Νόμος και τάξη μόνο για αντιφασίστες – Η ΕΛ.ΑΣ. του Χρυσοχοΐδη έστειλε 4 διαδηλωτές στο νοσοκομείο

 

Κατιούσα

Την ώρα που τα σταγονίδια της Χρυσής Αυγής και οι οπαδοί του Κασιδιάρη επιχειρούσαν να σπάσουν την απαγόρευση συγκεντρώσεων για το μνημόσυνο Φουντούλη-Καπελώνη (των δύο χρυσαυγιτών που εκτελέστηκαν στο Νέο Ηράκλειο το 2013), η αστυνομία του Χρυσοχοΐδη διάλεξε να σπάσει μερικά κεφάλια με το πρόσχημα της… επιβολής της απαγόρευσης. Και όμως τυχαία αυτά ανήκαν στις αντιφασιστικές κι αναρχικές ομάδες που έκαναν αντισυγκέντρωση για να εμποδίσουν τους νεοναζί να βγουν στον δρόμο για τη γνωστή φιέστα μίσους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αντιφασίστες διαδηλωτές συνάντησαν ισχυρές δυνάμεις και προκλητική στάση της αστυνομίας (ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ) στους σταθμούς ΗΣΑΠ Ηράκλειο και Νέα Ιωνία. Παρά τους τραμπουκισμούς, συγκροτήθηκαν σε πορεία προς το Γαλάτσι, όπου τα ΜΑΤ εξαπέλυσαν άγρια απρόκλητη επίθεση με χημικά και γκλομπ, ενώ εισέβαλαν και σε παρακείμενη καφετέρια, όπου είχαν βρει καταφύγιο κάποιοι διαδηλωτές.

Οι εικόνες που καταγράφονται σε ερασιτεχνικές λήψεις είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια.

 

Ο απολογισμός ήταν έξι προσαγωγές και τέσσερις τραυματίες που μεταφέρθηκαν με σοβαρά τραύματα στον Ευαγγελισμό. Την ίδια ώρα, η Αστυνομία προχώρησε και σε μερικές συλλήψεις ακροδεξιών για παραβίαση των περιορισμών της πανδημίας, για να μπορεί να παίξει πιο πειστικά τη γνωστή θεωρία των δύο άκρων, που κοντεύει να γίνει επίσημο δόγμα του κράτους.

Σημειωτέον ότι όλα αυτά έρχονται λίγες μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου και φανερώνουν τον επιτελικό σχεδιασμό της κυβέρνησης να βάλει συνολικά σε καραντίνα τις διαδηλώσεις.

ΟΕΝΓΕ: Ως εδώ με την κυβερνητική ανευθυνότητα! Κάντε τώρα προσλήψεις και επίταξη ιδιωτικού τομέα

 

Κατιούσα

Ανακοίνωση της ΟΕΝΓΕ

Λίγες μόνο μέρες μετά τις διαβεβαιώσεις των διοικητών της 1ης και 2ης υγειονομικής περιφέρειας ότι δεν πρόκειται να μειωθούν τα προγραμματισμένα τακτικά χειρουργεία, η σημερινή οδηγία για δραστική μείωση στις τακτικές χειρουργικές επεμβάσεις είναι ανοιχτή ομολογία ότι τόσους μήνες μετά δεν έχει υπάρξει καμία «ουσιαστική θωράκιση και ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας».

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον χάρτη μέτρων υγειονομικής ασφάλειας και προστασίας από τη λοίμωξη Covid-19, προβλέπει μείωση των προγραμματισμένων χειρουργικών επεμβάσεων κατά 20% στα νοσοκομεία και διαγνωστικά κέντρα των περιοχών που βρίσκονται στο επίπεδο Α (επιτήρηση) και κατά 80% στο επίπεδο Β (αυξημένου κινδύνου).

Αναρωτιόμαστε ο δραστικός περιορισμός των χειρουργικών επεμβάσεων αφορά και τον ιδιωτικό τομέα; Ας μη βιαστούν να μας απαντήσουν. Γιατί στο πρώτο κύμα της επιδημίας οι ιδιωτικοί όμιλοι της υγείας συνέχιζαν ανενόχλητοι να χειρουργούν την «υψηλή πελατεία τους», η οποία μάλιστα αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Για μία ακόμη φορά τα σπασμένα θα τα πληρώσει ο λαός, οι ασθενείς που δεν έχουν τη δυνατότητα να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα.

Το δημόσιο σύστημα υγείας μετατρέπεται σε σύστημα μιας νόσου, με αποτέλεσμα τον κίνδυνο εκτίναξης της θνητότητας και της νοσηρότητας όσον αφορά στις λοιπές παθήσεις. Η εμπειρία του πρώτου κύματος της πανδημίας αυτό δείχνει. Δραματική αύξηση των ήδη μακροχρόνιων αναμονών, μοιραία μετατροπή τακτικών χειρουργείων σε επείγοντα, επιπλοκές και εξέλιξη της εκάστοτε νόσου.

Είναι τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης, γιατί ξόδεψε τόσους μήνες χωρίς να γίνει κανένα ουσιαστικό βήμα για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος περίθαλψης με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό και με τις αναγκαίες υποδομές.

Απαιτούμε:

• Επίταξη τώρα του ιδιωτικού τομέα και ένταξη του στο κρατικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της επιδημίας!

• Μαζικές προσλήψεις γιατρών, νοσηλευτών, όλου του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού στην υγεία!

• Τήρηση των αναγκαίων μέτρων προστασίας στα ΜΜΜ, στα σχολεία, στους εργασιακούς χώρους, παντού!

Ως εδώ με την κυβερνητική ανευθυνότητα!

Σπύρος Γραμμένος: ΔΙσΚΟ σας – Κάντε δική σας υπόθεση τον νέο δίσκο και… χρηματοδοτήστε τον!

 

Κατιούσα

Ο νέος δίσκος του Σπύρου Γραμμένου είναι στα σκαριά και αποκτά σιγά-σιγά ψηφιακή σάρκα και οστά.

Χρειάζεται όμως χρηματοδότηση και ο Σπύρος Γραμμένος είναι έτοιμος και οπλισμένους με επιχειρήματα για να μας πείσει για αυτό.

Ακολουθεί η περιγραφή που δίνει ο ίδιος και βασικά ο σύνδεσμος για να χρηματοδοτήσετε το νέο δίσκο, όπου μπορείτε να δείτε και διάφορα “προνομιακά πακέτα” με πλήθος προσφορών: από το να έρθει στον γάμο σας να τραγουδήσει μη γαμήλια άσματα, μέχρι το νέο βιβλίο του…

Ξεκινήσαμε να γράφουμε αυτό το άλμπουμ πριν δύο χρόνια. Οι πρώτοι δύο μήνες κύλησαν όμορφα, με χαρά για δημιουργία και όρεξη για δουλειά. Το μόνο που μας έλειπε, ήταν τα χρήματα, αλλά τι να τα κάνεις τα λεφτά αν έχεις φίλους. Μετά τους πρώτους δύο μήνες άρχισαν κάποιες μικρές αναποδιές. Πλημμύρισαν στούντιο, εξαρθρώθηκαν επιγονατίδες, ανέβηκαν ζάχαρα, πόνεσαν σκωληκοειδίτιδες, αφαιρέθηκαν φρονιμίτες, υπήρξε νοσηλεία με συμπτώματα εμφράγματος που τελικά δεν ήταν τίποτα και απλώς αγχωθήκαμε μέχρι να το διασκεδάσουμε. Όταν πέρασαν όλα αυτά και είμασταν έτοιμοι για την κυκλοφορία, ανακαλύψαμε πως μας έλειπε κάτι βασικό. Είχαμε την υγειά μας, τους φίλους μας, αλλά ακόμα δεν είχαμε χρήματα. Είπαμε θα τα “μαζέψουμε μωρέ”, λίγα απο εδώ, λίγα από κει, αλλά εκεί ήρθε ο Covid19 που μας έδωσε ένα χαστούκι και μας έβαλε στην θέση μας. Έτσι, περνώντας ο καιρός και συνεχίζοντας να τρώμε χαστούκια απο τον Covid19, μας ήρθε η ιδέα να ζητήσουμε απο τους φίλους μας να μας βοηθήσουν σε αυτήν την προσπάθεια.

Όσο γράφαμε τον δίσκο, δημιουργήθηκαν και μια σειρά σουρεάλ διηγήματα, “Οι ιστορίες του Χόρχε”. Βάλαμε λοιπόν στην παρέα μας και τον Χόρχε που ήθελε κι αυτός να εκδοθεί.

Τα μαζέψαμε όλα, τα κάναμε σε διάφορα πακέτα για να σας ευχαριστήσουμε όλους και τα προτείνουμε ανεπιφύλακτα και με χαρά.

Για αυτό το άλμπουμ, έχουν εργαστεί οι

Κώστας Μιχαλός Κιθάρες Παραγωγή
Γιώργος Καρδιανός Κιθάρες
Αλεξ Μυλωνάς Μπάσο
Χρήστος Καλκάνης Κλαρινέτο Πλήκτρα
Χάρης Παρασκευάς Τύμπανα
Τζιμ Σταρίδας Τρομπόνι
Σωτήρης Πέπελας Τρομπέτα
Ναταλία Κοκώση Ιρλανδική Φλογέρα και Artwork
Νεφέλη Φασούλη Φωνητικά
Cayetano Παραγωγή στο “Η Ψυχή”
Φιλική συμμετοχή Σαββέρια Μαργιολά
Κωνσταντίνος Χαϊκάλης Κανίβαλος Ηχοληψία 

Τσιμέντο να γίνει… – Νέο χρυσό αιώνα εγκαινιάζει η ΝΔ στην Ακρόπολη

 

Αρχαίο μπετό αθάνατο…

Δεν περιμέναμε να δούμε το τσιμέντο στην Ακρόπολη για να καταλάβουμε την υψηλή αισθητική της κυβέρνησης -αυτής αλλά και των προηγούμενων. Την είχαμε θαυμάσει στον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου του Κώστα Μπακογιάννη, που κόστισε αρκετά πριν αρχίσουν να τον ξηλώνουν. Την βλέπουμε τόσα χρόνια και στην ίδια την Ακρόπολη, που έχει σαν ντεκόρ τον γερανό και τις σκαλωσιές, σαν εθνικό μνημείο να δείχνει πως “ο δημόσιος χαρακτήρας της Ακρόπολης είναι προσωρινός, η ταλαιπωρία όμως μόνιμη”.

Δεν χρειαζόμασταν την περίπτωση της Ακρόπολης, για να δούμε πως όπου συγκρούονται ένα έργο με τις Αρχαιότητες, νικάει το τσιμέντο. Το είχαμε δει και στο Μετρό της Θεσσαλονίκης, με το Σταθμό της Βενιζέλου, με τη λογική “όπου ήταν αρχαία, να γίνει έργο”, κι ας μη συμφέρει ούτε από χρονική ούτε από χρηματική άποψη -για την ανάδειξη των αρχαιοτήτων δεν το συζητάμε καν, αυτά είναι για κάτι γραφικούς αρχαιολόγους και άλλους εχθρούς της ανάπτυξης…

Πέρα όμως από το ρεσιτάλ καζούρας στο διαδίκτυο, όπου μέχρι και Σπύρος Σούλης έσπευσε να αστειευτεί στο τουίτερ, προσφερόμενος να θυμηθεί την παλιά του τέχνη και να συνεισφέρει στην “ανακαίνιση” της Ακρόπολης, υπάρχει και κάτι άλλο, πιο σοβαρό.

Καμία κυβέρνηση δε δικαιούται να λέει ότι σέβεται το μνημείο, όταν το βλέπει ως μηχανή που κόβει λεφτά, αυξάνοντας το εισιτήριο – επί ΣΥΡΙΖΑ θυμίζουμε – όχι μόνο στον Ιερό Βράχο αλλά και σε όλους τους μείζονες αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία της χώρας. Κι ενώ τουρίστες και κυρίως ντόπιοι καλούνται να πληρώσουν, ειδικά την υψηλή σαιζόν μια μικρή περιουσία για να πάρουν την οικογένειά τους μια βόλτα σε Ακρόπολη και Μουσείο, το αρμόδιο υπουργείο πολιτισμού αφήνει υποστελεχωμένη τη φύλαξή ακόμα και του πιο εμβληματικού αρχαιολογικού χώρου της χώρας – για να μη μιλήσουμε για την τραγική εγκατάλειψη αλλού – με συμβασιούχους που καλύπτουν μπαλώματα.

Την ίδια στιγμή, επί τόσα χρόνια οι αρμόδιοι άφηναν πρακτικά χωρίς πρόσβαση τα ΑμεΑ, με έναν ανελκυστήρα “σταμάτα – ξεκίνα” που είχε καταντήσει διεθνές ανέκδοτο κάθε τρεις και λίγο που χαλούσε. Ακόμα και όταν ήθελαν να “αναβαθμίσουν” το μνημείο, πετύχαιναν συνήθως ακριβώς το αντίθετο από το επιδιωκόμενο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τα εγκαίνια του νέου φωτισμού – με φωτορυθμικά βγαλμένα από πάρτι πρωτοετών της ΔΑΠάρας ή από κάλεσμα εξωγήινων στον Υμηττό. Στη ντισκοτέκ την παλιά φέραν νέα φώτα…

Η αρχαία κληρονομιά, που δεν είναι απλά εθνική, αλλά οικουμενική, υποβαθμίζεται όταν τη βλέπουμε λογιστικά ως εμπόρευμα, που θέλει κράχτες και φωτεινές μαρκίζες, αλλά φτηνά και λιγοστά μεροκάματα για να αβγατίζει το κέρδος. Εκεί βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης, πίσω από τη τσιμεντομαχία και τον άτυπο διαγωνισμό ανάρτησης της πιο ακαλαίσθητης φωτό από την “παρέμβαση” στον αρχαίο περίπατο.

Κι επειδή σε αντίθεση με τις εξυπνάδες του υπουργείου στην απάντησή του μετά τον ορυμαγδό, οι περισσότεροι που διαμαρτυρόμαστε για το έκτρωμα δεν έχουμε να πάμε “πάνω από 20ετία” στην Ακρόπολη, ούτε αρνούμαστε τα υπαρκτά προβλήματα που καθιστούσαν αναγκαία μια σοβαρή ενίσχυση της προσβασιμότητας του μνημείου, να πούμε και τα εξής.

Ναι, η διαδρομή ήταν ολισθηρή, κακοτράχαλη, έως και επικίνδυνη, ακόμα και για τους φύλακες, τους μαθημένους στη διαδρομή ξεναγούς καθώς και τους επισκέπτες χωρίς κινητικό πρόβλημα. Ναι, πράγματι προϋπήρχαν κάποιες τσιμεντένιες διαδρομές στην Ακρόπολη που είχαν υποστεί τη φθορά του χρόνου. Κανείς όμως δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι η μόνη λύση ήταν να επαναληφθούν τα τερατουργήματα του παρελθόντος, απλά και μόνο επειδή αποτελούσαν δοκιμασμένη μέθοδο. Ακόμα κι αν το υπουργείο δεν μπορεί να βρει σύγχρονους Πικιώνηδες, αποκλείεται να μην μπορούσε να βρει και να υλοποιήσει μια πολύ πιο ήπια, λειτουργική αλλά και αισθητικά εναρμονισμένη με το χώρο μελέτη που θα έλυνε το ζήτημα για τις προσεχείς δεκαετίες.

Σε κάθε περίπτωση, μια θεμελιώδης, αλλά κατά βάση παραγνωρισμένη πτυχή της όλης συζήτησης, είναι η κερκόπορτα που ανοίγει ολοένα και πιο διάπλατα για τους ιδιώτες μέσω του οχήματος – δολώματος της “δωρεάς”. Η κυβέρνηση καμαρώνει για τη “γενναιοδωρία” του ιδρύματος Ωνάση, αλλά είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι όλα αυτά γίνονται για τη φουκαριάρα τη μάνα τους, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Σήμερα ο φωτισμός και ο διάδρομος με τη σφραγίδα του ευαγούς ιδρύματος, αύριο ίσως ανάθεση της φύλαξης σε ιδιωτικές εταιρείες σεκιούριτι, ή κάτι παρεμφερές, πχ η διαχείριση των ταμείων και η “αξιοποίηση” των μνημείων σε “αναπτυξιακή” κατεύθυνση.

Εξάλλου, σύμφωνα με τους γνήσιους φιλελεύθερους, ο μόνος τρόπος να σεβαστείς κάτι, είναι να γίνει ιδιωτικό, όπως πχ. τα δάση. Γιατί όχι κι η Ακρόπολη δηλαδή, τι σοβιετικά κατάλοιπα είναι αυτά;

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

 

Και ξανά εμφανίζεται η Ευρώπη, με επικεφαλής τη Γαλλία, η οποία δια στόματος του προέδρου της ανακοινώνει πως δέχεται επίθεση μετά τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις ισλαμιστών, να υπερασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης, της συνείδησης και τέλος πάντων κάθε είδους ελευθερία. Ο πρόεδρός Μακρόν εμφανίζεται μάλιστα πεπεισμένος πως «Εάν δεχτούμε επίθεση, για άλλη μια φορά, είναι για τις αξίες που είναι δικές μας, για το γούστο μας για την ελευθερία, για αυτή τη δυνατότητα στο έδαφος μας να πιστεύουμε ελεύθερα και να μην παραδοθούμε σε κανένα πνεύμα τρόμου».

        Και καθώς αποσιωπώνται οι αιτίες και οι συνθήκες που έχουν εκκολάψει τέτοιου είδους πράξεις, όπως  η συμβολή της Δύσης στη διάλυση κρατών σαν  τη Λιβύη, το Αφγανιστάν ή ανεπιτυχώς τη Συρία  και η με κάθε τρόπο εκμετάλλευση του αποκαλούμενου πάλαι ποτε τρίτου κόσμου με την αποικιοκρατία, οι παραινέσεις του Φραντς Φανόν στους συντρόφους του στον αντιαποικιακό αγώνα της Αλγερίας πριν εξήντα χρόνια για τη σχέση τους με την Ευρώπη και τις επισημάνσεις του για την  αγριότητα του πολιτισμού της δεν παύουν να είναι επίκαιρες.

        «Εμπρός σύντροφοι, είναι καλύτερα ν’ αποφασίσουμε από τώρα ν’ αλλάξουμε δρόμο. Τη μεγάλη νύχτα που μέσα της είμαστε βυθισμένοι πρέπει να την αποτινάξουμε και να βγούμε. Η καινούργια μέρα που σηκώνεται πρέπει να μας βρεί σταθερούς, συνετούς κι αποφασισμένους. 

        (…)Ας εγκαταλείψουμε αυτήν την Ευρώπη που δεν σταματάει να μιλάει για τον άνθρωπο κατασφάζοντας τον όπου τον συναντήσει, σ’ όλες τις γωνιές των ίδιων της των δρόμων, σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου. 

           Από αιώνες η Ευρώπη σταμάτησε την πρόοδο των άλλων ανθρώπων και τους υποδούλωσε στους σκοπούς της και στη δόξα της. Από αιώνες στ’ όνομα μιας υποτιθέμενης «πνευματικής περιπέτειας» πνίγει το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας. Κοιτάξτε την σήμερα να ταλαντεύεται ανάμεσα στην πυρηνική διάλυση και στην πνευματική διάλυση. 

            Η Ευρώπη πήρε την εξουσία του κόσμου με θέρμη, κυνισμό και βιαιότητα. Και κοιτάξτε πόσο η σκιά των μνημείων της απλώνεται και πολλαπλασιάζεται. Κάθε κίνηση της Ευρώπης  έκανε να ραγίσουν τα σύνορα του χώρου κι εκείνα της σκέψης. Η Ευρώπη αρνήθηκε κάθε ταπεινότητα, κάθε μετριοφροσύνη, αλλά και κάθε φροντίδα, κάθε τρυφερότητα. 

             Τσιγγούνα δείχτηκε μόνο με τον άνθρωπο, ευτελής, σαρκοβόρα, φόνισσα μόνο με τον άνθρωπο.

            (…) Αυτή η Ευρώπη που δεν έπαψε ποτέ να μιλάει για τον άνθρωπο, να διακηρύσσει πως δεν την ενδιέφερε παρά ο άνθρωπος, ξέρουμε σήμερα με τι βάσανα πλήρωσε η ανθρωπότητα καθεμιά νίκη του πνεύματός της. 

            Εμπρός, σύντροφοι, το ευρωπαϊκό παιχνίδι έχει τελειώσει οριστικά, πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα σήμερα, με την προϋπόθεση ότι δεν θα πιθηκίσουμε την Ευρώπη, με την προϋπόθεση ότι δεν θα μας κυριαρχεί ο πόθος να φτάσουμε στην Ευρώπη.

          Η Ευρώπη απόκτησε τέτοια ταχύτητα, τρελή κι ακανόνιστη, που ξεφεύγει σήμερα από κάθε οδηγό, από κάθε λογική, και πηγαίνει με φοβερόν ίλιγγο προς αβύσσους από τις οποίες θα έπρεπε ν’ απομακρυνθούμε το γρηγορότερο. 

           (…) Όταν ψάχνω για τον άνθρωπο στην ευρωπαϊκή τεχνική και στο ευρωπαϊκό  στυλ, βλέπω μια ακολουθία από αρνήσεις του ανθρώπου, μια χιονοστιβάδα φόνων. 

           (…)Ας αποφασίσουμε να μη μιμηθούμε την Ευρώπη κι ας σφίξουμε τους μυώνες μας και τους εγκεφάλους μας  προς μια νέα κατεύθυνση. Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε τον απόλυτο άνθρωπο, που η Ευρώπη στάθηκε ανίκανη να τον κάνει να θριαμβεύσει.

           Εδώ και δυο αιώνες μια παλιά ευρωπαϊκή αποικία βάλθηκε να φτάσει την Ευρώπη. Πέτυχε τόσο πολύ σ’ αυτό, ώστε σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει  ένα τέρας όπου οι αβαρίες, οι αρρώστιες και η απανθρωπιά της Ευρώπης έφτασαν σε τρομακτικές διαστάσεις.

           (…)Η Δύση θέλησε να είναι μια περιπέτεια του πνεύματος. Στ’ όνομα του πνεύματος, τους ευρωπαϊκού πνεύματος εξυπακούεται, η Ευρώπη δικαιολόγησε τα εγκλήματα της και νομιμοποίησε της δουλεία στην οποία κρατάει τα τέσσερα πέμπτα της ανθρωπότητας.

           Ναι, το ευρωπαϊκό πνεύμα είχε περίεργες βάσεις. Όλη η ευρωπαϊκή  σκέψη διαδραματίστηκε σε χώρους και πιο έρημους, όλο και πιο απόκρημνους. Έτσι πήραν τη συνήθεια να συναντούν εκεί όλο και πιο λίγο τον άνθρωπο. 

          Ένας διαρκής διάλογος με τον εαυτό της, ένας όλο και πιο χυδαίος ναρκισσισμός δεν έπαψαν να στρώνουν το κρεβάτι για ένα παραλήρημα όπου η εγκεφαλική εργασία γίνεται πόνος, καθώς οι αλήθειες δεν είναι πια  καθόλου αλήθειες του ζωντανού ανθρώπου που εργάζεται και οικοδομεί, αλλά λέξεις, διάφορες συλλογές από λέξεις, εντάσεις γεννημένες από τις σημασίες που περιλαμβάνονται στις λέξεις. Ωστόσο βρέθηκαν Ευρωπαίοι που προτρέπουν  τους Ευρωπαίους εργαζόμενους να σπάσουν αυτό τον ναρκισσισμό και να διακόψουν αυτές τις αναλήθειες.

         Γενικά οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι δεν ανταποκρίθηκαν σ’ αυτές τις παροτρύνσεις. Γιατί οι εργαζόμενοι πίστεψαν κι αυτοί πως τους αφορά η θαυμαστή περιπέτεια του ευρωπαϊκού πνεύματος.

           (…) Ο Τρίτος Κόσμος πρέπει  να ξαναρχίσει την ιστορία του ανθρώπου που να υπολογίζει συγχρόνως τις κάποτε θαυμαστές θέσεις που υποστηρίζει η Ευρώπη, αλλά επίσης και τα εγκλήματα της Ευρώπης από τα οποία το πιο φριχτό είχε για θύμα τον άνθρωπο, τον παθολογικό διαμελισμό των λειτουργιών του και τη διάσπαση της ενότητάς του. Στα πλαίσια μιας συλλογικότητας, το ρήγμα, τη διάκριση, τις αιματηρές εντάσεις που τρέφονται από τις κοινωνικές τάξεις, και τέλος στην κλίμακα της ανθρωπότητας, τα φυλετικά μίση, τη σκλαβιά, την εκμετάλλευση και κυρίως τη γενοκτονία που αποτελεί ο παραμερισμός ενάμισυ δισεκατομμυρίου ανθρώπων.

             Λοιπόν σύντροφοι, ας μην αποτίουμε τιμές στην Ευρώπη δημιουργώντας κράτη, θεσμούς και κοινωνίες εμπνευσμένες απ’ αυτήν. 

             Η ανθρωπότητα άλλο περιμένει από μας κι όχι αυτήν την γελοιογραφική και γενικά χυδαία απομίμηση.»                       

        (Frantz Fanon, Της γης οι κολασμένοι, μετφ. Α. Αρτέμη, εκδ. Κάλβος, 1982)

 

Βίαιη και απρόκλητη απόπειρα προσαγωγής στελέχους του έξω από τα γραφεία του καταγγέλλει το ΣΕΚ

 

Την αστυνομική αυθαιρεσία έξω από τα γραφεία του στην οδό Αναξαγόρα 14Α καταγγέλλει το ΣΕΚ, καθώς άντρες της ΟΠΚΕ με τρία οχήματα και πολλές μηχανές επιχείρησαν να προσαγάγουν το μέλος της ΚΕ της οργάνωσης Παντελή Παναγιωτακόπουλο. Μέλη του ΣΕΚ διαμαρτυρήθηκαν για την αναίτια αυτή επιχείρηση, με τους αστυνομικούς να απειλούν και να προπηλακίζουν. Όπως καταγγέλλεται μάλιστα, έριξαν στο έδαφος το διευθυντής της Εργατικής Αλληλεγγύης Πάνο Γκαργκάνα, ενώ τράβηξαν όπλο σε δημοσιογράφο της εφημερίδας. Τελικά, μετά τις πιέσεις των παριστάμενων και κάτω από το βάρος του οπτικού υλικού, οι αστυνομικοί αποχώρησαν, μη παραλείποντας να κόψουν κλήση στον Π. Παναγιωτακόπουλο για μη χρήση μάσκας.

"Je suis Charlie", η αλήθεια με τα πόδια επάνω...

 

To κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Γενάρη του '15 με αφορμή τα τότε γεγονότα στην Γαλλία, που σχετίζονταν και πάλι με το κακόφημο περιοδικό Charlie Hedbo. Noμίζω πως λίγα πράγματα θα άλλαζα στον βασικό του πυρήνα, αν το έγραφα για το όσα συμβαίνουν σήμερα εκεί, με την αντι-ισλαμική υστερία και την συνακόλουθη μουσουλμανική αντίδραση, και πάλι με πυροκροτητή αυτό το "σατυρικό" -λυσσασμένο απολογητή του γαλλικού ιμπεριαλισμού- έντυπο.

Ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια που ακολούθησαν την πρώτη ανάρτηση.

______________
«Αυθόρμητες» συγκεντρώσεις «αλληλεγγύης» σε σειρά πόλεων ιμπεριαλιστικών χωρών υπέρ των θυμάτων της επίθεσης στην γαλλική σατυρική εφημερίδα Charlie Hebdo.

Από κοντά και οι κολαούζοι της ψωροκώσταινας.

Στην ανακοίνωση τους, την οποία προμοτάρει και η «κυβερνώσα αριστερά»,  διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

«...Κανένας αυταρχισμός, καμία ιδεολογία, καμία επίκληση σε θρησκείες, καμία βία δεν θα μας φοβίσει να λέμε, να γράφουμε και να ζωγραφίσουμε αυτά που θέλουμε. Κανένας δεν θα μας στερήσει το δικαίωμα να συνυπάρχουμε ειρηνικά με τους μετανάστες, κανείς δεν θα χωρίσει τους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν σε κοινωνίες αμοιβαιότητας και κοινών κανόνων. Δεν φοβόμαστε!...»

Η αλήθεια με τα πόδια επάνω και το κεφάλι κάτω. Είναι λοιπόν οι μουσουλμάνοι, οι άραβες, γενικά οι «άλλοι» αυτοί που «φοβίζουν» και «στερούν δικαιώματα» από τους «πολιτισμένους» και «ανοιχτόμυαλους» ευρωπαίους.

Δεξιά: Γάλλος πολίτης που μαθαίνει τους "κοινούς κανόνες

συνύπαρξης", σε αστοιχείωτο αφρικάνο

Λες και δεν είναι οι δυτικοί ιμπεριαλιστές που εδώ και διακόσια-τριακόσια χρόνια έχουν στραγγίξει τις χώρες τους, δεν είναι αυτοί που τους έχουν καταδικάσει στην πολιτιστική υπανάπτυξη, δεν είναι αυτοί που πήγαν εκεί απρόσκλητοι και τους ξερίζωσαν από την γη τους, δεν είναι αυτοί που χλεύασαν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους, δεν είναι αυτοί που εφάρμοσαν επάνω τους την μεγαλύτερη δυνατή κτηνωδία όταν εκείνοι οι λαοί διεκδίκησαν το δικαίωμα να έχουν λόγο στην μοίρα τους.

 

Ο δυτικός θύτης μετατρέπεται από τις αντίστροφες αυτές Κίρκεις της «αριστεράς» από γουρούνι σε άνθρωπο. Από θύτη, σε θύμα του «φανατισμού».

Και το αποκορύφωμα της δυτικής αλαζονείας στο τελευταίο μέρος:

Κανένας δεν θα μας στερήσει το δικαίωμα να συνυπάρχουμε ειρηνικά με τους μετανάστες, κανείς δεν θα χωρίσει τους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν σε κοινωνίες αμοιβαιότητας και κοινών κανόνων.

Στρατηγός Γκιαπ: Ένας ακόμη "ανατολίτης

βάρβαρος" που ήταν κατά της «ειρηνικής

συνύπαρξης» με τους Γάλλους...

Λες και το θέμα είναι το «δικαίωμα» του χορτάτου «ευαισθητούλη» δυτικοευρωπαίου να «συνυπάρχει ειρηνικά με τους μετανάστες» και όχι το δικαίωμα αυτών των ανθρώπων να έχουν μια ανθρώπινη ζωή στις χώρες τους που θα τους επιτρέπει να ζουν σαν άνθρωποι εκεί, χωρίς τις επεμβάσεις της Δύσης, που τις καταστρέφει για τους δικούς της λόγους, κάθε τρεις και μία.

Λες και το θέμα για τους Σύριους, του Λίβυους, τους Βιετναμέζους, τους Κογκολέζους, κλπ είναι το εάν θέλουν να ζήσουν «με κοινούς κανόνες» (που θα τους επιβάλει -ποιός ακριβώς;- "ξεχνάνε" να μας πουν...)  μαζί τους οι δυτικοί και όχι το δικαίωμα αυτών των λαών να ζήσουν με τους δικούς τους κανόνες στην χώρα τους χωρίς να μπορεί κανείς να τους ενοχλήσει...

Προφανώς αυτά τα δικαιώματα είναι έξω από το οπτικό πεδίο καν, των «ευαίσθητων ψυχών» της δύσης.

«Ευαισθησία» στα στενά όρια του ιμπεριαλισμού...

Όταν σμίγουν οι λαοί

 

 

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΝΕ - ΚΝ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΙΣΜΟ

Οι ζωές μας δεν είναι μοιραίο να συνθλίβονται - Με τους αγώνες, τη δύναμη, τα όνειρά μας «θα νικήσει η ζωή»

Σε κοινή ανακοίνωσή τους για τον καταστροφικό σεισμό η ΚΝΕ και η Κομμουνιστική Νεολαία Τουρκίας σημειώνουν:

«Η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας και η Κομμουνιστική Νεολαία Τουρκίας, από κοινού, εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας στους λαούς, τους νέους και τις νέες των χωρών μας, που δοκιμάζονται από τον σεισμό που έπληξε τις χώρες μας την Παρασκευή 30 Οκτώβρη 2020.

Ο καταστροφικός αυτός σεισμός, που έχει κοστίσει ήδη ανθρώπινες ζωές και στις δύο χώρες, αναδεικνύει για ακόμη μια φορά την έλλειψη μέτρων αντισεισμικής προστασίας και τις διαχρονικές ευθύνες των κυβερνήσεων και της Ελλάδας και της Τουρκίας, που μπροστά στα κέρδη των επιχειρηματικών τους ομίλων, αφήνουν απροστάτευτους τους λαούς.

Απαιτούμε να παρθούν όλα τα επείγοντα μέτρα, όπως:

Άμεση φροντίδα και περίθαλψη των τραυματιών.

Άμεσα προληπτικά μέτρα για μετασεισμούς.

Άμεση και πλήρη αποκατάσταση των κατεστραμμένων υποδομών, των δημόσιων κτιρίων (βλ. σχολεία, πανεπιστήμια κ.λπ.), των οδικών δικτύων, των λαϊκών κατοικιών.

Αποζημίωση και ολόπλευρη στήριξη των πληγέντων.

Ουσιαστικό έλεγχο καταλληλότητας όλων των κτιρίων, ιδιαιτέρως των δημόσιων υπηρεσιών και των εργασιακών χώρων, για την προστασία της ζωής των εργαζομένων και του πληθυσμού συνολικότερα.

Αποκατάσταση και συντήρηση των ιστορικών μνημείων.

Οι ζωές μας δεν είναι μοιραίο να συνθλίβονται! Με τους αγώνες, τη δύναμη, τα όνειρά μας, "θα νικήσει η ζωή"!».

«Αξίζει να ρισκάρουμε ένα δεύτερο κύμα... »

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε κυβερνητικά στελέχη και μέλη της Επιτροπής της κυβέρνησης να μιλούν για το δεύτερο κύμα πανδημίας του κορονοϊού, που είναι πιο επιθετικό από το πρώτο. Τις ...αναλύσεις τους βέβαια τις συμπληρώνουν και με τις αιτίες που, ούτε λίγο ούτε πολύ, συμπυκνώνονται στα εξής: «Φταίει η ανευθυνότητα των πολιτών», «φταίει η μη τήρηση των μέτρων», «φταίει η μη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης». Ολα αυτά, βέβαια, προετοιμάζουν το έδαφος για να εμφανίσουν τον ίδιο τον λαό ως υπεύθυνο για την κατάσταση που θα επιδεινωθεί, αλλά πολύ περισσότερο ως υπεύθυνο που πρέπει να πληρώσει με ένα νέο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων που θα συνοδεύει το δεύτερο κύμα της πανδημίας. Το έργο το είδαμε άλλωστε και στο πρώτο κύμα και στο πρώτο lockdown... Γι' αυτό, άλλωστε, όλες αυτές τις μέρες, σταθερά βρίσκεται εκτός κάδρου η πραγματική αιτία. Δηλαδή, η κατάσταση στον τομέα Υγείας, στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία, στις δομές προσφύγων και μεταναστών. Εκεί δηλαδή όπου μας λένε ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που έχει ήδη γίνει, αν και θεωρούνται σύμφωνα και με διεθνείς μελέτες οι βασικές εστίες υπερμετάδοσης. Είναι κρίσιμη βεβαίως η απάντηση στο γιατί δεν μπορούν να παρθούν τα αναγκαία και ουσιαστικά μέτρα, που αποτελούν άλλωστε και αντικείμενο διεκδίκησης συνδικάτων, μαζικών οργανώσεων του εργατικού - λαϊκού κινήματος, των υγειονομικών, εκπαιδευτικών, μαθητών. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν προλάβαινε να κάνει κάτι άλλο, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση για ανικανότητα και στήνουν μεταξύ τους αποπροσανατολιστικό καβγά. Η αλήθεια όμως είναι άλλη. Το γιατί δεν μπορούν να παρθούν μέτρα λογικά και αυτονόητα, δείχνει και το βάθος του προβλήματος. Οτι δηλαδή η λογική κόστους - οφέλους που κυριαρχεί για μια σειρά από κρατικές δαπάνες που αφορούν λαϊκές ανάγκες, οι οποίες αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα, οι προτεραιότητες στήριξης των μονοπωλιακών ομίλων, το πολιτικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει από κοινού όλες οι κυβερνήσεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, που διαπνέει τη λειτουργία των μηχανισμών του αστικού κράτους, δεν αφήνουν άλλα περιθώρια...

* * *

Αυτό το κριτήριο κυριάρχησε και την περίοδο που η πανδημία έδειξε κάμψη, με την κυβέρνηση να κάνει πανηγυρική έναρξη της τουριστικής περιόδου από τη Σαντορίνη και τον ΣΥΡΙΖΑ να ζητά ακόμα πιο χαλαρά πρωτόκολλα, αλλά και ορισμένους ειδικούς να βάζουν την επιστημονική τους γνώση στην υπηρεσία αυτής της λογικής. Τότε που ο πρωθυπουργός έλεγε ότι «η Ελλάδα νίκησε τον κορονοϊό», λέγανε κάποιοι: «Το καλοκαίρι η μεταδοτικότητα του ιού ελαττώνεται κατά 10% - 15%. (...) Βάσει της επιδημιολογίας άλλων κορονοϊών, περιμένουμε ένα "δεύτερο κύμα" το φθινόπωρο, αλλά θα είναι πολύ πιο ήπιο και διαχειρίσιμο, με την έννοια ότι θα υπάρχει μεγαλύτερη ανοσία, νέα φάρμακα και ένα σύστημα Υγείας καλύτερα προετοιμασμένο».

Αυτές οι βαρύγδουπες φράσεις ανήκουν σε επιστήμονες. Δεν έχει σημασία σε ποιους. Ετσι κι αλλιώς, από τότε που έγιναν αυτές οι δηλώσεις, δηλαδή στις 14 Ιούνη, όλα αυτά έχουν ανατραπεί από την ίδια την πραγματικότητα και μόνο ως αστείο μπορεί να ακούγονται...

* * *

Βεβαίως, όταν σε αυτά που έλεγαν ειδικοί, έπεφταν τα φώτα της δημοσιότητας, κάποιοι άλλοι μίλαγαν πιο καθαρά και αποκαλυπτικά:

«Το μόνο που κάνουμε είναι να μετριάσουμε τις απώλειες. Για την ίδια την τουριστική βιομηχανία, αξίζει να διακινδυνεύσουμε ένα δεύτερο κύμα, για να κερδίσουμε κάποια έσοδα». Αυτή η δήλωση ανήκει όχι σε επιστήμονα, αλλά στον Τομ Τζένκινς, διευθύνοντα σύμβουλο της Ευρωπαϊκής Ενωσης Τουρισμού.

Οσοι λοιπόν ασπάζονταν τότε ότι «αξίζει να ρισκάρουμε» αυτό που ζούμε σήμερα, για να έχουμε κάποια έσοδα, όσοι έδωσαν πολιτική και επιστημονική κάλυψη σε αυτήν τη λογική, πάει πολύ να μιλούν ξεδιάντροπα για την «ατομική ευθύνη» του νέου, του εργάτη, του συνταξιούχου...

Κανιβαλισμός...

Η προπαγάνδα της ατομικής ευθύνης σε σχέση με την πανδημία περνάει πια στο στάδιο του κοινωνικού κανιβαλισμού. Η κυβέρνηση επιχειρεί με τη συνδρομή διαφόρων «προθύμων», αναλυτών ή «ειδικών», να εγκλωβίσει εκεί τη σκέψη του λαού, σε μια προσπάθεια να τον κάνει συνένοχο στο «κακό σενάριο», όπως λένε.

Ομως αυτό το «κακό σενάριο» έχει τη σφραγίδα της ίδιας της κυβέρνησης, του κράτους, της εργοδοσίας και όλων των αστικών κομμάτων. Γιατί, ποιος έχει την ευθύνη για χώρους δουλειάς όπως μεγάλα εργοστάσια, εμπορικά πολυκαταστήματα κ.ά., που καταγράφουν εκατοντάδες κρούσματα καθημερινά;

Ποιος έχει την ευθύνη για τα πρωτόκολλα - λάστιχο, για το ότι δεν γίνονται έλεγχοι σε τέτοιους χώρους, παρέχοντας «ασυλία» στην εργοδοσία είτε να κρύβει κρούσματα για «να βγει η δουλειά», είτε να μη δίνει άδειες ακόμα και σε εργαζόμενους που παρουσιάζουν ύποπτα συμπτώματα;

Ποιος έχει την ευθύνη για το στριμωξίδι κάθε μέρα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αν όχι η κυβέρνηση, που εξακολουθεί να μην παίρνει ουσιαστικά μέτρα, ενώ «ειδικοί» συστήνουν να μην τα ...πολυχρησιμοποιούμε;

Ποιος έχει την ευθύνη για τα 25άρια τμήματα στα σχολεία, για την έλλειψη ουσιαστικής ιχνηλάτησης; Ποιος έχει την ευθύνη για την κατάσταση στα νοσοκομεία και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, με τις τεράστιες ελλείψεις, που κάνουν γιατρούς και νοσηλευτές να ζουν κάθε μέρα αυτό το ...«κακό σενάριο».

Η πρόκληση απογειώνεται, ακούγοντας τους απολογητές αυτής της πολιτικής να φορτώνουν στο λαό την ευθύνη ακόμα και για την οικονομική κρίση. Διάφοροι «αστέρες» του «κοινωνικού αυτοματισμού» λένε για παράδειγμα ότι αυτοί που θα πληρώσουν την «κρίση του κορονοϊού» είναι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, σε αντίθεση με τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους, οι οποίοι «κάθονται και πληρώνονται» από τη δουλειά των πρώτων. Επομένως, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι πρέπει να είναι ακόμα πιο «υπεύθυνοι», γιατί όλοι οι άλλοι είναι «αναίσθητοι τεμπελχανάδες».

Αλλη, πιο ...προωθημένη προσέγγιση «δείχνει» ως θετικό παράδειγμα τη σουηδική κυβέρνηση, που στο όνομα της «ανοσίας της αγέλης» οδήγησε στο θάνατο χιλιάδες συνταξιούχους. «Δεν υπολόγισε το πολιτικό κόστος», λένε, χειροκροτώντας τη βαρβαρότητα, αφού έτσι «έσωσε τους νέους εργαζόμενους», σώζοντας την «οικονομία», δηλαδή τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Και ο διαγωνισμός επιχειρημάτων αθλιότητας συνεχίζεται, με το «η νεολαία σκοτώνει τους παππούδες» να δίνει τη σκυτάλη στο «αφήστε τους συνταξιούχους να πεθάνουν, προκειμένου να σωθούν η χώρα και η νεολαία»...

Να λοιπόν που το μότο «ο θάνατός σου η ζωή μου» μπαίνει με όλο και μεγαλύτερο κυνισμό στην ατζέντα από αυτούς που έχουν βάλει πλάτη, ώστε το κρατικό σύστημα Υγείας να λειτουργεί με κριτήριο την Υγεία ως εμπόρευμα, παρά την αυτοθυσία και την προσφορά των χιλιάδων υγειονομικών.

Από αυτούς που στηρίζουν χρόνια τώρα την επιχειρηματική δράση σε όλες τις βαθμίδες της, μετατρέποντας σε «τζόγο» την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Από τους ίδιους που χωρίζουν τους εργαζόμενους σε «ανεύθυνους» και «υπεύθυνους», για να κρύψουν την επιλεκτική και εγκληματική ανευθυνότητα της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Από όσους αποθεώνουν με κάθε ευκαιρία τη λογική «κόστους - οφέλους» σε σχέση με την ουσιαστική προστασία του λαού, είτε από πανδημίες είτε από φυσικά και άλλα φαινόμενα.

Οσο «αναβαθμίζεται» αυτή η πρωτόγονη προπαγάνδα, αντιστοιχισμένη με την απανθρωπιά ενός σάπιου μέχρι το μεδούλι συστήματος, τόσο πρέπει να κλιμακώνεται η λαϊκή δράση. Απάντηση σε αυτήν τη βαρβαρότητα, που περήφανα πια τη διαλαλούν οι απολογητές της, δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από την οργανωμένη πάλη για τη ζωή, την υγεία και τα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού.

Οριστική λύση είναι η ανατροπή του συστήματος της βαρβαρότητας, που καλλιεργεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό προκειμένου να κρύψει τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά του.