«Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας…» – 8 χρόνια από τη ρατσιστική δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή

 

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα Κυριακή 17 Γενάρη από τη ρατσιστική εν ψυχρώ δολοφονία του 27χρονου Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή. Οι δύο ναζιστές δολοφόνοι, μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, Διονύσης Λιακόπουλος και Χρήστος Στεργιόπουλου είχαν βγει για να σκοτώσουν.

Ο μεροκαματιάρης Σαχζάτ που πήγαινε με ποδήλατο τα ξημερώματα στη δουλειά του στη λαχαναγορά, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ με ένα «επαγγελματικό χτύπημα», παρόμοιο με αυτό του Ρουπακιά στον Παύλο Φύσσα. Με επτά μαχαιριές και δύο στιλέτα – «πεταλούδα», οι δύο χρυσαυγίτες τον άφησαν στον τόπο, τα χαράματα της 17ης Γενάρη του 2013 στα Πετράλωνα. Στο σπίτι του Λιακόπουλου βρέθηκαν τρία ακόμα στιλέτα – «πεταλούδα», μια σιδερογροθιά, ένας σουγιάς, ένα ξύλινο ρόπαλο, μια κυνηγετική σφεντόνα, φυσίγγια, 117 προεκλογικά φυλλάδια της Χρυσής Αυγής, αυτοκόλλητα και άλλα υλικά της εγκληματικής οργάνωσης, ενώ στο σπίτι του Στεργιόπουλου βρέθηκαν ένα ξύλινο ρόπαλο, κάλυκες και μια μαύρη λεπίδα.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έλεγαν οι δύο ναζί σε μάρτυρα: «Ναι, έχουμε εμπλακεί σε επεισόδιο με έναν αλλοδαπό… Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας… Έχουν έρθει στη χώρα μας, μας ληστεύουν, μας κάνουνε κακό… Καλά δεν του κάναμε;», έλεγαν οι δύο ναζί. Και οι δύο ναζιστές δολοφόνοι επιχείρησαν όπως και όλοι οι χρυσαυγίτες, στις δίκες τους να συγκαλύψουν το ρατσιστικό κίνητρό τους, κάνοντας λόγο για «συμπλοκή» και ισχυριζόμενοι ότι ο μετανάστης από το Πακιστάν τούς έκλεισε το δρόμο με το ποδήλατο! Άλλωστε, η δικογραφία που είχε σχηματιστεί αρχικά έκανε λόγο για ανθρωποκτονία έπειτα από διαπληκτισμό «δι’ ασήμαντον αφορμή». Ωστόσο, η εκδοχή αυτή δεν μπορούσε να σταθεί στην κοινή λογική…

Να σημειωθεί ότι και οι δύο ναζί αρχικά κρίθηκαν ένοχοι χωρίς ελαφρυντικά από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Στο Εφετείο τούς αναγνωρίστηκε όμως το ελαφρυντικό της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς και μειώθηκε η ποινή τους στα 20 χρόνια κάθειρξης και μετά από 6 χρόνια φυλακής αφέθηκαν ελεύθεροι… Και οι δύο καταδικάστηκαν όμως στη μεγάλη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή για ένταξη σε 6 χρόνια κάθειρξη και ξαναμπήκαν φυλακή…

Για την ιστορία, στην τσέπη του Πακιστανού εργάτη βρέθηκαν ένα κινητό τηλέφωνο, πέντε ευρώ, ένα φυλακτό και δύο διαφημιστικά φυλλάδια…

Τραγωδία και φάρσα...

 

 «Πρέπει επιτέλους όσοι επικαλούνται την πρόοδο σε αυτήν τη χώρα
να πάρουν θέση και να συνταχθούν σε ένα ευρύτερο μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν να φέρουν μόνιμες, κοινωνικά δίκαιες και ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Το ΚΚΕ με τη στάση απόλυτης άρνησης σε αυτό το αίτημα δηλώνει ουσιαστικά ότι επιθυμεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν βασικό ανάχωμα υπέρ της συντήρησης».

Η παραπάνω δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο σημερινό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του ΚΙΝΑΛ. Ανήκει σ' έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., Μ. Χρυσοχοΐδη, με τη γνωστή του προσήλωση σε μέτρα καταστολής σε βάρος του λαού. Συγκεκριμένα, αποτελεί απόσπασμα από συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» στις 31/5/2009.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, ως στέλεχος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο οποίος και τότε διακρινόταν για την ...«παραγωγικότητά του» σε κατασταλτικά και αντιλαϊκά μέτρα, τολμούσε να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν συμπράττει σε ένα μπλοκ «προοδευτικών δυνάμεων»! Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή: Κρίση, μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξανά κυβέρνηση ΝΔ κ.ο.κ.

Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι το χρονικό της απόλυτης χρεοκοπίας - ατομικής και συλλογικής - αυτού του αφηγήματος της κατ' όνομα «προοδευτικής» ή «δημοκρατικής» παράταξης, που δεν ήταν παρά το όχημα για τον εγκλωβισμό του λαού, το ξέπλυμα της πιο βάρβαρης πολιτικής και για να στήνονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του δικομματισμού - διπολισμού.

***

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Σύμφωνα με τη γνωστή παρατήρηση του Χέγκελ που συμπλήρωσε ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη μία φορά ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα...

Θα συμφωνήσουμε ότι συνήθως τα «σίκουελ» δεν έχουν την αίγλη των πρώτων ταινιών. Πολύ περισσότερο τα ξαναζεσταμένα φαγητά. Ετσι και το προπαγανδιστικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», «συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων», αλλά και η προσπάθειά του να ξανασερβιριστεί με νέα συσκευασία το «ΠΑΣΟΚικό παραμύθι» των προηγούμενων ετών, το λιγότερο που φανερώνουν είναι έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας... Η ειρωνεία είναι ότι και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τότε εναντιωνόταν σ' αυτό το παραμύθι. Οπως φάνηκε όμως στη συνέχεια, δεν εναντιωνόταν από θέση αρχής, αλλά γιατί ήθελε να κάτσει αυτός στην καρέκλα της «αμαρτωλής» σοσιαλδημοκρατίας...

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αντιμετωπίζει τον λαό σαν λωτοφάγο! Σε ρόλο ρακοσυλλέκτη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χτίσει άλλη μία λαμπρή «προοδευτική» συμμαχία, αποτελούμενη από «μεταλλαγμένους» αριστερούς, γυρολόγους και «ερείπια» των κυβερνήσεων Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ακόμα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο «προοδευτική» μπορεί να είναι μια τέτοια διακυβέρνηση με όλους αυτούς που προετοίμασαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τα πιο βαριά, αντιλαϊκά μέτρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι' αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε, βασικός αποδέκτης αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως το ΚΙΝΑΛ και τα στελέχη του. Μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, σοβαρή υποψηφιότητα για αυτήν τη «συμμαχία» βάζει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, γνωστός στους νεότερους για τις εξαγγελίες μνημονίων με φόντο το Καστελόριζο... Αν στο κάδρο βάζει - που και που - το ΚΚΕ, είναι για ξεκάρφωμα ή καλύτερα για να μπορέσει να παγιδέψει ξανά κάποιους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ.

Ομως, τα ...λερωμένα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως κυβέρνηση για 4,5 χρόνια, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, αχρηστεύουν τα δήθεν «προοδευτικά» καλέσματα στην πράξη: Από το 3ο μνημόνιο που από κοινού ψήφισαν με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μέχρι την κυβερνητική συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ και από τις «Μόριες» μέχρι τον ρόλο «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του «διαβολικά καλού» Τραμπ στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ «τόλμησε» πέρα από κάθε φαντασία να φέρει σε πέρας όλες τις βρομοδουλειές του κεφαλαίου.

Ακόμα και αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ουσιαστικά να «βάζει πλάτη» στην κυβέρνηση της ΝΔ, «βγάζοντας λάδι» την εγκληματική κυβερνητική πολιτική, ψηφίζοντας πολλά και σημαντικά νομοσχέδια της ΝΔ, προτείνοντας υπουργούς κοινής αποδοχής, που αποδεικνύουν τον κοινό παρονομαστή στις πολιτικές ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατώντας από κοινού με τη ΝΔ στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, τη στιγμή που είναι γνωστοί οι επαχθείς και βάρβαροι όροι του.

***

Η πείρα που έχει συσσωρευτεί, ακόμα και την τελευταία δεκαετία, είναι αποκαλυπτική για το πώς η εφαρμογή «δεξιών - συντηρητικών» πολιτικών από τις κατ' όνομα «προοδευτικές» κυβερνήσεις απελευθερώνει και φουσκώνει τα πανιά δεξιών, ακόμα και βαθιά αντιδραστικών - ακροδεξιών δυνάμεων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα «κατορθώματα» των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε Ισπανία, Πορτογαλία κ.α., για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, εφαρμόζοντας το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδηγώντας - όπως κι εδώ - στην κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, με χιλιάδες θύματα.

Οι αποδείξεις, λοιπόν, είναι παραπάνω από πολλές! Η ιστορία των «προοδευτικών συμμαχιών» έχει επαναληφθεί και ως φάρσα και ως τραγωδία, πολλές φορές ταυτόχρονα! Γι' αυτό, ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που έτσι κι αλλιώς είναι «χαραγμένες στην άμμο» της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου και γι' αυτό τις παίρνει το κύμα...

Ιδίως αυτήν την περίοδο, που τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στοιχειώνουν τις ζωές των λαών, που έκαναν τον γύρο του κόσμου συνθήματα όπως «Capitalism is the virus», μοιάζει πιο πολύ με φάρσα να μιλάνε για «πρόοδο» οι δυνάμεις που παραδίδουν μαθήματα υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που τσακίζουν τον λαό «θωρακίζοντας» τα κέρδη των λίγων.

Απάντηση στον κάλπικο διπολισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ είναι η «οργανωμένη απειθαρχία» του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε στον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, σε απεργιακές μάχες και μέρες δράσης, που στέλνει το μήνυμα ότι ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν κάνουν «διάλειμμα», τη στιγμή μάλιστα που ο λαός αφήνεται απροστάτευτος και δέχεται νέα επίθεση στα δικαιώματά του. Απάντηση είναι η ενίσχυση του πόλου της μαχητικότητας, της αξιοπιστίας και της ανατροπής, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, για να δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που «κοστολογεί» την ανθρώπινη ζωή, ο αγώνας για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το σύγχρονο, το νέο και το προοδευτικό για τον λαό και τη νεολαία. Αυτό μπορεί να βάλει εμπόδια, να φέρει νίκες, να δώσει ελπίδα, για να ανοίξει ο δρόμος της μοναδικής εναλλακτικής προοπτικής, του σοσιαλισμού.

Ελενα ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ
Μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, δημοτική σύμβουλος Ν. Ιωνίας

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Τι σόι «σύμμαχοι» είναι αυτοί...

 

 (VIDEO)

 

Το ΚΚΕ καλεί τον λαό και ιδιαίτερα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να μην παρασυρθούν από τις μεγάλες κορώνες, αλλά να κρίνουν αντικειμενικά, ψύχραιμα, με βάση την εμπειρία που έχουν αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια. Τα παραπάνω τόνισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος, Θανάσης Παφίλης, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής για την αγορά 18 γαλλικών αεροσκαφών «Rafale».

Ο Θανάσης Παφίλης ανέδειξε ότι τα εξοπλιστικά προγράμματα υπηρετούν τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, το οποίο «είναι η σιδερένια φτέρνα, ο εγγυητής αυτών που έχουν τον πλούτο». Όπως ανέφερε, το ΝΑΤΟ δεν παίρνει σαφή θέση απέναντι στις παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας, προσθέτοντας πως οι «σύμμαχοι» πουλάνε και στον έναν και στον άλλο.

Σε αυτή την τοποθέτηση όσο και σε δευτερολογία που έκανε, απάντησε στα κυβερνητικά στελέχη που ισχυρίστηκαν πως το ΚΚΕ θα κριθεί από την ιστορία, υπενθυμίζοντάς τους πως οι πολιτικοί τους πρόγονοι και η αστική τάξη έφυγαν για το Κάιρο το 1940. (δείτε εδώ τη δευτερολογία και πάνω την κεντρική τοποθέτηση).

902.gr

Τραγωδία και φάρσα..

.

«Πρέπει επιτέλους όσοι επικαλούνται την πρόοδο σε αυτήν τη χώρα να πάρουν θέση και να συνταχθούν σε ένα ευρύτερο μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν να φέρουν μόνιμες, κοινωνικά δίκαιες και ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Το ΚΚΕ με τη στάση απόλυτης άρνησης σε αυτό το αίτημα δηλώνει ουσιαστικά ότι επιθυμεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν βασικό ανάχωμα υπέρ της συντήρησης».

Η παραπάνω δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο σημερινό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του ΚΙΝΑΛ. Ανήκει σ' έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., Μ. Χρυσοχοΐδη, με τη γνωστή του προσήλωση σε μέτρα καταστολής σε βάρος του λαού. Συγκεκριμένα, αποτελεί απόσπασμα από συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» στις 31/5/2009.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, ως στέλεχος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο οποίος και τότε διακρινόταν για την ...«παραγωγικότητά του» σε κατασταλτικά και αντιλαϊκά μέτρα, τολμούσε να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν συμπράττει σε ένα μπλοκ «προοδευτικών δυνάμεων»! Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή: Κρίση, μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξανά κυβέρνηση ΝΔ κ.ο.κ.

Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι το χρονικό της απόλυτης χρεοκοπίας - ατομικής και συλλογικής - αυτού του αφηγήματος της κατ' όνομα «προοδευτικής» ή «δημοκρατικής» παράταξης, που δεν ήταν παρά το όχημα για τον εγκλωβισμό του λαού, το ξέπλυμα της πιο βάρβαρης πολιτικής και για να στήνονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του δικομματισμού - διπολισμού.

***

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Σύμφωνα με τη γνωστή παρατήρηση του Χέγκελ που συμπλήρωσε ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη μία φορά ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα...

Θα συμφωνήσουμε ότι συνήθως τα «σίκουελ» δεν έχουν την αίγλη των πρώτων ταινιών. Πολύ περισσότερο τα ξαναζεσταμένα φαγητά. Ετσι και το προπαγανδιστικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», «συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων», αλλά και η προσπάθειά του να ξανασερβιριστεί με νέα συσκευασία το «ΠΑΣΟΚικό παραμύθι» των προηγούμενων ετών, το λιγότερο που φανερώνουν είναι έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας... Η ειρωνεία είναι ότι και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τότε εναντιωνόταν σ' αυτό το παραμύθι. Οπως φάνηκε όμως στη συνέχεια, δεν εναντιωνόταν από θέση αρχής, αλλά γιατί ήθελε να κάτσει αυτός στην καρέκλα της «αμαρτωλής» σοσιαλδημοκρατίας...

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αντιμετωπίζει τον λαό σαν λωτοφάγο! Σε ρόλο ρακοσυλλέκτη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χτίσει άλλη μία λαμπρή «προοδευτική» συμμαχία, αποτελούμενη από «μεταλλαγμένους» αριστερούς, γυρολόγους και «ερείπια» των κυβερνήσεων Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ακόμα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο «προοδευτική» μπορεί να είναι μια τέτοια διακυβέρνηση με όλους αυτούς που προετοίμασαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τα πιο βαριά, αντιλαϊκά μέτρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι' αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε, βασικός αποδέκτης αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως το ΚΙΝΑΛ και τα στελέχη του. Μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, σοβαρή υποψηφιότητα για αυτήν τη «συμμαχία» βάζει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, γνωστός στους νεότερους για τις εξαγγελίες μνημονίων με φόντο το Καστελόριζο... Αν στο κάδρο βάζει - που και που - το ΚΚΕ, είναι για ξεκάρφωμα ή καλύτερα για να μπορέσει να παγιδέψει ξανά κάποιους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ.

Ομως, τα ...λερωμένα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως κυβέρνηση για 4,5 χρόνια, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, αχρηστεύουν τα δήθεν «προοδευτικά» καλέσματα στην πράξη: Από το 3ο μνημόνιο που από κοινού ψήφισαν με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μέχρι την κυβερνητική συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ και από τις «Μόριες» μέχρι τον ρόλο «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του «διαβολικά καλού» Τραμπ στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ «τόλμησε» πέρα από κάθε φαντασία να φέρει σε πέρας όλες τις βρομοδουλειές του κεφαλαίου.

Ακόμα και αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ουσιαστικά να «βάζει πλάτη» στην κυβέρνηση της ΝΔ, «βγάζοντας λάδι» την εγκληματική κυβερνητική πολιτική, ψηφίζοντας πολλά και σημαντικά νομοσχέδια της ΝΔ, προτείνοντας υπουργούς κοινής αποδοχής, που αποδεικνύουν τον κοινό παρονομαστή στις πολιτικές ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατώντας από κοινού με τη ΝΔ στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, τη στιγμή που είναι γνωστοί οι επαχθείς και βάρβαροι όροι του.

***

Η πείρα που έχει συσσωρευτεί, ακόμα και την τελευταία δεκαετία, είναι αποκαλυπτική για το πώς η εφαρμογή «δεξιών - συντηρητικών» πολιτικών από τις κατ' όνομα «προοδευτικές» κυβερνήσεις απελευθερώνει και φουσκώνει τα πανιά δεξιών, ακόμα και βαθιά αντιδραστικών - ακροδεξιών δυνάμεων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα «κατορθώματα» των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε Ισπανία, Πορτογαλία κ.α., για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, εφαρμόζοντας το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδηγώντας - όπως κι εδώ - στην κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, με χιλιάδες θύματα.

Οι αποδείξεις, λοιπόν, είναι παραπάνω από πολλές! Η ιστορία των «προοδευτικών συμμαχιών» έχει επαναληφθεί και ως φάρσα και ως τραγωδία, πολλές φορές ταυτόχρονα! Γι' αυτό, ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που έτσι κι αλλιώς είναι «χαραγμένες στην άμμο» της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου και γι' αυτό τις παίρνει το κύμα...

Ιδίως αυτήν την περίοδο, που τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στοιχειώνουν τις ζωές των λαών, που έκαναν τον γύρο του κόσμου συνθήματα όπως «Capitalism is the virus», μοιάζει πιο πολύ με φάρσα να μιλάνε για «πρόοδο» οι δυνάμεις που παραδίδουν μαθήματα υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που τσακίζουν τον λαό «θωρακίζοντας» τα κέρδη των λίγων.

Απάντηση στον κάλπικο διπολισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ είναι η «οργανωμένη απειθαρχία» του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε στον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, σε απεργιακές μάχες και μέρες δράσης, που στέλνει το μήνυμα ότι ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν κάνουν «διάλειμμα», τη στιγμή μάλιστα που ο λαός αφήνεται απροστάτευτος και δέχεται νέα επίθεση στα δικαιώματά του. Απάντηση είναι η ενίσχυση του πόλου της μαχητικότητας, της αξιοπιστίας και της ανατροπής, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, για να δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που «κοστολογεί» την ανθρώπινη ζωή, ο αγώνας για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το σύγχρονο, το νέο και το προοδευτικό για τον λαό και τη νεολαία. Αυτό μπορεί να βάλει εμπόδια, να φέρει νίκες, να δώσει ελπίδα, για να ανοίξει ο δρόμος της μοναδικής εναλλακτικής προοπτικής, του σοσιαλισμού.

Ελενα ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ
Μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, δημοτική σύμβουλος Ν. Ιωνίας

Κοινή λογική

Το νομοσχέδιο «παίρνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες των πανεπιστημίων, κινείται στη σωστή κατεύθυνση και λύνει ζητήματα που είναι "κοινής λογικής'' για μια χώρα τον 21ο αιώνα»... Αυτή είναι πάνω - κάτω η «υποδοχή» που επιφύλαξαν διάφορα αστικά επιτελεία στο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, που με κλειστά τα Πανεπιστήμια φέρνει νέα εμπόδια στις σπουδές και εντείνει την καταστολή στους χώρους των Ιδρυμάτων.

Με το που έγιναν γνωστές οι προθέσεις της κυβέρνησης να «λύσει τα χρόνια προβλήματα των ΑΕΙ» εν μέσω πανδημίας, μειώνοντας από τη μία τη χρηματοδότηση και τις προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού για το σύνολο των μορφωτικών και λειτουργικών αναγκών των φοιτητών και δίνοντας από την άλλη 30 εκατ. ευρώ για την ίδρυση σώματος καταστολής, άρχισε από τους γνωστούς δημοσιολόγους η επίκληση στην «κοινή λογική».

Ας απαντήσουν όμως όλοι αυτοί στους φοιτητές και στις οικογένειές τους, που περνάνε «των παθών τους τον τάραχο» για ένα πτυχίο: Σε ποια σφαίρα της «κοινής λογικής» να αναζητήσει κανείς τους λόγους που στα πανεπιστήμια λειτουργεί μέσα στην καραντίνα μόνο ό,τι αποφέρει κέρδος (ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών, ερευνητική δραστηριότητα κ.λπ.), ενώ οι πρωτοετείς φοιτητές δεν ξέρουν τι είναι επιστημονικό σύγγραμμα και αμφιθέατρο;

Ποια «κοινή λογική» δικαιολογεί επί ένα χρόνο τώρα οι φοιτητές των θετικών επιστημών και των πολυτεχνικών σχολών να μην έχουν δει από κοντά το εργαστήριο; Με ποια «κοινή λογική» θεωρείται «σύγχρονο» και «ασφαλές» στις εστίες να πέφτουν σοβάδες και να υπάρχει κίνδυνος ηλεκτροπληξίας λόγω απαρχαιωμένων εγκαταστάσεων, ενώ χιλιάδες νέοι άνθρωποι αποθαρρύνονται να σπουδάσουν εξαιτίας του κόστους της στέγης;

Γι' αυτά τα οξυμένα και διαχρονικά προβλήματα, που οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια έχουν αναδείξει και διεκδικούν λύσεις, η κυβέρνηση δεν βρήκε χρόνο να σκεφτεί και να πάρει ουσιαστικά μέτρα για την ασφαλή λειτουργία των Ιδρυμάτων. Είχε όμως όλη την άνεση χρόνου, με τα πανεπιστήμια κλειστά, να προετοιμάσει και να φέρει στη Βουλή τις αντιδραστικές διατάξεις που παρουσίασε προχτές.

Ισχυρίζονται προκλητικά ότι με τις αλλαγές στη συμπλήρωση των μηχανογραφικών, το σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ γίνεται δικαιότερο και ότι διασφαλίζεται η ποιότητα των σπουδών. Λένε ψέματα. Το νέο σύστημα βάζει επιπλέον εμπόδια στην πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, περιορίζει τις επιλογές των μαθητών και επισημοποιεί τα πτυχία των πολλών κατηγοριών και ταχυτήτων.

Το ίδιο κάλπικοι και προκλητικοί είναι οι ισχυρισμοί ότι με τις αλλαγές στον καθορισμό της διάρκειας φοίτησης τα πανεπιστήμια θα απαλλαγούν από τους «αιώνιους» και «αδιάφορους» φοιτητές, ανταμείβοντας τους «συνεπείς» με αναβάθμιση των σπουδών τους. Η αλήθεια είναι όμως ότι με τα μέτρα αυτά ενισχύονται τιμωρητικά οι αποκλεισμοί σε βάρος φοιτητών που για μια σειρά κοινωνικούς λόγους αργούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Στο πανεπιστήμιο που θωρακίζουν με την πολιτική τους η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, η γνώση και η έρευνα αποτελούν εμπορεύματα και πηγή σημαντικών κερδών, που πρέπει να προστατευτούν. Γι' αυτό συμπλήρωμα της πολιτικής τους είναι η ένταση της καταστολής, ενάντια στις διεκδικήσεις για τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των φοιτητών.

Αξιοποιούν μάλιστα προσχηματικά γι' αυτόν το σκοπό τη δράση μηχανισμών και ομάδων που καμία σχέση δεν έχουν με το φοιτητικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του. Το έκαναν για την κατάργηση του ασύλου, το κάνουν και τώρα με την ίδρυση σωμάτων αστυνόμευσης των πανεπιστημίων, που σηματοδοτεί κλιμάκωση του αυταρχισμού συνολικά ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Η «κοινή λογική» λέει λοιπόν ότι δεν θα μείνουν αναπάντητοι οι επικίνδυνοι σχεδιασμοί στην Εκπαίδευση, ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες της πανδημίας, που η κυβέρνηση αξιοποιεί ως «ευκαιρία» για να κλιμακώσει την αντιλαϊκή πολιτική της. «Κοινή λογική» είναι η υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων μαθητών και φοιτητών, για να ανοίξουν τα πανεπιστήμια με όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας.

Οι χτεσινές κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων στην Αθήνα και αλλού έδωσαν μια πρώτη απάντηση. Οι πρωτοβουλίες που ήδη ανακοινώνονται από το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα πρέπει να βρουν ακόμα μεγαλύτερη ανταπόκριση. Να γίνει υπόθεση των εργαζομένων και των συνδικάτων τους ο αγώνας ενάντια στην ένταση των ταξικών φραγμών στην Εκπαίδευση και στην καταστολή.

Διαιρέσεις... και αγωνίες

 

 Ο «τραμπισμός» και ο «νεοφιλελευθερισμός» είναι οι
λέξεις με την πιο συχνή εμφάνιση στις αστικές αναλύσεις που αντιπαρατίθενται με αφορμή τις εξελίξεις στις ΗΠΑ.

 Οι μεν περιγράφουν τον «τραμπισμό» ως το πολιτικό υπόβαθρο των κάθε λογής λαϊκιστών, «αριστερών» και «δεξιών», που με τον δήθεν «αντισυστημισμό» τους οξύνουν υπαρκτές κοινωνικές και πολιτικές διαιρέσεις, βάζοντας σε κίνδυνο τη δημοκρατία. 

Οι δε παρουσιάζουν τη «νεοφιλελεύθερη» διαχείριση ως την πηγή μεγάλων απειλών, επειδή οξύνει τη φτώχεια και τις κοινωνικές αντιθέσεις, δίνοντας χώρο στην ακροδεξιά, που είναι τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας.

 

Η λύση για τους πρώτους είναι «να ηττηθεί ο τραμπισμός», δηλαδή ο λαϊκισμός στις ΗΠΑ και στην ΕΕ.

Για τους δεύτερους, να μεταρρυθμιστεί ο καπιταλισμός σε πιο προοδευτική κατεύθυνση, να γίνει πιο δίκαιος, ώστε να μην βρίσκει έδαφος η ακροδεξιά να απειλεί τη δημοκρατία στον «δυτικό» κόσμο. 

Οι αναλύσεις και των μεν και των δε κρύβουν τη βαθιά ενδοαστική διαίρεση και διαπάλη που υπάρχει στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με το εξής βασικό διακύβευμα: Με ποια πολιτική στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, με ποιες αναπροσαρμογές στις διεθνείς συμμαχίες θα καταφέρει η αστική τάξη της χώρας να διασώσει την πρωτοκαθεδρία της στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, που απειλείται από την αλματώδη οικονομική και στρατιωτική άνοδο της Κίνας, αλλά και από τον ενισχυμένο ρόλο της Ρωσίας διεθνώς;

Σε όλες τις εκδοχές τους, οι διάφορες παραλλαγές της αστικής πολιτικής που συγκρούονται και στις ΗΠΑ, έχουν ως προϋπόθεση (και αποτέλεσμα) το «μάτωμα» του λαού στο εσωτερικό και την όξυνση των ανταγωνισμών διεθνώς. 

Είναι δηλαδή από χέρι αντιλαϊκές, όπως έχει αποδειχτεί με αφορμή και την προηγούμενη καπιταλιστική κρίση. Εκεί συναντιούνται επομένως «αντι-λαϊκιστές» και «αντι-νεοφιλελεύθεροι», είναι κοινή τους η αγωνία για τη θωράκιση της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας του κεφαλαίου, την οποία αποθεώνουν εξίσου και ανησυχούν για τη μακροημέρευσή της, σε μια περίοδο μάλιστα που γίνονται φανερά τα αδιέξοδα του σάπιου καπιταλισμού. 

Την ίδια αγωνία δείχνουν όμως και διάφορες δυνάμεις του οπορτουνισμού, που προειδοποιούν για τον «ακροδεξιό κίνδυνο», στο έδαφος της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης, όπως ακριβώς κάνει και η σοσιαλδημοκρατία. 

Στην πραγματικότητα, ποτίζουν το δέντρο μιας πιο «προοδευτικής» τάχα διαχείρισης του καπιταλισμού, αναμοχλεύοντας τις αυταπάτες που καλλιεργούσαν στη συνείδηση ενός πιο ριζοσπαστικού κόσμου και την περίοδο της κυβερνητικής εναλλαγής από τους ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ. 

Περνώντας από τέτοιες συμπληγάδες, ο λαός μπορεί με αφορμή και τις εξελίξεις στις ΗΠΑ να δει πιο καθαρά την πραγματικότητα που αποκαλύπτεται τώρα μπροστά του: Οτι θα βγαίνει πάντα χαμένος, όσο γίνεται «ουρά» της αστικής αντιπαράθεσης, σε όλες τις εκδοχές...

Πηγή 

ΟΠΩΣ ΑΜΕΡΙΚΗ

 

 

Κλειδωμένοι στα σπίτια τους  οι κάτοικοι των αστικών δυτικών δημοκρατιών παρακολουθούσαν πριν λίγες ημέρες, σε απευθείας σύνδεση, την εισβολή των οπαδών του προέδρου Ντ. Τράμπ στο Καπιτώλιο, στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, συμμεριζόμενοι τους θρήνους  των ΜΜΕ για τον κίνδυνο που απείλησε τη μεγάλη δημοκρατική χώρα. Κι έκτοτε στοχοποιείται ο απερχόμενος πρόεδρος πως προκάλεσε, με τη ρητορική του που ενστάλαξε μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής, τη βίαιη επίθεση στο κτίριο του Καπιτωλίου, η οποία άφησε πέντε νεκρούς και μια ανεξίτηλη ουλή στο αμερικανικό πολίτευμα.

           Ο Ντ. Τραμπ με τις επαναλαμβανόμενες ασαφείς αναφορές του σε ένα ευρύ φάσμα κακόβουλων εχθρών, με εμπρηστικό λόγο που ενίσχυε  την  πίστη σε  ισχυρές αλλά μη ειδικές απειλές και σε συνωμοτικούς ισχυρισμούς προσπάθησε να ελέγξει και να κατευθύνει όλη αυτή την απογοήτευση και απόγνωση ανθρώπων που η κυρίαρχη πολιτική τάξη πραγμάτων διέψευσε την υπόσχεσή της για πραγματοποίηση του αμερικανικού ονείρου, εξυπηρετώντας το αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Εξάλλου φαίνεται πως ο  δημαγωγικός τρόπος που ο πρόεδρος πολιτευόταν πέρα από όλα τα άλλα ήταν και το κριτήριο για να επιλεχτεί από το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Κι έτσι τώρα,  αν μοιάζει όλοι οι αξιωματούχοι  ν’ ανησυχούν για το επικίνδυνο παράδειγμα ενός όχλου που μπορεί να μη σέβεται το αμερικανικό πολίτευμα, στοχεύοντας σε κέντρα εξουσίας που αποδεικνύεται η υπεράσπισή τους αδύναμη, την ίδια στιγμή όμως μπορούν εφεξής να δικαιολογήσουν οποιαδήποτε αυταρχικότητα και περιορισμό δικαιωμάτων για την υπεράσπισή του

       Η απορία για την αδυναμία των δυνάμεων ασφαλείας να εμποδίσουν τους εισβολείς, όταν μάλιστα ήταν εμφανής η απειλή, παρόλο που είναι σίγουρο πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει σαφώς δυνάμεις στη διάθεσή της για να υπερασπιστεί βασικούς κυβερνητικούς τόπους, θα παραμένει αν τα γεγονότα στο Καπιτώλιο θεωρηθούν  απλώς μια παρέκκλιση, αποκλειστικά συνδεδεμένα με τον Τραμπ και την περίεργη προσωπικότητά του.

Οι ΗΠΑ ήταν η μεγάλη χώρα στην οποία κανείς δεν πίστευε πως θα μπορούσαν να υπάρξουν αυτές οι αδιανόητες και επικίνδυνες σκηνές που ξετυλίχτηκαν στην Ουάσινγκτον. Οι εικόνες των εισβολέων που σχεδόν χωρίς εμπόδιο εισβάλλουν στο συμβολικό κέντρο εξουσίας των ΗΠΑ μέχρι τώρα μπορούσαν να υπάρξουν μόνο σε ταινίες δράσης. Και μάλιστα στην πραγματικότητά  αυτοί οι βίαιοι όχλοι που παρεμποδίζουν τις νόμιμες εκλογικές διαδικασίες μπορούσαν να εμφανιστούν μόνο σε μακρινά μέρη που κατηγορούνταν για τους εύθραυστους δημοκρατικούς θεσμούς, τους οποίους πολλές φορές οι ΗΠΑ ήταν πρόθυμοι να …ενισχύσουν με τις δικές τους  στρατιωτικές ή πολιτικές επεμβάσεις. Η αντίληψη πως οι δημοκρατικές διαδικασίες στην ΗΠΑ δεν απειλούνται, έστω και σε ένα συμβολικό επίπεδο, έχει καταρρεύσει. Μοιάζει λοιπόν οι ΗΠΑ να εκπίπτουν προς την κατεύθυνση ενός  πολιτικά εύθραυστου κράτους, που επειδή υπάρχει ο φόβος για δημιουργία ενός ανεκτικού περιβάλλοντος ευεπίφορου σε εκδηλώσεις βίας  θα μπορεί να προκρίνεται η περιστολή ελευθεριών, για υπεράσπιση της …δημοκρατίας, που αυτό έχει τη δύναμη να το κάνει. Οι φωτογραφίες με στρατιώτες της  εθνοφρουράς εγκαταστημένους στο Καπιτώλιο εικονογραφούν το νέο είδος στρατιωτικής δημοκρατίας.

Ήδη τα γεγονότα στο Καπιτώλιο αποτελούν μια πολύ βολική αφορμή για  να δικαιολογείται η κατάργηση δικαιωμάτων έκφρασης και απορρήτου.  Μεγάλα κοινωνικά δίκτυα ανέστειλαν τους λογαριασμούς του προέδρου, με την κατηγορία ότι πυροδότησαν βία. Ένα άνευ προηγουμένου μέτρο, μια  μοναδική λογοκρισία στην ιστορία των κοινωνικών δικτύων. Κι ενώ   οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης διακηρύττουν συνεχώς την ουδετερότητά τους, πάντα με τη δικαιολόγηση της κοινωνικής πίεσης αναγνωρίζουν σταδιακά την ευθύνη τους, παρακολουθώντας ή προσθέτοντας προειδοποιητικά μηνύματα σε προκατειλημμένο ή αντιδημοκρατικό περιεχόμενο. Και οι χρήστες τους το αποδέχονται, ζητώντας μάλιστα περισσότερη λογοκρισία, πιστεύοντας, με τον τρόπο που έχει σχεδιαστεί αυτή η λογοκρισία, ότι τους ωφελεί ή είναι απαραίτητη για να μας κρατά ασφαλείς. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις θέτουν λοιπόν κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, ξεκινώντας την εφαρμογή τους από  πασιφανώς κατακριτέες περιπτώσεις, μέχρις ότου δεν θα χρειάζονται καμιά δικαιολογία για να το κάνουν.  Και του Ντ. Τραμπ είναι μια κραυγαλέα περίπτωση που δικαιώνει τη λογοκρισία. Έτσι  με τη δικαιολογία των  καθημερινών υπερβολών του αμερικανού προέδρου σκλήρυναν τους κανόνες του παιχνιδιού, και το Facebook και το Twitter ανέλαβαν δράση για να απαγορεύσουν στο Trump να πατά κουμπιά και να στέλνει  επικίνδυνα μηνύματα στα  κοινωνικά  μέσα, ενώ  εξακολουθεί να έχει πρόσβαση στο κουμπί που εκκινεί πυρηνικά όπλα.

Και οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ξεχνάνε πως πια θα είναι θέμα χρόνου ν’ αρχίσουν να λογοκρίνονται εύκολα τα μέσα ενημέρωσης και οι σχολιαστές που συγκρούονται με τον κυρίαρχο λόγο. Κι αν φαίνεται πως είναι η αυταρχικότητα και ο λαϊκισμός ενός Τραμπ που αποδοκιμάζεται, είναι περισσότερο για να αποδεχτούμε την λογοκρισία και κάθε είδους καταστολή. Η καταστρατήγηση του απορρήτου και της ελευθερίας πραγματοποιείται σε κοινή θέα, εναντίον ενός γνωστού και κατακριτέου  στόχο, που δεν αφήνει περιθώρια για μια εύλογη άρνηση. Τα αστικά δημοκρατικά δικαιώματα συρρικνώνονται.

Αυτή η σταδιακή διάβρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων ξεκίνησε εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια. Η κρίση που δημιουργήθηκε από την επίθεση στους δίδυμους πύργους, μεταμορφώθηκε σε ευκαιρία για καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του περιορισμού πολλών από αυτά. Με τον ίδιο τρόπο θα χρησιμοποιηθεί και το επεισόδιο στο Καπιτώλιο, είτε σκόπιμο είτε όχι, για να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα για την άρχουσα τάξη. Όπως χρησιμοποιείται και η διαχείριση της αντιμετώπισης της πανδημίας για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων. Σ’ αυτό  το πλαίσιο, το   lockdown, για παράδειγμα, είναι μια ιδανική ευκαιρία για τους μεγάλους καπιταλιστές και τους κρατικούς διαμεσολαβητές τους να συντρίψουν τους εργαζόμενους και να επεκτείνουν τα μονοπώλια,   με  τα δυτικά κράτη να περιορίζουν μόνιμα τις δημοκρατικές ελευθερίες που αποτελούν εμπόδια στην κυριαρχία τους.

Και όλα αυτά γίνονται ανοιχτά, μπροστά στα μάτια μας. Ο φόβος και η ασφάλεια χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο που η επανεκκίνηση της  παγκόσμιας οικονομίας να γίνει μόνο προς όφελος της κυρίαρχης τάξης, ισοπεδώνοντας τους εργαζόμενους. Ο στόχος της παγκόσμιας άρχουσας τάξης είναι να επαναπροσδιορίσει τον παγκόσμιο καπιταλισμό ενεργοποιώντας εθνικά κράτη, κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς, χωρίς σαφείς γραμμές μεταξύ κρατικών και μη κρατικών φορέων, συγκεντρώνοντας τον πλούτο στα χέρια των μεγαλύτερων εταιρειών και μονοπωλίων. Και οι απογοητεύσεις και η απελπισία των εργαζομένων διοχετεύεται σκοπίμως και συστηματικώς σε φασίζοντες ατραπούς που ευνοούν τα σχέδια της άρχουσας τάξης. Γι’ αυτό και ο υφέρπων φασισμός γίνεται συν τω χρόνω τρόπος ζωής, για να εξουδετερώσει τον κομμουνιστικό λόγο της χειραφέτησης της εργατικής τάξης.

Το πραγματικό «οχυρό ζωής»

Το κυβερνητικό «αφήγημα» πως «κάναμε ό,τι ήταν δυνατό» για την αντιμετώπιση της πανδημίας, που αναμασούν με κάθε αφορμή τα στελέχη της, «σκοντάφτει»: Στους 5.500 νεκρούς (άγνωστο πόσοι απ' αυτούς πέθαναν εκτός ΜΕΘ και θα μπορούσαν ίσως να σωθούν). Στους εξουθενωμένους, «δαρμένους και γδαρμένους» υγειονομικούς. Στο κυνηγητό που εξαπολύεται κάθε τρεις και λίγο σε βάρος του δαχτυλοδειχτούμενου λαού, ο οποίος τηρεί τα αναγκαία μέτρα για να προφυλάξει την υγεία του, «λούζεται» όμως καθημερινά την απουσία κάθε κρατικής ευθύνης για τη θωράκιση του συστήματος Υγείας, για τη λήψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας εκεί που εντοπίζεται η εστία του προβλήματος, στους μεγάλους χώρους δουλειάς.

Σε λίγες μέρες κλείνει ένας χρόνος από την έναρξη της πανδημίας στη χώρα μας, που «είναι θωρακισμένη, το ίδιο και το δημόσιο σύστημα Υγείας», όπως προπαγάνδιζε από πέρυσι το Φλεβάρη η κυβέρνηση. Ομως, η άθλια κατάσταση στο σύστημα Υγείας και οι οξυμένες συνέπειες της διαχρονικής πολιτικής που αντιμετωπίζει ως «κόστος» την προστασία της υγείας, ακόμα και της ζωής του λαού, δεν άργησαν να φανερωθούν σε όλη τους την έκταση. Κι αντί η κυβέρνηση να πάρει ουσιαστικά μέτρα, όπως διεκδικούσαν υγειονομικοί, συνδικάτα και φορείς, επικαλούνταν μονότονα και προκλητικά την ατομική ευθύνη, για να κρύψει τις δικές της τεράστιες και εγκληματικές ευθύνες.

* * *

Ακόμη και σήμερα, μπροστά στον κίνδυνο ενός τρίτου κύματος, με το μέτρημα των ελλείψεων στα νοσοκομεία να έχει χαθεί, τις ΜΕΘ να παραμένουν στην ...εντατική, το lockdown να αποφασίζεται ως «φιλί της ζωής» στο φρακαρισμένο δημόσιο σύστημα Υγείας, ο εμβολιασμός να γίνεται με το σταγονόμετρο και η φαρμακοεπαγρύπνηση να διαρκεί όσο και το τσίμπημα της βελόνας, η κυβέρνηση αναμασά τα ίδια ξεθωριασμένα ψέματα.

Μιλάει για «7.000 προσλήψεις», όταν στα δημόσια νοσοκομεία λείπουν πάνω από 30.000 μόνιμοι γιατροί και νοσηλευτές. Οταν με «εντέλλεσθε» υγειονομικοί μετακινούνται εν μια νυκτί στην άλλη άκρη της χώρας για να μπαλώσουν τρύπες, ανοίγοντας νέες στα νοσοκομεία προέλευσής τους. Οταν οι ΜΕΘ στελεχώνονται όπως όπως με προσωπικό που δεν έχει καν την απαραίτητη ειδίκευση. Οταν το 80% των τακτικών χειρουργείων έχει ανασταλεί εδώ και μήνες. Οταν από το δημόσιο σύστημα Υγείας έχουν εξοστρακιστεί όλες οι υπόλοιπες ασθένειες πλην της Covid, λες και έπαψαν να υπάρχουν! Οταν οι προσλήψεις των τελευταίων ετών δεν επαρκούν ούτε για να αντικαταστήσουν όσους συνταξιοδοτήθηκαν.

Διαφημίζει μερικές εκατοντάδες μονιμοποιήσεις υγειονομικών, όταν χιλιάδες συμβασιούχοι, μαζί με τους μόνιμους, έχουν βάλει το κεφάλι τους στον ντορβά, χωρίς τεστ και ΜΑΠ, στοχοποιήθηκαν επειδή νόσησαν ή αντέδρασαν για τις ελλείψεις, ενώ αναμένεται να απολυθούν τους επόμενους μήνες, με πολύτιμη επιστημονική εμπειρία να καταλήγει στα αζήτητα. Οταν το 25% του συνόλου των συμβάσεων των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία έχουν ημερομηνία λήξης.

* * *

Μιλάει για τη «θεαματική» αύξηση των κλινών ΜΕΘ, που έπιασαν πλέον τον «ευρωπαϊκό μέσο όρο των 1.200 κρεβατιών», χωρίς τον απαιτούμενο εξοπλισμό, στερώντας κρεβάτια ΜΕΘ απ' όλες τις υπόλοιπες νόσους, με την πληρότητα στη Βόρεια Ελλάδα να βρίσκεται επί δύο μήνες στο 100%. Οταν ο ασθενής που χρήζει εντατικής θεραπείας πρέπει να νοσηλεύεται άμεσα, διότι κάθε ώρα καθυστέρησης καθιστά ολοένα και πιο δύσκολη τη θετική έκβαση της πορείας του και όλοι έχουν δικαίωμα να δώσουν μάχη για τη ζωή τους, όποια κι αν είναι η ηλικία τους.

Οταν πριν από την πανδημία η χώρα είχε ανάγκη 3.500 δημόσιες κλίνες ΜΕΘ. Οταν όλες οι κυβερνήσεις επί 15 χρόνια κρατούσαν κλειστό το 1/4 των υπαρχουσών κλινών και πλασάρουν ως «κανονικότητα» την επικίνδυνη «αναθεώρηση των κριτηρίων διασωλήνωσης και εισαγωγής σε ΜΕΘ», που σήμερα αξιοποιείται ως επιστημονικοφανές άλλοθι στις τραγικές ελλείψεις και στην αντικατάσταση επιστημονικών δεδομένων με το εγκληματικό κριτήριο του «κόστους - οφέλους».

Εδώ κι ένα χρόνο η κυβέρνηση δεν πήρε ούτε ένα μέτρο για να γίνει το σύστημα Υγείας «οχυρό ζωής», όπως αυθαίρετα το παρουσιάζει. Αντίθετα, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να στηρίξει τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, ανάμεσά τους και αυτών της Υγείας. Γι' αυτό από το Μάρτη του 2020 διπλασίασε την αποζημίωση που παίρνουν οι κλινικάρχες για τη διάθεση κρεβατιών ΜΕΘ στον ΕΟΠΥΥ, από τα 800 ευρώ στα 1.600 τη μέρα, δίνοντάς τους επιπλέον τη δυνατότητα να επεκτείνουν μέχρι και 40% τις κλίνες ΜΕΘ, χωρίς κρατικό έλεγχο. Τον ίδιο μήνα έδωσε 30 εκατ. ευρώ «ζεστό» κρατικό χρήμα στα ιδιωτικά εργαστήρια για τον διαγνωστικό έλεγχο για τον κορονοϊό, όταν η έκτακτη κρατική επιχορήγηση στα νοσοκομεία ήταν μόλις 75 εκατ. ευρώ! Και το παζάρι με τους εμπόρους Υγείας συνεχίστηκε, κάνοντας πλάτες στην αισχροκέρδεια από τα τεστ, στέλνοντας πελατεία όσους χρειάζονταν οποιαδήποτε ιατρική πράξη. Ακόμη κι όταν η Βόρεια Ελλάδα φλεγόταν, οι κλινικάρχες «επιτάχτηκαν» με το αζημίωτο και τζάμπα μετακινούμενο προσωπικό από τα δημόσια νοσοκομεία.

* * *

«Μόνο με το κεφάλι ψηλά μπορούμε να ανασάνουμε πραγματικά», ήταν ένα από τα συνθήματα που ακούστηκαν το προηγούμενο διάστημα από υγειονομικούς, εργαζόμενους, μαθητές, γονείς κι εκπαιδευτικούς. Κι έγινε πράξη σε δεκάδες αγωνιστικές κινητοποιήσεις, που διεκδικούσαν ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας του λαού, άμεση ενίσχυση του συστήματος Υγείας, επίταξη των ιδιωτικών ομίλων, δημόσια και δωρεάν Υγεία για όλους.

Το σύνθημα αυτό δείχνει ταυτόχρονα την προοπτική. Γιατί μόνο η πάλη του λαού ενάντια στο γερασμένο, σάπιο σύστημα που συνθλίβει τις ανάγκες του για τα κέρδη, μπορεί να αποτελέσει σήμερα πραγματικό «οχυρό ζωής»!

Η «επόμενη μέρα»

Η προσπάθεια του πρωθυπουργού, με αφορμή και την προχτεσινή του συνέντευξη, να παρουσιάσει μια «αχτίδα αισιοδοξίας στην άκρη του τούνελ» και την εικόνα μιας κυβέρνησης που «κοιτάζει μπροστά», στην «επόμενη μέρα», στόχο έχει να κουκουλώσει τις εγκληματικές ευθύνες της για όσα ζει σήμερα ο λαός.

Κυρίως, όμως, επιχειρεί να κρύψει ότι και σήμερα και την «επόμενη μέρα» προτεραιότητα της κυβέρνησης σε όλα τα «μέτωπα», στην πανδημία, στην οικονομική κρίση και στα Ελληνοτουρκικά, είναι η θωράκιση των συμφερόντων του κεφαλαίου και όχι βέβαια οι ανάγκες του λαού, που στενάζει από την αντιλαϊκή της πολιτική.

Η κυβέρνηση αξιοποιεί την πανδημία ως «ευκαιρία» και στρώνει το έδαφος ώστε «να παίξουμε μπάλα μετά», όπως είπε ο πρωθυπουργός, εννοώντας τους επιχειρηματικούς ομίλους και την ανάκαμψη της κερδοφορίας τους.

Γι' αυτό ενώ φοράει το κουστούμι της «μετριοπάθειας», υπόσχεται την επιτάχυνση «σημαντικών αλλαγών» και αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, από τις «ανατροπές του αιώνα» στα Εργασιακά, με το χτύπημα του 8ωρου, την καθήλωση των μισθών, την απογείωση της «ευελιξίας», με την αξιοποίηση και της τεχνολογίας, την επιχείρηση να μπει στον πάγο η συλλογική οργάνωση και δράση των εργαζομένων, έως τις κάθε είδους ενισχύσεις και διευκολύνσεις, για να γίνουν πιο γρήγορες και πιο αποδοτικές, δηλαδή πιο κερδοφόρες, οι επενδύσεις συσσωρευμένων κεφαλαίων, φορτώνοντας την κρίση ξανά στο λαό.

Επιδιώκοντας η Ελλάδα να γίνει ενεργειακός και εμπορικός κόμβος, με αναβαθμισμένο στρατιωτικό ρόλο στη ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ, δηλώνει έτοιμος για διευθετήσεις στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο που θα προωθούν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτόν το χαρακτήρα έχει ο διάλογος που στρώνεται με παρέμβαση των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, ενώ ήδη παζαρεύει νέες ελληνοαμερικανικές στρατιωτικές συμφωνίες, που ολοκληρώνουν τις διαπραγματεύσεις των προηγούμενων και επεκτείνουν το «αποτύπωμα» των ΗΠΑ στην περιοχή, μετατρέποντας τη χώρα και το λαό σε στόχο.

Η «επόμενη μέρα», επομένως, έχει περισσότερους και μεγαλύτερους κινδύνους για τα κυριαρχικά δικαιώματα και το λαό, μεγαλύτερες και πιο άμεσες απειλές για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, ενώ οποιαδήποτε συμφωνία με την Τουρκία θα φέρνει πιο κοντά τη συνεκμετάλλευση και θα σωρεύει «καύσιμη ύλη» για τις επόμενες εντάσεις και ανταγωνισμούς.

Σε ό,τι αφορά, τέλος, τη διαχείριση της πανδημίας, «χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει»... Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, η προσπάθεια του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης να καλλιεργήσουν «μια νότα αισιοδοξίας», αξιοποιώντας και την έναρξη των εμβολιασμών, συνθλίβεται στο ρημαγμένο σύστημα Υγείας, στις καθυστερήσεις, στους ανταγωνισμούς και τα παζάρια γύρω από τα εμβόλια, βγάζοντας στην επιφάνεια όλη τη δυσωδία ενός συστήματος που έχει για «πυξίδα» τα κέρδη του κεφαλαίου και μ' αυτό το κριτήριο ζυγίζει ακόμα και την υγεία ή και τη ζωή του λαού.

Αλλωστε, κι από τις μέχρι τώρα παρεμβάσεις της κυβέρνησης επιβεβαιώνεται ότι η «επόμενη μέρα» και στην Υγεία έχει χειρότερες και ακριβότερες υπηρεσίες για το λαό, βάθεμα της εμπορευματοποίησης και επέκταση του πεδίου δράσης για τους ιδιωτικούς ομίλους, ένταση των ανταγωνισμών στη φαρμακοβιομηχανία, που θα πληρώσουν ξανά οι λαοί.

Απέναντι σε αυτόν τον κυβερνητικό σχεδιασμό ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει κριτική για ανεπάρκειες, καθυστερήσεις, ανικανότητες, χωρίς να αμφισβητεί κανέναν από τους βασικούς στόχους που αυτός υπηρετεί. Με την ίδια ακριβώς πυξίδα, διεκδικεί το ρόλο του «διαχειριστή» που μπορεί καλύτερα να εξασφαλίσει την «κοινωνική συνοχή» και συναίνεση.

Η πυξίδα όμως του λαού δεν μπορεί παρά να δείχνει στην αντίθετη κατεύθυνση, στην οργάνωση και δράση με οδηγό τις δικές του ανάγκες παντού, στον καθημερινό αγώνα που θα σημαδεύει τον «ένοχο», το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που στο επίκεντρο θα έχει τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη του κεφαλαίου.

Ο «ελέφαντας στο δωμάτιο»

Μετά από σχεδόν τρεις μήνες που έμειναν κλειστά όλα τα σχολεία, η εστίαση και το λιανεμπόριο, μετά από αλλεπάλληλους περιορισμούς μετακινήσεων, απαγορεύσεις κυκλοφορίας και αυστηρά κατά τόπους lockdown, η διάδοση του κορονοϊού συνεχίζεται, με την ανησυχία για ένα τρίτο κύμα να μεγαλώνει.

Αντί όμως η κυβέρνηση να επιβάλει μέτρα εκεί που πραγματικά υπάρχει το πρόβλημα, δηλαδή στους μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως εργοστάσια, αποθήκες, σούπερ μάρκετ, εργοτάξια κ.λπ., εξακολουθεί να «σφυρίζει αδιάφορα» απέναντι στις διεκδικήσεις και προπάντων τις καταγγελίες εργαζομένων και συνδικάτων.

Ενώ δηλαδή ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» κάνει όλο και πιο εμφατική την παρουσία του, ειδικά σε βιομηχανικές ζώνες όπως η Δυτική Αττική, τα Οινόφυτα, το Λιγνιτικό Πεδίο στη Δυτ. Μακεδονία κ.α., κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί, κυβέρνηση και ΜΜΕ επιμένουν να ψάχνουν την «πηγή» της διασποράς αλλού (στη «χαλάρωση» της ατομικής ευθύνης, στις βόλτες σε ανοιχτούς χώρους κ.λπ.). Αυτή η ιδιότυπη «ομερτά» στην πραγματικότητα περιφρουρεί τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, αφού τους εξασφαλίζει ασυλία στη μη τήρηση των αναγκαίων μέτρων προστασίας σε χώρους δουλειάς, τα οποία κράτος και εργοδοσία αντιμετωπίζουν ως «κόστος». Αυτό δείχνει και η επιλογή του κρατικού μηχανισμού να μην μπαίνει στους χώρους δουλειάς για μαζικά τεστ και ιχνηλατήσεις, να μην παίρνει κανένα ουσιαστικό μέτρο, παρά τις σοβαρές καταγγελίες συνδικάτων για τη μετατροπή των εργοστασίων και άλλων χώρων σε εστίες υπερμετάδοσης.

Και όσο οι κάτοικοι σ' αυτές τις περιοχές αναρωτιούνται γιατί η πανδημία δεν υποχωρεί, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι κλείνονται στα σπίτια τους και αγκομαχούν να επιβιώσουν, η εργοδοσία ξεσαλώνει ακριβώς δίπλα τους, με την ανοχή του κράτους: Δεν εξασφαλίζει την τήρηση αποστάσεων και την παροχή ατομικών μέσων προστασίας, καλεί εργάτες να πάνε για δουλειά ακόμα και με ύποπτα συμπτώματα, δεν δίνει άδειες ειδικού σκοπού, δεν ιχνηλατεί και δεν παίρνει καθολικά μέτρα όταν εμφανιστεί κάποιο κρούσμα.

Πλευρά της ίδιας κατάστασης είναι και η υποστελέχωση των όποιων ελεγκτικών μηχανισμών έχουν απομείνει. Για παράδειγμα, στη Δυτική Αττική των εκατοντάδων βιομηχανικών και άλλων εγκαταστάσεων, με τον κορονοϊό να κάνει θραύση, υπάρχουν μόλις 12 επιθεωρητές για την Υγεία και την Ασφάλεια, με ένα αυτοκίνητο στη διάθεσή τους για να καλύψουν μερικές χιλιάδες χώρους δουλειάς και πολλά χιλιόμετρα!

Χώρια που σύμφωνα με όσα λένε οι ίδιοι οι ελεγκτές, η Επιθεώρηση Εργασίας δεν ενημερώνεται από τον ΕΟΔΥ για τυχόν συρροές κρουσμάτων ή για μεμονωμένα κρούσματα σε εργασιακούς χώρους, οπότε δεν γίνονται ούτε στοχευμένοι έλεγχοι για την τήρηση των μέτρων προστασίας!

Με τον τρόπο αυτό, η «ασυλία» που παρέχει το κράτος στην εργοδοσία, για τη διαχείριση της πανδημίας με το μικρότερο δυνατό κόστος, «κουμπώνει» με τις εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, με την εντατικοποίηση και την εξουθένωση μέσα στους χώρους δουλειάς, με τα άλλα μέτρα στήριξης της κερδοφορίας της. «Κουμπώνει» όμως και με το «πάστωμα» των εργαζομένων και του λαού στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, με τις τεράστιες ελλείψεις στο σύστημα της Υγείας, συνολικά με την πολιτική που ζυγίζει τις λαϊκές ανάγκες στην πλάστιγγα του «κόστους - οφέλους» για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Ολα αυτά δεν είναι βέβαια αποτέλεσμα αστοχίας, ούτε «αβλεψίας» της κυβέρνησης. Είναι αποτέλεσμα της στρατηγικής του κεφαλαίου, όλων των κυβερνήσεων και της ΕΕ.

Θυμίζουμε ότι στο πρώτο κύμα της πανδημίας και ενώ ήταν σε εξέλιξη η εκατόμβη νεκρών στις βιομηχανικές πόλεις του ιταλικού βορρά, η ΕΕ αποφάσιζε ότι ο δείκτης επικινδυνότητας από τον κορονοϊό για τους εργαζόμενους είναι χαμηλός, δίνοντας το «πράσινο φως» σε κυβερνήσεις και εργοδοσία να αγνοούν τα αναγκαία μέτρα και έτσι να μετατρέπονται σε υγειονομικές βόμβες οι χώροι δουλειάς.

Γι' αυτό, κάθε μέρα που περνάει κάνει ακόμα πιο αναγκαία την κλιμάκωση της πάλης από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα για άμεσα μέτρα προστασίας σε κάθε χώρο δουλειάς. Για να πάρουν απάντηση η εργοδοτική ασυδοσία και η κάλυψη που της παρέχουν η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα, η ΕΕ. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη που έχουν οι εργαζόμενοι για την προστασία της ζωής, της υγείας και των δικαιωμάτων τους.