Άδυσος: ” Η ψυχή που κατοικώ ” ( L’âme où j’habite )

 

Στη Σαλονίκη πια δεν έχουμε ζωή.
Ένα σκοτεινό τραγούδι, με γαλλικό άρωμα.
Μιας αόρατης γενιάς από τη Θεσσαλονίκη της καραντίνας.

Η ψυχή που κατοικώ – L’âme où j’habite*
Στίχοι -Ερμηνεία: Άδυσος
Μουσική: Dead Phairy
Σκηνοθεσία: Στέργιος Φουρκιώτης
Θεσσαλονίκη Δεκέμβρης 2020
* avec merci à N.G. pour traduire les paroles en français

“Τριγυρνάω χαράματα στην πόλη μου σκοτάδι
άνθρωποι που πεθαίνουνε μονάχοι τους το βράδυ
χαθήκαμε στον Άδη
αναζητώ ένα χάδι της λησμονιάς αγάπη προσπαθώ να ηρεμήσω
μα με τρώει το ρημάδι είμαι μόνος στο κοπάδι
Ολότελα τα νιάτα μας χάθηκανε για πάντα,
ειμαι πάλι λιώμα είμαι πάλι ζάντα
και αφού είμαι πάλι ζάντα σου γράφω την μπαλάντα

Έχασα τα πάντα τι να χάσω ρε μαλάκα
τα μάτια σου καβάντζα δεν τελειώνουν τα ρομάντζα
είμαι μόνος στην βεράντα και αναπολώ στιγμές
τα χρόνια μου που πέρασαν που χάθηκαν ψυχές
που γίνανε ψυχρές
ο χρόνος σου περνάει δεν θα ζεις για οσο θες
τη φάση με την πάρτη σου γιατι συνέχεια κλαις
δεν έχει ξαστεριά έχει μόνο συννεφιες
χάσαμε τις Κυριακές γίνανε γκρίζες μούντές
δεν τελειώνουν οι κραυγές οι απόκοσμες φωνές
είμαι αχώνευτος απόμακρος ο τυπάς που δεν θες…
Κατέβασε τα χάπια σου για να μην νιώθεις στρες
οι εφιάλτες μου ξυπνήσανε και πήρανε μορφές,
αποκρουστικές
και όλο κάτι μου θυμίζουν για άτομα που δεν μ’ αγγίζουν
και όλο αφήνω τον εαυτό μου να χαθεί στην σιγαλιά
να ηρεμήσει το μυαλό μου, να γεμίσει το κενό μου
να μην μείνω μοναχός και ας ειμαι λιγοστός

Τι περιμένεις να σου πω πώς την παλεύω και πώς ζω;
Δεν ζω!!!
πάλι με χάνω στον καπνό εχω μπροστά μου το κενό
και είναι τέρμα Αληθινό…

Έλα για λίγο να τα πούμε τα παλιά να θυμηθούμε
να αγκαλιαστούμε και γλυκά να φιληθούμε
γι’ αυτά που μας στερήσανε τυφλά να εκδικηθούμε
να αλλάξουμε τον δρόμο να μην μας ακολουθούνε
μες στο δάσος να χαθούμε να ονειρευτούμε
άστους να μιλάνε ρε να πάνε να πνιγούνε
το δηλητήριο έριξαν και θέλουν να το πιουμε
και θέλουν να το πιούμε…

Και η χαρά που αναζητώ να μην σώσει να ξανάρθει
φαίνεται ξεγελάστηκα και ήτανε απάτη
δεν πάτησα ποτέ στον πόνο του καθενός
για εσένα περισσεύεις για τους άλλους λιγοστός
για την μάνα σου ρεμάλι που δεν έχεις μια δουλειά
και τα μάτια που αγάπησες δεν σε κοιτάνε πια
ο κόσμος σε βαρέθηκε και σε έκανε στη μπάντα
και κάπου εδώ νομίζω πως τελειώνει η μπαλάντα.”
Άδυσος (2020)

L’âme où j’habite

Je flâne juste avant l’aube
Dans ma ville, de l’obscurité, des gens
Qui meurent tous seuls
Le soir nous sommes perdus chez Hadès
Je recherche une caresse de l’oubli
Amour j’essaie de me calmer
Mais la saloperie me démange je suis
Seul absolument seul dans le troupeau
Notre jeunesse est perdue
A jamais je me sens détruit
Je suis de nouveau à plat et
Puisque je suis de nouveau comme ça je t’écris
J’ai perdu à jamais l’équilibre
Que pourrais -je perde, mon vieux, tes yeux
J’ai du rab les romances
Ne finissent pas je suis seul sur la terrasse
Et je me remémore les années
Passées qui sont parties
Les âmes qui sont refroidies
Le temps qui t’est reparti arrive à sa fin tu ne
Vivras autant que tu veux la partie égoïste pourquoi
Tu pleures tout le temps
Il n’y pas de ciel étoilé il n’y a que
Des nuages nous avons perdu les dimanches ils sont devenus
Gris moroses infinis
Les hurlements les cris qui viennent de loin
Je suis indigeste lointain un type que tu ne veux pas avale tes cachets
Pour ne pas te sentir stressé les cauchemars se sont réveillés et ils Ont pris des formes répugnantes qui me rappellent toujours Quelque chose des gens qui ne me concernent pas et je me laisse
Me perdre dans le silence me calmer
Ma pensée remplir mon vide
Ne pas rester tout seul et même si
Je suis petit qu’attends-tu
Que je te dise comment je m’en sors et comment j’arrive à vivre ?
Je ne vis pas de nouveau je me perds
Dans la fumée devant moi le vide
Et c’est vraiment la fin.
Viens pour un moment qu’on parle du vieux temps
Nous souvenir nous enlacer
Et nous embrasser tendrement de ces souvenirs
Dont nous sommes privés nous venger aveuglement changer
De chemin pour qu’ils ne nous poursuivent pas
Nous perdre dans la forêt
Nous abandonner dans les rêves laisse les parler
Qu’ils aillent au diable le poison ils l’ont versé
Et ils veulent que nous le buvions
Et que la joie que je recherche
Ne vienne jamais je dois m’être trompé
C’était une imposture je ne me suis jamais accroché à la peine de tout un chacun pour toi tu es superflu pour les autres
Tout petit pour ta mère sale type
Tu n’as rien à faire et
Les yeux que tu as aimé ne te regardent plus Les gens en ont marre de toi
Ils t’ont mis de côté et le chant se termine ici.
Adysos (2020)

2020: Η Χρονιά του (γαλάζιου) Ποντικού

 

 Σύμφωνα με τους πλέον έγκυρους ιστότοπους που ασχολούνται με το
Κινέζικο Ωροσκόπιο, το 2020 ήταν η «Χρονιά του Ποντικού», μιας και κάθε έτος στην κινεζική αστρολογία αφιερώνεται σε ένα ζώο (Πίθηκος, Τίγρης, Χοίρος, Πρόβατο, Άλογο κ.λ.π). Με δεδομένο μάλιστα ότι η παγκόσμια πανδημία του Covid 19 ξεκίνησε από την Κίνα (αν και δεν συνεχίζεται εκεί κατά κύριο λόγο, αλλά στις χώρες του λεγόμενου «αναπτυγμένου κόσμου») το δεδομένο αυτό έχει ιδιαίτερη αξία: Όσον αφορά την Ελλάδα, ο χαρακτηρισμός «Χρονιά του Ποντικού» από τους σινικούς ωροσκόπους ταιριάζει «γάντι» στις πολιτικές και ιδίως τις κοινοβουλευτικές εξελίξεις. Οι συνήθειες του εν λόγω τρωκτικού φαίνεται ότι αποτέλεσαν τον «μπούσουλα» για την κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία, εκμεταλλευόμενη τις συνθήκες που δημιούργησε ο Covid 19, φρόντισε να «ροκανίσει» εργασιακά, δημοκρατικά, περιβαλλοντικά και συνολικά λαϊκά δικαιώματα, ολοκληρώνοντας ένα νομοθετικό έργο τεράστιου όγκου.

Δέκα νομοσχέδια το μήνα

Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά …143 είναι τα νομοσχέδια που έχει ψηφίσει η πλειοψηφία των 158 βουλευτών που διαθέτει η Νέα Δημοκρατία, από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε την κυβερνητική εξουσία μέχρι και την τελευταία συνεδρίαση της Βουλής στις 22 Νοεμβρίου. Κι όλα αυτά σε περίπου 14 μήνες πραγματικού κοινοβουλευτικού χρόνου, αν αφαιρέσει κανείς τις διακοπές λειτουργίας της Βουλής (Πάσχα, Καλοκαίρι, Χριστούγεννα) έτσι ώστε η πρακτική αριθμητική να πιστοποιεί πως ψηφίζονταν 10 νομοσχέδια κάθε μήνα!

Στο τελευταίο υπουργικό Συμβούλιο του 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε απευθυνθεί στους υπουργούς του λέγοτνας πως «μέχρι τέλος του χρόνου θα έχουν ψηφιστεί τουλάχιστον 30 νομοσχέδια», πράγμα το οποίο και έγινε. Στο τελευταίο υπουργικό Συμβούλιο του 2020 ο πρωθυπουργός συνεχάρη τα μέλη της κυβέρνησης λέγοντας με καμάρι ότι «στη διάρκεια του ταραγμένου 2020 ψηφίσαμε 113 νομοσχέδια, δρομολογήσαμε δεκάδες τολμηρές μεταρρυθμίσεις». Πράγμα που πιστοποιεί πως ο στόχος μίας ταχύτατης νομοθετικής μεταρρύθμισης ήταν δεδομένος εξαρχής για την Νέα Δημοκρατία και η έλευση της πανδημίας του Covid 19 δεν άλλαξε σε τίποτε τον αρχικό σχεδιασμό. Αντίθετα, όπως έδειξαν τα όσα έγιναν στο κοινοβούλιο το 2020 η πανδημία αξιοποιήθηκε ως «ευκαιρία» για να ολοκληρωθεί ο κυβερνητικός σχεδιασμός. 

Ας θυμηθούμε μερικά…

Ενδεικτικά και μόνον αξίζει κανείς να θυμηθεί ορισμένα από πλέον «αιχμηρά» νομοσχέδια που «περάσαν» από την Βουλή το 2020 για να έχει το στίγμα του τι πραγματικά συνέβη: 

— Ο Κωστής Χατζηδάκης, ήταν ο υπουργός που πολύ νωρίς φρόντισε να ολοκληρώσει ένα μεγάλο μέρος των «τολμηρών μεταρρυθμίσεων» που είχε στο μυαλό με το περίφημο νομοσχέδιο για το περιβάλλον. Το νομοθέτημα ψηφίστηκε στα τέλη Απριλίου με τον υπουργό Περιβάλλοντος να δηλώνει κυνικά: «Θέλουμε να μην έρχονται επενδύσεις στη χώρα; Σε όλες τις άλλες χώρες της Ε.Ε. να τους υποδέχονται με κόκκινα χάλια, τους επενδυτές, και εμείς, ιδιαίτερα τώρα, που θα έχουμε και το πρόβλημα, με τον κορωνοϊό να καθόμαστε και να «τρενάρουμε» τις υποθέσεις». Έτσι λοιπόν το νομοσχέδιο του άλλαξε εντελώς τις διαδικασίες για τις περιβαλλοντικές άδειες σε περιπτώσεις μεγάλων επενδύσεων, φροντίζοντας έτσι ώστε όχι μόνο να εκτελούνται γρήγορα αλλά και οι ελεγκτές των περιβαλλοντικών όρων να είναι …ιδιωτικές εταιρίες που απλά θα εποπτεύονται από τον κρατικό μηχανισμό. Ο Κωστης Χατζηδάκης ολοκλήρωσε τις παρεμβάσεις του με το νομοσχέδιο για την πολεοδομία που ψηφίστηκε από την Βουλή στις αρχές Δεκεμβρίου και κινήθηκε ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση. 

—Τις «ταχύτητες» του Κ.Χατζηδάκη, στην κυβέρνηση συναγωνίστηκε η 

Νίκη Κεραμέως. Η υπουργός Παιδείας ψήφισε και αυτή δύο νομοσχέδια ολοκληρωτικών αλλαγών τόσο στις τρείς βαθμίδες της εκπαίδευσης όσο και στην επαγγελματική εκπαίδευση. Το πρώτο της νομοθέτημα ψηφίστηκε στις αρχές Ιουνίου. Ένα νομοθέτημα κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων αφού ο εκπρόσωποί τους δήλωσαν ενθουσιασμένοι όταν ζητήθηκε η γνώμη τους στην αρμόδια Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, σε αντίθεση με τους εκπροσώπους δασκάλων και καθηγητών που έκαναν λόγο για σχέδιο οπισθοδρομικής διάλυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με συνεχείς εξετάσεις και στόχο τον περιορισμό των ευκαιριών των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων στην μόρφωση. Μεταξύ άλλων – θυμίζουμε- το νομοθέτημα «έφερε» από το παρελθόν και την υποχρέωση αναγραφής της διαγωγής (κοσμία-κοσμιωτάτη κ.λ.π) στα απολυτήρια. Η Νίκη Κεραμέως πάντως έφθασε στο …απόγειο της αντιλαϊκής νομοθέτησης με το νομοθέτημα για την επαγγελματική εκπαίδευση το οποίο προσάρμοσε τα επαγγελματικά λύκεια στις «ανάγκες της αγοράς» ενώ θεσμοθέτησε εκ νέου και βαθύτερα την ανήλικη εργασία που στο νομοσχέδιο αποκαλείται «μαθητεία». Σαφέστατος στόχος της κυβέρνησης το να ξεπεράσει το 30% το ποσοστό των μαθητών που θα κατευθύνεται σε αυτή την εκπαιδευτική βαθμίδα ήδη από το Γυμνάσιο. Σε αυτό το νομοσχέδιο προστέθηκε την τελευταία στιγμή και η διάταξη για εξίσωση των πτυχίων των κολεγίων με τα κρατικά πανεπιστήμια που υποχρεώνει τα επιμελητήρια να δέχονται ως μέλη τους και τους απόφοιτους των κολεγίων. 

— Ειδική θέση στο … «Πάνθεον» των υπουργών που νομοθέτησαν με ακραίο αντιλαϊκό τρόπο οφείλει να αποδοθεί στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Τον υπουργό που εισηγήθηκε το περίφημο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων που ψηφίστηκε από την Βουλή τον περασμένο Ιούλιο με την «συνεργασία» της Νέας Δημοκρατίας και του ΚΙΝ.ΑΛ (μάλιστα το Κίνημα Αλλαγής είχε και δύο απώλειες βουλευτών στην σχετική ψηφοφορία αφού διαφώνησαν οι Γιώργος Παπανδρέου και Χάρης Καστανίδης). Το μεγαλύτερο μέρος του συγκεκριμένου νομοσχεδίου επανέφερε μεταφράζοντας τα στην δημοτική, αυτούσια αποσπάσματα των διατάξεων για διάλυση των διαδηλώσεων την περίοδο της Χούντας. Δίνοντας την δυνατότητα στην ΕΛ.ΑΣ να διαλύει οποιαδήποτε συγκέντρωση επιθυμεί εφόσον κρίνει ότι …διαταράσσει την ομαλή ζωή της πόλης. Για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν χρειάζονται περισσότερες αναφορές αφού την …εφαρμογή του εύκολα την διαπιστώνει κανείς από το όργιο αστυνομικής βίας που καταγράφθηκε φέτος στον εορτασμό της επετείου Πολυτεχνείου και στην επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. 

— Ο Γιάννης Βρούτσης δεν έχει – ακόμη – φέρει στην Βουλή το περίφημο νομοσχέδιο του το οποίο θα αντικαταστήσει τον 1264/82, καταργώντας στην πράξη το 8ωρο αλλά και θέτοντας περιορισμούς στην συνδικαλιστική δράση. Η αργοπορία αυτή, ψιθυρίζεται, πως έχει σχέση με τον επικείμενο ανασχηματισμό. Παρόλα αυτά μέσα στο 2020 φρόντισε κυρίως μέσω Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου να νομοθετήσει σειρά διατάξεων που με πρόσχημα την πανδημία μετέφεραν στις πλάτες των εργαζομένων την οικονομική κρίση. Ανάμεσά τους η περίφημη διάταξη σύμφωνα με την οποία ένας εργαζόμενος σε περίπτωση που ασθενήσει από Covid 19 οφείλει να εργάζεται υπερωριακά δίχως να πληρώνεται για 45 ημέρες. Επίσης τις ρυθμίσεις που ουσιαστικά «αφόπλισαν» τις επιθεωρήσεις εργασίας δίνοντας την δυνατότητα στους εργοδότες να καταθέτουν σε μεταγενέστερο χρόνο τις καταστάσεις με τα ωράρια εργασίας και την απασχόληση των εργαζομένων οπότε να είναι ουσιαστικά αδύνατος ο έλεγχος. Στο «πλευρό» του Γιάννη Βρούτση και το υπουργείο Ναυτιλίας που με νομοθετικές ρυθμίσεις μέσα στο 2020 «απάλλαξε» τους εφοπλιστές από υποχρεώσεις σχετικά με την σύνθεση των πληρωμάτων που απορρέουν από τις συλλογικές συμβάσεις των ναυτεργατών. 

— Στο «πάζλ» των αντιλαϊκών νομοθετημάτων δεν μπορεί παρά να προστεθεί και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Στον Χρήστο Σταϊκούρα ανατέθηκε η …. «τιμή» να φέρει στην Βουλή την περίφημη αλλαγή του πτωχευτικού δικαίου. Έτσι ώστε δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες που επλήγησαν την περίοδο των μνημονίων να «παραδοθούν» στις διαθέσεις των περίφημων «Funds». Των εταιριών δηλαδή που έχουν αναλάβει την διαχείριση των «κόκκινων δανείων» και από τον ερχόμενο Ιούνιο θα μπορούν να εκβιάζουν με δεκάδες τρόπους, μια και στο σχετικό νομοσχέδιο προβλέπεται η πτώχευση εκτός από των νομικών και των φυσικών προσώπων. Αυτά την ίδια στιγμή που ο υφυπουργός Οικονομικών Απόστολος Βεσυρόπουλος, φρόντισε με νομοθετική διάταξη που πέρασε τους θερινούς μήνες η Εκκλησία να μπορεί να «κανονίζει» τον δικό της δανεισμό με νομικά η φυσικά πρόσωπα με όποιον τρόπο επιθυμεί κατά παράβαση των ισχυόντων διατάξεων περί οικονομικών διακανονισμών. 

Το σύνολο των νομοθετικών παρεμβάσεων της κυβέρνησης το 2020 κινήθηκε στην κατεύθυνση της «ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας» και της «προσέλκυσης επενδύσεων». Οι φράσεις αυτές ήταν μόνιμες στην επιχειρηματολογία των υπουργών που εισηγήθηκαν τα 143 νομοσχέδια που ψηφιστηκαν και δεν μπορούν να απαριθμηθούν όλα στο παρόν άρθρο. 

Ειδική αναφορά όμως μπορεί να γίνει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Στέλιο

Πέτσα που φρόντισε να νομοθετήσει ώστε να παρασχεθούν σειρά προνομίων στους ιδιοκτήτες τηλεοπτικών καναλιών θεσπίζοντας ειδικά φορολογικά κίνητρα και απαλλαγές. Επίσης θεσμοθέτησε την διαδικασία της απευθείας ανάθεσης ως τον τρόπο διαχείρισης των διαφημιστικών κρατικών δαπανών. Έγινε δηλαδή νόμος του κράτος ο τρόπος με τον οποίο έγινε η διανομή κονδυλίων της περίφημης «Λίστας Πέτσα» που περιλάμβανε τα διαφημιστικά κονδύλια για την καμπάνια «Μένουμε Σπίτι» ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ. Να σημειωθεί μάλιστα ότι ανάλογα κονδύλια θα διανεμηθούν το 2021 για την καμπάνια υπέρ του εμβολιασμού. 

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Δεν υπάρχει “δωρεάν γεύμα” στον καπιταλισμό – Ο χορός δισεκατομμυρίων πίσω από την κούρσα των εμβολίων

 

Οι μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες του κόσμου έχουν ριχτεί στη μάχη για την ανακάλυψη, την παραγωγή και την κυκλοφορία του εμβολίου κατά του κορονοϊού. Πίσω από την αυτονόητη ανάγκη για ένα εμβόλιο έχει στηθεί ένας χορός δισεκατομμυρίων από τους ομίλους, τα καπιταλιστικά κράτη και τους υπερεθνικούς οργανισμούς του κεφαλαίου, σε μια κούρσα ανταγωνισμού που αποτυπώνει ανάγλυφα τις αντιφάσεις και τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Οι ΗΠΑ, η ΕΕ,  η Γερμανία, η Βρετανία, η Κίνα, η Ρωσία και άλλα καπιταλιστικά κράτη έχουν επιδοτήσει αδρά τις πολυεθνικές του φαρμάκου για να αποκτήσουν την πρωτοκαθεδρία στα εμβόλια.

Υπάρχουν ισχυρές χώρες που έχουν προαγοράσει έως και δέκα δόσεις εμβολίων ανά κάτοικο και άλλες από τη λεγόμενη ομάδα των αναπτυσσόμενων κρατών που δεν έχουν εξασφαλίσει καμία δόση. Εκατομμύρια δόσεις μπορεί να καταλήξουν στα σκουπίδια, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι μπορεί να μην καταφέρουν να εμβολιαστούν τα επόμενα δύο (ίσως και περισσότερα) χρόνια!

Με βάση τα δεδομένα που συνέλεξαν ερευνητές από το Παγκόσμιο Κέντρο Καινοτομίας της Υγείας του αμερικανικού Πανεπιστημίου Duke, οι πλούσιες χώρες έχουν προαγοράσει και άρα δεσμεύσει περισσότερες από τις μισές δόσεις που θα παραχθούν. Οι επιβεβαιωμένες αγορές αφορούν 7,7 δισεκατομμύρια δόσεις, εκ των οποίων 4 δισ. δόσεις θα κατευθυνθούν στις ισχυρότερες καπιταλιστικές χώρες.

Μόνο οι ΗΠΑ έχουν δεσμεύσει σχεδόν το ένα έκτο των εμβολίων που θα παραχθούν το επόμενο διάστημα, έχοντας προπαραγγείλει περισσότερες από 1 δισεκατομμύριο δόσεις, πριν καν παραχθούν. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, που δημοσιεύτηκαν στο «Εconomist», o Καναδάς έχει προαγοράσει περίπου δέκα δόσεις ανά κάτοικο, η Βρετανία και η Αυστραλία πέντε δόσεις ανά κάτοικο, οι ΗΠΑ και η ΕΕ τρεις δόσεις ανά κάτοικο. Αντίθετα, στο Μπαγκλαντές αντιστοιχούν μηδέν (0) δόσεις ανά κάτοικο!

Μια νέα αγορά για τους φαρμακευτικούς ομίλους

Η προαγορά των εμβολίων, σε συνδυασμό με τις διάφορες επιδοτήσεις της επιστημονικής έρευνας, εξασφαλίζουν εγγυημένα κέρδη στους ομίλους, χωρίς κανένα επενδυτικό ρίσκο. Ακόμη κι αν η έρευνα της εκάστοτε εταιρείας δεν έχει αίσιο αποτέλεσμα, δηλαδή δεν οδηγήσει σε ένα ασφαλές εμβόλιο, σίγουρα δεν θα βγει ζημιωμένη.

Οι φαρμακοβιομηχανίες δεν έδειξαν από την πρώτη στιγμή την ίδια προθυμία για να αναπτύξουν ένα εμβόλιο για τον κορονοϊό. Όμως, όταν έπεσε ζεστό χρήμα από τα καπιταλιστικά κράτη, επιδόθηκαν σε έναν ξέφρενο ανταγωνισμό.

Η παραγωγή ενός εμβολίου μπορεί να απαιτήσει μέχρι και δέκα χρόνια ερευνών. Για κάθε εμβόλιο χρειάζεται να γίνουν προ-κλινικές και κλινικές μελέτες, πριν πάρει την έγκριση για να κυκλοφορήσει.

Σε γενικές γραμμές, οι προ-κλινικες μελέτες περιλαμβάνουν τη σύνθεση του ιού που θα περιέχει το εμβόλιο, τα πειράματα στο εργαστήριο που ονομάζονται in vitro (μέσα στον δοκιμαστικό σωλήνα) και τις δοκιμές σε ζώα. Σε αυτό το στάδιο υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την αποτελεσματικότητα του εμβολίου και τις παρενέργειες, αλλά όχι επαρκείς αποδείξεις, για τις οποίες απαιτούνται δοκιμές σε ανθρώπους.

Το κενό αυτό έρχονται να καλύψουν οι κλινικές μελέτες. Η φάση 1 δοκιμάζεται σε έναν μικρό αριθμό ανθρώπων (συνήθως 50-100). Αφού τους χορηγηθεί το εμβόλιο, ελέγχονται για μερικούς μήνες. Εφόσον οι έρευνες στεφθούν με επιτυχία, οι επιστήμονες προχωρούν στη φάση 2. Εδώ το δείγμα είναι αρκετά μεγαλύτερο (τουλάχιστον 1.000 άνθρωποι). Οι μισοί θα εκτεθούν στον ιό του εμβολίου και οι άλλοι μισοί θα λάβουν placebo (εικονικό φάρμακο). Η φάση 3 είναι η πιο σημαντική, γιατί εκτός από το αισθητά μεγαλύτερο δείγμα,  θα συμπεριληφθούν άνθρωποι που πάσχουν από υποκείμενα νοσήματα (π.χ. διαβήτης) ή είναι μεγαλύτερης ηλικίας προκειμένου να εντοπιστούν πιθανές ανεπιθύμητες αντιδράσεις.

Αυτή τη στιγμή εξετάζονται δεκάδες εμβόλια, από τα οποία μια χούφτα έχει ήδη φτάσει στη διαδικασία της παραγωγής και αρκετά περισσότερα στη φάση 3 των κλινικών μελετών.

Το γεγονός ότι σε λιγότερο από ένα χρόνο οι επιστήμονες κατάφεραν να βρουν ένα εμβόλιο που θα απαιτούσε αρκετά χρόνια, δείχνει τις τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν. Ταυτόχρονα, οι εξελίξεις γύρω από το εμβόλιο επιβεβαιώνουν ότι οι παραγωγικές δυνάμεις ασφυκτιούν στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Οι διαδικασίες επιταχύνθηκαν αφού πρώτα οι εταιρείες είχαν εξασφαλίσει χρηματοδότηση για τις έρευνες και κυρίως μια τεράστια αγορά. Είναι γνωστό ότι στο παρελθόν οι επιστήμονες εργάστηκαν για την παραγωγή εμβολίων που θα αντιμετώπιζαν δύο φονικούς κορονοϊούς, τον Sars και τον Mers. Και στις δύο περιπτώσεις οι έρευνες έφτασαν κοντά στην παραγωγή εμβολίου, αλλά τελικά εγκαταλείφθηκαν, καθώς ο ιός «έσβησε» πριν επεκταθεί,  επομένως δεν υπήρχε η αντίστοιχη αγορά, σε αντίθεση με αυτή την πανδημία.

Κορυφώνεται ο ανταγωνισμός κρατών και ομίλων

Ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός δεν ευνοεί τη διεπιστημονική συνεργασία, το αντίθετο. Οι εταιρείες κρύβουν ως επτασφράγιστο μυστικό τα επιστημονικά δεδομένα τους. Ασφαλώς υπάρχουν και περιπτώσεις ανταλλαγής πληροφοριών, όμως αυτό γίνεται στη βάση εμπορικών συμφωνιών για το μοίρασμα των αγορών.

Μία τέτοια περίπτωση είναι η συμφωνία ανάμεσα στους δημιουργούς του ρωσικού εμβολίου «Sputnik V» με τη βρετανική «AstraZeneca», προκειμένου να δοκιμάσουν έναν συνδυασμό των δύο εμβολίων που θα εξασφαλίζει ανοσία για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν αναιρεί τη γενική τάση, πολύ περισσότερο που με επίκεντρο το εμβόλιο μαίνεται ένας ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, με οικονομικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις. Και μόνο το γεγονός πως οι χώρες που θα ξεπεράσουν την πανδημία γρηγορότερα, θα ανακάμψουν και νωρίτερα, εξηγεί γιατί έχουν δαπανήσει τόσα δισεκατομμύρια στην έρευνα για το εμβόλιο. Αυτό που ονομάστηκε «φαρμακευτικός εθνικισμός» δεν είναι τίποτα άλλα παρά ένα ακόμη επεισόδιο στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που μαίνεται σε όλα τα επίπεδα. Οι χώρες που θα ελέγξουν την παραγωγή του εμβολίου θα αποκτήσουν σημαντικά γεωπολιτικά οφέλη, καθώς θα συνάψουν συμφωνίες με δεκάδες άλλα κράτη.

Στον ξένο Τύπο υπήρξαν άρθρα που σύγκριναν τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ με την Κίνα για το εμβόλιο, με τον «αγώνα δρόμου» ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση για την ανακάλυψη του Διαστήματος. Φυσικά, αυτό που ονόμασαν τότε ως «ψυχρό πόλεμο» αφορούσε την πολεμική ανάμεσα σε δύο ριζικά αντίθετα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα, κάτι που δεν συμβαίνει τώρα. Σε κάθε περίπτωση, τα σχετικά δημοσιεύματα μας δίνουν μια «γεύση» του λυσσαλέου ανταγωνισμού που παίρνει διάφορες μορφές όπως η κυβερνοπειρατεία.

Αμερικανικές εφημερίδες έγραψαν ότι στο στόχαστρο του FBI βρέθηκαν χάκερς που προσπαθούσαν να κλέψουν πληροφορίες από πανεπιστημιακά ινστιτούτα και άλλα εργαστήρια των ΗΠΑ για λογαριασμό του Πεκίνου. Αντίστοιχα, υπήρξαν πληροφορίες ότι οι ΗΠΑ κατασκόπευαν τον κυβερνοχώρο σε βάρος κινεζικών ερευνητικών δραστηριοτήτων.

Τους πρώτους μήνες της πανδημίας, η γερμανική εταιρεία «CureVac» αποτέλεσε το «μήλο της έριδος» ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Βερολίνο, όταν ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ προσπάθησε να την εξαγοράσει για να εξασφαλίσει τα αποκλειστικά δικαιώματα του εμβολίου που θα παρασκεύαζε. Αντίστοιχα, η γερμανική κυβέρνηση την δελέασε, προσφέροντάς της κίνητρα για να παραμείνει στη Γερμανία.

Πηγή: Associated Press

Εγγυημένα κέρδη, χωρίς ρίσκο…

Η «Devex», μία «κοινωνική» επιχείρηση, όπως αποκαλείται, που παρέχει συμβουλές σε εταιρείες είχε υπολογίσει πως μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού ανακοινώθηκε χρηματοδότηση άνω των 39,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για έρευνα και ανάπτυξη εμβολίων. Το ποσό αυτό σίγουρα θα έχει αυξηθεί αυτή τη στιγμή, αφού νέοι «παίκτες» προσπαθούν να μπουν στην αγορά.

Το Γερμανικό υπουργείο Παιδείας και Έρευνας (BMBF) ανακοίνωσε ένα ειδικό πρόγραμμα χρηματοδότησης της έρευνας για την ανάπτυξη εμβολίων από γερμανικές εταιρείες, ύψους τουλάχιστον 750 εκατ. ευρώ. Πιθανόν το ποσό αυτό να φαντάζει …αστείο μπροστά στα δισεκατομμύρια που διέθεσε η Ευρωπαϊκή Ένωση τόσο για τη χρηματοδότηση της έρευνας όσο και για την προαγορά εμβολίων.

Υπολογίζεται ότι η ΕΕ έχει δώσει περίπου 2,7 δισ. ευρώ για να αγοράσει εμβόλια, τα οποία θα διαθέσει στα κράτη-μέλη της. Ωστόσο, η Κομισιόν αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ να δημοσιοποιήσει τα συμβόλαια, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για τους «λεόντειους όρους» αυτών των συμβάσεων. Η Κομισιόν έχει υπογράψει συμβάσεις με έξι εταιρείες: Τις «AstraZeneca», «Moderna», «Sanofi» -«GlaxoSmithKline», «Janssen Pharmaceutica NV» (ανήκει στην Johnson and Johnson), «BioNtech» – «Pfizer» και «CureVac».

Η χώρα που έχει ρίξει τα περισσότερα χρήματα για τη χρηματοδότηση της έρευνας και την προαγορά εμβολίων είναι οι ΗΠΑ. Μέσω του προγράμματος «Operation Warp Speed» (OWS) που είναι μια «συνεργασία» δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, η αμερικανική κυβέρνηση έχει δαπανήσει περίπου 10 δισ. δολάρια  για να επιταχύνει την ανάπτυξη, κατασκευή και διανομή εμβολίων, τα οποία θα αφορούν διαφορετικούς τύπους. Το σχέδιο OWS έχει …προνοήσει ότι ορισμένα από αυτά τα εμβόλια δεν θα αποδειχθούν αποτελεσματικά για να βγουν σε μαζική παραγωγή, επομένως θα καλύψει τη σχετική χασούρα των εταιρειών.

Μέχρι στιγμής στις ΗΠΑ η «Moderna» έλαβε σχεδόν 1 δισ.  δολάρια για την ανάπτυξη εμβολίων και πρόκειται να λάβει επιπλέον 1,5 δισ. για 100 εκατομμύρια δόσεις. Η «Pfizer», με τον Γερμανό συνεργάτη της «BioNTech», θα λάβει 1,9 δισ. δολάρια για 100 εκατομμύρια δόσεις, αλλά δεν έλαβε κρατική χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ για την έρευνα. Η «Johnson & Johnson» έλαβε 456 εκατομμύρια δολάρια για την έρευνα και θα λάβει 1 δισ. δολάρια για 100 εκατομμύρια δόσεις. Η «Νovavax» θα λάβει 1,6 δισ. δολάρια για έρευνα και για 100 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου. Η «AstraZeneca» αναμένεται να λάβει 1,2 δισ. για 300 εκατομμύρια δόσεις και για ορισμένες δαπάνες που σχετίζονται με τις κλινικές δοκιμές.

Τα φτωχότερα κράτη θα πρέπει να αρκεστούν στις δόσεις εμβολίων που θα τους προμηθεύσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ή στη «φιλανθρωπία» των διαφόρων ιδρυμάτων των μονοπωλιακών ομίλων, αν και συνήθως τίποτα δεν είναι τζάμπα στον καπιταλισμό…

Με πρωτοβουλία του ΟΗΕ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, της ΕΕ και του Ιδρύματος «Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς» δημιουργήθηκε ένας «Μηχανισμός Παγκόσμιας Πρόσβασης στο εμβόλιο κατά του COVID-19» που ονομάζεται COVAX. Ο μηχανισμός αυτός συγκέντρωσε χρήματα για τη χρηματοδότηση της έρευνας και φιλοδοξεί να εξασφαλίσει περίπου 2 δισ. δόσεις εμβολίων για τις φτωχότερες χώρες.

Εκτός από τον ιδιοκτήτη της «Microsoft» Μπιλ Γκέιτς που χρηματοδότησε με αρκετά εκατομμύρια την έρευνα για τα εμβόλια, κάτι αντίστοιχο έκανε στην Κίνα το ίδρυμα του Τζακ Μα, του ιδιοκτήτη του κολοσσού των διαδικτυακών πωλήσεων «Alibaba».

Τα τελευταία δέκα χρόνια ο Μπιλ Γκέιτς έχει γίνει ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, σε τέτοιο σημείο που αρκετοί μιλούν για «μονοπωλιακή φιλανθρωπία»! Η αυξημένη χρηματοδότηση συνεπάγεται και αυξημένη επιρροή στις αποφάσεις του Οργανισμού από το «ευαγές» ίδρυμα. Πριν την περίοδο της πανδημίας, μία από τις βασικές προτεραιότητες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν η εξάλειψη της πολιομυελίτιδας, επειδή τα σχετικά προγράμματα συγκέντρωναν τη μεγαλύτερη χρηματοδότηση. Αντίστοιχα, υπήρχε πρόβλημα χρηματοδότησης με άλλα προγράμματα όπως αυτά που αφορούσαν την πρόληψη του Έμπολα ή άλλων ασθενειών που χτύπησαν φτωχές χώρες.

Τους παγκόσμιους πανηγυρισμούς και τις παράτες προσγειώνουν δηλώσεις σαν αυτή που έκανε ο υπουργός Υγείας του Ισημερινού, Χουάν Κάρλος Σεβάγιος, ο οποίος δήλωσε για το εμβόλιο κατά του κορονοϊού: «Μας πιέζουν με σκοπό να μας κάνουν να πληρώσουμε. Δεν μας δίνουν επιλογές για το ποιο εμβόλιο θα χρησιμοποιήσουμε. Θα πάρουμε αυτό που μας επιβάλλουν»!!!

Πηγή: Associated Press

«Δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα» στον καπιταλισμό…

Ακόμη και οι θιασώτες της «φιλανθρωπίας», παρά την αστική τους υποκρισία ομολογούν ότι το κίνητρο των πάντων είναι το κέρδος.

Μια μελέτη που έκανε η ΜΚΟ «RAND Corporation» (διαφημίζεται ως ερευνητικός οργανισμός), υπολόγισε ότι εάν οι πλουσιότερες χώρες επενδύσουν 25 δισεκατομμύρια δολάρια για την προμήθεια ενός εμβολίου στις φτωχότερες χώρες, η αναλογία «κόστους – οφέλους» θα είναι 1 προς 4,8. Δηλαδή, για κάθε ένα δολάριο που θα ξοδέψουν, θα γλιτώσουν 4,8 δολάρια.

Καθόλου τυχαία, η σχετική μελέτη προβάλλεται στο site της «Gavi», της «Παγκόσμιας Συμμαχίας Εμβολίων», όπως ονομάζεται ένας πολυπλόκαμος μηχανισμός που έχει ιδρυθεί εδώ και περίπου δύο δεκαετίες με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Μπιλ Γκέιτς, με στόχο υποτίθεται τον εμβολιασμό των παιδιών στις φτωχότερες χώρες. Ο μηχανισμός αυτός, εκτός από εμβόλια, παρέχει «τεχνογνωσία» στα φτωχότερα κράτη σχετικά με τα εμβόλια. Η χρηματοδότησή του εξασφαλίζεται κατά 77% από κράτη και κατά 23% από τον ιδιωτικό τομέα. Στους «δωρητές» του συγκαταλέγονται η Παγκόσμια Τράπεζα και μονοπωλιακοί όμιλοι όπως το ίδρυμα Ροκφέλερ. Η «Gavi» είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της COVAX, του «Μηχανισμού Παγκόσμιας Πρόσβασης στο εμβόλιο κατά του COVID-19».

Άσχετα από την ακρίβεια των στοιχείων της μελέτης ή τον ουτοπικό και εν πολλοίς ψευδεπίγραφο χαρακτήρα που μπορεί να έχουν οι διακηρύξεις περί «ίσης πρόσβασης» στο εμβόλιο, η έρευνα για τα οικονομικά οφέλη από τον εμβολιασμό επιβεβαιώνει τον κυνισμό των καπιταλιστών που όλα τα μετράνε με τη λογική «κόστους – οφέλους». Ο εμβολιασμός του πληθυσμού θα τους γλιτώσει από τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας, ενώ παράλληλα οι επενδύσεις αυτού του είδους θα βοηθήσουν να βρουν κερδοφόρα διέξοδο υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια. Μάλιστα, εκτός από τις φαρμακοβιομηχανίες, μεγάλος ωφελημένος θα είναι οι όμιλοι των αερομεταφορών που θα σηκώσουν το βάρος της μεταφοράς του εμβολίου.

Έχει υπολογιστεί πως περισσότερα από 160 εμβόλια βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε διάφορα στάδια κλινικών ερευνών. Σε περίπτωση που όλες οι εταιρείες πετύχουν στις δοκιμές, το 2021 θα βγουν στην αγορά περίπου 12 δισεκατομμύρια δόσεις. Τα εμβόλια που προϋποθέτουν ακραίες συνθήκες ψύξης θα κατευθυνθούν κυρίως στις πλουσιότερες χώρες που έχουν την τεχνολογική δυνατότητα να τα αποθηκεύσουν.

Με δεδομένο ότι η εξάλειψη της πανδημίας θα είναι μια μακροχρόνια διαδικασία -ήδη εκφράζονται ανησυχίες ότι θα λάβει εποχική μορφή σαν την γρίπη-  τα κέρδη των εταιρειών από το εμβόλιο θα επεκταθούν σε βάθος χρόνου. Οι σχετικά «χαμηλές» τιμές με τις οποίες θα αγοράσουν τα κράτη το εμβόλιο, δεν αναιρούν το γεγονός ότι οι φορολογούμενοι θα πληρώσουν (μέσω του κρατικού προϋπολογισμού) δύο φορές, μία για την έρευνα και μία για την αγορά του εμβολίου.

Στις ΗΠΑ, το κόστος για κάθε δόση κυμαίνεται από 3 έως 37 δολάρια, ανάλογα με το εμβόλιο. Συγκεκριμένα, το εμβόλιο της «Moderna» (είναι δύο δόσεων) θα κοστίσει έως 37 δολάρια ανά δόση, ενώ το εμβόλιο δύο δόσεων της «AstraZeneca» περίπου 3 δολάρια ανά δόση.

Μια άλλη πλευρά των προσδοκώμενων κερδών έχει να κάνει με την τεχνογνωσία. Δύο εταιρείες, οι «Pfizer»/«ΒιοΝΤech» και η «Moderna» χρησιμοποίησαν την πρωτοποριακή μέθοδο του mRNA που μπορεί να μετατρέψει τον ανθρώπινο οργανισμό σε μια «μηχανή» παραγωγής αντισωμάτων.

Η συγκεκριμένη τεχνολογία έχει ανακαλυφθεί εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια, αλλά μέχρι σήμερα είχε αξιοποιηθεί μόνο σε πειραματικό επίπεδο. Το RNA θεωρείται ο «αγγελιοφόρος», καθώς βασική του αποστολή είναι να μεταφέρει τις πληροφορίες που περιέχουν τα γονίδια σε κυτταρικά εργοστάσια που ονομάζονται ριβοσώματα. Στη συνέχεια, αυτές οι γενετικές πληροφορίες μεταφράζονται σε πρωτεΐνες που εξυπηρετούν τις λειτουργίες των κυττάρων.

Τα συνηθισμένα εμβόλια βάζουν στον οργανισμό τον παθογόνο παράγοντα, συνήθως απενεργοποιημένους ιούς ή τα μοριακά θραύσματά τους, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη ανοσία.  Στην περίπτωση των εμβολίων mRNA, αυτό που μεταφέρεται είναι μια «πληροφορία», μέσω ενός συνθετικού RNA,  που ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα. Με αυτό τον τρόπο επιταχύνεται η διαδικασία ανάπτυξης εμβολίων. Για παράδειγμα, για το εμβόλιο της γρίπης οι φαρμακοβιομηχανίες καλλιεργούν τον ιό μέσα σε αυγά κότας, κάτι που απαιτεί περισσότερο χρόνο και κόστος.

Η τεχνολογία αυτή αρχικά είχε αναπτυχθεί για την αντιμετώπιση ορισμένων μορφών καρκίνου. Μετά το εμβόλιο για τον κορονοϊό, οι επιστήμονες ευελπιστούν να κάνουν πρόοδο στις κλινικές μελέτες για τον καρκίνο.

Aπό 902.gr

To δούλεμα πάει σύννεφο – “Ήξερα από την παραμονή πρωτοχρονιάς ότι θα κλείσουν τα καταστήματα, αλλά δεν το είπαμε γιατί θα έβγαιναν όλοι στο δρόμο”

 

 (VIDEO)

Κάποιοι κακόπιστοι έσπευσαν να κοροϊδέψουν τον υπουργό ανάπτυξης Άδωνι Γεωργιάδη, επειδή λίγες ώρες αφότου ανακοίνωνε ότι εξετάζεται το άνοιγμα του λιανεμπορίου σε ζώνες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας ανήγγειλε την νέα αυστηροποίηση του λοκντάουν για ως και τις 11 Γενάρη τουλάχιστον.

Ο κατά κόσμον Μπουμπούκος ωστόσο, με τη νέα του εμφάνιση σε σαββατοκυριακάτικη εκπομπή του Μέγκα, απέδειξε ότι προτιμά να τον θεωρούν ψεύτη παρά ανενημέρωτο, επιλογή που διόλου μας εκπλήσσει, όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο, αλλά και συνολικά για την κυβέρνηση. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι αρχικά ο κύριος υπουργός απλά προσπάθησε να βγάλει τρελούς όλους όσους τον είχαν ακούσει στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά, υποστηρίζοντας πως “είπα πενήντα φορές πως προτεραιότητα είναι να προλάβουμε το τρίτο κύμα” κι ότι ποτέ δεν είπε ότι το άνοιγμα σε ζώνες “θα γινόταν από Δευτέρα”. Κι αυτό είναι αλήθεια, γιατί όχι απλά δεν αναφέρθηκε σε μέρα, αλλά ούτε καν σε χρονιά που θα συνέβαινε αυτό. Στη συνέχεια ο Άδωνις έριξε και τη “βόμβα”, αφήνοντας άφωνο ακόμα και το καθόλα φιλικό προς εκείνον δίδυμο των παρουσιαστών, υποστηρίζοντας πως γνώριζαν από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς πως θα κλείσουν τα μαγαζιά, αλλά “δεν μπορούσαμε να το ανακοινώσουμε” γιατί “θα έβγαινε ο κόσμος στο δρόμο”, όπως έγινε στο Λονδίνο και σε άλλες πόλεις του κόσμου όταν ανακοινώθηκε σκληρότερο λοκντάουν. Υπάρχουν βέβαια μικρές λεπτομέρειες, όπως ότι στο Λονδίνο ήταν τότε ανοιχτά ακόμα και τα Harrod’s με τις γνωστές σκηνές πατείς με πατώ σε, ενώ στη χώρα μας (υπο)λειτουργούσε μόνο το click-away, οπότε είναι δύσκολο να φανταστούμε πού ακριβώς φοβόταν ότι θα ξεχυθούμε η κυβέρνηση, στα βιβλιοπωλεία μήπως, ως γνωστό έθνος βιβλιοφάγων;

Ακόμα πιο αστείες είναι οι δικαιολογίες που προέβαλλε ο Γεωργιάδης, εκφράζοντας συνολικά την κυβέρνηση, ότι η ξαφνική απόφαση οφείλεται στην επέλαση του τρίτου κύματος στην Ευρώπη, η οποία είναι φυσικά γνωστή εδώ και εβδομάδες και ήταν ήδη σε εξέλιξη όταν αποφασίστηκαν τα μέτρα μισανοίγματος της αγοράς για τα Χριστούγεννα. Μάλιστα, ο υπουργός έφερε το παράδειγμα της Ιρλανδίας, που κατέγραψε βάσει σημερινών στοιχείων 3000 κρούσματα σε μια μέρα, “όταν πριν ένα μήνα είχε 50”. Δεν εντυπωσιαζόμαστε που στην περίπτωση του Αδώνιδος οφείλουμε να κοιτάμε από το παράθυρο ακόμα κι όταν λέει καλημέρα, αλλά ότι ο ίδιος θεωρεί πως απευθύνεται αποκλειστικό σε κόσμο που αγνοεί τις μηχανές αναζήτησης. Κι αυτό γιατί με ένα πολύ γρήγορο ψάξιμο, διαπιστώνει κανείς πανεύκολα, ότι η τελευταία φορά που η Ιρλανδία κατέγραψε 50 ή λιγότερα κρούσματα ήταν κάπου μέσα στο κατακαλόκαιρο, ενώ στις αρχές Δεκέμβρη τα κρούσματα κυμαίνονταν περίπου στα 250 ημερησίως, δηλαδή πέντε φορές παραπάνω από όσα λέει ο υπουργός.

 

Αυτό όμως είναι ίσως το μικρότερο από τα ψέματα που είπε ο υπουργός Ανάπτυξης, ο οποίος παρουσίασε μεταξύ άλλων μια μαγική εικόνα για το click-away, αυτό το εξαιρετικό δείγμα 4ης βιομηχανικής επανάστασης όπως ο ίδιος προπαγάνδιζε τότε στο τουίτερ του, ισχυριζόμενος πως “έσωσε την χριστουγεννιάτικη αγορά”, τουλάχιστον σε κάποιους κλάδους και τα συνοικιακά μαγαζιά.

Όσο για το τι μέλει γενέσθαι σχετικά με την εξέλιξη των μέτρων, ο Άδωνις τα έριξε και πάλι όλα στην ατομική ευθύνη για το “αν τηρήθηκαν τα μέτρα την Πρωτοχρονιά”, ενοχοποιώντας τους πολίτες που “πήγαν για ρεβεγιόν με 15 άτομα” σε περίπτωση έξαρσης του κορονοϊού, καθώς ως γνωστόν, στα τραπεζώματα των 15 (αλλά όχι τον 9 ως δύο οικογένειες) κολλάει, αλλά όχι στα γραφεία και στα εργοστάσια ή τα παστωμένα ΜΜΜ. Δε δίστασε μάλιστα να αναφερθεί και στους εστέτ ταξιδιώτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τονίζοντας με άτεγκτο ύφος “πως θα ελεγχθούν όλοι”, λες και οι συγκεκριμένοι δεν πήγαν σαν κύριοι κανονικά και με το νόμο – του ταξικά ισχυρότερου.

Η κυβέρνηση με τις απίστευτες παλινωδίες και τα χωρίς καμία επιστημονική εξήγηση μπρος – πίσω στα μέτρα, χάνει κάθε μέρα και κάτι από την αξιοπιστία που βάσισε στις θυσίες των ίδιων των πολιτών που τόσο εύκολα τώρα απαξιώνει, αλλά και στα πλουσιοπάροχα δωράκια στους μιντιάρχες. Και δεν αργεί η ώρα που ο κόσμος, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλύτερα από το αστικό κράτος να προστατεύει την υγεία, του θα κατέβει πραγματικά μαζικά στο δρόμο, όχι για να κάνει ψώνια, αλλά για να βάλει επιτέλους λοκντάουν σε αυτή την πολιτική που φέρνει μόνο θύματα, τόσο από την πανδημία, όσο και από τη διευρυνόμενη φτώχε

Αμείλικτα ερωτήματα για τη συνεργασία της αμερικανικής “Palantir” με το ελληνικό κράτος – Γιατί κρύβουν τη συμφωνία;

 

Στο «πιάτο» μιας αμερικανικής πολυεθνικής, της «Palantir», που έχει «δεσμούς αίματος» με τη CIA, παραδίνονται μια σειρά από ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων, στο όνομα της διαχείρισης της πανδημίας. Η ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με ανακοινώσεις της ίδιας της εταιρείας και του Αμερικανού πρέσβη, αξιοποιεί ένα εξελιγμένο λογισμικό της συγκεκριμένης εταιρείας για τη σύνδεση, ανάλυση και οπτικοποίηση μεγάλου όγκου προσωπικών δεδομένων που έχουν να κάνουν ευρύτερα με την πανδημία.

Η κυβέρνηση, βέβαια, δεν έχει αναφέρει ποτέ μέχρι σήμερα τη συνεργασία της με την «Palantir». Η σχέση της με το ελληνικό κράτος αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά από το «Bloomberg», τον περασμένο Απρίλη, όπου αναφέρθηκε ότι «περισσότερες από δώδεκα χώρες χρησιμοποιούν λογισμικό εξόρυξης δεδομένων που παρέχεται από την “Palantir” για την αντιμετώπιση του κορονοϊού».

Ανώνυμη πηγή, που υποστήριξε πως δεν είχε άδεια να μιλήσει δημόσια για το ζήτημα, ανέφερε πως μετά τις ΗΠΑ και την Βρετανία, το λογισμικό της εταιρείας άρχισαν να αξιοποιούν χώρες όπως η Αυστρία, ο Καναδάς, η Ελλάδα και η Ισπανία.

Τι ακριβώς κάνει η «Palantir»;

Τι υπηρεσίες προσφέρει όμως η «Palantir» στο ελληνικό κράτος; Η ίδια η εταιρεία τις περιγράφει ως εξής: «Η “Palantir” είναι μια εταιρεία λογισμικού που δημιουργεί πλατφόρμες δεδομένων για χρήση από οργανισμούς με πολύπλοκα και ευαίσθητα περιβάλλοντα δεδομένων. Από την κατασκευή ασφαλέστερων αυτοκινήτων και αεροπλάνων, μέχρι την ανακάλυψη νέων ναρκωτικών και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η “Palantir” βοηθά τους πελάτες (…) να μετασχηματίσουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν τα δεδομένα τους».

Η κυβέρνηση αξιοποιεί την πλατφόρμα λογισμικού «Foundry», με ιδιαίτερη υπηρεσία την «ανάπτυξη ενός πίνακα εργαλείων κέντρου ελέγχου κρίσεων για τον πρωθυπουργό, το οποίο παρουσιάζει μια ολιστική επισκόπηση της κατάστασης της πανδημίας COVID-19 στην Ελλάδα σε πραγματικό χρόνο».

Δημόσια αναφέρεται ότι το λογισμικό προσφέρθηκε από την εταιρεία δωρεάν για όσο διάστημα διαρκεί η πανδημία. Η προθυμία της αυτή να προσφέρει «αφιλοκερδώς» τις υπηρεσίες σε έναν τόσο ευαίσθητο τομέα, μόνο υποψίες μπορεί να γεννά. Ιδίως όταν μιλάμε για μια εταιρεία με το ιστορικό της «Palantir».

Οσον αφορά τα δεδομένα που τροφοδοτούν το λογισμικό, αφορούν κατά πρώτο λόγο τα αποτελέσματα των τεστ, τις διαθέσιμες κλίνες ΜΕΘ και την κατανάλωση οξυγόνου κ.λπ. Ανεπίσημες αναφορές κάνουν επίσης λόγο για δεδομένα σχετικά με την κίνηση, όπως διόδια, λιμάνια και πρατήρια καυσίμων, διαμορφώνοντας, για παράδειγμα, μια εικόνα για το πόση βενζίνη καταναλώθηκε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Οι κατηγορίες δεδομένων δεν περιορίζονται σε αυτές, ωστόσο δεν έχουν ακόμα αποκαλυφθεί. Είναι αποκαλυπτικό να ανατρέξει κανείς σε παλιότερες δηλώσεις του υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας, Ν. Χαρδαλιά, ο οποίος προειδοποιούσε με βεβαιότητα ότι «η ελληνική πολιτεία και γνώριζε και γνωρίζει και θα συνεχίσει να γνωρίζει ποια οχήματα περνούν τα διόδια», απευθυνόμενος σε όσους σκόπευαν να ταξιδέψουν προς τα χωριά τους στις αρχές της πρώτης καραντίνας το Μάρτη, απειλώντας τους ότι θα εντοπιστούν. Κάτι παραπάνω θα ήξερε προφανώς η Πολιτική Προστασία…

Αντίστοιχη «εμπειρία» έρχεται και από τη Βρετανία, όπου, σύμφωνα με τον «Guardian», αξιοποιώντας τις υπηρεσίες της «Palantir», η διοίκηση του συστήματος Υγείας, το υπουργικό συμβούλιο και το γραφείο του πρωθυπουργού λαμβάνουν μια ζωντανή ροή των συγκεντρωτικών στατιστικών για τις νοσηλείες, τη διαθεσιμότητα των κλινών ΜΕΘ, παραγγελίες αναπνευστήρων, προμήθειες οξυγόνου κ.λπ.

Η πλατφόρμα περιλαμβάνει επίσης μεγάλους όγκους προσωπικών δεδομένων, ευαίσθητων πληροφοριών για την υγεία, τα αποτελέσματα εξετάσεων κορονοϊού, το περιεχόμενο των κλήσεων ασθενών στη γραμμή συμβουλών υγείας, ακόμα και κλινικές πληροφορίες σχετικά με τους νοσηλευόμενους στις ΜΕΘ.

Γιατί κρύβουν τη συμφωνία;

Η πρώτη επίσημη αναφορά της συνεργασίας ανάμεσα στην αμερικανική εταιρεία και την κυβέρνηση καταγράφεται στη Συμφωνία για την Επιστήμη και την Τεχνολογία ΗΠΑ – Ελλάδας που υπέγραψαν στις 28 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, και ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Αδωνις Γεωργιάδης.

Στην τελευταία γραμμή του εγγράφου αναφέρεται πως «τεχνολογικές εταιρείες, όπως η “Google”, η “Cisco”, η “Microsoft”, η “Apple”, η “Abbott” και η “Palantir”, συνέβαλαν στην ενίσχυση των προσπαθειών αντιμετώπισης της πανδημίας στην Ελλάδα».

Εναν περίπου μήνα μετά, σε ανάρτηση του πρέσβη των ΗΠΑ, Τζ. Πάιατ στο Twitter για τη συζήτησή του με τον υπουργό Υγείας, Βασίλη Κικίλια, με θέμα τη συνεργασία ΗΠΑ – Ελλάδας κατά του κορονοϊού, ανέφερε πως «η φαρμακευτική και τεχνολογική καινοτομία των ΗΠΑ (Pfizer, LillyPad, AbbottNews, PalantirTech & άλλων) θα βοηθήσουν στη μείωση της πίεσης στο σύστημα Υγείας στην Ελλάδα και τελικά θα τερματίσουν την πανδημία».

Στις 3 Δεκέμβρη, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της ίδιας της «Palantir», με τίτλο «Η ελληνική κυβέρνηση και η “Palantir” επιβεβαιώνουν τη συνεργασία ψηφιακού μετασχηματισμού», αναφέρεται πως ο πρωθυπουργός, Κυρ. Μητσοτάκης, μίλησε μέσω τηλεδιάσκεψης με τον συνιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, Αλεξ Καρπ, «για την συνεχώς διευρυνόμενη συνεργασία της “Palantir” με την κυβέρνηση της Ελλάδας για την υποστήριξη των προσπαθειών αντιμετώπισης του Covid-19».

Ο Καρπ, μάλιστα, δήλωσε πως η εμπειρία της συνεργασίας του με την Ελλάδα «ήταν μία από τις καλύτερες στον κόσμο, και ανυπομονούμε να διευρύνουμε αυτή τη συνεργασία για τα επόμενα χρόνια». Στο ίδιο δελτίο Τύπου επιβεβαιώνεται πως η «Palantir» έχει συνεργαστεί με την ελληνική κυβέρνηση από την αρχή της πανδημίας για «να βοηθήσει να καταστεί δυνατή η λήψη αποφάσεων με γνώμονα τα δεδομένα στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της πανδημίας COVID-19».

Ανεπίσημες πηγές αναφέρουν ότι η συμφωνία έγινε από την «ανάγκη να υπάρχουν πολλά δεδομένα σε πραγματικό χρόνο για να μπορεί να προχωρά η Επιτροπή Λοιμωξιολόγων σε εισηγήσεις και η κυβέρνηση σε αποφάσεις». Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως η συμφωνία είναι εξαφανισμένη ακόμα και από τη «Διαύγεια»…

«Γέννημα – θρέμμα» της CIA

Για να ρίξουμε όμως μια ματιά στην ιστορία της συγκεκριμένης εταιρείας: Ιδρύθηκε το 2003, με βασικούς συντελεστές τον Αμερικανό Αλεξ Καρπ και τον Γερμανοαμερικανό Πίτερ Τιλ, που είναι πρόεδρος της εταιρείας, συνιδρυτής της «PayPal», αλλά και ο πρώτος εξωτερικός επενδυτής του Facebook, στου οποίου το ΔΣ παραμένει και σήμερα.

Ο Τιλ έχει χρηματοδοτήσει ακόμα μία αμφιλεγόμενη εταιρεία τεχνολογίας, την «Clearview AI», έχοντας την ιδέα πως οι «αλγόριθμοι καταπολέμησης απάτης» της «PayPal» θα μπορούσαν να βοηθήσουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ «στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας».

Πολύ σύντομα, την εταιρεία χρηματοδότησε με περίπου 2 εκατ. δολάρια η περίφημη «In-Q-Tel», επενδυτικός βραχίονας της CIA. Σκοπός λειτουργίας της «In-Q-Tel» είναι οι επενδύσεις σε νεοφυείς (start-up) εταιρείες τεχνολογίας, ώστε οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ να αποκτούν πρόσβαση σε τεχνολογία αιχμής που αναπτύσσεται από ιδιώτες.

Μέχρι σήμερα, η CIA έχει επενδύσει συνολικά πάνω από 300 εκατ. δολάρια στην «Palantir» και για χρόνια παρέμενε ο μοναδικός της πελάτης. Από τη σχέση αυτή ο πρώην διευθυντής της CIA Τζορτζ Τένετ απέκτησε θέση συμβούλου στην εταιρεία, ιδιότητα που κατέχει μαζί με την πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Κοντολίζα Ράις.

Στη συνέχεια, η «Palantir» άρχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον στρατό των ΗΠΑ. Μέχρι το τέλος του 2011 πάνω από 30 μονάδες του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ και το Αφγανιστάν αξιοποιούσαν το λογισμικό της, ενώ έχει υπογράψει συμβόλαια δισεκατομμυρίων με το αμερικανικό Πεντάγωνο.

Ανάμεσα στα προγράμματα που χρησιμοποιούν οι αμερικανικές Ενοπλες Δυνάμεις είναι τα «Vantage» και «Μaven», που αφορούν στην ανάπτυξη και χρήση τεχνητής νοημοσύνης σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη για βομβαρδισμούς ακριβείας και συλλογή πληροφοριών.

Το δεύτερο από αυτά τα προγράμματα χαρακτηρίζεται από τον πρόεδρο της «Palantir» «Σχέδιο Μανχάταν (το σχέδιο ανάπτυξης της πρώτης ατομικής βόμβας) του 21ου αιώνα». Η εταιρεία το ανέλαβε το 2019, όταν η «Google» ακύρωσε τη συμφωνία της με την αμερικανική κυβέρνηση, μετά τις αντιδράσεις για την είσοδο της εταιρείας στη «βιομηχανία του πολέμου».

Οι «δουλειές» επεκτείνονται

Στενή συνεργασία έχει αναπτυχθεί και με διάφορα Σώματα Ασφαλείας των ΗΠΑ, όπως την Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (ICE). Οι υπηρεσίες της «Palantir», που άρχισαν να προσφέρονται στην ICE από το 2014, μετά την υπογραφή ενός συμβολαίου αξίας 41 εκατ. δολαρίων, χαρακτηρίστηκαν «κινητήρια δύναμη» της μηχανής απελάσεων των ΗΠΑ.

Η ICE έχει αναλάβει την υλοποίηση της σκληρής αντιμεταναστευτικής πολιτικής των ΗΠΑ. Με την εποπτεία της, απελάθηκαν περίπου 3,2 εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες την περίοδο της διακυβέρνησης Ομπάμα και άλλοι περίπου 800.000 κατά την τετραετία Τραμπ. Πολλοί από αυτούς είχαν προηγουμένως κρατηθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και είχαν χωριστεί από τις οικογένειές τους.

Το λογισμικό που ανέπτυξε η «Palantir» για την ICE επιτρέπει στους πράκτορές της να έχουν πρόσβαση σε ένα τεράστιο «οικοσύστημα» δεδομένων, το οποίο διευκολύνει την ανακάλυψη και παρακολούθηση «στόχων». Στη συνέχεια, συμβάλλει στο στήσιμο των δικαστικών υποθέσεων εναντίον τους και τη διαχείρισή τους.

Το σύστημα παρέχει στους «χρήστες» του πρόσβαση σε πλατφόρμες πληροφοριών που διατηρούνται από διάφορες κρατικές υπηρεσίες και ιδιωτικούς οργανισμούς ασφάλειας. Παρέχει στους πράκτορες της ICE πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με την εκπαίδευση ενός «στόχου», τις οικογενειακές του σχέσεις, τις ασχολίες του, τα τηλεφωνικά αρχεία, το ιστορικό μετανάστευσης, τις προσωπικές συνδέσεις, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά, το ποινικό μητρώο, τις διευθύνσεις σπιτιού και εργασίας.

Μιλάμε δηλαδή για κανονικό «φακέλωμα» που βρίσκει εφαρμογή και στη λεγόμενη «προληπτική αστυνόμευση», στην οποία χρησιμοποιούνται ποσοτικές αναλύσεις για τον εντοπισμό περιοχών που παρουσιάζουν «ροπή» προς το έγκλημα, ή ατόμων που θεωρείται πιθανό να διαπράξουν ή να πέσουν θύματα εγκλήματος.

Για παράδειγμα, με την εφαρμογή της συγκεκριμένης τεχνολογίας, η αστυνομία του Λος Αντζελες είχε τη δυνατότητα να «επικεντρώσει» σε ένα άτομο και στη συνέχεια να προσδιορίσει τους φίλους του, τους συγγενείς, τους συναδέλφους και τις άλλες σχέσεις του.

Αλλες εφαρμογές της εταιρείας αξιοποιήθηκαν για την αποκάλυψη δύο επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας κατασκοπείας στον κυβερνοχώρο, της «Ghost Net» και της «Shadow Network», όπως και την παρακολούθηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά, που είχε υπογράψει το Ιράν το 2015, από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας.

Το 2019 η εταιρεία είχε στον κατάλογό της 125 πελάτες, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί είναι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Πλέον, η αγορά στην οποία στοχεύει η «Palantir» είναι κυβερνήσεις και κρατικοί οργανισμοί, όπως και «οι 6.000 εταιρείες που έχουν 500 εκατ. δολάρια ή περισσότερο σε ετήσια έσοδα». Τα ενεργά συμβόλαια της εταιρείας με κυβερνητικούς φορείς σε όλο τον κόσμο, στα τέλη Σεπτέμβρη, ανέρχονταν σε συνολική αξία 1,3 δισ. δολαρίων.

«Πυλώνας» σε επικίνδυνους σχεδιασμούς

Τα δύο κύρια προγράμματα της εταιρείας, το «Gotham» και το «Foundry», συλλέγουν και επεξεργάζονται τεράστιες ποσότητες δεδομένων, προκειμένου να εντοπιστούν οι συνδέσεις, τα πρότυπα και οι τάσεις που θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τους ανθρώπινους αναλυτές. Ο στόχος όλης αυτής της «ενσωμάτωσης δεδομένων» είναι η βελτίωση της ικανότητας λήψης αποφάσεων.

«Η βασική αποστολή της εταιρείας μας ήταν πάντα να κάνει τη Δύση και ειδικά την Αμερική την ισχυρότερη στον κόσμο», είπε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Καρπ, προσθέτοντας πως «συνεργαζόμαστε με τους περισσότερους ειδικούς φορείς στον δυτικό κόσμο. Συνεργαζόμαστε με τις περισσότερες μυστικές υπηρεσίες. Εχουμε παρουσία σε πάνω από 40 χώρες».

Ανάμεσα σε αυτές, η μητροπολιτική αστυνομία του Λονδίνου, οι αστυνομικές αρχές της Γερμανίας, όπως και οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες στράφηκαν στην «Palantir» μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοέμβρη του 2015 στο Παρίσι.

Από το 2016, η Europol χρησιμοποιεί το λογισμικό «Gotham» για «επιχειρησιακούς» σκοπούς, για την ανάλυση και την απεικόνιση των σχέσεων μεταξύ προσώπων, αντικειμένων ή την πορεία των γεγονότων. Τα «δομημένα δεδομένα», όπως λίστες επαφών και ιστορικό ταξιδιού, συνδέονται με «μη δομημένα δεδομένα», όπως φωτογραφίες ή δεδομένα τοποθεσίας. Αυτή η ανάλυση μεγάλου όγκου δεδομένων έχει ως στόχο να δημιουργήσει «ερευνητικές υποδείξεις».

Οι αναρίθμητοι τρόποι με τους οποίους αξιοποιείται το λογισμικό της, δείχνουν τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει σε κράτη και πολυεθνικές η ανάλυση μεγάλων δεδομένων (Mega Data).

Η «Airbus», για παράδειγμα, αξιοποίησε το «Foundry» για να μειώσει τον χρόνο που απαιτούν ο εντοπισμός και η επίλυση σφαλμάτων στη διαδικασία παραγωγής. Ο περιορισμός του μέσου όρου των 24 ημερών που απαιτούσε η διαδικασία αυτή σε 17, συνέβαλε στο να εξοικονομηθούν εκατοντάδες εκατομμύρια.

Η επενδυτική τράπεζα Credit Suisse το χρησιμοποιεί για την αντιμετώπιση του «ξεπλύματος» χρήματος. Η φαρμακευτική «Merck» για την επιτάχυνση της ανάπτυξης νέων φαρμάκων, ενώ η «Ferrari Scuderia» για τη βελτίωση των μονοθέσιών της. Αλλες εταιρείες το αξιοποίησαν διαφορετικά, όπως η «JP Morgan» για να παρακολουθεί υπαλλήλους της.

Επομένως, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη ότι η «Palantir» συνδέθηκε με το σκάνδαλο της «Cambridge Analytica». Οι αποκαλύψεις έδειξαν πως υπάλληλος της «Palantir» ήταν αυτός που πρόσφερε την τεχνογνωσία για να «εξορύξει» μέσω του «Facebook» η «Cambridge Analytica» τις τεράστιες ποσότητες προσωπικών δεδομένων που αξιοποίησε στη συνέχεια για να επιδράσει στην εκλογική συμπεριφορά, στις προηγούμενες αμερικανικές εκλογές.

Αμείλικτα ερωτήματα

Αναφορά στην υπόθεση της συνεργασίας της «Palantir» με την κυβέρνηση έκανε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος σε τοποθέτησή του στην Ολομέλεια της Βουλής, θέτοντας ερωτήματα για τη σύμβασή της με την κυβέρνηση.

Οπως είπε ο Ν. Καραθανασόπουλος, ο όμιλος αυτός «δεν είναι αθώος αλλά είναι πολύ στενά συνδεδεμένος με τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, με τις αρχές καταστολής των ΗΠΑ και ο βασικός άξονας λειτουργίας του είναι η συγκέντρωση μεγάλου όγκου από πληροφορίες από όλο τον κόσμο και η επεξεργασία τους με διάφορες μεθόδους. Οι δραστηριότητες μάλιστα του ομίλου αυτού έχουν αποτελέσει αντικείμενο κριτικής τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην ΕΕ».

Ανέδειξε επίσης ότι η συμφωνία συνεργασίας έχει γίνει με διαδικασίες που η κυβέρνηση έχει χρησιμοποιήσει και με άλλες αντίστοιχες συμφωνίες, όπως για παράδειγμα για την τηλεκπαίδευση. «Δηλαδή, με κλειστές, κατ’ ιδίαν συνομιλίες, χωρίς κανενός είδους διαγωνιστική διαδικασία».

«Με βάση τα παραπάνω ζητήματα – επισήμανε ο Ν. Καραθανασόπουλος – γεννιούνται μια σειρά από ερωτήματα: Ποια, για παράδειγμα, είναι τα χαρακτηριστικά της συνεργασίας με την εν λόγω εταιρεία; Πότε ξεκίνησαν τη συνεργασία; Ποιο είναι το αντίτιμο; Ποιο είναι αναλυτικά το αντικείμενο αυτής της συνεργασίας και της συλλογής και επεξεργασίας των στοιχείων και γιατί δεν έγινε διαγωνιστική διαδικασία;».

Ακόμα, «σε ποια δεδομένα, αναλυτικά, έχει πρόσβαση η εν λόγω εταιρεία; Περιλαμβάνονται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα των Ελλήνων πολιτών; Εχει η εταιρεία πρόσβαση σε δεδομένα που αφορούν την υγειονομική κατάσταση των ασθενών Covid και των επαφών τους; Πώς διασφαλίζεται το απόρρητο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που συλλέγει το υπουργείο και αφορούν την πανδημία;

Και εφόσον θέλατε να επεξεργαστείτε τέτοιου είδους δεδομένα, γιατί δεν φροντίσατε να καλυφθούν οι όποιες πληροφοριακές ανάγκες από προσωπικό του κρατικού τομέα; Για ψηφιακό κράτος μιλάτε…». Απάντηση, βέβαια, δεν υπήρξε ποτέ.

Πηγές:

— https://www.bloomberg.com/news/articles/2020-04-02/coronavirus-news-palantir-gives-away-data-mining-tools

— https://insidestory.gr/article/covid19-i-amfilegomeni-palantir-synergasia-elliniki-kyvernisi

— https://www.theguardian.com/world/2020/apr/12/uk-government-using-confidential-patient-data-in-coronavirus-response

— https://www.state.gov/u-s-greece-science-and-technology-agreement/

— https://www.nytimes.com/interactive/2020/10/21/magazine/palantir-alex-karp.html

— «Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου», Σάββατο 11 Ιούλη – Κυριακή 12 Ιούλη 2020, Τεχνολογίες Αναγνώρισης Προσώπων: Κι άλλα εργαλεία καταστολής στην υπηρεσία του αστικού κράτους

Τα… λεκιασμένα μυαλά

 

 

Ξεπεράσαμε την Κίνα σε νεκρούς από covid. Εμείς – είπαμε, έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό. Η Κίνα… κάτι παραπάνω. Ενάμιση δισεκατομμύριο. Εκατόν πενήντα φορές περισσότερους από τους υπερήφανους με τα τούρμπο γονίδια Έλληνες, τον πολιτισμό των 200 λέξεων κατά κεφαλήν και τον υπερχειλίζοντα κουτσαβακισμό. Στην Κίνα, επίσης, η πανδημία έχει πάψει εδώ και δέκα μήνες να είναι θανατηφόρα. Ουδείς νεκρός όλο αυτό το διάστημα. Η ίδια εικόνα, περίπου, σε Κούβα, Βιετνάμ, νότια Κορέα, Ταϊβάν, αλλά και… Ν. Ζηλανδία. Ναι, στη Ν. Ζηλανδία, με το ομώνυμο αρνάκι, που μπορεί την τελευταία τριακονταετία να κατάφεραν να κακοποιήσουν 250.000 παιδιά – κυρίως Μαορί, αλλά με την πανδημία έσκισαν.

Από την άλλη πλευρά της Γης, τη δυτική, την πολιτισμένη, του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, ο… όλεθρος. Αρχές του 2021 οι ΗΠΑ θα έχουν ξεπεράσει τον αριθμό νεκρών που είχαν στον Β΄ ΠΠ. Η ΕΕ βουλιάζει στο θανατικό και στην επερχόμενη πείνα. Στην Αγγλία η UNICEF σιτίζει παιδάκια.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Συνταρακτική! Με κολοσσιαίες οικονομικοπολιτικές προεκτάσεις, μετατοπίσεις και αλλαγές. Το θλιβερό και πλήρως απογοητευτικό γεγονός, όμως, είναι πως αυτή τη βοούσα πραγματικότητα, δεν είναι σε θέση να την προσλάβουν και πολύ περισσότερο, να την επεξεργαστούν εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας. Ανίκανοι να εξαγάγουν ένα – σχεδόν αυτονόητο συμπέρασμα. Να θέσουν – έστω και να απαντήσουν στο ερώτημα: Γιατί κάπου δεν πεθαίνουν από τον ιό;

Εμείς ζούμε στην εποχή της… Μαρίας. Της κάθε ελεεινής Μαρίας και του κάθε δυστυχή… Μάριου. Που θα μπει, λέει, ανάμεσα στο εμβόλιο και στο παιδί της, όπως εγκληματικά βάζει την πρέζα ανάμεσα σ’ αυτήν και το παιδί της. Στην εποχή του σκοταδισμού των παπάδων και των επιστημόνων που δεν τολμούν να σηκώσουν ανάστημα. Του κάθε βλάκα που ελπίζει στα κέρδη του λαχείου (μία στα δέκα εκατομμύρια πιθανότητες), αλλά αγνοεί ή παραβλέπει τον κατά πολύ πιθανότερο κίνδυνο να βρεθεί άδοξα στον τάφο κι ασχολείται με τσιπάκια και λεκιασμένα φανελάκια.

Ζούμε στην εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες – εκατομμύρια, από το δουλικό ποίμνιο, ανέχονται την εγκληματική τάξη και την κυβέρνησή της που, έχοντας ξεπουλήσει τα πάντα, παίζει τώρα απροκάλυπτα με τη ζωή μας.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Με αίμα κλείνει το 2020 η κυβέρνηση του Περού – Δυο νεκροί στις μεγάλες αγροτικές διαδηλώσεις

 

Δεν πρόλαβαν να βγάλουν τη χρονιά δυο διαδηλωτές στην περιοχή Βιρού της Λαμπαγιακέ στο Περού, καθώς έπεσαν νεκροί από τα πυρά αστυνομικών στα πλαίσια της επιχείρησης καταστολής κατά των μεγάλων κινητοποιήσεων εργατών γης που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα.

Ένα από τα θύματα ήταν μόλις 16 ετών, ενώ τραυματίστηκαν κι άλλοι τέσσερις διαδηλωτές, όπως και έξι αστυνομικοί. Οι ακριβείς συνθήκες της δολοφονικής επίθεσης βρίσκονται ακόμα υπό διερεύνηση. Όλα ξεκίνησαν στην Παναμερικανική Λεωφόρο, την οποία εδώ και μέρες είχαν κλείσει διαδηλωτές, όταν αστυνομικές δυνάμεις επιχείρησαν να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους με βροχή δακρυγόνων.

Αιτία των διαδηλώσεων είναι η βελτίωση των συνθηκών εργασίας για τους εργάτες γης, καθώς δεν ικανοποιούνται από το νέο αγροτικό νομοσχέδιο, που προβλέπει απλά ένα “μπόνους” 30% στον κατώτατο μισθό των αγρεργατών. Οι εργάτες απαιτούν μια μόνιμη αύξηση του μισθού τους, ο οποίος είναι πολύ χαμηλός, στα μόλις 11 δολάρια τη μέρα για 8 ώρες χωρίς διάλειμμα. Με το προβλεπόμενο μπόνους, η αύξηση θα ανέλθει σε 2,5 δολάρια την ημέρα, αντί για ημερομίσθιο 20 δολαρίων που απαιτούν οι εργάτες γης. Στα αιτήματα αυτά αντιδρούν όπως είναι αναμενόμενο, οι μεγαλογαιοκτήμονες, που απειλούν και εκβιάζουν ουσιαστικά με απολύσεις σε έναν τομέα που απασχολεί 200.00 ανθρώπους στη χώρα.

Συνολικά μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα έχουν καταγραφεί 4 νεκροί στα πλαίσια των κινητοποιήσεων, πιστοποιώντας τη βαναυσότητα της καταστολής στη χώρα.

Με πληροφορίες από telesur

 

 Εκθεση Πισσαρίδη και Δικαιοσύνη

Η διαμόρφωση των όρων για την καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία και η για το σκοπό αυτό ενσωμάτωση ευρύτερων εργατικών - λαϊκών στρωμάτων αποτελούν κρίσιμα διακυβεύματα για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και υπηρετούνται με την προώθηση αναδιαρθρώσεων στο αστικό Δίκαιο και την απονομή της αστικής Δικαιοσύνης.

Στο πλαίσιο αυτό, η πρόσφατη Εκθεση Πισσαρίδη περιλαμβάνει ως ιδιαίτερο κεφάλαιο τη Δικαιοσύνη, για την οποία θέτει ως κρίσιμο στόχο να «μετατραπεί από εστία αβεβαιότητας σε πηγή εμπιστοσύνης για νέες επενδύσεις».

Η κατεύθυνση των μέτρων που τίθενται στο κείμενο αυτό, δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αντιθέτως εκφράζει μια διαχρονική τάση προσαρμογής της Δικαιοσύνης στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου: Την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας του κεφαλαίου, την προώθηση των στρατηγικών σχεδιασμών της αστικής τάξης που απαιτούν συνδυασμένα ένταση της εκμετάλλευσης αλλά και της καταστολής, την περιστολή του συνόλου των δικαιωμάτων του λαού, μέσα από την ταχύτερη και αποτελεσματική εφαρμογή των αντιλαϊκών νόμων.

Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα «εκσυχρονισμού» της Δικαιοσύνης είναι η θεσμοθέτηση εξωδικαστικών μορφών επίλυσης διαφορών, η υποχρεωτική διαμεσολάβηση και διαιτησία που ουσιαστικά ιδιωτικοποιούν την απονομή της.

Eurokinissi

Με κυρίαρχο τον ρόλο των μεγάλων πιστοποιημένων εταιρειών διαμεσολάβησης, η Δικαιοσύνη αναδεικνύεται σε έναν ασφυκτικό, κοστοβόρο και αδιαφανή κλοιό, για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, τα οποία έχοντας τη θέση του αδύναμου, κάθε φορά, μέρους, υποχωρούν απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα.

Βαθιά αντιδραστική είναι η εφαρμογή του θεσμού αυτού στην Ποινική Δικαιοσύνη, στη βάση των κατευθύνσεων της ΕΕ. Με τις διαδικασίες της ποινικής συνδιαλλαγής και διαμεσολάβησης καθιερώνεται ένα απαράδεκτο παζάρι ποινών, που λειτουργεί εκβιαστικά σε βάρος των φτωχών, ακόμα και αθώων, και ευνοϊκά υπέρ των ισχυρών παραβατών του νόμου, και καταπατούνται θεμελιώδη δικαιώματα (όπως το τεκμήριο αθωότητας).

«Fast track» αποφάσεις για το κεφάλαιο

Στην ίδια ρότα κινείται και η θεσμοθέτηση ειδικών τμημάτων δικαστηρίων, τα λεγόμενα «επενδυτικά» (ν. 4700/2020). Πρόκειται για ειδικά, «ελίτ» τμήματα με έμπειρους δικαστές και ταχύρρυθμες διαδικασίες, προκειμένου να διευκολύνουν τις «fast track» επενδύσεις, σε τομείς που συγκεντρώνουν ζωηρό ενδιαφέρον μεγάλων ομίλων (στην Ενέργεια, στις Τηλεπικοινωνίες, στη Διαχείριση Δεδομένων), την ώρα που οι πάσης φύσεως λαϊκές υποθέσεις (οι εργατικές, οι συνταξιοδοτικές και άλλες) βαλτώνουν και χρονίζουν στα δικαστήρια.

Είναι μια παρέμβαση που, ανάμεσα σε άλλα, καθιερώνει μια Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων και ενισχύει τα μέσα για να γίνεται όλο και πιο ελεγχόμενη, φιλική και γρήγορη για τους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ εντείνει τους φραγμούς για την πρόσβαση των λαϊκών στρωμάτων σε αυτήν.

Η Εκθεση Πισσαρίδη, σε αδιάσπαστη ενότητα με τις παραπάνω αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, εκφράζει τις βασικές στοχεύσεις του αστικού κράτους και στο σκέλος της απονομής της Δικαιοσύνης.

Το κείμενο εντοπίζει αγκυλώσεις μέσα και έξω από το δικαστικό σύστημα (π.χ. καθυστερήσεις στην απονομή Δικαιοσύνης), οι οποίες ευθύνονται για τη χαμηλή παγκόσμια κατάταξη της Ελλάδας ως προς την εφαρμογή των συμβάσεων (επενδυτικών κ.ά.). Ασκεί κριτική για την «κακή αντίληψη των ελληνικών επιχειρήσεων περί δικαστικής ανεξαρτησίας», κάνει αναφορά σε «ένδικες διαφορές που επιβαρύνουν αχρείαστα (!) το δικαστικό σύστημα... ενώ θα μπορούσαν να επιλυθούν χωρίς προσφυγή στη Δικαιοσύνη, με συμβιβασμό των μερών».

Ολη η ουσία του προσανατολισμού που δίνει η έκθεση, μπορεί να συνοψιστεί στη διατύπωση ότι «η αποτελεσματική απονομή της Δικαιοσύνης είναι κομβική και για την απορρόφηση των πόρων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, καθώς μεγάλο μέρος των πόρων αυτών συνδέονται με δημόσια έργα υποδομών, τα οποία πρέπει να πραγματοποιηθούν σε προκαθορισμένες προθεσμίες».

Πάνω απ' όλα η «ευημερία» των κερδών!

Αναφορικά με την εκπαίδευση - κατάρτιση των δικαστών, αναγνωρίζει μεν το υψηλό τους επίπεδο, ωστόσο χαρακτηρίζει περιορισμένη και ελλιπή τη γνώση τους σε θέματα οικονομικής επιστήμης (!). Χρειάζεται οι δικαστές να συνδυάζουν τη νομική τους κατάρτιση με κατανόηση του οικονομικού τρόπου σκέψης και της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου, να τους προσφέρονται μαθήματα σε περισσότερο τεχνικά οικονομικά θέματα, όπως ο ανταγωνισμός, η λογιστική και τα χρηματοοικονομικά.

Ερχεται σε αντίθεση ακόμα και με το ρόλο των δικαστών! Οι δικαστές δεν είναι πραγματογνώμονες, ώστε να έχουν τεχνικές και ειδικές γνώσεις των διαφόρων επιστημών (π.χ. Λογιστική), αλλά ο δικός τους «επιστημονικός τομέας» είναι να γνωρίζουν σε βάθος, να εφαρμόζουν και να ερμηνεύουν τον νόμο.

Η στόχευση αυτών των μέτρων είναι η διαμόρφωση μιας Δικαιοσύνης εξολοκλήρου κομμένης και ραμμένης στις ανάγκες και επιδιώξεις του κεφαλαίου. Θέλουν τους δικαστές εφαρμοστές γνώσεων οικονομοτεχνικής φύσης, τεχνοκράτες, να θέτουν ως κριτήριο της δικαιοδοτικής τους κρίσης την ευημερία της επιχείρησης. Να αναγνωρίζουν, όπως οι καπιταλιστές, ότι η πρόοδος της εταιρείας είναι παράλληλη με το συμφέρον του εργαζόμενου και μάλιστα ότι σε περίπτωση σύγκρουσης, επικρατέστερο είναι το συμφέρον της πολυεθνικής, του ομίλου κ.λπ.

Στο σύστημα απονομής Δικαιοσύνης που περιγράφεται στην Εκθεση, υπάρχει χώρος μόνο για τον δικαστή που θα κρίνει σύμφωνα με το συμφέρον και την ευρωστία της επιχείρησης, που δεν θα επιδικάσει, παραδείγματος χάριν, δεδουλευμένα στον εργαζόμενο ή ολόκληρη αποζημίωση στον ζημιωθέντα από αυτοκινητιστικό ατύχημα επειδή θα είναι επιβλαβές για την εταιρεία.

Οι παραπάνω προτάσεις συμπληρώνονται με την ανάγκη κατάρτισης των δικαστών σε ψηφιακές και διοικητικές δεξιότητες, καθώς και επέκταση και εμβάθυνση της αξιολόγησής τους. Εξάλλου, σε αρκετά σημεία οι δικαστές αντιμετωπίζονται λίγο πολύ ως manager, που χρειάζεται να αποκτούν διοικητικά προσόντα, ενώ δεν λείπουν και προτάσεις που αντιβαίνουν το Σύνταγμα, όπως για σώμα «επίκουρων δικαστών», ολιγοετούς θητείας, κατά το πρότυπο άλλων ευρωπαϊκών κρατών.

Ανάμεσα στις προτάσεις προβάλλουν η ψηφιοποίηση και διασύνδεση με άλλες κρατικές υπηρεσίες (ΕΛ.ΑΣ. κ.λπ.), η συγχώνευση δικαστηρίων με τη λογική «κόστους - οφέλους», νέα «ειδικά» δικαστήρια κατά το πρότυπο των πρόσφατων «επενδυτικών» σε τομείς «σημαντικού οικονομικού ενδιαφέροντος» (π.χ. πτώχευση) και διάφορα άλλα μέτρα, που συν τοις άλλοις κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την πρόσβαση του λαού στη Δικαιοσύνη.

Αλλωστε, «ψηφιακός μετασχηματισμός» του κράτους, συμπεριλαμβανομένης της Δικαιοσύνης, κάθε άλλο παρά αμβλύνει, αντίθετα εντείνει τον αντιδραστικό ρόλο τους. Με την «ηλεκτρονική δικαιοσύνη», η ψηφιοποίηση, η «διασύνδεση» δεδομένων και η επιτάχυνση εστιάζονται στα κρίσιμα για το κεφάλαιο αντικείμενα (αδειοδοτήσεις επενδύσεων κ.ά.), ενώ προστίθενται νέα «όπλα» στην αντιμετώπιση του «εχθρού λαού» από το αστικό κράτος (παρακολούθηση, καταστολή).

Πλήρης ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων

Η Εκθεση περιέχει βαθιά αντιδραστικές προτάσεις, επιδιώκει να μετατρέψει τη Δικαιοσύνη σε μοχλό προσέλκυσης επενδύσεων. Οπως σωστά σημείωσε η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων στην ανακοίνωση καταδίκης της, «επιχειρείται ο υποβιβασμός της δικαστικής λειτουργίας σε ένα απλό εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής από την εκάστοτε κυβέρνηση».

Το πιο αντιδραστικό, κατά τη γνώμη μας, σημείο είναι εκείνο για την εκπαίδευση - κατάρτιση και αξιολόγηση των δικαστών, επειδή αποκαλύπτει τη βούληση του συστήματος για την ακόμα μεγαλύτερη ευθυγράμμιση του δικαστικού σώματος με τις ανάγκες και τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Σε ένα ήδη ασφυκτικό πλαίσιο, επιδιώκεται να γίνει αδύνατη και η παραμικρή ακόμα διαφοροποίηση ενός δικαστή από τη γραμμή υλοποίησης των συμφερόντων των μονοπωλίων.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στον καπιταλισμό, η «δικαστική εξουσία», τα κρατικά όργανα απονομής της αστικής Δικαιοσύνης, περιβάλλονται με μία φαινομενική ανεξαρτησία από τις άλλες κρατικές λειτουργίες και θεσμούς.

Ωστόσο, αυτό που εφαρμόζουν τα δικαστήρια είναι το ισχύον, ταξικό Δίκαιο, κάνοντας μία ερμηνεία στο πλαίσιο της κυρίαρχης δικαιικής αντίληψης και με τα εργαλεία της αστικής νομικής θεωρίας και νομολογίας. Επομένως, δεν μπορούμε να μιλάμε για ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, αφού στην πραγματικότητα τα δικαιοδοτικά όργανα αποτελούν τμήμα της ενιαίας, αστικής κρατικής εξουσίας.

Ετσι, την πορεία αντιδραστικοποίησης του καπιταλιστικού συστήματος ακολουθεί και η αστική Δικαιοσύνη, ενισχύοντας το νομικό οπλοστάσιο, εντείνοντας την επίθεση σε βάρος του εργαζόμενου λαού (Εργασιακά, Υγεία - Πρόνοια - Ασφάλιση, Παιδεία, αλλά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, δικαίωμα στην απεργία κ.λπ.).

Στη σημερινή περίοδο, η εμφάνιση νέας οικονομικής κρίσης και η δυσκολία διαχείρισής της απαιτεί απονομή Δικαιοσύνης με πιο αντιδραστικούς όρους, για να διευκολύνονται οι επενδύσεις, ο ανταγωνισμός, συνολικά η ίδια η αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου. Οσο οξύνονται οι αντιθέσεις του συστήματος, τόσο εμπλουτίζεται η φαρέτρα της αστικής Δικαιοσύνης, για να εμποδιστεί η πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να φιμωθεί και η παραμικρή φωνή εναντίωσης.

Κράτος πιο εχθρικό στις λαϊκές ανάγκες

Η Εκθεση Πισσαρίδη είναι ένα πολιτικό κείμενο, προτείνει αναδιαρθρώσεις που περιλαμβάνουν το σύνολο των λειτουργιών του κράτους, κάνοντάς το πιο εχθρικό απέναντι στις λαϊκές ανάγκες, αντιμετωπίζοντας την ευημερία και τα δικαιώματα των εργαζομένων ως ένα «διαρθρωτικό» πρόβλημα, που πρέπει να ρυθμιστεί. Προβλέπει μοίρασμα δισ. ευρώ στις επιχειρήσεις και φτώχειας στον λαό. Ομως τα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν και μάτωσαν αρκετά τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης. Η Εκθεση είναι άλλο ένα σχέδιο μακριά και έξω από τα λαϊκά συμφέροντα, που πρέπει να απορριφθεί.

Η απάντηση χρειάζεται να είναι ξεκάθαρη. Κανένας νέος άνθρωπος, εργαζόμενος στο χώρο της Δικαιοσύνης και αλλού δεν πρέπει να δώσει άλλη πίστωση χρόνου σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική. Τώρα χρειάζεται ανασύνταξη, οργάνωση του αγώνα και αντεπίθεση.

Στο έδαφος των παραπάνω εξελίξεων, χρειάζεται παρέμβαση που θα αναδεικνύει τον ταξικό χαρακτήρα και τα όρια της αστικής Δικαιοσύνης, κόντρα σε λεγκαλιστικές αυταπάτες που συχνά καλλιεργούνται, ιδίως από δυνάμεις του οπορτουνισμού. Παράλληλα, να μην υποτιμούνται η σημασία και τα περιθώρια παρέμβασης σε όλους τους χώρους, ακόμα κι αν έχουν αντιδραστικά χαρακτηριστικά, όπως ο χώρος της απονομής Δικαιοσύνης, όπου αναμφισβήτητα υπάρχουν τίμιοι, καλοπροαίρετοι και προοδευτικοί δικαστές, οι οποίοι μπορούν να εξαντλούν τα περιθώρια, να εκμεταλλεύονται κάθε χαραμάδα για να μη στέκονται απέναντι στον λαό που βασανίζεται.

Αιχμηρή Πένα