Με αφορμή μια ενδιαφέρουσα έρευνα...

 

 

Τόσοι τόνοι από μελάνι, τόσες «εργατοώρες» ιστορικής παραχάραξης, τόσα εκατομμύρια ευρώ σε προγράμματα της ΕΕ για να αναποδογυριστεί η Ιστορία και να εξισωθεί ο φασισμός με τον κομμουνισμό... Τόσες αναλύσεις, τόση αξιοποίηση κάθε είδους «ναυαγίου» ή «ανανήψαντα» για να λερωθεί το χτες, αλλά κυρίως για να θαφτεί το όραμα για το αύριο των λαών...

Κι όμως. Ερχονται στιγμές που φτάνει μια έρευνα, η οποία αν και στημένη - με στοχευμένες ερωτήσεις για να δημιουργούν ακόμα και στον ανυποψίαστο δυσφορία για τον σοσιαλισμό - δείχνει ότι παρόλο που τα πράγματα είναι με το μέρος της αστικής προπαγάνδας, εντούτοις δεν είναι και τόσο εύκολα... Φανερώνει ότι τελικά είναι βαθύ το αποτύπωμα της ιστορικής προσφοράς του πρώτου εργατικού κράτους στη λαϊκή συνείδηση, γεγονός που περνάει και σε νεότερες γενιές. Πολύ περισσότερο επειδή αφορά μια έρευνα, η οποία γίνεται για ένα από τα «think tank» του κεφαλαίου στην Ελλάδα.

Αποδεικνύεται ότι η τιτάνια προσπάθεια που κάνουν τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, προοδευτικοί, ριζοσπάστες, τίμιοι επιστήμονες που σέβονται την ιστορική αλήθεια, στον αγώνα ενάντια στην ιστορική παραχάραξη, εξακολουθεί να δημιουργεί «αντισώματα» στην ιδεολογική επίθεση που δέχεται ιδιαίτερα η νέα γενιά. Επιβεβαιώνει όμως και κάτι ακόμα: Οτι η ίδια η πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα οι νέοι και οι νέες, τα αδιέξοδα και οι αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, το κάνουν «λιγότερο ελκυστικό» απ' ό,τι θα ήθελαν και επιδιώκουν τα αστικά επιτελεία, γεγονός που τους προκαλεί πονοκέφαλο.

* * *

Ο λόγος λοιπόν για την έρευνα που πραγματοποίησε το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών «Μάρκος Δραγούμης» (ΚΕΦίΜ) με θέμα τη «Γνώση και την άγνοια των νέων Ελλήνων σχετικά με τον κομμουνισμό», η οποία μάλιστα έμεινε για δύο χρόνια στα αζήτητα, για λόγους που προφανώς εξηγούνται με βάση τα αποτελέσματά της.

Σημειώνεται ότι οι συμμετέχοντες επιλέχθηκαν με ηλικιακά κριτήρια και η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι γεννημένοι μετά το 1988. Μεγάλωσαν δηλαδή στην καρδιά της αντεπανάστασης, σε μια περίοδο αντικομμουνιστικού ξεσαλώματος. Μιλάμε για μια κατηγορία ανθρώπων που ζουν την «επίθεση στον σοσιαλισμό που δεν γνώρισαν», σε αντίθεση με τους πατεράδες και τους παππούδες τους.

Είναι λογικό, λοιπόν, τα ευρήματα της έρευνας, η οποία κάθε άλλο παρά ικανοποιεί τους εμπνευστές της, να αξιοποιούνται για να βαρέσουν «αντικομμουνιστικό συναγερμό» σε διάφορους ...σεσημασμένους του χώρου, όπως π.χ. ο Μπογδάνος, που σκίζει από προχτές τα ρούχα του... Πόσο μάλλον, που η δημοσίευσή της συμπίπτει με τα 31 χρόνια από το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου και τα ρουτινιάρικα αντικομμουνιστικά πανηγύρια των αστών και των παπαγάλων τους.

Από καθεμιά απάντηση ξεχωριστά, αλλά και από το σύνολο των απαντήσεων δεν προκύπτει καμιά απέχθεια της νεολαίας για τον κομμουνισμό, όπως επιδιώκουν τα αστικά επιτελεία, δεν προκύπτει καμιά υιοθέτηση των τερατολογιών με τις οποίες πορεύονται εδώ και 30 χρόνια οι κάθε λογής αντικομμουνιστές και οι οποίες όλο και περισσότερο ενσωματώνονται στο σύστημα Εκπαίδευσης.

Διαπιστώνεται δηλαδή μια «αντοχή» της νεολαίας στην κατασυκοφάντηση, κι αυτό είναι που αναγνωρίζουν σαν «πρόβλημα» οι επιτελείς του ΚΕΦίΜ, προϊδεάζοντας ουσιαστικά για ενισχυμένες δόσεις αντικομμουνισμού από εδώ και στο εξής, μπας και «εμπεδωθεί» στους νέους και αυριανούς εργαζόμενους ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι μονόδρομος.

* * *

Είναι λοιπόν χαρακτηριστικά τα εξής στοιχεία από την έρευνα του ΚΕΦίΜ:

• Πρώτον: Ενα 15,2% των ερωτηθέντων απαντάει ότι το Τείχος του Βερολίνου χτίστηκε είτε για «στρατιωτική άμυνα απέναντι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους», είτε για «να κρατάει τους Δυτικούς κατασκόπους απέξω». Μόλις 1 στις 3 απαντήσεις θεωρούνται «σωστές» κατά τη γνώμη του ΚΕΦίΜ, δηλαδή σύμφωνες με την αντικομμουνιστική προπαγάνδα ότι το Τείχος χτίστηκε για να «σταματήσει τα κύματα προσφύγων από το ανατολικό μπλοκ». Να λοιπόν που η σταυροφορία των αντικομμουνιστών δεν έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Δεν είναι αρκετοί οι τόνοι ψευδών τους, που φτάνουν μέχρι και να παραχαράσσουν χάρτες της Γερμανίας για να πείσουν ότι το Τείχος ήταν το «σύνορο μεταξύ Ανατολής και Δύσης», αποκρύπτοντας ότι το Δυτικό Βερολίνο βρισκόταν εξολοκλήρου μέσα στο ανατολικογερμανικό κράτος, αποτελώντας έναν ΝΑΤΟικό θύλακα.
• Δεύτερον: Ενα 60% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι μια «Σοβιετική Ελλάδα» θα ήταν περίπου ίδια με τη σημερινή, αν όχι και πλουσιότερη. Αυτό είναι ίσως το «εύρημα» που περισσότερο προβληματίζει το «think tank», αφού μόλις το 3,6% των ερωτηθέντων απαντά «σίγουρα όχι» στο ερώτημα αν η Ελλάδα θα ήταν πλουσιότερη «υπό ρωσική επιρροή». Κι αυτό όταν εδώ και δεκαετίες φιλοτεχνείται η εικόνα του «πεινασμένου Σοβιετικού εργάτη». Το εύρημα αυτό προφανώς εξοργίζει τους ιθύνοντες της έρευνας, καλώντας σε επιπλέον «μέτρα», μπας και εμπεδωθεί ότι είναι πολύ καλύτερα ο κατώτατος μισθός των 200 ευρώ και τα 10ωρα, η μισοδουλειά και η ανεργία από τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, την εξασφαλισμένη στέγη, την Υγεία - Πρόνοια και Παιδεία που εξασφάλιζε το σοσιαλιστικό κράτος. Αυτά δηλαδή που την περασμένη βδομάδα αποκαλούσε «εφιαλτικά» ο υπουργός Εργασίας της ΝΔ, Γ. Βρούτσης.
• Τρίτον: Τα αντικομμουνιστικά «στερεότυπα» που ήταν must τις δεκαετίες του '80 και του '90, δεν φαίνεται να συγκινούν τη νέα γενιά. Για παράδειγμα, οι αναλυτές της έρευνας πέφτουν από τα σύννεφα που η νεολαία δεν ξέρει ή δεν συγκινείται από το γεγονός ότι υπήρχε μεγάλη αναμονή για να αποκτήσει ένας Ανατολικογερμανός το κλασικό αυτοκίνητο «Τραμπάντ» της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, ή που αγνοοεί τις χυδαιότητες για «καλτσόν» και «μπλουτζίν». Και βέβαια πώς να εντυπωσιάσουν με τέτοια επιχειρήματα τη νεολαία και τους εργαζόμενους, που μόλις προχτές άκουγαν τον πρωθυπουργό να ανακοινώνει εν έτει 2020, μετά από 8 μήνες πανδημίας, ότι «δεν μπορούμε να γεννήσουμε λεωφορεία» και ότι θα συνεχίσει ο λαός να παστώνεται στα ΜΜΜ. Τι θα έλεγαν, αλήθεια, αυτοί οι νέοι αν ήξεραν ότι μπορεί να μην είχαν πράγματι όλοι Ι.Χ. τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 στην ΕΣΣΔ και τη ΓΛΔ (σάμπως είχαν όμως και στην Ελλάδα...), αλλά είχαν ένα μεγάλο ανεπτυγμένο δίκτυο δημόσιων και φθηνών συγκοινωνιών, που μπροστά τους τα σημερινά ΜΜΜ στην Ελλάδα (εν έτει 2020) ωχριούν!

* * *

Ευρήματα όπως τα παραπάνω, λοιπόν, οδηγούν το ΚΕΦίΜ να συστήνει ένταση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, αφού όπως τονίζει στο σχολιασμό του: «Σε ολόκληρη τη διδακτική ύλη του ελληνικού Γυμνασίου και Λυκείου οι μέρες μετά το 1940 αναφέρονται σε ελάχιστες σελίδες, και συχνά οι μαθητές δεν προλαβαίνουν καν να τις διδαχτούν. Ο κομμουνισμός ή αν θέλετε κεντρικός σχεδιασμός, ως οικονομικό σύστημα, δεν αναφέρεται καθόλου». Μεταφέρει μάλιστα την ανησυχία του για το γεγονός ότι «τα αποτελέσματα του αποτυχημένου σοβιετικού συστήματος είναι όλο και πιο δυσδιάκριτα (...) Σε μια δημοκρατία, τέτοια άγνοια είναι επικίνδυνη...»

* * *

Η ουσία είναι ότι σήμερα αντικειμενικά υπάρχει έδαφος να ενισχυθεί η συζήτηση για την προοπτική του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Το γεγονός ότι η συκοφάντηση των σοσιαλιστικών κρατών του 20ού αιώνα, η παραχάραξη της Ιστορίας δεν έχει περπατήσει, όπως θα ήθελαν, ακόμα και στις σημερινές συνθήκες υποχώρησης του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, και ιδιαίτερα στη νέα γενιά, γεννά προβληματισμούς και ανησυχίες. Χτυπάνε λοιπόν καμπάνες με το μάτι στραμμένο ειδικά στο μέλλον... Δίκαιοι οι εφιάλτες τους!

Δ. Π.

Οι διεκδικήσεις μας μοναδική λύση για το σήμερα

Τα λόγια περίσσεψαν. Τα χειροκροτήματα κράτησαν λίγα δευτερόλεπτα, ενώ οι οιμωγές των ασθενών όλων των κατηγοριών αυξάνονται. Τι είπε το συνεπές υγειονομικό κίνημα από τις πρώτες μέρες της πανδημίας;

Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των κλάδων. 30.000 τα κενά σε νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας και δομές Πρόνοιας, σε καιρό μη πανδημίας. Αυτό άφησε η λαίλαπα των τριών μνημονίων των κυβερνητικών κομμάτων ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ. Επαρκής χρηματοδότηση, που με στοιχεία δικά τους όλο και μειωνόταν. Αμεση ανάπτυξη 3.500 κλινών ΜΕΘ - ΜΑΦ - ΜΕ Νεογνών, που είναι αναγκαίες σε καιρό μη πανδημίας, τη στιγμή που εδώ και δεκαετίες τις είχαν καθηλώσει όλοι τους στις 500 - 600. Επείγουσα ενίσχυση της δωρεάν Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Με δεδομένη την υποστελέχωσή τους μέχρι και 50% και όχι πεσκέσια στις ιδιωτικές διαγνωστικές αλυσίδες. Μαζικά επαναλαμβανόμενα τεστ στον πληθυσμό και φυσικά στους υγειονομικούς. Επίταξη - με τη σωστή έννοια - των ιδιωτικών δομών Υγείας, που επί δεκαετίες βυζαίνουν τα ταμεία και τις οικονομίες του λαού. Επίταξη πραγματική, όχι πλουσιοπάροχη επιδότηση στους κλινικάρχες και στις αλυσίδες των διαγνωστικών κέντρων.

Οι κυβερνώντες όχι μόνο δεν μας δέχονταν, αλλά μέσω υψηλόβαθμων κρατικών λειτουργών και φίλα προσκείμενων ΜΜΕ μάς λοιδορούσαν. Η αξιωματική αντιπολίτευση παρακολουθούσε, στην πράξη έκανε ό,τι μπορούσε για να αδρανοποιήσει το κίνημα, με εκείνο το επικίνδυνο αφήγημα «θα λογαριαστούμε μετά». Το συνεπές κίνημα έσπασε απαγορεύσεις, τήρησε τα μέτρα προστασίας (αποκορύφωμα η συγκλονιστική συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς, εικόνα που έκανε το γύρο του κόσμου και συγκλόνισε ψυχές), παρενέβη σε όλα τα νοσοκομεία και στους χώρους εργασίας για μέτρα πρόληψης και προστασίας του πληθυσμού. Δεν σταματήσαμε στιγμή!

* * *

Ατομική ευθύνη λέει η κυβέρνηση! Πάλι φταίμε εμείς για τη διασπορά! Τι λέτε κύριοι; Κάνατε κάτι από αυτά που πρότειναν οι φορείς των υγειονομικών, η ΟΕΝΓΕ, τα πρωτοβάθμια σωματεία και των υγειονομικών και όλων των κλάδων;

Οταν το Δεκέμβρη του 2019 προκηρύξατε 950 θέσεις μόνιμων γιατρών, υπέβαλαν αίτηση 2.500. Οι κρίσεις καθυστερούν, όπως πάντα. Φτάνει η πανδημία το Μάρτη και η ΟΕΝΓΕ λέει το εξής απλό: Διορίστε τους όλους! Υπάρχει ανάγκη! Τότε διόρισαν ελάχιστους επικουρικούς και 8 μήνες μετά μας κάνουν... χάρη και προχωρούν σε κατεπείγουσες προσλήψεις 300 γιατρών για τις ΜΕΘ. Για τους δε 100 από τους 300 η θητεία τους θα είναι για τρίμηνο και δεν διασφαλίζεται ότι θα παραμείνουν στο δημόσιο σύστημα Υγείας!

Στις πρόσφατες τροπολογίες χρησιμοποιούν τη λέξη «επίταξη». Τι εννοούν; Οταν το σύστημα μπουκώσει, θα χρυσοενοικιάσουν ιδιωτικές δομές και αυτό θα το πουν επίταξη! Κάτι παρόμοιο έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, πληρώνοντας αδρά 1.000 - 1.600 ευρώ τη μέρα στον κλινικάρχη! Ολα τα παραπάνω για να μη θιγούν τα κέρδη των κλινικαρχών, που τους έχει καλοταΐσει χρόνια τώρα η κάθε κυβέρνηση και το ξεζούμισμα των υπαλλήλων τους. Μέσα στην πανδημία δεν ξεχνάνε να στηρίξουν όλα τα πλοκάμια του κεφαλαίου, υπηρετώντας τους πιστά, ως πολιτικό τους προσωπικό.

Κάνουν υποχρεωτικές μετακινήσεις προσωπικού, αποδυναμώνοντας άλλες δημόσιες δομές, αντί να κάνουν χιλιάδες προσλήψεις. Μάλιστα συνοδεύεται η διάταξη με αυστηρές ποινές σε περίπτωση άρνησης. Με αυταρχικά μέτρα δεν αντιμετωπίζεται η πανδημία!

* * *

«Η καλύτερη πρόληψη είναι η πρόσληψη» σε όλους τους τομείς. Αφού από το 2010 όλες οι κυβερνήσεις ανάγκασαν πάνω από 18.000 γιατρούς να πάρουν των ομματιών τους για άλλες χώρες, σε μερικές ειδικότητες (καρδιοχειρουργική, ουρολογία, βιοπαθολογία κ.λπ.) δεν βρίσκουν γιατρούς να καλύψουν βασικές ανάγκες. Εδωσαν στους ειδικευόμενους ένα «τυράκι» για αναγνώριση χρόνου ειδικότητας εφόσον παρουσιαστούν νωρίτερα στα νοσοκομεία επιλογής τους. Προηγήθηκαν βέβαια εκατοντάδες «εντέλλεσθε» σε ειδικευόμενους άσχετης ειδικότητας να καλύψουν ανάγκες κλινικών Covid σε νοσοκομεία. Ο ειδικευόμενος, με τις αμέτρητες εφημερίες και την υπερεργασία, παίρνει μισθό λιγότερα από τα 1.600 ευρώ που δίνει το κράτος τη μία μέρα σε ιδιωτική ΜΕΘ.

Ζήτησαν από ιδιώτες γιατρούς να ενταχθούν σε προαιρετική βάση στο δημόσιο σύστημα και αγνόησαν επιδεικτικά την έκκληση της Επιτροπής Αγώνα Αυτοαπασχολούμενων - από το Μάρτη - να ενταχθούν μόνιμα με σχεδιασμό στα νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας. Στην ίδια πολιτική «μπαλωμάτων» εντάσσεται και η πρόβλεψη της τροπολογίας για προαιρετική παραμονή στο ΕΣΥ για 6 μήνες των γιατρών που συνταξιοδοτούνται στις 31/12/2020. Ε! Υψηλά ιστάμενοι: Επιμελητές Α' και Β' θέλει το σύστημα και όχι συνταξιούχους που ο καθένας τους έχει στην πλάτη του πάνω από 2.500 εφημερίες!

Διοικητικούς δεν προσέλαβαν. Τεχνολόγους και παρασκευαστές ελάχιστους. Νοσηλευτές - όλους επικουρικούς, ακολουθώντας συνταγή ΣΥΡΙΖΑ - λένε ότι προσέλαβαν πάνω από 5.000 πανελλαδικά. Να μας εξηγήσουν τότε γιατί στην Α' ΥΠΕ, από τις 1.700 θέσεις νοσηλευτών που ζητήθηκαν, καλύφθηκαν μόνο 1.100; Μήπως συνέβη το ίδιο και στις άλλες ΥΠΕ; Προσέλαβαν ειδικευόμενους νοσηλευτές και μερικούς τους έστειλαν, με μοναδικό εφόδιο το πτυχίο τους, ανεκπαίδευτους, κατευθείαν σε ΜΕΘ Covid. Εύγε!

Κατατέθηκε το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2021. Ολα τα προηγούμενα, μνημονιακά και μη χρόνια, κόβονταν από την κρατική επιχορήγηση των νοσοκομείων εκατοντάδες εκατ. ευρώ κάθε χρόνο. Ο νέος προϋπολογισμός δεν αναπληρώνει ούτε κατ' ελάχιστο τις περικοπές των προηγούμενων χρόνων. Θα μας απαντήσουν γιατί;

* * *

Περιγράφοντας και κυρίως βιώνοντας την πραγματικότητα και στη χώρα μας και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη: Στον καπιταλιστικό κόσμο η υγεία όχι μόνο δεν είναι κοινωνικό αγαθό, αλλά ένας προσοδοφόρος τομέας της οικονομίας. Ακόμα και μέσα στην πανδημία, φαρμακευτικές εταιρείες, όμιλοι βιοϊατρικής τεχνολογίας, βιομήχανοι απλού υγειονομικού υλικού, έχουν πέσει σαν κοράκια για ιλιγγιώδη κέρδη.

Με αυτό το σύστημα δεν υπάρχει ελπίδα. Εδώ και δεκαετίες ο επίλογος όλων των παρεμβάσεών μας παντού, σε συνέδρια, σε ανακοινώσεις, σε αφίσες κ.λπ., ήταν και είναι ότι «παλεύουμε για ένα αποκλειστικά κρατικό, δωρεάν σύστημα Υγείας, χωρίς επιχειρηματική δράση». «Να πληρώσουν το κράτος και οι εργοδότες». «Μόνιμη και σταθερή δουλειά, πλήρης και αποκλειστική απασχόληση». «Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των κλάδων».

Με αφορμή την πανδημία, είναι τόσο επίκαιρα τα αιτήματα, που πρέπει να γίνουν αιτήματα του λαού.

(Ολόκληρο το άρθρο δημοσιεύεται στο πόρταλ «902.gr»)

Ηλίας Π. ΣΙΩΡΑΣ
Πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και Γραμματέας της ΕΙΝΑΠ

Κυνικές ομολογίες

«Αν βάζαμε οριζόντια 72ωρο τεστ για είσοδο το καλοκαίρι, θα έμπαιναν στην Ελλάδα μόλις 100.000 τουρίστες αντί για 4,4 εκατομμύρια». Αυτήν την κυνική ομολογία έκανε την Τρίτη σε συζήτηση στη Βουλή ο υπουργός Τουρισμού, επιβεβαιώνοντας «πανηγυρικά» τους όρους με τους οποίους έγινε το άνοιγμα του Τουρισμού τους προηγούμενους μήνες, που δεν ήταν άλλοι από τα «πρωτόκολλα» του κέρδους μεγαλοξενοδόχων, tour operators, αεροπορικών ομίλων και εφοπλιστών.

Ο υπουργός επιβεβαίωσε δηλαδή εκείνο που «ο κόσμος έχει τούμπανο» και η κυβέρνηση «κρυφό καμάρι»: Οτι έπαιξαν και παίζουν την υγεία του λαού στον τζόγο των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. Τα υγειονομικά πρωτόκολλα κόβονται και ράβονται με κριτήριο ακριβώς τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Κι αυτό βέβαια δεν αφορά μόνο τους κλάδους του Τουρισμού και των Μεταφορών αλλά τη συνολικότερη πολιτική «διαχείρισης» της πανδημίας.

Θα μπορούσαμε να ακούσουμε και άλλες «κυνικές ομολογίες» κυβερνητικών και κρατικών εκπροσώπων και στελεχών, να εξηγούν ακριβώς με το ίδιο κριτήριο, αυτό της προστασίας των κερδών, γιατί έχουν αφήσει τους εργασιακούς χώρους να γίνονται εστίες υπερμετάδοσης του κορονοϊού και πως το αντίθετο θα είχε επιπτώσεις στα κέρδη των ομίλων.

Γιατί είναι κόστος χωρίς όφελος για το κράτος και το κεφάλαιο η ενίσχυση με εξοπλισμό και προσωπικό του δημόσιου συστήματος Υγείας, η ενίσχυση των κρατικών Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, οι προσλήψεις στα σχολεία, η μείωση του αριθμού των μαθητών στις τάξεις κ.λπ. Αλλωστε, και το γενικευμένο «λοκντάουν» το εφαρμόζει «για να σωθούν» - όπως λέει - η χριστουγεννιάτικη αγορά και ο τζίρος των μεγάλων επιχειρήσεων στις γιορτές.

Σε αυτό το πλαίσιο, εξάλλου, είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών ότι κριτήριο για τα μέτρα είναι «η εφαρμοσιμότητά» τους, το τι «κόστος» δηλαδή έχουν τα αναγκαία μέτρα προστασίας του λαού σε σχέση με το «όφελος» που έχουν για το κεφάλαιο τα πρωτόκολλα - λάστιχο. Ετσι, τα αιτήματα των μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών κρίνονται ως «απαγορευτικό κόστος», ενώ με ...ατράνταχτα επιχειρήματα, του στιλ «δεν γεννάμε λεωφορεία», απαντούν στο αίτημα για αραίωση στα ΜΜΜ και προσλήψεις νέων οδηγών.

Αυτή είναι η σταθερή «πυξίδα», όσο κι αν αξιοποιεί κατά το δοκούν τα επιστημονικά δεδομένα κόβοντας και ράβοντάς τα στα μέτρα αυτά.

Με το ίδιο αυτό κριτήριο όχι μόνο δεν βάζει χέρι στον ιδιωτικό τομέα Υγείας, δεν προχωρά στην αναγκαστική επίταξή του με ένταξή του στο σχεδιασμό του δημόσιου συστήματος αλλά χρυσοπληρώνει υπηρεσίες του εν μέσω πανδημίας, δίνοντας «δωράκια» στους αντίστοιχους ομίλους.

Αλλά, αλήθεια, μήπως όλα αυτά δεν είναι τα κριτήρια με τα οποία και ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει από την κυβέρνηση να καταρτίσουν «ένα κοινό σχέδιο», «με έναν κοινό υπουργό Υγείας», «να ξαναβάλει πλάτη», όπως λένε τα στελέχη του;

Με τα ίδια αυτά κριτήρια δεν κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι «καθυστερεί αδικαιολόγητα» το άνοιγμα του Τουρισμού με τα πρωτόκολλα των ομίλων, ενώ ξεσπάθωνε ότι «ο Τουρισμός μπαίνει στο απόσπασμα» με αφορμή την πρόθεση της κυβέρνησης, αντί για τεστ και άλλα ουσιαστικά μέτρα, να ζητάει από τους ταξιδιώτες... τη συμπλήρωση μιας φόρμας;

Την υπογραφή και της δικής του κυβέρνησης, που υλοποίησε απαρέγκλιτα την πολιτική της εμπορευματοποίησης, δεν φέρει και το σημερινό χάλι στην Υγεία; Η τραγική κατάσταση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν είναι αποτέλεσμα της «συνέχειας του κράτους» στην πολιτική της «απελευθέρωσης» των συγκοινωνιών που ακολούθησε;

Η «μετάφραση» των κυνικών ομολογιών κυβέρνησης και αστικών κομμάτων θα μπορούσε να είναι κι αυτή: «Αν βάζαμε μπροστά τις ανάγκες του λαού, τότε θα έχαναν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, το κεφάλαιο». Αυτούς λοιπόν είναι που πρέπει να σημαδέψει η λαϊκή πάλη τώρα, ακόμα πιο αποφασιστικά!

Πανδημία: Πού το πάνε;

 

 

Γράφει στην «Μαρία Νεφέλη» ο Ελύτης: «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη».

Πάμε τώρα να δούμε τι συμβαίνει σε συνθήκες… πανδημιοκρατίας (τα στοιχεία παρατίθενται αναλυτικά στην τελευταία έκδοση του βιβλίου «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» – https://kapsimi.gr/einai-o-kapitalismos-ilithie):

α) Το 2007, λίγο πριν την εκδήλωση της κρίσης, το παγκόσμιο χρέος ήταν 142 τρις δολάρια. Υπολογιζόταν περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ.  Σήμερα (για την ακρίβεια: προ πανδημίας – Γενάρης 2020), σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνών Χρηματοοικονομικών, το παγκόσμιο χρέος είχε ήδη εκτιναχτεί στα 257 τρις δολάρια και ήταν 3,2 φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Μεγαλύτερο δηλαδή απ’ όταν ξέσπασε η προ δεκαετίας κρίση.

β) Το 2008 υπολογιζόταν ότι το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα μόνο όσον αφορά τους «άυλους τίτλους», δηλαδή η «φούσκα» των λεγόμενων «παραγώγων», ήταν μεγαλύτερο έως και 10 φορές από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Δέκα χρόνια μετά (και προ πανδημίας) σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η «φούσκα» των παραγώγων ανέρχετο στα 640 τρις (δηλαδή 800% πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ που υπολογίζεται στα 80 τρις). Δεδομένου, δε, ότι ακόμα και το ΔΝΤ έφτασε να διαπιστώσει ότι «οι συναλλαγές παραγώγων αυξάνονται και η διαφάνεια των σχετικών στοιχείων δεν είναι επαρκής», η εικόνα περιγράφεται ήδη από το 2017 ως εξής:«Οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις υπολογίζουν την συνολική αξία των παραγώγων σε 542 τρις δολάρια, οι πιο απαισιόδοξες εκτιμούν ότι ανέρχεται σε 1.200 τρις δολάρια» (www.thepressproject.gr, «Οι τράπεζες «μαγειρεύουν» τα στοιχεία για να μικρύνουν τη φούσκα της παγκόσμιας οικονομίας», Μιχάλης Γιαννεσκής, 7/11/2017). Στην καλύτερη περίπτωση, λοιπόν, κι εφόσον δεχτούμε ότι τα ψέματα των τραπεζιτών δεν είναι ψέματα, και χωρίς να προσμετράμε τα συμβόλαια προεξόφλησης μελλοντικής απόδοσης, τον χρηματιστηριακό τζόγο, κτλ, τότε ο πλανήτης – που δεσμεύεται με ένα χρέος 3,2 φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ – θα πρέπει ό,τι παράγει για τα επόμενα 8-10 χρόνια να τα διαθέτει (χωρίς να ξοδεύεται ούτε μια δραχμή) μόνο και μόνο για να αποπληρωθεί η “φούσκα” των παραγώγων του σήμερα.

 Τα παραπάνω σημαίνουν κάτι πολύ απλό: Το σύστημά τους «μπούκωσε». Για μια ακόμα φορά. Και μάλιστα «μπούκωσε» πριν καταφέρει να ανακάμψει από την δίνη της κρίσης που ξέσπασε πριν από μια δεκαετία και πλέον. Πρόκειται για μια κατάσταση που ήδη από τα μέσα Γενάρη (και πριν από την πανδημία) η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ την περιέγραφε έτσι: Ερχεται κρίση και τεράστια οικονομική καταστροφή μεγαλύτερη της Μεγάλης Υφεσης (https://www.theguardian.com/business/2020/jan/17/head-of-imf-says-global-economy-risks-return-of-great-depression)

 Και τώρα τίθεται το ερώτημα: Είναι ο κορωνοιός, ίσως, μια… κάποια λύση στο πως θα εξηγήσουν, στο πως θα εφαρμόσουν και κυρίως πως θα επιβάλλουν, πάνω στα ερείπια της προηγούμενης κρίσης, όλα εκείνα τα μέτρα της νέας μετακύλησης των βαρών στα ήδη σφαγιασθέντα θύματα; Είναι ο κορωνοιός ένα ασφαλές πρόσχημα για να στηρίξουν εκείνους που προκαλούν την κρίση, ρίχνοντας νέα ασήκωτα βάρη στις πλάτες εκείνων που πληρώνουν την κρίση; 

Εδώ ΠΡΟΣΟΧΗ:

Μακριά από τον γράφοντα κάθε παρερμηνεία ότι τάχα η πανδημία είναι «ένα ψέμα» ή ένα «κατασκεύασμα» ή μια «συνωμοσία» που «προσχεδιάστηκε» κι άλλα τέτοια γελοία και ανάξια. Ο γράφων ισχυρίζεται ότι η συμφορά της πανδημίας είναι ανείπωτη και τόσο πραγματική όσο τα 1,3 εκατομμύρια νεκροί και τα σχεδόν 50 εκατομμύρια καταγεγραμμένα κρούσματα – μέχρι που γράφονταν αυτές οι γραμμές. Ισχυρίζεται ότι για τις συνέπειες και της πανδημίας, την εγκληματική ευθύνη φέρουν ακέραια οι κεφαλαιοκράτες που εμπορευματοποιούν την αρρώστια, διαλύοντας τα συστήματα υγείας, ευθύνεται ο ιμπεριαλισμός που παρέχει στον ΠΟΥ ένα πολλοστημόριο σε σχέση με τα τρισεκατομμύρια που αφειδώς παρέχει για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, ευθύνεται το σφαγείο του κέρδους που μόνο η κορυφή του παγόβουνου είναι ο ανταγωνισμός και όχι η συνεργασία για την ανεύρεση εμβολίου και φαρμάκου για την αρρώστια .   

 Ισχυρίζεται, λοιπόν, ότι αυτή η αδιανόητη φρίκη έρχεται να επιδεινώσει τη σφοδρότητα μια κρίσης που βρισκόταν προ των πυλών. Με άλλα λόγια η πανδημία προσδίδει στην νέα κρίση, που ερχόταν με μαθηματική ακρίβεια, μεγαλύτερη ένταση και βάθος. Ταυτόχρονα, δε, και εδώ βρίσκεται ο σχεδιασμός, ισχυρίζεται ότι η πανδημία θα αξιοποιηθεί – ήδη αξιοποιείται – από τα βαμπίρ του κεφαλαίου, τους καπιταλιστές και τα πολιτικά τσιράκια τους, σαν μια εξαιρετική «δικαιολογία» και πρόσχημα για να εξαπολύσουν μια γιγάντια εκστρατεία επιβολής μέτρων, με αντίστοιχο κανονιοβολισμό ιδεολογικής καταστολής, ώστε να ισοπεδώσουν ό,τι απέμεινε από τον προηγούμενο οδοστρωτήρα, φροντίζοντας να «αθωώνουν» τον καπιταλισμό και να «ενοχοποιούν» για την νέα λιτότητα και την νέα φτωχοποίηση τον ιό.

 Η πανδημία επιχειρείται, ήδη, να εμφανιστεί από τους εμπρηστές (και της δημόσιας υγείας) σαν εκείνος ο «εξωγενής», «απρόβλεπτος» και «αναπάντεχος» παράγοντας στο όνομα του οποίου θα επιδιώξουν να κουρδίσουν όλους τους μηχανισμούς αποχαύνωσης και να ρυθμίσουν όλους τους μηχανισμούς ιδεολογικής τρομοκρατίας ώστε να καταπνίξουν αντιστάσεις, να διαμορφώσουν κοινωνικές συμμαχίες και να περάσουν σαν «αναπόφευκτα», «αναγκαστικά» και «μοιραία» τα νέα εγκλήματα που ετοιμάζουν εις βάρος των λαών.

Οποιος, δε, αδυνατεί να αντιληφθεί τι σημαίνει «έγκλημα», αλλά και «μετατροπή – κατά τον κομψευάμενο κυνισμό τους – της κρίσης σε ευκαιρία», αρκούν τέσσερα στοιχεία:

    α) Την ώρα που 1 στους 10 ανθρώπους επιβιώνει με λιγότερα από 2 δολάρια τη μέρα, μόλις 42 μεγιστάνες του πλούτου καταμετρήθηκαν το 2018 να διαθέτουν εισοδήματα τόσα όσα διαθέτει το 50% του πληθυσμού της Γης, δηλαδή 3,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι,

    β) τo 82% του παγκόσμιου πλούτου πήγε το 2017 στο 1% της οικονομικής ελίτ, την ίδια ώρα που το φτωχότερο μισό του κόσμου δεν είδε καμία αύξηση στο μερίδιό του,

    γ) τα τελευταία 20 περίπου χρόνια, περίοδος που περιλαμβάνει και τον καπιταλισμό της κρίσης αλλά και τον καπιταλισμό της «ανάπτυξης», τα εισοδήματα του πλουσιότερου 1% του πληθυσμού της Γης αυξήθηκαν κατά 182 φορές.

    δ) Την περίοδο της πανδημίας, από τις 18 Μαρτίου εως 15 Σεπτεμβρίου, και ενώ δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες “εξοντώθηκαν”, οι 643 πλουσιότεροι Αμερικανοί αύξησαν τον πλούτο τους 845 δισεκατομμύρια δολάρια…

Ας δούμε τώρα σε ποιο έδαφος και με ποια νέα εργαλεία θα εξαπολύσουν την νέα επίθεση και γιατί δικαιώνεται ο στίχος του Ελύτη «όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη»:

– Πριν από 40 και πλέον χρόνια οι κομμουνιστές μιλούσαν για το παγκόσμιο πρόγραμμα παρακολούθησης, το πρόγραμμα «Echelon» που χτιζόταν στα υπόγεια του Αγάλματος της Ελευθερίας, αλλά ήταν… συνωμοσιολόγοι. Στις αρχές του αιώνα το πρόγραμμα τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή και το 2013 φρόντισε να μας ενημερώσει γι’ αυτό ένας Αμερικανός πράκτορας, ο Σνόουντεν. Όμως, προσέξτε: Αυτοί που κουκούλωσαν την υπόθεση Σνόουντεν, σήμερα, λόγω… πανδημίας, δεν έχουν καμία αναστολή πλέον να μιλούν ανοικτά για προγράμματα επιτροπείας, παρακολούθησης και ελέγχου που δεν θα περιορίζονται σε SMS για το αν θα βγάλεις το σκύλο βόλτα, αλλά για το είδος του μικροτσίπ που πρέπει να κουβαλούν οι άνθρωποι επάνω τους για να ελέγχει ο «Μεγάλος Αδελφός» αν ξύστηκαν ή αν φταρνίστηκαν, στο όνομα του κορωνοϊού.    

 – Λίγες βδομάδες μόλις πριν από την πανδημία ο καπιταλιστικός κόσμος των «κάντε σολάριουμ και ενέσεις με απολυμαντικά» (Τραμπ) και των «η ανθρώπινη ζωή δεν είναι απόλυτη αξία» αφού υπάρχει και η οικονομία (Σόιμπλε), συνέχιζε να αρμενίζει με πυξίδα το «δεν υπάρχει εναλλακτική». Όταν, δε, οι ταγοί δεν μπορούσαν να αποτρέψουν με ΠΝΠ τις ενοχλητικές κοινωνικές συναθροίσεις, είχαν όλο το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο να βγάζουν φιρμάνι ότι «οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος». Ετσι, το είδαμε ήδη από το πρώτο παγκόσμιο λοκντάουν: Ενώ η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας προειδοποιούσε ότι πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι έρχονταν να προστεθούν στην ανεργία και την μισοανεργία, με τους νέους ανέργους μόνο στις ΗΠΑ να ξεπερνούν τα 26 εκατομμύρια στα μέσα Μαρτίου, οι κεφαλαιοκράτες έδειξαν πως σχεδιάζουν να αντισταθμίζουν το παγκόσμιο όνειδος που προκαλεί η απροσχημάτιστη εκδήλωση της παρακμής και της σαπίλα τους: Με τη δύναμη που τους προσφέρει το γεγονός ότι έχουν πια στα χέρια τους μια δουλεμένη τεχνογνωσία για το πώς μπορούν να θέσουν σε καραντίνα όλο τον πλανήτη.   

 – Διαθέτουν έναν αδυσώπητο μηχανισμό που εκπαιδεύτηκε, πλέον, ώστε να μπορεί να παρουσιάζει σαν ενδεδειγμένο τον «εγκλεισμό». Που μπορεί να λανσάρει σαν  «δίκαιη» την τιμωρία λόγω της «απείθειας» έναντι των Αρχών. Που μπορεί να βαφτίζει κατά το δοκούν την κοινωνική αποστασιοποίηση σαν «σωτηρία» ή ακόμα και την κοινωνική αποξένωση σαν υπόδειγμα «κοινωνικής συμπεριφοράς». Εχουν σε πραγματικό χρόνο επιδοθεί στο πείραμα του τηλε-εργαζόμενου, του τηλε-ιατρικώς παρακολουθούμενου, του τηλε-εκπαιδευόμενου, του τηλε-κατευθυνόμενου ανθρώπου.

– Προφανώς και δεν είναι τόσο ανόητοι ώστε να παραιτηθούν από μια τόσο ισχυρή βάση ώστε να επιχειρήσουν να βαφτίσουν σαν «ατομική ευθύνη» τον ατομισμό, σαν κοινωνικό αρμό το «μένουμε σπίτι» και σαν «κοινωνική ανευθυνότητα» την συλλογικότητα, την κοινωνική δράση και διεκδίκηση. Ειδικά τώρα, μάλιστα, που φάνηκε ότι οι χρήσιμοι σε αυτή την κοινωνία είναι οι εργάτες, οι γιατροί, οι υπάλληλοι στα σούπερ μάρκετ, οι οδηγοί, οι σκουπιδιάρηδες και όχι τα παράσιτα της πλουτοκρατίας και οι κηφήνες της «φιλανθρωπίας».

     Αυτή η νέα πραγματικότητα που θα ήθελαν, προμηνύει μια ακόμα πιο φαιά απόχρωση του ήδη υφιστάμενου γκρίζου. Και μπορεί η πορεία του ανθρώπου να είναι προς το φως, αλλά τίποτα πιο ψευδές και ρηχό από το να πιστεύει κανείς ότι οι κρίσεις, ο θάνατος, ο φόβος, η δυστυχία, η εξαθλίωση, η ανασφάλεια, οι πόλεμοι, αποτελούν τις ικανές συνθήκες για να αναζητήσει κανείς το ξέφωτο. Ακόμα και όταν υπό προϋποθέσεις όλα αυτά, με την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου και την ασφυξία της ανελευθερίας που προκαλούν, αποδειχτούν αναγκαίες συνθήκες για την εξάντληση του ορίου των αντοχών, δεν επιφέρουν αυτόματα και την ανάταση του ανθρώπου. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να ξεστρατίσουν σε τυφλά ξεσπάσματα ή ακόμα και να οδηγήσουν σε  συνθηκολόγηση με τον «βάκιλο της πανούκλας».

 Η ικανή συνθήκη για να παλέψει κανείς ενάντια στο γκρίζο και στο μαύρο είναι η γειωμένη με την πραγματικότητα (και όχι η μεταφυσική) ελπίδα ενός καλύτερου τόπου. Τότε αυτή η αποδείξιμη στη θεωρία δυνατότητα, μετατρέπεται σε υλική δύναμη που εμπνέει και συνενώνει. Εδώ πάνω χτίζεται και διευρύνεται το μέτωπο της άρνησης στην υποταγή και στο «και μη χειρότερα». Και σήμερα η θεωρία υπέρ του δημόσιου και του κοινωνικού κόντρα στο ιδιωτικό και την ιδιωτεία, η θεωρία υπέρ του κεντρικού σχεδιασμού στην παραγωγή με ιεράρχηση τις ανθρώπινες ανάγκες κόντρα στον άναρχο κερδοσκοπικό ανταγωνισμό, η θεωρία «όλοι για έναν και ένας για όλους» μέσα από την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής κόντρα στο «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα», είναι μια πραγματικότητα που βοά.

    Παρά τις ανατροπές, λοιπόν, που βαραίνουν υπέρ των θιασωτών του «τέλους της ιστορίας», η αλήθεια, στην Ελλάδα και στον κόσμο, είναι ότι αν ο Μαρξ, ο Ενγκελς και ο Λένιν έδωσαν την θεωρητική και πολιτική πυξίδα για κοινωνικές κατακτήσεις σε συνθήκες 1ης και 2ης βιομηχανικής επανάστασης, σήμερα εκείνοι που σε συνθήκες 3ης και 4ης βιομηχανικής επανάστασης θέλουν να ρίξουν βαθύτερα την ανθρωπότητα στον Μεσαίωνα και στη βαρβαρότητα πρέπει να βρουν ξανά απέναντί τους το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» και το «Τι να κάνουμε».  

  Αποφασιστική και αναγκαία, προφανώς, είναι εδώ η παρουσία εκείνων των πρωτοπόρων που με πειθαρχία, οργάνωση, σχέδιο, με τέχνη και αποφασιστικότητα θα απαντήσουν στην ταξική επίθεση με συνεχή δράση για αντίστοιχη άνοδο της ταξικής πάλης εκ μέρους των καταπιεσμένων, συγκροτώντας ισχυρές κοινωνικές συμμαχίες και θέτοντας επίμονα στο πολιτικό προσκήνιο την βασική αντίθεση που διαπερνά την κοινωνία – με ή χωρίς κορωνοϊό: «Κεφάλαιο – Εργασία».

 Την ώρα, επομένως, που η πλουτοκρατία θα προχωρά στην νέα συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, επιδιώκοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους σε μια νέα συμμαχία με τα ακόμα περισσότερο συμπιεζόμενα μεσαία στρώματα,

 την ώρα που το σύστημα για να ελέγχει την “αγέλη” θα αναζητά την δοσολογία μεταξύ νεοφιλελευθερισμού, κεϋνσιανισμού, ρεφορμισμού, φασισμού, ποντάροντας στην τρομοκράτηση, τις αυταπάτες, την εξάντληση ή την παραίτηση των θυμάτων του,

 οι δυνάμεις της ταξικής πάλης, παντού στον κόσμο και κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό, επιταχύνοντας τις διαδικασίες ανασυγκρότησής τους, με ορμή, με ευθύτητα προς τον εργαζόμενο λαό και τα καταπιεζόμενα στρώματα, με εφόδιο τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού κατά τον 20ο αιώνα και με μαεστρία που θα προκαλεί ρωγμές στον αντίπαλο, με τακτική που θα συσπειρώνει τις λαϊκές δυνάμεις και θα γεφυροποιεί την συνείδησή τους με τον στρατηγικό στόχο της κοινωνικής απελευθέρωσης, δεν έχουν παρά να προτάξουν την μόνη λύση: Κοινωνική ανατροπή και εκ βάθρων κοινωνικοπολιτική ανασύνθεση.

    Σε αυτή τη μάχη, που όπως ο κορωνοϊός αφορά όλο τον πλανήτη έτσι κι αυτή είναι μια μάχη απέναντι στην καπιταλιστική πανδημία που αφορά όλο τον πλανήτη, οι κομμουνιστές γνωρίζουν το διακύβευμα, μέσα από τα λόγια του Λένιν:

«Θα ήταν λάθος– έγραφε – να νομίζει κανείς πως οι επαναστατικές τάξεις έχουν πάντα αρκετή δύναμη για να πραγματοποιήσουν την επανάσταση, όταν αυτή η επανάσταση έχει ωριμάσει πέρα για πέρα λόγω των συνθηκών της κοινωνικό-οικονομικής εξέλιξης. Όχι, η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι συγκροτημένη τόσο έλλογα και τόσο ‘‘βολικά’’ για τα πρωτοπόρα στοιχεία. Η επανάσταση μπορεί να ωριμάσει, ενώ οι δυνάμεις των επαναστατών δημιουργών αυτής της επανάστασης μπορεί να φανούν ανεπαρκείς για την πραγματοποίησή της – τότε η κοινωνία σαπίζει και αυτό το σάπισμα παρατείνεται κάποτε ολόκληρες δεκαετίες».

    Στην πατρίδα μας, τόσο μετά και την εμπειρία των Μνημονίων όσο και μετά την προώθηση μιας νέας «κανονικότητας» που – εν μέσω πανδημίας – καταργεί το 8ωρο, επιβάλλει απλήρωτες υπερωρίες, νομοθετεί χουντονόμους κατά των διαδηλώσεων, ψηφίζει “πτωχευτικό” υπέρ τραπεζών και κορακιών, εμπεδώνει το επίδομα σαν “υποκατάστατο” του μισθού, διορίζει αστυνόμους αλλά όχι γιατρούς και δασκάλους, και όλα αυτά το όνομα του… “την υγεία μας να ‘χουμε”,  τα σημάδια του ελλοχεύοντος κινδύνου να μετατραπεί αυτή η νέα κρίση σε παρατεταμένο σάπισμα, είναι φανερά.

    Εξίσου φανερές, όμως, είναι και οι δυνατότητες η Ιστορία να τραβήξει τον άλλο δρόμο.  Ειδικά εδώ, στην Ελλάδα. Αλλά και ειδικά από εδώ, από την Ελλάδα. Γιατί εδώ διαθέτουμε ένα ισχυρό πλεονέκτηµα: Το πλεονέκτημα του ΚΚΕ, ενός έµπειρου Κοµµουνιστικού Κόµµατος που ούτε συνθηκολόγησε ούτε ενσωματώθηκε και ενός ισχυρού ταξικού πόλου που αντιπαλεύει την ανυποληψία και τον αφοπλισµό του εργατικού κινήµατος.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ας μιλήσουμε για Αμερικάνους Προέδρους

 

 

Πολλές δεκαετίες πριν τον Ομπάμα και την Καμάλα Χάρις, οι πρώτοι Αφροαμερικανοι που είχαν το ...θράσος να κατεβούν ως υποψήφιοι για την Προεδρία και την Αντιπροεδρία των ΗΠΑ ήταν οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες. Αριστερά, ο James W. Ford υποψήφιος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ με το Communist Party USA ΚΚ ΗΠΑ, το 1932, το 1936 και το 1940, ο πρώτος Αφροαμερικανός στην ιστορία της χώρας που διεκδικούσε ένα από τα ανώτατα αξιώματα. Κατω (με το τσιγάρο), η Charlene Mitchell, στέλεχος του ΚΚ ΗΠΑ υποψήφια Πρόεδρος των ΗΠΑ το 1968, η πρώτη Αφροαμερικανή γυναίκα που διεκδικούσε την Προεδρία. Δίπλα της, η Άντζελα Ντέιβις (για αυτή έγραψε το τραγούδι Angela ο Τζον Λένον), στέλεχος για χρόνια του ΚΚ ΗΠΑ και των Μαύρων Πάνθηρων, υποψήφια Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1980.

Σε μια εποχή που οι Αφροαμερικανοί αν δεν λιντσάρονταν από την Κου Κλουξ Κλαν ήταν, επιεικώς, πολίτες δεύτερης κατηγορίας και σε μια χώρα που η λέξη κομμουνιστής ήταν και είναι κυριολεκτικά συνώνυμο του προδότη και του εγκληματία, οι Αφροαμερικανοί κομμουνιστές κατέβαιναν στις εκλογές όχι γιατί είχαν αυταπάτες για το αποτέλεσμα, αλλά για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και την άλλη επιλογή, της ενότητας λευκών και μαύρων εργαζομένων απέναντι στο ίδιο το οικονομικό σύστημα. "Ένα άλλο πράγμα που με έκανε κομμουνίστρια ήταν η συνειδητοποίηση ότι οι μόνοι δυνατοί σύμμαχοι μας (για το τερματισμό των ρατσιστικών διακρίσεων σε βάρος των Αφροαμερικανών) σε αυτή την πάλη είναι ο εργαζόμενος λαός. Είναι η μόνη κοινωνική ομάδα που δεν επωφελείται από την καταπίεση μας και ταυτόχρονα καταπιέζονται και οι ίδιοι από το σύστημα. Οι άρχοντες της χώρας θέλουν να κρατήσουν διαιρεμένους τους μαύρους και λευκούς εργαζόμενους. Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι αφοσιωμένο στην ιδέα ότι -όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες- πρέπει να είναι ενωμένοι, αλλιώς κανένας δεν θα μπορέσει να προχωρήσει μπροστά" Charlene Mitchel, 1968

Γιωργος Κουκουμας απο Κυπρο

Τώρα!

Το «επιχείρημα» πως «τώρα δεν είναι ώρα για κριτική, αλλά ώρα μάχης, ώστε συντεταγμένα και όλοι μαζί να ξεπεράσουμε τη δοκιμασία της πανδημίας», ξαναφέρνουν σε πρώτο πλάνο τα κυβερνητικά επιτελεία, αξιοποιώντας και τη βολική στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που ψάχνει «εγγυήσεις» για να «ξαναβάλει πλάτη», όπως έγραφε ο πρόεδρός του το Σαββατοκύριακο.

Τι λένε δηλαδή;

Οτι «δεν είναι ώρα» για το λαό να διεκδικεί τώρα ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, άνοιγμα ΜΕΘ, ενίσχυση μέσων, πέραν των μπαλωμάτων που έχουν γίνει μέχρι τώρα. Πόσο μάλλον να διανοηθεί να ζητήσει επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας, με ένταξή του στο σχεδιασμό του κράτους και όχι με αγορά υπηρεσιών, από την οποία κερδοφορούν τα κοράκια της ιδιωτικής Υγείας.

Ολα αυτά δηλαδή που απαίτησαν ξανά χτες Σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, στο πλαίσιο της μέρας δράσης για την Υγεία στην Αττική και άλλες περιοχές.

Κι ας είναι τώρα η πιο κρίσιμη ώρα, όπου φαίνονται σε όλο τους το «μεγαλείο» τα τεράστια αδιέξοδα από την πολιτική εμπορευματοποίησης της Υγείας όλων των κυβερνήσεων. Κι ας αξιοποιεί την ίδια ώρα η κυβέρνηση τη «γύμνια» για νέα δωράκια στους κλινικάρχες, αλλά και για να προχωρήσει παραπέρα τα σχέδια εμπορευματοποίησης της Υγείας.

Λένε επίσης ότι «δεν είναι τώρα» η ώρα εργαζόμενοι και επιβάτες να γυρεύουν Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και οδηγούς, που άλλωστε «δεν τα γεννάει» η κυβέρνηση, όπως έλεγε ο πρωθυπουργός, πύκνωση δρομολογίων και αραίωση σε συρμούς και λεωφορεία.

Κι ας είναι τώρα η ώρα που φαίνονται τα τραγικά αποτελέσματα και αποκαλύπτονται οι αστειότητες ότι στα «τιγκαρισμένα» λεωφορεία και στους συρμούς «δεν κολλάει», οι προκλητικές δηλώσεις ότι συνωστισμός υπάρχει μόνο στο 5% των δρομολογίων.

Ισχυρίζονται πως είναι «ανευθυνότητα» να διεκδικούν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί μέτρα προστασίας, να διασφαλίζεται κάτω απ' όλες τις συνθήκες η πρόσβαση στην Εκπαίδευση. Για την κυβέρνηση όμως ...υπευθυνότητα είναι χιλιάδες παιδιά και οι οικογένειές τους να μένουν εκτεθειμένα στον ιό, ή και χωρίς μάθημα, ειδικά μετά και το φιάσκο της τηλεκπαίδευσης, αφού πρώτα η κυβέρνηση έκλεισε άρον άρον Γυμνάσια και Λύκεια, επιβεβαιώνοντας επί της ουσίας τους φόβους και τις ανησυχίες μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών.

Λένε ακόμα ότι «δεν είναι τώρα» η ώρα να παλεύουν οι εργαζόμενοι για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς. Κι ας είναι τώρα η ώρα που φαίνεται ότι τα «πρωτόκολλα» του κέρδους των καπιταλιστών τούς έχουν μετατρέψει σε εστίες υπερμετάδοσης.

Διαδίδουν με θράσος ότι είναι «άγονος αγώνας» να διεκδικούν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι να μην μείνει κανείς χωρίς εισόδημα, αφού η κυβέρνηση «κάνει ό,τι μπορεί με βάση τις δημοσιονομικές δυνατότητες», οι οποίες βέβαια «χωράνε» και με το παραπάνω λεφτά με ουρά για το μεγάλο κεφάλαιο.

Κι ας είναι τώρα πιο πολύ κι από πριν που έχουν συσσωρευτεί στις πλάτες των εργαζομένων και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων απολύσεις, απώλειες μισθών και χρέη, με βάση και τα όσα η ίδια νομοθέτησε στο προηγούμενο κύμα της πανδημίας, δίνοντας τη δυνατότητα στη μεγαλοεργοδοσία να απολύει, να αλλάζει και να «παγώνει» συμβάσεις κατά το δοκούν.

Και βέβαια, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση λέει πως «δεν είναι τώρα ώρα» για τους εργαζόμενους και το λαό να διεκδικούν, «δεν βλέπει την ώρα» να περάσει το νέο αντεργατικό τερατούργημα για 10ωρη δουλειά, 200 ευρώ μισθό και χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης, πέρα κι απ' όλα τα υπόλοιπα αντιλαϊκά μέτρα που περνάει με ρυθμούς πολυβόλου, αξιοποιώντας την καραντίνα.

Ολα αυτά λοιπόν επιβεβαιώνουν: Τώρα είναι η ώρα που η φωνή των εργαζομένων, του λαού να ακουστεί δυνατά κάτω απ' τις μάσκες! Τώρα είναι η ώρα τα αιτήματα για προστασία της υγείας και της ζωής του λαού να ακουστούν σε κάθε χώρο δουλειάς, γειτονιά, χώρο Εκπαίδευσης και δομή Πρόνοιας. Στην απεργία στις 26 Νοέμβρη, να νεκρώσει κάθε χώρος δουλειάς, να σταλεί δυνατά το μήνυμα σε κυβέρνηση και εργοδοσία.

Με αφορμή μια ενδιαφέρουσα έρευνα..

 

.

Τόσοι τόνοι από μελάνι, τόσες «εργατοώρες» ιστορικής παραχάραξης, τόσα εκατομμύρια ευρώ σε προγράμματα της ΕΕ για να αναποδογυριστεί η Ιστορία και να εξισωθεί ο φασισμός με τον κομμουνισμό... Τόσες αναλύσεις, τόση αξιοποίηση κάθε είδους «ναυαγίου» ή «ανανήψαντα» για να λερωθεί το χτες, αλλά κυρίως για να θαφτεί το όραμα για το αύριο των λαών...

Κι όμως. Ερχονται στιγμές που φτάνει μια έρευνα, η οποία αν και στημένη - με στοχευμένες ερωτήσεις για να δημιουργούν ακόμα και στον ανυποψίαστο δυσφορία για τον σοσιαλισμό - δείχνει ότι παρόλο που τα πράγματα είναι με το μέρος της αστικής προπαγάνδας, εντούτοις δεν είναι και τόσο εύκολα... Φανερώνει ότι τελικά είναι βαθύ το αποτύπωμα της ιστορικής προσφοράς του πρώτου εργατικού κράτους στη λαϊκή συνείδηση, γεγονός που περνάει και σε νεότερες γενιές. Πολύ περισσότερο επειδή αφορά μια έρευνα, η οποία γίνεται για ένα από τα «think tank» του κεφαλαίου στην Ελλάδα.

Αποδεικνύεται ότι η τιτάνια προσπάθεια που κάνουν τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, προοδευτικοί, ριζοσπάστες, τίμιοι επιστήμονες που σέβονται την ιστορική αλήθεια, στον αγώνα ενάντια στην ιστορική παραχάραξη, εξακολουθεί να δημιουργεί «αντισώματα» στην ιδεολογική επίθεση που δέχεται ιδιαίτερα η νέα γενιά. Επιβεβαιώνει όμως και κάτι ακόμα: Οτι η ίδια η πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα οι νέοι και οι νέες, τα αδιέξοδα και οι αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, το κάνουν «λιγότερο ελκυστικό» απ' ό,τι θα ήθελαν και επιδιώκουν τα αστικά επιτελεία, γεγονός που τους προκαλεί πονοκέφαλο.

* * *

Ο λόγος λοιπόν για την έρευνα που πραγματοποίησε το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών «Μάρκος Δραγούμης» (ΚΕΦίΜ) με θέμα τη «Γνώση και την άγνοια των νέων Ελλήνων σχετικά με τον κομμουνισμό», η οποία μάλιστα έμεινε για δύο χρόνια στα αζήτητα, για λόγους που προφανώς εξηγούνται με βάση τα αποτελέσματά της.

Σημειώνεται ότι οι συμμετέχοντες επιλέχθηκαν με ηλικιακά κριτήρια και η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι γεννημένοι μετά το 1988. Μεγάλωσαν δηλαδή στην καρδιά της αντεπανάστασης, σε μια περίοδο αντικομμουνιστικού ξεσαλώματος. Μιλάμε για μια κατηγορία ανθρώπων που ζουν την «επίθεση στον σοσιαλισμό που δεν γνώρισαν», σε αντίθεση με τους πατεράδες και τους παππούδες τους.

Είναι λογικό, λοιπόν, τα ευρήματα της έρευνας, η οποία κάθε άλλο παρά ικανοποιεί τους εμπνευστές της, να αξιοποιούνται για να βαρέσουν «αντικομμουνιστικό συναγερμό» σε διάφορους ...σεσημασμένους του χώρου, όπως π.χ. ο Μπογδάνος, που σκίζει από προχτές τα ρούχα του... Πόσο μάλλον, που η δημοσίευσή της συμπίπτει με τα 31 χρόνια από το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου και τα ρουτινιάρικα αντικομμουνιστικά πανηγύρια των αστών και των παπαγάλων τους.

Από καθεμιά απάντηση ξεχωριστά, αλλά και από το σύνολο των απαντήσεων δεν προκύπτει καμιά απέχθεια της νεολαίας για τον κομμουνισμό, όπως επιδιώκουν τα αστικά επιτελεία, δεν προκύπτει καμιά υιοθέτηση των τερατολογιών με τις οποίες πορεύονται εδώ και 30 χρόνια οι κάθε λογής αντικομμουνιστές και οι οποίες όλο και περισσότερο ενσωματώνονται στο σύστημα Εκπαίδευσης.

Διαπιστώνεται δηλαδή μια «αντοχή» της νεολαίας στην κατασυκοφάντηση, κι αυτό είναι που αναγνωρίζουν σαν «πρόβλημα» οι επιτελείς του ΚΕΦίΜ, προϊδεάζοντας ουσιαστικά για ενισχυμένες δόσεις αντικομμουνισμού από εδώ και στο εξής, μπας και «εμπεδωθεί» στους νέους και αυριανούς εργαζόμενους ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι μονόδρομος.

* * *

Είναι λοιπόν χαρακτηριστικά τα εξής στοιχεία από την έρευνα του ΚΕΦίΜ:

Πρώτον: Ενα 15,2% των ερωτηθέντων απαντάει ότι το Τείχος του Βερολίνου χτίστηκε είτε για «στρατιωτική άμυνα απέναντι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους», είτε για «να κρατάει τους Δυτικούς κατασκόπους απέξω». Μόλις 1 στις 3 απαντήσεις θεωρούνται «σωστές» κατά τη γνώμη του ΚΕΦίΜ, δηλαδή σύμφωνες με την αντικομμουνιστική προπαγάνδα ότι το Τείχος χτίστηκε για να «σταματήσει τα κύματα προσφύγων από το ανατολικό μπλοκ». Να λοιπόν που η σταυροφορία των αντικομμουνιστών δεν έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Δεν είναι αρκετοί οι τόνοι ψευδών τους, που φτάνουν μέχρι και να παραχαράσσουν χάρτες της Γερμανίας για να πείσουν ότι το Τείχος ήταν το «σύνορο μεταξύ Ανατολής και Δύσης», αποκρύπτοντας ότι το Δυτικό Βερολίνο βρισκόταν εξολοκλήρου μέσα στο ανατολικογερμανικό κράτος, αποτελώντας έναν ΝΑΤΟικό θύλακα.

Δεύτερον: Ενα 60% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι μια «Σοβιετική Ελλάδα» θα ήταν περίπου ίδια με τη σημερινή, αν όχι και πλουσιότερη. Αυτό είναι ίσως το «εύρημα» που περισσότερο προβληματίζει το «think tank», αφού μόλις το 3,6% των ερωτηθέντων απαντά «σίγουρα όχι» στο ερώτημα αν η Ελλάδα θα ήταν πλουσιότερη «υπό ρωσική επιρροή». Κι αυτό όταν εδώ και δεκαετίες φιλοτεχνείται η εικόνα του «πεινασμένου Σοβιετικού εργάτη». Το εύρημα αυτό προφανώς εξοργίζει τους ιθύνοντες της έρευνας, καλώντας σε επιπλέον «μέτρα», μπας και εμπεδωθεί ότι είναι πολύ καλύτερα ο κατώτατος μισθός των 200 ευρώ και τα 10ωρα, η μισοδουλειά και η ανεργία από τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, την εξασφαλισμένη στέγη, την Υγεία - Πρόνοια και Παιδεία που εξασφάλιζε το σοσιαλιστικό κράτος. Αυτά δηλαδή που την περασμένη βδομάδα αποκαλούσε «εφιαλτικά» ο υπουργός Εργασίας της ΝΔ, Γ. Βρούτσης.

Τρίτον: Τα αντικομμουνιστικά «στερεότυπα» που ήταν must τις δεκαετίες του '80 και του '90, δεν φαίνεται να συγκινούν τη νέα γενιά. Για παράδειγμα, οι αναλυτές της έρευνας πέφτουν από τα σύννεφα που η νεολαία δεν ξέρει ή δεν συγκινείται από το γεγονός ότι υπήρχε μεγάλη αναμονή για να αποκτήσει ένας Ανατολικογερμανός το κλασικό αυτοκίνητο «Τραμπάντ» της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, ή που αγνοοεί τις χυδαιότητες για «καλτσόν» και «μπλουτζίν». Και βέβαια πώς να εντυπωσιάσουν με τέτοια επιχειρήματα τη νεολαία και τους εργαζόμενους, που μόλις προχτές άκουγαν τον πρωθυπουργό να ανακοινώνει εν έτει 2020, μετά από 8 μήνες πανδημίας, ότι «δεν μπορούμε να γεννήσουμε λεωφορεία» και ότι θα συνεχίσει ο λαός να παστώνεται στα ΜΜΜ. Τι θα έλεγαν, αλήθεια, αυτοί οι νέοι αν ήξεραν ότι μπορεί να μην είχαν πράγματι όλοι Ι.Χ. τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 στην ΕΣΣΔ και τη ΓΛΔ (σάμπως είχαν όμως και στην Ελλάδα...), αλλά είχαν ένα μεγάλο ανεπτυγμένο δίκτυο δημόσιων και φθηνών συγκοινωνιών, που μπροστά τους τα σημερινά ΜΜΜ στην Ελλάδα (εν έτει 2020) ωχριούν!

* * *

Ευρήματα όπως τα παραπάνω, λοιπόν, οδηγούν το ΚΕΦίΜ να συστήνει ένταση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, αφού όπως τονίζει στο σχολιασμό του: «Σε ολόκληρη τη διδακτική ύλη του ελληνικού Γυμνασίου και Λυκείου οι μέρες μετά το 1940 αναφέρονται σε ελάχιστες σελίδες, και συχνά οι μαθητές δεν προλαβαίνουν καν να τις διδαχτούν. Ο κομμουνισμός ή αν θέλετε κεντρικός σχεδιασμός, ως οικονομικό σύστημα, δεν αναφέρεται καθόλου». Μεταφέρει μάλιστα την ανησυχία του για το γεγονός ότι «τα αποτελέσματα του αποτυχημένου σοβιετικού συστήματος είναι όλο και πιο δυσδιάκριτα (...) Σε μια δημοκρατία, τέτοια άγνοια είναι επικίνδυνη...»

* * *

Η ουσία είναι ότι σήμερα αντικειμενικά υπάρχει έδαφος να ενισχυθεί η συζήτηση για την προοπτική του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Το γεγονός ότι η συκοφάντηση των σοσιαλιστικών κρατών του 20ού αιώνα, η παραχάραξη της Ιστορίας δεν έχει περπατήσει, όπως θα ήθελαν, ακόμα και στις σημερινές συνθήκες υποχώρησης του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, και ιδιαίτερα στη νέα γενιά, γεννά προβληματισμούς και ανησυχίες. Χτυπάνε λοιπόν καμπάνες με το μάτι στραμμένο ειδικά στο μέλλον... Δίκαιοι οι εφιάλτες τους!

Δ. Π.

Πόνος στους φιλελέ – 60% των νέων Ελλήνων θεωρούν μια σοβιετική Ελλάδα ίδια ή και καλύτερη από τη σημερινή

 

Κατιούσα

Μεγάλη αναταραχή έχει προκληθεί στους κόλπους των εγχώριων φιλελέ, με τα αποτελέσματα που δικό τους θινκ τανκ δημοσίευσε σε σχέση με την “Γνώση και άγνοια των νέων Ελλήνων σχετικά με τον κομμουνισμό”. Όπου κομμουνισμός βέβαια εννοεί το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, αλλά το ΚΕΦίΜ – Μάρκος Δραγούμης, δεν καταγίνεται με τέτοιες λεπτές αποχρώσεις, τι κι αν ο υπεύθυνος της έρευνας, καθηγητής Σωτήρης Γεωργανάς εξανίσταται κατά τα λοιπά για την “πολιτική αγραμματοσύνη” της ελληνικής νεολαίας.

Οι ίδιες οι ερωτήσεις είναι φυσικά έτσι σχεδιασμένες ώστε να εκμαιεύσουν απαντήσεις βολικές προς το σχεδιαστή τους και να δημιουργήσουν αρνητικά συναισθήματα στους ερωτηθέντες σχετικά με την κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά και τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Ενδεικτικό εξάλλου είναι ότι στην εισαγωγή της έρευνας παρατίθεται παλιό σοβιετικό ανέκδοτο περί χρόνου αναμονής υδραυλικών και αυτοκινήτων σε θερμοκρασία ρωσικού χειμώνα.  Η άγνοια γεγονότων της σύγχρονης ιστορίας από την πλειονότητα ή μια σημαντική μειοψηφία των ερωτηθέντων, όπως αποτυπώνεται στις απαντήσεις για την ακριβή ημερομηνία έγερσης του τείχους του Βερολίνου ή το ποιες χώρες είχαν “κομμουνισμό” στο παρελθόν, γίνεται αφορμή για ιερεμιάδα και έμμεση πλην σαφή προτροπή να διδάσκονται περισσότερα σχετικά με το ζήτημα στα σχολικά βιβλία. Όχι φυσικά γιατί ενδιαφέρονται οι υπεύθυνοι της έρευνας για την ελλιπή εγκυκλοπαιδική μόρφωση των Ελλήνων 18-40, ειδικότερα όσων έχουν τεχνική ή θετική ειδίκευση, αλλά για να είναι σίγουροι ότι εξ απαλών ονύχων οι μαθητές μας θα έχουν ακούσει αρκετές ιστορίες για κόκκινους αγρίους, όπως η πλειονότητα των Ευρωπαίων συνομηλίκων τους.

Εκείνο όμως που φαίνεται πραγματικά να τους βγάζει έξω από τα ρούχα τους, είναι το γεγονός πως ένα “ογκώδες” (sic) 60% των Ελλήνων πιστεύουν πως μια σοβιετική Ελλάδα θα ήταν σε ίδια ή και καλύτερη οικονομική κατάσταση σε σχέση με τη σημερινή. Για την ακρίβεια ένα 26,3% των ερωτηθέντων απαντούν “σίγουρα ναι”, ενώ ένα 32,40% μάλλον συμφωνεί με αυτή την άποψη, ενώ ένα 32% δίνει ουδέτερη κρίση. Μονοψήφια είναι αντίθετα τα ποσοστά όσων είναι βέβαιοι ή σχεδόν βέβαιοι πως σε μια σοσιαλιστική Ελλάδα τα πράγματα θα ήταν χειρότερα. Αν προσθέσει κανείς σε αυτό ότι το 24% των ερωτηθέντων “αποδέχονται τη φιλοσοβιετική προπαγάνδα”, όπως περίλυπα διαπιστώνει η έρευνα, σχετικά με τα αίτια έγερσης του τείχους, κατανοεί και σχεδόν συμπάσχει κανείς με τον κλαυθμό και οδυρμό των φιλελέδων.

Όπως του Κωνσταντίνου Μπογδάνου, που εξέφρασε με ανάρτησή του το βαθύ σοκ που του προκάλεσαν τα ευρήματα της έρευνας, τα οποία περιέργως πώς δεν έσπευσε, προς ώρας τουλάχιστον, να αποδώσει στην αυξημένη επιρροή του νεομαρξιστικού νέτφλιξ μεταξύ των νέων.

 

Ιδιαίτερος αγωνιστικός εορτασμός

Σε λίγες μέρες ξεκινάει ο εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που κορυφώνεται με την αντιιμπεριαλιστική πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία. Οι φορείς που διοργανώνουν τον εορτασμό (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών, φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία) προετοιμάζονται ήδη, καθώς φέτος επιβάλλεται να είναι ένας διαφορετικός - αλλά αγωνιστικός - συμβολικός εορτασμός.

Αγωνιστικός γιατί στις συνθήκες έξαρσης της πανδημίας στη χώρα μας, τα συνθήματα του τότε ενώνονται με τις σύγχρονες διεκδικήσεις για την προστασία της ζωής και της υγείας του λαού.

Αγωνιστικά συμβολικός γιατί η ευρύτερη γειτονιά μας έχει να αντιμετωπίσει και τον «ιό» των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, που εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους για τους λαούς.

* * *

Το αγωνιστικό μήνυμα του εορτασμού εξασφαλίζεται και από τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας. Από το πρώτο κύμα της πανδημίας, αν κάποιος απέδειξε το πώς μπορούν να τηρούνται τα υγειονομικά πρωτόκολλα, είναι το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, υπακούοντας στην ανάγκη να προστατευτεί και να προστατέψει. Γιατί αυτή η προστασία δεν είναι κόστος. Ετσι αποκτά τελικά περιεχόμενο και η ατομική ευθύνη.

Το παράδειγμα της Πρωτομαγιάς και άλλων αντίστοιχων επετειακών εκδηλώσεων είναι πρόσφατα. Οι εικόνες της πλατείας Συντάγματος, με την υποδειγματική τήρηση των μέτρων αλλά και την ανάδειξη σύγχρονων διεκδικήσεων από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, έκαναν το γύρο του κόσμου. Η οργάνωση και η αυτοπειθαρχία των διαδηλωτών δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν ούτε από τους πιο φανατικούς τους πολέμιους. Εκφράστηκε μάλιστα το αντίθετο: Ο θαυμασμός για τη δύναμη που έχει ο συμβολισμός της οργανωμένης απειθαρχίας.

* * *

Ορισμένοι που αυτές τις μέρες ξερνούν χολή για την πορεία του Πολυτεχνείου δεν ενοχλούνται από την πορεία εν μέσω πανδημίας, αλλά ειδικά από την πορεία του Πολυτεχνείου, αφού είναι εκφρασμένος ο πόθος τους να ξεμπερδεύουν με αυτήν. Φυσικά, είναι οι ίδιοι που δεν ενοχλούνται από το συνωστισμό στα ΜΜΜ, τα πετσοκομμένα πρωτόκολλα που οδηγούν σε έξαρση των κρουσμάτων σε νοσοκομεία, εργοστάσια, οίκους ευγηρίας κ.α. Ολα αυτά που δημιουργούν εκατόμβες θυμάτων.

Το ΚΚΕ θα μπει μπροστά για να τιμηθεί ο ξεσηκωμός. Θα είμαστε εκεί, όλοι όσοι πρέπει, με μάσκες, με αντισηπτικά, με αποστάσεις άνω των δύο μέτρων ο ένας από τον άλλον και άλλα μέτρα προστασίας. Με αυτόν τον συμβολικό τρόπο θα αποδείξουμε ότι και το Πολυτεχνείο ζει, και οι εργαζόμενοι και η νεολαία της πατρίδας μας ζουν, αναπνέουν και έχουν φωνή.

Της
Χριστίνας ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Επικίνδυνες «σταθερές»

Η εκλογή Μπάιντεν και η φιλολογία για δήθεν «ευνοϊκή στάση» της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ στα Ελληνοτουρκικά γίνονται αφορμή να επισημαίνεται από διάφορες πλευρές της αστικής τάξης η ανάγκη για σταθερότερο βηματισμό της Ελλάδας με τα ευρύτερα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή. Πίσω από μεγάλα λόγια, όμως, άλλοι κρύβουν και άλλοι ομολογούν ότι τα σχέδια αυτά προϋποθέτουν τη διαφύλαξη της ΝΑΤΟικής συνοχής, που περιλαμβάνει και την Τουρκία ως βασικό της πυλώνα.

Πίσω λοιπόν από τις γραφικότητες περί ...«Μπαϊντενόπουλου», που συμπαθεί την Ελλάδα και «δεν έχει χημεία με τον Ερντογάν», αλλά και την ...έκρηξη «εθνικής υπερηφάνειας» για την εκλογή μερικών Ελληνοαμερικανών υποψηφίων στη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, που θα αποτελέσουν τάχα «μοχλό πίεσης» για τα Ελληνοτουρκικά, η πραγματικότητα διαγράφεται πολύ διαφορετική για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής.

Ο καβγάς στο εσωτερικό των ΗΠΑ έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και αφορά το ποιος μπορεί καλύτερα να αντιμετωπίσει τους ανταγωνιστές των ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία, που αμφισβητούν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους.

Ανεξάρτητα από ελιγμούς και διαφορετικές τακτικές, το σίγουρο είναι ότι οι ΗΠΑ δεν θα παραιτηθούν από τα συμφέροντά τους στην ευρύτερη περιοχή και σίγουρα αυτό περιλαμβάνει τη «φροντίδα» τους να κλείσουν ζητήματα ανοιχτά, που δυσκολεύουν την εξασφάλιση της συνοχής του ΝΑΤΟ και των συμμαχιών που επιδιώκουν. Μέσα σε αυτά, πρέπει να κλείσουν τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Αρα λοιπόν είναι δεδομένο πως θα αυξηθούν οι πιέσεις για «διευθετήσεις», με την εποπτεία των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως κυβερνητικά στελέχη προετοιμάζουν ήδη το έδαφος για ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό. Οπως λένε, τώρα είναι η ώρα να παράσχει η Ελλάδα ακόμα περισσότερα δείγματα γραφής για τη σταθερή προσήλωσή της στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και στις ελληνοαμερικανικές συμφωνίες, με κορωνίδα τη Συμφωνία για τις βάσεις, προκειμένου να επιβεβαιωθεί ο ρόλος της ως του πλέον αξιόπιστου και χρήσιμου συμμάχου των ΗΠΑ στην περιοχή.

Αξιοποιούν δηλαδή την «αλλαγή σκυτάλης» στις ΗΠΑ για να επιταχύνουν και να διευρύνουν τις δεσμεύσεις που έχουν ήδη αναλάβει η προηγούμενη και η σημερινή κυβέρνηση στο πλαίσιο του ελληνοαμερικανικού «Στρατηγικού Διαλόγου»!

Συγκεκριμένα, την ανανέωση της Συμφωνίας για τις βάσεις με πολυετή και όχι με μονοετή παράταση, τη σύσφιξη των σχέσεων με τον 6ο Στόλο, όχι μόνο με την παροχή υποδομών για τον ελλιμενισμό και την επισκευή των πλοίων, αλλά και με την παροχή συνοδείας σε στρατιωτικές περιπολίες και επιχειρήσεις, την εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας με ισχυρούς συμμάχους των Αμερικανών στην περιοχή.

Ταυτόχρονα, συμπληρώνουν ότι παρά την όποια πιο ευνοϊκή στάση του Μπάιντεν, δεν πρέπει να περιμένουμε θεαματικές στροφές στην αμερικανική πολιτική, υπενθυμίζοντας το «ειδικό βάρος» της Τουρκίας κ.λπ. Τελικά, αυτό που μένει από τους πανηγυρισμούς είναι η «εγγύηση» (sic) ότι οι ΗΠΑ θα επεμβαίνουν πιο ενεργά στην περιοχή, αρκεί βέβαια και η Ελλάδα να είναι στην πρώτη γραμμή των επικίνδυνων σχεδιασμών τους.

Την ίδια «συνταγή» προτείνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πρωτοστάτησε τις προηγούμενες μέρες στην καλλιέργεια προσδοκιών από την εκλογή Μπάιντεν σε όλα τα μέτωπα και στα Ελληνοτουρκικά. Αυτό που ζητάει τώρα είναι να αξιοποιήσει η κυβέρνηση το «ευνοϊκότερο κλίμα» που δημιουργεί τάχα η εκλογή Μπάιντεν και να «εξαργυρώσει» με μεγαλύτερα ανταλλάγματα τη συμμετοχή της στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό!

Ο λαός δεν πρέπει να τρέφει καμιά προσδοκία σε σχέση με την κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ, μια ιμπεριαλιστική δύναμη που δίνει τη μάχη για τη διεθνή της πρωτοκαθεδρία. Προπάντων, δεν πρέπει να έχει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, στην αστική τάξη και τους συμμάχους της, που για τα δικά τους συμφέροντα τον μπλέκουν όλο και πιο βαθιά σε κινδύνους και περιπέτειες.

Μπροστά και στην επέτειο του Πολυτεχνείου, που το αντιιμπεριαλιστικό του μήνυμα παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, η δικαιολογημένη ανησυχία για τις εξελίξεις στην περιοχή να γίνει δυνατή φωνή διαμαρτυρίας και αγώνα ενάντια στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και στη συμμετοχή της χώρας σ' αυτά.