ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ

 

 Η Υπουργός Παιδείας, Ν. Κεραμέως,  από κοινού με  τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδη, παρουσίασαν πριν μια εβδομάδα το σχέδιο νόμου με τίτλο  «Εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, Προστασία της Ακαδημαϊκής Ελευθερίας, Αναβάθμιση του Ακαδημαϊκού Περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις». Εκπαίδευση και Αστυνομία εμφανίζονται σε συμπληρωματικούς ρόλους όχι μόνο με το ίδιο το νομοσχέδιο, αλλά και συμβολικά με την από κοινού παρουσίαση των υπουργών.   Στο οποίο νομοσχέδιο ανάμεσα στα άλλα θεσμοθετείται η παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα για  την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και την αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, με τον νομοθέτη να φαίνεται να αδιαφορεί για  την αντίφαση της νομοθετικής του πρότασης.  Πώς ένα αστυνομικό σώμα φύλαξης πανεπιστημιακών χώρων, που κατά τον Μ. Χρυσοχοΐδη θα έχει δικαίωμα να κάνει συλλήψεις, να συντάσσει δικογραφίες και να παραπέμπει στον εισαγγελέα, μπορεί να διαφυλάσσει την ακαδημαϊκή ελευθερία;   

               Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδιώκει με τους νόμους που ψηφίζει, για το πανεπιστημιακό άσυλο παλιότερα, την αστυνομοκρατία στο πανεπιστήμιο τώρα, να εκριζώσει από την κοινή γνώμη και την ακαδημαϊκή κοινότητα στάσεις και αντιλήψεις σχετικά με την προστασία αυτών των ελευθεριών που συνδέονται με τα δημοκρατικά αιτήματα της μεταπολίτευσης, ώστε να καταρριφτούν ευκολότερα οι κοινωνικές αντιστάσεις για το αστυνομοκρατούμενο κράτος που οικοδομείται.

Η ακαδημαϊκή ελευθερία οικοδομήθηκε σε αντίθεση με τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αρχές που σκοπεύουν να ασκήσουν περιορισμό ή πίεση και είναι η βασική αρχή του πανεπιστημίου που είναι συμβατή με την αυτονομία του. Αυτές οι δυο έννοιες αλληλεπικαλύπτονται, αλλά μένουν διακριτές, αφού αυτονομία σημαίνει διοικητική ανεξαρτησία που εξασφαλίζει την πνευματική ανεξαρτησία των πανεπιστημιακών. Η  ακαδημαϊκή ελευθερία θεωρείται όπλο άμυνας έναντι παρεμβάσεων από εξωτερικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την απαραίτητη ελευθερία που απολαμβάνουν οι πανεπιστημιακοί προκειμένου να ασκήσουν σωστά το επάγγελμά τους. Και βέβαια αυτό προϋποθέτει επίσης, σε αντάλλαγμα, ότι οι πανεπιστημιακοί γνωρίζουν τα καθήκοντά τους και τα εκπληρώνουν. Στη χώρα μας, ακόμα κι αν η λειτουργία των πανεπιστημίων εξαρτάται από την κρατική εποπτεία, όμως μετά τη μεταπολίτευση τη συνύπαρξη της με γνήσιες ακαδημαϊκές ελευθερίες κανείς δεν τολμούσε να αμφισβητήσει.   

Στη σύγχρονη ιστορία μέχρι τώρα, οι δύο δυνάμεις που έχουν απειλήσει την ελευθερία των πανεπιστημίων είναι η πολιτική εξουσία και οι θρησκευτικές αρχές. Στις μέρες μας  γίνεται  κατανοητό ότι  κύρια απειλή προέρχεται από τις αυτοδιαφημιζόμενες φιλελεύθερες αστικές δημοκρατίες με τον βαρύ περιορισμό που θέτει η παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία. Κατά κάποιο τρόπο, όλα τα πανεπιστήμια βιώνουν μια υπερεθνική ανταγωνιστικότητα που κυριαρχείται και δομείται εξ ολοκλήρου από τη λογική του οικονομικού συστήματος, του μονοπωλιακού καπιταλισμού και τους σκοπούς του. Το οποίο κλείνει το πανεπιστήμιο σε ένα κλουβί γραφειοκρατίας, όπου εξωτερικοί φορείς που σχετίζονται με εταιρείες και μονοπώλια επιβάλλουν με τα δικά τους κριτήρια μια μόνιμη και συνεχή αξιολόγηση, και κυρίως και πάνω απ’ όλα το περιερχόμενο του ερευνητικού έργου των πανεπιστημίων.

Η ακαδημαϊκή ελευθερία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αποβλέπει στο κοινό καλό. Εάν δεν υπήρχε αυτή η αλτρουιστική διάσταση στην ακαδημαϊκή ελευθερία, τότε δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί  η  ύπαρξη ενός τέτοιου προνομίου. Η δυσκολία βέβαια έγκειται στον εντοπισμό αυτού του κοινού αγαθού και οι απαντήσεις ποικίλλουν ανάλογα με την αντίληψή που επικρατεί για το πανεπιστήμιο και τους σκοπούς του και εξαρτάται από τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες.  Γιατί αν στόχος της  πανεπιστημιακής εκπαίδευσης  είναι η παροχή διπλωμάτων με αξία στην αγορά εργασίας ή η μετατροπή του πανεπιστημίου σ’ έναν οργανισμό όπου χρηματοδοτούνται εκείνες οι γνώσεις που έχουν μοναδικό σκοπό να διασφαλίσουν την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής οικονομίας, τότε βεβαίως η ακαδημαϊκή ελευθερία μόνο ως τροχοπέδη στην εκπλήρωση αυτών των στόχων μπορεί να λειτουργήσει. Η  επιστήμη και τεχνολογία σε συνδυασμό με την οικονομία να αυτονομούνται  από τις ανάγκες του ανθρώπου, η γνώση να γίνεται στέρεα και ποσοτική και όλα να τίθενται στην υπηρεσία μιας οικονομίας που δυναστεύει τον άνθρωπο. Κι έτσι, η δυνατότητα του ανθρώπου για δημιουργία  και μάθηση γίνεται εμπόρευμα σε πακέτο, εντάσσεται σε μια διαδικασία παραγωγής-κατανάλωσης στην οποία ο πανεπιστημιακός δεν πρέπει να ενδιαφέρεται η να ξέρει τίποτε παραπάνω απ’ όσα χρειάζεται να γίνει ελκυστικό εμπόρευμα η γνώση του.

Αν όμως θεωρείται στόχος της ύπαρξης ενός πανεπιστημίου η παραγωγή γνώσεων και η συνεχής ανανέωσή τους, τότε η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ. Γιατί για να συμβεί αυτό είναι απαραίτητο, αφενός, οι παραγωγοί αυτής της γνώσης να απολαμβάνουν μεγάλη ελευθερία για να αφιερωθούν αποκλειστικά σε αυτό το δύσκολο έργο δημιουργίας νέων γνώσεων, και αφετέρου να διδάσκουν με ελευθερία ελεύθερα άτομα, τους φοιτητές, εκπαιδεύοντάς τους να έχουν ανεξαρτησία πνεύματος, να μην  λαμβάνουν παθητικά τη γνώση, γιατί στη συνέχεια είναι αυτοί που θα συμβάλουν στη βελτίωση αυτής της γνώσης αμφισβητώντας την.

Οι δραστηριότητες λοιπόν της αστυνομίας στις πανεπιστημιουπόλεις, με το νομοσχέδιο που προωθείται, με πρόσχημα πάντα την πάταξη μιας εγκληματικότητας στον πανεπιστημιακό χώρο που συστηματικά και επαναλαμβανόμενα διογκώνεται και παραμορφώνεται  η ύπαρξή και η έντασή της, μπορούν να απειλήσουν την ακαδημαϊκή ελευθερία. Γιατί ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό των αστυνομικών σωμάτων είναι το δικαίωμά τους να χρησιμοποιούν νόμιμα τη βία και να στερούν τους πολίτες από την ελευθερία τους, προσφέροντας μάλιστα στους ίδιους μεγάλους πειρασμούς, ή και διατεταγμένους,  για κατάχρησή του.

Με το νομοσχέδιο αυτό  η κυβέρνηση Μητσοτάκη, χωρίς προσχήματα και δισταγμούς, θέλει να επιβάλλει εκείνη τη μορφή πανεπιστημίου που συνάδει με το αυταρχικό κράτος το οποίο χρόνο το χρόνο οικοδομείται.   

Με την μονιμοποίηση της αστυνομίας μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους επιδιώκεται η καταστολή της όποιας αντίρρησης όχι πια όταν εκδηλώνεται, αλλά στη γέννησή της, πριν ακόμα προλάβει να υπάρξει. Ο ιδανικότερος τρόπος για να ελέγχεται η πράξη  είναι να κατευθύνεται η σκέψη. Η ύπαρξη της αστυνομίας δίνει μορφή σ’ αυτόν τον έλεγχο και τον εντάσσει αδιαμαρτύρητα στην καθημερινότητα, ακόμα και της αναζήτησης της γνώσης. Και σε ανθρώπους που η καθημερινότητά τους ελέγχεται και υπόκειται σε συνεχή επιτήρηση, η έκταση, η ένταση και ο στόχος της οποίας εξαρτάται από κέντρα εκτός πανεπιστημίου, τότε καμιά ελευθερία σκέψης ή δράσης δεν διασώζεται χωρίς συνεχή αγώνα.

Φοιτητές και καθηγητές σε πανεπιστημιακά κτίρια περιφραγμένα ή αποκομμένα από τον ιστό της πόλης και φυλασσόμενοι από αστυνομικά σώματα, βρίσκονται εκεί για να μάθουν να κάνουν καλά τη δουλειά που η κυρίαρχη εξουσία απαιτεί.  Και δεν είναι τυχαίο πως τα πανεπιστημιακά κτίρια επιδιώκεται και από άποψη χώρου και δομής να είναι αποκομμένα από την κοινωνία και τη ζωή. Ακόμα κι αν βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, όπως το ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη, η περίφραξή τους με κάγκελα σ’ αυτήν την προσπάθεια εντάσσεται, να είναι αποκομμένα από κάθε δραστηριότητα, να είναι αποκλειστικά και μόνο το πανεπιστήμιο  τόπος παραγωγής ειδικών, φορείς εκείνης της γνώσης που υπαγορεύουν εταιρείες για ανάπτυξη της οικονομίας, με αδιαφορία για τα προβλήματα της κοινωνίας. Να ελαχιστοποιείται  η δυνατότητα ακόμα και κάποια ενδοφοιτητικά γεγονότα να γίνονται πόλος έλξης και αφορμή  για συνάντηση με την κοινωνία έξω από το πανεπιστήμιο.

Και αυτό αφορά καθηγητές και φοιτητές. Εκτός από εκείνους τους καθηγητές ή φοιτητές  που θεωρούν το πανεπιστήμιο ένα γρανάζι της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας του καπιταλισμού και τους ίδιους συνεπείς εκπροσώπους του.

 

Η «επόμενη μέρα» επιβάλλει διεκδίκηση και αγώνα!

Με την αγωνία της «επόμενης μέρας» και με τις οικονομικές υποχρεώσεις της προηγούμενης χρονιάς φορτωμένες στην πλάτη τους, άνοιξαν τα καταστήματά τους χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι σε όλη τη χώρα. Η κυβέρνηση και τα επιτελεία της προσπαθούν να δημιουργήσουν «κλίμα αισιοδοξίας» στους χειμαζόμενους μικρέμπορους και άλλους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, αλλά η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

Το πολυδιαφημισμένο μέτρο του «click away» την περίοδο των γιορτών απέδωσε κυρίως για τους μεγάλους εμπορικούς ομίλους και καταστήματα. Αλλά και τα μέτρα που διαφήμιζε η κυβέρνηση ως «στήριξη» τάχα στους επαγγελματίες, αποδείχτηκαν «σταγόνα στον ωκεανό» για τους βιοπαλαιστές του κλάδου, που μετράνε νέα χρέη από την πανδημία και την κρίση, πρόσθετα σ' αυτά που τους έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό και πριν από το lockdown.

* * *

Για παράδειγμα, η «επιστρεπτέα προκαταβολή» ή οι ενισχύσεις μέσω προγραμμάτων από τις Περιφέρειες, απευθύνονται σε επιχειρήσεις με μεγαλύτερους τζίρους, ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι απλά «κλοτσάνε» λίγο παρακάτω τα μεγάλα αδιέξοδα με τα οποία έχουν να αναμετρηθούν. Η στρατηγική που τους θεωρεί «βαρίδι» για την ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας στέκεται απέναντί τους σε ανάπτυξη και κρίση, ενώ τα «άνοιξε - κλείσε» την περίοδο της πανδημίας ενέτειναν την ανασφάλεια για την επιβίωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης για στήριξη τάχα των επαγγελματιών από τις συνέπειες της πανδημίας και των lockdown, υπολογίζεται ότι ένα 25% τουλάχιστον απ' αυτούς δεν θα αντέξει μετά το άνοιγμα των καταστημάτων και θα κλείσει. Είναι βέβαιο ότι η πλειοψηφία αυτών που ζορίζονται περισσότερο είναι μικρές επιχειρήσεις που η πανδημία τούς έδωσε το τελειωτικό χτύπημα.

* * *

Ούτε όμως το άνοιγμα των καταστημάτων του λιανεμπορίου και των υπηρεσιών συνοδεύτηκε από τη λήψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας από την πανδημία, με ευθύνη του κράτους, που την αρνείται συστηματικά. Ως αποτέλεσμα, ελλοχεύει ο κίνδυνος για ένα νέο λοκντάουν.

Απέναντι σ' αυτό το ενδεχόμενο η κυβέρνηση συνεχίζει την επίκληση της «ατομικής ευθύνης», καθιστώντας τους μαγαζάτορες και τα λαϊκά στρώματα υπεύθυνους (!) για την «ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς» και για τον «έλεγχο της πανδημίας», ενώ η ίδια δεν παίρνει κανένα μέτρο για αποσυμφόρηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και στους μεγάλους χώρους δουλειάς, που είναι αποδεδειγμένα οι βασικές εστίες υπερμετάδοσης του ιού.

Ούτε βέβαια φροντίζει για την ενίσχυση του συστήματος Υγείας, ή την αντιμετώπιση των προβλημάτων με τους εμβολιασμούς, όπως διεκδικούν υγειονομικοί, εργαζόμενοι και μικροί ΕΒΕ. Την ίδια ώρα, όμως, αξιοποιεί το άνοιγμα των καταστημάτων ως πρόφαση για να μην πάρει ουσιαστικά μέτρα στήριξης των αυτοαπασχολούμενων και μικρών ΕΒΕ, ενώ η πανδημία συνεχίζει να αξιοποιείται και στο χώρο του Εμπορίου για να υλοποιηθούν μέτρα - χρόνιες επιδιώξεις των μεγάλων ομίλων, όπως για παράδειγμα η πλήρης και οριστική κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

* * *

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αν δεν υπάρξουν ουσιαστικά μέτρα στήριξης των εισοδημάτων τους, χιλιάδες βιοπαλαιστές ΕΒΕ δεν πρόκειται να τα βγάλουν πέρα, έστω κι αν τα μαγαζιά τους παραμείνουν ανοιχτά. Γι' αυτό έχουν μεγάλη σημασία οι πρωτοβουλίες που παίρνουν όλο αυτό το διάστημα Ενώσεις των ΕΒΕ, Σωματεία και άλλες οργανώσεις φτωχών αυτοαπασχολούμενων, Επιτροπές Αγώνα κ.λπ. καλώντας σε αγωνιστική διεκδίκηση μέτρων απέναντι στις συνέπειες της κρίσης και της πολιτικής διαχείρισης των συνεπειών της πανδημίας.

Σε αυτές τις πρωτοβουλίες, που ξεδιπλώθηκαν την περίοδο του lockdown και συνεχίζονται τώρα που άνοιξαν τα μαγαζιά, με κλιμάκωση στις 27 Γενάρη, αποτυπώνεται η ανησυχία των χιλιάδων βιοπαλαιστών ΕΒΕ, αλλά και η ανάγκη να μη μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια.

Να δυναμώσουν τις αγωνιστικές ενώσεις και τα σωματεία τους, που πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις, διεκδικώντας μαζικά άμεση ένταξη όλων των επαγγελματιών στο επίδομα ειδικού σκοπού, επιστροφή στο αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ, από το οικονομικό έτος 2019, κατάργηση ΕΝΦΙΑ και τέλους επιτηδεύματος, μείωση των έμμεσων φόρων, διαγραφή τόκων, προστίμων, 30% των υπόλοιπων χρεών στην εφορία και τις τράπεζες και άλλα μέτρα στήριξης.

Φ.

Χωρίς τον ξενοδόχο

Με τα πανεπιστήμια κλειστά εδώ και ένα χρόνο, η κυβέρνηση προωθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο που αλλάζει για μια ακόμα φορά τον τρόπο πρόσβασης στα πανεπιστήμια, ενισχύει τους «κόφτες» για τη διαγραφή φοιτητών και εντείνει την καταστολή, με τη συγκρότηση πανεπιστημιακής αστυνομίας, στο όνομα τάχα της «πάταξης της ανομίας» στα ΑΕΙ.

Θα αναρωτηθεί κανείς: Με τους φοιτητές και τις οικογένειές τους να αντιμετωπίζουν τόσα προβλήματα, με τους πρωτοετείς της προηγούμενης χρονιάς να μην έχουν γνωρίσει καν τη σχολή τους, με τους χιλιάδες φοιτητές εγκλωβισμένους μακριά από τον τόπο των σπουδών τους, με ποια κριτήρια διαμορφώνονται οι προτεραιότητες της κυβέρνησης στην Εκπαίδευση;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν τη δίνει μόνο το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να καταθέσει στη Βουλή, αλλά και το σύνολο των 113 νομοσχεδίων που ψήφισε η κυβέρνηση μέσα στο 2020, τα περισσότερα την περίοδο της πανδημίας.

Νομοσχέδια που στο σύνολό τους αξιοποιούν την πανδημία ως ευκαιρία και ως πρόσχημα για να επιταχύνουν αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σε όλους τους τομείς, με κοινή συνισταμένη τη στήριξη των απαιτήσεων των επιχειρηματικών ομίλων, με ταυτόχρονο φόρτωμα των συνεπειών της κρίσης και της πανδημίας στις πλάτες του λαού.

Οπως λοιπόν στα Εργασιακά, στο Ασφαλιστικό, στην περιβαλλοντική νομοθεσία και παντού, έτσι και στην Εκπαίδευση η κυβέρνηση πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησαν οι προηγούμενοι και κλιμακώνει τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, διατυπωμένες εδώ και χρόνια μέσα από τη διαδικασία της Μπολόνια και τις άλλες στρατηγικές της ΕΕ για την Ανώτατη Εκπαίδευση, που προχώρησε και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Γι' αυτό στις εξαγγελίες της κυβέρνησης περί «αναβάθμισης των πανεπιστημίων και των σπουδών», που ακούγονται ξανά με αφορμή το επικείμενο νομοσχέδιο, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι οικογένειές τους, οι πανεπιστημιακοί και οι εργαζόμενοι στα ΑΕΙ βλέπουν το ακριβώς αντίθετο: Πανεπιστήμια κλειστά, τηλεκπαίδευση με μεγάλα προβλήματα, χωρίς στήριξη από το κράτος, νέο γύρο επίθεσης στα μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας, ένταση των ταξικών φραγμών στις σπουδές, με αναγκαίο συμπλήρωμα την κλιμάκωση της καταστολής, με στόχο το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα.

Εκεί ακριβώς συγκλίνει το νέο σύστημα πρόσβασης, που θα εντείνει την κατηγοριοποίηση των σχολών, τα πτυχία πολλών ταχυτήτων, ενώ μετατρέπουν ακόμα περισσότερο το σχολείο σε κέντρο εκγύμνασης δεξιοτήτων και σε αρένα ανταγωνισμού.

Εκεί οδηγεί η αυστηροποίηση των κατευθύνσεων για τη διαγραφή φοιτητών από τα μητρώα των πανεπιστημίων, που η κυβέρνηση τους κολλάει τη ρετσινιά του «αιώνιου», κρύβοντας τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που βάζουν φραγμό σε χιλιάδες παιδιά λαϊκών οικογενειών να ολοκληρώσουν τις σπουδές «στην ώρα τους».

Κρύβοντας τις δικές της ευθύνες και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων για την παντελή απουσία ουσιαστικών μέτρων στήριξης των φοιτητών και των οικογενειών τους, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στη σημαντική επιβάρυνση που προκαλούν οι σπουδές στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να φορτώσει σ' αυτούς τους φοιτητές όλα τα στραβά των ΑΕΙ, αποσιωπώντας σκόπιμα στοιχεία ερευνών που δείχνουν ότι το 42,4% των φοιτητών αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα, και ότι στις σημερινές συνθήκες το 40% περίπου όσων ψάχνουν για δουλειά είναι φοιτητές.

Οσο για το επιχείρημα ότι ένα πανεπιστήμιο «καλύτερα συνδεδεμένο με την αγορά εργασίας» θα μπορεί να προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες για απασχόληση και καριέρα, καταρρίπτεται από την πραγματικότητα των μισθών πείνας που παίρνει η πλειοψηφία των μισθωτών επιστημόνων, από την τεράστια ανεργία σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους, από τη μεγάλη ετεροαπασχόληση των αποφοίτων και βέβαια από το «brain drain».

Ούτε βέβαια είναι στόχος της καταστολής η πάταξη της ανομίας, όσο κι αν η κυβέρνηση για να προωθήσει την πολιτική της αξιοποιεί τη δράση διαφόρων προβοκατόρικων μηχανισμών, που καμία σχέση δεν έχουν με το φοιτητικό κίνημα. Μήπως δεν ήταν οι ίδιοι που πριν από ενάμιση χρόνο διαβεβαίωναν ότι με την κατάργηση του ασύλου «τελειώνει η ανομία»; Αλλος είναι επομένως ο στόχος τους, και αυτό επιβεβαιώνουν οι εξελίξεις.

Στις προτεραιότητες της κυβέρνησης, που διαμορφώνονται με κριτήριο τις ανάγκες του κεφαλαίου, οι φοιτητές αντιτάσσουν αγωνιστικά τις διεκδικήσεις τους να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο, να ανοίξουν τώρα οι σχολές με όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας, να υπάρξουν πραγματικά μέτρα στήριξης των ίδιων και των οικογενειών τους απέναντι στην κρίση και την πανδημία.

Το μήνυμα που στέλνουν δεκάδες φοιτητικοί σύλλογοι, σωματεία και φορείς, με τις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών και την αυριανή κλιμάκωση στα συλλαλητήρια, είναι ότι η κυβέρνηση λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο αν νομίζει ότι θα εκμεταλλευτεί την πανδημία και τις κλειστές σχολές για να κλιμακώσει την επίθεση στα μορφωτικά δικαιώματα και τις ανάγκες της νεολαίας!

Η αυτονόητη καταδίκη δεν αρκεί..

.

Την αυτονόητη καταδίκη του φαινομένου της σεξουαλικής και κάθε άλλης μορφής βίας και κακοποίησης σε βάρος των γυναικών προκάλεσαν οι καταγγελίες της Σοφίας Μπεκατώρου για τον βιασμό της από μέλος της διοίκησης της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας (ΕΙΟ), στα πρώτα βήματα της αθλητικής της σταδιοδρομίας. «Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι στον αθλητισμό θα αντιμετώπιζα τη βία, πόσο μάλλον τη σεξουαλική», τόνισε η Ολυμπιονίκης, φέρνοντας με τη δημόσια παρέμβασή της στην επιφάνεια ένα φαινόμενο που, όπως φαίνεται από καταγγελίες που ακολούθησαν, κάθε άλλο παρά μεμονωμένο είναι.

Ο χώρος του αθλητισμού, κάτω από τη διαβρωτική επίδραση της εμπορευματοποίησης, του ανταγωνισμού και της μετατροπής του σε πεδίο δράσης των πάσης φύσεως «παραγόντων», λειτουργεί ως «θερμοκήπιο» που θρέφει το φαινόμενο. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στα όριά του. Αντιμέτωπες με πολύμορφη βία, που περιλαμβάνει την παρενόχληση και την κακοποίηση, βρίσκονται εργαζόμενες σε χώρους δουλειάς, φοιτήτριες και σπουδάστριες σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, γυναίκες ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τα αποτελέσματα παλιότερης έρευνας του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (FRA), το 22% των γυναικών έχουν βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία, ενώ το 43% έχουν υποστεί ψυχολογική κακοποίηση. Ωστόσο, οι διαπιστώσεις για την έκταση που έχει το φαινόμενο, η γενικόλογη καταδίκη του και οι ανέξοδες υποσχέσεις για μέτρα που θα οδηγήσουν τάχα στην εξάλειψή του δεν συμβάλλουν στην αποκάλυψη αλλά αντίθετα οδηγούν στη συσκότιση των αιτιών του.

* * *

Οι προτροπές που απευθύνουν κυβερνητικοί εκπρόσωποι και θεσμοί στις γυναίκες αυτές να «σπάσουν τη σιωπή τους» αποδεικνύονται κούφιες και υποκριτικές, καθώς δεν συνοδεύονται από τα απαραίτητα μέτρα στήριξης και προστασίας, με ευθύνη του κράτους, για να μπορέσει μια γυναίκα να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα που βιώνει. Αντιθέτως, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της πολιτικής των κυβερνήσεων, της ΕΕ, των θεσμών που στοιχίζονται πίσω από την ίδια πολιτική, κρύβονται οι πραγματικές οικονομικές και κοινωνικές αιτίες που εκκολάπτουν την πολύμορφη βία σε βάρος των γυναικών, ενώ ταυτόχρονα περισσεύουν οι αναλύσεις που αποτιμούν το φαινόμενο ακόμα και με όρους «κόστους - οφέλους».

Ετσι, η ΕΕ υπολογίζει πως η βία κατά των γυναικών «κοστίζει» 228 δισεκατομμύρια ετησίως, από τα οποία τα 45 αντιστοιχούν στο «κόστος» των δημόσιων και κρατικών υπηρεσιών και 24 δισεκατομμύρια ευρώ στην «απολεσθείσα οικονομική παραγωγή» λόγω του φαινομένου!

«Η εξεύρεση επαρκών πόρων για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της βίας ενάντια στις γυναίκες δεν είναι μόνο μια νομική υποχρέωση και μια ηθική επιταγή, αλλά και μια ασφαλής επένδυση επίσης», αναφέρει στο ίδιο μήκος κύματος ο ΟΗΕ (UN Women), κάνοντας με τη σειρά του λόγο για την απαραίτητη «εξοικονόμηση» από τη μείωση των εξόδων που συνεπάγονται οι υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, οι νομικές και δικαστικές υπηρεσίες που έχουν ανάγκη οι γυναίκες θύματα, από το μετριασμό της «απώλειας παραγωγικότητας» που συνεπάγονται οι απουσίες από τη δουλειά των γυναικών που πέφτουν θύματα βίαιης συμπεριφοράς.

* * *

Η σεξουαλική, σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή όποιας άλλης μορφής βία υφίστανται οι γυναίκες, καλλιεργείται στο έδαφος που διαμορφώνουν οι οικονομικοί και κοινωνικοί καταναγκασμοί που αντιμετωπίζουν. Στο έδαφος, δηλαδή, της εκμετάλλευσης, των σάπιων «αξιών» που φύονται πάνω σε αυτό, των «προτύπων» του ανταγωνισμού, της καταπίεσης, της επιβολής του ισχυρότερου.

Το κύμα στήριξης των γυναικών που καταγγέλλουν τη βία που υπέστησαν, μπορεί και πρέπει να στρέψει την προσοχή στις αιτίες που δημιουργούν και αναπαράγουν το φαινόμενο. Η απερίφραστη καταδίκη μπορεί και πρέπει να δώσει τη «σκυτάλη» στην καταγγελία όσων υπερασπίζονται μια κοινωνία που βλέπει τη βία και την αντιμετώπισή της μέσα από το πρίσμα υπολογισμών «κόστους» και «οφέλους».

Σε κάθε περίπτωση, η αντιμετώπιση ενός τέτοιου κοινωνικού φαινομένου δεν μπορεί να γίνεται με τρόπο ατομικό. Χρειάζεται τώρα να δυναμώσει ο συλλογικός αγώνας, που θα διεκδικεί μεταξύ άλλων την ολόπλευρη στήριξη κάθε γυναίκας, για να μπορεί να αντισταθεί, να αποκρούσει, να καταγγείλει τη βία κάθε μορφής, τις οικονομικές πιέσεις και τους εκβιασμούς.

Ευ. Χ.

Ψεύτικο δίλημμα

Αν κανείς πιστέψει όσα λένε τα κυβερνητικά στελέχη και όσα γράφονται αυτές τις μέρες για το άνοιγμα και άλλων τομέων της οικονομίας, το δίλημμα για τον λαό είναι λίγο πολύ το εξής: «Διάλεξε αν θα ρισκάρεις την υγεία σου και θα αρρωστήσεις, ή αν θα χάσεις τη δουλειά σου, το μαγαζί σου, το σπίτι σου».

Ούτε συζήτηση φυσικά για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία, για μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος Υγείας, τη θωράκισή του, ώστε και οι εμβολιασμοί που προχωράνε με τον αραμπά να «πιάνουν τόπο», για μαζικά και επαναλαμβανόμενα τεστ, την ώρα μάλιστα που ένα τρίτο κύμα της πανδημίας θεωρείται δεδομένο.

Κατά την κυβέρνηση, όποιος θέτει αυτά τα ζητήματα δεν βλέπει ότι «εκτός απ' την υγεία υπάρχει και η οικονομία», ότι «τα ταμεία αδειάζουν» (σίγουρα όχι για τους επιχειρηματικούς ομίλους) και ότι το δημοσιονομικό πλήγμα είναι «πάνω από 3 δισ. ευρώ κάθε μήνα».

Προσποιείται μάλιστα ότι νοιάζεται για τους μικρούς ΕΒΕ, που «αν καθυστερήσουμε να ανοίξουμε, το 25% θα φαλιρίσει» και για τους εργαζόμενους, αφού όσο περνάει ο καιρός χωρίς τζίρο, η μεγαλοεργοδοσία «πιέζεται» να κάνει απολύσεις και νέες περικοπές μισθών! Αν πραγματικά νοιαζόταν όμως γι' αυτούς, θα τους είχε στηρίξει ουσιαστικά μέσα στην πανδημία και δεν θα την είχε αξιοποιήσει σαν «ευκαιρία» για να κλιμακώσει την επίθεση σε βάρος τους...

Με δεδομένη λοιπόν αυτήν τη συνειδητή πολιτική, με δεδομένο ότι δεν σκοπεύει να πάρει κανένα άλλο μέτρο και ότι η μεγαλοεργοδοσία θα συνεχίσει να ξεσαλώνει στους χώρους δουλειάς που γίνονται εστίες υπερμετάδοσης, η κυβέρνηση ζητάει από τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τα λαϊκά στρώματα «να κόψουν το λαιμό τους», για να βρουν λέει τις «ισορροπίες» ανάμεσα στην υγεία και την οικονομία (!), ενώ τους «καθιστά υπεύθυνους» και για ό,τι προκύψει από εδώ και πέρα.

Ομως, αν κάτι έχει φανεί τους τελευταίους 10 μήνες, είναι το πόσο παραπλανητικό και κάλπικο είναι το δίλημμα που βάζει ξανά και ξανά η κυβέρνηση.

Γιατί βέβαια το «ζύγι» δεν δείχνει από τη μια πλευρά την υγεία και από την άλλη την οικονομία. Αντίθετα, δείχνει από τη μια μεριά τα συμφέροντα του λαού και από την άλλη αυτά του κεφαλαίου, της μεγαλοεργοδοσίας, προς τη μεριά των οποίων μονίμως «γέρνει».

Δεν έχει άλλωστε κανείς παρά να θυμηθεί ότι την ίδια κουβέντα, με τα ίδια παραπλανητικά επιχειρήματα, επιστράτευσε η κυβέρνηση τον περασμένο Μάη, για να ανοίξει τον τουρισμό με τους όρους που απαιτούσαν οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεταφορείς, οι τουρ οπερέιτορ.

Και τότε τα ίδια έλεγαν, για να αποδειχτεί ότι η κερδοφορία τους και τα όσα αυτή επιβάλλει, δεν συμβαδίζουν ούτε με την υγεία του λαού, που παίχτηκε στα ζάρια, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, ούτε με το δικαίωμα δεκάδων χιλιάδων ξενοδοχοϋπαλλήλων στη δουλειά με δικαιώματα.

Δεν έχει παρά να δει κανείς και την κατάσταση στους μεγάλους χώρους δουλειάς, τις βιομηχανίες που λειτουργούσαν κανονικά όλους αυτούς τους μήνες, με την υγεία των εργαζομένων να παίζεται καθημερινά στα ζάρια λόγω της έλλειψης μέτρων, με βαριές συνέπειες όπως δείχνουν τα πρόσφατα παραδείγματα στη Δυτική Αττική, στα Οινόφυτα, πιο πριν στην Κ. Μακεδονία.

Ακόμα και τώρα, οι ανακοινώσεις για το άνοιγμα συνδέονται από την κυβέρνηση με το ξεκαθάρισμα πως «καμία υποχρέωση» δεν φέρει πλέον απέναντι σε χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες, στο αίτημά τους να μη μείνει κανείς χωρίς εισόδημα, να παρθούν μέτρα για τη γενναία διαγραφή χρεών κ.ο.κ., την ώρα που στις «δίπλα σελίδες» διαφημίζει τα πακέτα δισ. που ετοιμάζεται να δώσει στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Ακόμα μια φορά επιβεβαιώνεται ότι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, καλούνται να πληρώνουν τα σπασμένα με βαριές επιπτώσεις στο εισόδημα, στα δικαιώματα και την υγεία τους, επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και της διαχείρισης της πανδημίας με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Το κρίσιμο ζήτημα επομένως δεν είναι από ποια δικαιώματα και ποιες ανάγκες τους θα κάνουν κάθε φορά «εκπτώσεις», αλλά να μην κάνουν «εκπτώσεις», να μη δεχτούν σαν «κανονικότητα» να θυσιάζονται διαρκώς για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, η διεκδίκηση των αναγκών τους δεν είναι «όνειρο θερινής νυκτός», το οποίο πρέπει να ξεχάσουν, όπως τους λένε κυβέρνηση και κεφάλαιο, αλλά υπόθεση του δικού τους αγώνα σε σύγκρουση μαζί τους.

Εκφυλιστική διαλεκτική ασθένεια

 

 

Στα τέλη της δεκαετίας του '90, μετά τα Ιμια και πριν από την έναρξη της ελληνοτουρκικής «διπλωματίας των σεισμών», είχα την τύχη να πετάξω, και μάλιστα επί πενήντα περίπου λεπτά, μ' ένα Mirage 2005. Εμπειρία μοναδική, στα όρια των αντοχών ενός κανονικού πιλότου. Τη θεωρώ μια από τις πιο διδακτικές και χρήσιμες εμπειρίες στη ζωή μου, τέτοια που να μου επιβάλλει να είμαι εξαιρετικά φειδωλή στην ευκολία και στο άλλοθι του τόσο συνηθισμένου «ανθρώπινο λάθος». Αυτού δηλαδή που αμέτρητες φορές καλύπτει πολιτικές επιλογές, συστημικές παθογένειες, δικαιολογίες ή και δίκες καλών προθέσεων, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τραγωδίες, ήττες και συμβάντα που μπορεί να κρίνουν τη μοίρα. Οχι απλώς ενός όπλου, αλλά ενδεχομένως κι ενός λαού, μιας πατρίδας.

Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, στη μοναξιά των αιθέρων με πανάκριβο όχημα τη ζωή, εξαρτημένη από τις γνώσεις και την εμπειρία του πιλότου, αλλά και την τελική έκβαση μιας πτήσης απ' άκρου εις άκρον του Αιγαίου, να κρέμεται από τη συλλογικότητα κάθε ανθρώπινου και τεχνικού κρίκου (τότε της μοίρας Γεράκι), αποκτάς μια διαφορετική συγκρότηση και συναίσθηση της πολιτικής, της κοινωνικής κι ως ένα βαθμό και της ιδεολογικής και ηθικής προσέγγισης των εννοιών: λαός, στρατός, άμυνα κι όλα αυτά που αυτές τις μέρες συζητάμε σε επίπεδο Ελληνοτουρκικών σχέσεων, εξοπλιστικών προγραμμάτων και ΝΑΤΟικών επικίνδυνων σχεδίων.

Επικαλέστηκα εδώ αυτή τη μοναδική για έναν πολίτη εμπειρία, για να υπογραμμίσω με όλες τις ανθρώπινες δυνάμεις μου την ανάγκη, όχι απλώς να γίνουν κατανοητές οι θέσεις του ΚΚΕ ως βαθιά πατριωτικές σε θέματα άμυνας, αλλά και ως αναγκαίο να κατανοηθούν, για να θωρακιστεί ο λαός απέναντι σε επικίνδυνες, βαθιά αντιλαϊκές πολιτικές επιλογές, που μας χώνουν βαθύτερα στο στόμα του ιμπεριαλιστικού δράκου. Και ταυτόχρονα, με πλαστά διλήμματα και υποταγή σε αλλότρια συμφέροντα, καταφέρνουν να εκμηδενίζουν, με συνεχές πλασάρισμα της διαρκούς συμμαχικής τουρκικής απειλής, την κριτική ικανότητα του λαού και το δικαίωμά του να ρωτάει, πριν δώσει και την τελευταία του δεκάρα και σταγόνα αντοχής, ποιος αγοράζει, για ποιο λόγο, και κυρίως για ποιες ανάγκες, εργαλεία πολέμου και όχι υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της ειρήνης και της ασφάλειάς του. Κι εδώ αρχίζουν τα πολιτικά δύσκολα, και τα επικοινωνιακά χυδαία κι εύκολα, που καταλήγουν σε άγνοια κινδύνου για το τι επιτρέπουμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή να το συνειδητοποιούμε, να θεωρείται πραγματικός κίνδυνος για το τώρα και το αύριο όλων μας.

Ο γεωπολιτικός χάρτης της γειτονιάς μας έχει κυριολεκτικά μουτζουρωθεί από τις αναδιατάξεις των συμμαχιών, και τα παιχνίδια και τους τριγμούς των θηριωδών συμφερόντων της ενεργειακής και πολεμικής βιομηχανίας, τόσο και έτσι, που μες στη θολούρα να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να μπαίνουμε «όλοι μαζί» σε μια κούρσα εξοπλισμών και μια αδιαφανή πολεμική προετοιμασία, που πλασάρεται ως αμυντική, αλλά δεν εγγυάται όχι απλώς σύνορα αλλά ούτε αυτή καθαυτή την επιβίωση εξ ίσου τεράστιων μαζών. Η αντίσταση που προβάλλει το ΚΚΕ στην προσφορά πανάκριβων υπηρεσιών για υλοποίηση των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων, και τελικά κερδών, είναι κυριολεκτικά μεσούσης της πανδημίας, κορυφούμενης της ύφεσης και επικείμενης της οικονομικής καταστροφής, ένα εμβόλιο κατά της φανερά ταξικής και νομοτελειακά αντιλαϊκής, κι επομένως αντιπατριωτικής αρρώστιας, που δεκαετίες τώρα μας βασανίζει: η αρρώστια είναι εκφυλιστική. Μετατρέπει την εθνική άμυνα σε εμπορική υπόθεση, και τη συζήτηση περί αυτήν σ' ένα παζάρι όπου ανακατώνονται και πολτοποιούνται στο ιστορικό μίξερ πολυεθνικοί κολοσσοί, στρατιές από λομπίστες, τραπεζική και οικονομική διπλωματία, συμμαχίες της τσέπης κι εργαλειοποίηση περιορισμένων συρράξεων. Στη ζυγαριά αυτής της αρρώστιας μπαίνουν από τη μια μεριά το αίμα, η φτώχεια, ο εξανδραποδισμός κι από την άλλη τα συμβόλαια, τα κέρδη και το εύρος της εξουσίας των μεγάλων παικτών, που σήμερα έρχονται ως σύμμαχοι και σου πουλάνε τόσα όπλα, που μπορούν να στ' αρπάξουν όταν και οπότε θέλουν, είτε καταδικάζοντάς τα σε αφλογιστία, είτε επειδή τους συμφέρει να συμμαχήσουν με τον εχθρό σου, γιατί πληρώνει περισσότερα κι αιμορραγεί ευκολότερα.

Κι άντε να πείσεις απ' τη μεταπολίτευση ως τα σήμερα τον κόσμο να εμβολιαστεί έναντι αυτής της εκφυλιστικής συζήτησης περί εθνικής άμυνας, όταν οι λέξεις - κλειδιά που κυριάρχησαν, όλο τον καιρό της αρρώστιας, ήταν μίζες, σκάνδαλα, καριέρες, πασπαλισμένες με μυστικότητα και άγνοια. Οταν το έθνος ιδιωτικοποιείται τότε ο λαός για την άμυνα αιμορραγεί ακατάπαυστα. Και για πολίτες και για στρατιωτικούς.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Ιστορία του παχέος εντέρου – Ο Βασίλι Μπλοχίν και το αντικομμουνιστικό σπλάτερ του Newsbeast

 

Ξεχάστε τις ταινίες τρόμου και τα τετριμμένα που έχετε δει ως τώρα. Τα καλύτερα σπλάτερ και σλάσερ σενάρια δεν τα έχετε διαβάσει ακόμα και το Newsbeast έρχεται να καλύψει το κενό με ένα πόνημα μυθιστορίας που θα σας κρατήσει άυπνους ή τουλάχιστον να κρατήσετε την κοιλιά σας από τα γέλια. Ο λόγος για το βιογραφικό σημείωμα που το σάιτ αφιερώνει στον στρατηγό και στέλεχος της NKDV Βασίλι Μπλοκίν (η σωστή προφορά είναι πιθανότατα Μπλαχίν, αλλά αυτό είναι το μικρότερο πρόβλημα στο άρθρο) με τον διακριτικό τίτλο “Ο αγαπημένος εκτελεστής του Στάλιν” που σκότωσε 7.000 ανθρώπους, έναν – έναν”. Αφού πρώτα τους ήπιε το αίμα με το μπουρί της σόμπας, πληροφορία που θα έμπαινε αν το επέτρεπε ο χώρος.

Ανάμεσα στα “ζοφερά όργανα του θανάτου”, πληροφορούμαστε από τον άγνωστο συντάκτη, “κανείς τους δεν ήταν τρομακτικότερος από τον Βασίλι Μπλοκίν, που είχε να καμαρώνει για τον αδιανόητα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που έπεσαν νεκροί από τα χέρια του. Το άστρο του ανέτειλε μέσα στα σκοτάδια της μυστικής αστυνομίας, ώστε να γίνει ο άγγελος του θανάτου στους διωγμούς του Πατερούλη”.

Αν διακρίνετε μια τόσο δα μικρή διάθεση υπερβολής στο παραπάνω, είναι επειδή δεν έχετε διαβάσει το υπόλοιπο πόνημα, που θα σας πείσει ότι ο Μπλοκίν ήταν κάτι μεταξύ Τζεγκίς Χαν, Βλάντ Τέπες και Αττίλα -της μάστιγας του θεού. Γιατί, σαν να μην έφτανε ότι σκότωσε “κόσμο και κοσμάκη” (sic) από τη δεκαετία του ’20, εκεί που δεν κρατιόταν πια ήταν κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και αναδεικνύεται σε αιματοβαμμένο πρωταγωνιστή της “Κατυνολογίας”, έχοντας “εκτελέσει προσωπικά πάνω από 7000 Πολωνούς”. 

Το κείμενο προσπερνά στα γρήγορα τα νεανικά χρόνια του Μπλοκίν, συνοψίζοντάς τα στο “από τα λιγοστά που τον αφορούν αυτή την περίοδο, ξέρουμε ότι ο Μπλοκίν διακρινόταν για τον σαδισμό και την προθυμία του στο έγκλημα. Αλλά και σε αυτό που ο ίδιος ο Στάλιν ονόμαζε «μαύρη εργασία»: βασανιστήρια, εκφοβισμό και μυστικές εκτελέσεις δηλαδή.” Κι όταν λέμε ξέρουμε, εννοούμε για γκαραντί πράγματα, ο λόγος μας συμβόλαιο.

Το αίμα αρχίζει να ρέει ποτάμι όταν πια ο Μπλοχίν μπαίνει στην Τσεκά, όπου “θα τραβούσε την προσοχή των ανωτέρων του”, δηλαδή το Χένρικ Γιάκοντα, το Νικολάι Γιεζόφ και το Λαβρέντι Μπέρια κι έτσι “αφού ανέβηκε γοργά τα σκαλιά της ιεραρχίας, το 1926 τον βρίσκει στον ρόλο που θα αποθέωνε με τη δράση του: κρατικός εκτελεστής.”

Η αγωνία κορυφώνονται και οι λεπτομέρειες γίνονται ολοένα και πιο γλαφυρές:

“Εκεί, στον τελευταίο όροφο της Lubyanka, σκότωνε πια κόσμο σε ημερήσια διάταξη. Ο τρόπος πάντα ο ίδιος: ο μελλοθάνατος γονάτιζε και ο Μπλοκίν του φύτευε μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Τα πτώματα καίγονταν σε ένα κρεματόριο. Τον Οκτώβριο του 1927 εγκαινιάστηκε μάλιστα ένα καινούριο αποτεφρωτήριο, για να συμπέσει με τη 10η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, και τώρα ήταν σε σχέδιο του αρχιεκτελεστή.” Σφύζει από τόση ζωντάνια – pun intended – η περιγραφή, που νιώθεις ότι ο συντάκτης μύρισε καμένη σάρκα με τα ίδια του τα ρουθούνια.

Εννοείται πως μέσα σε όλο αυτό το θανατικό δε θα μπορούσε να λείπει και ο ίδιος ο Στάλιν, με τον Μπλοκίν να τυγχάνει της εύνοιάς του κι έτσι ο ίδιος να γίνεται “προσωπική επιλογή του ηγέτη της ΕΣΣΔ να ηγηθεί των σφαγών κατά τον «Μεγάλο Τρόμο» του 1936-1938”. Μάλιστα, “η προσωπική τους σχέση ήταν τέτοια που όταν κατηγορήθηκε και ο ίδιος τελικά ο Μπλοκίν για συνωμοσία κατά του κράτους το 1939, ο Στάλιν αρνήθηκε να υπογράψει την καταδίκη του. Τότε ήταν που επαίνεσε τη «μαύρη εργασία» του εκτελεστή του, την οποία θεωρούσε ανεκτίμητη.” Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο, γιατί οι φιλίες δε χαλάνε για τα κόμματα.

Ο Μπλοκίν έπλεε το λοιπόν σε πελάγη ευτυχίας και αίματος των αντιπάλων του και “καυχιόταν ιδιαίτερα για τη δολοφονία του στρατάρχη και αρχηγού του «κόκκινου» επιτελείου Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, αλλά και για τον φόνο δύο εκ των τριών αφεντικών του, τόσο του Γιάκοντα το 1938 όσο και του Γιεζόφ το 1940.” Πού τον έχανες, πού τον έβρισκες το Βασίλι, στα καπηλειά να αφηγείται μετά την πέμπτη βότκα πώς έσφαζε τον Τουχατσέφσκι και το Γιεζόφ.

Τα καλύτερα όμως ήρθαν φυσικά με την υπόθεση Κατύν, όπου πλέον ο πρωταγωνιστής μας “είχε μετατραπεί σε σταλινικό τέρας”. Παράλληλα, πλέον έπαιρνε διαταγές “αποκλειστικά από τον «κόκκινο» ηγέτη, γεγονός που απλοποίησε πολύ τη μαύρη δουλειά του. Τώρα δεν χρειαζόταν ούτε γραφειοκρατίες ούτε χαρτούρες, ο Στάλιν τον είχε απαλλάξει από τέτοιες σκοτούρες”. Ναι, όλο αυτό αριστούργημα κάνει και ρίμα στο τέλος και χτυπάει έτσι στα ίσια μια υποψηφιότητα όχι μόνο για το Πούλιτζερ, αλλά και για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Εν πάσει περιπτώσει, η μεγάλη μέρα έφτασε τον Απρίλη του 1940, κι ο Μπλοκίν, έχοντας γράψει πολλά χιλιόμετρα πτωμάτων, “καταφτάνει λοιπόν στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Οστασκόφ, δίπλα στο δάσος του Κατίν, όπου κρατούνταν κυρίως Πολωνοί αξιωματικοί και αστυνομικοί που είχαν πέσει στα χέρια του Κόκκινου Στρατού μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία του 1939”.

Εκεί λοιπόν, “για 28 συναπτές νύχτες δολοφονούσε ανθρώπους με απίστευτη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα, γράφοντας μια από τις πλέον φρικαλέες σελίδες στην ιστορία των μαζικών εκτελέσεων”. Το διαμαντάκι που ακολουθεί αξίζει απλά να παρατεθεί αυτούσιο:

Οι εκτιμήσεις μιλούν για 22.000 πολωνούς νεκρούς, 7.000 εκ των οποίων θανατώθηκαν από το χέρι του Μπλοκίν. Ο οποίος έστησε τη φονική κάμαρά του στο Καλίνιν, μεταφέροντας εκεί με τρένο όσους πολωνούς αιχμαλώτους είχαν χαρακτηριστεί αναλώσιμοι.

Ο θάλαμος που είχε στήσει στο υπόγειο του στρατηγείου της Εν Κα Βε Ντε στο Καλίνιν ήταν έτσι σχεδιασμένος από τον «λογιστή του θανάτου», όπως τον χαρακτήριζαν, που να διευκολύνει την ταχύτητα των δολοφονιών.

Ο ίδιος είχε προαποφασίσει ότι ένας καλός ρυθμός θανάτου ήταν οι 300 εκτελέσεις τη νύχτα και κατασκεύασε έναν αποδοτικότατο μηχανισμό εξόντωσης και μεταφοράς των πτωμάτων.

Οι μελλοθάνατοι μεταφέρονταν αρχικά σε έναν προθάλαμο βαμμένο κόκκινο, τον οποίο ο Μπλοκίν αποκαλούσε χαιρέκακα “λενινιστικό δωμάτιο”, για την αναγνώρισή τους. Κατόπιν τους περνούσαν χειροπέδες και τους έφερναν ενώπιον του εκτελεστή στο διπλανό δωμάτιο.

Το οποίο είχε ηχομονώσει ο Μπλοκίν για να πνίγει τις κραυγές απελπισίας των Πολωνών, την ίδια ώρα που το κεκλιμένο τσιμεντένιο πάτωμα διοχέτευε το αίμα σε ένα σιφόνι.

«Ένας πεπειραμένος εκτελεστής πυροβολεί στον λαιμό, κρατώντας την κάννη λοξά προς τα πάνω», έλεγε ο ίδιος, «τότε υπάρχει πιθανότητα η σφαίρα να βγει από το μάτι ή τον λαιμό. Αν σκοτώνεις 250 ανθρώπους τη μέρα, ο καθαρισμός του χώρου μπορεί να αποδειχτεί σοβαρό πρόβλημα».

Φορώντας τη δερμάτινη στολή, την ποδιά του χασάπη και τα μακριά ως τον αγκώνα γάντια του, εκτελούσε το έργο του με ζήλο απαράμιλλο. Τα αγαπημένα του σύνεργα του θανάτου ήταν τα γερμανικά πιστόλια Walther PPK, που έπαιρναν φωτιά μόλις έδυε ο ήλιος.

Ο Μπλοκίν δεν εμπιστευόταν την αξιοπιστία του σοβιετικού περίστροφου TT-30, το οποίο συνήθιζε να υπερθερμαίνεται στη δεκάωρη συνεχή χρήση, βγάζοντας πολλά προβλήματα.

Είχε εξάλλου τέτοια δολοφονική εμπειρία στις πλάτες του που πλέον η μέθοδός του ήταν ανατριχιαστικά άψογη.

Οργάνωσε το φονικό απόσπασμα σε χρόνο-ρεκόρ, επιστρατεύοντας καμιά τριανταριά μοσχοβίτες δεσμοφύλακες, ακόμα και φορτηγατζήδες. Το απίστευτο σε έκταση και θηριωδία έργο του ήταν τέτοιο που οι συνάδελφοι εκτελεστές τον χαρακτήρισαν «καλλιτέχνη του θανάτου»”.

Για τη χρήση του γερμανικού όπλου όμως δεν έφταιγαν μόνο τα σκάρτα σοβιετικά περίστροφα, απόδειξη της ανωτερότητας της ναζιστικής πολεμικής βιομηχανίας προφανώς, αλλά και το γεγονός “ήταν όμως και το άλλο: αν ανακαλυπτόταν ποτέ το έγκλημα, όπως και έγινε το 1943 από τους ναζί εισβολείς, η χρήση των γερμανικών πιστολιών θα έριχνε αλλού το βάρος της θηριωδίας.” Είναι πραγματικά να σκίζεται η καρδιά σου από την απανθρωπιά των μπολσεβίκων. Πώς θα μπορούσαν ποτέ να παγιδεύσουν τους ναζί, που είναι γνωστό ότι ποτέ δεν είχαν δώσει δικαιώματα. Ίσα – ίσα, όπως μας είπε ήδη το κείμενο, αν διακρινόταν για κάτι ήταν στην ικανότητά τους να ανακαλύπτουν εγκλήματα άλλων, οπότε ποιος ξέρει, ίσως η ανθρωπότητα να τους χρωστά κι ευγνωμοσύνη.

Ο συντάκτης βέβαια μας λέει ότι ο Γκέμπελς “έτριβε τα χέρια του” κι έστησε “επικοινωνιακό σόου” με την “ανακάλυψη” των μαζικών τάφων των Πολωνών αξιωματικών, αλλά και πώς να μην ενθουσιάζονταν οι ναζί, γνωρίζοντας ότι η προπαγάνδα τους θα περνούσε αργότερα ελέω Ψυχρού Πολέμου περίπου ως θέσφατο της δυτικής αστικής ιστοριογραφίας. Εκείνη την εποχή βέβαια, όπως σχεδόν με ανυπόκριτη λύπη ομολογεί το κείμενο “λίγοι πίστεψαν την εκδοχή τους (σ.σ. των ναζί,συνώνυμο της αξιοπιστίας δηλαδή), ακόμα λιγότεροι ήθελαν ωστόσο να τα χαλάσουν με τον Στάλιν…”, αντί να ενωθούν με τους γενναίους εκδικητές της πολωνικής ελίτ κατά της κόκκινης αρκούδας εννοούν τα αποσιωπητικά.

Κι αν σας έχει μείνει καμία αμφιβολία για όλα αυτά, τα λέει και το βιβλίο Γκίνες, που το 2010 κατέταξε το Μπλοχίν ως “παραγωγικότερο εκτελεστή της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας”. Τι χρεία έχομεν άλλων μαρτύρων; Το Γκίνες, το κόπι πέιστ από τη wikipedia και η κοιλιά του συντάκτη είναι τα πολυτιμότερα εργαλεία ιστορικής έρευνας και συνάμα πηγή έμπνευσης για λογοτεχνικά κομψοτεχνήματα στους δύσκολους καιρούς της καραντίνας.

Συνελήφθη ο φυγόδικος χρυσαυγίτης Δεβελέκος πρώην οδηγός του Μιχαλολιάκου

 

Γνωστή έγινε πριν από λίγη ώρα η σύλληψη του πρώην οδηγού και στενού συνεργάτη του Μιχαλολιάκου, Σωτήρη Δεβελέκου, σε βάρος του οποίου εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης για την επίθεση στο στέκι “Φαβέλα” στο Κερατσίνι.

Ο Δεβελέκος, ανήκε μαζί με το στενό του συνεργάτη και συγγενή Άκη Θεοδώρου, στους φυγόδικους της εγκληματικής οργάνωσης της ΧΑ, με γνωστότερο φυσικά το Χρήστο Παππά. Μάλιστα, για εβδομάδες μετά τη φυγοδικία του, ο Δεβελέκος φαινόταν να ανανεώνει τις αναρτήσεις του στα σόσιαλ μίντια, όπως και το μπλογκ στο οποίο εκθέτει έργα του. Ο ίδιος κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή, επικίνδυνη σωματική βλάβη, απρόκλητη φθορά ξένης περιουσίας, εμπρησμό και παράβαση του νόμου περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων. Γνωστός έγινε και ο Δεβελέκος από σειρά ηχογραφημένων συνομιλιών του που δημοσιεύτηκαν στα πλαίσια της δίκης της ΧΑ, με διάφορα στελέχη της οργάνωσης, ανάμεσά τους και τον φυγόποινο καταδικασθέντα Γιάννη Λαγό, όπου προσπαθούσαν να συντονιστούν για τη συγκάλυψη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, βγάζοντας παράλληλα τα μαχαίρια κατά των “συναγωνιστών” τους μέσα στη ναζιστική συμμορία.

Αξίζει να σημειωθεί πως στη διάρκεια της επίθεσης είχε τραυματιστεί μεταξύ άλλων η συνήγορος Πολιτικής Αγωγής της οικογένειας Φύσσα, Ελευθερία Τομπατζόγλου, με αποτέλεσμα να τη γίνουν ράμματα στο κεφάλι λόγω των τραυμάτων.

«Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας…» – 8 χρόνια από τη ρατσιστική δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή

 

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα Κυριακή 17 Γενάρη από τη ρατσιστική εν ψυχρώ δολοφονία του 27χρονου Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, από τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή. Οι δύο ναζιστές δολοφόνοι, μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, Διονύσης Λιακόπουλος και Χρήστος Στεργιόπουλου είχαν βγει για να σκοτώσουν.

Ο μεροκαματιάρης Σαχζάτ που πήγαινε με ποδήλατο τα ξημερώματα στη δουλειά του στη λαχαναγορά, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ με ένα «επαγγελματικό χτύπημα», παρόμοιο με αυτό του Ρουπακιά στον Παύλο Φύσσα. Με επτά μαχαιριές και δύο στιλέτα – «πεταλούδα», οι δύο χρυσαυγίτες τον άφησαν στον τόπο, τα χαράματα της 17ης Γενάρη του 2013 στα Πετράλωνα. Στο σπίτι του Λιακόπουλου βρέθηκαν τρία ακόμα στιλέτα – «πεταλούδα», μια σιδερογροθιά, ένας σουγιάς, ένα ξύλινο ρόπαλο, μια κυνηγετική σφεντόνα, φυσίγγια, 117 προεκλογικά φυλλάδια της Χρυσής Αυγής, αυτοκόλλητα και άλλα υλικά της εγκληματικής οργάνωσης, ενώ στο σπίτι του Στεργιόπουλου βρέθηκαν ένα ξύλινο ρόπαλο, κάλυκες και μια μαύρη λεπίδα.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έλεγαν οι δύο ναζί σε μάρτυρα: «Ναι, έχουμε εμπλακεί σε επεισόδιο με έναν αλλοδαπό… Καλά δεν του κάναμε; Αφού μπαίνουν στα σπίτια μας… Έχουν έρθει στη χώρα μας, μας ληστεύουν, μας κάνουνε κακό… Καλά δεν του κάναμε;», έλεγαν οι δύο ναζί. Και οι δύο ναζιστές δολοφόνοι επιχείρησαν όπως και όλοι οι χρυσαυγίτες, στις δίκες τους να συγκαλύψουν το ρατσιστικό κίνητρό τους, κάνοντας λόγο για «συμπλοκή» και ισχυριζόμενοι ότι ο μετανάστης από το Πακιστάν τούς έκλεισε το δρόμο με το ποδήλατο! Άλλωστε, η δικογραφία που είχε σχηματιστεί αρχικά έκανε λόγο για ανθρωποκτονία έπειτα από διαπληκτισμό «δι’ ασήμαντον αφορμή». Ωστόσο, η εκδοχή αυτή δεν μπορούσε να σταθεί στην κοινή λογική…

Να σημειωθεί ότι και οι δύο ναζί αρχικά κρίθηκαν ένοχοι χωρίς ελαφρυντικά από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Στο Εφετείο τούς αναγνωρίστηκε όμως το ελαφρυντικό της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς και μειώθηκε η ποινή τους στα 20 χρόνια κάθειρξης και μετά από 6 χρόνια φυλακής αφέθηκαν ελεύθεροι… Και οι δύο καταδικάστηκαν όμως στη μεγάλη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή για ένταξη σε 6 χρόνια κάθειρξη και ξαναμπήκαν φυλακή…

Για την ιστορία, στην τσέπη του Πακιστανού εργάτη βρέθηκαν ένα κινητό τηλέφωνο, πέντε ευρώ, ένα φυλακτό και δύο διαφημιστικά φυλλάδια…

Τραγωδία και φάρσα...

 

 «Πρέπει επιτέλους όσοι επικαλούνται την πρόοδο σε αυτήν τη χώρα
να πάρουν θέση και να συνταχθούν σε ένα ευρύτερο μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν να φέρουν μόνιμες, κοινωνικά δίκαιες και ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Το ΚΚΕ με τη στάση απόλυτης άρνησης σε αυτό το αίτημα δηλώνει ουσιαστικά ότι επιθυμεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν βασικό ανάχωμα υπέρ της συντήρησης».

Η παραπάνω δήλωση δεν ανήκει σε κάποιο σημερινό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του ΚΙΝΑΛ. Ανήκει σ' έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., Μ. Χρυσοχοΐδη, με τη γνωστή του προσήλωση σε μέτρα καταστολής σε βάρος του λαού. Συγκεκριμένα, αποτελεί απόσπασμα από συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» στις 31/5/2009.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, ως στέλεχος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, ο οποίος και τότε διακρινόταν για την ...«παραγωγικότητά του» σε κατασταλτικά και αντιλαϊκά μέτρα, τολμούσε να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν συμπράττει σε ένα μπλοκ «προοδευτικών δυνάμεων»! Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή: Κρίση, μνημόνια, συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ξανά κυβέρνηση ΝΔ κ.ο.κ.

Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι το χρονικό της απόλυτης χρεοκοπίας - ατομικής και συλλογικής - αυτού του αφηγήματος της κατ' όνομα «προοδευτικής» ή «δημοκρατικής» παράταξης, που δεν ήταν παρά το όχημα για τον εγκλωβισμό του λαού, το ξέπλυμα της πιο βάρβαρης πολιτικής και για να στήνονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του δικομματισμού - διπολισμού.

***

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Σύμφωνα με τη γνωστή παρατήρηση του Χέγκελ που συμπλήρωσε ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται τη μία φορά ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα...

Θα συμφωνήσουμε ότι συνήθως τα «σίκουελ» δεν έχουν την αίγλη των πρώτων ταινιών. Πολύ περισσότερο τα ξαναζεσταμένα φαγητά. Ετσι και το προπαγανδιστικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», «συμμαχίας προοδευτικών δυνάμεων», αλλά και η προσπάθειά του να ξανασερβιριστεί με νέα συσκευασία το «ΠΑΣΟΚικό παραμύθι» των προηγούμενων ετών, το λιγότερο που φανερώνουν είναι έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας... Η ειρωνεία είναι ότι και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τότε εναντιωνόταν σ' αυτό το παραμύθι. Οπως φάνηκε όμως στη συνέχεια, δεν εναντιωνόταν από θέση αρχής, αλλά γιατί ήθελε να κάτσει αυτός στην καρέκλα της «αμαρτωλής» σοσιαλδημοκρατίας...

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι αντιμετωπίζει τον λαό σαν λωτοφάγο! Σε ρόλο ρακοσυλλέκτη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να χτίσει άλλη μία λαμπρή «προοδευτική» συμμαχία, αποτελούμενη από «μεταλλαγμένους» αριστερούς, γυρολόγους και «ερείπια» των κυβερνήσεων Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, ακόμα και των ακροδεξιών ΑΝΕΛ. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο «προοδευτική» μπορεί να είναι μια τέτοια διακυβέρνηση με όλους αυτούς που προετοίμασαν, ψήφισαν και εφάρμοσαν τα πιο βαριά, αντιλαϊκά μέτρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι' αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε, βασικός αποδέκτης αυτών των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυρίως το ΚΙΝΑΛ και τα στελέχη του. Μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, σοβαρή υποψηφιότητα για αυτήν τη «συμμαχία» βάζει και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, γνωστός στους νεότερους για τις εξαγγελίες μνημονίων με φόντο το Καστελόριζο... Αν στο κάδρο βάζει - που και που - το ΚΚΕ, είναι για ξεκάρφωμα ή καλύτερα για να μπορέσει να παγιδέψει ξανά κάποιους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ.

Ομως, τα ...λερωμένα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως κυβέρνηση για 4,5 χρόνια, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, αχρηστεύουν τα δήθεν «προοδευτικά» καλέσματα στην πράξη: Από το 3ο μνημόνιο που από κοινού ψήφισαν με ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μέχρι την κυβερνητική συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ και από τις «Μόριες» μέχρι τον ρόλο «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του «διαβολικά καλού» Τραμπ στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ «τόλμησε» πέρα από κάθε φαντασία να φέρει σε πέρας όλες τις βρομοδουλειές του κεφαλαίου.

Ακόμα και αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ουσιαστικά να «βάζει πλάτη» στην κυβέρνηση της ΝΔ, «βγάζοντας λάδι» την εγκληματική κυβερνητική πολιτική, ψηφίζοντας πολλά και σημαντικά νομοσχέδια της ΝΔ, προτείνοντας υπουργούς κοινής αποδοχής, που αποδεικνύουν τον κοινό παρονομαστή στις πολιτικές ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατώντας από κοινού με τη ΝΔ στον εξωραϊσμό του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ, τη στιγμή που είναι γνωστοί οι επαχθείς και βάρβαροι όροι του.

***

Η πείρα που έχει συσσωρευτεί, ακόμα και την τελευταία δεκαετία, είναι αποκαλυπτική για το πώς η εφαρμογή «δεξιών - συντηρητικών» πολιτικών από τις κατ' όνομα «προοδευτικές» κυβερνήσεις απελευθερώνει και φουσκώνει τα πανιά δεξιών, ακόμα και βαθιά αντιδραστικών - ακροδεξιών δυνάμεων. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα «κατορθώματα» των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων σε Ισπανία, Πορτογαλία κ.α., για να καταλάβει το πώς οι δυνάμεις αυτές διασύρουν κατ' εξακολούθηση την έννοια της προόδου, εφαρμόζοντας το σύνολο των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, οδηγώντας - όπως κι εδώ - στην κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, με χιλιάδες θύματα.

Οι αποδείξεις, λοιπόν, είναι παραπάνω από πολλές! Η ιστορία των «προοδευτικών συμμαχιών» έχει επαναληφθεί και ως φάρσα και ως τραγωδία, πολλές φορές ταυτόχρονα! Γι' αυτό, ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που έτσι κι αλλιώς είναι «χαραγμένες στην άμμο» της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου και γι' αυτό τις παίρνει το κύμα...

Ιδίως αυτήν την περίοδο, που τα αδιέξοδα του καπιταλισμού στοιχειώνουν τις ζωές των λαών, που έκαναν τον γύρο του κόσμου συνθήματα όπως «Capitalism is the virus», μοιάζει πιο πολύ με φάρσα να μιλάνε για «πρόοδο» οι δυνάμεις που παραδίδουν μαθήματα υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που τσακίζουν τον λαό «θωρακίζοντας» τα κέρδη των λίγων.

Απάντηση στον κάλπικο διπολισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ είναι η «οργανωμένη απειθαρχία» του ΚΚΕ, όπως εκφράστηκε στον αγωνιστικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, του Πολυτεχνείου, σε απεργιακές μάχες και μέρες δράσης, που στέλνει το μήνυμα ότι ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν κάνουν «διάλειμμα», τη στιγμή μάλιστα που ο λαός αφήνεται απροστάτευτος και δέχεται νέα επίθεση στα δικαιώματά του. Απάντηση είναι η ενίσχυση του πόλου της μαχητικότητας, της αξιοπιστίας και της ανατροπής, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού, για να δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που «κοστολογεί» την ανθρώπινη ζωή, ο αγώνας για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το σύγχρονο, το νέο και το προοδευτικό για τον λαό και τη νεολαία. Αυτό μπορεί να βάλει εμπόδια, να φέρει νίκες, να δώσει ελπίδα, για να ανοίξει ο δρόμος της μοναδικής εναλλακτικής προοπτικής, του σοσιαλισμού.

Ελενα ΜΠΟΤΖΙΟΛΗ
Μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, δημοτική σύμβουλος Ν. Ιωνίας