Καμιά αναστολή!

Οι χτεσινές νέες συμβολικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία έδωσαν συνέχεια στις πολύμορφες αγωνιστικές παρεμβάσεις υγειονομικών, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και Συνδικάτων για άμεσα και ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας του λαού.

Στις πύλες των νοσοκομείων ακούστηκαν ξανά δυνατά κάτω από τις μάσκες τα αιτήματα για πραγματική θωράκιση του δημόσιου συστήματος Υγείας, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης και ταυτόχρονη επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Μαχητικά αναδείχθηκαν για μια ακόμα φορά η άθλια κατάσταση στην Υγεία και οι εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης, τις οποίες επιχειρεί να κρύψει «κάτω από το χαλί», με πιο πρόσφατο παράδειγμα την καλλιέργεια κλίματος εφησυχασμού, με την προσδοκία του εμβολιασμού, που θα εξαφανίσει τάχα «με τη μια» την πανδημία.

Ο επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός της πως «ό,τι ήταν να κάνουμε το κάναμε και τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε το εμβόλιο» είναι επικίνδυνος, προκλητικός και πρέπει να πάρει άμεσα απάντηση.

Αντιμετωπίζοντας καθημερινά το χάλι στο δημόσιο σύστημα της Υγείας και βλέποντας την κυβέρνηση να αποποιείται κάθε ευθύνη για μέτρα ουσιαστικής προστασίας σε χώρους δουλειάς, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και αλλού, ο λαός δικαιολογημένα προσδοκά το εμβόλιο για την προστασία της υγείας και της ζωής του από την απειλή του κορονοϊού.

Η πανδημία όμως και το δεύτερο κύμα εξακολουθούν να «τρέχουν», το τίμημα παραμένει βαρύ, με πολλές δεκάδες νεκρούς καθημερινά. Εκατοντάδες είναι οι διασωληνωμένοι και χιλιάδες οι νοσηλευόμενοι. Ακόμα και σήμερα να ξεκινούσε ο εμβολιασμός, ακόμα και αν ο βαθμός αποτελεσματικότητας των εμβολίων είναι υψηλός, θα απαιτηθούν αρκετοί μήνες πριν υπάρξει ικανοποιητικό ποσοστό ανοσίας στον πληθυσμό, χωρίς να αποκλείεται ενδιάμεσα ένα τρίτο κύμα της πανδημίας.

Την ίδια ώρα, η μετατροπή του δημόσιου συστήματος Υγείας σε σύστημα Υγείας «μιας νόσου», ειδικά στις πιο επιβαρυμένες περιοχές, πάνω στην ήδη άσχημη κατάσταση από το πρώτο κύμα της πανδημίας, έχει προσθέσει νέες συσσωρευμένες και επιτακτικές ανάγκες για την αντιμετώπιση άλλων σοβαρών ασθενειών, έχει «απογειώσει» ακόμα περισσότερο τις λίστες αναμονής για εξετάσεις, θεραπείες και χειρουργεία.

Στην κατάσταση αυτή προστίθενται οι μεγάλες ανάγκες αποκατάστασης για χιλιάδες ανθρώπους που νόσησαν βαρύτερα πριν θεραπευτούν από τον κορονοϊό. Που σημαίνει ότι η πίεση στο δημόσιο σύστημα της Υγείας, το οποίο βρίσκεται στα ίδια και χειρότερα με τον περασμένο Μάρτη, θα συνεχίζεται, επειδή είναι πίσω ακόμα κι από τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του λαού, που εκτοξεύθηκαν την περίοδο της πανδημίας.

Η ίδια η διαδικασία του εμβολιασμού για τον κορονοϊό, με ένα νέο εμβόλιο για μια νέα νόσο, απαιτεί ένα ανεπτυγμένο δημόσιο σύστημα Υγείας, με επάρκεια σε προσωπικό για τον εμβολιασμό - και όχι με νέες μετακινήσεις - αλλά και για τη συστηματική παρακολούθηση του πληθυσμού που θα εμβολιαστεί, για την έγκαιρη επέμβαση όπου εντοπιστούν τυχόν προβλήματα, για την απόκτηση επιστημονικής γνώσης για κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι η ανταπόκριση σε διαφορετικές κατηγορίες του πληθυσμού, το κατά πόσο οι εμβολιασμένοι μεταδίδουν ή όχι κ.ά.

Εξάλλου, για μια σειρά κατηγορίες ασθενών ακόμα είναι ερώτημα αν θα επιτραπεί ο εμβολιασμός τους (αφορά ασθενείς με αλλεργίες, αυτοάνοσα, έγκυες και άλλους που χρειάζονται ειδική παρακολούθηση).

Σε κάθε περίπτωση, το εμβόλιο δεν μπορεί ούτε να «κουκουλώσει» ούτε να «γιατρέψει» τις τεράστιες ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας, τη χρόνια εγκληματική πολιτική όλων των κυβερνήσεων ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ, η οποία στις συνθήκες της πανδημίας οδήγησε τα δημόσια νοσοκομεία στο «χείλος του γκρεμού».

Από όλες τις πλευρές επομένως, επιβεβαιώνεται ότι οι διεκδικήσεις για πραγματική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, για ουσιαστικά μέτρα προστασίας των εργαζομένων και του λαού, των μαθητών και των φοιτητών, είναι επίκαιρες όσο ποτέ. Ειδικά στην Υγεία, η επικίνδυνη κατάσταση είναι εδώ και θα συνεχίσει να είναι και μετά το εμβόλιο. Απέναντι λοιπόν στην πολιτική που βάζει την Υγεία και τις ανάγκες του λαού στο ζύγι της λογικής «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο και το κράτος του, η ενίσχυση της πάλης δεν χωρά καμιά αναστολή!

Πού το πάνε με τη Frontex;

Τον επικίνδυνο ρόλο της Frontex στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία και την αξιοποίηση της παρουσίας στην περιοχή, σε συνδυασμό με τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, για την προώθηση ευρύτερων σχεδιασμών, που ναρκοθετούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, επιβεβαιώνει ένα διαβαθμισμένο «εσωτερικό σημείωμα», με ημερομηνία 10 Νοέμβρη, σχετικά με την άμεση συνοριακή παρέμβαση (Rapid Border Intervention - RBI) της Frontex στην Ελλάδα το 2020.

Το εμπιστευτικό έγγραφο αφορά τις επιχειρήσεις «RBI Aegean 2020» και «RBI Evros 2020», που «έτρεξαν» το προηγούμενο διάστημα στη χώρα μας, στο όνομα της διαχείρισης του Προσφυγικού - Μεταναστευτικού. Η εμπλοκή της Frontex σε αυτές και σε προηγούμενες επιχειρήσεις, ειδικά μετά την υπογραφή της Συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας για το Προσφυγικό, έγινε με πρόσκληση της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης.

Η Frontex παρουσιάστηκε και συνεχίζει να διαφημίζεται ως «εγγυητής των συνόρων της Ευρώπης», άρα και της Ελλάδας, και ως «ασπίδα» στην τουρκική επιθετικότητα. Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι τελείως διαφορετική...

* * *

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο έγγραφο παρουσιάζει η προσπάθεια της Frontex να «κουκουλώσει» περιστατικά επαναπροωθήσεων στα οποία οι δυνάμεις της ήταν παρούσες. Αναφέρονται χαρακτηριστικά έξι περιστατικά που σημειώθηκαν στη Σάμο και τη Λέσβο και καταγγέλθηκαν από διεθνή ΜΜΕ ως επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία. Σε μια απ' αυτές τις περιπτώσεις, στην περιοχή έπλεε και το γερμανικό πλοίο «Berlin», στο πλαίσιο της ΝΑΤΟικής επιχείρησης «SNMG 2».

Το σημείωμα ενημερώνει για τα αποτελέσματα της εσωτερικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε με αφορμή αυτά τα περιστατικά και επιβεβαιώνει την παρουσία των δυνάμεων της Frontex «επί του πεδίου». Επικαλείται όμως «έλλειψη στοιχείων» και «απουσία επίσημης καταγγελίας», όπως και ότι δεν κατατέθηκε από τα στελέχη της καμία Αναφορά Σοβαρού Περιστατικού (Serious Incident Report - SIR), υποστηρίζοντας πως δεν μπορεί να εξαχθεί κανένα «ακριβές και πραγματικό συμπέρασμα».

Το τελικό «πόρισμα» είναι ότι οι δυνάμεις της Frontex «δεν συμμετείχαν άμεσα σε δραστηριότητες pushback», καθώς δεν υπάρχουν «ενδείξεις (...) ότι επιχειρούσαν εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων». Σε κάθε περίπτωση, όμως, «υπάρχουν ορισμένα ασαφή γεγονότα, χωρίς λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με την εκδήλωσή τους».

* * *

Το «παραθυράκι» που αφήνει ανοιχτό η Frontex για το αν συμμετείχε ή όχι σε επαναπροωθήσεις μεταναστών και προσφύγων προς την Τουρκία δεν έχει να κάνει με το επιχειρησιακό κομμάτι της υπόθεσης, αλλά με «ασάφειες» που ισχυρίζεται ότι υπάρχουν ως προς την κυριότητα των θαλάσσιων ζωνών μέσα στις οποίες διεξάγει τις επιχειρήσεις της. Σημειώνει για παράδειγμα η έκθεση ότι «τα περιστατικά που αφορούν στοιχεία της Ελληνικής και της Τουρκικής Ακτοφυλακής, καθώς και της Frontex, συμβαίνουν σε πολύ κοντινές αποστάσεις, σε πολύ μεγάλη εγγύτητα από τα σύνορα, και είναι πάντα τεταμένα, ασαφή και δύσκολα».

Κάνοντας μια γενικότερη αναφορά στην κατάσταση που επικρατεί σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, η Frontex χαρακτηρίζει «αμφισβητούμενες περιοχές» τις θαλάσσιες ζώνες όπου η Τουρκία αναπτύσσει ερευνητική δραστηριότητα, υιοθετώντας την ορολογία του ΝΑΤΟ, που επίσης θεωρεί αυτές τις περιοχές «διαφιλονικούμενα ύδατα», δίνοντας αέρα στις τουρκικές αμφισβητήσεις.

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει είναι ότι ο ειδικός επιχειρησιακός στόχος της αποστολής της στο Αιγαίο θα πρέπει να τεθεί «σε ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένης της διαφωνίας Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία στο Αιγαίο Πέλαγος, που προκύπτει από την ερμηνεία της Συνθήκης του 1923 και τον συνακόλουθο μονομερή σχεδιασμό της περιοχής Ερευνας και Διάσωσης από την Τουρκία, η οποία καλύπτει το ήμισυ ολόκληρου του Αιγαίου Πελάγους».

* * *

Αν και προσεκτικές, οι διαπιστώσεις αυτές δεν είναι τυχαίες. Συμπίπτουν με την αναβάθμιση του ρόλου της Frontex στην επιτήρηση των ελληνοτουρκικών συνόρων, από τον Εβρο μέχρι το νότιο άκρο του Αιγαίου, σε μια περίοδο που η Τουρκία κλιμακώνει σταθερά τις αμφισβητήσεις της και ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, με τη συμμετοχή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, στήνουν «πλατφόρμες» διαλόγου και συνεννοήσεων, προωθώντας σχεδιασμούς συνεκμετάλλευσης σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο.

Οι επισημάνσεις της Frontex για «αμφισβητούμενες περιοχές», οι αναφορές της στο «ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο» και τα υπονοούμενα ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν ξέρει σε ποια πλευρά επιχειρεί, εξαιτίας «της διαφωνίας Ελλάδας και Τουρκίας για τη δικαιοδοσία στο Αιγαίο», με δεδομένο μάλιστα ότι η Τουρκία αξιοποιεί την έρευνα και διάσωση ως όχημα για τις αμφισβητήσεις της σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, προδίδουν την πρόθεση της Frontex να παίξει ρόλο επιδιαιτητή σε μελλοντικές επικίνδυνες διευθετήσεις σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο.

Το έδαφος είναι άλλωστε στρωμένο: Με τον νέο κανονισμό της Frontex που ψηφίστηκε πρόσφατα, οι δικαιοδοσίες της έχουν διευρυνθεί κατά πολύ, ώστε να μη δίνει λογαριασμό ούτε για ζητήματα που άπτονται της κυριαρχίας χωρών - μελών της ΕΕ...

Ο λογαριασμός

Τα «μεγάλα μαχαίρια» έχουν βγει ξανά στο τραπέζι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που ξεκινάει σήμερα, με βασικό μενού τους «μηχανισμούς» για τη διαχείριση της νέας καπιταλιστικής κρίσης, στην οποία επιδρά καθοριστικά η πανδημία.

Οι μεγάλες «αβεβαιότητες», οι προβλέψεις για ύφεση πάνω από 8% για το 2020, που έρχονται να προστεθούν στην οικονομική επιβράδυνση των προηγούμενων χρόνων, τα ζητήματα επιμερισμού των τεράστιων κρατικών πακέτων ενίσχυσης των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά και της πίεσης που αυτά ασκούν στα ελλείμματα και τα χρέη, αποτελούν παράγοντες που οξύνουν τις αντιθέσεις, στο έδαφος της ανισόμετρης ανάπτυξης.

Τις αντιθέσεις αυτές αποτυπώνουν, για παράδειγμα, οι σκυλοκαβγάδες για τον προϋπολογισμό της ΕΕ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απειλή άσκησης βέτο από Ουγγαρία και Πολωνία.

Αποτυπώνονται επίσης στα διαφορετικά συμφέροντα που επιδρούν στις σχέσεις της ΕΕ με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, κυρίως με τις ΗΠΑ, αλλά και στη συζήτηση για τις σχέσεις με την Κίνα, το ρόλο της ιμπεριαλιστικής ένωσης στην περιοχή, τις ευρωτουρκικές σχέσεις.

Και, βέβαια, οι ανταγωνισμοί αυτοί σημαδεύουν τη συζήτηση γύρω από την «εμβάθυνση» της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, πλευρές της οποίας συζητιούνται στη Σύνοδο, όπως η Τραπεζική Ενωση, η Ενωση Κεφαλαιαγορών, η αναβάθμιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.

Παρά τις αντιθέσεις τους, λοιπόν, αυτά που τους ενώνουν είναι πολλά και πρώτα απ' όλα η «ευκαιρία» που βλέπουν μέσα στην πανδημία και στην κρίση να επιτεθούν με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, να επιταχύνουν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις.

Οπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο προσχέδιο των αποφάσεων του Συμβουλίου, «η οικονομική ανταπόκριση στην κρίση προσφέρει την ευκαιρία να επιταχυνθούν ο βιώσιμος μετασχηματισμός και ο εκσυγχρονισμός των οικονομιών μας και να αποκτήσουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα».

Γι' αυτό το «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα» του ευρωπαϊκού κεφαλαίου η ΕΕ δρομολογεί πογκρόμ αναδιαρθρώσεων, που θα «καθαρογραφούν» και στα λεγόμενα «σχέδια ανάκαμψης» των κρατών - μελών, ως συνοδευτικό των κονδυλίων στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων από το λεγόμενο «Ταμείο Ανάκαμψης».

Οπως δείχνει και η περίπτωση του «σχεδίου Πισσαρίδη» για την ελληνική οικονομία, που εκπονήθηκε κατά παραγγελία της κυβέρνησης, κάθε στόχος των καπιταλιστών είναι κι ένα «μαχαίρι στην καρδιά» των λαϊκών αναγκών.

Ετσι, η «πρόσβαση σε πόρους» για το κεφάλαιο σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, επιτάχυνση πλειστηριασμών και εκβιασμών. Η «στήριξη της πράσινης ανάπτυξης» σημαίνει χιλιάδες απολύσεις και ενεργειακή φτώχεια, το «φιλικό στις επιχειρήσεις» κράτος είναι ακόμα πιο εχθρικό για το λαό.

Την ίδια ώρα, στελέχη της κυβέρνησης και της ΕΕ επαναλαμβάνουν μονότονα ότι «ούτε ένα ευρώ» απ' αυτά που εξαιρούνται από το Σύμφωνο Σταθερότητας στο όνομα της διαχείρισης της πανδημίας «δεν είναι τζάμπα», γράφοντας από τώρα τον λογαριασμό για τα λαϊκά στρώματα.

Ενας λογαριασμός που συμπεριλαμβάνει τους πακτωλούς των ενισχύσεων και διευκολύνσεων προς το κεφάλαιο, και έχουν ήδη ξεκινήσει να τον πληρώνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα: Με τα νέα αντεργατικά μέτρα που έχουν εκτινάξει την «ευελιξία», με τις «ανατροπές του αιώνα» στο χρόνο εργασίας και στη συνδικαλιστική δράση κ.ά., με μισθούς 200 ευρώ για τους μακροχρόνια ανέργους που προσλαμβάνονται για λίγο διάστημα σε μια δουλειά ημιαπασχόλησης.

Ο «λογαριασμός» αυτός πρέπει να επιστραφεί. Οι εργαζόμενοι, ο λαός να μη δεχτούν να πληρώσουν και αυτήν την καπιταλιστική κρίση. Με τη συμμαχία και τον οργανωμένο τους αγώνα, με τη σημαία των δικών τους αναγκών, να περάσουν στην αντεπίθεση για να χάσει το κεφάλαιο και όχι οι ίδιοι.

Επιλεκτικά

... «ανίκανο»

Ενα μήνα μετά τον καταστροφικό σεισμό στη Σάμο, τρεις μήνες μετά τις πλημμύρες του «Ιανού» στη Θεσσαλία και τέσσερις μήνες μετά τις φονικές πλημμύρες στην Εύβοια, οι πληγέντες, όπως και όλοι οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, προσπαθούν ακόμα να μαζέψουν τα κομμάτια τους.

Οπως οι ίδιοι καταγγέλλουν, η κρατική στήριξη που θα τους βοηθούσε να σταθούν στα πόδια τους και να μην ξανακινδυνεύσουν η περιουσία και η ζωή τους δεν έφτασε ποτέ, παρά τις μεγαλόστομες υποσχέσεις από τις κυβερνητικές κουστωδίες που βρέθηκαν «στον τόπο του εγκλήματος» τις μέρες των καταστροφών.

Δεν πρόκειται βέβαια για ανευθυνότητα ή «ανικανότητα»... Κι αυτό επιβεβαιώνεται από πολλά παραδείγματα:

Το κράτος που δεν έχει καταφέρει ακόμα να ανακουφίσει στοιχειωδώς ξεσπιτωμένα νοικοκυριά, είναι το ίδιο που μέσα σε χρόνο ρεκόρ έφτιαξε την «εγκυκλοπαίδεια» της καπιταλιστικής ανάπτυξης για τα επόμενα χρόνια, το λεγόμενο «σχέδιο Πισσαρίδη», όπου συμμαζεύει όλες τις αξιώσεις του κεφαλαίου για τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας.

Το κράτος που αρνείται την απόδοση έκτακτου επιδόματος και την απαλλαγή χρεών σε πληγέντες, αποζημιώσεις σε αυτοαπασχολούμενους, είναι το ίδιο που εν μέσω πανδημίας έδειξε πλήρη ετοιμότητα για να παράσχει «ζεστό» χρήμα στους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και για να τους απαλλάξει από «περιττά έξοδα», όπως είναι ακόμα και η μισθοδοσία εργαζομένων ή οι ασφαλιστικές τους εισφορές.

Το κράτος που δεν έχει καταφέρει εδώ και μήνες να αποκαταστήσει υποδομές, να ελέγξει εργασιακούς χώρους, να φροντίσει για την ομαλή λειτουργία υπηρεσιών, ακόμα και σχολείων που βρέθηκαν στο επίκεντρο των καταστροφών, εξασφαλίζοντας τα αναγκαία κονδύλια και το προσωπικό, είναι το ίδιο που «εν μία νυκτί» βγάζει φιρμάνια απαγόρευσης συγκεντρώσεων και επιστρατεύει χιλιάδες πάνοπλους αστυνομικούς, για να επιβάλει την αντιλαϊκή πολιτική του.

Το κράτος που δεν έχει φροντίσει να ενισχύσει ακόμα και σε πληγείσες περιοχές τις δομές Υγείας, όπως στο Μουζάκι, που το ποτάμι παρέσυρε μέχρι και το Κέντρο Υγείας, το κράτος που αφήνει απροστάτευτο τον λαό από την πανδημία, εννιά μήνες μετά το ξέσπασμά της και ενώ οι νεκροί ξεπέρασαν τις 3.000, είναι το ίδιο που αποφασίζει το ένα δωράκι μετά το άλλο για τους κλινικάρχες, κάνοντας λάστιχο ακόμα και το όριο στην τιμή του τεστ για τον COVID, προκειμένου να εγγυηθεί την κερδοφορία τους, μέσα από την εμπορευματοποίηση του πόνου και της αγωνίας του λαού...

Το συμπέρασμα είναι ένα: Οση ...δυσκινησία δείχνει το κράτος και η κυβέρνηση σε ό,τι έχει να κάνει με την ανακούφιση του λαού που δοκιμάζεται, πόσο μάλλον με τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες του, τόση ταχύτητα δείχνει σε ό,τι αφορά την αστική τάξη και τα συμφέροντά της. Οση «ατομική ευθύνη» σερβίρει το κράτος και η κυβέρνηση στον λαό, είτε για την αντιμετώπιση της πανδημίας, είτε για να σταθεί στα πόδια του μετά από τέτοιες μεγάλες καταστροφές, τόση «κρατική υπευθυνότητα» και «συνέπεια» δείχνει για να στηρίξει τους μεγιστάνες του πλούτου.

Γι' αυτό το μήνυμα που εκπέμπει με κάθε ευκαιρία η κυβέρνηση στον λαό είναι «βολέψου όπως όπως», «λούφαξε μέχρι να περάσει η μπόρα», «βρες σπίτι για να μην πνιγείς», αφού κάθε λειτουργία αυτού του κράτους είναι προσαρμοσμένη στο πώς θα ανασάνουν τα κέρδη των ομίλων, είτε με «νεοφιλελεύθερες» είτε με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Ετσι εξηγείται η «επιλεκτική ανικανότητα» κράτους και κυβέρνησης.

Τι μένει λοιπόν στον λαό; Ο δρόμος του αγώνα και της διεκδίκησης, μέσα από το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, για την προστασία της υγείας, της ζωής και των δικαιωμάτων του. Ο δρόμος της ανασύνταξης, της συμμαχίας και της αντεπίθεσης, ενάντια στην πολιτική, στο κράτος και στην ίδια την εξουσία του κεφαλαίου, που συνθλίβει τις ανάγκες του λαού στη λογική του «κόστους - οφέλους» για τα κέρδη των ομίλων.

ΚΚΕ: Ο Μητσοτάκης δεν θα αποφύγει την κριτική και την οργή του λαού

 

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τη σημερινή συνέντευξη του πρωθυπουργού στον ALPHA.

Σε αντίθεση με τις φωτογραφίες του κ. Μητσοτάκη στην Πάρνηθα, η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος Υγείας και η γενικευμένη ανέχεια και ανασφάλεια του λαού, δεν είναι προϊόν ούτε “λάθους” ούτε “αβλεψίας”, αλλά συνειδητής κυβερνητικής επιλογής. Ήταν και συνεχίζει να είναι αποτέλεσμα της πολιτικής, που θυσιάζει τις ανάγκες και την υγεία του λαού στο βωμό της οικονομίας του κέρδους και αντιμετωπίζει την πανδημία ως ευκαιρία για να προχωρήσουν και νέες αναδιαρθρώσεις σε βάρος του λαού και των εργαζομένων.

Αυτός είναι ο λόγος που ο δημόσιος τομέας της Υγείας δεν θωρακίστηκε, ούτε επιτάχθηκε ο ιδιωτικός τομέας. Αυτός είναι ο λόγος που κρίσιμοι χώροι παραμένουν απροστάτευτοι, παρόλο που και ο κ. Μητσοτάκης παραδέχτηκε ότι οι χώροι δουλειάς αποτελούν βασική εστία μετάδοσης του ιού. Αυτός είναι ο λόγος που οι εργαζόμενοι παραμένουν χωρίς ουσιαστική βοήθεια, ενώ τα χρέη των λαϊκών στρωμάτων απλά μετατίθενται σωρευτικά για το αμέσως επόμενο διάστημα.

Για όλα τα παραπάνω, όση υποκριτική αυτοκριτική κι αν επιστρατεύσει ο κ. Μητσοτάκης, δεν θα αποφύγει τελικά την κριτική και την οργή του λαού

«Είμαι μια μαθήτρια, δύο, δώδεκα, σαράντα, εκατό, χιλιάδες... »

Είμαι μια μαθήτρια/τής που ζει στον 21ο αιώνα. Που πάει Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, που μένει σε μια οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας. Οι γονείς μου είναι άνεργοι και η μητέρα μου ή ο πατέρας μου σε αναστολή. Μια μαθήτρια/τής που φοβάται καθημερινά για τους δικούς της ανθρώπους. Είμαι μια μαθήτρια/τής που έχει πολλά όνειρα ακόμα για το μέλλον, θέλω να σπουδάσω σε μια σχολή που να με ενδιαφέρει και όχι να φοβάμαι για τα αποτελέσματα των Πανελληνίων της Γ' Λυκείου, αφού το σχολείο έχει γίνει ένα εξεταστικό κέντρο. Κάνω μάθημα από τον υπολογιστή μου ή στη χειρότερη περίπτωση από το κινητό μου. Αναγκάζομαι να πηγαίνω σε σπίτια φίλων μου για να κάνω το μάθημά μου, διακινδυνεύοντας την υγεία της οικογένειάς μου, τη δικιά μου, των φίλων και των οικογενειών τους, επειδή οι γονείς μου δεν κατάφεραν να πληρώσουν το λογαριασμό του internet στο σπίτι μου. Πηγαίνω στο χώρο του σχολείου ώστε να καταφέρω να βρω μια συσκευή ή να έχω internet για να μπω στο μάθημά μου και στο δρόμο για το σχολείο με σταματάνε οι αστυνομικοί και μου κόβουν κλήση, ενώ την ίδια στιγμή οι γονείς μου δυσκολεύονται να μου προσφέρουν ένα πιάτο φαΐ. Αργότερα όταν θα έρθει η ώρα του μεσημεριανού φαγητού, να τους κοιτάξω στα μάτια και να τους πω ότι τα μαθήματα κυλούν φυσιολογικά ενώ οι συμμαθητές μου και εγώ πνιγόμαστε από την αποκρουστική κατάσταση των μαθημάτων στην καραντίνα.

* * *

Είμαι αυτή η μαθήτρια/τής που έξω από το Εφετείο φώναζα «Οι ναζί στη φυλακή», βλέποντας τη μητέρα του Παύλου Φύσσα να φωνάζει για τη δικαίωση του νεκρού γιου της. Είμαι η μαθήτρια/τής που έκανα καταλήψεις στα σχολεία, κατέβηκα στο δρόμο να φωνάξω και να αγωνιστώ για τα μέτρα ασφαλείας στα σχολεία, όταν την ίδια στιγμή συνάνθρωποί μου χάνανε τη ζωή τους στις ελάχιστες ΜΕΘ των νοσοκομείων που είχε δώσει το σύστημα, επειδή κοστίζουν, αλλά μια ανθρώπινη ζωή όχι. Η μαθήτρια/τής που κατέβηκε στους δρόμους να αγωνιστεί για τις ελλείψεις των καθηγητών σε βασικά μαθήματα σε πολλά σχολεία όλης της χώρας όταν την ίδια στιγμή χιλιάδες καθηγητές ήταν άνεργοι, η μαθήτρια/τής που κατέβηκε στους δρόμους για να αγωνιστεί για τις αποφάσεις του υπουργείου, που δεν είχε λεφτά για να κάνει τεστ στους καθηγητές και στο προσωπικό των σχολείων αλλά του περίσσευαν κάποια δισεκατομμύρια ευρώ για τις αγορές των NATOικών δαπανών. Η μαθήτρια/τής που όταν κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί με τους συμμαθητές της στους δρόμους νιώσαμε την αγάπη της κυβέρνησης, που μας αντιμετώπιζαν σαν να είμαστε φυγάδες ή εγκληματίες, αποκαλώντας μας υποκινούμενους, αρνητές της μάσκας, κακομαθημένα και αλήτες, οι αστυνομικοί ψάχνανε τις τσάντες μας και η κυβέρνηση μας υποδεχόταν με χημικά και βία στέλνοντας τα ΜΑΤ σε ανήλικα παιδιά, λες και μια πορεία, ένα συλλαλητήριο με μάσκες και αποστάσεις είναι κάτι παράνομο, στερώντας από τους μαθητές το δικαίωμα της διαμαρτυρίας.

* * *

Γιατί βέβαια τους πονάει και φοβούνται όταν αντιλαμβάνονται πως ο κόσμος παίρνει χαμπάρι ότι μας κόβουν τα φτερά, ότι το φίδι που μας έδεσαν στο λαιμό, σφίγγοντάς μας το λαρύγγι, εμποδίζοντάς μας να φωνάξουμε για τη χυδαία αυτή κατάσταση, αρχίζει να χαλαρώνει, σπάμε τα δεσμά μας. Το υπουργείο πιστεύει ότι οι μαθητές το μόνο που κάνουν είναι να βλέπουν Netflix και να κάνουν αναρτήσεις στο Instagram, ότι είναι μηχανές που τις ρυθμίζεις να πηγαίνουν κάθε μέρα σχολείο και στις δραστηριότητές τους χωρίς να διαμαρτύρονται για την τραγική κατάσταση της κοινωνίας. Εγώ λοιπόν που είμαι μια καθημερινή μαθήτρια και πάνω από όλα άνθρωπος, σας λέω το εξής: Κανένας μαθητής δεν είναι μόνος στο δρόμο της αλλαγής του άδικου κόσμου, είμαστε πολλοί και είμαστε παντού. Γι' αυτό σας καλώ να αγωνιστείτε για τα δικαιώματά σας, βγείτε στους δρόμους, φωνάξτε και διεκδικήστε τη ζωή που μας αξίζει, χωρίς φόβο. Μου λένε ότι για αυτήν την κατάσταση φταίω εγώ, με έδειχναν με το δάχτυλο. Ε όχι λοιπόν κύριε Μητσοτάκη, κυρία Κεραμέως, σας ενημερώνω ότι δεν φταίω εγώ. Εγώ μένω σπίτι.

* * *

Το σχολικό έτος αυτό ήταν πολύ ξεχωριστό, γιατί δεν έμαθα ακριβώς Μαθηματικά, Ιστορία, δεν έμαθα ακριβώς Αρχαία, Λογοτεχνία, Φυσική, Χημεία, Βιολογία, αλλά έμαθα τι είναι η καταστολή, το κέρδος και το κόστος, η αδιαφορία, αλλά και ο αγώνας, η συλλογικότητα, ο συντονισμός. Είμαι μια μαθήτρια/τής που αγωνιά. Αγωνιά για το αν και πότε θα μπορέσει να ξανακάνει φυσιολογικό μάθημα, για το αν θα μορφωθεί αυτή και όλοι οι συμμαθητές της, για το αν θα είναι ασφαλής στο σχολείο της, για το πώς θα κριθεί για τις επιδόσεις της φέτος. Γιατί ο δρόμος είναι μακρύς αλλά ο αγώνας μας δίκαιος. Είμαι μια μαθήτρια/τής, δύο, δώδεκα, σαράντα, εκατό, χιλιάδες.

(Το κείμενο - ανοιχτή επιστολή της μαθήτριας αναδημοσιεύεται από το «mathites.gr»)

Φ. Γ.
2ο Γυμνάσιο Καισαριανής

Μοιραίες συγκρίσεις.

..

Η γενική απαγόρευση των συναθροίσεων κατά την επέτειο του Πολυτεχνείου με διαταγή του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. επικρίθηκε από την Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων ως κατάφωρα αντισυνταγματική. Σφοδρή κριτική ασκήθηκε από πολλούς πανεπιστημιακούς καθηγητές, από τη Διεθνή Αμνηστία, από την Ελληνική Ενωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Προχτές (σ.σ. το περασμένο Σάββατο) εκδόθηκε όμοια απόφαση απαγόρευσης των συναθροίσεων σε όλη την επικράτεια για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τα συνταγματικά εμπόδια φαίνεται ότι υποχωρούν στη διάθεση επιβολής ενός νέου δόγματος που επιθυμεί να προσλάβει τον χαρακτήρα μιας παγιωμένης πρακτικής και αδιαφορεί για την επιστημονική άποψη όσο τεκμηριωμένη κι αν είναι. Αυτή συνήθως καταδικάζεται, μεθοδευμένα διαστρεβλώνεται και απαξιώνεται την επόμενη ημέρα με κριτήρια πολιτικής σκοπιμότητας.

Ούτε και οι συλλήψεις δικηγόρων που συμμετείχαν στη χθεσινή (σ.σ. προχτεσινή) επέτειο στέκονται ικανές να διαφοροποιήσουν τη συνολική αντίληψη για τον τρόπο συμμόρφωσης της διοίκησης στις συνταγματικές επιταγές. Δεν υπάρχει επομένως κανένας λόγος να κουράσω με περιττές επαναλήψεις νομικών επιχειρημάτων. Είναι όμως αρκετά χρήσιμο να γίνουν κάποιες συγκρίσεις που αναδεικνύουν το διαφορετικό επίπεδο λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η Γαλλία χρησιμοποιείται πολλές φορές ως παράδειγμα κράτους που βρίσκεται ψηλά στην πυραμίδα της ανάπτυξης, ως υπόδειγμα Δημοκρατίας, ως πρότυπο μεταρρυθμίσεων και αναγκαίων αλλαγών σε όλους τους τομείς. Την προηγούμενη εβδομάδα η Γαλλία δονούνταν από διαδηλώσεις στο Παρίσι, στη Λιλ, στη Ρεν, στο Στρασβούργο, αντιδρώντας στο σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για τη «συνολική ασφάλεια». Ο αριθμός των συγκεντρωθέντων υπολογίστηκε από τους διοργανωτές σε 200.000 στο Παρίσι και 500.000 στο σύνολο της χώρας και ήταν αναμφισβήτητα από τις πιο μαζικές συγκεντρώσεις των τελευταίων ετών. Καμία προληπτική απαγόρευση των συγκεντρώσεων δεν υπήρξε παρά το γεγονός ότι λόγω του όγκου τους ήταν προφανώς αδύνατο να τηρηθούν μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης.

Υπάρχει μήπως αδιαφορία της γαλλικής κυβέρνησης για την εξάπλωση της πανδημίας ή οι Γάλλοι έχουν πληρώσει μικρότερο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές; Τα ερωτήματα βεβαίως είναι ρητορικά και δεν περιμένουν απάντηση. Οι κληρονόμοι του 1789 έμαθαν ωστόσο καλά τη σπουδαιότητα διαφύλαξης και προστασίας του Συντάγματος ως πυλώνα της Δημοκρατίας. Καταλαβαίνουν ότι πίσω από την εμπροσθοφυλακή των διοικητικών απαγορεύσεων και της υπέρμετρης καταστολής προχωράει αργά αλλά σταθερά η διάβρωση του Κράτους Δικαίου, η συνήθεια στην εξαίρεση του κανόνα.

Σε ιστορικά κρίσιμες εποχές η διαχείριση των έκτακτων καταστάσεων από τη διοίκηση δεν αντιμετωπίζεται με γενικές και καθολικές απαγορεύσεις συνταγματικών κανόνων αλλά οφείλει να ακολουθεί έναν δρόμο εξισορροπητικό τηρώντας απαρέγκλιτα τις βασικές θεσμικές εγγυήσεις. Η περίοδος της πανδημίας - εποχή σκληρής δοκιμασίας για την ανθρωπότητα - κρύβει τον κίνδυνο μιας μόνιμης διολίσθησης στο δίκαιο της ανάγκης, μιας υποταγής στην αρχή ex facto oritur ius, της οριστικής υποχώρησης από συλλογικές κατακτήσεις δύο αιώνων, μιας οικειοθελούς και μοιρολατρικής παραίτησης του κυρίαρχου λαού από τα δικαιώματά του.

(Το σχόλιο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων)

Χριστόφορος ΣΕΒΑΣΤΙΔΗΣ
ΔΝ - Εφέτης, Πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

 

Στον αφρό

Η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης βγάζει ξανά «στον αφρό» τις μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, στο φόντο της νέας οικονομικής κρίσης, όπου η πανδημία επέδρασε καταλυτικά, αλλά και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που οξύνονται.

Ο επιμερισμός του «κόστους» από τη «δημοσιονομική χαλάρωση» και τα άλλα μέτρα διαχείρισης της κρίσης είναι το «νούμερο 1» ζήτημα στα παζάρια ανάμεσα στα κράτη - μέλη, χωρίς να αμφισβητείται βέβαια η κοινή γραμμή πλεύσης, η κλιμάκωση δηλαδή της επίθεσης από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, για να φορτώσουν ξανά τα βάρη στους λαούς.

Οι αντιθέσεις αυτές και οι πρόσθετες δυσκολίες που γεννάνε η πανδημία και η διαχείριση της κρίσης μέσα στο ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον, επιδρούν και στα Ελληνοτουρκικά, με την κυβέρνηση να ρίχνει τώρα τον πήχη των προσδοκιών που καλλιέργησε το προηγούμενο διάστημα, ενόψει της Συνόδου, για ενδεχόμενες «κυρώσεις» της ΕΕ σε βάρος της Τουρκίας.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων, επιδιώκει μια πιο «αυστηρή» στάση της ΕΕ απέναντι στις αμφισβητήσεις της Τουρκίας που κλιμακώνονται και ταυτόχρονα εγκαλεί την τουρκική κυβέρνηση ότι δυναμιτίζει τον διάλογο για τα Ελληνοτουρκικά που στήνεται σε διάφορες «πλατφόρμες», με την εποπτεία των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Κοινή επιδίωξη όλων - και της ελληνικής κυβέρνησης - είναι να διασφαλιστούν η «διατλαντική συνοχή» και η «στρατηγική εταιρική σχέση» της ΕΕ με την Τουρκία, που έχει ρόλο - κλειδί στην περιοχή για τα ευρωατλαντικά συμφέροντα. Γι' αυτό οι «λύσεις» που μεθοδεύονται εντάσσονται σε ευρύτερες διευθετήσεις και έχουν στο επίκεντρο τη συνεκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της περιοχής, σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Αλλωστε, η ΕΕ δεν έχει κρύψει ότι τα Ελληνοτουρκικά είναι μέρος ενός πιο σύνθετου παζαριού που διεξάγει με την Τουρκία για μια σειρά από ζητήματα, όπως το Μεταναστευτικό, η τελωνειακή ένωση, ακόμα και οι ευρω-ρωσικές σχέσεις. Η εξέλιξη και τα «μπρος - πίσω» αυτής της διαπραγμάτευσης, όπου τα συμφέροντα των κρατών - μελών της ΕΕ δεν είναι ενιαία, επιδρούν καθοριστικά και στη στάση της απέναντι στα Ελληνοτουρκικά.

Ολα τα παραπάνω ενισχύουν την εκτίμηση ότι η Σύνοδος θα περιοριστεί ξανά σε «συστάσεις» και ευχολόγια. Θα επιβεβαιώσει δηλαδή τους πολυπλόκαμους δεσμούς που συνδέουν τις αστικές τάξεις ισχυρών κρατών - μελών της ΕΕ με την τουρκική, τα τεράστια οικονομικά και άλλα συμφέροντα που διακυβεύονται πίσω από τις ευρω-τουρκικές σχέσεις.

Μέσα από το πρίσμα των ανταγωνιστικών συμφερόντων πρέπει να δει κανείς και τη στάση της Γαλλίας, που ζητάει μια πιο «αποφασιστική» στάση της ΕΕ στα Ελληνοτουρκικά, ασκώντας πιέσεις στη Γερμανία, για να «φρενάρει» την αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας σε περιοχές της Μεσογείου, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, όπου απειλούνται τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα.

Αυτό που επιβεβαιώνεται με κάθε αφορμή, είναι ότι η στάση και οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ ενθαρρύνουν την τουρκική προκλητικότητα. Οτι οι συμμαχίες της αστικής τάξης και τα σχέδιά τους στην περιοχή δεν αποτελούν «εγγύηση» της ειρήνης και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως τα παρουσιάζουν η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, αλλά το ακριβώς αντίθετο.

Η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτούς τους σχεδιασμούς, όπου συνυπάρχουν η συνεργασία και ο ανταγωνισμός με την αστική τάξη της «σύμμαχου» Τουρκίας, βάζει σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής.

Η λύση επομένως για το λαό δεν βρίσκεται στο «περίμενε» για μια πιο αποφασιστική στάση των ευρωατλαντικών συμμάχων απέναντι στην «απομονωμένη Τουρκία», όπως λέει η κυβέρνηση, συνεχίζοντας να καλλιεργεί εφησυχασμό και να κρύβει τις ευθύνες της για τις επικίνδυνες εξελίξεις. Η διέξοδος βρίσκεται στην ένταση της πάλης για απεμπλοκή από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς, για την πραγματική φιλία και συνεργασία των λαών της περιοχής, με την εξουσία στα δικά τους χέρια.

“Η λογική δεν έχει πει σε καραντίνα! Η αστυνομική βία βλάπτει την ελευθερία του τύπου” – Καταγγελία της ΕΦΕ

 

Το μεσημέρι το όργιο βίας και αυταρχισμού από τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής δεν περιορίστηκε προφανώς στους διαδηλωτές, αλλά αφορούσε και τους φωτορεπόρτερ που καταγράφουν με το φακό τους τα γεγονότα και εκθέτουν τη δράση των μπουμπουκιών της ΕΛ.ΑΣ.

Ένα από τα πολλά βίντεο που δείχνουν τι έγινε νωρίτερα το απόγευμα στα Εξάρχεια, στην Αραχώβης, με τις αστυνομικές δυνάμεις να πάνε καροτσάκι τους φωτορεπόρτερ και να τους απωθούν με τη βία και το “έτσι θέλω”, είναι αυτό του μάχιμου φωτορεπόρτερ Σάββα Καρμανιόλα

Η Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας αναγκάζεται για πολλοστή φορά να εκδώσει μια ανακοίνωση καταδίκης της αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά της ελευθερίας του τύπου.

Συνάδελφοι μέλη της ΕΦΕ που βρέθηκαν σήμερα στην περιοχή των Εξαρχείων, με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αλλά και όσοι παρακολούθησαν τα γεγονότα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έγιναν για άλλη μια φορά μάρτυρες της αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά της ελευθερίας του τύπου.

Συνάδελφοι, όλοι με μάσκες, στην προσπάθειά τους να καταγράψουν ειδήσεις και γεγονότα (να κάνουν δηλαδή απλώς τη δουλειά τους), προπηλακίστηκαν, ωθήθηκαν σε συνωστισμό και δέχτηκαν σπρωξίματα και χτυπήματα με τις ασπίδες των αστυνομικών οι οποίοι επιπροσθέτως, απ’ ό,τι έχει καταγραφεί στα βίντεο που έχουμε στη διάθεσή μας, δεν φορούσαν όλοι τους μάσκα.

Επειδή λοιπόν η λογική δεν έχει μπει ακόμη σε καραντίνα, επειδή παρά την απαγόρευση συναθροίσεων δεν υπάρχει σε ισχύ απαγόρευση εργασίας για τον κλάδο μας, επειδή η πρακτική της αστυνομίας, όπως μαρτυρούν τα βίντεο, θέτει σε κίνδυνο την υγεία και τη σωματική ακεραιότητα συναδέλφων, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εκφράσουμε για άλλη μια φορά την αγανάκτησή μας, να υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά ότι η ελευθερία του τύπου στις δημοκρατίες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη κι ότι αποτελεί βασική ευθύνη της πολιτείας η διασφάλιση τόσο της ελευθερίας του τύπου όσο και της υγείας των πολιτών.

Για άλλη μια φορά καταγγέλλουμε και για άλλη μια φορά καλούμε την πολιτεία να κάνει το καθήκον της.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

 

Στις 3 Δεκέμβρη του 1944, 76 χρόνια πριν, η  ιμπεριαλιστική πολιτική της Βρετανίας με βάναυσο τρόπο εφαρμοζόταν σε μια χώρα που ούτε δυο μήνες δεν είχαν περάσει από την απελευθέρωσή της από τους ναζί. Εκείνη την ημέρα, ο βρετανικός στρατός, μαζί με τους  ντόπιους αστυνομικούς και συνεργάτες των Ναζί, κι ενώ δεν είχε λήξει ο πόλεμος με τη ναζιστική Γερμανία, άνοιξε πυρ στην πολυπληθή διαδήλωση του ΕΑΜ, ενάντια στον αφοπλισμό των αντάρτικων ομάδων του ΕΛΑΣ με τις οποίες ήταν σύμμαχοι για τρία χρόνια.  

Ο πρωθυπουργός λοιπόν της Βρετανίας Ουίνστων Τσώρτσιλ θεώρησε ότι η επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος στο κίνημα αντίστασης το οποίο είχε δημιουργήσει και  υποστηρίξει σε όλη  τη διάρκεια του πολέμου το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ενώ η αστική τάξη, όση δεν είχε δραπετεύσει εκτός Ελλάδας, στην πλειοψηφία της εφησύχαζε) ήταν καταλυτική,  περισσότερο από ό, τι είχε υπολογίσει, και έθετε σε κίνδυνο το σχέδιό του να επιστρέψει ο βασιλιάς στην εξουσία, αποκαθιστώντας το προπολεμικό καθεστώς και εκμηδενίζοντας το κομμουνιστικό κίνημα. Γι 'αυτό και δεν διστάζει η Βρετανία να πολεμήσει μαζί με  τους υποστηρικτές του Χίτλερ εναντίον των πρώην συμμάχων της,  των ανταρτών του ΕΛΑΣ, του στρατιωτικού βραχίονα του ΕΑΜ.

Σε μια καθημαγμένη χώρα, που  μέχρι το φθινόπωρο του 1944 είχε καταστραφεί από την κατοχή και τον λιμό, με  μισό εκατομμύριο άνθρωποι  να  έχουν πεθάνει, το 7% του πληθυσμού, ήταν  ο ΕΛΑΣ που είχε ήδη απελευθερώσει τμήματα της χώρας,  ενώ όλο το διάστημα το επίσημο κράτος εκτός της χώρας, αναλώνονταν σε ίντριγκες ανά την υφήλιο. Και  έξι μέρες μετά την εκκένωση της Αθήνας από τους Γερμανούς,  οι Βρετανοί ήρθαν  σαν σύμμαχοι, και έτσι τους υποδέχτηκε ο κόσμος, να εγκαταστήσουν την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, που δεν δίστασε να μιλήσει και για λαοκρατία όταν προσπαθούσαν να παραπλανήσουν τους χιλιάδες ανθρώπους που μάτωσαν τα εφιαλτικά χρόνια.

Μόνο που τόσο η βρετανική όσο και η ελληνική κυβέρνηση είχαν εξαρχής αποφασίσει τη διάλυση των αντάρτικων ομάδων, τον αποκλεισμό των ανδρών του ΕΛΑΣ από το νέο στρατό, τη συντριβή γενικά όλων των δυνάμεων αντίστασης της κατοχής που κυριαρχούσε το ΚΚΕ. Γι’  αυτό σταδιακά παρείχαν προστασία και αποκαθιστούσαν αξιωματικούς των Ταγμάτων Ασφαλείας και όλους τους συνεργάτες των Γερμανών, τα σκουπίδια της Ελλάδας, που ήταν τώρα δικοί τους συνεργάτες. Ο Τσόρτσιλ ήθελε μια αναμέτρηση με το ΚΚΕ για να μπορέσει να αποκαταστήσει τον βασιλιά, πιστεύοντας ότι η αποκατάσταση θα είχε ως αποτέλεσμα την επαναφορά της  παλιάς τάξης πραγμάτων. Εξάλλου, το EAM-ΕΛΑΣ, ανεξάρτητα από τη σχέση του με το ΚΚΕ, και παρόλο που οι κομμουνιστές δεν είχαν τότε αποφασίσει να καταλάβουν την εξουσία, αντιπροσώπευε έτσι κι αλλιώς μια επαναστατική δύναμη και αλλαγή που έπρεπε να τσακιστεί.

Αυτό το βρετανικό έγκλημα, στο οποίο στηρίχτηκαν και συνέπραξαν οι αστικές μας κυβερνήσεις, που νομιμοποίησε δοσίλογους, καταδότες, μαυραγορίτες και κάθε είδους σκουπίδια της Ελλάδας που συνεργάστηκαν με τους ναζί, δεν  έχει όμοιό του στην απελευθερωμένη Ευρώπη. Πουθενά αλλού στην πρόσφατα απελευθερωμένη Ευρώπη οι ναζί προδότες δεν είχαν τη δυνατότητα να διεισδύσουν στην κρατική δομή - τον στρατό, τις δυνάμεις ασφαλείας, τη δικαιοσύνη - τόσο απροκάλυπτα και αποτελεσματικά, όσο στη χώρα μας.

Η κληρονομιά αυτής της προδοσίας στοιχειώνει έκτοτε την Ελλάδα, με τη σκιά της να καλύπτει όλα τα μετέπειτα χρόνια μέχρι τα δικά μας. Στην Ελλάδα όσοι πολέμησαν κι αντιστάθηκαν στους ναζί βρέθηκαν, όταν η χώρα απελευθερώθηκε, φυλακισμένοι και εξορισμένοι από την αστική τάξη που κρατιόταν στην εξουσία  με την πολεμική χορηγία πρώτα  της Αγγλίας και ύστερα των ΗΠΑ.

Η άβυσσος που άνοιξε τότε ανάμεσα στην ηγεσία και το λαό, ανάμεσα στην κυρίαρχη τάξη και το ταξικό κίνημα είναι πάντα παρούσα ακόμα κι όταν φαίνεται πως έχει ξεπεραστεί. Τα Δεκεμβριανά και ο τριετής εμφύλιος πόλεμος εμποτίζουν το παρόν μας, και ένα μεγάλο μέρος αυτού που συμβαίνει στη χώρα είναι συνέπεια εκείνων των άνανδρων πυροβολισμών στο άοπλο πλήθος το μακρινό Δεκέμβρη του ’44.

 Η αναβίωση του νεοφασισμού με τη μορφή είτε, πριν την καταδίκη ως εγκληματικής οργάνωσης, του φασιστικού  κόμματος Χρυσή Αυγή είτε με φασιστική ρητορική και συμπεριφορά, που υιοθετείται από κόμματα εξουσίας και παραφυάδες τους, έχει άμεσους δεσμούς με την απροθυμία εκκαθάρισης του κυβερνητικού μηχανισμού  από τους φασίστες όλα αυτά τα χρόνια. Από το μετεμφυλιακό κράτος, τη δικτατορία  των συνταγματαρχών μέχρι την θρασύτατη  επανεμφάνιση τον καιρό των μνημονίων ως κόμμα οι φασιστικές συμπεριφορές  γίνονται σταδιακά η κανονικότητα της καθημερινότητας.

Κι αν ακόμα χρησιμοποιούνται  προσχήματα για τη χειραγώγησή μας και  την υποταγή μας, είναι γιατί η θρασυδειλία της εξουσίας πάντα φοβάται τον λαϊκό παράγοντα μέχρι να τον υποτάξει ολοκληρωτικά. Και η πανδημία παρουσιάζεται ως το καλύτερο πρόσχημα που μας εγκλωβίζει ανάμεσα σε πολιτικές αυθαιρεσίες και ιατρικές επιταγές, που πολλές φορές δεν διακρίνονται από τις πολιτικές επιλογές, παραλύοντας τις αντιδράσεις μας.

Οι κυβερνητικές αντιδράσεις, όπως εκδηλώθηκαν μέσω της αστυνομικής καταστολής, στις λαϊκές κινητοποιήσεις τόσο στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όσο και στην επέτειο της δολοφονίας από τον αστυνομικό του 15χρονου  Αλέξη Γρηγορόπουλου, που ακόμα και οι ανθοδέσμες θεωρήθηκαν επικίνδυνες, είναι  ξεκάθαρα επίδειξη δύναμης του αστυνομικού  κράτους που στήνεται.

Η νέα πανδημία όχι μόνο προκαλεί καταστροφή στη δημόσια υγεία και την οικονομία, αλλά συρρικνώνει και την αστική δημοκρατία, που πλήττεται και  απειλείται.

Περισσότερο από τρία τέταρτα του αιώνα από τα Δεκεμβριανά και έχουμε πάλι φτάσει στο σημείο να απειλούνται δικαιώματα και ελευθερίες που κατακτήθηκαν με δεκαετίες αγώνων. Κι αν τότε απροκάλυπτα αντιμετωπίστηκαν οι αγωνιστές ως εχθροί,  αφού πρώτα εγκλωβίστηκαν στις συμμαχικές προτάσεις της ιμπεριαλιστικής πολιτικής, τώρα η θρασύδειλη εξουσία έχει όλα τα επικοινωνιακά μέσα για να μας εκμαυλίσει εγκλωβίζοντάς μας και πάλι με υγειονομικά προσχήματα, αποδυναμώνοντάς μας για να εκμηδενίσει κάθε αντίδραση. Ελπίζοντας, πως κόντρα στο παρελθόν μας και την αγωνιστική μας κληρονομιά,  θα μας κάνει να εκλιπαρούμε απλώς την ελεημοσύνη της κυρίαρχης τάξης.        Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις όμως στην επέτειο του Πολυτεχνείου αλλά και οι λαϊκές αντιδράσεις στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου δίνουν ελπιδοφόρα μηνύματα για τη σύγκρουση με την κυρίαρχη εξουσία.