ΑΠΟΣΤΟΛΗ «OSIRIS - REx»

Λήψη δείγματος από τον αστεροειδή Μπενού για ανάλυση στη Γη

Καλλιτεχνική απεικόνιση του «OSIRIS - REx» με προτετατεμένο τον βραχίονα για τη λήψη δείγματος από τον αστεροειδή Μπενού

Επιτυχής ήταν, σύμφωνα με τη NASA, η διαδικασία συλλογής δείγματος εδάφους του μικρού αστεροειδούς Μπενού, από τη διαστημοσυσκευή «OSIRIS - REx», η οποία την περασμένη Πέμπτη πραγματοποίησε ελιγμό, ώστε ο βραχίονας σχεδόν 4 μέτρων, που διαθέτει, να μπορέσει με ένα άγγιγμα της επιφάνειας διάρκειας 5 δευτερολέπτων, να συλλέξει γύρω στα 60 γραμμάρια από σκόνη και πετραδάκια. Στο άκρο του βραχίονα υπάρχει κοίλος δίσκος, μέσα στον οποίο τη στιγμή που άγγιξε την επιφάνεια εκτοξεύτηκε ριπή αζώτου, ώστε το αέριο να παρασύρει μέρος των ελαφρύτερων υλικών, με την ελπίδα ότι θα καταλήξουν στο δοχείο που υπάρχει στην εσωτερική πλευρά της περιφέρειας του δίσκου.

Τώρα το επιστημονικό προσωπικό του κέντρου ελέγχου μελετά τα στοιχεία που στέλνει το σκάφος, ώστε να υπολογίσει αν συλλέχθηκε η απαραίτητη ποσότητα, ή θα χρειαστεί να γίνει και νέα προσπάθεια για να συμπληρωθεί. Ο υπολογισμός αυτός θα απαιτήσει γύρω στη μια βδομάδα. Στη συνέχεια, ο βραχίονας θα τοποθετήσει τον δίσκο με το υλικό μέσα στην κάψουλα επιστροφής που φέρει το «OSIRIS - REx». Η διαστημοσυσκευή θα πυροδοτήσει τον κινητήρα της τον Μάρτη του 2021, ώστε να μπει σε πορεία επιστροφής στη Γη. Οταν το «OSIRIS - REx» πλησιάσει στη Γη, η κάψουλα θα αποκολληθεί για να επιστρέψει το δείγμα για εξέταση στη Γη, όπου θα φτάσει - καλώς εχόντων των πραγμάτων - τον Σεπτέμβρη του 2023. Θα πρόκειται για το βαρύτερο δείγμα εδάφους άλλου ουράνιου σώματος που θα μεταφερθεί στη Γη, μετά από τα δείγματα σεληνιακού εδάφους που έφεραν οι αποστολές «Απόλλων» στη Σελήνη. Το δείγμα από τον Μπενού θα μελετηθεί επί διετία, ενώ το 75% απ' αυτό, σύμφωνα με ανακοίνωση της NASA, θα φυλαχτεί άσπιλο για εξέταση από εξωτερικούς επιστήμονες και για εξέταση στο μέλλον με τις νέες τεχνικές που θα έχουν αναπτυχθεί.

Ο καταλληλότερος

Ο αστεροειδής Μπενού, όπως φωτογραφήθηκε από το «OSIRIS - REx». Αντί να είναι μια μπάλα από άμμο, όπως περίμεναν οι επιστήμονες, διαπιστώθηκε ότι έχει επιφάνεια διάστικτη από βράχους, ορισμένοι από τους οποίους είναι συγκριτικά πολύ μεγαλύτεροι απ' τους άλλους

Να σημειωθεί ότι οι άνθρωποι της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας, από τον Αύγουστο του 2018, που το σκάφος προσέγγισε τον Μπενού, με δυσκολία κατάφεραν να βρουν μερικά σημεία της επιφάνειάς του αρκετά επίπεδα, ώστε να γίνει λήψη δείγματος, καθότι παρότι κοκκώδης, αποδείχτηκε πως έχει στην επιφάνειά του διάσπαρτους αμέτρητους βράχους, από τους οποίους ορισμένοι είναι συγκριτικά μεγάλοι.

Ενα μη μολυσμένο δείγμα αστεροειδούς από γνωστή πηγή (όχι δηλαδή όπως τα υπολείμματα των μετεωριτών που φτάνουν στην επιφάνεια της Γης και δεν είναι βέβαιο από πού προήλθαν), θα επιτρέψει ακριβείς γεωλογικές και χημικές αναλύσεις, δίνοντας αποτελέσματα πολύ πέραν αυτών που μπορούν να επιτευχθούν από διαστημικά σκάφη σε τροχιά ή από τη μελέτη των μετεωριτών. Αστεροειδείς όπως ο Μπενού είναι υπολείμματα από τον σχηματισμό του ηλιακού συστήματος πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Αρκετοί επιστήμονες υποψιάζονται ότι ίσως είχαν συμβολή στην ύπαρξη νερού και οργανικών μορίων στην πρώιμη Γη και σε άλλα πλανητικά σώματα.

Ο Μπενού είναι ένας ανθρακούχος αστεροειδής, μεγέθους μικρού βουνού (διαμέτρου περίπου 500 μέτρων), που ανήκει στην ομάδα των κοντινών στη Γη ουράνιων αντικειμένων και η τροχιά του θα τον φέρει πολύ κοντά στον πλανήτη μας προς το τέλος του 22ου αιώνα. Η εγγύτητά του, ώστε να είναι εφικτή μια αποστολή επιστροφής δείγματος, σε συνδυασμό με τη χαμηλή εκκεντρότητα και κλίση του επιπέδου της τροχιάς του, ήταν ένας από τους λόγους που επιλέχθηκε ανάμεσα σε άλλους 7.000 υποψήφιους αστεροειδείς. Αλλος λόγος ήταν το μέγεθός του, καθώς αστεροειδείς μικρότερης διαμέτρου περιστρέφονται γύρω από τον άξονά τους πολύ γρήγορα και ο ρεγόλιθος της επιφάνειάς τους μπορεί εύκολα να εκτοξευτεί, θέτοντας σε κίνδυνο κάποιο σκάφος που θα πλησίαζε για να πάρει δείγμα. Ο τρίτος λόγος ήταν η χημική σύσταση του Μπενού. Οι πιο πρωτόγονοι αστεροειδείς, αυτοί που έχουν αλλάξει ελάχιστα από τον σχηματισμό τους πριν από 4 δισ. χρόνια, είναι οι ανθρακούχοι. Περιέχουν οργανικά μόρια, πτητικές ενώσεις και αμινοξέα.

Εξόρυξη

Η κάψουλα επιστροφής του δείγματος εδάφους του Μπενού στη Γη, προσαρμοσμένη πάνω στο «OSIRIS - REx», όπως φωτογραφήθηκε από κάμερα της ίδιας της διαστημοσυσκευής, με τον Μπενού να φαίνεται στο βάθος

Μόνο 5 αστεροειδείς συγκέντρωναν όλα τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά. Απ' αυτούς επιλέχτηκε ο Μπενού, που κάνει μια περιφορά γύρω από τον Ηλιο κάθε 1,2 γήινα έτη και κάθε 6 χρόνια έρχεται σε απόσταση από τη Γη μικρότερη από δύο χιλιοστά της απόστασης της Γης από τον Ηλιο. Ο χρόνος περιστροφής του είναι 4,3 ώρες. Η γνώση των φυσικών και χημικών ιδιοτήτων του Μπενού θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μελλοντικά για μέτρα που θα τον έκαναν να παρεκκλίνει από την πορεία του, αν διαπιστωνόταν έγκαιρα ότι έχει βρεθεί σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη.

Το βάρους 2,1 τόνων (με τα καύσιμα) σκάφος, φέρει σειρά επιστημονικών οργάνων, κάμερες, ραντάρ, φασματοσκόπια και άλλα, που του επέτρεψαν τη λεπτομερή χαρτογράφηση και απομακρυσμένη γεωλογική και χημική ανάλυση του Μπενού, πριν κάνει τον ελιγμό για λήψη δείγματος εδάφους. Στον μικρό αστεροειδή βρέθηκαν και ίχνη νερού. Τα συμπεράσματα από την αποστολή «OSIRIS - REx» μακροπρόθεσμα θα χρησιμοποιηθούν για να δοθούν απαντήσεις στο αν και πώς θα μπορούσε να γίνει εξόρυξη χρήσιμων υλικών από τέτοια ουράνια σώματα.

Ο βραχίονας λήψης δείγματος του «OSIRIS - REx» ελέγχεται πριν από την εκτόξευση της διαστημοσυσκευής

Η στιγμή της λήψης του δείγματος από την επιφάνεια του αστεροειδούς

Η ... θεωρία του χάους και οι πραγματικές αιτίες

Η αγωνιστική δραστηριότητα, μέσω της συμμετοχής σε πρωταθλήματα, αποτελεί τον «καθρέφτη» ενός σωματείου

Στο τοπίο του ερασιτεχνικού αθλητισμού αναφέρθηκε πρόσφατα, για μία ακόμα φορά, ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό «Action24». Στη σχετική συνέντευξη ο υφυπουργός προσπάθησε και πάλι να διαφημίσει ως λύση στα προβλήματα τα όσα ορίζει ο αθλητικός νόμος που ψηφίστηκε πρόσφατα κατά πλειοψηφία στη Βουλή (το ΚΚΕ τον καταψήφισε επί της αρχής). Ειδικής αναφοράς χρήζουν τα όσα είπε ο υφυπουργός για την κατάσταση στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, συνδυάζοντάς τα μάλιστα με τη θέσπιση από πλευράς κυβέρνησης του περιβόητου Μητρώου Αθλητικών Σωματείων.

Μεταξύ άλλων ανέφερε: «Το απόλυτο χάος στον ελληνικό ερασιτεχνικό αθλητισμό καταδεικνύεται με όσα καταγράφονται στο Μητρώο Αθλητικών Σωματείων, που σύντομα θα δημοσιοποιήσουμε. Οι ισόβιοι πρόεδροι των αθλητικών ομοσπονδιών έβαζαν τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Θέλουμε να μπει μία τάξη, να υπάρχει διαφάνεια, να λειτουργεί το Μητρώο. Αυτό το χάος μπαίνει σε μία σειρά».

Περί χάους...

Μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ να χρειάστηκε το Αθλητικό Μητρώο προκειμένου να ...ανακαλύψει το χάος (όπως τουλάχιστον το ορίζουν οι κυβερνητικοί αρμόδιοι), το πραγματικό χάος στον ερασιτεχνικό αθλητισμό όμως υπάρχει ως δαμόκλειος σπάθη που απειλεί τη λειτουργία του και τη συνέχειά του εδώ και πολλά χρόνια. Οι δε αιτίες του βρίσκονται ξεκάθαρα στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι τώρα - ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ - και από τη σημερινή.

Από κινητοποίηση σωματείων της Αττικής στο υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Οι πολιτικές αυτές οδήγησαν, πέρα από τη στήριξη του αθλητισμού των επιχειρηματικών συμφερόντων (ΠΑΕ, ΚΑΕ), στη συρρίκνωση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, κυρίως μέσα από τη συστηματική μείωση των αθλητικών επιχορηγήσεων εδώ και χρόνια, με απώτερο στόχο να ανοίξει ο δρόμος για την παράδοσή του στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Αυτό αναδεικνύει η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με το ξεπούλημα των αθλητικών εγκαταστάσεων, την επιβολή χαρατσιών για τη χρήση τους και συνδρομής στα σωματεία, μετατρέποντας την άθληση σε πολυτέλεια για τη λαϊκή οικογένεια, που καλείται έτσι να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για το δικαίωμα αυτό.

Ο μύθος γύρω από το Αθλητικό Μητρώο

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο Λ. Αυγενάκης επιχειρεί να πλασάρει το Αθλητικό Μητρώο ως ...πανάκεια προκειμένου να εντοπιστούν και να λυθούν τα διαχρονικά προβλήματα του ερασιτεχνικού αθλητισμού, σύμφωνα με την κυβερνητική λογική. Και σ' αυτό το σημείο, όμως, η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από την εικόνα που προσπαθεί να παρουσιάσει ο υφυπουργός.

Ενα αθλητικό σωματείο για να επιβιώσει χρειάζεται μια σειρά από προϋποθέσεις που να του εξασφαλίζουν τη συνεχή και απρόσκοπτη δραστηριότητα: Συμμετοχή στα πρωταθλήματα, λειτουργία όλων των τμημάτων του σε όλες τις βαθμίδες, κάλυψη των πάγιων εξόδων, συντήρηση των εγκαταστάσεων (γραφείων κ.ά.) και υποδομών κ.ο.κ. Ολα αυτά, δηλαδή, που αποτελούν τον καθρέφτη της λειτουργίας ενός σωματείου και μπορούν έμπρακτα να αποδειχθούν, μέσα από φύλλα αγώνα, συμμετοχές μελών κ.λπ.

Οι προϋποθέσεις αυτές δεν μπορούν να εξασφαλιστούν στο σημερινό πλαίσιο λειτουργίας του ερασιτεχνικού αθλητισμού, πολύ περισσότερο δε από την απλή εγγραφή σε ένα μητρώο. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι η εγγραφή σε αυτό αποτελεί προϋπόθεση να λάβει ένα σωματείο την επιχορήγηση ύψους 2.000 ευρώ, όπως ανακοίνωσε πρόσφατα, κομπάζοντας, η κυβέρνηση. Η οποία άλλωστε την ίδια ώρα φαίνεται να έχει «ξεχάσει» τα 12 εκατ. ευρώ προς τα σωματεία, με τη μορφή επιχορήγησης για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, που ο υφυπουργός είχε υποσχεθεί να δοθούν, τον περασμένο Μάη, λίγο πριν από την άρση του lockdown στον αθλητισμό.

Και, βέβαια, όλο αυτό το διάστημα τα προβλήματα που ταλανίζουν τα ερασιτεχνικά σωματεία, εγγεγραμμένα ή μη, και ιδίως στον οικονομικό τομέα, όχι μόνο δεν σταμάτησαν να υπάρχουν, αλλά αντίθετα επιδεινώθηκαν.

Η στάση και οι ευθύνες των ομοσπονδιών

Ως βασικό υπεύθυνο για την κατάσταση αυτή ο υπουργός έδειξε, για άλλη μια φορά, τις «κακές διοικήσεις» των αθλητικών ομοσπονδιών, οι οποίες - όπως ισχυρίστηκε - με τις πρακτικές τους κρύβουν τα προβλήματα «κάτω από το χαλί».

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι αθλητικές ομοσπονδίες όχι μόνο δεν έχουν επιχειρήσει να αποκρύψουν τη δύσκολη κατάσταση που επικρατεί στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, αλλά ίσα ίσα με κάθε ευκαιρία έχουν αναδείξει και προβάλει εκτενώς τόσο τα γενικότερα όσο και τα επιμέρους προβλήματα που υπάρχουν. Εδώ και χρόνια, άλλωστε, αδυνατούν να αντεπεξέλθουν ακόμα και στις πάγιες υποχρεώσεις τους, ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης μείωσης των αθλητικών επιχορηγήσεων, με διάφορες προφάσεις (π.χ. οικονομική κρίση).

Οι προσπάθειες αυτές από τις αθλητικές ομοσπονδίες, ωστόσο, δεν έχουν σταθεί μέχρι σήμερα ικανές να ανακόψουν την πορεία διάλυσης του ερασιτεχνικού αθλητισμού με ευθύνη των κυβερνήσεων. Κι αυτό γιατί αντί να φροντίσουν οι ομοσπονδίες να οργανώσουν ένα αθλητικό κίνημα διεκδίκησης, αυτό που κυριάρχησε ήταν η λογική «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Το κυνήγι των χορηγών, σε μια επιφανειακή προσπάθεια λύσης των προβλημάτων, οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί για το ποιος θα πάρει ...τα περισσότερα ψίχουλα που βαφτίζονταν επιχορήγηση, όλα αυτά λείαναν καθοριστικά το έδαφος προκειμένου να μπορούν να εφαρμοστούν σήμερα αυτές οι πολιτικές.

Μονόδρομος για να αντιστραφεί η κατάσταση αυτή είναι η οργάνωση του αθλητικού κόσμου, αλλά και των γονιών, των εργαζομένων, των ίδιων των σωματείων, σε ένα κίνημα διεκδίκησης των προϋποθέσεων για τη βιωσιμότητα του ερασιτεχνικού αθλητισμού, για να είναι ο αθλητισμός δικαίωμα για όλους.

Γελάνε και τα πόμολα των ασφαλιτών – “Παράνομη η παρακολούθηση πολίτη” λέει το υπουργείο Προ.Πο για τη διαφυγή Παππά

 

Κατιούσα

Αυτές τις μέρες, πολλά και βαρύγδουπα ρεπορτάζ μας διαβεβαίωναν για το “στενό κλοιό” γύρω από την ηγεσία της ΧΑ, για την ΕΛΑΣ που “παρακολουθεί κάθε τους κίνηση” ώστε με την ανακοίνωση απόφασης φυλάκισης να κάνει έφοδο για τη σύλληψή της. Ο δε διαβόητος για τις κατά καιρούς δηλώσεις του συνδικαλιστής της αστυνομίας Μπαλάσκας, κάγχαζε στα παράθυρα ότι “ούτε μία στο τρισεκατομμύριο να διαφύγει χρυσαυγίτης”, λίγο πριν γίνει μπουχός ο καταδικασμένος για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή Χρήστος Παππάς. Μάλιστα, όπως έγινε γνωστό, τα ίχνη του είχαν χαθεί για τις αρχές από την 1η Οκτώβρη, όταν και έδωσε για τελευταία φορά στο Α.Τ της περιοχής του, όπως προβλεπόταν με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών στις 27 Αυγούστου 2015, όταν και μετατράπηκαν επί το επιεικέστερο οι περιοριστικοί όροι του υπόδικου τότε στελέχους της ΧΑ. Το γεγονός πως αυτή η τροποποίηση έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιήθηκε από το Υπουργείο Προ.Πο για να στήσει άλλη μια δικομματική σκιαμαχία, αλλά και για να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα για το φιάσκο με τη διαφυγή Παππά (κι η εκδοχή του φιάσκο είναι απλά η επιεικέστερη).

Ανάμεσα σε άλλα κωμικοτραγικά που αναφέρει στην ανακοίνωσή του το υπουργείο, ξεχωρίζει φυσικά το σημείο όπου γίνεται επίκληση στην ιερή αστική νομιμότητα: “Εάν η Αστυνομία παρακολουθούσε με οποιοδήποτε τρόπο τον Χ. Παππά θα παρανομούσε διπλά. Απέναντι σε ένα πολίτη και απέναντι σε ένα κατηγορούμενο”.

Δηλαδή γίνονταν παρακολουθήσεις πολιτών και κατηγορουμένων Βίρνα; Άκουσον – άκουσον, σε λίγο θα μας πουν ότι υπάρχουν ασφαλίτες, κι ότι παρακολουθούνται ακόμα και συγκεντρώσεις εργαζόμενων και φοιτητών.

Παρακάτω το υπουργείο δεν παραλείπει να επαινέσει ουσιαστικά τον φυγόποινο φασίστα για την ως τώρα εξαιρετική διαγωγή του, καθώς “με άνεση εφήρμοζε τους νέους όρους”, εμφανίστηκε την 1η Οκτωβρίου “ως όφειλε”, και “Δεν είχε καμία υποχρέωση” να εμφανιστεί έκτοτε. Αντίστοιχο και οι ΕΛΑΣ τα έκανε όλα “ως όφειλε”, αλλά και μετά την εξαφάνιση Παππά “ενεργεί τα δέοντα”, σε περίπτωση που είχατε αμφιβολίες δηλαδή.

Σπουδαίο μαργαριτάρι του κειμένου είναι η προσπάθεια να εξισωθεί εμμέσως πλην σαφώς η αποτροπή διαφυγής του καταδικασμένου αρχιναζί με πρακτικές της “ταραγμένης μετεμφυλιακής πολιτικής μας ιστορίας”, αλλά και η αναφορά σε “σταλινισμό”, που είναι σαν την κόκα κόλα του αντικομμουνιστή που πάει με όλα, όπως η άλωση της Καρχηδόνας για τον Κάτωνα τον Πρεσβύτερο.

Το πιο διασκεδαστικό – not – σε όλα αυτά, είναι ότι και πάλι ο Μπαλάσκας, με την ουρά στα σκέλια αυτή τη φορά, επανήλθε στα κανάλια αδειάζοντας πλήρως την πολιτική του ηγεσία, μιλώντας για “κάποιο μικρό κενό” στην επιχείρηση σύλληψης του Παππά, και για “σαφέστατες διαταγές” διακριτικής παρακολούθησης του Παππά από αστυνομικούς. Αλλά σε ενδοοικογενειακούς καβγάδες δεν υπεισερχόμαστε, ας τα βρουν μεταξύ τους. Και κυρίως επείγει να βρουν το ναζί εγκληματία, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει πλήρης άγνοια σε όλη την ΕΛΑΣ για το πού μπορεί να τα πίνει αυτή τη στιγμή εις υγείαν της αστικής νομιμότητας.

Ντρέπεστε καθόλου;

 

               

Πάει ο άψογος επιχειρησιακός σχεδιασμός, τώρα το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ξαφνικά, απέκτησε δημοκρατικές ευαισθησίες για την παρακολούθηση πολιτών - «Μπορεί κάποιος αστυνομικός να πήγε εκείνη την ώρα για πιπί, ε και του έφυγε ο Παππάς», υποστηρίζει ο κύριος της ενημέρωσης, Δ. Οικονόμου.

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πολιτικη 23 Οκτωβρίου 2020

• 
  
  

Ο ναζί Χρήστος Παππάς είναι εξαφανισμένος και τον ψάχνει η αστυνομία, παρά τις ασταμάτητες διαρροές τις προηγούμενες μέρες για τους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς της αστυνομίας. 

Έχει άραγε κάποια ευθύνη ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο κύριος Χρυσοχοΐδης;

Από την ανακοίνωση του υπουργείο Προστασίας του Πολίτης φαίνεται ότι όχι μόνο δεν έχει, αλλά μάλλον θεωρείται και πολύ λογικό να έχουν χάσει τον Παππά! Σε μια στιγμή έντονης δημοκρατικής ευαισθησίας για την παρακολούθηση πολιτών – κι ενώ όλες τις προηγούμενες μέρες πηγές της κυβέρνησης έλεγαν πως έχουν κάνει απίθανη προετοιμασία και θα ήταν αδιανόητο να τους ξεφύγει κάποιος χρυσαυγίτης – υποστηρίζει: «Εάν η Αστυνομία παρακολουθούσε με οποιοδήποτε τρόπο τον Χ. Παππά θα παρανομούσε διπλά. Απέναντι σε ένα πολίτη και απέναντι σε ένα κατηγορούμενο». Οι δημοκράτες της κυβερνήσεως, που μια χαρά μπουζουριάζουν 14χρονα παιδιά για μέρες στη ΓΑΔΑ υποστηρίζουν ότι επιχειρείται να γίνει «συναίσθημα παρανομία. Πιο σταλινικό, πιο ολοκληρωτικό, πιο λαϊκιστικό, πιο επικίνδυνο δεν γίνεται»!

Ενδεχομένως, να συμφωνούν, πάντως και με τον κύριο Δημήτρη Οικονόμου του ΣΚΑΪ, δηλαδή ότι το γεγονός πως ο ναζί Παππάς είναι άφαντος αποτελεί μια «αβλεψία». 

Μάλιστα, ο σοβαρός αυτός κύριος της ενημέρωσης έδωσε και την παρακάτω εξήγηση, την οποία επίσης μπορεί να έχουν στο μυαλό τους στο άτεγκτο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. 

 «Προφανώς δεν ήταν λεπτό προς λεπτό από πάνω τους και ο άλλος είχε τον σχεδιασμό του και την κοπάνησε. Δεν το θεωρώ και φοβερό (…) Δεν το θεωρώ και συγκλονιστικό το ότι κρύβεται για λίγες μέρες ο Παππάς. Επηρεάζει κάπως τη ζωή μας αυτό ρε συ Εύα μου; Εντάξει έγινε μια αβλεψία. Μπορεί κάποιος αστυνομικός να πήγε εκείνη την ώρα για πιπί, ε και του έφυγε ο Παππάς. Εντάξει τώρα».

 

Μια διπλή ερώτηση μόνο για όλα τα παραπάνω: Ντρέπεστε καθόλου ή όχι; Όχι,ε; 

«Η εγκληματική δραστηριότητα είναι συστατικό στοιχείο της ναζιστικής ιδεολογίας»

 

Η αγόρευση του Θόδωρου Θεοδωρόπουλου, συνηγόρου της Πολιτικής Αγωγής για λογαριασμό των μελών του ΠΑΜΕ στη δίκη της Χρυσής Αυγής, αποτελεί όχι μόνο ένα συγκλονιστικό νομικό κείμενο που ξεγυμνώνει την εγκληματική υπόσταση και δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, αλλά και ένα πολιτικό κειμήλιο που ανατέμνει τον δολοφονικό χαρακτήρα του ίδιου του ναζισμού.

 

Ο «Ημεροδρόμος» αποφάσισε λόγω της σπουδαιότητας της τοποθέτησης – η οποία στο σύνολό της αριθμεί στο γραπτό κείμενο τις 400 σελίδες – να την παρουσιάσει ολόκληρη στους αναγνώστες του.  Η παρουσίαση (σήμερα το Μέρος 12ο και τελευταίο) έγινε σε συνέχειες, σύμφωνα με την δομή που τηρήθηκε στην αγόρευση, σε κάθε μια από τις οποίες ο αναγνώστης θα έχει παράλληλα τη δυνατότητα πρόσβασης σε ολόκληρο το σώμα της τοποθέτησης (στο τέλος του κάθε μέρους). 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

(i) Και φθάνοντας στον επίλογο κυρίες και κύριοι Εφετές θα σας πω προκαταβολικά, ότι δεν πρέπει να κάνετε δεκτή την εισαγγελική πρόταση. Αν την κάνετε, πράγμα που δεν πιστεύω, και μάλιστα ομόφωνα, η απόφαση σας αυτή θα είναι τελεσίδικη, γιατί -ως γνωστόν- ως απόφαση τριμελούς εφετείου κακ/των δεν εφεσιβάλλεται ούτε απ’ τον Εισαγγελέα Εφετών εκτός αν υπάρχει διαφωνούσα μειοψηφία για κακούργημα. Αντιλαμβάνεστε ότι η απόφασή σας και απ’ αυτή τη σκοπιά, όπως συνάδελφοι μου σας υπενθύμισαν, έχει βαρύνουσα σημασία.

(ii) Ακούσαμε τους κατηγορουμένους και τους μάρτυρες υπεράσπισής τους. Ισχυρίστηκαν ότι είναι απλοί άνθρωποι.

Εδώ ανακύπτει ένα πελώριο ζήτημα. Πώς άνθρωποι, ήσυχοι, με αισθήματα τάχα αλληλεγγύης, που δεν θα πείραζαν ούτε μύγα, κάποιοι εξ αυτών επιτυχημένοι, μορφωμένοι (με τα γαλλικά τους), «αστικής παιδείας» όπως είπαν οι μάρτυρες υπεράσπισης, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, πώς οι άνθρωποι αυτοί, εντασσόμενοι στη ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής και αναλαμβάνοντας να εκφράσουν, από τη θέση του στελέχους, θεωρητικά και πρακτικά, το ναζιστικό πρόγραμμα δράσης (φυλετική καθαρότητα κ.λπ.), ανταγωνιζόμενοι άλλους μάλιστα για τη διατήρηση της επίζηλης θέσης του στελέχους, εκφράζοντας και υλοποιώντας το ναζισμό, μετατρέπονται σε “θηρία”, σε ανθρώπους που δεν τους αναγνωρίζουν ούτε οι φίλοι τους ή οι συγγενείς τους.

Τούτο εξηγείται γιατί η οργάνωση είναι εγκληματική, επειδή είναι ναζιστική. Και γιατί, πλέον, όλοι σχεδόν γνωρίζουμε, όπως λέει και ο Ένζο Τραβέρσο, ότι η ναζιστική ιδεολογία και πράξη έχει εγκλιματίσει τους οπαδούς της σε ένα σύστημα απογύμνωσης από αισθήματα ηθικής ευθύνης. Όπως λέει, ο ίδιος, στο βιβλίο του «Κατανοώντας τη ναζιστική γενοκτονία», γι’ αυτό πρέπει πάντα να μελετάμε τις κοινωνικές συνθήκες και τους ψυχολογικούς παράγοντες που μετέτρεψαν “συνηθισμένους ανθρώπους” σε δολοφόνους, και στα πλαίσια των οποίων η δράση των μελών των ταγμάτων εφόδου υποβιβάζεται ολοένα και περισσότερο στην εκτέλεση καθηκόντων χωρίς καμιά διερώτηση για τους στόχους τους και τις συνέπειες τους, πολύ περισσότερο, χωρίς να θέτουν ηθικά ζητήματα γι’ αυτά (σελ. 149). [Βλ. χαρακτηρισμούς (για το νεκρό Π. Φύσσα) Δεβελέκου, Αποστόλου κ.α.]

Τούτο ενισχύεται από την  πίστη στο Ναζισμό που αφαιρεί από το ανθρώπινο “υποκείμενο” τις ηθικές αναστολές, τον ουμανισμό, τις τύψεις…

Αναφέρεται σχετικά στο βιβλίο του Ρόμπερτ Πάξτον «Η ανατομία του φασισμού»:

«…Ο φασίστας βιώνει την ευχαρίστηση ότι ανήκει σε μια φυλή (ανώτερη) που έχει επίγνωση της ταυτότητας της, της δύναμής της, του πεπρωμένου της. Βιώνει την ικανοποίηση ότι συμμετέχει σε ένα υψηλό συλλογικό εγχείρημα. Βιώνει το συναίσθημα της κυριαρχίας…» (σελ. 31).

Και δεν μπορείς αλλιώς να εκπροσωπήσεις τη ναζιστική οργάνωση, παρά μόνο μέσα από τη τρομοκρατική βία, μέσα από την αξιόποινη δραστηριότητα.

Είναι τέτοια η ταύτιση ναζισμού και τρομοκρατικής βίας, που όταν -λόγω της δίκης- η Χ.Α. υποχρεώθηκε να αποσύρει τα τάγματα εφόδου, άρχισε και η κρίση της, οι αποχωρήσεις, οι διαγραφές, οι διαλυτικές τάσεις, η μείωση της δύναμής της. Όταν υποχρεώνεται να μη δρα όπως γνωρίζει (με την τρομοκρατία, τις δολοφονίες), παύει να αναπτύσσεται, μειώνεται, διαλύεται.

Η ναζιστική οργάνωση, άλλωστε, δεν έχει σχέση με την “ήρεμη” κοινωνική και πολιτική αντιπαράθεση και δράση, με τα επιχειρήματα, με την πειθώ… Δεν την ενδιαφέρει η προσέλκυση της πλειοψηφίας στα πλαίσια μιας ανοιχτής πολιτικής διαπάλης κομμάτων και απόψεων. Και για αυτό δεν κρίνει εαυτήν μόνο από τις επιδόσεις της στα εκλογικά ποσοστά. [«…ο λαός και ο ψηφοφόρος είναι άτιμο πράγμα και δεν θα το σεβαστούμε ποτέ, γι’ αυτό και έχουμε την ιδεολογία που έχουμε (…) Δε μας αρέσουν οι εκλογές…»].

Η εγκληματική δραστηριότητα είναι συστατικό στοιχείο της ναζιστικής ιδεολογίας, η οποία μεγεθύνεται σαν τη φλόγα μέσα στο καμίνι της εγκληματικής πράξης.

[Η Ναζιστική ιδέα όταν γίνεται πίστη, πεποίθηση, συνείδηση, σκοπός, όχι ενός ατόμου τόσο, όσο μιας στρατιωτικού τύπου οργανωμένης ομάδας με απόλυτη πειθαρχία και υπακοή στους ανωτέρους, μιας ομάδας-οργάνωσης, που έχει την ικανότητα να κάνει πράξη αυτά που διακηρύττει, τότε σ’ αυτήν την περίπτωση η απόσταση ανάμεσα στη Ναζιστική ιδέα και στη Ναζιστική εγκληματική πράξη παύει να υπάρχει. Η μια πυροδοτεί την άλλη, στα πλαίσια μιας αδιάσπαστης διαλεκτικής ενότητας, έτσι ώστε να δυσκολεύεσαι να δεις στην εξέλιξη της πολιτικής παρουσίας της Ναζιστικής οργάνωσης, ποιο είναι το πρώτο και ποιο το δεύτερο, η ιδέα δηλαδή ή η πράξη.

Η Ναζιστική πρόταση, αυτή η διαλεκτική ενότητα θεωρίας και πράξης, συνίσταται στην τρομοκρατική αντιδημοκρατική βίαιη επιβολή της με εγκληματικές πράξεις και παράνομες ενέργειες, σε βάρος όσων την αμφισβητούν ή δημιουργούν προσκόμματα στην εφαρμογή της και στην πολιτική της επικράτηση.

Αυτός είναι ο λόγος που αρνούνται ως ιδεολογία τους το ναζισμό, ακριβώς επειδή η ύπαρξή της συνιστά το ιδεολογικό κίνητρο των εγκληματικών τους πράξεων, που όταν αποδειχθεί, αποδεικνύει και την εκ μέρους τους τέλεση των πράξεων του κατηγορητηρίου].

(iii) Αποδείχθηκε η τέλεση των τριών συνεκδικαζόμενων πράξεων (υποθ. Φύσσα, ΠΑΜΕ, αλιεργατών) από μέλη της Χ.Α. στο πλαίσιο της οργάνωσης, όπως και των συνεξεταζόμενων πράξεων (υποθ. Αντίπνοια, Κουσουρής κλπ). Οι δράστες των συνεκδικαζόμενων πράξεων δεν δρούσαν ως άτομα, ως «ιδιώτες», αλλά επιτίθονταν ως μέλη της οργάνωσης με την παρουσία στελέχους κατά στόχων-εχθρών (μετανάστες, πολιτικοί αντίπαλοι κλπ) με πανομοιότυπο τρόπο (σε ελάχιστο χρόνο, με σύνθημα έναρξης και λήξης, κάλυψη των δραστών από την ηγεσία, διάψευση από την ηγεσία, παροχή νομικής υποστήριξης, όπως έχουμε προαναφέρει). Ούτε κάποιες τοπικές έδρασαν «αυτόνομα», ως θύλακες εγκληματικής οργάνωσης μέσα σε ένα κόμμα, η ηγεσία του οποίου δεν είχε γνώση της δράσης αυτής. Αν δεν υπήρχε αυτή η Χ.Α., με τα χαρακτηριστικά που αναλύσαμε και περιγράφονται στο βούλευμα, οι συνεκδικαζόμενες και συνεξεταζόμενες πράξεις δε θα είχαν τελεστεί ποτέ.

Ακόμα και σήμερα, ενώ αφαιρέθηκε –με το γνωστό τρόπο– μία ανθρώπινη ζωή, οι κατηγορούμενοι περιορίστηκαν στην παρουσίαση της δολοφονίας αρχικά ως μιας αντιδικίας ποδοσφαιρικής, και στη συνέχεια ως μία υπόθεσης ανάμεσα στο φυσικό αυτουργό και το θύμα. Στο βιβλίο του Άρθρουρ Κέσλερ «Διάλογος με το θάνατο» αναφέρεται το ένα επίγραμμα του Αντρέ Μαλρώ: «μια ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει τίποτα, αλλά τίποτα δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή». Ούτε μια λέξη ανθρωπιάς και συμπάθειας δεν ακούσαμε (βλ. συνομιλία Δεβελέκου την επομένη μέρα της δολοφονίας).

Ξέρουμε ότι οι εγκληματικές πράξεις που εξέτασε το Δικαστήριο σας δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας πρόλογος των όσων θα επακολουθούσαν αν δεν τους σταματούσαμε. Άλλωστε το αίμα του Παύλου, υποχρεωτικά κινητοποίησε το περιεχόμενο της συλλογικής μας μνήμης. Η ορατή και αόρατη μάχη που γίνεται από την ηγεσία της Χ.Α., αλλά και από τη σκοπιά των αναθεωρητών της ιστορίας (και όλων εκείνων που είτε από γνώση είτε από άγνοια υιοθετούν τα συμπεράσματά τους), έχει ως σκοπό να “αποικήσει” την ιστορική (ατομική και συλλογική) μνήμη, να της δώσει διαστρεβλωμένο περιεχόμενο, να την αποσυνδέσει από τα απελευθερωτικά οράματα, να την καταστήσει απλό θεατή της βαρβαρότητας, είναι αυτό που ένας σπουδαίος διανοούμενος, ο Θ. Τερζόπουλος, έχει χαρακτηρίσει (σε πρόσφατη συνέντευξη του στην Εφσυν), ως εγκαθίδρυση του μηχανισμού της λήθης.

Ο κίνδυνος είναι εδώ. Γιατί, όπως γνωρίζουμε, κι επιγραμματικά διατυπώνει ο Τραβέρσο, «…ο ναζισμός δεν ήταν μια ακατανόητη έκρηξη άγριου, παράλογου μίσους, το οποίο ξαφνικά εκτροχίασε την κανονική πορεία της ιστορίας. Η Γερμανία του Χίτλερ απλώς ώθησε στα άκρα την εγγενή βία…» της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων. Άρα αυτό που συνέβη μπορεί να ξανασυμβεί κάπου αλλού και με διαφορετικά θύματα. Οι αιτίες που παράγουν τον ναζισμό είναι εδώ, παρούσες, ολοζώντανες, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στον ευρύτερο κόσμο. «…Η σύγχρονη κοινωνία δεν έχει απαλλαγεί από τον κίνδυνο μιας επανάληψης, πιθανόν υπό άλλες μορφές και με άλλους στόχους, μιας φρίκης ανάλογης με αυτήν των στρατοπέδων συγκέντρωσης…». (Το 1928 το ναζιστικό κόμμα είχε 2,7%, το 1933 είχε ό,τι είχε. Είδαμε τι επακολούθησε μετά τη Βαϊμάρη, που για κάτι τέτοιο αγωνίζεται η Χ.Α. και στην Ελλάδα –όπως είπε ο Ν. Μιχαλολιάκος και είναι περήφανος για αυτό.

Ο Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής είναι γνώστης της ποίησης τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος, χρησιμοποιεί στίχους σε όλα τα άρθρα του που έχω διαβάσει, οπότε δικαιολογείστε με που χρησιμοποιώ κ εγώ. Και αν το κάνω είναι γιατί όπως λέει και ο Σεφέρης «…Και αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι για να τα ακούς γλυκότερα. Γιατί η φρίκη δεν κουβεντιάζεται, γιατί είναι ζωντανή, γιατί είναι αμίλητη και προχωράει…»

Είναι, λοιπόν, ανεπίτρεπτος ο εφησυχασμός. Ο κίνδυνος, λόγω της εκτόπισης της Χ.Α. από το κοινοβούλιο, δεν πέρασε. Η συμβολή της απόφασης Σας, εν όψει του συντριπτικού αποδεικτικού υλικού και της ανάγκης δικαστικής προστασίας των θυμάτων, μπορεί να αποδειχθεί ιστορική.

Είπα και στην αρχή της αγόρευσης μου, η δίκη αυτή είναι τέτοιας ιστορικής σημασίας, το μέγεθος της οποίας ίσως δεν μπορούμε να συλλάβουμε σήμερα. Στην αγόρευσή μου αναφέρθηκα στον Ρ. Μπραζιγιάκ, έναν σπουδαίο Γάλλο φασίστα διανοούμενο που εκτελέστηκε το 1945, και το θέμα της θανατικής του καταδίκης δίχασε τη διανόηση της Γαλλίας, μάλιστα γράφτηκε άρθρο στην εφημερίδα της Χ.Α. πριν από 5-6 ημέρες -όπως σας είπα- και εκεί αναφέρθηκε ότι ο Αλμπέρ Καμύ είχε διατυπώσει την άποψη ότι ήταν υπέρ της επιεικέστερης λύσης, όχι θάνατος.

Με αυτή την αφορμή, αξίζει να θυμηθούμε τον επίλογο του βιβλίου του Α. Καμύ «Η πανούκλα», που εκδόθηκε το 1947 και είναι μια αλληγορία για τη ζωή στην κατεχόμενη Γαλλία:

«…Kι ακούγοντας τις φωνές της χαράς που ανέβαιναν πάνω απ’ την πόλη, ο Ριέ θυμήθηκε πως αυτή η χαρά δεν είναι ποτέ ανέφελη. Γιατί [ο Ριέ] γνώριζε κάτι που το αγνοούσε το χαρούμενο πλήθος, κι ας μπορεί κανείς να το βρει στα βιβλία, πως ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε χάνεται ποτέ, πως μπορεί να μείνει δεκάδες χρόνια ναρκωμένος στα έπιπλα και στα ρούχα, περιμένοντας υπομονετικά μέσα στα δωμάτια, τα υπόγεια, τα σεντούκια, τα μαντίλια, τα χαρτιά, και πως θα ‘ρχόταν ίσως μια μέρα που η πανούκλα, για να βασανίσει ή για να διδάξει τους ανθρώπους, θα ξυπνούσε και πάλι τα ποντίκια της και θα τα ‘στελνε να ψοφήσουν μέσα σε μια ευτυχισμένη πόλη…».

Κυρίες και κύριοι δικαστές, ήρθε η ώρα εσείς να κρίνετε τι κρύβεται κάτω από τις επιφάνειες, εσείς να χαρακτηρίσετε τις καταστάσεις με τα πραγματικά τους ονόματα. Η απόφασή σας όποια και να είναι θα σφραγίσει την ιστορία.

Ένα βρετανικό κοινοβουλετικό επίγραμμα του 1700 λέει ότι «Η αλήθεια είναι αλήθεια όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή». Κάποτε έρχεται. Πιστεύω ότι η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα. Τώρα πρέπει να αποφασίσετε σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Σας ευχαριστώ πολύ.

(*) Ολόκληρη η αγόρευση του Θόδωρου Θεοδωρόπουλου ΕΔΩ

Οι ανταγωνισμοί ... έπιασαν λιμάνι

Οι υποδομές στρατηγικής σημασίας στην Ελλάδα αποτελούν πεδίο οξυμένων ανταγωνισμών μεταξύ μονοπωλιακών ομίλων, με οικονομικές, στρατιωτικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις, εξαιτίας της βαθιάς εμπλοκής της χώρας στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, με ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης και όλων των αστικών κομμάτων. Η μεγαλύτερη πρόσδεση της Ναυπηγικής Βιομηχανίας με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, οι ανταγωνισμοί γύρω από το λιμάνι του Πειραιά, που το διαχειρίζεται η κινεζική «COSCO», οι κόντρες σε επίπεδο ΝΑΤΟ και ΕΕ για τις υποδομές που συνδέονται με την ανάπτυξη δικτύων τηλεπικοινωνίας, επιβεβαιώνουν τα παραπάνω.

Κεντρική θέση σ' αυτούς τους ανταγωνισμούς αποκτά το τελευταίο διάστημα το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, με αφορμή τον διαγωνισμό που «τρέχει» για την πώλησή του. Τη σημασία που έχουν τέτοιες υποδομές για τα αμερικανοΝΑΤΟικά συμφέροντα επισήμανε ξανά τις προάλλες ο γγ του ΝΑΤΟ Γ. Στόλτενμπεργκ, παρουσιάζοντας την ετήσια έκθεση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Είπε, μεταξύ άλλων, ότι «οι στρατιωτικοί μας βασίζονται σε πολιτικές υποδομές, υπηρεσίες και πόρους» και γι' αυτό χρειάζεται μια καλύτερη αξιολόγηση των τρωτών σημείων «για παράδειγμα σε τομείς όπως η πρόσβαση σε πολιτικές υποδομές για τις στρατιωτικές μας δυνάμεις σε μια κρίση ή σύγκρουση».

* * *

Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και τα λιμάνια, όπως της Αλεξανδρούπολης. Ο αμερικανοΝΑΤΟικός σχεδιασμός προβλέπει την αξιοποίησή του, σε συνδυασμό με το οδικό και το σιδηροδρομικό δίκτυο του Εβρου, για ταχεία μετακίνηση δυνάμεων προς την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Αλλά και στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, που αποτελεί περιοχή στρατηγικής σημασίας για το ΝΑΤΟ και «κορυφαία πρόκληση» στη σύνταξη της λεγόμενης Στρατηγικής του ΝΑΤΟ για το 2030. Με δεδομένο λοιπόν τον στρατηγικό του ρόλο, δεν είναι τυχαίο το ενδιαφέρον αμερικανικών εταιρειών να αποκτήσουν τον έλεγχο του λιμανιού, ακυρώνοντας παράλληλους σχεδιασμούς ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών κέντρων, όπως η Κίνα και η Ρωσία, που προσπαθούν επίσης να μπουν «σφήνα» στη διαδικασία πώλησης από το ελληνικό κράτος.

Χαρακτηριστική του μηνύματος που στέλνουν οι ΗΠΑ, ότι δεν χωράει δεύτερος σ' αυτόν το διαγωνισμό, είναι μια ανάλυση που έσπευσε να αναπαράγει στο προσωπικό του ιστολόγιο ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζ. Πάιατ. Συντάκτης της είναι η «RWR Advisory Group», εταιρεία έρευνας, ανάλυσης και παροχής συμβουλών με έδρα την Ουάσιγκτον, η οποία ειδικεύεται στην παρακολούθηση και αξιολόγηση των επιπτώσεων κινδύνου και απειλής κρατικών ή ελεγχόμενων από το κράτος επιχειρήσεων στο εξωτερικό. Η ανάλυση αφορά ακριβώς τον διαγωνισμό για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης (το οποίο χαρακτηρίζει «νοτιοανατολική πύλη προς την Ευρώπη με στρατηγική σημασία τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για το ΝΑΤΟ» και «ζωτικό κόμβο εμπορίου και Ενέργειας για την περιοχή») και το «ενδιαφέρον από εταιρεία με κινεζικούς δεσμούς ιδιοκτησίας».

* * *

Τονίζει ότι μεταξύ των τεσσάρων ενδιαφερομένων να αποκτήσουν το 67% του Οργανισμού Λιμένος Αλεξανδρούπολης (ΟΛΑ) για 60 χρόνια (αφορά «τη λειτουργία του λιμένα, δύο μικρότερα λιμάνια στην περιοχή και γειτονικά κτίρια, γη και εγκαταστάσεις»), είναι, μεταξύ άλλων, και ο Οργανισμός Λιμένα Θεσσαλονίκης, τον οποίο και περνά ...ακτινογραφία: «Ανήκει κατά πλειοψηφία και ελέγχεται από μια εταιρεία χαρτοφυλακίου με έδρα την Κύπρο, την South Europe Gateway Thessaloniki Limited (SEGT). Η κρατική εταιρεία China Merchants Port Holdings (CMPH) διατηρεί ένα έμμεσο ποσοστό 33% στη SEGT μέσω μιας άλλης εταιρείας χαρτοφυλακίου με έδρα την Κύπρο, Terminal Link SA - μια κοινοπραξία που κατέχει η CMPH (κατά 49%) και η γαλλική CMA CGM (51%). Ενα άλλο 20% του SEGT ανήκει στη Belterra Investments, μια εταιρεία που ελέγχεται από τον Ελληνορώσο επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος είχε προηγουμένως δεσμούς με το Κρεμλίνο».

Για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης η έκθεση διαπιστώνει επίσης αυξανόμενη σύνδεση με τα κινεζικά συμφέροντα, σημειώνοντας ότι τον περασμένο Ιούλη ο ΟΛΘ «υπέγραψε δύο συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας με την CMPH και τη θυγατρική China Merchants Holdings International Information Technology (CMHIT). Και οι δύο συμφωνίες αφορούσαν την ενοποίηση του λειτουργικού συστήματος τερματικών εμπορευματοκιβωτίων της CMPH από τους φορείς εκμετάλλευσης του λιμένα Θεσσαλονίκης, καθιστώντας τον το πρώτο ευρωπαϊκό λιμάνι που εγκατέστησε το λειτουργικό λογισμικό της CMPH».

* * *

Από το ραντάρ της αμερικανικής ανάλυσης δεν θα μπορούσε να ξεφύγει βέβαια και το λιμάνι του Πειραιά: «Η Κίνα, μέσω της κρατικής COSCO Shipping, ελέγχει επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας, το λιμάνι του Πειραιά, μετά την απόκτηση πλειοψηφικού μεριδίου στο λιμάνι το 2016. Ο Πειραιάς είναι ένας κρίσιμος κόμβος για την Belt and Road Initiative (BRI) του Πεκίνου. Τα συνδυασμένα περιουσιακά στοιχεία ("assets") Πειραιά και Θεσσαλονίκης θα προσθέσουν στον αυξανόμενο ρόλο της Κίνας στα ευρωπαϊκά εμπορικά δίκτυα και στις υποδομές μεταφορών. Τα λιμάνια διευκολύνουν την πρόσβαση σε σερβικά και ουγγρικά σιδηροδρομικά συστήματα, τα οποία, με τη σειρά τους, έλαβαν επίσης σημαντική τεχνική και οικονομική υποστήριξη από κινεζικές εταιρείες».

Η ανάλυση που επικαλείται ο πρέσβης, βάζει, δε, και την παράμετρο ότι «η οικονομική βιωσιμότητα αυτών των έργων αμφισβητήθηκε από πολλούς, ενισχύοντας την άποψη ότι το κίνητρο του Πεκίνου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι περισσότερο στρατηγικό από εμπορικό». Το μήνυμα είναι σαφές: Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τα αμερικανοΝΑΤΟικά συμφέροντα και εκτός από στρατηγικό κόμβο για τα επιχειρηματικά και στρατιωτικά σχέδια των ΗΠΑ, αποτελεί και «γραμμή ανάσχεσης» της όποιας προσπάθειας κάνουν ανταγωνιστικά συμφέροντα (κινεζικά αλλά και ρώσικα) να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στον τομέα των λιμενικών υποδομών και υπηρεσιών για να δυσκολέψουν με αυτόν τον τρόπο τον σχεδιασμό των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.

* * *

Μέσα στη δίνη αυτών των άγριων ανταγωνισμών, όπου η ελληνική αστική τάξη, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά της είναι βουτηγμένα μέχρι το λαιμό, υποδομές στρατηγικής σημασίας, που σε άλλες συνθήκες και με εργατική εξουσία θα μπορούσαν να στηρίξουν καθοριστικά την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, γίνονται βορά σε επιχειρηματικά και γεωπολιτικά συμφέροντα και μετατρέπουν τον λαό σε στόχο, σε περίπτωση μιας γενικευμένης κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Ο λογαριασμός

Την ώρα που η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα αναγορεύουν το ΝΑΤΟ σε «εγγυητή» της ασφάλειας του λαού και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, τα όσα συζητιούνται από χτες στη Σύνοδο των υπουργών Αμυνας του ιμπεριαλιστικού οργανισμού τούς εκθέτουν για άλλη μια φορά. Από τις ίδιες τις εξελίξεις, άλλωστε, ο λαός μπορεί να καταλάβει πόση «ασφάλεια» και «σταθερότητα» του έχουν προσφέρει τα «παράσημα» της δεύτερης θέσης που καταλαμβάνουν σταθερά οι ελληνικές κυβερνήσεις σε ό,τι αφορά τις στρατιωτικές δαπάνες για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ.

Τα στοιχεία αυτά δεν είναι απλά μερικά νούμερα. Αποτυπώνουν τη μετατροπή της χώρας σε αμερικανοΝΑΤΟικό ορμητήριο, για το ξεδίπλωμα των επιθετικών σχεδιασμών του και την ανάσχεση των ανταγωνιστών, Κίνας και Ρωσίας, όπως κυνικά έλεγε τις προάλλες ο Αμερικανός πρέσβης.

Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα ζητήματα που απασχολούν τη Σύνοδο, πέρα από τις στρατιωτικές δαπάνες. Σε ό,τι αφορά τα δίκτυα διακίνησης «ευαίσθητων» πληροφοριών, η ελληνική κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η ανάπτυξη δικτύου 5G στην Ελλάδα θα ακολουθήσει πιστά τις ΝΑΤΟικές κατευθύνσεις και δεν θα αφήσει περιθώρια να παρεισφρήσουν κινεζικά μονοπώλια, μετατρέποντας τη χώρα σε «ψηφιακό οχυρό» των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.

Αλλά και στο ζήτημα της στρατιωτικής αξιοποίησης από το ΝΑΤΟ πολιτικών υποδομών στρατηγικής σημασίας, η κυβέρνηση έχει ήδη δρομολογήσει την ένταξη στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό των Ναυπηγείων Ελευσίνας και Σκαραμαγκά όπως και των λιμανιών σε Αλεξανδρούπολη και Καβάλα.

Συνολικά, η Β. Ελλάδα αποτελεί για τους ΝΑΤΟικούς «παράδειγμα προς μίμηση» για τη σημασία που έχει «η πρόσβαση σε πολιτικές υποδομές για τις στρατιωτικές μας δυνάμεις σε μια κρίση ή σύγκρουση», όπως έλεγε ο Στόλτενμπεργκ. Πρόκειται για υποδομές που αξιοποιούνται για τον έλεγχο των Στενών του Βοσπόρου, τον «λαιμό του μπουκαλιού» της Μαύρης Θάλασσας, και για την προώθηση στρατευμάτων στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι αμέσως μετά τις ΗΠΑ και την Ελλάδα, οι χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ με τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες είναι οι πρώην σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συνορεύουν με τη Ρωσία, για τη θωράκιση προφανώς της «πρώτης γραμμής».

Την ίδια ώρα, η Μαύρη Θάλασσα αναδεικνύεται, σύμφωνα με τον Στόλτενμπεργκ, σε «στρατηγικής σημασίας» για το ΝΑΤΟ και «κορυφαία πρόκληση» στη σύνταξη της λεγόμενης «Στρατηγικής για το 2030», προμηνύοντας παραπέρα ένταση των ανταγωνισμών.

Από την εμπλοκή της χώρας σ' αυτά τα επικίνδυνα σχέδια, ο λαός μόνο χαμένος μπορεί να βγει. Πρώτα απ' όλα, πληρώνει από την τσέπη του πάνω από 4 δισ. ευρώ το χρόνο για στρατιωτικές δαπάνες που έχουν για προτεραιότητα τους δολοφονικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και όχι την άμυνα της χώρας. Και, βέβαια, η χώρα και ο λαός μετατρέπονται σε στόχο, όσο οξύνονται οι ανταγωνισμοί με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Είναι, επίσης, ψέμα αυτό που λένε η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα ότι ο «φουσκωμένος λογαριασμός» στα εξοπλιστικά είναι το «βαρύ, αλλά αναγκαίο» τίμημα για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας στο «εύθραυστο περιβάλλον» της περιοχής και εξαιτίας της τουρκικής επιθετικότητας. Τα συμβόλαια ύψους δισ. ευρώ με τις πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ και ΕΕ έχουν για προτεραιότητα τη στήριξη του ΝΑΤΟικού σχεδιασμού στη νοτιοανατολική πτέρυγα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.

Γι' αυτό, πανάκριβες συστοιχίες πυραύλων έχουν «μετακομίσει» σήμερα στη Σαουδική Αραβία, με τις «κάνες» στραμμένες στο Ιράν. Γι' αυτό, ελληνικά πολεμικά πλοία είναι δεσμευμένα σε ΝΑΤΟικές αποστολές σε όλο το μήκος και πλάτος της Μεσογείου. Γι' αυτό, ελληνικά αεροσκάφη συμμετέχουν σε συνεκπαιδεύσεις με άλλους εταίρους του ΝΑΤΟ, όπως το Ισραήλ και τα ΗΑΕ, απλώνοντας ΝΑΤΟική ομπρέλα πάνω από τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Σε συνεκπαιδεύσεις, μάλιστα, μαζί με τουρκικές ένοπλες δυνάμεις που υποτίθεται ότι απειλούν την ασφάλεια της χώρας!

Οι αποφάσεις και αυτής της ΝΑΤΟικής Συνόδου θα σημάνουν ακόμα ταχύτερα βήματα εμπλοκής της χώρας και των Ενόπλων Δυνάμεων σε σχέδια και ανταγωνισμούς που μυρίζουν μπαρούτι. Μόνο σε αντιπαράθεση με αυτόν τον σχεδιασμό, στην πάλη για απεμπλοκή της χώρας από τις συμμαχίες του κεφαλαίου και ενάντια στην ίδια την εξουσία του, μπορεί ο λαός να απολαύσει πραγματική ασφάλεια και σταθερότητα.

ΣΕ ΑΡΜΟΝΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

 

 

Από τη μια η σύλληψη μαθητών μετά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα και η τετραήμερη κράτησή τους στη ΓΑΔΑ, από την άλλη η πρόταση της εισαγγελέως Α. Οικονόμου για αναστολή των ποινών, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, για όλους τους καταδικασθέντες για εγκλήματα της Χρυσής Αυγής, πλήν  Γ. Ρουπακιά, είναι  πρόσφατα παραδείγματα αποκαλυπτικά για την εναρμόνιση της αστικής δικαιοσύνης με τις επιδιώξεις του αστικού κράτους. Το δίκαιο σ’ ένα ταξικό κράτος γίνεται όργανο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης, για να μπορούν να συγκροτούνται, συστηματοποιούνται, αναπαράγονται και επιβάλλονται οι σχέσεις εξουσίας, συγκαλύπτοντας τη βία και την εκμετάλλευση.

               Κι αν ο ευσεβής μας πόθος, καλλιεργημένος από την κυρίαρχη ιδεολογία, για το σύστημα δικαιοσύνης  είναι  πως πρόκειται για θεσμό ο οποίος επανορθώνει τις αδικίες και γι’ αυτό απαιτείται σεβασμός προς αυτό, είναι όμως οι άπειρες αποφάσεις του που ενισχύουν τη διαπίστωση πως ανεξαρτήτως της σύνθεσης του δικαστηρίου οι αποφάσεις εξαρτώνται από ένα σύνολο νόμων όπου ενσωματώνονται όλα τα προνόμια του κεφαλαίου και όλη η έλλειψη προνομίων των εργαζομένων μαζών.

               Για την κράτηση των μαθητών στη ΓΑΔΑ, σύμφωνα και με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη, αποφάσισε η δικαιοσύνη που μαζί με την προανάκριση «πήρε αυτά τα μέτρα», αφού βέβαια  συνελήφθησαν και προσήχθησαν στο αστυνομικό τμήμα από τις μονάδες καταστολής. Από τη μια λοιπόν μονάδες των πάνοπλων αστυνομικών έχουν ως αποστολή να προκαλούν φόβο στους διαδηλωτές για καταστολή των κινητοποιήσεων, από την άλλη η δικαιοσύνη  πολλές φορές έρχεται αρωγός τους, συγκαλύπτοντας, σαν αμερόληπτη και ανεξάρτητη, με τις αποφάσεις της  την άσκηση εξουσίας προς το συμφέρον της άρχουσας τάξης.

               Οι εικόνες με  μαθητές δεμένους με  χειροπέδες, με αστυνομικούς να ψάχνουν τσάντες μαθητριών ή να κυνηγούν διαδηλωτές στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο δεν είναι πρωτόγνωρες ούτε  είναι αποκλειστικότητες της ελληνικής αστυνομίας. Πριν περίπου δυο χρόνια, από τις διαδηλώσεις των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία, το βίντεο με μαθητές Λυκείου γονατιστούς στο έδαφος με τα χέρια πίσω στην πλάτη σαν αιχμάλωτοι πολέμου, μπορεί να προκάλεσε αγανάκτηση, αλλά δεν περιορίστηκε η άσκηση βίας της αστυνομίας, όπως φάνηκε και στις πιο πρόσφατες διαδηλώσεις. Οι τάσεις αυταρχισμού των κυβερνήσεων στις αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης προληπτικά εκφοβίζουν για να αποτρέψουν οποιαδήποτε αντίδραση, κάνοντας επίδειξη δύναμης με χρήση και της άμεσης βίας.

               Και βέβαια κάθε φορά με την επίδειξη του αυταρχισμού από την κυρίαρχη εξουσία προβάλλεται η υπεράσπιση της νομιμότητας με σκοπό να δικαιώνεται, για να κερδίζεται η συναίνεση, η πολιτική πυγμής που εφαρμόζεται  για εκφοβισμό και καταστολή κάθε κινητοποίησης. Μόνο που η νομιμότητα, την οποία  η κάθε  κυβέρνηση επικαλείται με επιμονή και την χρησιμοποιεί σαν ένα μέσο για την εξασφάλιση  της λειτουργικότητας της εξουσίας,  δεν είναι παρά ένα σύνολο όρων που θέτει και επιβάλλει, ακόμα και με δημοκρατικές διαδικασίες, η αστική εξουσία και οι οποίοι  πρέπει να διέπουν τις πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις. Έτσι ο νέος νόμος για τις διαδηλώσεις που στην πραγματικότητα αποτελεί, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία μάλιστα,  αδικαιολόγητη παρέμβαση στο δικαίωμα στην ελευθερία της ειρηνικής συνάθροισης, στενεύει πολύ τα όρια της νομιμότητας για κινητοποιήσεις και αγωνιστικές διεκδικήσεις και διευρύνει τα περιθώρια ακόμα και για άσκηση βίας εν ονόματι της υπεράσπισης της νομιμότητας, από τις δυνάμεις καταστολής. Και σ’ αυτή την περίπτωση, η άρχουσα τάξη ακόμα κι αν έχει χάσει τη συναίνεση των μαζών  μπορεί να διατηρήσει την κυριαρχία της λόγω και μέσω της λειτουργίας των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους.

               Αυτή η νομιμότητα επομένως, η οποία εκφράζεται μέσω νόμων που καλύπτει την άσκηση εξουσίας και χρησιμοποιείται ως μέσον αυτής της εξουσίας, δεν είναι σε μια ταξική κοινωνία παρά ένας καθρέφτης ανισοτήτων, που συγκαλύπτονται από την παρουσίαση της δικαιοσύνης ως αμερόληπτης και ανεξάρτητης. Η εισαγγελέας λοιπόν  στη δίκη της Χρυσής Αυγής  με τις προτάσεις της και την επιμονή της  για ευνοϊκή μεταχείριση των καταδικασθέντων της Χρυσής Αυγής  άφησε να φανεί η σύνδεση της δικαιοσύνης του σύγχρονου κοινωνικοοικονομικού συστήματος με τις επιδιώξεις της κυρίαρχης τάξης. Γιατί αν όλοι στην πολιτική ηγεσία, και όχι μόνο, όψιμα έχουν γίνει αντιφασίστες και αποκήρυξαν κάθε σχέση με την Χρυσή Αυγή, για χρόνια  όμως την κανάκευαν υπογείως  και την προωθούσαν  διευρύνοντας την εξοικείωσή μας με φασιστικές πρακτικές που δικαιολογούν κάθε είδους ρατσισμό, αποκλεισμό και βία. Είναι που με τη στοχοποίηση των  μειονοτήτων  και μεταναστών συγκαλύπτονται τα εγκλήματα του καπιταλισμού και η ευθύνη της άρχουσας τάξης, είναι που με την άσκηση  βίας δήθεν για  υπεράσπιση  των κατατρεγμένων Ελλήνων   επιδιώκεται η διάλυση των οργανώσεων της εργατικής τάξης και γίνεται αποδεκτή κάθε καταστολή.

Η Χρυσή Αυγή, με την ανοχή της κυρίαρχης εξουσίας, δρούσε στα όρια, διατύπωνε θέσεις  οριακές και δρούσε στις παρυφές της νομιμότητας, αν δεν τις ξεπερνούσε. Κι έτσι ενσωμάτωσε το όριο στον πολιτικό λόγο, ώστε από εδώ και πέρα να γίνεται κριτήριο του αποδεκτού ό,τι δεν το ξεπερνά.   Το θράσος της, όπως φαίνεται από τη διεξαγωγή της δίκης, στηριζόταν σε βεβαιότητες για τη ισχύ της όχι τόσο στην κοινωνία όσο στο οικονομικοπολιτικό κατεστημένο. Κι αν με τη δολοφονία του Π. Φύσσα έκαψε τις όποιες προοπτικές της με το αντιφασιστικό κίνημα να διογκώνεται,  πρόλαβε όμως, και ήταν το επιδιωκόμενο,  να εισάγει  στο δημόσιο χώρο τις φασιστικές ιδέες για  να ενσωματωθούν σε πολιτικά κόμματα όπως η Ν.Δ  και να διευρυνθεί στην κοινωνία και την πολιτική η προσαρμογή στα φασιστικά επιχειρήματα.

Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο

Τι συμβαίνει όταν το «υποκείμενο νόσημα» της δυσανεξίας σε κάθε λαϊκή κινητοποίηση, σε κάθε δίκαιο αίτημα των εργαζομένων και της νεολαίας, συναντάται με την προσπάθεια της αστικής τάξης να επιβάλει «σιγή νεκροταφείου» στο λαό; Τότε ξεχειλώνει το μίσος απέναντι στους αγώνες, που δυναμώνουν το τελευταίο διάστημα, με τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης και του ΣΕΒ να μην αφήνουν πια ούτε διαδήλωση, ούτε συγκέντρωση, ούτε παράσταση διαμαρτυρίας χωρίς να τη συκοφαντούν ασύστολα.

Μια προσπάθεια που κλιμακώνεται από όταν η κυβέρνηση πέρασε το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και σήμερα πάει μαζί με το κήρυγμα «εμπιστοσύνης στο κράτος, στους θεσμούς και στην κυβέρνηση». Θυμίζουμε μάλιστα ότι η κυβέρνηση της ΝΔ πέρασε τον κατάπτυστο αυτό νόμο για να αντιμετωπίσει τάχα τους «μπαχαλάκηδες». Και σήμερα, μόλις λίγους μήνες μετά την ψήφισή του, έχει εφαρμοστεί για την καταστολή κινητοποιήσεων όπως αυτή των υγειονομικών έξω από το υπουργείο Υγείας ή δασκάλων, μαθητών και γονέων που διαδηλώνουν με τα πανό των σωματείων και των άλλων φορέων τους, για να σέρνονται μαθητές στα δικαστήρια, με τα ΜΜΕ να κουνάνε και το δάχτυλο στη νεολαία, προκειμένου να περάσουν το μήνυμα ότι «όποιος αγωνίζεται θα έχει μπελάδες... Το τζάμπα πέθανε», όπως γράφτηκε πρόσφατα.

* * *

Εφτασαν χτες στο σημείο να συσχετίσουν τη μεγάλη κινητοποίηση έξω από το Εφετείο στις 7 Οκτώβρη, για τη δίκη της ΧΑ, με το ρεκόρ κρουσμάτων κορονοϊού της περασμένης Τρίτης, όπως έκανε αρθρογράφος των «Νέων». Ο συγκεκριμένος, που έχει αναλάβει εργολαβία, κάνει πως «δεν βλέπει»: Την εργοδοτική ασυδοσία και τα κυβερνητικά πρωτόκολλα - λάστιχο που της δίνουν κάλυψη, μετατρέποντας τους χώρους δουλειάς σε υγειονομικές βόμβες. Τα «τιγκαρισμένα» ΜΜΜ, που με ευθύνη της κυβέρνησης αποτελούν εστίες υπερμετάδοσης. Τις εγκληματικές ελλείψεις σε γηροκομεία και νοσοκομεία. Τον καθημερινό συνωστισμό στα σχολεία... Η εφημερίδα βρήκε τι φταίει για τον κορονοϊό: «Οι ακράτητοι αντιφασίστες που συμμετείχαν στην πιο περιττή συγκέντρωση της ιστορίας (...) ουσιαστικά επιβαρύνοντας την ελληνική κοινωνία».

«Τα επεισόδια είναι θεσμός της καθημερινότητάς μας», γράφει σε άλλο σχόλιό της η «Καθημερινή» για τις διαδηλώσεις, ενώ σε σχέση με τον μαθητή που πιάστηκε από την αστυνομία στο σωρό, αναφέρει για το «έγκλημά» του, μαζί με κάτι κακόγουστες ειρωνείες προς το πρόσωπο της μητέρας του: «Το παιδί δεν έκανε τίποτε κακό. Βρέθηκε σε μια πορεία περίπου 100 ατόμων, που βανδάλισαν, έκαψαν και πέταξαν μολότοφ. Ηταν η ώρα η κακιά (...) Κοινώς συμμετείχε σε μια πορεία που προκάλεσε τα επεισόδια (...) Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι ιερό και τα παιδιά έχουν δίκιο, ακόμη και αν καίνε τη μισή Αθήνα...». Το πρόβλημα είναι λοιπόν οι μαθητές, οι εργαζόμενοι που δεν κάθονται στα αυγά τους, δεν δέχονται το δόγμα «ό,τι πει η κυβέρνηση και το κράτος» και αγωνίζονται, διεκδικούν μέτρα προστασίας της υγείας, της ζωής και των δικαιωμάτων τους, γιατί καθημερινά βιώνουν την ανασφάλεια, την αδιαφορία, τις ελλείψεις υποδομών, τους κινδύνους... Αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για τις «Αντουανέτες» των ΜΜΕ.

* * *

Πού στοχεύει αυτή η προπαγανδιστική ομοβροντία αν όχι στο στρώσιμο του εδάφους για την ένταση του κρατικού αυταρχισμού; Αν όχι στη δικαιολόγηση της βασικής επιδίωξης του κατάπτυστου νόμου για τις διαδηλώσεις, που περιλαμβάνει και τις διατάξεις για την αντιμετώπιση της «ριζοσπαστικοποίησης», δηλαδή της καταστολής του «εχθρού λαού»; Αυτή η πολιτική, που έχει τη σφραγίδα όλων των κυβερνήσεων και των αστικών κομμάτων, θεωρεί επί της αρχής και στοχοποιεί τη λαϊκή κινητοποίηση και δράση, την απεργία, την αντιπαράθεση με την εργοδοσία και το κράτος.

Εχει τη σφραγίδα της ΝΔ, που ψήφισε το νόμο. Του ΣΥΡΙΖΑ, που άνοιξε το δρόμο, με τα νομοθετικά εμπόδια στο απεργιακό δικαίωμα, ενώ ως κυβέρνηση είχε υιοθετήσει τις κατευθύνσεις της ΕΕ για την αντιμετώπιση της «ριζοσπαστικοποίησης», φτάνοντας πριν από λίγους μήνες να ψηφίζει «λευκό» στο Ευρωκοινοβούλιο σε κείμενο όπου χαρακτηρίζονταν «απειλή» οι «λαϊκές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας».

Η κλιμάκωση αυτή, λοιπόν, δεν είναι απλά «σύμπτωμα» της δυσανεξίας τους στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Μαρτυρά τα «δύσκολα» που έρχονται για το λαό και τη νεολαία. Την ένταση της επίθεσης από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, για να πληρώσει ο λαός την κρίση. Τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα, όπως για τον εργάσιμο χρόνο, την Κοινωνική Ασφάλιση, το ξεσπίτωμα λαϊκών οικογενειών. Τα επόμενα επεισόδια περιλαμβάνουν την περαιτέρω στοχοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, κάτι που ήδη δουλεύεται από την κυβέρνηση και τα επιτελεία της.

* * *

Ομως οι κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος δείχνουν ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο... Ο λαός και η νεολαία μπορούν να τους βάλουν ακόμα πιο δύσκολα, με την οργάνωση και τη δράση για την προστασία της υγείας και των δικαιωμάτων τους.

Δ. Π.

Φρανκενστάιν

Ενα ακόμα έγκλημα σε βάρος του λαού είναι ο νέος Πτωχευτικός Κώδικας που ψηφίζεται σήμερα στη Βουλή και που η κυβέρνηση ρίχνει στη «μάχη» για τη θωράκιση των τραπεζών, την ενίσχυση του κεφαλαίου και την προσέλκυση «επενδύσεων».

Η δυνατότητα στις τράπεζες και τα funds να ξεσπιτώνουν τον λαό, να βάζουν στο χέρι όλη την περιουσία του και να δεσμεύουν τα εισοδήματά του (!), προκειμένου να μην «κινδυνεύουν» τα προσδοκώμενα κέρδη τους (βλέπε επιτόκια και πανωτόκια) από το ρίσκο του δανεισμού, είναι όντως μια «δεύτερη ευκαιρία».

Οχι όμως για τον λαό, αλλά για το κεφάλαιο και το αστικό κράτος να τον ξαναληστέψουν, για να αποκτήσουν «ρευστότητα» οι τράπεζες και οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Η «δυνατότητα» που δίνει ο νέος Πτωχευτικός Κώδικας στα λαϊκά νοικοκυριά να γίνουν νοικάρηδες των τραπεζών και των funds στα σπίτια τους, έχοντας μόνιμα στο λαιμό το μαχαίρι της οριστικής έξωσης αν «παραβούν» στο ελάχιστο τους εκβιαστικούς όρους των τραπεζών, ή αν κριθεί ότι ζουν σπάταλα και «ριψοκίνδυνα» (!) με τα 600 ευρώ των «εύλογων δαπανών διαβίωσης» που θα τους απομένουν, προστατεύει όντως... Οχι όμως το λαό, αλλά τις τράπεζες, για να αρμέξουν έως και την τελευταία δεκάρα από την τσέπη του.

Τα μεγάλα λόγια για τους επαγγελματίες, ότι αφού χάσουν τα πάντα, το μαγαζί τους, τα εργαλεία της δουλειάς τους, την περιουσία, το σπίτι τους, ακόμα και τα μελλοντικά εισοδήματά τους, θα έχουν μια «δεύτερη ευκαιρία» να... αναμετρηθούν με την ίδια αντιλαϊκή πολιτική και την κυριαρχία των μονοπωλίων που τους έφτασε στη χρεοκοπία, δείχνουν την κοροϊδία, αλλά και τη μόνιμη ομηρία που τους επιφυλάσσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους.

Την ίδια ώρα, η κατάργηση - ουσιαστικά - της αποζημίωσης για απόλυση από τις «πτωχευμένες» επιχειρήσεις δίνει μια ακόμα ευκαιρία στους επιχειρηματικούς ομίλους να ξεσαλώνουν σε βάρος των εργαζομένων, μαζί με όλο το υπόλοιπο αντεργατικό οπλοστάσιο που έχουν παραγγείλει και φέρνει η κυβέρνηση.

Αυτός ο «Φρανκενστάιν», που τα λαϊκά στρώματα θα τον βρίσκουν διαρκώς μπροστά τους όταν θα παλεύουν για φτηνή και αξιοπρεπή στέγη, όταν οι επαγγελματίες θα ζητάνε ουσιαστική ανακούφιση από τα χρέη που τους βουλιάζουν και οι εργαζόμενοι τα δεδουλευμένα από τους μεγαλοκαρχαρίες που «βαράνε κανόνι» χωρίς να δίνουν λογαριασμό, έχει τη «σφραγίδα» της ΕΕ, της κυβέρνησης και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα κάνει ότι «βγαίνει στα κεραμίδια».

Ποιος; Ο ΣΥΡΙΖΑ, που για να «απαλλάξει» τις τράπεζες από τα «κόκκινα» δάνεια ως κυβέρνηση, άφησε μόνο το φύλλο συκής στη δικαστική προστασία της πρώτης κατοικίας, θωράκισε το ξεσπίτωμα του λαού με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, μετέτρεψε σε «ιδιώνυμο αδίκημα» την πάλη ενάντιά τους.

Ψήφισε νόμο που έδωσε προτεραιότητα στις απαιτήσεις των τραπεζών έναντι των εργαζομένων στις πτωχευμένες επιχειρήσεις, ενώ αρνήθηκε επανειλημμένα, όπως και η σημερινή κυβέρνηση, τις προτάσεις νόμου του ΚΚΕ για την ουσιαστική ανακούφιση των δανειοληπτών, των αυτοαπασχολούμενων και επαγγελματιών!

Δεν είναι δίλημμα των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων, πότε και με ποιον τρόπο θα ξεσπιτωθούν ή θα δουν τα εισοδήματά τους να δεσμεύονται. Ούτε πώς θα πληρώσουν για να σωθούν τα κέρδη των τραπεζών και των επιχειρηματικών ομίλων.

Το πραγματικό ερώτημα για το λαό, που αναδεικνύει και ο νέος Πτωχευτικός Κώδικας, είναι αν θα δεχτεί να ζει σε μόνιμη χρεοκοπία για να πολλαπλασιάζει τα κέρδη του το μεγάλο κεφάλαιο, ή αν θα δυναμώσει τον αγώνα του για να πάρει πραγματικές «ανάσες», για να περάσει στην αντεπίθεση, με σημαία τις δικές του ανάγκες.