Η αυτονόητη καταδίκη δεν αρκεί..

.

Την αυτονόητη καταδίκη του φαινομένου της σεξουαλικής και κάθε άλλης μορφής βίας και κακοποίησης σε βάρος των γυναικών προκάλεσαν οι καταγγελίες της Σοφίας Μπεκατώρου για τον βιασμό της από μέλος της διοίκησης της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας (ΕΙΟ), στα πρώτα βήματα της αθλητικής της σταδιοδρομίας. «Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι στον αθλητισμό θα αντιμετώπιζα τη βία, πόσο μάλλον τη σεξουαλική», τόνισε η Ολυμπιονίκης, φέρνοντας με τη δημόσια παρέμβασή της στην επιφάνεια ένα φαινόμενο που, όπως φαίνεται από καταγγελίες που ακολούθησαν, κάθε άλλο παρά μεμονωμένο είναι.

Ο χώρος του αθλητισμού, κάτω από τη διαβρωτική επίδραση της εμπορευματοποίησης, του ανταγωνισμού και της μετατροπής του σε πεδίο δράσης των πάσης φύσεως «παραγόντων», λειτουργεί ως «θερμοκήπιο» που θρέφει το φαινόμενο. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στα όριά του. Αντιμέτωπες με πολύμορφη βία, που περιλαμβάνει την παρενόχληση και την κακοποίηση, βρίσκονται εργαζόμενες σε χώρους δουλειάς, φοιτήτριες και σπουδάστριες σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, γυναίκες ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τα αποτελέσματα παλιότερης έρευνας του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (FRA), το 22% των γυναικών έχουν βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία, ενώ το 43% έχουν υποστεί ψυχολογική κακοποίηση. Ωστόσο, οι διαπιστώσεις για την έκταση που έχει το φαινόμενο, η γενικόλογη καταδίκη του και οι ανέξοδες υποσχέσεις για μέτρα που θα οδηγήσουν τάχα στην εξάλειψή του δεν συμβάλλουν στην αποκάλυψη αλλά αντίθετα οδηγούν στη συσκότιση των αιτιών του.

* * *

Οι προτροπές που απευθύνουν κυβερνητικοί εκπρόσωποι και θεσμοί στις γυναίκες αυτές να «σπάσουν τη σιωπή τους» αποδεικνύονται κούφιες και υποκριτικές, καθώς δεν συνοδεύονται από τα απαραίτητα μέτρα στήριξης και προστασίας, με ευθύνη του κράτους, για να μπορέσει μια γυναίκα να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα που βιώνει. Αντιθέτως, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της πολιτικής των κυβερνήσεων, της ΕΕ, των θεσμών που στοιχίζονται πίσω από την ίδια πολιτική, κρύβονται οι πραγματικές οικονομικές και κοινωνικές αιτίες που εκκολάπτουν την πολύμορφη βία σε βάρος των γυναικών, ενώ ταυτόχρονα περισσεύουν οι αναλύσεις που αποτιμούν το φαινόμενο ακόμα και με όρους «κόστους - οφέλους».

Ετσι, η ΕΕ υπολογίζει πως η βία κατά των γυναικών «κοστίζει» 228 δισεκατομμύρια ετησίως, από τα οποία τα 45 αντιστοιχούν στο «κόστος» των δημόσιων και κρατικών υπηρεσιών και 24 δισεκατομμύρια ευρώ στην «απολεσθείσα οικονομική παραγωγή» λόγω του φαινομένου!

«Η εξεύρεση επαρκών πόρων για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της βίας ενάντια στις γυναίκες δεν είναι μόνο μια νομική υποχρέωση και μια ηθική επιταγή, αλλά και μια ασφαλής επένδυση επίσης», αναφέρει στο ίδιο μήκος κύματος ο ΟΗΕ (UN Women), κάνοντας με τη σειρά του λόγο για την απαραίτητη «εξοικονόμηση» από τη μείωση των εξόδων που συνεπάγονται οι υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, οι νομικές και δικαστικές υπηρεσίες που έχουν ανάγκη οι γυναίκες θύματα, από το μετριασμό της «απώλειας παραγωγικότητας» που συνεπάγονται οι απουσίες από τη δουλειά των γυναικών που πέφτουν θύματα βίαιης συμπεριφοράς.

* * *

Η σεξουαλική, σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή όποιας άλλης μορφής βία υφίστανται οι γυναίκες, καλλιεργείται στο έδαφος που διαμορφώνουν οι οικονομικοί και κοινωνικοί καταναγκασμοί που αντιμετωπίζουν. Στο έδαφος, δηλαδή, της εκμετάλλευσης, των σάπιων «αξιών» που φύονται πάνω σε αυτό, των «προτύπων» του ανταγωνισμού, της καταπίεσης, της επιβολής του ισχυρότερου.

Το κύμα στήριξης των γυναικών που καταγγέλλουν τη βία που υπέστησαν, μπορεί και πρέπει να στρέψει την προσοχή στις αιτίες που δημιουργούν και αναπαράγουν το φαινόμενο. Η απερίφραστη καταδίκη μπορεί και πρέπει να δώσει τη «σκυτάλη» στην καταγγελία όσων υπερασπίζονται μια κοινωνία που βλέπει τη βία και την αντιμετώπισή της μέσα από το πρίσμα υπολογισμών «κόστους» και «οφέλους».

Σε κάθε περίπτωση, η αντιμετώπιση ενός τέτοιου κοινωνικού φαινομένου δεν μπορεί να γίνεται με τρόπο ατομικό. Χρειάζεται τώρα να δυναμώσει ο συλλογικός αγώνας, που θα διεκδικεί μεταξύ άλλων την ολόπλευρη στήριξη κάθε γυναίκας, για να μπορεί να αντισταθεί, να αποκρούσει, να καταγγείλει τη βία κάθε μορφής, τις οικονομικές πιέσεις και τους εκβιασμούς.

Ευ. Χ.

Ψεύτικο δίλημμα

Αν κανείς πιστέψει όσα λένε τα κυβερνητικά στελέχη και όσα γράφονται αυτές τις μέρες για το άνοιγμα και άλλων τομέων της οικονομίας, το δίλημμα για τον λαό είναι λίγο πολύ το εξής: «Διάλεξε αν θα ρισκάρεις την υγεία σου και θα αρρωστήσεις, ή αν θα χάσεις τη δουλειά σου, το μαγαζί σου, το σπίτι σου».

Ούτε συζήτηση φυσικά για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία, για μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος Υγείας, τη θωράκισή του, ώστε και οι εμβολιασμοί που προχωράνε με τον αραμπά να «πιάνουν τόπο», για μαζικά και επαναλαμβανόμενα τεστ, την ώρα μάλιστα που ένα τρίτο κύμα της πανδημίας θεωρείται δεδομένο.

Κατά την κυβέρνηση, όποιος θέτει αυτά τα ζητήματα δεν βλέπει ότι «εκτός απ' την υγεία υπάρχει και η οικονομία», ότι «τα ταμεία αδειάζουν» (σίγουρα όχι για τους επιχειρηματικούς ομίλους) και ότι το δημοσιονομικό πλήγμα είναι «πάνω από 3 δισ. ευρώ κάθε μήνα».

Προσποιείται μάλιστα ότι νοιάζεται για τους μικρούς ΕΒΕ, που «αν καθυστερήσουμε να ανοίξουμε, το 25% θα φαλιρίσει» και για τους εργαζόμενους, αφού όσο περνάει ο καιρός χωρίς τζίρο, η μεγαλοεργοδοσία «πιέζεται» να κάνει απολύσεις και νέες περικοπές μισθών! Αν πραγματικά νοιαζόταν όμως γι' αυτούς, θα τους είχε στηρίξει ουσιαστικά μέσα στην πανδημία και δεν θα την είχε αξιοποιήσει σαν «ευκαιρία» για να κλιμακώσει την επίθεση σε βάρος τους...

Με δεδομένη λοιπόν αυτήν τη συνειδητή πολιτική, με δεδομένο ότι δεν σκοπεύει να πάρει κανένα άλλο μέτρο και ότι η μεγαλοεργοδοσία θα συνεχίσει να ξεσαλώνει στους χώρους δουλειάς που γίνονται εστίες υπερμετάδοσης, η κυβέρνηση ζητάει από τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τα λαϊκά στρώματα «να κόψουν το λαιμό τους», για να βρουν λέει τις «ισορροπίες» ανάμεσα στην υγεία και την οικονομία (!), ενώ τους «καθιστά υπεύθυνους» και για ό,τι προκύψει από εδώ και πέρα.

Ομως, αν κάτι έχει φανεί τους τελευταίους 10 μήνες, είναι το πόσο παραπλανητικό και κάλπικο είναι το δίλημμα που βάζει ξανά και ξανά η κυβέρνηση.

Γιατί βέβαια το «ζύγι» δεν δείχνει από τη μια πλευρά την υγεία και από την άλλη την οικονομία. Αντίθετα, δείχνει από τη μια μεριά τα συμφέροντα του λαού και από την άλλη αυτά του κεφαλαίου, της μεγαλοεργοδοσίας, προς τη μεριά των οποίων μονίμως «γέρνει».

Δεν έχει άλλωστε κανείς παρά να θυμηθεί ότι την ίδια κουβέντα, με τα ίδια παραπλανητικά επιχειρήματα, επιστράτευσε η κυβέρνηση τον περασμένο Μάη, για να ανοίξει τον τουρισμό με τους όρους που απαιτούσαν οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεταφορείς, οι τουρ οπερέιτορ.

Και τότε τα ίδια έλεγαν, για να αποδειχτεί ότι η κερδοφορία τους και τα όσα αυτή επιβάλλει, δεν συμβαδίζουν ούτε με την υγεία του λαού, που παίχτηκε στα ζάρια, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, ούτε με το δικαίωμα δεκάδων χιλιάδων ξενοδοχοϋπαλλήλων στη δουλειά με δικαιώματα.

Δεν έχει παρά να δει κανείς και την κατάσταση στους μεγάλους χώρους δουλειάς, τις βιομηχανίες που λειτουργούσαν κανονικά όλους αυτούς τους μήνες, με την υγεία των εργαζομένων να παίζεται καθημερινά στα ζάρια λόγω της έλλειψης μέτρων, με βαριές συνέπειες όπως δείχνουν τα πρόσφατα παραδείγματα στη Δυτική Αττική, στα Οινόφυτα, πιο πριν στην Κ. Μακεδονία.

Ακόμα και τώρα, οι ανακοινώσεις για το άνοιγμα συνδέονται από την κυβέρνηση με το ξεκαθάρισμα πως «καμία υποχρέωση» δεν φέρει πλέον απέναντι σε χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες, στο αίτημά τους να μη μείνει κανείς χωρίς εισόδημα, να παρθούν μέτρα για τη γενναία διαγραφή χρεών κ.ο.κ., την ώρα που στις «δίπλα σελίδες» διαφημίζει τα πακέτα δισ. που ετοιμάζεται να δώσει στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Ακόμα μια φορά επιβεβαιώνεται ότι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, καλούνται να πληρώνουν τα σπασμένα με βαριές επιπτώσεις στο εισόδημα, στα δικαιώματα και την υγεία τους, επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και της διαχείρισης της πανδημίας με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Το κρίσιμο ζήτημα επομένως δεν είναι από ποια δικαιώματα και ποιες ανάγκες τους θα κάνουν κάθε φορά «εκπτώσεις», αλλά να μην κάνουν «εκπτώσεις», να μη δεχτούν σαν «κανονικότητα» να θυσιάζονται διαρκώς για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, η διεκδίκηση των αναγκών τους δεν είναι «όνειρο θερινής νυκτός», το οποίο πρέπει να ξεχάσουν, όπως τους λένε κυβέρνηση και κεφάλαιο, αλλά υπόθεση του δικού τους αγώνα σε σύγκρουση μαζί τους.

Εκφυλιστική διαλεκτική ασθένεια

 

 

Στα τέλη της δεκαετίας του '90, μετά τα Ιμια και πριν από την έναρξη της ελληνοτουρκικής «διπλωματίας των σεισμών», είχα την τύχη να πετάξω, και μάλιστα επί πενήντα περίπου λεπτά, μ' ένα Mirage 2005. Εμπειρία μοναδική, στα όρια των αντοχών ενός κανονικού πιλότου. Τη θεωρώ μια από τις πιο διδακτικές και χρήσιμες εμπειρίες στη ζωή μου, τέτοια που να μου επιβάλλει να είμαι εξαιρετικά φειδωλή στην ευκολία και στο άλλοθι του τόσο συνηθισμένου «ανθρώπινο λάθος». Αυτού δηλαδή που αμέτρητες φορές καλύπτει πολιτικές επιλογές, συστημικές παθογένειες, δικαιολογίες ή και δίκες καλών προθέσεων, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τραγωδίες, ήττες και συμβάντα που μπορεί να κρίνουν τη μοίρα. Οχι απλώς ενός όπλου, αλλά ενδεχομένως κι ενός λαού, μιας πατρίδας.

Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, στη μοναξιά των αιθέρων με πανάκριβο όχημα τη ζωή, εξαρτημένη από τις γνώσεις και την εμπειρία του πιλότου, αλλά και την τελική έκβαση μιας πτήσης απ' άκρου εις άκρον του Αιγαίου, να κρέμεται από τη συλλογικότητα κάθε ανθρώπινου και τεχνικού κρίκου (τότε της μοίρας Γεράκι), αποκτάς μια διαφορετική συγκρότηση και συναίσθηση της πολιτικής, της κοινωνικής κι ως ένα βαθμό και της ιδεολογικής και ηθικής προσέγγισης των εννοιών: λαός, στρατός, άμυνα κι όλα αυτά που αυτές τις μέρες συζητάμε σε επίπεδο Ελληνοτουρκικών σχέσεων, εξοπλιστικών προγραμμάτων και ΝΑΤΟικών επικίνδυνων σχεδίων.

Επικαλέστηκα εδώ αυτή τη μοναδική για έναν πολίτη εμπειρία, για να υπογραμμίσω με όλες τις ανθρώπινες δυνάμεις μου την ανάγκη, όχι απλώς να γίνουν κατανοητές οι θέσεις του ΚΚΕ ως βαθιά πατριωτικές σε θέματα άμυνας, αλλά και ως αναγκαίο να κατανοηθούν, για να θωρακιστεί ο λαός απέναντι σε επικίνδυνες, βαθιά αντιλαϊκές πολιτικές επιλογές, που μας χώνουν βαθύτερα στο στόμα του ιμπεριαλιστικού δράκου. Και ταυτόχρονα, με πλαστά διλήμματα και υποταγή σε αλλότρια συμφέροντα, καταφέρνουν να εκμηδενίζουν, με συνεχές πλασάρισμα της διαρκούς συμμαχικής τουρκικής απειλής, την κριτική ικανότητα του λαού και το δικαίωμά του να ρωτάει, πριν δώσει και την τελευταία του δεκάρα και σταγόνα αντοχής, ποιος αγοράζει, για ποιο λόγο, και κυρίως για ποιες ανάγκες, εργαλεία πολέμου και όχι υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Κι εδώ αρχίζουν τα πολιτικά δύσκολα, και τα επικοινωνιακά χυδαία κι εύκολα, που καταλήγουν σε άγνοια κινδύνου για το τι επιτρέπουμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή να το συνειδητοποιούμε, να θεωρείται πραγματικός κίνδυνος για το τώρα και το αύριο όλων μας.

Ο γεωπολιτικός χάρτης της γειτονιάς μας έχει κυριολεκτικά μουτζουρωθεί από τις αναδιατάξεις των συμμαχιών, και τα παιχνίδια και τους τριγμούς των θηριωδών συμφερόντων της ενεργειακής και πολεμικής βιομηχανίας, τόσο και έτσι, που μες στη θολούρα να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να μπαίνουμε «όλοι μαζί» σε μια κούρσα εξοπλισμών και μια αδιαφανή πολεμική προετοιμασία, που πλασάρεται ως αμυντική, αλλά δεν εγγυάται όχι απλώς σύνορα αλλά ούτε αυτή καθαυτή την επιβίωση εξ ίσου τεράστιων μαζών. Η αντίσταση που προβάλλει το ΚΚΕ στην προσφορά πανάκριβων υπηρεσιών για υλοποίηση των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων, και τελικά κερδών, είναι κυριολεκτικά μεσούσης της πανδημίας, κορυφούμενης της ύφεσης και επικείμενης της οικονομικής καταστροφής, ένα εμβόλιο κατά της φανερά ταξικής και νομοτελειακά αντιλαϊκής, κι επομένως αντιπατριωτικής αρρώστιας, που δεκαετίες τώρα μας βασανίζει: η αρρώστια είναι εκφυλιστική. Μετατρέπει την εθνική άμυνα σε εμπορική υπόθεση, και τη συζήτηση περί αυτήν σ' ένα παζάρι όπου ανακατώνονται και πολτοποιούνται στο ιστορικό μίξερ πολυεθνικοί κολοσσοί, στρατιές από λομπίστες, τραπεζική και οικονομική διπλωματία, συμμαχίες της τσέπης κι εργαλειοποίηση περιορισμένων συρράξεων. Στη ζυγαριά αυτής της αρρώστιας μπαίνουν από τη μια μεριά το αίμα, η φτώχεια, ο εξανδραποδισμός κι από την άλλη τα συμβόλαια, τα κέρδη και το εύρος της εξουσίας των μεγάλων παικτών, που σήμερα έρχονται ως σύμμαχοι και σου πουλάνε τόσα όπλα, που μπορούν να στ' αρπάξουν όταν και οπότε θέλουν, είτε καταδικάζοντάς τα σε αφλογιστία, είτε επειδή τους συμφέρει να συμμαχήσουν με τον εχθρό σου, γιατί πληρώνει περισσότερα κι αιμορραγεί ευκολότερα.

Κι άντε να πείσεις απ' τη μεταπολίτευση ως τα σήμερα τον κόσμο να εμβολιαστεί έναντι αυτής της εκφυλιστικής συζήτησης περί εθνικής άμυνας, όταν οι λέξεις - κλειδιά που κυριάρχησαν, όλο τον καιρό της αρρώστιας, ήταν μίζες, σκάνδαλα, καριέρες, πασπαλισμένες με μυστικότητα και άγνοια. Οταν το έθνος ιδιωτικοποιείται τότε ο λαός για την άμυνα αιμορραγεί ακατάπαυστα. Και για πολίτες και για στρατιωτικούς.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Ιστορία του παχέος εντέρου – Ο Βασίλι Μπλοχίν και το αντικομμουνιστικό σπλάτερ του Newsbeast

 

Ξεχάστε τις ταινίες τρόμου και τα τετριμμένα που έχετε δει ως τώρα. Τα καλύτερα σπλάτερ και σλάσερ σενάρια δεν τα έχετε διαβάσει ακόμα και το Newsbeast έρχεται να καλύψει το κενό με ένα πόνημα μυθιστορίας που θα σας κρατήσει άυπνους ή τουλάχιστον να κρατήσετε την κοιλιά σας από τα γέλια. Ο λόγος για το βιογραφικό σημείωμα που το σάιτ αφιερώνει στον στρατηγό και στέλεχος της NKDV Βασίλι Μπλοκίν (η σωστή προφορά είναι πιθανότατα Μπλαχίν, αλλά αυτό είναι το μικρότερο πρόβλημα στο άρθρο) με τον διακριτικό τίτλο “Ο αγαπημένος εκτελεστής του Στάλιν” που σκότωσε 7.000 ανθρώπους, έναν – έναν”. Αφού πρώτα τους ήπιε το αίμα με το μπουρί της σόμπας, πληροφορία που θα έμπαινε αν το επέτρεπε ο χώρος.

Ανάμεσα στα “ζοφερά όργανα του θανάτου”, πληροφορούμαστε από τον άγνωστο συντάκτη, “κανείς τους δεν ήταν τρομακτικότερος από τον Βασίλι Μπλοκίν, που είχε να καμαρώνει για τον αδιανόητα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που έπεσαν νεκροί από τα χέρια του. Το άστρο του ανέτειλε μέσα στα σκοτάδια της μυστικής αστυνομίας, ώστε να γίνει ο άγγελος του θανάτου στους διωγμούς του Πατερούλη”.

Αν διακρίνετε μια τόσο δα μικρή διάθεση υπερβολής στο παραπάνω, είναι επειδή δεν έχετε διαβάσει το υπόλοιπο πόνημα, που θα σας πείσει ότι ο Μπλοκίν ήταν κάτι μεταξύ Τζεγκίς Χαν, Βλάντ Τέπες και Αττίλα -της μάστιγας του θεού. Γιατί, σαν να μην έφτανε ότι σκότωσε “κόσμο και κοσμάκη” (sic) από τη δεκαετία του ’20, εκεί που δεν κρατιόταν πια ήταν κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και αναδεικνύεται σε αιματοβαμμένο πρωταγωνιστή της “Κατυνολογίας”, έχοντας “εκτελέσει προσωπικά πάνω από 7000 Πολωνούς”. 

Το κείμενο προσπερνά στα γρήγορα τα νεανικά χρόνια του Μπλοκίν, συνοψίζοντάς τα στο “από τα λιγοστά που τον αφορούν αυτή την περίοδο, ξέρουμε ότι ο Μπλοκίν διακρινόταν για τον σαδισμό και την προθυμία του στο έγκλημα. Αλλά και σε αυτό που ο ίδιος ο Στάλιν ονόμαζε «μαύρη εργασία»: βασανιστήρια, εκφοβισμό και μυστικές εκτελέσεις δηλαδή.” Κι όταν λέμε ξέρουμε, εννοούμε για γκαραντί πράγματα, ο λόγος μας συμβόλαιο.

Το αίμα αρχίζει να ρέει ποτάμι όταν πια ο Μπλοχίν μπαίνει στην Τσεκά, όπου “θα τραβούσε την προσοχή των ανωτέρων του”, δηλαδή το Χένρικ Γιάκοντα, το Νικολάι Γιεζόφ και το Λαβρέντι Μπέρια κι έτσι “αφού ανέβηκε γοργά τα σκαλιά της ιεραρχίας, το 1926 τον βρίσκει στον ρόλο που θα αποθέωνε με τη δράση του: κρατικός εκτελεστής.”

Η αγωνία κορυφώνονται και οι λεπτομέρειες γίνονται ολοένα και πιο γλαφυρές:

“Εκεί, στον τελευταίο όροφο της Lubyanka, σκότωνε πια κόσμο σε ημερήσια διάταξη. Ο τρόπος πάντα ο ίδιος: ο μελλοθάνατος γονάτιζε και ο Μπλοκίν του φύτευε μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Τα πτώματα καίγονταν σε ένα κρεματόριο. Τον Οκτώβριο του 1927 εγκαινιάστηκε μάλιστα ένα καινούριο αποτεφρωτήριο, για να συμπέσει με τη 10η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, και τώρα ήταν σε σχέδιο του αρχιεκτελεστή.” Σφύζει από τόση ζωντάνια – pun intended – η περιγραφή, που νιώθεις ότι ο συντάκτης μύρισε καμένη σάρκα με τα ίδια του τα ρουθούνια.

Εννοείται πως μέσα σε όλο αυτό το θανατικό δε θα μπορούσε να λείπει και ο ίδιος ο Στάλιν, με τον Μπλοκίν να τυγχάνει της εύνοιάς του κι έτσι ο ίδιος να γίνεται “προσωπική επιλογή του ηγέτη της ΕΣΣΔ να ηγηθεί των σφαγών κατά τον «Μεγάλο Τρόμο» του 1936-1938”. Μάλιστα, “η προσωπική τους σχέση ήταν τέτοια που όταν κατηγορήθηκε και ο ίδιος τελικά ο Μπλοκίν για συνωμοσία κατά του κράτους το 1939, ο Στάλιν αρνήθηκε να υπογράψει την καταδίκη του. Τότε ήταν που επαίνεσε τη «μαύρη εργασία» του εκτελεστή του, την οποία θεωρούσε ανεκτίμητη.” Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο, γιατί οι φιλίες δε χαλάνε για τα κόμματα.

Ο Μπλοκίν έπλεε το λοιπόν σε πελάγη ευτυχίας και αίματος των αντιπάλων του και “καυχιόταν ιδιαίτερα για τη δολοφονία του στρατάρχη και αρχηγού του «κόκκινου» επιτελείου Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, αλλά και για τον φόνο δύο εκ των τριών αφεντικών του, τόσο του Γιάκοντα το 1938 όσο και του Γιεζόφ το 1940.” Πού τον έχανες, πού τον έβρισκες το Βασίλι, στα καπηλειά να αφηγείται μετά την πέμπτη βότκα πώς έσφαζε τον Τουχατσέφσκι και το Γιεζόφ.

Τα καλύτερα όμως ήρθαν φυσικά με την υπόθεση Κατύν, όπου πλέον ο πρωταγωνιστής μας “είχε μετατραπεί σε σταλινικό τέρας”. Παράλληλα, πλέον έπαιρνε διαταγές “αποκλειστικά από τον «κόκκινο» ηγέτη, γεγονός που απλοποίησε πολύ τη μαύρη δουλειά του. Τώρα δεν χρειαζόταν ούτε γραφειοκρατίες ούτε χαρτούρες, ο Στάλιν τον είχε απαλλάξει από τέτοιες σκοτούρες”. Ναι, όλο αυτό αριστούργημα κάνει και ρίμα στο τέλος και χτυπάει έτσι στα ίσια μια υποψηφιότητα όχι μόνο για το Πούλιτζερ, αλλά και για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Εν πάσει περιπτώσει, η μεγάλη μέρα έφτασε τον Απρίλη του 1940, κι ο Μπλοκίν, έχοντας γράψει πολλά χιλιόμετρα πτωμάτων, “καταφτάνει λοιπόν στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Οστασκόφ, δίπλα στο δάσος του Κατίν, όπου κρατούνταν κυρίως Πολωνοί αξιωματικοί και αστυνομικοί που είχαν πέσει στα χέρια του Κόκκινου Στρατού μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία του 1939”.

Εκεί λοιπόν, “για 28 συναπτές νύχτες δολοφονούσε ανθρώπους με απίστευτη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα, γράφοντας μια από τις πλέον φρικαλέες σελίδες στην ιστορία των μαζικών εκτελέσεων”. Το διαμαντάκι που ακολουθεί αξίζει απλά να παρατεθεί αυτούσιο:

Οι εκτιμήσεις μιλούν για 22.000 πολωνούς νεκρούς, 7.000 εκ των οποίων θανατώθηκαν από το χέρι του Μπλοκίν. Ο οποίος έστησε τη φονική κάμαρά του στο Καλίνιν, μεταφέροντας εκεί με τρένο όσους πολωνούς αιχμαλώτους είχαν χαρακτηριστεί αναλώσιμοι.

Ο θάλαμος που είχε στήσει στο υπόγειο του στρατηγείου της Εν Κα Βε Ντε στο Καλίνιν ήταν έτσι σχεδιασμένος από τον «λογιστή του θανάτου», όπως τον χαρακτήριζαν, που να διευκολύνει την ταχύτητα των δολοφονιών.

Ο ίδιος είχε προαποφασίσει ότι ένας καλός ρυθμός θανάτου ήταν οι 300 εκτελέσεις τη νύχτα και κατασκεύασε έναν αποδοτικότατο μηχανισμό εξόντωσης και μεταφοράς των πτωμάτων.

Οι μελλοθάνατοι μεταφέρονταν αρχικά σε έναν προθάλαμο βαμμένο κόκκινο, τον οποίο ο Μπλοκίν αποκαλούσε χαιρέκακα “λενινιστικό δωμάτιο”, για την αναγνώρισή τους. Κατόπιν τους περνούσαν χειροπέδες και τους έφερναν ενώπιον του εκτελεστή στο διπλανό δωμάτιο.

Το οποίο είχε ηχομονώσει ο Μπλοκίν για να πνίγει τις κραυγές απελπισίας των Πολωνών, την ίδια ώρα που το κεκλιμένο τσιμεντένιο πάτωμα διοχέτευε το αίμα σε ένα σιφόνι.

«Ένας πεπειραμένος εκτελεστής πυροβολεί στον λαιμό, κρατώντας την κάννη λοξά προς τα πάνω», έλεγε ο ίδιος, «τότε υπάρχει πιθανότητα η σφαίρα να βγει από το μάτι ή τον λαιμό. Αν σκοτώνεις 250 ανθρώπους τη μέρα, ο καθαρισμός του χώρου μπορεί να αποδειχτεί σοβαρό πρόβλημα».

Φορώντας τη δερμάτινη στολή, την ποδιά του χασάπη και τα μακριά ως τον αγκώνα γάντια του, εκτελούσε το έργο του με ζήλο απαράμιλλο. Τα αγαπημένα του σύνεργα του θανάτου ήταν τα γερμανικά πιστόλια Walther PPK, που έπαιρναν φωτιά μόλις έδυε ο ήλιος.

Ο Μπλοκίν δεν εμπιστευόταν την αξιοπιστία του σοβιετικού περίστροφου TT-30, το οποίο συνήθιζε να υπερθερμαίνεται στη δεκάωρη συνεχή χρήση, βγάζοντας πολλά προβλήματα.

Είχε εξάλλου τέτοια δολοφονική εμπειρία στις πλάτες του που πλέον η μέθοδός του ήταν ανατριχιαστικά άψογη.

Οργάνωσε το φονικό απόσπασμα σε χρόνο-ρεκόρ, επιστρατεύοντας καμιά τριανταριά μοσχοβίτες δεσμοφύλακες, ακόμα και φορτηγατζήδες. Το απίστευτο σε έκταση και θηριωδία έργο του ήταν τέτοιο που οι συνάδελφοι εκτελεστές τον χαρακτήρισαν «καλλιτέχνη του θανάτου»”.

Για τη χρήση του γερμανικού όπλου όμως δεν έφταιγαν μόνο τα σκάρτα σοβιετικά περίστροφα, απόδειξη της ανωτερότητας της ναζιστικής πολεμικής βιομηχανίας προφανώς, αλλά και το γεγονός “ήταν όμως και το άλλο: αν ανακαλυπτόταν ποτέ το έγκλημα, όπως και έγινε το 1943 από τους ναζί εισβολείς, η χρήση των γερμανικών πιστολιών θα έριχνε αλλού το βάρος της θηριωδίας.” Είναι πραγματικά να σκίζεται η καρδιά σου από την απανθρωπιά των μπολσεβίκων. Πώς θα μπορούσαν ποτέ να παγιδεύσουν τους ναζί, που είναι γνωστό ότι ποτέ δεν είχαν δώσει δικαιώματα. Ίσα – ίσα, όπως μας είπε ήδη το κείμενο, αν διακρινόταν για κάτι ήταν στην ικανότητά τους να ανακαλύπτουν εγκλήματα άλλων, οπότε ποιος ξέρει, ίσως η ανθρωπότητα να τους χρωστά κι ευγνωμοσύνη.

Ο συντάκτης βέβαια μας λέει ότι ο Γκέμπελς “έτριβε τα χέρια του” κι έστησε “επικοινωνιακό σόου” με την “ανακάλυψη” των μαζικών τάφων των Πολωνών αξιωματικών, αλλά και πώς να μην ενθουσιάζονταν οι ναζί, γνωρίζοντας ότι η προπαγάνδα τους θα περνούσε αργότερα ελέω Ψυχρού Πολέμου περίπου ως θέσφατο της δυτικής αστικής ιστοριογραφίας. Εκείνη την εποχή βέβαια, όπως σχεδόν με ανυπόκριτη λύπη ομολογεί το κείμενο “λίγοι πίστεψαν την εκδοχή τους (σ.σ. των ναζί,συνώνυμο της αξιοπιστίας δηλαδή), ακόμα λιγότεροι ήθελαν ωστόσο να τα χαλάσουν με τον Στάλιν…”, αντί να ενωθούν με τους γενναίους εκδικητές της πολωνικής ελίτ κατά της κόκκινης αρκούδας εννοούν τα αποσιωπητικά.

Κι αν σας έχει μείνει καμία αμφιβολία για όλα αυτά, τα λέει και το βιβλίο Γκίνες, που το 2010 κατέταξε το Μπλοχίν ως “παραγωγικότερο εκτελεστή της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας”. Τι χρεία έχομεν άλλων μαρτύρων; Το Γκίνες, το κόπι πέιστ από τη wikipedia και η κοιλιά του συντάκτη είναι τα πολυτιμότερα εργαλεία ιστορικής έρευνας και συνάμα πηγή έμπνευσης για λογοτεχνικά κομψοτεχνήματα στους δύσκολους καιρούς της καραντίνας.

Συνελήφθη ο φυγόδικος χρυσαυγίτης Δεβελέκος πρώην οδηγός του Μιχαλολιάκου

 

Γνωστή έγινε πριν από λίγη ώρα η σύλληψη του πρώην οδηγού και στενού συνεργάτη του Μιχαλολιάκου, Σωτήρη Δεβελέκου, σε βάρος του οποίου εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης για την επίθεση στο στέκι “Φαβέλα” στο Κερατσίνι.

Ο Δεβελέκος, ανήκε μαζί με το στενό του συνεργάτη και συγγενή Άκη Θεοδώρου, στους φυγόδικους της εγκληματικής οργάνωσης της ΧΑ, με γνωστότερο φυσικά το Χρήστο Παππά. Μάλιστα, για εβδομάδες μετά τη φυγοδικία του, ο Δεβελέκος φαινόταν να ανανεώνει τις αναρτήσεις του στα σόσιαλ μίντια, όπως και το μπλογκ στο οποίο εκθέτει έργα του. Ο ίδιος κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή, επικίνδυνη σωματική βλάβη, απρόκλητη φθορά ξένης περιουσίας, εμπρησμό και παράβαση του νόμου περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων. Γνωστός έγινε και ο Δεβελέκος από σειρά ηχογραφημένων συνομιλιών του που δημοσιεύτηκαν στα πλαίσια της δίκης της ΧΑ, με διάφορα στελέχη της οργάνωσης, ανάμεσά τους και τον φυγόποινο καταδικασθέντα Γιάννη Λαγό, όπου προσπαθούσαν να συντονιστούν για τη συγκάλυψη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, βγάζοντας παράλληλα τα μαχαίρια κατά των “συναγωνιστών” τους μέσα στη ναζιστική συμμορία.

Αξίζει να σημειωθεί πως στη διάρκεια της επίθεσης είχε τραυματιστεί μεταξύ άλλων η συνήγορος Πολιτικής Αγωγής της οικογένειας Φύσσα, Ελευθερία Τομπατζόγλου, με αποτέλεσμα να τη γίνουν ράμματα στο κεφάλι λόγω των τραυμάτων.

«Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας…» – 8 χρόνια από τη ρατσιστική δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή

 

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα Κυριακή 17 Γενάρη από τη ρατσιστική εν ψυχρώ δολοφονία του 27χρονου Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή. Οι δύο ναζιστές δολοφόνοι, μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, Διονύσης Λιακόπουλος και Χρήστος Στεργιόπουλου είχαν βγει για να σκοτώσουν.

Ο μεροκαματιάρης Σαχζάτ που πήγαινε με ποδήλατο τα ξημερώματα στη δουλειά του στη λαχαναγορά, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ με ένα «επαγγελματικό χτύπημα», παρόμοιο με αυτό του Ρουπακιά στον Παύλο Φύσσα. Με επτά μαχαιριές και δύο στιλέτα – «πεταλούδα», οι δύο χρυσαυγίτες τον άφησαν στον τόπο, τα χαράματα της 17ης Γενάρη του 2013 στα Πετράλωνα. Στο σπίτι του Λιακόπουλου βρέθηκαν τρία ακόμα στιλέτα – «πεταλούδα», μια σιδερογροθιά, ένας σουγιάς, ένα ξύλινο ρόπαλο, μια κυνηγετική σφεντόνα, φυσίγγια, 117 προεκλογικά φυλλάδια της Χρυσής Αυγής, αυτοκόλλητα και άλλα υλικά της εγκληματικής οργάνωσης, ενώ στο σπίτι του Στεργιόπουλου βρέθηκαν ένα ξύλινο ρόπαλο, κάλυκες και μια μαύρη λεπίδα.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έλεγαν οι δύο ναζί σε μάρτυρα: «Ναι, έχουμε εμπλακεί σε επεισόδιο με έναν αλλοδαπό… Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας… Έχουν έρθει στη χώρα μας, μας ληστεύουν, μας κάνουνε κακό… Καλά δεν του κάναμε;», έλεγαν οι δύο ναζί. Και οι δύο ναζιστές δολοφόνοι επιχείρησαν όπως και όλοι οι χρυσαυγίτες, στις δίκες τους να συγκαλύψουν το ρατσιστικό κίνητρό τους, κάνοντας λόγο για «συμπλοκή» και ισχυριζόμενοι ότι ο μετανάστης από το Πακιστάν τούς έκλεισε το δρόμο με το ποδήλατο! Άλλωστε, η δικογραφία που είχε σχηματιστεί αρχικά έκανε λόγο για ανθρωποκτονία έπειτα από διαπληκτισμό «δι’ ασήμαντον αφορμή». Ωστόσο, η εκδοχή αυτή δεν μπορούσε να σταθεί στην κοινή λογική…

Να σημειωθεί ότι και οι δύο ναζί αρχικά κρίθηκαν ένοχοι χωρίς ελαφρυντικά από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Στο Εφετείο τούς αναγνωρίστηκε όμως το ελαφρυντικό της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς και μειώθηκε η ποινή τους στα 20 χρόνια κάθειρξης και μετά από 6 χρόνια φυλακής αφέθηκαν ελεύθεροι… Και οι δύο καταδικάστηκαν όμως στη μεγάλη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή για ένταξη σε 6 χρόνια κάθειρξη και ξαναμπήκαν φυλακή…

Για την ιστορία, στην τσέπη του Πακιστανού εργάτη βρέθηκαν ένα κινητό τηλέφωνο, πέντε ευρώ, ένα φυλακτό και δύο διαφημιστικά φυλλάδια…

Τραγωδία και φάρσα...

 

 «Πρέπει επιτέλους όσοι επικαλούνται την πρόοδο σε αυτήν τη χώρα
να πάρουν θέση και να συνταχθούν σε ένα ευρύτερο μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν να φέρουν μόνιμες, κοινωνικά δίκαιες και ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Το ΚΚΕ με τη στάση απόλυτης άρνησης σε αυτό το αίτημα δηλώνει ουσιαστικά ότι επιθυμεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν βασικό ανάχωμα υπέρ της συντήρησης».

Η παραπάνω δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο σημερινό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του ΚΙΝΑΛ. Ανήκει σ' έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., Μ. Χρυσοχοΐδη, με τη γνωστή του προσήλωση σε μέτρα καταστολής σε βάρος του λαού. Συγκεκριμένα, αποτελεί απόσπασμα από συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» στις 31/5/2009.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, ως στέλεχος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο οποίος και τότε διακρινόταν για την ...«παραγωγικότητά του» σε κατασταλτικά και αντιλαϊκά μέτρα, τολμούσε να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν συμπράττει σε ένα μπλοκ «προοδευτικών δυνάμεων»! Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή: Κρίση, μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξανά κυβέρνηση ΝΔ κ.ο.κ.

Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι το χρονικό της απόλυτης χρεοκοπίας - ατομικής και συλλογικής - αυτού του αφηγήματος της κατ' όνομα «προοδευτικής» ή «δημοκρατικής» παράταξης, που δεν ήταν παρά το όχημα για τον εγκλωβισμό του λαού, το ξέπλυμα της πιο βάρβαρης πολιτικής και για να στήνονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του δικομματισμού - διπολισμού.

***

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Σύμφωνα με τη γνωστή παρατήρηση του Χέγκελ που συμπλήρωσε ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη μία φορά ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα...

Θα συμφωνήσουμε ότι συνήθως τα «σίκουελ» δεν έχουν την αίγλη των πρώτων ταινιών. Πολύ περισσότερο τα ξαναζεσταμένα φαγητά. Ετσι και το προπαγανδιστικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», «συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων», αλλά και η προσπάθειά του να ξανασερβιριστεί με νέα συσκευασία το «ΠΑΣΟΚικό παραμύθι» των προηγούμενων ετών, το λιγότερο που φανερώνουν είναι έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας... Η ειρωνεία είναι ότι και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τότε εναντιωνόταν σ' αυτό το παραμύθι. Οπως φάνηκε όμως στη συνέχεια, δεν εναντιωνόταν από θέση αρχής, αλλά γιατί ήθελε να κάτσει αυτός στην καρέκλα της «αμαρτωλής» σοσιαλδημοκρατίας...

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αντιμετωπίζει τον λαό σαν λωτοφάγο! Σε ρόλο ρακοσυλλέκτη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χτίσει άλλη μία λαμπρή «προοδευτική» συμμαχία, αποτελούμενη από «μεταλλαγμένους» αριστερούς, γυρολόγους και «ερείπια» των κυβερνήσεων Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ακόμα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο «προοδευτική» μπορεί να είναι μια τέτοια διακυβέρνηση με όλους αυτούς που προετοίμασαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τα πιο βαριά, αντιλαϊκά μέτρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι' αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε, βασικός αποδέκτης αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως το ΚΙΝΑΛ και τα στελέχη του. Μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, σοβαρή υποψηφιότητα για αυτήν τη «συμμαχία» βάζει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, γνωστός στους νεότερους για τις εξαγγελίες μνημονίων με φόντο το Καστελόριζο... Αν στο κάδρο βάζει - που και που - το ΚΚΕ, είναι για ξεκάρφωμα ή καλύτερα για να μπορέσει να παγιδέψει ξανά κάποιους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ.

Ομως, τα ...λερωμένα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως κυβέρνηση για 4,5 χρόνια, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, αχρηστεύουν τα δήθεν «προοδευτικά» καλέσματα στην πράξη: Από το 3ο μνημόνιο που από κοινού ψήφισαν με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μέχρι την κυβερνητική συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ και από τις «Μόριες» μέχρι τον ρόλο «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του «διαβολικά καλού» Τραμπ στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ «τόλμησε» πέρα από κάθε φαντασία να φέρει σε πέρας όλες τις βρομοδουλειές του κεφαλαίου.

Ακόμα και αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ουσιαστικά να «βάζει πλάτη» στην κυβέρνηση της ΝΔ, «βγάζοντας λάδι» την εγκληματική κυβερνητική πολιτική, ψηφίζοντας πολλά και σημαντικά νομοσχέδια της ΝΔ, προτείνοντας υπουργούς κοινής αποδοχής, που αποδεικνύουν τον κοινό παρονομαστή στις πολιτικές ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατώντας από κοινού με τη ΝΔ στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, τη στιγμή που είναι γνωστοί οι επαχθείς και βάρβαροι όροι του.

***

Η πείρα που έχει συσσωρευτεί, ακόμα και την τελευταία δεκαετία, είναι αποκαλυπτική για το πώς η εφαρμογή «δεξιών - συντηρητικών» πολιτικών από τις κατ' όνομα «προοδευτικές» κυβερνήσεις απελευθερώνει και φουσκώνει τα πανιά δεξιών, ακόμα και βαθιά αντιδραστικών - ακροδεξιών δυνάμεων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα «κατορθώματα» των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε Ισπανία, Πορτογαλία κ.α., για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, εφαρμόζοντας το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδηγώντας - όπως κι εδώ - στην κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, με χιλιάδες θύματα.

Οι αποδείξεις, λοιπόν, είναι παραπάνω από πολλές! Η ιστορία των «προοδευτικών συμμαχιών» έχει επαναληφθεί και ως φάρσα και ως τραγωδία, πολλές φορές ταυτόχρονα! Γι' αυτό, ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που έτσι κι αλλιώς είναι «χαραγμένες στην άμμο» της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου και γι' αυτό τις παίρνει το κύμα...

Ιδίως αυτήν την περίοδο, που τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στοιχειώνουν τις ζωές των λαών, που έκαναν τον γύρο του κόσμου συνθήματα όπως «Capitalism is the virus», μοιάζει πιο πολύ με φάρσα να μιλάνε για «πρόοδο» οι δυνάμεις που παραδίδουν μαθήματα υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που τσακίζουν τον λαό «θωρακίζοντας» τα κέρδη των λίγων.

Απάντηση στον κάλπικο διπολισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ είναι η «οργανωμένη απειθαρχία» του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε στον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, σε απεργιακές μάχες και μέρες δράσης, που στέλνει το μήνυμα ότι ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν κάνουν «διάλειμμα», τη στιγμή μάλιστα που ο λαός αφήνεται απροστάτευτος και δέχεται νέα επίθεση στα δικαιώματά του. Απάντηση είναι η ενίσχυση του πόλου της μαχητικότητας, της αξιοπιστίας και της ανατροπής, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, για να δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που «κοστολογεί» την ανθρώπινη ζωή, ο αγώνας για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το σύγχρονο, το νέο και το προοδευτικό για τον λαό και τη νεολαία. Αυτό μπορεί να βάλει εμπόδια, να φέρει νίκες, να δώσει ελπίδα, για να ανοίξει ο δρόμος της μοναδικής εναλλακτικής προοπτικής, του σοσιαλισμού.

Ελενα ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ
Μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, δημοτική σύμβουλος Ν. Ιωνίας

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Τι σόι «σύμμαχοι» είναι αυτοί...

 

 (VIDEO)

 

Το ΚΚΕ καλεί τον λαό και ιδιαίτερα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να μην παρασυρθούν από τις μεγάλες κορώνες, αλλά να κρίνουν αντικειμενικά, ψύχραιμα, με βάση την εμπειρία που έχουν αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια. Τα παραπάνω τόνισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος, Θανάσης Παφίλης, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής για την αγορά 18 γαλλικών αεροσκαφών «Rafale».

Ο Θανάσης Παφίλης ανέδειξε ότι τα εξοπλιστικά προγράμματα υπηρετούν τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, το οποίο «είναι η σιδερένια φτέρνα, ο εγγυητής αυτών που έχουν τον πλούτο». Όπως ανέφερε, το ΝΑΤΟ δεν παίρνει σαφή θέση απέναντι στις παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας, προσθέτοντας πως οι «σύμμαχοι» πουλάνε και στον έναν και στον άλλο.

Σε αυτή την τοποθέτηση όσο και σε δευτερολογία που έκανε, απάντησε στα κυβερνητικά στελέχη που ισχυρίστηκαν πως το ΚΚΕ θα κριθεί από την ιστορία, υπενθυμίζοντάς τους πως οι πολιτικοί τους πρόγονοι και η αστική τάξη έφυγαν για το Κάιρο το 1940. (δείτε εδώ τη δευτερολογία και πάνω την κεντρική τοποθέτηση).

902.gr

Τραγωδία και φάρσα..

.

«Πρέπει επιτέλους όσοι επικαλούνται την πρόοδο σε αυτήν τη χώρα να πάρουν θέση και να συνταχθούν σε ένα ευρύτερο μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν να φέρουν μόνιμες, κοινωνικά δίκαιες και ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Το ΚΚΕ με τη στάση απόλυτης άρνησης σε αυτό το αίτημα δηλώνει ουσιαστικά ότι επιθυμεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν βασικό ανάχωμα υπέρ της συντήρησης».

Η παραπάνω δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο σημερινό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του ΚΙΝΑΛ. Ανήκει σ' έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., Μ. Χρυσοχοΐδη, με τη γνωστή του προσήλωση σε μέτρα καταστολής σε βάρος του λαού. Συγκεκριμένα, αποτελεί απόσπασμα από συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» στις 31/5/2009.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, ως στέλεχος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο οποίος και τότε διακρινόταν για την ...«παραγωγικότητά του» σε κατασταλτικά και αντιλαϊκά μέτρα, τολμούσε να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν συμπράττει σε ένα μπλοκ «προοδευτικών δυνάμεων»! Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή: Κρίση, μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξανά κυβέρνηση ΝΔ κ.ο.κ.

Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι το χρονικό της απόλυτης χρεοκοπίας - ατομικής και συλλογικής - αυτού του αφηγήματος της κατ' όνομα «προοδευτικής» ή «δημοκρατικής» παράταξης, που δεν ήταν παρά το όχημα για τον εγκλωβισμό του λαού, το ξέπλυμα της πιο βάρβαρης πολιτικής και για να στήνονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του δικομματισμού - διπολισμού.

***

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Σύμφωνα με τη γνωστή παρατήρηση του Χέγκελ που συμπλήρωσε ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη μία φορά ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα...

Θα συμφωνήσουμε ότι συνήθως τα «σίκουελ» δεν έχουν την αίγλη των πρώτων ταινιών. Πολύ περισσότερο τα ξαναζεσταμένα φαγητά. Ετσι και το προπαγανδιστικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», «συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων», αλλά και η προσπάθειά του να ξανασερβιριστεί με νέα συσκευασία το «ΠΑΣΟΚικό παραμύθι» των προηγούμενων ετών, το λιγότερο που φανερώνουν είναι έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας... Η ειρωνεία είναι ότι και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τότε εναντιωνόταν σ' αυτό το παραμύθι. Οπως φάνηκε όμως στη συνέχεια, δεν εναντιωνόταν από θέση αρχής, αλλά γιατί ήθελε να κάτσει αυτός στην καρέκλα της «αμαρτωλής» σοσιαλδημοκρατίας...

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αντιμετωπίζει τον λαό σαν λωτοφάγο! Σε ρόλο ρακοσυλλέκτη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χτίσει άλλη μία λαμπρή «προοδευτική» συμμαχία, αποτελούμενη από «μεταλλαγμένους» αριστερούς, γυρολόγους και «ερείπια» των κυβερνήσεων Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ακόμα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο «προοδευτική» μπορεί να είναι μια τέτοια διακυβέρνηση με όλους αυτούς που προετοίμασαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τα πιο βαριά, αντιλαϊκά μέτρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι' αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε, βασικός αποδέκτης αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως το ΚΙΝΑΛ και τα στελέχη του. Μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, σοβαρή υποψηφιότητα για αυτήν τη «συμμαχία» βάζει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, γνωστός στους νεότερους για τις εξαγγελίες μνημονίων με φόντο το Καστελόριζο... Αν στο κάδρο βάζει - που και που - το ΚΚΕ, είναι για ξεκάρφωμα ή καλύτερα για να μπορέσει να παγιδέψει ξανά κάποιους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ.

Ομως, τα ...λερωμένα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως κυβέρνηση για 4,5 χρόνια, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, αχρηστεύουν τα δήθεν «προοδευτικά» καλέσματα στην πράξη: Από το 3ο μνημόνιο που από κοινού ψήφισαν με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μέχρι την κυβερνητική συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ και από τις «Μόριες» μέχρι τον ρόλο «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του «διαβολικά καλού» Τραμπ στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ «τόλμησε» πέρα από κάθε φαντασία να φέρει σε πέρας όλες τις βρομοδουλειές του κεφαλαίου.

Ακόμα και αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ουσιαστικά να «βάζει πλάτη» στην κυβέρνηση της ΝΔ, «βγάζοντας λάδι» την εγκληματική κυβερνητική πολιτική, ψηφίζοντας πολλά και σημαντικά νομοσχέδια της ΝΔ, προτείνοντας υπουργούς κοινής αποδοχής, που αποδεικνύουν τον κοινό παρονομαστή στις πολιτικές ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατώντας από κοινού με τη ΝΔ στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, τη στιγμή που είναι γνωστοί οι επαχθείς και βάρβαροι όροι του.

***

Η πείρα που έχει συσσωρευτεί, ακόμα και την τελευταία δεκαετία, είναι αποκαλυπτική για το πώς η εφαρμογή «δεξιών - συντηρητικών» πολιτικών από τις κατ' όνομα «προοδευτικές» κυβερνήσεις απελευθερώνει και φουσκώνει τα πανιά δεξιών, ακόμα και βαθιά αντιδραστικών - ακροδεξιών δυνάμεων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα «κατορθώματα» των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε Ισπανία, Πορτογαλία κ.α., για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, εφαρμόζοντας το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδηγώντας - όπως κι εδώ - στην κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, με χιλιάδες θύματα.

Οι αποδείξεις, λοιπόν, είναι παραπάνω από πολλές! Η ιστορία των «προοδευτικών συμμαχιών» έχει επαναληφθεί και ως φάρσα και ως τραγωδία, πολλές φορές ταυτόχρονα! Γι' αυτό, ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που έτσι κι αλλιώς είναι «χαραγμένες στην άμμο» της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου και γι' αυτό τις παίρνει το κύμα...

Ιδίως αυτήν την περίοδο, που τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στοιχειώνουν τις ζωές των λαών, που έκαναν τον γύρο του κόσμου συνθήματα όπως «Capitalism is the virus», μοιάζει πιο πολύ με φάρσα να μιλάνε για «πρόοδο» οι δυνάμεις που παραδίδουν μαθήματα υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που τσακίζουν τον λαό «θωρακίζοντας» τα κέρδη των λίγων.

Απάντηση στον κάλπικο διπολισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ είναι η «οργανωμένη απειθαρχία» του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε στον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, σε απεργιακές μάχες και μέρες δράσης, που στέλνει το μήνυμα ότι ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν κάνουν «διάλειμμα», τη στιγμή μάλιστα που ο λαός αφήνεται απροστάτευτος και δέχεται νέα επίθεση στα δικαιώματά του. Απάντηση είναι η ενίσχυση του πόλου της μαχητικότητας, της αξιοπιστίας και της ανατροπής, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, για να δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που «κοστολογεί» την ανθρώπινη ζωή, ο αγώνας για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το σύγχρονο, το νέο και το προοδευτικό για τον λαό και τη νεολαία. Αυτό μπορεί να βάλει εμπόδια, να φέρει νίκες, να δώσει ελπίδα, για να ανοίξει ο δρόμος της μοναδικής εναλλακτικής προοπτικής, του σοσιαλισμού.

Ελενα ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ
Μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, δημοτική σύμβουλος Ν. Ιωνίας

Κοινή λογική

Το νομοσχέδιο «παίρνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες των πανεπιστημίων, κινείται στη σωστή κατεύθυνση και λύνει ζητήματα που είναι "κοινής λογικής'' για μια χώρα τον 21ο αιώνα»... Αυτή είναι πάνω - κάτω η «υποδοχή» που επιφύλαξαν διάφορα αστικά επιτελεία στο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, που με κλειστά τα Πανεπιστήμια φέρνει νέα εμπόδια στις σπουδές και εντείνει την καταστολή στους χώρους των Ιδρυμάτων.

Με το που έγιναν γνωστές οι προθέσεις της κυβέρνησης να «λύσει τα χρόνια προβλήματα των ΑΕΙ» εν μέσω πανδημίας, μειώνοντας από τη μία τη χρηματοδότηση και τις προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού για το σύνολο των μορφωτικών και λειτουργικών αναγκών των φοιτητών και δίνοντας από την άλλη 30 εκατ. ευρώ για την ίδρυση σώματος καταστολής, άρχισε από τους γνωστούς δημοσιολόγους η επίκληση στην «κοινή λογική».

Ας απαντήσουν όμως όλοι αυτοί στους φοιτητές και στις οικογένειές τους, που περνάνε «των παθών τους τον τάραχο» για ένα πτυχίο: Σε ποια σφαίρα της «κοινής λογικής» να αναζητήσει κανείς τους λόγους που στα πανεπιστήμια λειτουργεί μέσα στην καραντίνα μόνο ό,τι αποφέρει κέρδος (ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών, ερευνητική δραστηριότητα κ.λπ.), ενώ οι πρωτοετείς φοιτητές δεν ξέρουν τι είναι επιστημονικό σύγγραμμα και αμφιθέατρο;

Ποια «κοινή λογική» δικαιολογεί επί ένα χρόνο τώρα οι φοιτητές των θετικών επιστημών και των πολυτεχνικών σχολών να μην έχουν δει από κοντά το εργαστήριο; Με ποια «κοινή λογική» θεωρείται «σύγχρονο» και «ασφαλές» στις εστίες να πέφτουν σοβάδες και να υπάρχει κίνδυνος ηλεκτροπληξίας λόγω απαρχαιωμένων εγκαταστάσεων, ενώ χιλιάδες νέοι άνθρωποι αποθαρρύνονται να σπουδάσουν εξαιτίας του κόστους της στέγης;

Γι' αυτά τα οξυμένα και διαχρονικά προβλήματα, που οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια έχουν αναδείξει και διεκδικούν λύσεις, η κυβέρνηση δεν βρήκε χρόνο να σκεφτεί και να πάρει ουσιαστικά μέτρα για την ασφαλή λειτουργία των Ιδρυμάτων. Είχε όμως όλη την άνεση χρόνου, με τα πανεπιστήμια κλειστά, να προετοιμάσει και να φέρει στη Βουλή τις αντιδραστικές διατάξεις που παρουσίασε προχτές.

Ισχυρίζονται προκλητικά ότι με τις αλλαγές στη συμπλήρωση των μηχανογραφικών, το σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ γίνεται δικαιότερο και ότι διασφαλίζεται η ποιότητα των σπουδών. Λένε ψέματα. Το νέο σύστημα βάζει επιπλέον εμπόδια στην πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, περιορίζει τις επιλογές των μαθητών και επισημοποιεί τα πτυχία των πολλών κατηγοριών και ταχυτήτων.

Το ίδιο κάλπικοι και προκλητικοί είναι οι ισχυρισμοί ότι με τις αλλαγές στον καθορισμό της διάρκειας φοίτησης τα πανεπιστήμια θα απαλλαγούν από τους «αιώνιους» και «αδιάφορους» φοιτητές, ανταμείβοντας τους «συνεπείς» με αναβάθμιση των σπουδών τους. Η αλήθεια είναι όμως ότι με τα μέτρα αυτά ενισχύονται τιμωρητικά οι αποκλεισμοί σε βάρος φοιτητών που για μια σειρά κοινωνικούς λόγους αργούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Στο πανεπιστήμιο που θωρακίζουν με την πολιτική τους η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, η γνώση και η έρευνα αποτελούν εμπορεύματα και πηγή σημαντικών κερδών, που πρέπει να προστατευτούν. Γι' αυτό συμπλήρωμα της πολιτικής τους είναι η ένταση της καταστολής, ενάντια στις διεκδικήσεις για τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των φοιτητών.

Αξιοποιούν μάλιστα προσχηματικά γι' αυτόν το σκοπό τη δράση μηχανισμών και ομάδων που καμία σχέση δεν έχουν με το φοιτητικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του. Το έκαναν για την κατάργηση του ασύλου, το κάνουν και τώρα με την ίδρυση σωμάτων αστυνόμευσης των πανεπιστημίων, που σηματοδοτεί κλιμάκωση του αυταρχισμού συνολικά ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Η «κοινή λογική» λέει λοιπόν ότι δεν θα μείνουν αναπάντητοι οι επικίνδυνοι σχεδιασμοί στην Εκπαίδευση, ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες της πανδημίας, που η κυβέρνηση αξιοποιεί ως «ευκαιρία» για να κλιμακώσει την αντιλαϊκή πολιτική της. «Κοινή λογική» είναι η υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων μαθητών και φοιτητών, για να ανοίξουν τα πανεπιστήμια με όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας.

Οι χτεσινές κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων στην Αθήνα και αλλού έδωσαν μια πρώτη απάντηση. Οι πρωτοβουλίες που ήδη ανακοινώνονται από το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα πρέπει να βρουν ακόμα μεγαλύτερη ανταπόκριση. Να γίνει υπόθεση των εργαζομένων και των συνδικάτων τους ο αγώνας ενάντια στην ένταση των ταξικών φραγμών στην Εκπαίδευση και στην καταστολή.