Φωτιά και λάβρα

Σε νέες φουρτούνες οδηγούν τους λαούς οι επικίνδυνοι αμερικανοΝΑΤΟικοί σχεδιασμοί της ατζέντας «ΝΑΤΟ 2030», που παρουσιάστηκε χτες και προχτές στη Σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ. Στο έδαφος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που οξύνονται, η έκθεση της «επιτροπής σοφών για το μέλλον του ΝΑΤΟ» προτείνει επείγουσες προσαρμογές στη στρατηγική της ευρωατλαντικής συμμαχίας, για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας.

Η ατζέντα, που θα καταληχθεί στη Σύνοδο Κορυφής το 2021, επικαιροποιεί το προηγούμενο «Στρατηγικό Πλαίσιο» του ΝΑΤΟ, με βασικό στόχο «να διαμορφώσει μια πολιτική στρατηγική για την προσέγγιση ενός κόσμου στον οποίο η Κίνα θα διαδραματίζει όλο και σημαντικότερο ρόλο».

Μεταξύ άλλων, προτείνει την επιθετικότερη αντιμετώπιση της Κίνας σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και στη συνέχιση της «"διπλής προσέγγισης" περιορισμού και διαλόγου με τη Ρωσία». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, προβλέπεται η ενίσχυση των συμμαχιών του ΝΑΤΟ με «φίλες χώρες» στον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό, επεκτείνοντας «προς Ανατολάς» το πεδίο δράσης της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.

Σημαντικό κεφάλαιο αποτελεί επίσης η ενίσχυση των περιφερειακών συνεργασιών στην ευρύτερη περιοχή μας, ως «ανάχωμα» στην «επίδραση της ρωσικής και κινέζικης παρουσίας, των συμφερόντων και των δραστηριοτήτων τους».

Ετσι, το ΝΑΤΟ σχεδιάζει «να εμπλακεί περισσότερο με εταίρους στο Νότο, περιφερειακούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικανικής Ενωσης, της Συνεργασίας των Αραβικών Κρατών, του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και μέσω της επέκτασης της δραστηριότητάς του σε διεθνείς οργανισμούς (...) να εγκαθιδρύσει ένα συλλογικό δίκτυο ασφαλείας σε όλη την περιοχή (...)». Προτείνεται επίσης «η πολιτική του ΝΑΤΟ για τη Ρωσία να επικαιροποιηθεί, για να συμπεριλάβει και μια μεσογειακή συνιστώσα».

Πάνω σ' αυτό το έδαφος βαθαίνει η εμπλοκή και της χώρας μας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των άλλων κομμάτων του «ευρωατλαντικού τόξου». Εμπλοκή που υπηρετεί τις προσδοκίες της αστικής τάξης από την αναβάθμιση του ρόλου της στα εγκληματικά σχέδια στην περιοχή.

Γι' αυτό δηλώνουν «παρών», μετατρέποντας τη χώρα σε ένα απέραντο πολεμικό ορμητήριο και ειδικά τη Β. Ελλάδα σε ΝΑΤΟικό «προγεφύρωμα» για την περικύκλωση της Ρωσίας και την ανάσχεση της κινέζικης επέκτασης στα Βαλκάνια και την Ανατ. Ευρώπη. Γι' αυτό υπογράφουν στρατιωτικές συμφωνίες με χώρες του Κόλπου, όπως τα ΗΑΕ και η Σαουδική Αραβία, και ετοιμάζονται να στείλουν στρατιωτικές δυνάμεις στο Μάλι της Δυτικής Αφρικής.

Γι' αυτό πρωτοστατούν σε περιφερειακές συνεργασίες με το Ισραήλ, την Κύπρο και άλλες μη ΝΑΤΟικές χώρες, με «μέτωπο» στο Ιράν, που συνεργάζεται στενά με την Κίνα.

Στην ατζέντα «ΝΑΤΟ 2030» επαναλαμβάνεται επίσης επιτακτικά η ανάγκη θωράκισης της «διατλαντικής συνοχής», με την αναζήτηση νέων συμβιβασμών και διευθετήσεων. Το ζήτημα αυτό έρχεται και ξανάρχεται στο φόντο των ανταγωνισμών που οξύνθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, τόσο ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ, όσο και μεταξύ επιμέρους «συμμάχων», όπως η Ελλάδα και η Τουρκία.

Το στόχο της ΝΑΤΟικής συνοχής υπερασπίζονται διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα, καταλογίζοντας μάλιστα στην Τουρκία ότι την υπονομεύει, καλώντας την σε διάλογο. Ετσι, με τον περίφημο «μηχανισμό αποκλιμάκωσης», που επιβεβαιώθηκε στην τελευταία Σύνοδο των ΥΠΕΞ και εξελίσσεται σε πλατφόρμα διαλόγου εφ' όλης της ύλης, αναβαθμίζεται ο ρόλος επιδιαιτητή του ΝΑΤΟ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και προωθούνται επώδυνοι και επικίνδυνοι για τους λαούς συμβιβασμοί.

Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, η ατζέντα «ΝΑΤΟ 2030» είναι «φωτιά και λάβρα» για τους λαούς. Το επιθετικό ξεδίπλωμα του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού τα επόμενα χρόνια θα «ρίξει λάδι» στη φωτιά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, προκαλώντας νέες εστίες έντασης και αντιπαράθεσης. Οι εξελίξεις σημαίνουν συναγερμό και καλούν σε ένταση της πάλης του λαού ενάντια σ' αυτά τα επικίνδυνα σχέδια και την ελληνική εμπλοκή.

Ζητά και τα ρέστα ο κατηγορούμενος

 

Να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα επιχειρεί για άλλη μία φορά ένας από τους κατηγορούμενους στην υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, ο Θ.Χ., με ετεροχρονισμένη μήνυση σε δημοσιογράφο.

Μήνυση κατά της δημοσιογράφου της εφημερίδας «Εργατική Αλληλεγγύη» Αφροδίτης Φράγκου για ψευδή κατάθεση, ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμηση έχει καταθέσει ο μεσίτης Θ.Χ., ο ένας από τους κατηγορούμενους στην υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, επιχειρώντας άλλη μία φορά με προκλητικό τρόπο να παρουσιάσει το θύμα σαν θύτη και τον εαυτό του σαν θύμα.

Η δημοσιογράφος είχε δεχτεί επίθεση με γροθιά στο σαγόνι στις 23 Δεκεμβρίου 2019 το απόγευμα στην οδό Γλάδστωνος, στο σημείο της δολοφονίας, επειδή αφαίρεσε από τα ρολά του κοσμηματοπωλείου αφίσες ακροδεξιού περιεχομένου, που σκέπαζαν γκράφιτι αφιερωμένο στη μνήμη του Ζακ. Οι αφίσες απεικόνιζαν τον δικέφαλο αετό, σύμβολο με ιδιαίτερη αίγλη στον ακροδεξιό και εθνικιστικό χώρο, και ανέγραφαν το σύνθημα «Δικαιοσύνη για όλους», που αμφισβητεί το κεντρικό σύνθημα του κινήματος «Justice for Zak/Zackie» («Δικαιοσύνη για το Ζακ/τη Ζάκι»). Σύμφωνα με την καταγγελία της κ. Φράγκου, που είχε δημοσιοποιήσει η «Εφ.Συν.» (27/12/2019), την ώρα που αφαιρούσε τις αφίσες, αισθάνθηκε κάποιον να την τραβά και να της λέει ότι αυτό που κάνει «είναι φασιστικό». Η δημοσιογράφος αντέδρασε, με αποτέλεσμα να δεχτεί τη γροθιά του δράστη στο σαγόνι, ενώ της φώναζε «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Η δημοσιογράφος τον φωτογράφισε για να μπορέσει να τον ταυτοποιήσει αργότερα, όπως και έγινε.

Ο μεσίτης υπέβαλε μήνυση εναντίον της δημοσιογράφου ύστερα από εννέα ολόκληρους μήνες, στις 30 Σεπτεμβρίου, παρόλο που ήταν γνωστή από την πρώτη στιγμή η δική της μήνυση. Σύμφωνα με τον μηνυτή και τους μάρτυρες που κατέθεσαν, δεν θα μπορούσε να επιτεθεί στη δημοσιογράφο, καθώς δεν την πλησίασε, αλλά βρισκόταν σε απόσταση. Ισχυρίζεται ότι τη ρώτησε σε ήρεμο τόνο γιατί αφαιρεί τις αφίσες και της ζήτησε να του τις δώσει, ενώ εκείνη άρχισε να τον αποκαλεί «δολοφόνο» και «φασίστα» και να τον φωτογραφίζει, λέγοντας ότι είναι δημοσιογράφος και θα γράψει εναντίον του. Οπως όμως σημειώνει η κ. Φράγκου, εκείνη την ώρα δεν γνώριζε ποιος είναι ο δράστης και δεν θα μπορούσε να τον αποκαλέσει «φασίστα» και «δολοφόνο». Επιπλέον, και μόνο το γεγονός ότι ο δράστης της ζήτησε να του δώσει τις αφίσες διαψεύδει ότι βρισκόταν σε μακρινή απόσταση.

Η «Εφ.Συν.» είχε δημοσιεύσει την καταγγελία της κ. Φράγκου από τις 27 Δεκεμβρίου 2019. Με τη νέα μήνυσή του ο Θ.Χ… δεν φαίνεται να θεωρεί συκοφαντικούς τους χαρακτηρισμούς «δολοφόνος» και «φασίστας» – η κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης αφορά μόνο τον ισχυρισμό της δημοσιογράφου ότι τη χτύπησε

Υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία στη μήνυση. Ο μεσίτης, ο οποίος μάλιστα δηλώνει δικηγόρος Πατρών, μολονότι δεν έχει εντοπιστεί το όνομά του στον δικηγορικό σύλλογο της πόλης, δεν διαψεύδει ότι διατηρεί τον λογαριασμό «snake» στο τουίτερ, από το οποίο έχει εξαπολύσει επιθέσεις στον Ζακ Κωστόπουλο και τους υποστηρικτές του. Επιπλέον, δεν φαίνεται να θεωρεί συκοφαντικούς τους χαρακτηρισμούς «δολοφόνος» και «φασίστας» – η κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης αφορά μόνο τον ισχυρισμό της δημοσιογράφου ότι τη χτύπησε.

Τέλος, φαίνεται να δέχεται ότι τις αφίσες τις είχε τοποθετήσει ο ίδιος. Μάλιστα, λίγα λεπτά πριν από το περιστατικό, είχε ανεβάσει στο τουίτερ τις αφίσες σε φωτογραφία, προκαλώντας τη δημοσιογράφο Μαρία Λούκα, η οποία δραστηριοποιείται έντονα στην υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου. «Μαρία, έλα να τα βγάλεις, γιατί γουστάρεις τρελά την αλήθεια και τη δικαιοσύνη», έγραφε.

Το βράδυ μετά την επίθεση, ανέβασε φωτογραφία της κ. Φράγκου, σχολιάζοντας: «αυτό το φασιστάκι που φαντασιώνεται ότι το δέρνουν για να το παίξει “αναρχομπουμπουλίνα” είναι εναντίον της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και υπέρ της αδικίας για τους ταξικούς εχθρούς».

Δεν είναι η μόνη φορά που αποκαλύπτει ότι κίνητρο για τις πράξεις του είναι η ακροδεξιά του ιδεολογία. «Το γεγονός πως ο Θεός με έβαλε απέναντι σε Εθνομηδενιστές, αντίχριστους και οργανωμένους παραβατικούς που έχουν ως ταξικό εχθρό τον βιοπαλαιστή επαγγελματία και τους οικογενειάρχες, είναι Υψιστη αποστολή που θα την πάω και εγώ μέχρι τέρμα», έγραφε το καλοκαίρι.

*Δημήτρης Αγγελίδης για την efsyn

**Φωτογραφία εξωφύλλου:EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Το παράδειγμα της Κούβας

Η είδηση ότι και πάλι μια επαρχία της Ιταλίας, η Σικελία, ζητάει τη βοήθεια της Κούβας για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού (όπως είχε γίνει στο πρώτο κύμα της πανδημίας και στον βορρά της χώρας) επιβεβαιώνει μια αλήθεια: Οτι αναγνωρίζεται η πραγματικά επιτυχημένη δουλειά που γίνεται από το Νησί της Επανάστασης, όπου πρώτη προτεραιότητα είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «La Repubblica», οι αρχές της Σικελίας ζήτησαν από την κυβέρνηση της Κούβας να στείλει στην περιοχή περίπου 60 εργαζόμενους στον τομέα της Υγείας, από τη γνωστή σε όλο τον κόσμο ιατρική ταξιαρχία «Henry Reeve», που δίκαια προτείνεται από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και τη χώρα μας για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2021. Τα νοσοκομεία στο νησί του Νότου της Ιταλίας στερούνται το απαραίτητο υγειονομικό προσωπικό και γι' αυτό χρειάζονται έμπειροι λοιμωξιολόγοι, πνευμονολόγοι, εντατικολόγοι, αναισθησιολόγοι και νοσηλευτές.

Αυτό που βλέπουμε στην Ιταλία, αλλά και στην Ελλάδα και σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη είναι ότι, παρά την πρόοδο της επιστήμης, τα δημόσια συστήματα Υγείας είναι αθωράκιστα γιατί όλες οι κυβερνήσεις, νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές, εφάρμοσαν πολιτικές περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων στη λογική του «κόστους - οφέλους». Ετσι, στην Ιταλία οι εργαζόμενοι των δημόσιων νοσοκομείων έφτασαν να είναι κατά 48.000 λιγότεροι από το 2008 γιατί οι περικοπές ξεπέρασαν τα 40 δισ. ευρώ τα τελευταία χρόνια. Ενώ στη χώρα μας έκλεισαν τα Νοσοκομεία Λοιμωδών και αρκετά περιφερειακά νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας με τις πολιτικές που εφάρμοσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και συνέχισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην ίδια την Ιταλία η Ομοσπονδία των γιατρών ανέφερε ότι 27 συνάδελφοί τους έχασαν τη ζωή τους τις τελευταίες 10 μέρες, ενώ 27.000 εργαζόμενοι στον τομέα της Υγείας είχαν μολυνθεί τον τελευταίο μήνα.

***

Από την άλλη, όταν κριτήριο δεν είναι το κέρδος των λίγων καπιταλιστών αλλά πραγματικά η ανθρωπινή ζωή, μια αρχή που η σοσιαλιστική Κούβα εφαρμόζει από τότε που νίκησε η Επανάσταση, κόντρα στον απάνθρωπο εγκληματικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, τα αποτελέσματα είναι πολύ διαφορετικά. Στην Ιταλία τα κρούσματα ξεπερνάνε τα 1,6 εκατ. και οι νεκροί τις 55.500. Στην Ελλάδα αντίστοιχα είναι 105.271 και 2.406, ενώ στην Κούβα, με περίπου ίδιο πληθυσμό με τη χώρα μας, είναι 8.284 και 135. Οι δείκτες της πανδημίας είναι ενδεικτικοί αλλά η αιτία της διαφοράς σχετίζεται με την εντελώς διαφορετική σημασία που έχει για την Κούβα η Υγεία, η οποία δεν είναι εμπόρευμα αλλά δωρεάν κοινωνικό αγαθό για όλους. Και επειδή οι αριθμοί όντως είναι αμείλικτοι ιδού ορισμένες αποδείξεις για την κουβανική επιτυχία:

-- Διαθέτει 95.487 γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, 85.732 νοσηλευτές (η αναλογία είναι από τις λίγες στον κόσμο: 9 γιατροί ανά 1.000 ανθρώπους).

-- Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας περιλαμβάνει 10.869 τοπικά ιατρεία Οικογενειακών Γιατρών, που έχουν αναλυτική εικόνα της κατάστασης της υγείας των ανθρώπων σε κάθε γειτονιά, συνοικία, χωριό, πόλη. Επιπλέον, υπάρχουν γιατροί στους χώρους δουλειάς, σε συνεταιρισμούς, σε εκπαιδευτικούς χώρους κ.λπ.

-- Ο δευτεροβάθμιος τομέας Υγείας συγκροτείται από 449 πολυκλινικές και 150 νοσοκομεία (ανάμεσά τους και παιδιατρικά, για ξεχωριστές παθήσεις, για μητέρες, ηλικιωμένους κ.ο.κ.).

***

Σημαντικό επίσης στοιχείο που δείχνει τα εντελώς διαφορετικά συστήματα και την ανωτερότητα της Κούβας είναι το πώς εφαρμόζονται τα πραγματικά επιστημονικά πρωτόκολλα στον τομέα του Τουρισμού. Την ώρα που στην Ελλάδα και όλο τον καπιταλιστικό κόσμο το άνοιγμα του Τουρισμού έγινε στην πραγματικότητα με βάση τα συμφέροντα των τουρ οπερέιτορς, των μεγαλοξενοδόχων, των αεροπορικών εταιρειών και μεταφορέων, χωρίς επί της ουσίας ελέγχους στα σύνορα (μόνο το 12% ελέγχθηκε στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία) με αποτέλεσμα τη μεγάλη εξάπλωση της πανδημίας, στην Κούβα η εγκύκλιος του υπουργείου Υγείας, τον περασμένο μήνα, που επανεκκίνησε ο διεθνής Τουρισμός, είναι ενδεικτική. Οσοι εισέρχονται στη χώρα, ελέγχονται στα σημεία εισόδου, τους γίνεται τεστ, πληρώνουν ιατρική ασφάλεια 30 δολαρίων, που καλύπτει όλα τα μέτρα υγειονομικής προστασίας και τυχόν νοσηλείας και μέχρι την έκδοση των αποτελεσμάτων, δηλαδή για 24 έως 48 ώρες, οι τουρίστες είναι υποχρεωμένοι να μείνουν σε καραντίνα στα ξενοδοχεία τους, ή σε ειδικά ξενοδοχεία αν είχαν κλείσει σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στην περίπτωση που είναι θετικοί και ασυμπτωματικοί, προβλέπεται η μεταφορά σε ειδικά διαμορφωμένα ξενοδοχεία, ενώ με τα πρώτα συμπτώματα οδηγούνται στο νοσοκομείο. Τέτοια μέτρα, στην Ελλάδα και σε άλλα καπιταλιστικά κράτη δεν εφαρμόστηκαν, επειδή δεν «ταίριαζαν» με τα συμφέροντα των τουρ οπερέιτορς και των μονοπωλιακών ομίλων στον Τουρισμό. Τα συμπεράσματα προφανή...

Η καθημερινότητα των υγειονομικών στις κλινικές Covid πίσω από τα νούμερα

Τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε από τη μία για τους αυξημένους αριθμούς κρουσμάτων, διασωληνωμένων, νεκρών. Από την άλλη ακούμε από κυβερνητικά στελέχη και διάφορες εκθέσεις για «επιτυχία» σε σχέση με τα «νούμερα» άλλων χωρών με πολυδιαφημισμένα συστήματα Υγείας, για διαβουλεύσεις για άρση του lockdown κ.ο.κ.

Επιπλέον, αξιοσημείωτη είναι και η συναισθηματική απάθεια που συνοδεύει τον τρόπο που προβάλλεται η τεράστια αύξηση στον αριθμό των κρουσμάτων και των νεκρών, σε σχέση με το πρώτο κύμα, ενδεικτικό και αυτό της εικόνας που προάγεται μέσω των ΜΜΕ.

Τι όμως πραγματικά συμβαίνει πίσω από τη γυάλα των ΜΜΕ, στην καθημερινότητα των ασθενών αλλά και των υγειονομικών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή; Γιατί εκεί τα νούμερα αντιστοιχούν σε πρόσωπα, ανθρώπους...

Η ιδιαιτερότητα αυτής της νόσου ενέχει το στοιχείο της μοναξιάς. H κατά κανόνα πιο μακρά ενδονοσοκομειακή πορεία σε σχέση με άλλες ασθένειες, η απουσία οικείου προσώπου, το αντικειμενικό στοιχείο της δύσπνοιας, το άγχος στο άκουσμα στοιχείων καθημερινά για ελλείψεις κλινών ΜΕΘ, συνθέτουν μια εικόνα αρκετά σύνθετη και αγωνιώδη για αυτούς τους ασθενείς. Επίσης, κεφαλαιώδους σημασίας είναι και η σχέση υγειονομικού - ασθενούς, μιας και ο τελευταίος αφήνεται κυριολεκτικά στα χέρια του πρώτου. Και σε αυτό το σημείο υπάρχει ιδιαιτερότητα, μιας και η επαφή αυτή βασίζεται μόνο στο ηχόχρωμα της φωνής, στις εκφράσεις, διογκώνοντας την ανασφάλεια των ασθενών.

Η καθημερινότητα των υγειονομικών ωστόσο δεν συνθέτει πολύ διαφορετική εικόνα. Η φυσική κόπωση συνοδεύεται από την ψυχική - συναισθηματική. Η υπερεργασία λόγω τον πολλών ελλείψεων συνδυάζεται με το άγχος των αχαρτογράφητων νερών λόγω της νεοεμφανισθείσας ασθένειας, με την εκπαίδευση των υγειονομικών να αποτελεί ατομική ευθύνη και αποτέλεσμα του αέναου ανταγωνισμού ιδιωτικών κολοσσών. Επιπρόσθετα, υπεισέρχεται και η πίεση που βαραίνει τους υγειονομικούς από τη διαχείριση των περιστατικών, μιας και πρέπει να έχουν την αντοχή να διαχειριστούν κάθε προσωπικότητα διαφορετικά, να καθησυχάσουν τις φοβίες τους και ταυτόχρονα να έχουν καθαρό μυαλό για τις θεραπευτικές αποφάσεις, που πολλές φορές υπόκεινται σε περικοπές ανάλογα με τους διαθέσιμους υλικοτεχνικούς πόρους. Καθημερινό παράδειγμα η επίσπευση εξιτηρίων λόγω ελλείψεων κλινών, «με τα τηλέφωνα στο χέρι», για να μετριαστούν οι επιπλοκές και να αποφευχθεί η «υπερχείλιση» των νοσοκομείων.

Ωστόσο και με τη φυγή από την εργασία, δεν σταματάει η ενασχόληση με περιστατικά. Τηλεφωνήματα ενημερωτικά από θετικά περιστατικά που βρίσκονται σε κατ' οίκον καραντίνα, γραφειοκρατική συμπλήρωση λιστών κρουσμάτων λόγω ελλείψεων σε γραμματειακή υποστήριξη.

Ολα τα παραπάνω συμπληρώνονται με την αγωνία των υγειονομικών να διαφυλάξουν την υγεία των οικείων προσώπων τους, αλλά και το άγχος - έγνοια στο τέλος της μέρας για την επιτέλεση του καθήκοντός τους, για την πορεία των ασθενών. Και κάπου ενδιάμεσα τοποθετείται και η προσωπική ζωή...

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τον απρόσωπο χαρακτήρα των αριθμών, η αντιστοίχιση καθενός αριθμού με προσωπικότητες ξεχωριστές, σε μία βίαιη επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που αφήνει έρμαια σε αυτήν τη μάχη υγειονομικούς και ασθενείς, μιας και ζυγίζει τα νούμερα με τους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας, με τους ασθενείς να αποτελούν «κόστος». Αυτό διαφαίνεται και από τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2021 που προβλέπει παραπέρα σημαντική μείωση στο όριο δαπανών του υπουργείου Υγείας.

Την ίδια στιγμή, αντί για πραγματική επίταξη ιδιωτικών δομών Υγείας, διπλασιάζονται τα ποσά μίσθωσης κλινών και επιβάλλονται μετακινήσεις προσωπικού δημόσιων δομών για τη στελέχωσή τους. Αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο, μιας και η εμπορευματοποίηση και ο σχεδιασμός με γνώμονα το κέρδος είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των σημερινών συστημάτων Υγείας - και των «πολυδιαφημισμένων».

Μόνο ένα αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σύστημα Υγείας, που θα υπόκειται σε κεντρικό σχεδιασμό με άξονα την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και την αντιστοίχισή τους με την επιστημονική πρόοδο, μπορεί να σταθεί απέναντι σε ορατούς και «αόρατους» εχθρούς, να παράσχει εφόδια στους υγειονομικούς και να τους εξοπλίσει κόντρα στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα.

Χρήστος ΔΑΒΟΥΛΟΣ
Επικουρικός Παθολόγος κλινικής Covid στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου

Η καθημερινότητα των υγειονομικών στις κλινικές Covid πίσω από τα νούμερα

Τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε από τη μία για τους αυξημένους αριθμούς κρουσμάτων, διασωληνωμένων, νεκρών. Από την άλλη ακούμε από κυβερνητικά στελέχη και διάφορες εκθέσεις για «επιτυχία» σε σχέση με τα «νούμερα» άλλων χωρών με πολυδιαφημισμένα συστήματα Υγείας, για διαβουλεύσεις για άρση του lockdown κ.ο.κ.

Επιπλέον, αξιοσημείωτη είναι και η συναισθηματική απάθεια που συνοδεύει τον τρόπο που προβάλλεται η τεράστια αύξηση στον αριθμό των κρουσμάτων και των νεκρών, σε σχέση με το πρώτο κύμα, ενδεικτικό και αυτό της εικόνας που προάγεται μέσω των ΜΜΕ.

Τι όμως πραγματικά συμβαίνει πίσω από τη γυάλα των ΜΜΕ, στην καθημερινότητα των ασθενών αλλά και των υγειονομικών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή; Γιατί εκεί τα νούμερα αντιστοιχούν σε πρόσωπα, ανθρώπους...

Η ιδιαιτερότητα αυτής της νόσου ενέχει το στοιχείο της μοναξιάς. H κατά κανόνα πιο μακρά ενδονοσοκομειακή πορεία σε σχέση με άλλες ασθένειες, η απουσία οικείου προσώπου, το αντικειμενικό στοιχείο της δύσπνοιας, το άγχος στο άκουσμα στοιχείων καθημερινά για ελλείψεις κλινών ΜΕΘ, συνθέτουν μια εικόνα αρκετά σύνθετη και αγωνιώδη για αυτούς τους ασθενείς. Επίσης, κεφαλαιώδους σημασίας είναι και η σχέση υγειονομικού - ασθενούς, μιας και ο τελευταίος αφήνεται κυριολεκτικά στα χέρια του πρώτου. Και σε αυτό το σημείο υπάρχει ιδιαιτερότητα, μιας και η επαφή αυτή βασίζεται μόνο στο ηχόχρωμα της φωνής, στις εκφράσεις, διογκώνοντας την ανασφάλεια των ασθενών.

Η καθημερινότητα των υγειονομικών ωστόσο δεν συνθέτει πολύ διαφορετική εικόνα. Η φυσική κόπωση συνοδεύεται από την ψυχική - συναισθηματική. Η υπερεργασία λόγω τον πολλών ελλείψεων συνδυάζεται με το άγχος των αχαρτογράφητων νερών λόγω της νεοεμφανισθείσας ασθένειας, με την εκπαίδευση των υγειονομικών να αποτελεί ατομική ευθύνη και αποτέλεσμα του αέναου ανταγωνισμού ιδιωτικών κολοσσών. Επιπρόσθετα, υπεισέρχεται και η πίεση που βαραίνει τους υγειονομικούς από τη διαχείριση των περιστατικών, μιας και πρέπει να έχουν την αντοχή να διαχειριστούν κάθε προσωπικότητα διαφορετικά, να καθησυχάσουν τις φοβίες τους και ταυτόχρονα να έχουν καθαρό μυαλό για τις θεραπευτικές αποφάσεις, που πολλές φορές υπόκεινται σε περικοπές ανάλογα με τους διαθέσιμους υλικοτεχνικούς πόρους. Καθημερινό παράδειγμα η επίσπευση εξιτηρίων λόγω ελλείψεων κλινών, «με τα τηλέφωνα στο χέρι», για να μετριαστούν οι επιπλοκές και να αποφευχθεί η «υπερχείλιση» των νοσοκομείων.

Ωστόσο και με τη φυγή από την εργασία, δεν σταματάει η ενασχόληση με περιστατικά. Τηλεφωνήματα ενημερωτικά από θετικά περιστατικά που βρίσκονται σε κατ' οίκον καραντίνα, γραφειοκρατική συμπλήρωση λιστών κρουσμάτων λόγω ελλείψεων σε γραμματειακή υποστήριξη.

Ολα τα παραπάνω συμπληρώνονται με την αγωνία των υγειονομικών να διαφυλάξουν την υγεία των οικείων προσώπων τους, αλλά και το άγχος - έγνοια στο τέλος της μέρας για την επιτέλεση του καθήκοντός τους, για την πορεία των ασθενών. Και κάπου ενδιάμεσα τοποθετείται και η προσωπική ζωή...

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τον απρόσωπο χαρακτήρα των αριθμών, η αντιστοίχιση καθενός αριθμού με προσωπικότητες ξεχωριστές, σε μία βίαιη επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που αφήνει έρμαια σε αυτήν τη μάχη υγειονομικούς και ασθενείς, μιας και ζυγίζει τα νούμερα με τους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας, με τους ασθενείς να αποτελούν «κόστος». Αυτό διαφαίνεται και από τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2021 που προβλέπει παραπέρα σημαντική μείωση στο όριο δαπανών του υπουργείου Υγείας.

Την ίδια στιγμή, αντί για πραγματική επίταξη ιδιωτικών δομών Υγείας, διπλασιάζονται τα ποσά μίσθωσης κλινών και επιβάλλονται μετακινήσεις προσωπικού δημόσιων δομών για τη στελέχωσή τους. Αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο, μιας και η εμπορευματοποίηση και ο σχεδιασμός με γνώμονα το κέρδος είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των σημερινών συστημάτων Υγείας - και των «πολυδιαφημισμένων».

Μόνο ένα αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σύστημα Υγείας, που θα υπόκειται σε κεντρικό σχεδιασμό με άξονα την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και την αντιστοίχισή τους με την επιστημονική πρόοδο, μπορεί να σταθεί απέναντι σε ορατούς και «αόρατους» εχθρούς, να παράσχει εφόδια στους υγειονομικούς και να τους εξοπλίσει κόντρα στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα.

Χρήστος ΔΑΒΟΥΛΟΣ
Επικουρικός Παθολόγος κλινικής Covid στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου

«Συνδικαλιστές» αστυνομικοί ζητούν τα ρέστα για την καταστολή στις 17 Νοέμβρη

Το ρόλο «εισαγγελέα» ανέλαβε ο γραμματέας των ειδικών φρουρών, Στράτος Μαυροειδάκος, από το έδρανο που κατέχει στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Χωρίς ίχνος ντροπής για τη βαρβαρότητα της καταστολής σε βάρος του λαού, στις συμβολικές εκδηλώσεις στις 17 Νοέμβρη, ισχυρίστηκε ότι 5 διαδηλωτές συνελήφθησαν από την περιώνυμη ομάδα «ΔΡΑΣΗ» (πρώην «ΔΕΛΤΑ») επειδή είχαν χτυπήσει αστυνομικούς. Το ότι οι συγκεκριμένες συλλήψεις είχαν καταγραφεί από τόσους φωτορεπόρτερ και είδε όλος ο λαός την πρωτοφανή αστυνομική βία, δεν πτόησε τον... μόνιμο σχολιαστή του ΣΚΑΪ.

Βεβαίωσε, λοιπόν, ο «εισαγγελέας - ειδικός φρουρός», επικαλούμενος τη μαρτυρία του αντιπροέδρου του σωματείου του και υπεύθυνου για τις συλλήψεις, ότι οι 5 διαδηλωτές είχαν διαπράξει πλημμελήματα (πάλι καλά που δεν διαπίστωσε κακουργήματα). Κατήγγειλε μάλιστα ότι αφέθηκαν ελεύθεροι με «άνωθεν εντολή», ύστερα από παρέμβαση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα. Αραγε, θα συντάξει και κατηγορητήριο σε βάρος του για «ηθική αυτουργία» στην απελευθέρωση των συλληφθέντων; Θα ζητήσει να απαγορευτεί στα κόμματα να διαμαρτύρονται στην κυβέρνηση, που είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, για αντιλαϊκές ενέργειες και μάλιστα για την καταστολή και συλλήψεις διαδηλωτών; Η αξιοπιστία, βέβαια, των ανδρών της ομάδας «ΔΡΑΣΗ» / «ΔΕΛΤΑ», που είχε καταργηθεί για το όργιο καταστολής και η ΝΔ την επανίδρυσε, θεωρείται δεδομένη για τους ακροδεξιούς οπαδούς της αστυνομικής βίας.

Δεν παρέλειψε ο «συνδικαλιστής» ειδικός φρουρός να εκφράσει την εμπιστοσύνη του στον πρωθυπουργό «που είναι συνεπής στους λόγους και τα έργα του» και να δηλώσει ότι «κάποια μηνύματα δεν περνάνε όπως πρέπει», υπονοώντας ότι όσοι έχουν αναλάβει την πολιτική της κυβερνητικής καταστολής δεν έχουν εξαντλήσει όλα τα όρια στις αντιδημοκρατικές παρεκτροπές. Μια δήλωση που θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα οι θιασώτες της «κοινοβουλευτικής δικτατορίας», στους οποίους και απευθύνεται.

Αποτελεί κατάντια για την «κυβέρνηση των αρίστων» να διορίζει ως τηλεοπτικούς ειδικούς εισαγγελείς τον «συνδικαλιστή» ειδικό φρουρό και κάποιους ακόμα αστυνομικούς «συνδικαλιστές», με «καθηκοντολόγιο» τη δικαιολόγηση της καταστολής και τη συκοφάντηση των αγωνιστών του λαϊκού κινήματος. Μπορεί να τους έχουν εξασφαλίσει σχεδόν καθημερινή παρουσία και μόνιμα έδρανα σε τηλεοπτικά κανάλια, όπως ο ΣΚΑΪ, με σκοπό να «αφιονίζουν» τις δυνάμεις καταστολής και το ακροδεξιό τους ακροατήριο ενάντια στον «εχθρό - λαό». Ομως, είναι βέβαιο πως η παρουσία τους και οι συκοφαντίες που εκστομίζουν, προκαλούν απέχθεια στο λαό που αγωνίζεται και βιώνει το όργιο της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της καταστολής. Ούτε το λαό πείθουν ούτε την πλειοψηφία των απλών αστυνομικών, που βρίσκονται στο δρόμο και αντιμετωπίζουν στην υπηρεσία τους τόσα προβλήματα, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή με την πανδημία του κορονοϊού.

Η βαρβαρότητα της καταστολής στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχει καταγραφεί στη συνείδηση όλου του λαού. Η ίδια η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποδεχτεί ότι χτύπησε το λαϊκό κίνημα για να περάσει ο οδοστρωτήρας των αντιλαϊκών της μέτρων και ότι η επίκληση της πανδημίας του κορονοϊού ήταν προσχηματική. Είναι, λοιπόν, αθλιότητα να συνεχίζουν τα όργανά της να εκφράζονται με τόσο θράσος, ενάντια στους λαϊκούς αγωνιστές που τίμησαν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Οι λεγόμενοι «συνδικαλιστές αστυνομικοί» δεν ντρέπονται και ζητούν και τα ρέστα από το λαό για την καταστολή στις 17 Νοέμβρη. Γι' αυτό ο λαϊκός κόσμος να γυρίσει την πλάτη σε τέτοιου είδους εκπομπές και «συνδικαλιστές».

Γιώργος ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ
Υποστράτηγος αστυνομίας ε.α.

«Αυτονόητα»

«Απαντάμε στις ανάγκες τού σήμερα δρομολογώντας μεταρρυθμίσεις τού αύριο», έλεγε τη Δευτέρα από το υπουργικό συμβούλιο ο πρωθυπουργός και το ίδιο βράδυ δήλωνε πως η απόφαση του Γιούρογκρουπ δείχνει ότι «η αφοσίωσή μας στις μεταρρυθμίσεις είναι ακλόνητη».

Επιβεβαιώνεται έτσι πως «η πανδημία είναι ευκαιρία» για την κυβέρνηση ώστε να δρομολογήσει μέτρα που από καιρό περιμένουν στα συρτάρια του κεφαλαίου και να επιταχύνει άλλα, με το βλέμμα καρφωμένο στο «αύριο», στην προσπάθεια να φορτώσουν την καπιταλιστική κρίση στο λαό, για να ανακάμψουν τα κέρδη των καπιταλιστών, να ανοίξουν και νέα πεδία κερδοφορίας για τους ομίλους.

Γι' αυτές τις «ανάγκες» μιλάνε. Τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων να «ξεσαλώνουν» σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων, της υγείας και της ζωής του λαού ικανοποιούν νομοσχέδια σαν κι αυτά που παρουσιάστηκαν στο υπουργικό συμβούλιο, που προβλέπουν ότι οι «επενδυτές» πρώτα θα ανοίγουν επιχειρήσεις με μια απλή γνωστοποίηση και χωρίς να δίνουν λογαριασμό, και στο «αόριστο μέλλον» θα ελέγχονται με το γνωστό νομοθετικό πλαίσιο - «σουρωτήρι» που έχουν διαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις.

Τις «ανάγκες» των τραπεζών, όπως και συνολικά των ομίλων για πρόσβαση σε φτηνό δανεισμό, έρχονται να υπενθυμίσουν οι «συστάσεις» του Γιούρογκρουπ για συμπλήρωση του νομοθετικού πλαισίου, για να εξαπολυθεί το νέο πογκρόμ πλειστηριασμών και εκβιασμών στα λαϊκά σπίτια.

Αυτές τις «ανάγκες» και όχι τις ανάγκες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων έρχεται να ικανοποιήσει λοιπόν ο αντιλαϊκός προγραμματισμός για την επόμενη περίοδο, που συμπληρώνει τα όσα ήδη έχει περάσει η κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα τερατουργήματα, με πρώτο πρώτο τον νόμο για 10ωρη δουλειά, με 200 ευρώ μισθό και την προσπάθεια να μπουν στο «γύψο» τα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Αυτό είναι και το εφιαλτικό για τον λαό «όραμα» που περιγράφει στο σχέδιό της η «επιτροπή Πισσαρίδη», όπου οι φιλόδοξοι στόχοι για αύξηση επενδύσεων, του ΑΕΠ, της παραγωγικότητας, για τον λαό μεταφράζονται σε νέα μέτρα για την ένταση της εκμετάλλευσης, συνέχιση των ασφαλιστικών ανατροπών, κατάργηση της όποιας προστασίας των ανέργων είχε απομείνει, νέα χτυπήματα σε αυτοαπασχολούμενους και επαγγελματίες.

Μαζί με τη συνέχιση της φοροληστείας στο λαό για τη φοροασυλία του κεφαλαίου, την προώθηση του «επιτελικού» ακόμα πιο εχθρικού στις λαϊκές ανάγκες αστικού κράτους, τη διαμόρφωση υποδομών για τους στόχους της αστικής τάξης, αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες ότι δεν υπάρχει φιλολαϊκή ανάπτυξη στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Αποτελούν όμως και τις «σταθερές» όλων των αστικών κομμάτων, και πρώτα πρώτα βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ, που με βάση αυτούς τους άξονες που υπηρέτησε ως κυβέρνηση, κάνει σήμερα «εποικοδομητική» αντιπολίτευση, ζητώντας περισσότερα και νωρίτερα για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Και βέβαια, καμία σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα του λαού η αντιπαράθεση για το από ποια «τσέπη» θα πληρώσει ο λαός τον βαρύ λογαριασμό, αν θα είναι τώρα ή αργότερα, ανάλογα με τις επιλογές που καθορίζονται από τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες της αστικής τάξης.

Αντίθετα, και αυτή η συζήτηση παρουσιάζει τα συμφέροντα και τις μεταρρυθμίσεις για λογαριασμό του κεφαλαίου με τον μανδύα των «αυτονόητων», τα οποία δεν σηκώνουν δεύτερη κουβέντα από τον λαό, πέρα από επιμέρους παρατηρήσεις για τους ρυθμούς και τη συζήτηση για το ποιος θα κάθεται στο τιμόνι του διαχειριστή.

Αυτά τα «αυτονόητα» και τις προτεραιότητες του κεφαλαίου που τον έφεραν ως εδώ, είναι όμως που πρέπει να αμφισβητήσει ο λαός με την οργανωμένη πάλη του, διεκδικώντας την ικανοποίηση των δικών του αναγκών.

ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ

 

Τέλη Σεπτεμβρίου  ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ. Πέτσας  στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter πόσταρε συνέντευξή του σε ραδιόφωνο που τιτλοφορούνταν «αν είχαμε ακούσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τις ΜΕΘ θα είχαμε πετάξει δεκάδες εκατομμύρια». Ο υπουργός Ανάπτυξης Α. Γεωργιάδης τέλη Οκτωβρίου θεωρούσε επιζήμια  την αύξηση του αριθμού λεωφορείων, παρόλο το συνωστισμό που παρατηρείται σ’ αυτά και είναι επικίνδυνος σε συνθήκες πανδημίας, αιτιολογώντας της με ρητορικές ερωτήσεις για τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δαπανηθεί τις τελευταίες δεκαετίες και την αναγκαιότητα να κοπούν συντάξεις για την αγορά περισσότερων λεωφορείων. Ο υφυπουργός υγείας Β. Κοντοζαμάνης, στην ενημέρωση για την πορεία της επιδημίας στα μέσα Νοεμβρίου δήλωσε πως η επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας δεν είναι δωρεά στο κράτος  τονίζοντας πως αν γινόταν επίταξη στο πρώτο κύμα της επιδημίας που δεν χρειάστηκε "θα είχαμε πετάξει τα χρήματα που διαθέτουμε".

       Δηλώσεις υπουργών της  κυβέρνησης στη χώρα μας που στην προσπάθειά τους να καλύψουν την ολιγωρία της σχετικά με την αντιμετώπιση της πανδημίας και να δικαιολογήσουν  τις συνέπειες των ενεργειών τους αποκαλύπτουν, πέρα από  τις δημαγωγίες, την προτεραιότητα που έχει η καπιταλιστική οικονομία σε κάθε επιλογή και τα όρια της φιλολαϊκής πολιτικής που μπορεί να ασκήσει μια τέτοια κυβέρνηση όταν απειλείται η κερδοφορία του κεφαλαίου.  Είναι χαρακτηριστικές οι λέξεις που οι υπουργοί χρησιμοποιούν για  πεταμένα λεφτά όταν πρόκειται μάλιστα για υπηρεσίες που σχετίζονται με την υγεία του συνόλου του πληθυσμού. Αυτοί οι υπουργοί υπηρετώντας, κάποιες φορές με πολλή δουλοπρέπεια και χωρίς προσχήματα, το  κεφάλαιο με τις διάφορες μορφές του, θεωρούν αυτονόητο όλες οι κυβερνητικές επιλογές να γίνονται με βάση τα συμφέροντά του.

      Και όλες οι απόψεις τους εκφρασμένες απλοϊκά με ιδεαλιστικά περιτυλίγματα, για να τις εξωραΐσουν, απηχούν αντιλήψεις του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που με εμβρίθεια  ανέλυσε ο Α. Σμιθ  και επιστημονικά έκρινε ο Κ. Μαρξ.

       Ο Μαρξ, ενάμιση αιώνα πριν, κρίνοντας την αντίληψη του Σμιθ για τη παραγωγική εργασία επισημαίνει τη θέση του ότι  στον καπιταλιστικό κόσμο μόνο η εργασία που παράγει κεφάλαιο είναι παραγωγική εργασία. 

   «Γιατί η αξία χρήσης της εργατικής δύναμης συνίσταται για τον κεφαλαιοκράτη, σαν τέτιον, όχι στην πραγματική της αξία χρήσης, στην ωφελιμότητα αυτής της ιδιαίτερης συγκεκριμένης εργασίας, ότι δηλαδή πρόκειται για κλωστική εργασία, για υφαντική εργασία κλπ., ακριβώς όπως δεν τον ενδιαφέρει η αξία χρήσης του προϊόντος αυτής της εργασίας, σαν τέτιου, επειδή γι’ αυτόν το προϊόν είναι εμπόρευμα (και μάλιστα εμπόρευμα πριν από την πρώτη του μεταμόρφωση), και όχι είδος κατανάλωσης. Αυτό που τον ενδιαφέρει στο εμπόρευμα είναι ότι έχει μεγαλύτερη ανταλλακτική αξία από την αξία που πλήρωσε για την παραγωγή του, και έτσι η αξία χρήσης της εργασίας γι’ αυτόν συνίσταται στο ότι παίρνει πίσω μια μεγαλύτερη ποσότητα χρόνου εργασίας από εκείνον που πλήρωσε με τη μορφή του μισθού (…).                                                                                       Η παραγωγική εργασία καθορίζεται εδώ από την άποψη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, ο  δε Α. Σμιθ έχει εξαντλήσει εννοιακά  το ζήτημα, πέτυχε το στόχο -πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες επιστημονικές υπηρεσίες του (παραμένει, όπως έχει παρατηρήσει σωστά ο Μάλθους, η βάση όλης της αστικής πολιτικής οικονομίας αυτή η κριτική διάκριση ανάμεσα στην παραγωγική και στη μη παραγωγική εργασία), το γεγονός ότι την παραγωγική εργασία την καθορίζει σαν εργασία, που ανταλλάσσεται άμεσα με το κεφάλαιο, δηλαδή με ανταλλαγή, με την οποία μόνο οι όροι παραγωγής της εργασίας και γενικά η αξία, το χρήμα κα τα εμπορεύματα μετατρέπονται πρώτα σε κεφάλαιο (και η εργασία σε μισθωτή εργασία με την επιστημονική έννοια).

        Ετσι έχει αποδειχτεί απόλυτα, τι είναι η μη παραγωγική εργασία. Είναι η εργασία που δεν ανταλλάσσεται με κεφάλαιο, αλλά που ανταλλάσσεται άμεσα με εισόδημα, δηλαδή με μισθό ή με κέρδος (φυσικά και με τις διάφορες κατηγορίες, όπως ο τόκος και οι πρόσοδες, που συμμετέχουν σαν μέτοχοι -copartners- κέρδος του κεφαλαιοκράτη) (…) Οι ορισμοί αυτοί δεν είναι λοιπόν παρμένοι από το υλικό χαρακτηριστικό της εργασίας, (ούτε από τη φύση του προϊόντος της, ούτε από την καθορισμένη κοινωνική μορφή, από τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής, μέσα στις οποίες συντελείται. Ένας ηθοποιός λ.χ. ακόμα και ένας παλιάτσος, είναι επομένως ένας παραγωγικός εργάτης, όταν δουλεύει στην υπηρεσία ενός καπιταλιστή (του επιχειρηματία), στον οποίο επιστρέφει περισσότερη  εργασία, από εκείνη που παίρνει απ’ αυτόν με τη μορφή του μισθού, ενώ ένας μπαλωματής ράφτης, που πάει  στο σπίτι του καπιταλιστή, για να του μπαλώσει τα παντελόνια του του τού δημιουργεί μόνο μια αξία χρήσης, είναι ένας μη παραγωγικός εργάτης. Η εργασία του πρώτου ανταλλάσσεται με κεφάλαιο, ενώ η εργασία του δεύτερου με εισόδημα. Η πρώτη δημιουργεί μια υπεραξία, με τη δεύτερη καταναλώνεται ένα εισόδημα. 

        Η παραγωγική και η μη παραγωγική εργασία εξετάζονται εδώ πάντα από τη σκοπιά του κατόχου χρήματος, του καπιταλιστή, όχι του εργάτη (…)

       Ένας συγγραφέας είναι παραγωγικός εργάτης, όχι γιατί  παράγει ιδέες, αλλά γιατί πλουτίζει τον βιβλιοπώλη, που εκδίδει τα συγγράμματά του, ή γιατί είναι ο μισθωτός εργάτης ενός καπιταλιστή.(…)     

      

      (…) Αυτό που προκάλεσε ιδίως την πολεμική ενάντια στη διάκριση που κάνει ο Α. Σμιθ ανάμεσα στην παραγωγική και μη παραγωγική εργασία (…) Τα παρακάτω περιστατικά είναι που προκάλεσαν την πολεμική αυτή.

       Στη μεγάλη μάζα των λεγόμενων «ανώτερων» εργατών -όπως των δημόσιων υπαλλήλων, των στρατιωτικών, των βιρτουόζων, των γιατρών, των παπάδων, των δικαστών, των δικηγόρων κλπ.- όλων αυτών, που εν μέρει δεν είναι μόνο μη παραγωγικοί, αλλά στην ουσία και ολέθριοι, που καταφέρνουν όμως να ιδιοποιούνται ένα πολύ μεγάλο μέρος του υλικού πλούτου, είτε πουλώντας τα «μη υλικά» εμπορεύματά τους, είτε με τη βίαιη επιβολή αυτών των εμπορευμάτων -σ’ όλη αυτή τη μάζα δεν ήταν καθόλου ευχάριστο να κατατάσσεται από οικονομική άποψη σ’ αυτήν την τάξη, των γελωτοποιών και των υπηρετών και να εμφανίζονται σαν απλοί συγκαταναλωτές, σαν παράσιτα των καθεαυτό παραγωγών.(…) 

         Εφόσον αυτοί οι «μη παραγωγικοί εργάτες» δεν παράγουν απολαύσεις, και γι’ αυτό το αγόρασμα τους εξαρτιέται ολότελα από τον τρόπο που ο παράγοντας της παραγωγής θέλει να ξοδέψει τον μισό ή το κέρδος του -εφόσον, αντίθετα, γίνονται αναγκαίοι ή κάνουν τον εαυτό τους αναγκαίο (όπως οι γιατροί) επειδή υπάρχουν άνθρωποι σωματικά άρρωστοι ή (όπως οι παπάδες) επειδή υπάρχουν άνθρωποι πνευματικά αδύνατοι, ή (όπως οι πολιτικοί άνδρες, όλοι οι νομικοί, οι αστυνομικοί, οι στρατιώτες) επειδή υπάρχει η σύγκρουση των ατομικών και των εθνικών συμφερόντων, όλοι αυτοί εμφανίζονται στον Α. Σμιθ, όπως και στους ίδιους τους βιομήχανους καπιταλιστές και στην εργατική τάξη σαν τα faux frais της παραγωγής, και επομένως θα πρέπει να περιοριστούν ως το αναγκαίο κατώτατο όριο και να κοστίζουν όσο το δυνατό πιο φτηνά. Η αστική κοινωνία αναπαράγει ξανά με την προσιδιάζουσα σ’ αυτήν μορφή όλα αυτά που τα είχε καταπολεμήσει στη φεουδαρχική ή απολυταρχική τους μορφή»

 (Κ. Μαρξ, Θεωρίες για την υπεραξία, 4^ος τ. ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, μτφ. Π. Μαυρομμάτη, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1984, σ. 151-152, σ.173)

Τώρα βλέπουν «προοπτική» στη ΛΑΡΚΟ!

Και ξαφνικά, απ' όταν η κυβέρνηση και ο ειδικός εκκαθαριστής ανακοίνωσαν την έναρξη των διαγωνισμών για την εκποίηση της ΛΑΡΚΟ, η επιχείρηση μετατράπηκε από «βαρέλι δίχως πάτο» σε «φλουρί Κωνσταντινάτο»! Από «βαρίδι» για το λαό, που το πληρώνει χωρίς να του αποδίδει τίποτα και παράγει μόνο χρέη, σε «μαγαζί γωνία», που διαχειρίζεται «χρυσάφι» (έτσι χαρακτηρίζουν το νικέλιο και το κοβάλτιο). Αφού πρώτα «απαξίωναν» τις παραγωγικές δυνατότητες της επιχείρησης και κατασυκοφαντούσαν τους εκατοντάδες εργαζόμενους, αφού έπεσαν με λύσσα πάνω στον αγώνα τους, τώρα, με δημοσιεύματα στον Τύπο, διαφημίζουν το ενδιαφέρον μεγάλων πολυεθνικών ομίλων για το νικέλιο και το κοβάλτιο.

Αξιοποιούν μέχρι και δηλώσεις του Elon Musk, γενικού διευθυντή της εταιρείας «Tesla», για την τεράστια αξία που έχει το νικέλιο για την τεχνολογία των μπαταριών και την «πράσινη οικονομία», όπου θα επενδυθούν τα επόμενα χρόνια τεράστια συσσωρευμένα κεφάλαια που αναζητούν κερδοφόρα διέξοδο, με την ανάλογη κρατική στήριξη. Οπως γράφεται μάλιστα, ο επικεφαλής της «Tesla», μιας από τις πρωτοπόρες βιομηχανίες στην ηλεκτροκίνηση, προτρέπει τους παραγωγούς νικελίου να ρίξουν στην αγορά όσο μεγαλύτερες ποσότητες μπορούν για να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση, δηλώνοντας ότι η εταιρεία του είναι διατεθειμένη να υπογράψει γενναία συμβόλαια με καθέναν απ' αυτούς.

* * *

Ποια είναι όμως τα «κουσούρια» της ΛΑΡΚΟ, από τα οποία πρέπει να απαλλαγούν οι παραγωγικές δυνατότητες που όψιμα παραδέχονται πως έχει η επιχείρηση; Οι απαξιωμένες υποδομές, που χρειάζονται «επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό τους», το «ενεργειακό κόστος» και πάνω απ' όλα το «κόστος εργασίας». Στηρίζουν έτσι την πολιτική της κυβέρνησης που απολύει τους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ για να την παραδώσει απαλλαγμένη απ' όλα τα «βαρίδια» στους νέους ιδιοκτήτες. Και από την άλλη, διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις για τη στήριξη του νέου επενδυτή με ζεστό χρήμα και νέα προνόμια, όπως η μείωση του ενεργειακού κόστους και κάθε άλλη «διευκόλυνση» που θα διασφαλίσει τη μεγιστοποίηση του κέρδους.

Το αστείο είναι ότι κανείς δεν μιλούσε μέχρι χτες για τη ληστρική πολιτική της ΔΕΗ σε βάρος της ΛΑΡΚΟ και το πόσο της χρέωνε την κιλοβατώρα! Τώρα συμφωνούν ότι θα πρέπει η τιμή του ρεύματος να είναι «φιλική στον επενδυτή». Εκεί που το απαξιωμένο εργοστάσιο «δεν άξιζε ούτε ένα ευρώ» για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών του, τώρα θεωρείται αυτονόητο ότι ο νέος ιδιοκτήτης θα πρέπει να βρει απλόχερη στήριξη, ακόμα και με ανοχή από το κράτος στην παραβίαση των περιβαλλοντικών όρων για τη λειτουργία του! Και βέβαια, ούτε κουβέντα για την απαίτηση της ΕΕ να επιστρέψει η ΛΑΡΚΟ 105 εκατ. ευρώ ως δήθεν κρατικές ενισχύσεις, απαίτηση που δεν θα ισχύει εφόσον ιδιωτικοποιηθεί η ΛΑΡΚΟ και μάλιστα σε κομμάτια, μέσα από τους ξεχωριστούς διαγωνισμούς.

* * *

Η εξέλιξη αυτή δεν εκπλήσσει. Αντίθετα, επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα δεν είναι αν η ΛΑΡΚΟ έχει ή όχι παραγωγικές δυνατότητες, αλλά το ποιο είναι το κριτήριο για να αξιολογηθούν. Και βεβαίως, το κριτήριο είναι τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, της καπιταλιστικής οικονομίας συνολικά και ο ρόλος του αστικού κράτους ως εγγυητή αυτών των κερδών. Ετσι, με πρωτοβουλία του αστικού κράτους, η ΛΑΡΚΟ απαξιώθηκε και εκπονήθηκε το σχέδιο εκποίησής της, καθώς και η επίθεση στους εργαζόμενους που προσπαθούν να το εμποδίσουν. Με το ίδιο κριτήριο δούλεψε η προπαγάνδα τού «τι χρειαζόμαστε μια τέτοια απαρχαιωμένη βιομηχανία», ότι «δεν έχει παραγωγικό αντικείμενο» κ.λπ.

Με το ίδιο κριτήριο ανοίγει σήμερα η συζήτηση για την «αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων» που μέχρι χτες αρνούνταν (!) και το ενδεχόμενο εφόσον βεβαίως ο νέος επενδυτής βρει ότι τον συμφέρει να προσανατολιστεί στις διεθνείς ανάγκες νικελίου και κοβαλτίου. Πουθενά σε όλα αυτά δεν βρίσκονται ούτε τα συμφέροντα των εργαζομένων της επιχείρησης, ούτε βέβαια η αξιοποίηση αυτών των δυνατοτήτων προς όφελος μιας παραγωγής και μιας οικονομίας που θα παράγει προς όφελος των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας, του λαού, των εργαζομένων.

Κι όλα αυτά, με δεδομένο ότι η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική επιχείρηση στην ΕΕ συνεχούς πυράς που παράγει σιδηρονικέλιο μέσα από την επεξεργασία δικών της εγχώριων μεταλλευμάτων. Ακόμα και στη σημερινή της μορφή, καλύπτει το 6% των αναγκών της ΕΕ και το 3% των παγκόσμιων αναγκών σε νικέλιο. Τροφοδοτεί με πρώτη ύλη μεγάλα ευρωπαϊκά μονοπώλια παραγωγής ανοξείδωτου χάλυβα. Στο ελληνικό υπέδαφος βρίσκεται το 90% των συνολικών κοιτασμάτων νικελίου της Ευρώπης, αλλά και μεγάλα κοιτάσματα χρωμίου, που μαζί με το νικέλιο δημιουργούν τον ανοξείδωτο χάλυβα, ο οποίος τώρα εισάγεται, ενώ θα μπορούσε με εκσυγχρονισμό και καθετοποίηση της παραγωγής να παράγεται από τη ΛΑΡΚΟ.

* * *

Αποκαλύπτεται ότι είναι δίκαιος και βάσιμος ο αγώνας που δίνουν οι εργαζόμενοι όχι μόνο υπερασπιζόμενοι τις θέσεις εργασίας τους, τις λαϊκές οικογένειες της περιοχής, αλλά και τις μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες της ΛΑΡΚΟ.

Ολα αυτά φανερώνουν ότι η ΛΑΡΚΟ μπορεί να παίξει βασικό ρόλο στην ανάπτυξη της μεταλλουργίας στη χώρα μας, για τις ανάγκες του λαού, αξιοποιώντας τον ορυκτό πλούτο και την τεχνογνωσία των χιλιάδων έμπειρων εργατών του κλάδου. Ο αγώνας επομένως για να μην κλείσει η ΛΑΡΚΟ και να μην ιδιωτικοποιηθεί, για να μην αλλάξει χρήση το εργοστάσιο της Λάρυμνας και να μη διασπαστεί το παραγωγικό της αντικείμενο, είναι πέρα για πέρα δίκαιος και πρέπει να βρει στήριξη απ' όλο τον λαό.

Αντικειμενικά ανοίγει μπροστά στους εργαζόμενους και η συζήτηση για τις προϋποθέσεις με τις οποίες η ΛΑΡΚΟ θα μπορούσε να συμβάλει στη συνολική λαϊκή και κοινωνική ευημερία ως μια επιχείρηση ιδιοκτησία του λαού, των εργαζομένων της χώρας, στο πλαίσιο μιας κοινωνικοποιημένης παραγωγής, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.

Γ.

Νέο επεισόδιο

Νέο επεισόδιο στην καθημερινή πρωινή εκπομπή του τηλεοπτικού «ΣΚΑΪ», που έχει αναλάβει εργολαβικά την προβολή διάφορων - γνωστών για τις απόψεις τους - συνδικαλιστικών εκπροσώπων της Αστυνομίας, είχαμε χτες, με τον γγ των Ειδικών Φρουρών, Στ. Μαυροειδάκο, να συνεχίζει το κρεσέντο του κυβερνητικού αυταρχισμού και των απαγορεύσεων που ελήφθησαν για την επέτειο της 17ης Νοέμβρη (αλλά σίγουρα επιδιώκεται να γενικευτούν). Συγκεκριμένα, είπε: «Στις 17/11 συνελήφθησαν κάποια άτομα, 5 άτομα, από την ομάδα Δράση (...) Ακούσατε τον κ. Κουτσούμπα να λέει: Πάρτε τον υπουργό, πάρτε τον υπουργό. Αυτά τα άτομα είχανε κάνει πλημμελήματα, είχανε χτυπήσει αστυνομικούς... - Γιατί τους αφήσατε ελεύθερους; - Με εντολή και επειδή γίνεται έρευνα προκαταρκτική από την Εισαγγελία για τον κο Κουτσούμπα, τον κο Τσίπρα, για τον κο Βαρουφάκη, αφέθησαν ελεύθεροι. Εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στον πρωθυπουργό, δείχνει ότι αυτά που λέει τα κάνει (...) Και κάτι άλλο, για το συγκεκριμένο έχει κάνει Επερώτηση και κυβερνητικός βουλευτής, ο κ. Μπογδάνος».

Σαν να μην έφταναν, λοιπόν, οι απαράδεκτες απαγορεύσεις της κυβέρνησης, ο κ. Μαυροειδάκος αμφισβητεί και το κεκτημένο δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτικών κομμάτων και άλλων μαζικών οργανώσεων να διεκδικούν την απελευθέρωση αγωνιστών, των οποίων οι προσαγωγές και οι συλλήψεις τους είναι προφανώς άδικες. Αλλωστε, όλες οι εικόνες και τα βίντεο από εκείνη τη μέρα αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο απ' αυτά που επικαλείται ο κ. Μαυροειδάκος, ότι δηλαδή ήταν οι διαδηλωτές εκείνοι που δέχτηκαν την απρόκλητη επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Εξάλλου, δεν έχουν περάσει και πολλές μέρες που ο ίδιος ο υπουργός του, Μ. Χρυσοχοΐδης, σε ένα ανάλογο αίτημα, παραδέχτηκε την άδικη προσαγωγή 10 διαδηλωτριών, στο Σύνταγμα, και τους ζήτησε συγγνώμη! Αλλο πράγμα αν ο Στ. Μαυροειδάκος θέλει να διαφημίζει την πίστη του στην κυβέρνηση, καθώς ο πρωθυπουργός «δείχνει ότι αυτά που λέει τα κάνει», την αντιδραστική Επερώτηση του γνωστού και μη εξαιρετέου βουλευτή Κ. Μπογδάνου και την προκαταρκτική εισαγγελική έρευνα κατόπιν καταγγελιών του Φ. Κρανιδιώτη! Αυτό είναι έως ένα βαθμό δικαίωμά του...