τον ΣΥΝ και την πολιτική του. Αλλά προσθέτει στη συνέχεια τα εξής προφητικά:

Κι όμως, αν μπορούσε... Αν μπορούσε ο ΣΥΝ να πετάξει τις παρωπίδες, αν μπορούσε να ξεφύγει από τα κλισέ και τα στερεότυπα, θα μπορούσε να κάνει θαύματα. Θα μπορούσε να αποτελέσει το προζύμι, τη μαγιά, για μια συνένωση των "δυνάμεων της λογικής", των δυνάμεων της πραγματικής προόδου που αναμφισβήτητα, αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία, αυτή τη στιγμή όμως αδρανούν ή ασφυκτιούν μέσα στους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς. Θα μπορούσε να ξεφύγει από το περιθώριο στο οποίο αυτοκαταδικάζεται τόσες δεκαετίες τώρα και να καταστεί πρωτοπόρα ηγετική δύναμη σε ένα νέο "μπλοκ εξουσίας", με βάση ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται στις σημερινές ζωτικές ανάγκες αυτού του τόπου. Γιατί ενώ η δύναμή του είναι μικρή, έχει ο ΣΥΝ μεγάλο ειδικό βάρος. Αγγίζει και συγκινεί γνήσιες πατριωτικές και προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου που όμως διστάζουν πάντα να τον ακολουθήσουν στην αντιφατική και αδιέξοδη πολιτική του. Θα μπορέσει όμως; Πρέπει να παραδεχτώ πως οι ελπίδες είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες...

Αυτά τα έγραφε με αφορμή ένα ιστορικό συνέδριο στα μέσα της δεκαετίας του 90'. Κι ευτυχώς, πρόλαβε να δει και να ζήσει τη δικαίωσή του. Άλλο αν ενδιάμεσα είχε στηρίξει τις ελπίδες του στη ΝΔ του (πατέρα) Μητσοτάκη.

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και ορατός. Και η μοναδική δύναμη που μπορεί να παρεμποδίσει και να ανακόψει αυτήν την πορεία είναι η Νέα Δημοκρατία. Η μεγάλη αυτή δημοκρατική παράταξη, η πιο γνήσια προοδευτική και η πιο γνήσια πατριωτική στη χώρα μας. Και η πιο συκοφαντημένη. Σε κρίσιμες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας έπραξε το χρέος της. Είναι βέβαιο πως θα το πράξει και τώρα.

Όπου το τώρα είναι λίγο πριν τις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες του 89-90. Την ίδια περίπου περίοδο μάλιστα απευθύνει μια επιστολή στο Μίκη Θεοδωράκη και του ασκεί δριμεία κριτική επειδή πήγε στη "φιέστα της Μακρονήσου", συνεπικουρούμενος αμέριστα από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Πασχίζετε για λόγους ευτελούς κομματικής σκοπιμότητας, να διαιωνίσετε ανύπαρκτες πλέον "διαχωριστικές γραμμές". Είναι, πράγματι, πρωτοφανείς οι αγριότητες που διέπραξαν οι αντίπαλοί μας στη Μακρόνησο. Όμως οι αγριότητες, Μίκη, είναι νόμος του εμφυλίου. Και σε αγριότητες δεν υστερήσαμε κι εμείς. Ας θυμηθούμε την Ελένη Γκατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου. Ας θυμηθούμε το Χρήστο Λαδά. Κι ας μην ξεχνάμε τις βιαίως στρατολογημένες ανήλικες χωριατοπούλες που με το ζόρι βάζαμε να πολεμήσουν, με το ζόρι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος ευθύνεται για τις αγριότητες του Εμφυλίου, αλλά ποιος ευθύνεται για τον ίδιο τον Εμφύλιο και συνεπώς για τις αγριότητές του. Και οι μεγάλοι ένοχοι, Μίκη, είμαστε εμείς. Αυτή είναι η οριστική και τελεσίδικη κρίση της Ιστορίας.

Σε άλλο σημείο του βιβλίου, ο Λαζαρίδης μιλάει για "κύμα αντεκδικήσεων που ήταν επόμενο να ξεσπάσει μετά τις ακρότητες στην Κατοχή και ιδιαίτερα στα Δεκεμβριανά.
Δεν ξέρω τι ρόλο έπαιξαν αυτά στη μετέπειτα πορεία-μετάλλαξη του Μ. Θεοδωράκη, που σε λίγους μήνες έγινε υπουργός της ΝΔ του Μητσοτάκη. Βέβαια, ο... προφητικός Λαζαρίδης -σαν τον προφήτη του Αρκά ένα πράμα- συμπληρώνει διευκρινιστικά -χωρίς ίχνος αυτοκριτικής- πως...

Αποτελεί τίτλο τιμής για τη ΝΔ ότι αντιμετώπισε με σθένος και αποτελεσματικότητα την Πασοκική λαίλαπα, ότι στάθηκε το ισχυρό ανάχωμα που δεν επέτρεψε στον Αν. Παπανδρέου να παρεκκλίνει από την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και να ακολουθήσει επικίνδυνα τριτοκοσμικά μονοπάτια.
Η συνέχεια ωστόσο υπήρξε αποκαρδιωτική (...) η ΝΔ ως κυβέρνηση απεδείχθη εντελώς ανάξια των περιστάσεων (...) αντί να βγάλει τη χώρα από την κρίση, κατέστη η ίδια μέρος της κρίσης.

Η πλάκα είναι πως στο βιβλίο υπάρχουν πολλά χρονικά στρώματα γραφής, που μάλιστα παραπέμπουν το ένα στο άλλο, θυμίζοντας κατά μία έννοια το κινηματογραφικό Inception.

Αυτό στο οποίο μένει σταθερός όμως ο Λαζαρίδης είναι η θέση του ότι δε φταίνε οι ξένοι για τα δικά μας δεινά -πλην των σοβιετικών βέβαια.

Τώρα γιατί οι "ξένοι" μας δέχτηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και γιατί μας έσωσαν και μας σώζουν από τη χρεοκοπία με τα τρισεκατομμύρια των "πακέτων" Ντελόρ και Σαντέρ είναι ένα άλυτο μυστήριο...

Και παρακάτω:

Όσον αφορά το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, η Ιστορία έδωσε ήδη την απάντηση: ήταν μια ελεύθερη και συνετή επιλογή κι όχι μόνο των ηγετών της Δεξιάς αλλά του συνόλου των πολιτικών ηγετών της χώρας, εξαιρέσει των ηγετών της άκρας Αριστεράς. Μια επιλογή που συνέβαλε αποφασιστικά στη διασφάλιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και στη δημιουργία των προϋποθέσεων για ταχύρρυθμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Η ισότιμη συμμετοχή μας στην ΕΟΚ, σε αυτή την ελεύθερη, δημοκρατική και δυναμική κοινότητα, αποτελεί ιστορικό επίτευγμα στους πρωτεργάτες του οποίου ανήκει ακέραιη η εθνική ευγνωμοσύνη.

Αποκρούει μάλιστα τα περί "εθνικής μειοδοσίας" και σημειώνει πως είναι αστείο να κατηγορούμε για κάτι τέτοιο τους ηγέτες της Δεξιάς, όταν εμείς δεν τους είχαμε αφήσει άλλη επιλογή.

Ο Λαζαρίδης εντοπίζει το θεμελιακό λάθος του μαρξισμού, που θεωρεί ιστορικά ξεπερασμένο το καπιταλιστικό σύστημα:
Στο κατώφλι του 21ου αιώνα, ο καπιταλισμός αποδεικνύει ότι όχι μόνο δεν έφαγε τα ψωμιά του, αλλά αντίθετα είναι σε θέση να προσφέρει ακόμα αρκετό ψωμί στην ανθρωπότητα.

Και προσθέτει: η θεμελιώδης, η κυρίαρχη αντίθεση της εποχής μας, δεν είναι ανάμεσα στον "καπιταλισμό που πεθαίνει" και στο "σοσιαλισμό που αναπτύσσεται". Η θεμελιώδης αντίθεση της εποχής μας είναι ανάμεσα στον αναπτυσσόμενο καπιταλισμό και το πολιτικό του εποικοδόμημα, την κοινοβουλευτική δημοκρατία, και το σοβιετικό κρατικό καπιταλισμό και το πολιτικό του εποικοδόμημα, την ωμή δικτατορία.

Δεν ξεγελιέται από την πολιτική της ειρηνικής συνύπαρξης, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ανοιχτή ομολογία της αδυναμίας της σοβιετικής νομενκλατούρας να επιβληθεί δυναμικά, και έχει δύο στόχους.
α) να αποκοιμίσει λαούς και κυβερνήσεις και να εξαπατήσει ως προς τις πραγματικές της προθέσεις, δημιουργώντας κλίμα εφησυχασμού.
β) να περιβληθεί με το φωτοστέφανο του ειρηνόφιλου, του φλογερού οπαδού της ειρήνης, αποκτώντας συμπάθειες διεθνώς.

Θεωρεί ότι η σοβιετική νομενκλατούρα αποτελεί τη σοβαρότερη πυρηνική απειλή για την υφήλιο και προσθέτει:

Μπορεί κανείς να αποδέχεται ή να απορρίπτει τον "αμερικάνικο τρόπο ζωής". Και να διαφωνεί επίσης με ορισμένες πλευρές της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Δεν μπορεί όμως να αρνηθεί ότι στις ΗΠΑ έλαχε η ιστορική ευθύνη και η τιμή να αντιμετωπίσουν τη θανάσιμη απειλή που αποτελεί για ολόκληρο τον κόσμο η σοβιετική νομενκλατούρα.

Κι ευτυχώς έχει οξυμένο κριτήριο, που του επιτρέπει να συλλάβει την ουσία της Περεστρόικα...

Ο Γκορμπατσόφ υπήρξε σαφής: οι μεταρρυθμίσεις μας -τόνισε- δεν αποβλέπουν στην υπονόμευση του σοσιαλισμού. Αντίθετα, τείνουν στην εδραίωσή του (...) Πίσω από τα ωραία λόγια, η τερατώδης μηχανή θα εξακολουθήσει να δουλεύει ασταμάτητα, λιώνοντας ανελέητα στα γρανάζια της ανθρώπους, ιδέες κι ελπίδες. Και λέξεις όπως η "περεστρόικα" και η "γκλάσνοστ" θα χρησιμεύουν απλώς για να καλύπτουν τον απαίσιο ήχο της. Όπως ακριβώς ο θόρυβος των μηχανών μπροστά στο κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας πάσχιζε να καλύψει τις οιμωγές των βασανιζόμενων στα υπόγεια.

(έλειπε λίγη θεωρία των δύο άκρων).
... όσο και την ουσία του παπανδρεϊκού ΠαΣοΚ.

Τρεις είναι οι βασικές επαγγελίες του ΠΑΣΟΚ, που αποτελούν και τους διακηρυγμένους στόχους της κυβερνητικής πολιτικής του:
-Εθνική ανεξαρτησία.
-Λαϊκή κυριαρχία.
-Κοινωνική απελευθέρωση, η οποία θα επιτευχθεί με το "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό".
Θαυμάσιοι στόχοι. Μόνο που, όπως θα 'λεγε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, γίνεται ένα μικρό λάθος στη διεύθυνση... Γιατί:
1) Η εθνική μας ανεξαρτησία δεν κινδυνεύει από τη Δύση και ειδικότερα από τον "αμερικάνικο ιμπεριαλισμό". Κινδυνεύει, και όχι μόνο αυτή αλλά και η εδαφική μας ακεραιότητα, από τον επεκτατισμό της σοβιετικής νομενκλατούρας και τις εδαφικές βλέψεις των βόρειων γειτόνων μας.
(...)
2) Η λαϊκή κυριαρχία δεν κινδυνεύει από τους ξένους κι από τη Δεξιά. Κινδυνεύει από το ΚΚΕ που διακηρυγμένο στόχο του έχει την επιβολή της "δικτατορίας του προλεταριάτου".
(...)
3) Η "κοινωνική απελευθέρωση", η "κοινωνική δικαιοσύνη" δεν μπορεί επιτευχθεί με το "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό". Γιατί ο "σοσιαλιστικός μετασχηματισμός", στις συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της χώρας μας, αποτελεί σκέτη ουτοπία, όραμα απατηλό.

Στο τέλος υπάρχει και μια... αυτοκριτική (αν και σε άλλο βιβλίο του υπονοεί πως λόγω των οικογενειακών του καταβολών ο δρόμος του ήταν χαραγμένος, ανεξάρτητα από τη δική του θέληση).

Στον Εμφύλιο δεν πολέμησα με το όπλο στο χέρι. Πήρα όμως μέρος ως μέλος του μηχανισμού των ασυρμάτων. Βοήθησα έτσι στη διεξαγωγή και την παράταση του Εμφυλίου, συνέβαλα να χυθεί αθώο αίμα αδελφικό.
Θα ήθελα να εκφράσω τη βαθιά μου λύπη. Βέβαια το να εκφράζει κανείς τη βαθιά, έστω, λύπη του μπρος σε ένα δάσος από σταυρούς για τους οποίους δεν είναι άμοιρος ευθύνης, ηχεί κάπως παράταιρο. Ειλικρινά δε βλέπω τι άλλο μπορώ να κάνω. Τα δεκαπέντε χρόνια φυλακής και τα άλλα τόσα σχεδόν της παρανομίας ας θεωρηθούν αρκετή τιμωρία. Κι ας θεωρηθούν οι γραμμές αυτές ως μια προσπάθεια εξιλέωσης...

Ειλικρινά δε θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο. Και σίγουρα έχει εξιλεωθεί στα μάτια της αστικής τάξης, που τον χρησιμοποιεί κατάλληλα σε κάθε ευκαιρία, αναγνωρίζοντας την ειλικρινή μεταμελειά του.
Κι αν παραμένει πιστός σε κάτι ο Τάκης Λαζαρίδης είναι ότι δεν αρκέστηκε σε μια απλή μεταμέλεια και μια ιδιώτευση. Έγινε χυδαίος αντικομμουνιστής -με εκείνη τη χυδαιότητα που μόνο ορισμένους "πρώην" μπορεί να διακρίνει- κι έφτασε την "ανάλυσή" του στα επίπεδα της ψυχροπολεμικής υστερίας -αντιμετωπίζοντας πχ το ΠαΣοΚ κάπως σαν συνοδοιπόρο...

Κι αν ο ίδιος πιστεύει πως φταίει για όλα αυτά, ίσως να έπρεπε να τον εκτελέσουν κι αυτόν. Να του απαντήσουμε "δυστυχώς δεν σε εκτέλεσαν πρώην σύντροφε" (για να προστατέψεις την υστεροφημία σου, και για να τιμωρηθείς όπως πιστεύεις πως αξίζει σε όσους έδρασαν από τις γραμμές του ΚΚΕ και του λαϊκού κινήματος...
Κι ευτυχώς ηττηθήκαμε, αλλά δε μας έσβησαν. Το κόμμα έχει γερές ρίζες στην ελληνική κοινωνία (που παραμένει ταξική, συνεπώς άδικη) και θα συνεχίσει να γεννά Μπελογιάννηδες, μεγάλους και μικρούς, ανώνυμους ήρωες της ταξικής πάλης.

Αυτόν τον άνθρωπο μας λένε -κουνώντας επιτιμητικά το δάχτυλο- να ακούσουμε προσεκτικά για τον Μπελογιάννη.
Ε ας τον ακούσουμε λοιπόν, να δούμε τι έχει να μας πει.

Το βράδυ του Σαββάτου 29 Μαρτίου πέσαμε να κοιμηθούμε σχεδόν ξένοιαστοι. Παρόλο που κατά τη διάρκεια της μέρας υπήρξαν μερικά ανησυχητικά σημάδια, δεν περιμέναμε εκτέλεση. Ακόμα και στις πιο σκληρές στιγμές του Εμφυλίου, δε γίνονταν εκτελέσεις Κυριακή.
Ξυπνήσαμε από ξαφνικό θόρυβο. Ποδοβολητό που πλησίαζε, κλειδαριές που βροντούσαν, πόρτες κελιών που άνοιγαν τρίζοντας απαίσια.
Στο κελί μας μπήκε μια κουστωδία φυλάκων και χωροφυλάκων.
Ο Μπελογιάννης βρέθηκε αμέσως όρθιος.
"Πάμε για καθαρό αέρα;" ρώτησε, κι ένα αδιόρατο, πικρό χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπό του.
"Ναι Νίκο, πάτε για εκτέλεση".
Ντυθήκαμε γρήγορα.
Ήρθε λοιπόν το τέλος. Δεν πρόλαβα να δω και να ζήσω όσα θα 'θελα. Αγαπημένα πρόσωπα, στιγμές ακριβές περνούν με κινηματογραφική ταχύτητα. Γιατί να νιώσει τόση πίκρα η μάνα μου; Όμως περίεργο, δε νιώθω καμία ταραχή, κανένα φόβο. Σα να 'ταν μια διαδικασία που δε με αφορούσε. Είναι τόσο απλό λοιπόν το πέρασμα από τη ζωή στην ανυπαρξία.
Πρώτος βγήκε ο Μπελογιάννης, ακολούθησε ο Μπάτσης. Κι ως έκανα να ακολουθήσω, με σταμάτησε ο Αρχιφύλακας.
"Εσύ Λαζαρίδη κάθισε".
Ακόμα και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Με την ίδια ηρεμία και αταραξία που άκουσα τη φράση "πάτε για εκτέλεση", άκουσα και τη φράση αυτή που με ξανάφερνε στη ζωή. Πικρία μόνο και λύπη άφατη για αυτούς που έφευγαν.
Να λοιπόν που το ταξίδι δεν τελείωσε. Η ζωή συνεχίζεται και ο αγώνας συνεχίζεται. Θα συνεχίσω το δρόμο που χάραξαν ο πατέρας μου, ο Νίκος Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι γνωστοί σύντροφοι.
Αυτές οι σκέψεις σαν όρκος ιερός, σαν ύστατος αποχαιρετισμός σ' αυτούς που έφευγαν, φτερούγιζαν στο κελί μου ως το ξημέρωμα.
Κάποια στιγμή, ύστερα από χρόνια άλλαξα πορεία, αθέτησα τον όρκο. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Στο "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι" εξηγώ τους λόγους.

Αφού λοιπόν τα λέει και μόνος του πως πάτησε τον όρκο του, δεν είναι λίγο υποκριτικό να συνεχίζετε να τον επικαλείστε, για να μεταπείσετε αυτούς που δεν έγιναν επίορκοι, δεν προσκύνησαν την εξουσία και συνεχίζουν να παλεύουν και να αγωνίζονται;
Τι λες κι εσύ Τάκη;

Ενα παλιό αλλά τόσο επίκαιρο αρθρο απο το ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ 

2012 χρονιά σταθμός

 

 

Το 2012 τελικά ήταν χρονιά σταθμός στην σύγχρονη Ελληνική ιστορία .Έχουμε την είσοδο ενός καθαρόαιμου ΝΑΖΙστικού κόμματος στη Βουλή και την απώλεια του ΚΚόμματος της μισής του δύναμης λόγω της κάθετης άρνησης του να συμμετάσχει σε ένα "Δημοκρατικό Προοδευτικό Μέτωπο " ( με τον Σύριζα βεβαίως βεβαίως ) γιατί "δεν είμαστε σαν τα μούτρα τους " κάτι που δεν το κατάλαβε αμέσως ένας κόσμος .

Ενας κόσμος που ήταν για χρόνια δίπλα στο κόμμα αλλά ήταν γαλουχημένος επί δεκαετίες με την πολιτική των Σταδίων ,με "Λαοκρατίες " ,"Αλλαγές" ,"νέες Δημοκρατίες" κι όχι με μιά γνήσια ταξική και μπολσεβίκικη τακτική " Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΑΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ "με απότερο στόχο την ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ .

Από το '34 και μετά, το κομμουνιστικό κίνημα και το ΚΚΕ ήταν "μπλοκαρισμένο" στις προοπτικές μιας υποθετικής συμμαχίας με κάποια υποτιθέμενη πατριωτική αστική τάξη και εξ αυτού στη δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης, που θα εξάλειφε τα τελευταία μισοφεουδαρχικά κατάλοιπα, θα ολοκλήρωνε τους αστικοδημοκρατικούς μετασχηματισμούς και έτσι ...θα προετοίμαζε την Επανάσταση . Επί δεκαετίες είμασταν οι αιμοδότες και η ουρίτσα των σοσιαλδημοκρατών και όλων των παπατζήδων ,από ΕΔΑ εως παπατζήδων τύπου Αντρέα και Τσίπρα .

Βέβαια εκ των υστέρων αυτός ο κόσμος κατάλαβε στο πετσί του τι ολέθριο λάθος θα ήταν μια σύμπραξη με το τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ ,του διαλύθηκαν οι αυταπάτες δεκαετιών και έχει προοπτικές να επανακάμψει κοντά μας .Η καλύτερη προπαγάνδα εξ άλλου ειν η ίδια η πείρα της ζωής ...Δεν φτάνει όμως αυτό .Κυρίως χρειάζεται η ισχυροποίηση των συνδικάτων και μέσα απ αυτό το δυνάμωμα του ΠΑΜΕ και των ΛαΪκών Επιτροπών ,γιατί το ΠΑΜΕ είναι το ταξικό όχημα του Λαού μας και με αυτό θα πορευτεί και θα αντεπιτεθεί ως την πλήρη ανατροπή του σάπιου συστήματος

Δεν τους περνάει!

Με αποφασιστικότητα και πολυμορφία, οι μαθητές συνεχίζουν τον αγώνα τους, δίνοντας την καλύτερη απάντηση στις προσπάθειες τρομοκράτησης και καταστολής, στις απειλές και τους εκβιασμούς που επιστρατεύει η κυβέρνηση, για να μην υλοποιήσει ούτε ένα από τα δίκαια αιτήματά τους. Και καθώς το δίκιο των μαθητών έχει αποκαλυφθεί περίτρανα πια... καθώς έχουν στο πλευρό τους τους γονείς τους, που τρέμουν κάθε φορά που προκύπτει κρούσμα σε σχολείο και το κράτος δεν αναλαμβάνει να κάνει ούτε καν δωρεάν τεστ... καθώς έχουν στο πλευρό τους τους εκπαιδευτικούς, που αρνούνται να χαφιεδίσουν τους μαθητές τους και να τους αποκλείσουν από την τηλεκπαίδευση επειδή αγωνίζονται... η κυβέρνηση στριμώχνεται όλο και περισσότερο και βγάζει το μένος της απέναντι στον αγώνα των μαθητών.

* * *

Δεν έχουν σταματήσει τα στελέχη της να λένε ότι «θέλουμε διάλογο με ανοιχτά σχολεία». Ποιος τα λέει αυτά; Μια κυβέρνηση που έφερε ένα πολυνομοσχέδιο - σκούπα για όλη την Εκπαίδευση μέσα στην περίοδο της καραντίνας! Τόσο «υπέρ του διαλόγου με όλα τα σχολεία ανοιχτά» είναι! Αλήθεια, όμως, όσο τα σχολεία ήταν ανοιχτά και «βούιζαν» για τις ελλείψεις, με τους Συλλόγους γονέων και τα Σωματεία των εκπαιδευτικών να απαιτούν μέτρα, μήπως η κυβέρνηση έτρεξε να προσλάβει καμιά παραπάνω καθαρίστρια; Μήπως άνοιξαν αίθουσες για να μειωθούν οι μαθητές ανά τάξη; Μήπως καλύφθηκαν τα κενά των εκπαιδευτικών; Οχι! Η επίκληση του διαλόγου τους αποδεικνύεται επομένως υποκριτική, μόνο για να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις. Αυτό θέλει η κυβέρνηση και όχι να δώσει διέξοδο με ασφαλή σχολεία για τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς τους.

* * *

Και ακόμα μεγαλύτερη υποκρισία είναι το θράσος τους να θυμούνται τώρα την «ταξική ανισότητα» στην Εκπαίδευση. Ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα γιατί τάχα τα ιδιωτικά σχολεία και τα φροντιστήρια λειτουργούν κανονικά, ενώ τα κατειλημμένα σχολεία μένουν πίσω στην ύλη. Και μπορεί να βγάλει κανείς συμπεράσματα, γιατί τώρα τους πήρε ο πόνος για τις 10 μέρες μιας κατάληψης, ενώ τις υπόλοιπες 350 δεν λένε κουβέντα για την ανισότητα που βγάζει μάτι. Αλήθεια, όταν ξεκινούσε η χρονιά, με τα σχολεία ανοιχτά, γιατί η κυβέρνηση δεν έκανε ούτε τα στοιχειώδη για να περιορίσει έστω τους παράγοντες που οξύνουν τις «ταξικές ανισότητες» στην Εκπαίδευση; Γιατί δεν κάλυψε όλα τα κενά των εκπαιδευτικών, ώστε να μη χάνονται ώρες; Γιατί δεν έχουν ξεκινήσει πουθενά η Ενισχυτική Διδασκαλία και η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, που τόσο αναγκαίες είναι ειδικά φέτος, μετά τη λειψή περσινή σχολική χρονιά και την ύλη που δεν καλύφθηκε; Και πάλι, λοιπόν, απάντηση στην κυβερνητική υποκρισία είναι τα δίκαια αιτήματα των μαθητών, που θέλουν τώρα όλους τους εκπαιδευτικούς στις θέσεις τους. Θέλουν προσωπικό καθαριότητας, θέλουν ανθρώπινες και ασφαλείς συνθήκες μάθησης.

* * *

Οι κυβερνητικές επιθέσεις στους μαθητές φτάνουν στα όρια της γελοιότητας, όπως έγινε με τις αναρτήσεις του υπουργού Αδωνη Γεωργιάδη, με φωτογραφίες τάχα από βανδαλισμούς σχολικών χώρων σε καταλήψεις, οι οποίες όμως αποδείχθηκε ότι ήταν τραβηγμένες προηγούμενες χρονιές, ακόμα και πάνω από δέκα χρόνια πριν... Με τέτοια ψέματα πάνε να αμαυρώσουν τις μαθητικές καταλήψεις, έχοντας στο πλευρό τους διάφορους δημοσιολογούντες, που άλλοι μιλούν για «άρρωστο φαινόμενο», άλλοι για επετειακό, που διαρκεί 30 - 40 χρόνια, κι άλλοι βρίζουν τους αγωνιζόμενους μαθητές, χαρακτηρίζοντάς τους «αλητάκια». Γιατί κινητοποιούνταν όμως όλα αυτά τα χρόνια οι μαθητές; Για ένα σχολείο που θα μορφώνει και δεν θα εξοντώνει. Και τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα στην Εκπαίδευση αν με τις μεγάλες κινητοποιήσεις τους δεν εμπόδιζαν αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, αν δεν πάλευαν για να μείνουν στα χαρτιά μια σειρά νόμων που αποστέωναν το σχολείο και άδειαζαν ακόμα περισσότερο την τσέπη των γονιών στην παραπαιδεία.

* * *

Στην πραγματικότητα, όμως, όλοι αυτοί που βαφτίζουν σήμερα «παθογένεια» τις καταλήψεις για να χτυπήσουν τους μαθητικούς αγώνες, αποκαλύπτουν ότι έπεσε στο κενό η προσπάθεια να χειραγωγήσουν τις αγωνίες και τα δίκαια αιτήματα των μαθητών. Ειδικά στις συνθήκες της πανδημίας, θα τους ήθελαν σκυφτούς και υποταγμένους - έτσι θα ήθελαν και όλο το λαό - να δέχονται μοιρολατρικά ότι αν αρρωστήσουν είναι δική τους ευθύνη, να σιωπούν κάτω από τη μάσκα και να εκτονώνονται στο διαδίκτυο. Αλλά αυτό δεν τους περνάει! Οι μαθητές συνεχίζουν τον αγώνα με τις μορφές που εκείνοι επιλέγουν, με τα αιτήματα που αναδεικνύουν την υπεροχή τους, συνεχίζουν να απαντούν και να διεκδικούν το σχολείο και τις συνθήκες που δικαιούνται σήμερα.

ΑμερικανοΝΑΤΟικός ... συγχρωτισμός

Συνθήκες ...συγχρωτισμού προκαλούν οι απανωτές επισκέψεις των ΑμερικανοΝΑΤΟικών στη χώρα μας, με επίκεντρο τα Ελληνοτουρκικά. Δεν πρόλαβε να φύγει ο Πομπέο και σήμερα φτάνει στην Αθήνα ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ. Η επικινδυνότητα των σχεδίων που κουβαλάει στις βαλίτσες του ο επικεφαλής της ευρωατλαντικής συμμαχίας, δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό «ανεπιθύμητος» που του αποδίδουν εργαζόμενοι και φορείς του λαϊκού κινήματος.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει αυτήν την «κινητικότητα» ως δικαίωση των επιλογών της να «διεθνοποιήσει» το ζήτημα των σχέσεων με την Τουρκία, «να βάλει στο παιχνίδι» τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τους οργανισμούς. Προβάλλει αυτήν την εξέλιξη ως κάτι θετικό για το λαό και ως «ασπίδα» τάχα για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Οι ίδιες οι εξελίξεις όμως τη διαψεύδουν και την εκθέτουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επίσκεψη Πομπέο. Οι διαβουλεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση αφορούσαν την ενίσχυση του αμερικανικού «στρατιωτικού αποτυπώματος» στην περιοχή, με επέκταση της Σούδας, με κατοχύρωση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης στα αμερικανικά συμφέροντα, με νέο κύκλο στρατιωτικών συνεργασιών και εκπαιδεύσεων.

Οι επικίνδυνες αυτές αποφάσεις παρουσιάζονται ως απόδειξη της «χρησιμότητας» που έχει η Ελλάδα για τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και επομένως ως «ψήφος εμπιστοσύνης» των ΗΠΑ στο ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης έναντι της τουρκικής. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι ο λαός και η χώρα γίνονται στόχος. Οτι οι βάσεις που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη τη χώρα, είναι απειλή για την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα που μετέφερε ο Πομπέο στην ελληνική κυβέρνηση ήταν ότι απέναντι στην κινητικότητα κυρίως της Ρωσίας και της Κίνας δεν υπάρχουν περιθώρια για διαφωνίες και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ. Και ότι, επομένως, η ελληνική και η τουρκική κυβέρνηση θα πρέπει «να τα βρουν με συμμαχικό πνεύμα», που σημαίνει να αποδεχτεί ο ελληνικός λαός επώδυνους συμβιβασμούς και σε μια πορεία τη συνεκμετάλλευση.

Αυτό είναι το περιεχόμενο και της επίσκεψης Στόλτενμπεργκ, ο οποίος βρέθηκε χτες στην Αγκυρα. Στόχος του ΝΑΤΟ είναι να λειτουργήσει ως «πλατφόρμα συνεννόησης» ανάμεσα στις κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας, με αποκλειστικό κριτήριο τη διασφάλιση της «ΝΑΤΟικής συνοχής». Και μόνο το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ θα αποτελέσει πεδίο διευθέτησης των ελληνοτουρκικών διαφορών, με συμφωνία της κυβέρνησης και όλων των αστικών κομμάτων, πρέπει να προκαλεί ανατριχίλα στο λαό.

Το ΝΑΤΟ είναι αυτό που κατοχύρωσε ως «ενιαίο επιχειρησιακό χώρο» το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δίνοντας «πάτημα» στην Τουρκία να «γκριζάρει» κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σε θάλασσα και αέρα. Με την ίδια ακριβώς λογική «ζυμώνεται» σήμερα η ιδέα της οικονομικής συνεκμετάλλευσης, κατ' αντιστοιχία της στρατιωτικής, με συμφωνίες «made in ΝΑΤΟ».

Το ΝΑΤΟ επίσης υπενθυμίζει σταθερά τον κρίσιμο ρόλο της Τουρκίας στην ανάσχεση της ρωσικής επιρροής, προλειαίνοντας το έδαφος για παραχωρήσεις στα Ελληνοτουρκικά, προκειμένου να αποκατασταθεί η συνοχή στη νοτιοανατολική του πτέρυγα.

Επομένως, τίποτα καλό δεν έχει να περιμένει ο λαός από τη σημερινή επίσκεψη Στόλτενμπεργκ. Αλλωστε, όπως κι ο ίδιος ομολόγησε, ανάλογη «πλατφόρμα διαχείρισης» των Ελληνοτουρκικών είχε φτιαχτεί και τη δεκαετία του 1990. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι οι αμφισβητήσεις της Τουρκίας σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο όχι μόνο δεν έλειψαν, αλλά αναζωπυρώνονται σήμερα ακόμα πιο επιθετικά.

Για μια ακόμα φορά, αποδεικνύεται ότι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, αλλά και η ΕΕ - όπως φάνηκε κι από τις αποφάσεις της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής - «σπρώχνουν» για να «κλείσουν εκκρεμότητες» στην περιοχή, μεταξύ των οποίων τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, όχι βεβαίως με κριτήριο την ασφάλεια και την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, αλλά την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, στα οποία συμμετέχουν ενεργά οι αστικές τάξεις με τις κυβερνήσεις τους.

Μόνο με αποφασιστική παρέμβαση του λαού, ενάντια στα σχέδια, στις συμμαχίες και την ίδια την εξουσία του κεφαλαίου, μπορεί να ανοίξουν ρωγμές σ' αυτόν τον επικίνδυνο σχεδιασμό. Να δημιουργηθούν προϋποθέσεις διεξόδου από τον φαύλο κύκλο, προς όφελος της ειρήνης και των πραγματικών συμφερόντων του ελληνικού και των άλλων λαών της περιοχής.

Όταν η “αντίφα” Στέγη Ωνάση έφερνε συμβάσεις πείνας για τους καλλιτέχνες

 

Κατιούσα

Όσοι παρακολουθούν τη δράση του ΣΕΘΕΑ (του σωματείου που καλύπτει τους εργαζόμενους στον χώρο του θεάματος-ακροάματος) θα είχαν πετύχει πιθανότατα τις προάλλες τη δράση των μελών του και την κινητοποίηση που πραγματοποίησαν έξω από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για τις απαράδεκτες συμβάσεις που έφερε η εργολαβική εταιρία. Και δε χρειάζεται να πάνε πολύ μακριά, αφού μιλάμε μόλις για δέκα μέρες πριν, δηλαδή στις 24 Σεπτέμβρη.

Αντιγράφουμε την ανακοίνωση του σωματείου.

Πραγματοποιήθηκε σήμερα κινητοποίηση διαμαρτυρίας στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από τα σωματεία στον χώρο του θεάματος για τις απαράδεκτες συμβάσεις που φέρνει η εργολαβική εταιρεία όπου εξαναγκάζει τους εργαζόμενους σε μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω εξαθλίωση όλων των εργαζομένων στους κλάδους του θεάματος. Σε έναν ήδη εργασιακό μεσαίωνα που επικρατεί χρόνια στους χώρους δουλειάς, έρχονται τώρα με νέα μέτρα να ισοπεδώσουν όλα τα δικαιώματα μας, να σφίξουν περαιτέρω την θηλιά γύρω από τον λαιμό του εργαζόμενου προκειμένου να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους, πάνω στις δικές μας πλάτες!!

Στη ΣΤΕΓΗ  οι προσλήψεις όλα τα προηγούμενα χρόνια διαρκούσαν το πολύ 9 μήνες! Το καλοκαίρι, εν αγνοία των συναδέλφων, η Διοίκηση έστελνε μαζικά  email σε τεχνικούς για να μάθει πόσα θέλει ένας εργαζόμενος για να δουλέψει, κάτι σαν «έρευνα αγοράς» και μέσο πίεσης προς τους εργαζόμενους του Ιδρύματος. Τα σχέδια αυτασφάλισης των εργαζομένων για δουλειά με μπλοκάκι τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν, όμως η «επαναπρόσληψη» των εργαζομένων τελικά (όσων έγινε) -που είχαν λήξει οι συμβάσεις τους- θα γίνει με τη «διαμεσολάβηση» εργολαβικής εταιρείας με απαράδεκτες συμβάσεις το πολύ του ενός μήνα και με απολαβές 50-52 ευρώ το οχτάωρο. Φυσικά οι εργαζόμενοι θα πληρώνονται για όσες μέρες απασχολούνται. Αν δεν απασχοληθούν γιατί το Ίδρυμα δεν τους χρειάζεται, δεν θα έχουν καμία απολαβή! Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η Στέγη δίνει το έναυσμα, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό  τον κλάδο μας. Η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο τους συναδέλφους του Ιδρύματος αλλά όλους τους εργαζόμενους του κλάδου.

Το παράδειγμα με την εργολαβία το έχουν ζήσει στο πετσί τους οι συνάδελφοι στο Κατασκευαστικό της Λυρικής, όπου άλλαξε η εργολαβική εταιρεία και οι εργαζόμενοι από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκαν άνεργοι. Από τη μία δηλαδή λόγω των υγειονομικών μέτρων η ανεργία σπάει κόκαλα και από την άλλη όσοι « τυχεροί» θα εργαστούν με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα. Η σημερινή  και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις έχουν φτιάξει όλο το νομοθετικό πλαίσιο, όπου βασίζεται η εργοδοσία και τα μεγάλα Ιδρύματα, όπου ανατρέπονται όλο και περισσότερο οι εργασιακές σχέσεις. Υπάρχει όλο το νομικό οπλοστάσιο που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, που τους δίνει τη δυνατότητα να τροποποιούν όποτε θέλουν μια σύμβαση, να απολύουν ελεύθερα, να απασχολούν χωρίς ασφάλιση κ.ο.κ. Δε φτάνει  η νομική διεκδίκηση και οι διαβουλεύσεις με εργατολόγους. Η δικιά μας απάντηση είναι η συσπείρωση ακόμα περισσότερων συναδέλφων με το Σωματείο μας και η κλιμάκωση των αγωνιστικών μας διεκδικήσεων μέχρι να δικαιωθούμε.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους στην σημερινή κινητοποίηση στο Υπουργείο Εργασίας  στις 12:00. Δεν θα φύγουμε μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματα μας!

Να πάρουν πίσω τώρα την σύμβαση έκτρωμα.
Θα μας βρίσκουν μπροστά τους.

Λίγες μέρες μετά, η Στέγη επέλεξε να τονώσει το “προοδευτικό” της προφίλ και τις “αντιφασιστικές” ανησυχίες της, με μια συμβολική κίνηση. Όποιος πιστεύει όμως πως τα ανέξοδα συνθήματα και η λαμπρή φωταγώγηση μπορεί να κρύψει τη μαύρη εκμετάλλευση και το σκοτάδι του δικού τους κόσμου, είναι γελασμένος.

Ο Αρκάς ακοίμητος φρουρός των αφεντικών

 

Κατιούσα

Ο γνωστός Αρκάς ξαναχτυπά. Αφού έκλινε σε όλες τις πτώσεις την ατομική μας ευθύνη στο πρώτο κύμα πανδημίας, αφού άφησε την κυβέρνηση και τις δικές της ευθύνες στο απυρόβλητο -όπως θα έκανε κάθε καλός αυλικός-, τώρα καταπιάνεται με την τηλεργασία και τους… “τεμπέληδες” που κοιμούνται κι η τύχη τους δουλεύει, αλλά οι ίδιοι ποτέ.

Στο σημερινό σκίτσο που ανέβηκε στη σελίδα του, δείχνει κάποιον που κοιμάται μακάρια στον καναπέ κι αλλάζει απλώς παραστάσεις, από το γραφείο στο σαλόνι του σπιτιού του. Μπορούμε να κάνουμε στο σπίτι αυτό που θα κάναμε στο γραφείο, μας λέει ο Αρκάς, κρίνοντας πιθανότατα εξ ιδίων τα αλλότρια, αφού μπορεί κάλλιστα να γλείφει την κυβέρνηση και να υψώνει το χέρι στον εχθρό λαό, τόσο από το σπίτι του, όσο κι από ένα γραφείο.

Παράλληλα βέβαια, περνάει με χαβαλέ το μήνυμα πως η τηλεργασία είναι ευκαιρία για ύπνο και τεμπελιά. Κι όχι ένας τρόπος να εργάζεται κανείς συνέχεια, ακόμα και στις λίγες ώρες που του μένουν για ξεκούραση, πχ όταν προκύπτει κάτι έκτακτο ή πέφτει πολλή δουλειά και δε φτάνει το κανονικό οκτάωρο για να την βγάλει. Χιούμορ για αφεντικά, όπως σχολίασαν κάποιοι στο διαδίκτυο…

Η αυλική “έμπνευση” και η μισθωτή σκλαβιά δε σταματούν ποτέ…

 

Το νέο τραγούδι των Αργύρη και Θανάση Νικολάου, που το προλογίζουν ως εξής.

Αυτό το τραγουδάκι είναι μια πράξη αντίστασης. Ενάντια στους αρχόντους που νομίζουν – οι αφελέστατοι- ότι με νόμους και διατάγματα θα εμποδίσουν τον λαό να κατεβαίνει στο δρόμο. Ότι θα επιτρέψει ο λαός να φακελώνεται από την αστυνομία και να χαριεντίζεται μαζί της. Ενάντια στους διάφορους και διάφορες νεοφιλελεύθερους, δοσίλογους και αστούς, που έχουν το θράσος να μας κουνάν το δάκτυλο και να μας εγκαλούν, προτάσσοντας μια κοινωνία πειθαρχημένη, ενσωματωμένη στο πλέγμα του καπιταλισμού και άβουλη. Είναι ένα τραγούδι μνήμης και τιμής για τις μεγάλες ιστορίες στους δρόμους μας, στις πόλεις μας.

Το τραγούδι έχει αναφορές στους πρώτους εργάτες και εργάτριες που δώσανε τις πρώτες μάχες στο ελληνικό εργατικό κίνημα. Στην συνεχή παρουσία τους στον δρόμο. Στους πρώτους κομμουνιστές και το κίνημα των αναπήρων πολέμου της μικρασιατικής εκστρατείας που απ τις αρχές του ΄20 έδωσε φτερά στην εξάπλωση του κομμουνιστικού κινήματος. Αναφορές στους ένοπλους μαχητές του ΚΚΕ σε όλους τους βραχίονές του. Αναφορές στους γονείς μας που μας διδάξανε για τα ζόρικα χρόνια μετά το ΄49 και τους αγώνες του ΄60. Θα μπορούσε να αναφερθεί και σε πολλές άλλες στιγμές των εργατικών , αντικαπιταλιστικών αγώνων του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, αλλά η διάρκεια του τελικού αποτελέσματος, θα το καθιστούσε απαγορευτικό ως προς την ηχογράφηση και κυκλοφορία του!

Αφιερώνεται στους πολιτικούς προγόνους μας λοιπόν αλλά κυρίως στα συντρόφια μας σήμερα, που σπάμε αντάμα την τρομοκρατία και τις απαγορεύσεις στον δρόμο. Γιατί οι δρόμοι μας ανήκουν. Γιατί ο κάθε δρόμος, κάθε σοκάκι, κάθε στενάκι, φτιάχτηκε από την εργατική Τάξη, και θα διαδηλώνει, θα μάχεται πάνω σ΄αυτά μέχρι να θριαμβέψει και να ορίζει τον “δρόμο” της ίδιας του της ύπαρξης.

Στίχοι: Αργύρης Νικολάου
Μουσική: Θανάσης Νικολάου
Συμμετέχουν οι:
Αργύρης Νικολάου στην φωνή και την κιθάρα
Μήτσος Ντιώνιας και Σόνια Μπαξεβάνη στις φωνές
Σάκης Νικολετόπουλος και Σωτήρης Τσόγκας στα μπουζούκια
Κώστας Τσιγώνιας στο μπάσο και Σταύρος Νικολάου στο κλαρίνο
Στον φραμπαλά συμμετέχουμε όλοι.
Η ηχογράφηση έγινε από τον Κώστα Φωτόπουλο στον Όμιλο Παραδοσιακής Μουσικής.
Η υλοποίηση του βίντεο έγινε από τον Στάμο Μαλαχία.
Τα αποσπάσματα του βίντεο είναι από την εξαιρετική ταινία του Τάσου Ψαρρά “Μάης”.
Ευχαριστίες στον πατέρα μου Θανάση για την μουσική, και τον σταυραδερφό Γ. Φ. Καλόγερο για την εμψύχωση.
Ραντεβού στους δρόμους λοιπόν!

Στίχοι

Εσείς που τάχα κόπτεστε για τον κλειστό το δρόμο
Και την ταλαιπωρία του, τον φουκαριάρη κόσμο
Η δήθεν αγωνία σας για τα λεωφορεία
Αν παν’ οι εργάτες στην δουλειά, μην κλείσουν τα σχολεία
Στην Πάτρα οι πρωτοπόροι μας εδώκανε την μάχη
Βόλο, Καβάλα, Λάρισα, αγρότες και ξωμάχοι
Καπνά σταφίδα ο σεβντάς σ΄ Αγρίνιο, Καλαματα
Εργάτες που διαδήλωσαν , τους χτύπησαν στην στράτα

Στο κέντρο πρωτοφώναξαν εκείνοι οι βετεράνοι
Που απ’την Σμύρνη φέρανε, πρώτοι σφυρί δρεπάνι
Κρεμμυδαρού και Νίκαια στον Πειραια πιο κάτω
Ακόμα τον εψάχνετε αστοί τον Μπεζεντάκο
Του Τούση η μάνα σπάραζε, ‘’μου φάγατε τον γιό μου΄΄
Τον Τάσο τον μονάκριβο, το σπλάχνο το δικό μου
Στρατιώτες γύρω τρέχανε με ξίφη και κανόνια,
Η Σαλονίκη δεν ξεχνά του Ρίτσου την εικόνα

Γούβα, Παγκράτι Βύρωνας, Μαρτάκης Κολλημένος
Και στα στενά της Κοκκινιάς, Καρδάρας τιμημένος
Εργάτες στην Καισαριανή σηκώσανε παντιέρες
Στο Περιστέρι ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΕΠΟΝ κρατήσανε για μέρες
Συγγρού Δουργούτι Λένορμαν , Εξάρχεια Γκύζη και Ψυρρή
Εκεί ξεφτιλιστήκανε, ο Σκόμπυ, ο γρίβας και η “ΧΙ”
Σημάδια ακόμα στέκονται στους γερασμένους τοίχους
Κλάψαν οι μάνες τα παιδιά στους μαραμένους κήπους

Μάρμαρα ξηλωθήκανε από τους οικοδόμους
Ψηλά τον εσηκώσανε τον πέτρουλα στους ώμους
Οι δρόμοι δεν ξεχνούν ποτέ των εργατών το πνεύμα
Πορείες, οδοφράγματα, των κολασμένων αίμα

ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ

 

 Με αφορμή τούτη τη δημοσκόπηση:

https://prorata.gr/2020/09/30/ereyna-anixneysis-staseon-dimofilias-politikon-prosopon/...
και την κεντρική της καρτέλα:
https://prorata.gr/wp-content/uploads/2020/09/4-1.jpg
Αξίζει να την μελετήσουμε και να την ερμηνεύσουμε, γιατί θαρρώ έχει κάποια αξιόλογα για το λαϊκό κίνημα ευρήματα, περισσότερα από την μάλλον συγκρατημένη νύξη, που έκανε και ο «Ρ» προχτές εδώ:
«Το πιο αξιόπιστο κόμμα είναι το ΚΚΕ σύμφωνα με δημοσκόπηση»
Καταρχήν να θυμηθούμε, πως οι δημοσκοπήσεις είναι έρευνες του υποκειμενικού παράγοντα και όχι της αντικειμενικής πραγματικότητας των σχέσεων παραγωγής και των κοινωνικών αντιθέσεων. Αλλά και σαν τέτοιες έχουν την αξία τους γιατί και ο υποκειμενικός παράγοντας έχει άμεσο και τον πρώτο λόγο στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, ανεξάρτητα πόσο ευσταθής και αντίστοιχος με την πραγματικότητα είναι . Και κατά δεύτερον, επειδή «υποκινείται» και από την αντικειμενική πραγματικότητα, πράγμα, που γίνεται πιο ορατό στην μακροχρόνια θεώρησή του. Και άρα, κατάλληλα αξιολογούμενος, μπορεί να είναι και ένα πρόσθετο-επικουρικό τεκμήριο στην επιστημονική ανάλυση της αντικειμενικής πραγματικότητας.
Στο πρώτο ερώτημα, παρατηρούμε, και μάλλον συμφωνούμε όλοι, πως το ΚΚΕ, χάρη σε μιαν μακροχρόνια πια σταθερή, ταξικά προσανατολισμένη, πολιτική, έχει πείσει πάνω από τους μισούς συμπατριώτες μας για την συνέπεια λόγων και έργων του, ανεξάρτητα αν συμφωνούν η όχι με αυτά. Αξιοσημείωτη εδώ είναι η μεγάλη απαξίωση των τριών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, ΣύΡιζΑ-ΚινΑλ-ΜέΡΑ25. «Τουλάχιστον το ΚΚΕ δε μας κοροϊδεύει»!
Στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να σταθούμε στην σαφήνεια των δύο σκελών, «ικανό να κυβερνήσει» η «ανίκανο να κυβερνήσει». Προφανώς (για μας!) αναφέρεται στην ικανότητα/καταλληλότητα ενός κόμματος να διαχειριστεί την Αστική Εξουσία. Δύσκολο να δεχτούμε πως κάποιος, π.χ., που θα απάνταγε θετικά στο πρώτο σκέλος «ικανό να κυβερνήσει», η αρνητικά στο δεύτερο «ανίκανο…», θα εννοούσε να καταλάβει επαναστατικά την Κυβέρνηση, να γίνει Επαναστατική Κυβέρνηση. Τέτοιο «ακροατήριο», είναι δυσεύρετο στον εκτός ΚΚΕ χώρο. Βέβαια, στα (περιορισμένα σήμερα) λαϊκά στρώματα, που έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη ριζοσπαστικών, δηλαδή επαναστατικών, αλλαγών, εμφιλοχωρούν και ρεφορμιστικές αυταπάτες για «κοινοβουλευτικούς δρόμους» προς αυτές, και γι αυτό και αυτά τα στρώματα «κανονικά» θα τοποθετούνταν επίσης αρνητικά στο δεύτερο ερώτημα.
Δεν αποκλείεται όμως, η θετική απάντηση, δηλ. «ικανό να κυβερνήσει» να εκφράζει και ακριβώς τέτοιες ανεδαφικές (δηλαδή μη επαναστατικές) προσδοκίες σε "προοδευτικά" αλλά και καταπιεσμένα συντηρητικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό όμως δεν συμβαδίζει ούτε και με τα εκλογικά αποτελέσματα, από το 2012 και δώθε. Και εδώ, μια τέτοια απότομη και απροσδόκητη «στροφή», και σε τόσο σύντομο χρόνο, ακριβώς και λόγω του χαρακτήρα της, δε νομίζω, πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αφ’ εαυτής θετική, με επαναστατικά κριτήρια. Χτύπημα σε λάθος πόρτα θα ήταν. Βέβαια, από πολιτικής πλευράς θα σηματοδοτούσε μιαν ορισμένη αποσταθεροποίηση, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πολιτικά από το επαναστατικό κόμμα, αρκεί να μην το παραπλανά.
Συνεπώς, και στο δεύτερο ερώτημα, και παρά την ασάφειά του, η αρνητική απάντηση, 14% «Ναι» & 81%»Όχι», είναι φυσιολογική, και ποσοστιαία θα μπορούσε να ήταν και μεγαλύτερη, χωρίς αυτό να είναι αρνητικό για την ταξική πάλη, ίσα-ίσα.
Να θυμίσουμε πως το ίδιο το Κόμμα το 2012 (για πρώτη φορά στην Ιστορία του) απάντησε ακριβώς έτσι στην πρόταση για «σχηματισμό προοδευτικής Κυβέρνησης», επισύροντας τη μήνι όλων των φανερών και κρυφών ρεφορμιστών, που, έτσι όμως, ξεσκεπάστηκαν!

Το Κόμμα έχασε τότε την μισή εκλογική του δύναμη, όχι γιατί ήταν εσφαλμένη αυτή η στάση, αλλά γιατί δεν είχε λάβει πρόνοια να προπαγανδίσει στους «μη επαναστατικούς», η πολιτικά διαφωνούντες, ψηφοφόρους του την αναντικατάστατη χρησιμότητα της ψήφου ΚΑΙ σαν μέσου πάλης για τα προβλήματα. Ψηφίζουμε ΚΚΕ για την ταξική πάλη αλλά και για τα προβλήματα, και όχι υποχρεωτικά, και κυρίως όχι αποκλειστικά, για Κυβέρνηση.
Πάμε στο τρίτο ερώτημα, που αναφέρεται στη σχέση του κόμματος «με τις ανησυχίες και τα προβλήματα της κοινωνίας». Προφανώς αναφέρεται στις ανησυχίες και την διαμορφωμένη υποκειμενική αντίληψη των προβλημάτων της κοινωνίας. Η αρνητική απάντηση μας λέει πως για περίπου το 75% της ελληνικής κοινωνίας το ΚΚΕ είτε μιλάει «κινέζικα» είτε «περί άλλα τυρβάζει». Αυτό είναι συμβατό με το ότι το Κόμμα δεν έχει πείσει τον Λαό με την πρότασή του για τα προβλήματα του και την λύση τους, είτε γιατί δεν είναι σωστή είτε, το και πιθανότερο, γιατί ο Λαός έχει συστηματικά παραπλανηθεί, καθώς και ότι θεωρεί τους εκβιασμούς, που υφίσταται, μέρος της αντικειμενικής πραγματικότητας. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, πρέπει κι εδώ να θεωρήσουμε αναμενόμενη την απάντηση, με δεδομένο τον υποκειμενικό παράγοντα.

Εκείνο, που αξίζει να προσέξουμε εδώ, είναι το ποσοστό της θετικής απάντησης στο θετικό πρώτο σκέλος του ερωτήματος: Ενα καθόλου ευκαταφρόνητο 22% των συμπατριωτών μας θεωρoύν πως «το Κόμμα είναι σχετικά η και απόλυτα κοντά στις ανησυχίες και τα προβλήματά τους», όπως τα βλέπουν αυτοί βεβαίως. Αυτό για μένα είναι η πραγματική έκπληξη.
Αν η δημοσκόπηση έχει κάποια εχέγγυα αντιπροσωπευτικότητας/αντικειμενικότητας, (που δεν βλέπω, η προκείμενη, γιατί να μην έχει*), αυτό το βρίσκω μια εξαιρετικά ενθαρρυντική διαπίστωση, που θέτει άμεσα το Κόμμα μπροστά σε άμεσα καθήκοντα. Υπάρχει η υποκειμενική, πέρα από την αντικειμενική, βάση να προσεγγίσει πιο στενά το Κόμμα αυτά τα λαϊκά στρώματα. Να τα τραβήξει σε μια πιο ενεργητική υποστήριξη του, συμμετοχή στην μαζική πάλη με κάθε μορφή, και, τουλάχιστον, απαγκίστρωση από τις ξένες σημαίες, τις χαμένες ψήφους στις πάσης φύσεως εκλογές.
Μια τέτοια στροφή θα άλλαζε πολλά στο γενικό κλίμα της παραίτησης, της μοιρολατρίας και της υποταγής, που κυριαρχούν σήμερα. Θα έδινε μιαν άλλη δυναμική στις γενικότερες εξελίξεις, και όχι μόνο στην Πατρίδα μας.
--------------------------------
(*) Ως προς την αντικειμενικότητα: Πρόκειται για δημοσκόπηση αστικού μέσου, που καταλήγει σε κάποια συμπεράσματα "μη αρεστά" στην αστική τάξη. Δύσκολο να πεις ότι κάνει "ζύμωση" υπέρ του ΚΚΕ. Μάλλον καμπανάκι χτυπάει.
Ως προς την αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος και άρα και την αξιοπιστία της έρευνας, δεν μπορούμε να πούμε πολλά αν δεν γνωρίζουμε περισσότερες λεπτομέρειες.

2020-10-02 Σεχτάρ ο Τρομερός

Ακροδεξιό παραλήρημα Άδωνι: “Οι καταλήψεις βλάπτουν την κοινωνία! Όσοι συμμετέχουν είναι κακομαθημένοι…”

 

Κατιούσα

Αν κάποιος θέλει να δει πώς μεταφράζεται στην πράξη η “διάθεση της κυβέρνησης για διάλογο” με τους μαθητές, μπορεί να δει στο παρακάτω βίντεο την αντίδραση του Άδωνη Γεωργιάδη, όταν μια μαθήτρια ζητάει να παρέμβει στην ενημερωτική εκπομπή του Μέγκα όπου εμφανιζόταν.

Ο Γεωργιάδης λέει με έμφαση ότι δεν πρόκειται να κάνει διάλογο και ζητάει να τον αποδεσμεύσουν, εάν πρόκειται να βγάλουν τη μαθήτρια στον αέρα, ρωτώντας τους οικοδεσπότες αν έχουν κάτι πολύ σοβαρό να τον ρωτήσουν…

Τι είχε προηγηθεί; Ένα δικό του ακροδεξιό παραλήρημα, όπου χαρακτήρισε κακομαθημένους τους μαθητές που συμμετέχουν στις καταλήψεις, αναρχικούς όσους συμμετείχαν στο χτεσινό μαθητικό συλλαλητήριο, ενώ δεν ξέχασε να αναφέρει την… αριστερή ηγεμονία η οποία ευθύνεται για τις καταλήψεις, αυτήν την “δυστροπία της κοινωνίας μας” που “βλάπτει τη νεολαία”.

Δυστυχώς δεν πιέστηκε αρκετά για να μας πει κάτι και για την εξέγερση του Πολυτεχνείου ως πηγή του κακού, αλλά έχει δώσει δείγματα γραφής στο παρελθόν σχετικά.

Όποιος θέλει να δει όλο τον ακροδεξιό οχετό, μπορεί να δοκιμάσει τις αντοχές του στον παρακάτω βίντεο.

Η πανδημία, η πίεση των οικονομικών απωλειών και οι φίλαθλοι

Associated Press

Οι μεγάλες απώλειες κερδών που επιφέρουν τα άδεια γήπεδα στην αθλητική βιομηχανία μεγαλώνουν την πίεση στους εμπλεκόμενους με αυτή

Την ώρα που οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης αποδεδειγμένα πλήττονται από ένα δεύτερο κύμα της πανδημίας του κορονοϊού, στον τομέα των αθλητικών διοργανώσεων στη γηραιά ήπειρο ξανάρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση για την επιστροφή του κόσμου στα γήπεδα. Ζήτημα που ακόμα και πολύ πριν από την έναρξη της νέας αγωνιστικής σεζόν, κυρίως στο ποδόσφαιρο απασχολούσε έντονα τους υπεύθυνους των αντίστοιχων οργανισμών.

Με την αθλητική κίνηση να φουντώνει για τα καλά, αφού η σκυτάλη για την έναρξη της δράσης εκτός του ποδοσφαίρου περνάει πλέον και σε άλλα αθλήματα (μπάσκετ, βόλεϊ, πόλο), το θέμα της επιστροφής των φιλάθλων βρίσκεται συνεχώς στο τραπέζι των συζητήσεων. Και οι λόγοι για αυτό είναι προφανείς... Μπορεί σε γενικότερο επίπεδο, τουλάχιστον όσον αφορά την Ευρώπη, η κατάσταση με την πανδημία να ξαναβρίσκεται σε κρίσιμο στάδιο, ωστόσο για τους εμπλεκόμενους με την αθλητική βιομηχανία των τεράστιων τζίρων (ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο) άλλα πράγματα είναι που «καίνε».

Ο εφιάλτης της χασούρας

Η απώλεια εσόδων που επιφέρουν τα άδεια γήπεδα σε όλους τους τομείς (εισιτήρια, διαφημίσεις κ.ά.), και μάλιστα εδώ και ένα εξάμηνο, αποτελεί σημαντικό πλήγμα στους υπολογισμούς των πολυεθνικών, των επιχειρηματιών που εμπλέκονται στο χώρο μέσω συμβολαίων συνεργασίας, χορηγιών κ.λπ. Την ίδια ώρα το «καμπανάκι» χτυπάει και για τους αθλητικούς οργανισμούς σε διοικητικό επίπεδο (ομοσπονδίες, συνομοσπονδίες, εγχώριες λίγκες, ομάδες κ.λπ.), που βλέπουν συνεργασίες αξίας εκατομμυρίων ευρώ να παραμένουν «στον αέρα», χώρια οι δικές τους απώλειες. Με άλλοθι την άρση του lockdown και το άνοιγμα των περισσότερων τομέων της καθημερινότητας σε όλη την Ευρώπη, η πίεση είναι ιδιαίτερα έντονη το τελευταίο διάστημα προς τους υγειονομικούς αρμόδιους, τόσο σε κάθε χώρα ξεχωριστά όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, προκειμένου να δοθεί το «πράσινο φως» για την επιστροφή των φιλάθλων.

Associated Press

Το γερμανικό πείραμα λειτουργεί ως οδηγός στις γενικότερες βλέψεις για επιστροφή των φιλάθλων στις εξέδρες

Το τι ακριβώς διακυβεύεται αναδεικνύεται από την επιστολή της διοργανώτριας αρχής του αγγλικού πρωταθλήματος, της Premier League, προς τη βρετανική κυβέρνηση, όταν τα αρχικά σχέδια για είσοδο περιορισμένου αριθμού φιλάθλων στις εξέδρες των γηπέδων στις αρχές Οκτώβρη άρχισαν να «θολώνουν» λόγω της νέας φάσης της πανδημίας. Οι υπεύθυνοι της Λίγκας κάλεσαν την κυβέρνηση να τηρήσει τον αρχικό σχεδιασμό, καθώς όπως τόνιζαν στην επιστολή «η συνεχιζόμενη απώλεια εσόδων έχει σημαντικό αντίκτυπο σε ολόκληρο το πρωτάθλημα, σε όλη την πυραμίδα του ποδοσφαίρου και στις τοπικές και εθνικές οικονομίες». Επισήμαιναν μάλιστα ότι οι μέχρι τώρα απώλειες για κάθε σύλλογο στη μεγάλη κατηγορία ξεπερνούν τα 700 εκατ. ευρώ.

Πειραματισμοί με άγνωστες συνέπειες

Με την κατάσταση να είναι ρευστή και σίγουρα όχι ικανοποιητική για τους επιχειρηματικούς ομίλους του αθλητικού χώρου, σε εξέλιξη βρίσκονται μια σειρά από εγχειρήματα πειραματικού χαρακτήρα, στην κατεύθυνση να λειτουργήσουν ως μπούσουλας για το επόμενο διάστημα. Ρόλο οδηγού, σε ό,τι αφορά τα μεγάλα πρωταθλήματα, παίζει αυτήν την περίοδο το γερμανικό ποδόσφαιρο, στις δύο πρώτες κατηγορίες του οποίου επιτρέπεται τη σεζόν που ξεκίνησε η παρουσία έως 10.000 φιλάθλων σε κάθε αγώνα. Για την επιλογή αυτή εκφράστηκαν έντονες επιφυλάξεις από μια σειρά από ειδικούς, οι οποίοι τόνισαν ότι το προσεχές διάστημα ενδέχεται να υπάρξουν επιπτώσεις.

Associated Press

Η αύξηση των κρουσμάτων κορονοϊού στον αθλητισμό μετά την επανέναρξη της δράσης καθιστά επιφυλακτικούς τους ειδικούς για επιστροφή στην «κανονικότητα» των γηπέδων

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η UEFA επέτρεψε πρόσφατα την παρουσία 20.000 φιλάθλων στον τελικό του ευρωπαϊκού Super Cup στη Βουδαπέστη, μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και Σεβίλλης. Και εδώ προκλήθηκαν αντιδράσεις, καθώς άλλωστε στις εξέδρες δεν βρέθηκαν μόνο Ούγγροι φίλαθλοι αλλά και οπαδοί των δύο ομάδων: 1.200 από το Μόναχο και άλλοι 500 από τη Σεβίλλη, για τους οποίους μάλιστα ίσχυαν διαφορετικά μέτρα πρόληψης και πραγματοποίησης τεστ κορονοϊού. Προς το παρόν πάντως το πείραμα της Βουδαπέστης δεν φαίνεται ότι θα έχει συνέχεια, καθώς η UEFA δεν έχει πάρει απόφαση για εφαρμογή αντίστοιχου μέτρου στις κύριες διοργανώσεις της, Champions League και Europa League, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του Α` γύρου.

Σε ό,τι αφορά το μπάσκετ, στο ξεκίνημα της νέας σεζόν της Ευρωλίγκας επιτράπηκε σε 7 από τις 18 ομάδες της διοργάνωσης να δίνουν εντός έδρας αγώνες με την παρουσία φιλάθλων τους. Οπως εξήγησε η διοργανώτρια αρχή, προχώρησε σε αυτό το μέτρο λαμβάνοντας υπόψη τα ισχύοντα περιοριστικά μέτρα σε καθεμιά από τις 11 χώρες που εκπροσωπούνται στην Ευρωλίγκα. Ανακοινώθηκε όμως και «σχέδιο β'», που προβλέπει τη διεξαγωγή των αγώνων σε στιλ «φούσκας» του ΝΒΑ, σε περίπτωση που η υγειονομική κατάσταση επιδεινωθεί.

Να καταγραφεί και η περίπτωση του τένις. Στο «Ρολάν Γκαρός», ένα από τα σημαντικότερα διεθνή τουρνουά, το οποίο διεξάγεται αυτήν την περίοδο στο Παρίσι, αρχικά είχε προγραμματιστεί να επιτραπεί η είσοδος σε 15.000 θεατές, λόγω της γενικότερης κατάστασης στη Γαλλία όμως το πλάνο αναπροσαρμόστηκε και ο αριθμός των φιλάθλων στους οποίους επιτρέπεται η είσοδος μειώθηκε στους 500, οι οποίοι θα βρεθούν μόνο στο κεντρικό γήπεδο.

Το άγχος για το επόμενο καλοκαίρι

Την ίδια στιγμή, ενόψει του καλοκαιριού του 2021 εκκρεμεί η διεξαγωγή μιας σειράς σημαντικών αθλητικών διοργανώσεων, όπως το ποδοσφαιρικό Euro, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο, παγκόσμια πρωταθλήματα αθλημάτων ή και προ-Ολυμπιακά τουρνουά, που ήταν να γίνουν φέτος αλλά μετατέθηκαν λόγω πανδημίας. Σε όλες αυτές τις διοργανώσεις τα χρήματα που «παίζονται» γύρω από τη διεξαγωγή τους αγγίζουν αστρονομικά ποσά, και ήδη η μετάθεσή τους έχει προκαλέσει σοβαρό πλήγμα στα κέρδη πολυεθνικών και χορηγών, εντείνοντας την πίεση σε ΔΟΕ, UEFA, FIFA και παγκόσμιες ομοσπονδίες αθλημάτων.

Πιθανή νέα αναβολή στις διοργανώσεις αυτές, ή ακόμα και η ματαίωσή τους, όπως και λύσεις λιγότερο «αποδοτικές» (απουσία θεατών ή μειωμένος αριθμός τους), θεωρούνται καταστροφικά ενδεχόμενα. Ετσι, μια όσο το δυνατόν γρηγορότερη επιστροφή στην αθλητική «κανονικότητα», μέσα από τη δοκιμή που θα έχει γίνει στις μέχρι τότε διοργανώσεις, αντιμετωπίζεται ως μονόδρομος προκειμένου να προστατευτούν από περαιτέρω απώλειες τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εμπλέκονται με τους πλέον προσοδοφόρους τομείς της αθλητικής βιομηχανίας.

Οι ενστάσεις των ειδικών

Την ίδια ώρα, δεν είναι λίγοι οι ειδικοί στο χώρο της Υγείας, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, οι οποίοι έχουν εκφράσει ενστάσεις σε μια πιθανή επιστροφή των φιλάθλων στους αγώνες τη δεδομένη περίοδο. Για αυτό μάλιστα λαμβάνεται σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα τα κρούσματα κορονοϊού σε ομάδες βρίσκονται σε αυξητική πορεία, παρά τα μέτρα ασφαλείας που εφαρμόζονται (εβδομαδιαία τεστ, ιατρική παρακολούθηση, κανονισμοί λειτουργίας στα αποδυτήρια κ.ο.κ.).

Μιλώντας στους «Times» για το ζήτημα, ο Αμερικανός επιδημιολόγος Ζακ Μπιένεϊ προειδοποίησε για τους σοβαρούς κινδύνους που εγκυμονεί η πιθανή μαζική επιστροφή των φιλάθλων στα γήπεδα και εκτίμησε ότι πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 18 μήνες προτού επιτραπεί η διεξαγωγή αθλητικών αγώνων με κόσμο στις εξέδρες. Παράλληλα ανέφερε ως καλύτερη συνθήκη για την επιστροφή στην αθλητική «κανονικότητα» την ανακάλυψη ενός εμβολίου για τον κορονοϊό.

Ενστάσεις για τα γεμάτα γήπεδα εξέφρασαν οι ειδικοί και στην Ιταλία, θυμίζοντας μάλιστα τις συνέπειες που είχε η διεξαγωγή του αγώνα Champions League μεταξύ Αταλάντα και Βαλένθια στο Μιλάνο με παρουσία κόσμου τον περασμένο Μάρτη, την ώρα που άρχιζε η έξαρση της πανδημίας στη βόρεια Ιταλια. Την περασμένη Τετάρτη, μάλιστα, η Ιταλίδα υφυπουργός Υγείας Σάντρα Τζάμπα έφτασε να ζητήσει τη διακοπή του πρωταθλήματος, εξαιτίας των πολλών κρουσμάτων κορονοϊού σε παίκτες και μέλη των ομάδων. Στην Ισπανία, τέλος, οι ενστάσεις των ειδικών οδήγησαν στο να μετατεθούν για του χρόνου οι όποιες συζητήσεις για κόσμο στα γήπεδα.