«Συνδικαλιστές» αστυνομικοί ζητούν τα ρέστα για την καταστολή στις 17 Νοέμβρη

Το ρόλο «εισαγγελέα» ανέλαβε ο γραμματέας των ειδικών φρουρών, Στράτος Μαυροειδάκος, από το έδρανο που κατέχει στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Χωρίς ίχνος ντροπής για τη βαρβαρότητα της καταστολής σε βάρος του λαού, στις συμβολικές εκδηλώσεις στις 17 Νοέμβρη, ισχυρίστηκε ότι 5 διαδηλωτές συνελήφθησαν από την περιώνυμη ομάδα «ΔΡΑΣΗ» (πρώην «ΔΕΛΤΑ») επειδή είχαν χτυπήσει αστυνομικούς. Το ότι οι συγκεκριμένες συλλήψεις είχαν καταγραφεί από τόσους φωτορεπόρτερ και είδε όλος ο λαός την πρωτοφανή αστυνομική βία, δεν πτόησε τον... μόνιμο σχολιαστή του ΣΚΑΪ.

Βεβαίωσε, λοιπόν, ο «εισαγγελέας - ειδικός φρουρός», επικαλούμενος τη μαρτυρία του αντιπροέδρου του σωματείου του και υπεύθυνου για τις συλλήψεις, ότι οι 5 διαδηλωτές είχαν διαπράξει πλημμελήματα (πάλι καλά που δεν διαπίστωσε κακουργήματα). Κατήγγειλε μάλιστα ότι αφέθηκαν ελεύθεροι με «άνωθεν εντολή», ύστερα από παρέμβαση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα. Αραγε, θα συντάξει και κατηγορητήριο σε βάρος του για «ηθική αυτουργία» στην απελευθέρωση των συλληφθέντων; Θα ζητήσει να απαγορευτεί στα κόμματα να διαμαρτύρονται στην κυβέρνηση, που είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, για αντιλαϊκές ενέργειες και μάλιστα για την καταστολή και συλλήψεις διαδηλωτών; Η αξιοπιστία, βέβαια, των ανδρών της ομάδας «ΔΡΑΣΗ» / «ΔΕΛΤΑ», που είχε καταργηθεί για το όργιο καταστολής και η ΝΔ την επανίδρυσε, θεωρείται δεδομένη για τους ακροδεξιούς οπαδούς της αστυνομικής βίας.

Δεν παρέλειψε ο «συνδικαλιστής» ειδικός φρουρός να εκφράσει την εμπιστοσύνη του στον πρωθυπουργό «που είναι συνεπής στους λόγους και τα έργα του» και να δηλώσει ότι «κάποια μηνύματα δεν περνάνε όπως πρέπει», υπονοώντας ότι όσοι έχουν αναλάβει την πολιτική της κυβερνητικής καταστολής δεν έχουν εξαντλήσει όλα τα όρια στις αντιδημοκρατικές παρεκτροπές. Μια δήλωση που θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα οι θιασώτες της «κοινοβουλευτικής δικτατορίας», στους οποίους και απευθύνεται.

Αποτελεί κατάντια για την «κυβέρνηση των αρίστων» να διορίζει ως τηλεοπτικούς ειδικούς εισαγγελείς τον «συνδικαλιστή» ειδικό φρουρό και κάποιους ακόμα αστυνομικούς «συνδικαλιστές», με «καθηκοντολόγιο» τη δικαιολόγηση της καταστολής και τη συκοφάντηση των αγωνιστών του λαϊκού κινήματος. Μπορεί να τους έχουν εξασφαλίσει σχεδόν καθημερινή παρουσία και μόνιμα έδρανα σε τηλεοπτικά κανάλια, όπως ο ΣΚΑΪ, με σκοπό να «αφιονίζουν» τις δυνάμεις καταστολής και το ακροδεξιό τους ακροατήριο ενάντια στον «εχθρό - λαό». Ομως, είναι βέβαιο πως η παρουσία τους και οι συκοφαντίες που εκστομίζουν, προκαλούν απέχθεια στο λαό που αγωνίζεται και βιώνει το όργιο της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της καταστολής. Ούτε το λαό πείθουν ούτε την πλειοψηφία των απλών αστυνομικών, που βρίσκονται στο δρόμο και αντιμετωπίζουν στην υπηρεσία τους τόσα προβλήματα, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή με την πανδημία του κορονοϊού.

Η βαρβαρότητα της καταστολής στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχει καταγραφεί στη συνείδηση όλου του λαού. Η ίδια η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποδεχτεί ότι χτύπησε το λαϊκό κίνημα για να περάσει ο οδοστρωτήρας των αντιλαϊκών της μέτρων και ότι η επίκληση της πανδημίας του κορονοϊού ήταν προσχηματική. Είναι, λοιπόν, αθλιότητα να συνεχίζουν τα όργανά της να εκφράζονται με τόσο θράσος, ενάντια στους λαϊκούς αγωνιστές που τίμησαν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Οι λεγόμενοι «συνδικαλιστές αστυνομικοί» δεν ντρέπονται και ζητούν και τα ρέστα από το λαό για την καταστολή στις 17 Νοέμβρη. Γι' αυτό ο λαϊκός κόσμος να γυρίσει την πλάτη σε τέτοιου είδους εκπομπές και «συνδικαλιστές».

Γιώργος ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ
Υποστράτηγος αστυνομίας ε.α.

«Αυτονόητα»

«Απαντάμε στις ανάγκες τού σήμερα δρομολογώντας μεταρρυθμίσεις τού αύριο», έλεγε τη Δευτέρα από το υπουργικό συμβούλιο ο πρωθυπουργός και το ίδιο βράδυ δήλωνε πως η απόφαση του Γιούρογκρουπ δείχνει ότι «η αφοσίωσή μας στις μεταρρυθμίσεις είναι ακλόνητη».

Επιβεβαιώνεται έτσι πως «η πανδημία είναι ευκαιρία» για την κυβέρνηση ώστε να δρομολογήσει μέτρα που από καιρό περιμένουν στα συρτάρια του κεφαλαίου και να επιταχύνει άλλα, με το βλέμμα καρφωμένο στο «αύριο», στην προσπάθεια να φορτώσουν την καπιταλιστική κρίση στο λαό, για να ανακάμψουν τα κέρδη των καπιταλιστών, να ανοίξουν και νέα πεδία κερδοφορίας για τους ομίλους.

Γι' αυτές τις «ανάγκες» μιλάνε. Τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων να «ξεσαλώνουν» σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων, της υγείας και της ζωής του λαού ικανοποιούν νομοσχέδια σαν κι αυτά που παρουσιάστηκαν στο υπουργικό συμβούλιο, που προβλέπουν ότι οι «επενδυτές» πρώτα θα ανοίγουν επιχειρήσεις με μια απλή γνωστοποίηση και χωρίς να δίνουν λογαριασμό, και στο «αόριστο μέλλον» θα ελέγχονται με το γνωστό νομοθετικό πλαίσιο - «σουρωτήρι» που έχουν διαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις.

Τις «ανάγκες» των τραπεζών, όπως και συνολικά των ομίλων για πρόσβαση σε φτηνό δανεισμό, έρχονται να υπενθυμίσουν οι «συστάσεις» του Γιούρογκρουπ για συμπλήρωση του νομοθετικού πλαισίου, για να εξαπολυθεί το νέο πογκρόμ πλειστηριασμών και εκβιασμών στα λαϊκά σπίτια.

Αυτές τις «ανάγκες» και όχι τις ανάγκες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων έρχεται να ικανοποιήσει λοιπόν ο αντιλαϊκός προγραμματισμός για την επόμενη περίοδο, που συμπληρώνει τα όσα ήδη έχει περάσει η κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα τερατουργήματα, με πρώτο πρώτο τον νόμο για 10ωρη δουλειά, με 200 ευρώ μισθό και την προσπάθεια να μπουν στο «γύψο» τα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Αυτό είναι και το εφιαλτικό για τον λαό «όραμα» που περιγράφει στο σχέδιό της η «επιτροπή Πισσαρίδη», όπου οι φιλόδοξοι στόχοι για αύξηση επενδύσεων, του ΑΕΠ, της παραγωγικότητας, για τον λαό μεταφράζονται σε νέα μέτρα για την ένταση της εκμετάλλευσης, συνέχιση των ασφαλιστικών ανατροπών, κατάργηση της όποιας προστασίας των ανέργων είχε απομείνει, νέα χτυπήματα σε αυτοαπασχολούμενους και επαγγελματίες.

Μαζί με τη συνέχιση της φοροληστείας στο λαό για τη φοροασυλία του κεφαλαίου, την προώθηση του «επιτελικού» ακόμα πιο εχθρικού στις λαϊκές ανάγκες αστικού κράτους, τη διαμόρφωση υποδομών για τους στόχους της αστικής τάξης, αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες ότι δεν υπάρχει φιλολαϊκή ανάπτυξη στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Αποτελούν όμως και τις «σταθερές» όλων των αστικών κομμάτων, και πρώτα πρώτα βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ, που με βάση αυτούς τους άξονες που υπηρέτησε ως κυβέρνηση, κάνει σήμερα «εποικοδομητική» αντιπολίτευση, ζητώντας περισσότερα και νωρίτερα για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Και βέβαια, καμία σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα του λαού η αντιπαράθεση για το από ποια «τσέπη» θα πληρώσει ο λαός τον βαρύ λογαριασμό, αν θα είναι τώρα ή αργότερα, ανάλογα με τις επιλογές που καθορίζονται από τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες της αστικής τάξης.

Αντίθετα, και αυτή η συζήτηση παρουσιάζει τα συμφέροντα και τις μεταρρυθμίσεις για λογαριασμό του κεφαλαίου με τον μανδύα των «αυτονόητων», τα οποία δεν σηκώνουν δεύτερη κουβέντα από τον λαό, πέρα από επιμέρους παρατηρήσεις για τους ρυθμούς και τη συζήτηση για το ποιος θα κάθεται στο τιμόνι του διαχειριστή.

Αυτά τα «αυτονόητα» και τις προτεραιότητες του κεφαλαίου που τον έφεραν ως εδώ, είναι όμως που πρέπει να αμφισβητήσει ο λαός με την οργανωμένη πάλη του, διεκδικώντας την ικανοποίηση των δικών του αναγκών.

ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ

 

Τέλη Σεπτεμβρίου  ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ. Πέτσας  στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter πόσταρε συνέντευξή του σε ραδιόφωνο που τιτλοφορούνταν «αν είχαμε ακούσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τις ΜΕΘ θα είχαμε πετάξει δεκάδες εκατομμύρια». Ο υπουργός Ανάπτυξης Α. Γεωργιάδης τέλη Οκτωβρίου θεωρούσε επιζήμια  την αύξηση του αριθμού λεωφορείων, παρόλο το συνωστισμό που παρατηρείται σ’ αυτά και είναι επικίνδυνος σε συνθήκες πανδημίας, αιτιολογώντας της με ρητορικές ερωτήσεις για τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δαπανηθεί τις τελευταίες δεκαετίες και την αναγκαιότητα να κοπούν συντάξεις για την αγορά περισσότερων λεωφορείων. Ο υφυπουργός υγείας Β. Κοντοζαμάνης, στην ενημέρωση για την πορεία της επιδημίας στα μέσα Νοεμβρίου δήλωσε πως η επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας δεν είναι δωρεά στο κράτος  τονίζοντας πως αν γινόταν επίταξη στο πρώτο κύμα της επιδημίας που δεν χρειάστηκε "θα είχαμε πετάξει τα χρήματα που διαθέτουμε".

       Δηλώσεις υπουργών της  κυβέρνησης στη χώρα μας που στην προσπάθειά τους να καλύψουν την ολιγωρία της σχετικά με την αντιμετώπιση της πανδημίας και να δικαιολογήσουν  τις συνέπειες των ενεργειών τους αποκαλύπτουν, πέρα από  τις δημαγωγίες, την προτεραιότητα που έχει η καπιταλιστική οικονομία σε κάθε επιλογή και τα όρια της φιλολαϊκής πολιτικής που μπορεί να ασκήσει μια τέτοια κυβέρνηση όταν απειλείται η κερδοφορία του κεφαλαίου.  Είναι χαρακτηριστικές οι λέξεις που οι υπουργοί χρησιμοποιούν για  πεταμένα λεφτά όταν πρόκειται μάλιστα για υπηρεσίες που σχετίζονται με την υγεία του συνόλου του πληθυσμού. Αυτοί οι υπουργοί υπηρετώντας, κάποιες φορές με πολλή δουλοπρέπεια και χωρίς προσχήματα, το  κεφάλαιο με τις διάφορες μορφές του, θεωρούν αυτονόητο όλες οι κυβερνητικές επιλογές να γίνονται με βάση τα συμφέροντά του.

      Και όλες οι απόψεις τους εκφρασμένες απλοϊκά με ιδεαλιστικά περιτυλίγματα, για να τις εξωραΐσουν, απηχούν αντιλήψεις του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που με εμβρίθεια  ανέλυσε ο Α. Σμιθ  και επιστημονικά έκρινε ο Κ. Μαρξ.

       Ο Μαρξ, ενάμιση αιώνα πριν, κρίνοντας την αντίληψη του Σμιθ για τη παραγωγική εργασία επισημαίνει τη θέση του ότι  στον καπιταλιστικό κόσμο μόνο η εργασία που παράγει κεφάλαιο είναι παραγωγική εργασία. 

   «Γιατί η αξία χρήσης της εργατικής δύναμης συνίσταται για τον κεφαλαιοκράτη, σαν τέτιον, όχι στην πραγματική της αξία χρήσης, στην ωφελιμότητα αυτής της ιδιαίτερης συγκεκριμένης εργασίας, ότι δηλαδή πρόκειται για κλωστική εργασία, για υφαντική εργασία κλπ., ακριβώς όπως δεν τον ενδιαφέρει η αξία χρήσης του προϊόντος αυτής της εργασίας, σαν τέτιου, επειδή γι’ αυτόν το προϊόν είναι εμπόρευμα (και μάλιστα εμπόρευμα πριν από την πρώτη του μεταμόρφωση), και όχι είδος κατανάλωσης. Αυτό που τον ενδιαφέρει στο εμπόρευμα είναι ότι έχει μεγαλύτερη ανταλλακτική αξία από την αξία που πλήρωσε για την παραγωγή του, και έτσι η αξία χρήσης της εργασίας γι’ αυτόν συνίσταται στο ότι παίρνει πίσω μια μεγαλύτερη ποσότητα χρόνου εργασίας από εκείνον που πλήρωσε με τη μορφή του μισθού (…).                                                                                       Η παραγωγική εργασία καθορίζεται εδώ από την άποψη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, ο  δε Α. Σμιθ έχει εξαντλήσει εννοιακά  το ζήτημα, πέτυχε το στόχο -πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες επιστημονικές υπηρεσίες του (παραμένει, όπως έχει παρατηρήσει σωστά ο Μάλθους, η βάση όλης της αστικής πολιτικής οικονομίας αυτή η κριτική διάκριση ανάμεσα στην παραγωγική και στη μη παραγωγική εργασία), το γεγονός ότι την παραγωγική εργασία την καθορίζει σαν εργασία, που ανταλλάσσεται άμεσα με το κεφάλαιο, δηλαδή με ανταλλαγή, με την οποία μόνο οι όροι παραγωγής της εργασίας και γενικά η αξία, το χρήμα κα τα εμπορεύματα μετατρέπονται πρώτα σε κεφάλαιο (και η εργασία σε μισθωτή εργασία με την επιστημονική έννοια).

        Ετσι έχει αποδειχτεί απόλυτα, τι είναι η μη παραγωγική εργασία. Είναι η εργασία που δεν ανταλλάσσεται με κεφάλαιο, αλλά που ανταλλάσσεται άμεσα με εισόδημα, δηλαδή με μισθό ή με κέρδος (φυσικά και με τις διάφορες κατηγορίες, όπως ο τόκος και οι πρόσοδες, που συμμετέχουν σαν μέτοχοι -copartners- κέρδος του κεφαλαιοκράτη) (…) Οι ορισμοί αυτοί δεν είναι λοιπόν παρμένοι από το υλικό χαρακτηριστικό της εργασίας, (ούτε από τη φύση του προϊόντος της, ούτε από την καθορισμένη κοινωνική μορφή, από τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής, μέσα στις οποίες συντελείται. Ένας ηθοποιός λ.χ. ακόμα και ένας παλιάτσος, είναι επομένως ένας παραγωγικός εργάτης, όταν δουλεύει στην υπηρεσία ενός καπιταλιστή (του επιχειρηματία), στον οποίο επιστρέφει περισσότερη  εργασία, από εκείνη που παίρνει απ’ αυτόν με τη μορφή του μισθού, ενώ ένας μπαλωματής ράφτης, που πάει  στο σπίτι του καπιταλιστή, για να του μπαλώσει τα παντελόνια του του τού δημιουργεί μόνο μια αξία χρήσης, είναι ένας μη παραγωγικός εργάτης. Η εργασία του πρώτου ανταλλάσσεται με κεφάλαιο, ενώ η εργασία του δεύτερου με εισόδημα. Η πρώτη δημιουργεί μια υπεραξία, με τη δεύτερη καταναλώνεται ένα εισόδημα. 

        Η παραγωγική και η μη παραγωγική εργασία εξετάζονται εδώ πάντα από τη σκοπιά του κατόχου χρήματος, του καπιταλιστή, όχι του εργάτη (…)

       Ένας συγγραφέας είναι παραγωγικός εργάτης, όχι γιατί  παράγει ιδέες, αλλά γιατί πλουτίζει τον βιβλιοπώλη, που εκδίδει τα συγγράμματά του, ή γιατί είναι ο μισθωτός εργάτης ενός καπιταλιστή.(…)     

      

      (…) Αυτό που προκάλεσε ιδίως την πολεμική ενάντια στη διάκριση που κάνει ο Α. Σμιθ ανάμεσα στην παραγωγική και μη παραγωγική εργασία (…) Τα παρακάτω περιστατικά είναι που προκάλεσαν την πολεμική αυτή.

       Στη μεγάλη μάζα των λεγόμενων «ανώτερων» εργατών -όπως των δημόσιων υπαλλήλων, των στρατιωτικών, των βιρτουόζων, των γιατρών, των παπάδων, των δικαστών, των δικηγόρων κλπ.- όλων αυτών, που εν μέρει δεν είναι μόνο μη παραγωγικοί, αλλά στην ουσία και ολέθριοι, που καταφέρνουν όμως να ιδιοποιούνται ένα πολύ μεγάλο μέρος του υλικού πλούτου, είτε πουλώντας τα «μη υλικά» εμπορεύματά τους, είτε με τη βίαιη επιβολή αυτών των εμπορευμάτων -σ’ όλη αυτή τη μάζα δεν ήταν καθόλου ευχάριστο να κατατάσσεται από οικονομική άποψη σ’ αυτήν την τάξη, των γελωτοποιών και των υπηρετών και να εμφανίζονται σαν απλοί συγκαταναλωτές, σαν παράσιτα των καθεαυτό παραγωγών.(…) 

         Εφόσον αυτοί οι «μη παραγωγικοί εργάτες» δεν παράγουν απολαύσεις, και γι’ αυτό το αγόρασμα τους εξαρτιέται ολότελα από τον τρόπο που ο παράγοντας της παραγωγής θέλει να ξοδέψει τον μισό ή το κέρδος του -εφόσον, αντίθετα, γίνονται αναγκαίοι ή κάνουν τον εαυτό τους αναγκαίο (όπως οι γιατροί) επειδή υπάρχουν άνθρωποι σωματικά άρρωστοι ή (όπως οι παπάδες) επειδή υπάρχουν άνθρωποι πνευματικά αδύνατοι, ή (όπως οι πολιτικοί άνδρες, όλοι οι νομικοί, οι αστυνομικοί, οι στρατιώτες) επειδή υπάρχει η σύγκρουση των ατομικών και των εθνικών συμφερόντων, όλοι αυτοί εμφανίζονται στον Α. Σμιθ, όπως και στους ίδιους τους βιομήχανους καπιταλιστές και στην εργατική τάξη σαν τα faux frais της παραγωγής, και επομένως θα πρέπει να περιοριστούν ως το αναγκαίο κατώτατο όριο και να κοστίζουν όσο το δυνατό πιο φτηνά. Η αστική κοινωνία αναπαράγει ξανά με την προσιδιάζουσα σ’ αυτήν μορφή όλα αυτά που τα είχε καταπολεμήσει στη φεουδαρχική ή απολυταρχική τους μορφή»

 (Κ. Μαρξ, Θεωρίες για την υπεραξία, 4^ος τ. ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, μτφ. Π. Μαυρομμάτη, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1984, σ. 151-152, σ.173)

Τώρα βλέπουν «προοπτική» στη ΛΑΡΚΟ!

Και ξαφνικά, απ' όταν η κυβέρνηση και ο ειδικός εκκαθαριστής ανακοίνωσαν την έναρξη των διαγωνισμών για την εκποίηση της ΛΑΡΚΟ, η επιχείρηση μετατράπηκε από «βαρέλι δίχως πάτο» σε «φλουρί Κωνσταντινάτο»! Από «βαρίδι» για το λαό, που το πληρώνει χωρίς να του αποδίδει τίποτα και παράγει μόνο χρέη, σε «μαγαζί γωνία», που διαχειρίζεται «χρυσάφι» (έτσι χαρακτηρίζουν το νικέλιο και το κοβάλτιο). Αφού πρώτα «απαξίωναν» τις παραγωγικές δυνατότητες της επιχείρησης και κατασυκοφαντούσαν τους εκατοντάδες εργαζόμενους, αφού έπεσαν με λύσσα πάνω στον αγώνα τους, τώρα, με δημοσιεύματα στον Τύπο, διαφημίζουν το ενδιαφέρον μεγάλων πολυεθνικών ομίλων για το νικέλιο και το κοβάλτιο.

Αξιοποιούν μέχρι και δηλώσεις του Elon Musk, γενικού διευθυντή της εταιρείας «Tesla», για την τεράστια αξία που έχει το νικέλιο για την τεχνολογία των μπαταριών και την «πράσινη οικονομία», όπου θα επενδυθούν τα επόμενα χρόνια τεράστια συσσωρευμένα κεφάλαια που αναζητούν κερδοφόρα διέξοδο, με την ανάλογη κρατική στήριξη. Οπως γράφεται μάλιστα, ο επικεφαλής της «Tesla», μιας από τις πρωτοπόρες βιομηχανίες στην ηλεκτροκίνηση, προτρέπει τους παραγωγούς νικελίου να ρίξουν στην αγορά όσο μεγαλύτερες ποσότητες μπορούν για να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση, δηλώνοντας ότι η εταιρεία του είναι διατεθειμένη να υπογράψει γενναία συμβόλαια με καθέναν απ' αυτούς.

* * *

Ποια είναι όμως τα «κουσούρια» της ΛΑΡΚΟ, από τα οποία πρέπει να απαλλαγούν οι παραγωγικές δυνατότητες που όψιμα παραδέχονται πως έχει η επιχείρηση; Οι απαξιωμένες υποδομές, που χρειάζονται «επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό τους», το «ενεργειακό κόστος» και πάνω απ' όλα το «κόστος εργασίας». Στηρίζουν έτσι την πολιτική της κυβέρνησης που απολύει τους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ για να την παραδώσει απαλλαγμένη απ' όλα τα «βαρίδια» στους νέους ιδιοκτήτες. Και από την άλλη, διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις για τη στήριξη του νέου επενδυτή με ζεστό χρήμα και νέα προνόμια, όπως η μείωση του ενεργειακού κόστους και κάθε άλλη «διευκόλυνση» που θα διασφαλίσει τη μεγιστοποίηση του κέρδους.

Το αστείο είναι ότι κανείς δεν μιλούσε μέχρι χτες για τη ληστρική πολιτική της ΔΕΗ σε βάρος της ΛΑΡΚΟ και το πόσο της χρέωνε την κιλοβατώρα! Τώρα συμφωνούν ότι θα πρέπει η τιμή του ρεύματος να είναι «φιλική στον επενδυτή». Εκεί που το απαξιωμένο εργοστάσιο «δεν άξιζε ούτε ένα ευρώ» για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών του, τώρα θεωρείται αυτονόητο ότι ο νέος ιδιοκτήτης θα πρέπει να βρει απλόχερη στήριξη, ακόμα και με ανοχή από το κράτος στην παραβίαση των περιβαλλοντικών όρων για τη λειτουργία του! Και βέβαια, ούτε κουβέντα για την απαίτηση της ΕΕ να επιστρέψει η ΛΑΡΚΟ 105 εκατ. ευρώ ως δήθεν κρατικές ενισχύσεις, απαίτηση που δεν θα ισχύει εφόσον ιδιωτικοποιηθεί η ΛΑΡΚΟ και μάλιστα σε κομμάτια, μέσα από τους ξεχωριστούς διαγωνισμούς.

* * *

Η εξέλιξη αυτή δεν εκπλήσσει. Αντίθετα, επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα δεν είναι αν η ΛΑΡΚΟ έχει ή όχι παραγωγικές δυνατότητες, αλλά το ποιο είναι το κριτήριο για να αξιολογηθούν. Και βεβαίως, το κριτήριο είναι τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, της καπιταλιστικής οικονομίας συνολικά και ο ρόλος του αστικού κράτους ως εγγυητή αυτών των κερδών. Ετσι, με πρωτοβουλία του αστικού κράτους, η ΛΑΡΚΟ απαξιώθηκε και εκπονήθηκε το σχέδιο εκποίησής της, καθώς και η επίθεση στους εργαζόμενους που προσπαθούν να το εμποδίσουν. Με το ίδιο κριτήριο δούλεψε η προπαγάνδα τού «τι χρειαζόμαστε μια τέτοια απαρχαιωμένη βιομηχανία», ότι «δεν έχει παραγωγικό αντικείμενο» κ.λπ.

Με το ίδιο κριτήριο ανοίγει σήμερα η συζήτηση για την «αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων» που μέχρι χτες αρνούνταν (!) και το ενδεχόμενο εφόσον βεβαίως ο νέος επενδυτής βρει ότι τον συμφέρει να προσανατολιστεί στις διεθνείς ανάγκες νικελίου και κοβαλτίου. Πουθενά σε όλα αυτά δεν βρίσκονται ούτε τα συμφέροντα των εργαζομένων της επιχείρησης, ούτε βέβαια η αξιοποίηση αυτών των δυνατοτήτων προς όφελος μιας παραγωγής και μιας οικονομίας που θα παράγει προς όφελος των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας, του λαού, των εργαζομένων.

Κι όλα αυτά, με δεδομένο ότι η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική επιχείρηση στην ΕΕ συνεχούς πυράς που παράγει σιδηρονικέλιο μέσα από την επεξεργασία δικών της εγχώριων μεταλλευμάτων. Ακόμα και στη σημερινή της μορφή, καλύπτει το 6% των αναγκών της ΕΕ και το 3% των παγκόσμιων αναγκών σε νικέλιο. Τροφοδοτεί με πρώτη ύλη μεγάλα ευρωπαϊκά μονοπώλια παραγωγής ανοξείδωτου χάλυβα. Στο ελληνικό υπέδαφος βρίσκεται το 90% των συνολικών κοιτασμάτων νικελίου της Ευρώπης, αλλά και μεγάλα κοιτάσματα χρωμίου, που μαζί με το νικέλιο δημιουργούν τον ανοξείδωτο χάλυβα, ο οποίος τώρα εισάγεται, ενώ θα μπορούσε με εκσυγχρονισμό και καθετοποίηση της παραγωγής να παράγεται από τη ΛΑΡΚΟ.

* * *

Αποκαλύπτεται ότι είναι δίκαιος και βάσιμος ο αγώνας που δίνουν οι εργαζόμενοι όχι μόνο υπερασπιζόμενοι τις θέσεις εργασίας τους, τις λαϊκές οικογένειες της περιοχής, αλλά και τις μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες της ΛΑΡΚΟ.

Ολα αυτά φανερώνουν ότι η ΛΑΡΚΟ μπορεί να παίξει βασικό ρόλο στην ανάπτυξη της μεταλλουργίας στη χώρα μας, για τις ανάγκες του λαού, αξιοποιώντας τον ορυκτό πλούτο και την τεχνογνωσία των χιλιάδων έμπειρων εργατών του κλάδου. Ο αγώνας επομένως για να μην κλείσει η ΛΑΡΚΟ και να μην ιδιωτικοποιηθεί, για να μην αλλάξει χρήση το εργοστάσιο της Λάρυμνας και να μη διασπαστεί το παραγωγικό της αντικείμενο, είναι πέρα για πέρα δίκαιος και πρέπει να βρει στήριξη απ' όλο τον λαό.

Αντικειμενικά ανοίγει μπροστά στους εργαζόμενους και η συζήτηση για τις προϋποθέσεις με τις οποίες η ΛΑΡΚΟ θα μπορούσε να συμβάλει στη συνολική λαϊκή και κοινωνική ευημερία ως μια επιχείρηση ιδιοκτησία του λαού, των εργαζομένων της χώρας, στο πλαίσιο μιας κοινωνικοποιημένης παραγωγής, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.

Γ.

Νέο επεισόδιο

Νέο επεισόδιο στην καθημερινή πρωινή εκπομπή του τηλεοπτικού «ΣΚΑΪ», που έχει αναλάβει εργολαβικά την προβολή διάφορων - γνωστών για τις απόψεις τους - συνδικαλιστικών εκπροσώπων της Αστυνομίας, είχαμε χτες, με τον γγ των Ειδικών Φρουρών, Στ. Μαυροειδάκο, να συνεχίζει το κρεσέντο του κυβερνητικού αυταρχισμού και των απαγορεύσεων που ελήφθησαν για την επέτειο της 17ης Νοέμβρη (αλλά σίγουρα επιδιώκεται να γενικευτούν). Συγκεκριμένα, είπε: «Στις 17/11 συνελήφθησαν κάποια άτομα, 5 άτομα, από την ομάδα Δράση (...) Ακούσατε τον κ. Κουτσούμπα να λέει: Πάρτε τον υπουργό, πάρτε τον υπουργό. Αυτά τα άτομα είχανε κάνει πλημμελήματα, είχανε χτυπήσει αστυνομικούς... - Γιατί τους αφήσατε ελεύθερους; - Με εντολή και επειδή γίνεται έρευνα προκαταρκτική από την Εισαγγελία για τον κο Κουτσούμπα, τον κο Τσίπρα, για τον κο Βαρουφάκη, αφέθησαν ελεύθεροι. Εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στον πρωθυπουργό, δείχνει ότι αυτά που λέει τα κάνει (...) Και κάτι άλλο, για το συγκεκριμένο έχει κάνει Επερώτηση και κυβερνητικός βουλευτής, ο κ. Μπογδάνος».

Σαν να μην έφταναν, λοιπόν, οι απαράδεκτες απαγορεύσεις της κυβέρνησης, ο κ. Μαυροειδάκος αμφισβητεί και το κεκτημένο δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτικών κομμάτων και άλλων μαζικών οργανώσεων να διεκδικούν την απελευθέρωση αγωνιστών, των οποίων οι προσαγωγές και οι συλλήψεις τους είναι προφανώς άδικες. Αλλωστε, όλες οι εικόνες και τα βίντεο από εκείνη τη μέρα αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο απ' αυτά που επικαλείται ο κ. Μαυροειδάκος, ότι δηλαδή ήταν οι διαδηλωτές εκείνοι που δέχτηκαν την απρόκλητη επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Εξάλλου, δεν έχουν περάσει και πολλές μέρες που ο ίδιος ο υπουργός του, Μ. Χρυσοχοΐδης, σε ένα ανάλογο αίτημα, παραδέχτηκε την άδικη προσαγωγή 10 διαδηλωτριών, στο Σύνταγμα, και τους ζήτησε συγγνώμη! Αλλο πράγμα αν ο Στ. Μαυροειδάκος θέλει να διαφημίζει την πίστη του στην κυβέρνηση, καθώς ο πρωθυπουργός «δείχνει ότι αυτά που λέει τα κάνει», την αντιδραστική Επερώτηση του γνωστού και μη εξαιρετέου βουλευτή Κ. Μπογδάνου και την προκαταρκτική εισαγγελική έρευνα κατόπιν καταγγελιών του Φ. Κρανιδιώτη! Αυτό είναι έως ένα βαθμό δικαίωμά του...

Στα σκοτάδια...

Η κυβερνητική συσκότιση σημαντικών στοιχείων για την εξέλιξη της πανδημίας, οι μεθοδεύσεις σε ό,τι αφορά το τι δημοσιεύεται και τι όχι, αλλά και η πραγματική απουσία στοιχείων λόγω ελλιπούς ή ανύπαρκτης πρόληψης και ιχνηλάτησης σε μια σειρά κρίσιμους χώρους, δεν είναι καινούργιο «φρούτο».

Ούτε είναι βέβαια ζήτημα «ανικανότητας», «λάθος χειρισμών» κ.ο.κ., όπως ισχυρίζονται αποπροσανατολιστικά διάφορα επιτελεία, με αφορμή δημοσιεύματα στον αστικό Τύπο για τον τρόπο καταγραφής των κρουσμάτων, που δημιουργούν πράγματι ερωτήματα.

Η κυβέρνηση βάφτισε από την πρώτη στιγμή την πανδημία «αόρατο εχθρό», συγκαλύπτοντας και μ' αυτόν τον τρόπο τις τεράστιες ελλείψεις στους μηχανισμούς παρακολούθησης και ιχνηλάτησης, που είναι αναγκαίοι για τον έγκαιρο και αποτελεσματικό έλεγχο του ιού. Επιστημονικοί φορείς κατήγγειλαν την απουσία ουσιαστικής ενημέρωσης για τα πραγματικά δεδομένα στα οποία βασίζονταν οι πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης για τη διαχείριση της πανδημίας.

Από το πρώτο κιόλας κύμα, το ΚΚΕ, υγειονομικοί, συνδικάτα και φορείς ανέδειξαν ότι τα στοιχεία των κρουσμάτων και άλλα στοιχεία που αφορούν στην πανδημία κουκουλώνονται και «καναλιζάρονται» αναλόγως, σε πλήρη αντιστοιχία με τα υγειονομικά πρωτόκολλα που πετσοκόφτηκαν για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε βάρος της υγείας του λαού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι καλοκαιρινές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης για τα κρούσματα στους τουριστικούς προορισμούς.

Αφού πρώτα, κατά παραγγελία των μεγαλοξενοδόχων, των tour operators, των εφοπλιστών, των αεροπορικών εταιρειών κ.ο.κ., η κυβέρνηση πετσόκοψε τα υγειονομικά πρωτόκολλα για το «άνοιγμα» του Τουρισμού, με πληρότητα 100% στα αεροπλάνα, γεμάτα καράβια, απουσία υποχρεωτικού αρνητικού τεστ στους ταξιδιώτες άλλων χωρών, δειγματοληπτικούς ελέγχους μόνο στο 12% των τουριστών κ.ο.κ., κατά παραγγελία και πάλι του κεφαλαίου κουκούλωσε και τα στοιχεία των κρουσμάτων.

Οι μεγαλοξενοδόχοι απαίτησαν δημόσια «οι ανακοινώσεις να περιορίζονται σε συνολικό αριθμό κρουσμάτων και να μην αναλύεται η χωρική κατανομή τους» και η κυβέρνηση έσπευσε να ικανοποιήσει την απαίτησή τους, αποκρύβοντας στοιχεία, όπως σε ποια νησιά εντοπίζονται κρούσματα, «για να μην υπάρχει στοχοποίηση της περιοχής», όπως έλεγαν τα κυβερνητικά στελέχη...

Ακόμα μεγαλύτερο είναι το συνεχιζόμενο κουκούλωμα και η απουσία επαρκών στοιχείων σε σχέση με τους χώρους δουλειάς. Το πλήθος συρροών κρουσμάτων κορονοϊού σε μεγάλους εργασιακούς χώρους, βιομηχανίες, σούπερ μάρκετ κ.ά. που είδε το φως της δημοσιότητας, ανάγκασε και κυβερνητικά στελέχη να ομολογήσουν ότι οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε εστίες υπερμετάδοσης. Ποτέ ωστόσο η κυβέρνηση δεν έδωσε συγκεκριμένα στοιχεία.

Η πλήρης συσκότιση των σχετικών στοιχείων είναι σε πλήρη «αρμονία» με τα «πρωτόκολλα» που είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της μεγαλοεργοδοσίας, με τα «πρωτόκολλα συγκάλυψης και διασποράς», όπως τα ονομάζουν τα συνδικάτα, με τα ανεπαρκή ή ανύπαρκτα μέτρα πρόληψης, την απουσία έγκαιρης και πραγματικής ιχνηλάτησης ακόμα και μετά την επιβεβαίωση κρουσμάτων. Ακριβώς επειδή όλα τα παραπάνω θεωρούνται «κόστος» και «εμπόδιο» για τα κέρδη του κεφαλαίου.

Αντίστοιχο «σκοτάδι» επικρατεί και για τα στοιχεία που αφορούν σε δομές με ευπαθείς ομάδες. Για παράδειγμα, στο έδαφος των ανεπαρκέστατων μέτρων της κυβέρνησης και της εργοδοτικής ασυδοσίας, σχεδόν καθημερινά πλέον ακούμε και για ένα ακόμα γηροκομείο με συρροή κρουσμάτων. Παρά όμως τη βέβαιη επίδραση αυτής της εξέλιξης στην άνοδο της θνησιμότητας, ακόμα και τώρα η κυβέρνηση αρνείται να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία για τα κρούσματα, τους θανάτους, τους διασωληνωμένους... επικαλούμενη την «προστασία προσωπικών δεδομένων»!

Και ο κατάλογος των σχετικών μεθοδεύσεων δεν έχει τέλος: Πόσοι ασθενείς χάνουν τη ζωή τους πριν καν νοσηλευθούν σε ΜΕΘ; Πόσοι υγειονομικοί νοσούν ή βρίσκονται σε καραντίνα σε όλη τη χώρα; Σκοτάδι... Ακόμα και τα στοιχεία για τις νοσηλείες, την πληρότητα στις ΜΕΘ, τον αριθμό των τεστ, τη θετικότητα δίνονται σποραδικά, ακανόνιστα, όποτε και όπως επιλέγει η κυβέρνηση.

Οι εργαζόμενοι, ο λαός, οι υγειονομικοί έχουν δικαίωμα σε πλήρη και διαφανή ενημέρωση για την εξέλιξη της πανδημίας, για την πραγματική κατάσταση στα νοσοκομεία, στους χώρους δουλειάς, στις κλειστές δομές, στα σχολεία. Απαίτηση που δεν έχει καμία σχέση με τον αποπροσανατολισμό ή τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε σημερινούς και επίδοξους διαχειριστές, επιδιώξεις που υπηρετούν τόσο η αντιπαράθεση ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ και άλλων αστικών κομμάτων όσο και οι ενδοκυβερνητικοί καβγάδες.

Επιβεβαιώνεται ταυτόχρονα η ανάγκη να ενταθεί η συλλογική πάλη για την προστασία της υγείας και της ζωής του λαού, απέναντι στην προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκαλύψει τις ευθύνες της, αποκρύπτοντας τις αληθινές διαστάσεις και τις πραγματικές εστίες της πανδημίας.

Του αγίου αντικομμουνισμού ανήμερα – Προσευχή “υπέρ των θυμάτων του λιμού της Ουκρανίας” τέλεσε ο οικουμενικός πατριάρχης

 

Δύσκολες Νύχτες

Δεν αποτελεί κάποια έκπληξη ότι η εκκλησία και ιδίως τα ηγετικά της κλιμάκια ανεξαρτήτως χώρας και δόγματος,  βρίσκονται παραδοσιακά στην πρώτη γραμμή του αντικομμουνισμού, πλέον όμως βλέπουμε ότι προσπαθούν να πρωταγωνιστήσουν και στο ξαναγράψιμο της ιστορίας, προωθώντας αντιεπιστημονικά ιδεολογήματα, τα οποία δε γίνονται καν αποδεκτά από το σύνολο των αστών επιστημόνων της περιόδου.

Ο λόγος για την προσευχή και την ακόλουθη ομιλία του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, ανήμερα της 87ης “επετείου” του λεγόμενου Χολόντομορ, της θεωρίας δηλαδή που θέλει το λιμό που επηρέασε ευρύτατα τμήματα της ΕΣΣΔ και όχι φυσικά μόνο την Ουκρανία στις αρχές της δεκαετίας του ’30, να αποτελεί αποτέλεσμα “γενοκτονίας του Στάλιν σε βάρος του ουκρανικού λαού”. Μια θεωρία που ξεκίνησε περίπου την ίδια εποχή από Ουκρανούς εθνικιστές εμιγκρέδες, διαδόθηκε στο ευρύ κοινό από σεσημασμένους αναθεωρητές ιστορικούς όπως το Ρόμπερτ Κόνκουεστ και αργότερα το Στεφάν Κουρτουά με τη διαβόητη “Μαύρη Βίβλο του κομμουνισμού”, ενώ σήμερα κύριος εκφραστής της στα διεθνή φόρα είναι η μετά – Μεϊντάν κυβερνήσεις της Ουκρανίας. Ναι, αυτές που μεταξύ όλων των άλλων κατορθωμάτων τους, δεν έχουν αφήσει φασιστικό φιντάνι στην ιστορία της χώρας τους που να μην έχουν επίσημη επέτειο.

Ως γνωστόν, η σχέση οικουμενικού πατριαρχείου – Ουκρανίας και ειδικότερα της ουκρανικής εκκλησίας είναι κάτι παραπάνω στενές, προκαλώντας και τους γνωστούς τριγμούς στις σχέσεις με το πατριαρχείο της Μόσχας. Δεν είναι τυχαίο που στη συγκεκριμένη Θεία Λειτουργία παρέστησαν ο ιερατικώς υπεύθυνος της ουκρανικής κοινότητας της Πόλης, Χαράλαμπος Νίτσεφ, ο πρόξενος της Ουκρανίας Ολεξάντρ Γκαμάν, καθώς και άλλοι εκπρόσωποι των διπλωματικών αρχών και της ουκρανικής παροικίας. Εδώ όμως δε θα μας απασχολήσουν οι ενδοεκκλησιαστικοί ανταγωνισμοί και οι γεωπολιτικές τους προεκτάσεις, αλλά το ίδιο το περιεχόμενο όσων “θεάρεστων” ειπώθηκαν στο όνομα των απανταχού ορθοδόξων.

Ο οικουμενικός πατριάρχης, λοιπόν, ανέλαβε να παραδώσει διάλεξη σύγχρονης ιστορίας, υποστηρίζοντας πως ο 20ός αιώνας μπορεί να θεωρηθεί η πιο τραγική περίοδος στην ανθρώπινη ιστορία – σίγουρα πολύ τραγικότερος από τα ειρηνικά χρόνια που το πατριαρχείο ήταν τοποτηρητής του πολυχρονεμένου σουλτάνου- , λόγω των δύο παγκόσμιων πολέμων, άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερο γνωστά. “Μεταξύ των τελευταίων, πρέπει να αναφέρουμε το Holodomor, τον Μεγάλο Λιμό στην Ουκρανία, που στόχευε στην εξόντωση επτά έως δέκα εκατομμυρίων ευσεβών Ουκρανών διά λιμοκτονίας, κατά τη διάρκεια των πιο φρικτών χρόνων του σοβιετικού καθεστώτος, από το 1932 έως το 1933, και το οποίο μνημονεύουμε προσευχητικά αυτή την ημέρα“. Όχι απλά υπήρξε χολόντομορ δηλαδή, αλλά ήταν και 7 ως 10 εκ., ακατέβατα. Το καλύτερο όμως ο ορθόδοξος ποιμενάρχης το άφησε για το τέλος, με φρασεολογία βγαλμένη από τις καλύτερες παραδόσεις αντίδρασης και σκοταδισμού που τόσο ευδοκίμησαν στο Πατριαρχείο από το 1453 κι εντεύθεν:

“Ο ουκρανικός όρος Holodomor αναφέρεται στον σκοπίμως προκληθέντα λιμό, το διαβολικό σχέδιο του σταλινικού συστήματος που είχε ως στόχο μια καλά σχεδιασμένη γενοκτονία ενός ιδιαίτερα ευσεβούς λαού, με σκοπό την εξάλειψη της χριστιανικής πίστης και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ, παραδόξως, εκείνη την περίοδο, ο ουκρανικός λαός είχε ευλογηθεί με μια άφθονη συγκομιδή σιτηρών και άλλων αγαθών. Και ενώ οι άνθρωποι πέθαιναν από την πείνα, το σοβιετικό καθεστώς εξήγε τις καλλιέργειές τους στον κόσμο, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι η Ουκρανία ήταν μια ευημερούσα χώρα“.

Χιλιάδες τόνοι μελάνη σε επιστημονικά συγγράμματα για το ζήτημα ωχριούν, μετά τα θεόπνευστα πορίσματα του πατριάρχου, κλείστε τα ίντερνετς που λένε και στη νεοξύλινη ιδιόλεκτο τον σόσιαλ. Δεν ξέρω αν εκτός από τις προσευχές για τα “θύματα του χολόντομορ”, το Πατριαρχείο έχει κάνει ποτέ ή σκοπεύει να κάνει και κάποια προσευχή για τις εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια θύματα της ουκρανικής ΕΣΣΔ από τους ναζί, αυτούς που και ο ουκρανικός λαός στη μεγάλη του πλειονότητα, τσάκισε με το αίμα του, πολεμώντας υπό τη σημαία ενός καθεστώτος που υποτίθεται πως λίγα χρόνια πριν είχε διαπράξει “γενοκτονία” σε βάρος του. Σίγουρα πάντως δε θα κρατούσα και την ανάσα μου σχετικά, που λένε και οι αγγλοσάξωνες. Εξάλλου όπως ξανάπαμε, η ιστορία της ιεραρχίας είναι μια ιστορία καιροσκοπισμού και σύνταξης με τον ισχυρότερο, που φτάνει ως την υιοθέτηση και προπαγάνδιση της πιο μαύρης ακροδεξιάς ατζέντας και των ιδεολογημάτων της.

Τα διπλά βιβλία του ΕΟΔΥ, η ιδιωτική μπίζνα και το ενδοκυβερνητικό αλληλοφάγωμα

 

Όσο το αφήγημα για την “επιτυχή διαχείριση και του δεύτερου κύματος” της πανδημίας από την κυβέρνηση καταρρέει με κρότο, με την Ελλάδα να σκαρφαλώνει σε μια σειρά δείκτες κρουσμάτων και θνησιμότητας διεθνώς, τόσο αρχίζουν να ακονίζονται μαχαίρια εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου, σε αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων για το οδυνηρό και για πολλούς συμπολίτες μας θανατηφόρο φιάσκο.

Όχημα για τα (μη) συντροφικά καρφώματα γίνεται όπως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις ο ευρύτερος φιλοκυβερνητικός τύπος, όπου οι επιμέρους εκδότες – ιδιοκτήτες παίζουν όπως πάντα πρωτίστως το δικό τους παιχνίδι. Έτσι λοιπόν απανωτά ήρθαν τα δημοσιεύματα του “Βήματος της Κυριακής” και της “Κυριακάτικης Δημοκρατίας”, που μιλούν για “παράλληλο” σύστημα καταγραφής κρουσμάτων στον ΕΟΔΥ, και παραπλανητικά ή ελλιπή στοιχεία τα οποία διατίθενται στην Επιτροπή του Υπουργείου Υγείας που έχει μαζί με την πολιτική του ηγεσία την ευθύνη για την ενημέρωση και τη διαχείριση της πανδημίας στη χώρα μας.

Σύμφωνα με αυτά τα δημοσιεύματα τα δυο “στρατόπεδα” αφορούν τους Σωτήρη Τσιόδρα και Νίκο Χαρδαλιά από τη μια, και το Βασίλη Κικίλια και τον -διορισμένο με προσωπική επιλογή του υπουργού προ της πανδημίας- πρόεδρο του ΕΟΔΥ Παναγιώτη Αρκουμανέα. Μήλον της έριδος αποτελεί το μητρώο ασθενών COVID-19, που δεν είναι ενιαίο και φέρεται να βρίθει κενών και ανακριβειών.

Μάλιστα για αυτό τον λόγο τόσο από την πλευρά του Σωτήρη Τσιόδρα όσο και του Νίκου Χαρδαλιά υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια, καθώς δεν λαμβάνουν τα τελευταία στοιχεία των κρουσμάτων αλλά ετεροχρονισμένα με ότι αυτό συνεπάγεται για τα μέτρα που καλούνται να αποφασίσουν και να εφαρμόσουν. Η “Κυριακάτικη Δημοκρατία” μάλιστα κάνει λόγο για “Έγκλημα στην καταγραφή των κρουσμάτων”, βγάζοντας ευθέως στη σέντρα τον πρόεδρο του ΕΟΔΥ Π. Αρκουμανέα ως υπεύθυνο για ένα παρασύστημα καταγραφής με ιδιωτική εταιρεία, οδηγώντας σε καθυστέρηση τουλάχιστον επτά ημερών στην ενημέρωση των μελών της επιτροπής για τον αριθμό, συνολικών και ενεργών κρουσμάτων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λήψη των μέτρων περιορισμού της διασποράς. Από την πλευρά του, ο ΕΟΔΥ πέρασε στην αντεπίθεση, διαψεύδοντας τα δημοσιεύματα και κάνοντας λόγο για “αποκυήματα νοσηρής φαντασίας”

Η αλήθεια είναι πως εσωτερική πληροφόρηση δεν έχουμε και εικασίες για τα όσα υποστηρίζονται δεν μπορούμε να κάνουμε. Ούτε έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους δοκιμαζόμενους από τις συνέπειες της υγεινομικής κρίσης πολίτες οι όποιες ενδοκυβερνητικές έριδες. Η φερόμενη νέα εμπλοκή ιδιωτών σε μία ακόμα πτυχή της αντιμετώπισης της πανδημίας είναι σαφώς σκανδαλώδης, όπως είναι συνολικά σκανδαλώδης η εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων σε όλη τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας, όπως είναι γενικά σκάνδαλο η μη ύπαρξη – με ή χωρίς κορονοϊό – ενός καθολικού, αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν υψηλής ποιότητας συστήματος υγείας. Από εκεί και πέρα, οι δυστοκίες, η πολυαρχία, οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί και οι αλληλεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων μεταξύ των προσώπων και φορέων διαχείρισης της πανδημίας δεν αποτελούν παρά προέκταση των ίδιων ακριβώς χαρακτηριστικών του εξορισμού άναρχου κοινωνικοοικονομικού συστήματος που υπηρετούν και στο οποίο ομνύουν.

«Ο θρασύς και ο ξεχασιάρης»… Αποκαλυπτικό βίντεο των Οργανώσεων της ΚΝΕ στη Δράμα

 

Δείτε το βίντεο των Οργανώσεων της ΚΝΕ στη Δράμα, με αφορμή την τραγική κατάσταση που επικρατεί στο νοσοκομείο και την πόλη, αλλά και με τις σχετικές δηλώσεις του υπουργού Υγείας Βασίλη Κικίλια και του Αλέξη Τσίπρα:

Οι λαοί πληρώνουν, οι εταιρείες θησαυρίζουν

 ΕΜΒΟΛΙΑ

Ενόσω η πανδημία COVID-19 θερίζει καθημερινά χιλιάδες ζωές σε όλον τον κόσμο, τα φαρμακευτικά μονοπώλια ερίζουν για τις προκαταβολικές χρηματοδοτήσεις από τα κράτη και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Αντί όλες οι επιστημονικές δυνάμεις και παραγωγικές δυνατότητες να συνεργαστούν και να συντονιστούν για την παραγωγή το ταχύτερο και σε επαρκείς ποσότητες του αποτελεσματικότερου εμβολίου (όπως θα μπορούσε να συμβεί, είναι αλήθεια, μόνο αν είχε αντικατασταθεί η καπιταλιστική κοινωνική οργάνωση από τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική), οι εταιρείες ανταγωνίζονται και απειλούν ότι αν δεν υπογραφούν συμβόλαια εκ των προτέρων και δεν πέσει «ζεστό» χρήμα, η παράδοση εμβολίων θα καθυστερήσει. Κι αυτό τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς η έρευνά τους είναι βασισμένη στην κοινωνικά χρηματοδοτούμενη ανάπτυξη της βασικής επιστημονικής έρευνας, την οποία τα μονοπώλια ιδιοποιούνται, με την ίδια ευκολία που ιδιοποιούνται και τον ιδρώτα των εργατών τους. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τις εταιρείες που βασίζονται σε παραδοσιακές μεθόδους παρασκευής εμβολίων (π.χ. με χρήση αδενοϊών), αλλά και με εκείνες που χρησιμοποιούν το νέο είδος εμβολίων, με mRNA (αγγελιοφόρο RNA).

Οταν ο ιολόγος Μπάρνεϊ Γκράχαμ ξεκινούσε πριν από τέσσερις δεκαετίες να μελετήσει τα αίτια της αποτυχίας ενός εμβολίου να αντιμετωπίσει μια ασθένεια, δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως αυτή η χρηματοδοτημένη από το κράτος των ΗΠΑ με τα χρήματα του αμερικανικού λαού έρευνα, θα γινόταν στο μέλλον κλειδί για την ανάπτυξη καινοτόμων εμβολίων για μια παγκόσμια πανδημία. Ωστόσο, σχεδόν όλα τα εμβόλια που οδεύουν προς έγκριση από την αρμόδια αμερικανική κρατική αρχή (FDA) βασίζονται σε ένα σχέδιο που ανέπτυξε ο Γκράχαμ και οι συνάδελφοί του το 1966. Η βασική έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τον Γκράχαμ και άλλους στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH), στα εργαστήρια του υπουργείου Αμυνας των ΗΠΑ και σε άλλα χρηματοδοτούμενα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ακαδημαϊκά εργαστήρια, είναι το βασικό στοιχείο που επέτρεψε την ταχεία ανάπτυξη εμβολίων ενάντια στην COVID-19. Βεβαίως, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν παρέλειψε να χρηματοδοτήσει και άμεσα τις φαρμακευτικές εταιρείες με 10,5 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το εμβόλιο της «Moderna», για το οποίο η εταιρεία καυχήθηκε πρόσφατα αποτελεσματικότητα 95%, προέκυψε άμεσα από τη συνεργασία της εταιρείας με το εργαστήριο του Γκράχαμ στα NIH.

Πολλά τα λεφτά...

Τα εμβόλια για τον νέο κορονοϊό θα σημάνουν για τα φαρμακευτικά μονοπώλια πολύ περισσότερα δισεκατομμύρια, απ' όσα έχουν εισπράξει έως τώρα. Τουλάχιστον 14 δισεκατομμύρια εμβόλια θα χρειαστούν ώστε να εμβολιαστούν όλοι οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη Γη (δύο δόσεις για καθέναν από τους 7 και πλέον δισεκατομμύρια κατοίκους). Αν, όπως εκτιμούν πολλοί επιστήμονες η ανοσία που θα προσφέρουν αρχίσει να φθίνει στο πέρασμα του χρόνου, τότε δισεκατομμύρια επιπλέον δόσεις θα πουληθούν ως υπενθυμιστικές τα επόμενα χρόνια. Φυσικά, η τεχνολογία και τα εργαστήρια παραγωγής, που θα κατασκευαστούν με όλη αυτήν την εισροή κρατικών και μη χρημάτων θα τους επιτρέψουν να φτιάξουν νέα προσοδοφόρα εμβόλια και φάρμακα, που σημαίνει ακόμη περισσότερα κέρδη.

Ειδικά τα εμβόλια της «Pfizer» και της «Moderna», που πιθανότατα θα πάρουν πριν από οποιοδήποτε άλλο την έγκριση της ρυθμιστικής αρχής των ΗΠΑ, βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε δύο θεμελιώδεις ανακαλύψεις, που προέκυψαν από κρατικά χρηματοδοτούμενη βασική έρευνα: Την ιική πρωτεΐνη, που σχεδίασαν ο Γκράχαμ και οι συνεργάτες του και την έννοια της τροποποίησης του RNA, που πρωτοαναπτύχθηκε από τον Ντρου Βάισμαν και την Καταλίν Καρικό, στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Μάλιστα, οι ιδρυτές της «Moderna», το 2010, σύμφωνα με έναν απ' αυτούς, τον Ρόμπερτ Λάνγκερ, ονόμασαν την εταιρεία με βάση ακριβώς αυτήν την επιστημονική σύλληψη: «Modified» («Τροποποιημένο») + RNA = «Moderna».

Η «Moderna», μέσω του εκπροσώπου Τύπου της, παραδέχτηκε τη συνεργασία με τα κρατικά NIH, καθόλη τη διάρκεια ανάπτυξης του εμβολίου για την COVID-19, αλλά και νωρίτερα. Η «Pfizer» περιορίστηκε να ...παραπονεθεί ότι αυτή δεν έλαβε κρατική βοήθεια στην ανάπτυξη και την παραγωγή του εμβολίου, σε αντίθεση με τη «Moderna» και άλλες εταιρείες. Ακόρεστη η δίψα των μονοπωλίων για κέρδη από τον κόπο των εργαζομένων, είτε άμεσα (των δικών της εργαζομένων), είτε έμμεσα (μέσω του καπιταλιστικού κράτους, ή μέσω των μονοπωλιακών τιμών των προϊόντων της).

Ανακαλύψεις

Η ιδέα της δημιουργίας ενός εμβολίου με αγγελιοφόρο RNA (νουκλεϊνικό οξύ που μετατρέπει τις οδηγίες του DNA σε πρωτεΐνες), έχει ηλικία δεκαετιών. Οι πρώιμες σχετικές προσπάθειες είχαν αποτύχει, επειδή το RNA καταστρεφόταν από το ανοσοποιητικό σύστημα προτού προλάβει να πυροδοτήσει την επιθυμητή αντίδραση. Το ανοσοποιητικό μας έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να καταστρέφει τις εισβάλλουσες ξένες αλυσίδες RNA, επειδή πολλοί ιοί έχουν ακριβώς αυτήν τη μορφή.

Η Καρικό είχε την ιδέα να τροποποιήσει το RNA κατάλληλα, ώστε να μπορέσει να ξεγλιστρήσει από τους ελέγχους του ανοσοποιητικού. Οι τροποποιήσεις που έκανε μαζί με τον Βάισμαν επέτρεψαν στο RNA να γίνει πολλά υποσχόμενος φορέας για εμβόλια, αλλά και για φάρμακα. Βεβαίως, η τεχνική τους βελτιώθηκε από τους επιστήμονες της «Moderna», της «BioNTech» και άλλων εργαστηρίων μέσα στην τελευταία δεκαετία.

Ενα άλλο στοιχείο - κλειδί των εμβολίων mRNA είναι το νανοσωματίδιο λιπιδίου, ένα μικροσκοπικό κομμάτι λίπους κατάλληλα σχεδιασμένο ώστε να περιβάλλει το mRNA με ένα είδος αόρατου μανδύα, επιτρέποντάς του να κυκλοφορήσει στο αίμα, να μπει μέσα στα κύτταρα και εκεί να διαλυθεί, απελευθερώνοντας το RNA, ώστε να κωδικοποιήσει την πρωτεΐνη, που θα λειτουργήσει ως το βασικό ενεργό συστατικό του εμβολίου. Η ιδέα για την ενθυλάκωση φαρμάκων και εμβολίων σε νανοσωματίδια λιπιδίων εμφανίστηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1960 και αναπτύχθηκε από τον Λάνγκερ και άλλους στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης και διάφορα άλλα εργαστήρια.

Η Καρικό άρχισε να ερευνά το RNA το 1978, στην τότε Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, από την οποία κατάγεται. Εγραψε την πρώτη της αίτηση χρηματοδότησης από τα NIH για θεραπευτική χρήση του mRNA, το 1989. Τελικά, αρκετά χρόνια μετά, το πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια έδωσε άδεια χρήσης της πατέντας στην εταιρεία «Cellscript», από την οποία αργότερα η «Moderna» και η «BioNTech» την αγόρασαν έναντι 75 εκατομμυρίων δολαρίων. Η Καρικό εργάζεται τώρα ως στέλεχος της «BioNTech»...

Τρίτο κλειδί

Ενα τρίτο κλειδί για τα εμβόλια mRNA, όπως και για εκείνα που κατασκευάζουν οι «Novamax», «Sanofi» και «Johnson & Johnson», είναι η βιοτεχνολογικά κατασκευασμένη πρωτεΐνη, που ανέπτυξαν ο Γκράχαμ και οι συνεργάτες του και η οποία έχει εργαστηριακά αποδειχτεί ότι προκαλεί ανοσολογική αντίδραση ικανή να εμποδίσει τη μόλυνση ή να μετριάσει την ασθένεια που προκαλεί ο SARS-CoV-2. Η σχεδίαση της πρωτεΐνης βασίστηκε στην παρατήρηση ότι οι πρωτεΐνες σύντηξης του νέου κορονοϊού (τα τμήματα που του επιτρέπουν να εισβάλλει μέσα στα κύτταρα), αλλάζουν σχήμα μετά την πραγματοποίηση της μόλυνσης. Η ομάδα του Γκράχαμ ανακάλυψε ότι τα αντισώματα απέναντι σε αυτήν τη μετά τη μόλυνση μορφή της πρωτεΐνης είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματικά στην αδρανοποίηση του ιού. Η ανακάλυψη προέκυψε πριν από 54 χρόνια κατά τη μελέτη της οικτρής αποτυχίας ενός εμβολίου των NIH για τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (RSV).

Πριν από μια δεκαετία, ο Γκράχαμ επανεξέτασε το ζήτημα μαζί με τον μεταδιδακτορικό ερευνητή Τζέισον Μακλέλαν. Αφού απομόνωσαν την πρωτεΐνη σύντηξης του RSV και κατασκεύασαν τρισδιάστατο μοντέλο της, συνεργάστηκαν με Κινέζους επιστήμονες για τον προσδιορισμό του κατάλληλου αντισώματος γι' αυτήν την πρωτεΐνη. Τα αντισώματα που ανακάλυψαν ενόσω βρίσκονταν στην κινεζική πόλη Σιαμέν ήταν 16 φορές πιο αποτελεσματικά έναντι των αντισωμάτων για τη μεταμολυσματική μορφή της πρωτεΐνης, τα οποία περιείχε το αποτυχημένο εμβόλιο του 1966.

Οι ερευνητικές εργασίες που δημοσίευσαν το 2013 έκαναν μεγάλη αίσθηση, καθώς έδειξαν ότι είναι δυνατή η δημιουργία εμβολίου σε επίπεδο μικροσκοπικής δομής και ώθησαν τα NIH να ερευνήσουν στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός γενικευμένου γρήγορου δρόμου σχεδιασμού εμβολίων ενάντια σε νεοεμφανιζόμενους πανδημικούς ιούς. Το 2016, ο Γκράχαμ, ο Μακλέλαν και άλλοι επιστήμονες δημοσίευσαν την πριν τη μόλυνση μορφή των πρωτεϊνών σύντηξης ενός κορονοϊού που προκαλεί κοινό κρυολόγημα. Ακολουθώντας την κλασική πορεία των πραγμάτων στον καπιταλισμό, τα NIH και το πανεπιστήμιο του Τέξας, όπου εργάζεται τώρα ο Μακλέλαν, υπέβαλαν για έγκριση πατέντα σχετικά με ανάλογη τροποποίηση της δομής της πρωτεΐνης σύντηξης του SARS-CoV-2, ώστε να μην μπορεί να τη χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος χωρίς να τους πληρώσει. Και οι επιστήμονες στον καπιταλισμό (η πλειοψηφία τους) εργάζονται για το κέρδος, για το χρήμα και όχι αποκλειστικά για την πρόοδο της επιστήμης σε όφελος όλων των ανθρώπων.

Παρωχημένο σύστημα

Το 2017 το εργαστήριο του Γκράχαμ στα NIH και η «Moderna» άρχισαν να σχεδιάζουν ένα σύστημα ταχείας παρασκευής εμβολίων, με πιλότο επίδειξης ένα εμβόλιο για τον θανατηφόρο ιό Νίπα, που διαδίδεται από τις νυχτερίδες στην Ασία. Μετά την εμφάνιση της COVID-19 τα σχέδιά τους φυσικά άλλαξαν και έτσι η «Moderna» κατάφερε να αναπτύξει εμβόλιο γι' αυτήν την ασθένεια μέσα σε μόλις έξι βδομάδες!

Οι άδειες χρήσης πατεντών σχετικά με τα εμβόλια για τον νέο κορονοϊό δεν έχουν δημοσιευτεί και αναμένεται ότι οι νομικές μάχες μεταξύ των εταιρειών θα κρατήσουν χρόνια. Τα κρατικά συμβόλαια με τις εταιρείες επίσης δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα και τα σχετικά αιτήματα για δημοσιοποίησή τους στις ΗΠΑ προχωρούν «με τον αραμπά». Μυστικές παραμένουν οι συμφωνίες και στην ΕΕ, όπου αίτημα για δημοσίευσή τους έχει υποβάλει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ.

Αλλά δεν είναι μόνο οι ανταγωνισμοί και το φαγοπότι των μονοπωλίων γύρω από τα εμβόλια, την ώρα που πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι. Το ίδιο συμβαίνει και με τα λιγοστά φάρμακα που έχουν αποδειχτεί αποτελεσματικά - υπό ορισμένες συνθήκες - για την COVID-19, όπως η ρεμδεσιβίρη. Το φάρμακο αυτό είναι σε έλλειψη παγκοσμίως, επειδή η εταιρεία που το παράγει δεν πρόλαβε να επεκτείνει τις παραγωγικές μονάδες της και φυσικά δεν δίνει άδεια σε άλλες εταιρείες και εργαστήρια να το παρασκευάσουν, ώστε να σωθούν ζωές οι οποίες τώρα χάνονται, επειδή το νοσοκομείο στο οποίο βρέθηκαν δεν έχει να τους δώσει ρεμδεσιβίρη.

Και μετά, οι ταγοί του συστήματος θέλουν να μας πείσουν ότι αυτή η αντιδραστική και παρωχημένη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, που λέγεται καπιταλισμός, θα είναι αιώνια και αρκούν μερικά μπαλώματα και διορθώσεις για να την κάνουν ανθρώπινη ή έστω ανεκτή. Σε ένα ράφι της Ιστορίας είναι η θέση του καπιταλισμού εδώ και πολύ καιρό και όσο πιο γρήγορα βρεθεί εκεί, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά και σε όφελος όλων των ανθρώπων τις προκλήσεις που θέτει και τις δυνατότητες που προσφέρει το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»