ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

 

 

Κι όλες αυτές τις τελευταίες μέρες, με τους νέους να διαδηλώνουν ενάντια στο νομοσχέδιο της υπουργού Παιδείας και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, γεμίζοντας τους άδειους δρόμους των μεγάλων πόλεων που τόσο φοβίζουν την αυταρχική μας κυβέρνηση, ώστε να εξαπολύει άγριο κυνηγητό εναντίον τους με τους αστυνομικούς της που θέλει να καταλάβουν κάθε γωνιά των πόλεων και των ίδιων των σπιτιών μας, το κείμενο του Δ. Γληνού, «Ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους», 91 χρόνια πριν, δίνει μια απάντηση για τις επιλογές των νέων.

          «Αγαπητοί μου νέοι. Μ΄ερωτάτε να σας πω κι εγώ, ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας και φυσικά, ποιον απ’ όλους θα σας συμβούλευα να ακολουθήσετε. Ίσως αρμοδιότεροι  απ’ όλους εμάς της ώριμης γενιάς, είσαστε σεις οι ίδιοι, για να απαντήσετε σ’ αυτό το ερώτημα. Γιατί το αντίκρισμα της ζωής, που ζείτε τώρα σεις στα είκοσι χρόνια σας και στη σημερινή κρίσιμη θέση του κόσμου, εμείς δεν το ζήσαμε κι ούτε μπορούσαμε να το ζήσουμε, όταν είμαστε στη δική σας θέση στα πανεπιστημιακά θρανία. (…) Ν’ ακολουθήσετε τη φωνή της συνείδησής σας, γιατί μέσα σ’ αυτή θα μιλάει και κάτι πλατύτερο από το άτομό σας, η κοινωνική και ταξική συνείδηση, που ζει χωρίς άλλο μέσα σας.

               Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δυο. Είτε θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι, που να ανοίγονται μπροστά σας, είνε και μένουνε δυο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tertium non datur.

              Μα θα μου πείτε: τι δουλειά έχουμε μεις με την αντίδραση ή με την επανάσταση; Πολιτικάντηδες ήρθαμε να  γίνουμε; Ήρθαμε να σπουδάσουμε μιαν επιστήμη και να ζήσουμε έπειτα στην κοινωνία με την άσκηση της επιστήμης αυτής. Τί δουλειά έχει η μελέτη της επιστήμης μας με την πολιτική;

        Αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι, που θα σας μιλήσουν με φρίκη και αηδία και με έσχατη περιφρόνηση για την «πολιτική» και θα σας ξορκίσουν να μην έχετε καμιά σχέση μ’ αυτή την κατάρα του καιρού μας, την «πολιτική» που χώνει σαν το Μεφιστοφελή την ουρά της  στην «καθαρή φιλοσοφία», στην «καθαρή επιστήμη», στην «καθαρή τέχνη» και τα μολύνει όλα.

              (…) Εγώ πάλι πιστεύω πως είνε των αδυνάτων αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς οποιοδήποτε κλάδο της ανθρώπινης πνευματικής ενέργειας από την πολιτική. Γιατί ο άνθρωπος ούτε σαν άτομο (που ουσιαστικά δεν υπάρχει) ούτε σα σύνολο, μπορεί να μεταβληθεί ποτέ σ’ ένα απλό και μόνο θεωρητικό πλάσμα. Ζωή σημαίνει ενέργεια και τρόπος ενέργειας. Τρόπος ενέργειας σημαίνει  πολιτική, είτε συνειδητή είτε όχι. Γιατί δεν υπάρχει ενέργεια  του ανθρώπου που δεν είνε κοινωνικά καθορισμένη. Ο τρόπος λοιπόν που πραγματώνεται η ομαδική βούληση, είτε μέσα στις ομαδικές είτε μέσα στις ατομικές ενέργειες είνε πολιτική, αφού στον έναν τρόπο μπορεί να αντιταχθεί ένας άλλος τρόπος

             (…) Ας υποθέσουμε λοιπόν, «έξω από κάθε πολιτική» ότι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά σας και το μοναδικό χρέος που έχετε, είνε να γίνετε επιστήμονες. Τι είνε όμως επιστήμη; Θα μου απαντήσετε. «ένα συστηματοποιημένο σύνολο από γνώσες, που αναφέρονται σε μια περιοχή από φαινόμενα του φυσικού κόσμου ή της ανθρώπινης κοινωνίας». Ωραία. Ποιος είνε λοιπόν ο σκοπός  σας, όταν λέτε πως πρέπει να γίνετε επιστήμονες; (…) Έτσι λοιπόν αντιλαμβάνεστε την κάθε επιστήμη σαν ένα άθροισμα από μερικές θεωρητικές και πραχτικές ικανότητες, που θα σας προσπορίζουνε και τα μέσα της ζωής σας.

           Ο επιστήμονας είναι ουσιαστικά για σας ένας δεξιοτέχνης γιατρός, δικηγόρος, δάσκαλος, θεολόγος κλπ.

        Μα εδώ αμέσως  γεννιέται μια σειρά από απορίες. Πώς δημιουργήθηκε αυτό το συστηματοποιημένο σύνολο από γνώσες, που το καλούμε επιστήμη; Γιατί έχει τούτη τη μορφή, που έχει σήμερα και τούτη τη θέση, που έχει σήμερα στη ζωή;

            Και οι απορίες αυτές μας φέρνουν αμέσως  έξω από το γυάλινο πύργο της «καθαρής επιστήμης» και μας οδηγούνε ν’ αναζητήσουμε τα κοινωνικά αίτια, που ευνοούνε τη γέννηση, την ανάπτυξη και τη θέση που έχει σήμερα η κάθε επιστήμη στη ζωή.

          Έπειτα μια δεύτερη απορία. Με τον τρόπο της ζωής σας έξω από τον κύκλο αυτής της δεξιοτεχνίας, που θα ασκείτε το επάγγελμα, δεν έχει να κάμει τίποτε η επιστήμη; Η επιστήμη διαλύεται σε ατομικές δεξιοτεχνίες και δεν επιδρά καθόλου απάνω στον τρόπο της ζωής, που πρόκειται να ζήσετε σα μέλη μιας κοινωνίας; Η επιστήμη είνε χωρισμένη από τη ζωή;

           (…) Τη ζωή ρυθμίζουνε, θα σας πούνε, άλλες «αξίες», ηθικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, πολιτικές. Και οι αξίες αυτές δεν πηγάζουν  από τη γνώση. Άρα η επιστήμη μπορεί να μελετάει τις αξίες σα δεδομένα, ποτέ όμως δεν μπορεί να γίνει ρυθμιστής τους. Μα αν  ρωτήσετε ποια είνε η πηγή  αυτών των αξιών, θα πάρετε τις πιο σκοτεινές, τις πιο αόριστες, τις πιο θολές απάντησες, απάντησες που με τον ένα  ή τον άλλο τρόπο όλες οδηγούνε στο μυστήριο, στην αποκάλυψη, στο υπερκοσμικό και φανταστικό.

              Αυτή όμως η επίμονη τάση να χωριστεί η αξία ρυθμίζει τη ζωή από τη γνώση, φαντάζεσθε πως δεν είνε και αυτή κοινωνικά καθορισμένη; Είναι γνώρισμα όλων των κοινωνιών, που είνε χωρισμένες σε κοινωνικές τάξεις και στηρίζονται στην κυριαρχία μιας τάξης απάνω στις άλλες.

          Αν όμως ακολουθήσετε μιαν άλλη σειρά στοχασμών θα φτάσετε σε διαφορετικά συμπεράσματα. Για θέσετε παρακαλώ το ερώτημα, ποια είνε η σχέση, που κάθε φορά, σε κάθε ιστορική  στιγμή της ανθρωπότητας, υπάρχει ανάμεσα στο «είναι», στο «νοείν» και στο «πράττειν». Η μόνη απάντηση, που μπορείτε να έχετε σε μιαν αντικειμενική έρευνα του προβλήματος αυτού, είνε, πως σε κάθε στιγμή της ιστορικής διαδρομής, σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία, το «είναι», το «νοείν», το «πράττειν» είνε αλληλένδετα και αλληλοεξαρτημένα. Το είναι, δηλ. οι αντικειμενικού όροι της ανθρώπινης ζωής, καθορίζουν τη γνώση και αυτή οδηγεί την  πράξη, που από την άλλη μεριά κι αυτή είνε κάθε φορά το κίνητρο και το κριτήριο της γνώσης. Και η πράξη πάλη με τη γνώση μαζί επιδρούνε απάνω στην πραγματικότητα και τηνε μεταβάλλουν.

            Γι’ αυτό και όταν αλλάζουν οι αντικειμενικοί όροι και δημιουργιέται νέα γνώση και βγαίνει ένα καινούριο πρέπει, ξεσπάει η αντίθεση με το παλιό και δημιουργιέται η ανάγκη μιας καινούργιας σύνθεσης. Γι’ αυτό και η τάξη που άρχει  κάθε φορά, θέλει από τη μια μεριά να μονοπωλεί και κοντρολάρει τη γνώση,» δηλ. την επιστήμη και από την άλλη μεριά  να χωρίζει απ’ αυτή το «πρέπει» (το «πρέπει» που της συμφέρει) και να το ανάγει σε θεία καταγωγή, για να μην επηρεαστεί από την αλλαγή της γνώσης (…)

           Αν αυτό είνε έτσι, τότες η αντίληψη, που περιορίζει την έννοια της επιστήμης στην κατάχτηση μιας περιορισμένης περιοχής του  επιστητού, ξεχωρισμένης με σινικά τείχη από κάθε γενική επισκόπηση του επιστητού και από την άλλη  μεριά χωρίζει με στεγανά και αδιαπέραστα χωρίσματα την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής, η αντίληψη λοιπόν αυτής της «καθαρής επιστήμης» είνε και αυτή μια «πολιτική αντίληψη» της επιστήμης. ¨Οπερ έδει δείξαι.

            Δικαιούμαστε λοιπόν σ’ αυτή την αντίληψη της επιστήμης ν’ αντιτάξουμε τη δική μας, που δεν χωρίζει την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής. Και την αντίληψη τούτη για την ενότητα επιστήμης και πράξης τη βλέπουμε να εφαρμόζεται πέρα για πέρα στη μόνη χώρα, που θέτει τα θεμέλια μιας νέας αταξικής κοινωνίας, που καταργεί την εκμετάλλευση και βαδίζει προς τον κομμουνισμό, δηλ. στη Σοβιετική Ένωση.

           Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή η σπουδή της επιστήμης είνε αναπόσπαστα ενωμένη με γενική θεώρηση της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Και η γενική αυτή θεώρηση είνε μια επιστημονική φιλοσοφία.

           (…) Με την έννοια αυτή μπορών λοιπόν να σας πως κι εγώ: ο δρόμος που ανοίγετε μπροστά σας είνε να γίνετε επιστήμονες. Μου αρκεί αυτό. Γιατί είμαι βέβαιος, πως τότες τα εννιά δέκατα από σας θα δεχτούνε για μόνη επιστημονική κοσμοθεωρία, που θα τους ικανοποιήσει, το διαλεχτικό ματεριαλισμό. Κι έτσι λέγοντας σας να γίνετε αληθινοί επιστήμονες, είνε το ίδιο σα να σας λέω. Γενείτε οπαδοί του διαλεχτικού  υλισμού.

             Κι έχω τούτη την πεποίθηση, γιατί αυτός είνε και ο μόνος γνήσιος κοινωνικός σας καθορισμός.

             Αλήθεια! Σκεφτείτε λιγάκι. Από που έρχεστε σεις, παιδιά μου; Από ποια κοινωνικά στρώματα; Πού ανήκετε; Το μεγαλύτερο πλήθος από σας είνε φτωχά παιδιά. Η αστική τάξη βέβαια υψώνει μπροστά στα μάτια όλων σας το τίμημα της προδοσίας: θέσεις κρατικές, πελατεία, αξιώματα, τίτλους, για να γίνετε οι πνευματικοί στυλοβάτες της. Ένα τραγικό παιδομάζωμα! Έτσι και οι γιανίτσαροι γίνονταν οι πιο φανατικοί διώχτες των χριστιανών, όπως τα παιδιά των φτωχών που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και αλλάζουν κοινωνική κατάσταση, γίνονται οι πιο φανατικοί αντιδραστικοί.

            Αν όμως ακούσετε τι σας λέει κατάβαθα το αίμα σας, δε θ’ αλλαξοπιστήσετε, δεν θα προδώσετε την τάξη σας. Θα πάτε με το μέρος των φτωχών και θα αγωνιστείτε και σεις για να θεμελιώσετε τη νέα ζωή.

           Και τότε θα βαδίσετε με βήμα ακλόνητο στο μόνο δρόμο που αληθινά ανοίγεται μπροστά σας» 

 

                        (Δημ. Γληνού,  σελ. 27-32, Εκλεκτές σελίδες, Δ τόμος, εκδ. Στοχαστής, 1975)

Το «νήμα»

Το κατάπτυστο νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια που ψηφίστηκε χτες, εκτός από αντιδραστική «τομή» στην Ανώτατη Εκπαίδευση αποτελεί και συνέχεια, κλιμάκωση μιας πορείας δεκαετιών. Με παρακαταθήκη τις μαζικές κινητοποιήσεις και τις αγωνιστικές διεργασίες του τελευταίου διαστήματος, το φοιτητικό κίνημα, οι εργαζόμενοι στα ΑΕΙ και οι πανεπιστημιακοί, οι δάσκαλοι και οι μαθητές, οι εργαζόμενοι που πάλεψαν τις τελευταίες βδομάδες ενάντια στην ψήφιση του νομοσχεδίου, σήμερα μπορούν από καλύτερες θέσεις να αντιπαρατεθούν με τη στρατηγική που αυτό υπηρετεί, να αγωνιστούν για να βάλουν εμπόδια στην εφαρμογή του.

Η ίδια η συζήτηση στη Βουλή ανέδειξε ότι υπάρχει ένα νήμα που διαπερνά όλες τις αντιδραστικές αλλαγές στα ΑΕΙ τις τελευταίες δεκαετίες. Οτι είναι αποπροσανατολιστικοί οι σχολιασμοί που βλέπουν απλά «υπουργούς να "γκρεμίζουν" το έργο των προκατόχων τους».

Κάθε «μεταρρύθμιση» των πανεπιστημίων, από εκείνη του ΠΑΣΟΚ το 1998, της ΝΔ το 2006, στη συνέχεια των συγκυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ το 2018 μέχρι τον σημερινό της ΝΔ, πρόσθετε νέους κόμπους στο ίδιο νήμα: Της κατηγοριοποίησης Ιδρυμάτων και αποφοίτων, της μεγαλύτερης ευελιξίας στη διαμόρφωση τμημάτων και προγραμμάτων σπουδών, ώστε να ανταποκρίνονται στις περιβόητες «ανάγκες της αγοράς» και στην επέκταση της επιχειρηματικής λειτουργίας των πανεπιστημίων.

Κάθε νέο νομοσχέδιο «έχτιζε» πάνω στο προηγούμενο, και όλα κινούνται στις ίδιες ράγες: Της ανταγωνιστικότητας, των αντιλαϊκών κατευθύνσεων της ΕΕ, της έντασης των ταξικών φραγμών. Της διαμόρφωσης μιας «σούπας» μεταλυκειακής εκπαίδευσης και αγοράς «δεξιοτήτων» που θα ανταποκρίνεται στην ανάγκη για ακόμα πιο «ανταγωνιστικό», δηλαδή, εργατικό δυναμικό, που θα μπορεί να προσαρμόζεται γρήγορα στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων.

Ενα τέτοιο πανεπιστήμιο απαιτεί κι άλλα συμπληρωματικά μέτρα θωράκισης, όπως είναι η ένταση του αυταρχισμού ενάντια σε ό,τι θεωρεί το κεφάλαιο εχθρικό για τους σχεδιασμούς και απειλητικό για την κερδοφορία του, δηλαδή ενάντια στην αγωνιστική διεκδίκηση. Αυτό έρχεται να υπηρετήσει η πανεπιστημιακή αστυνομία, όπως και η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου που προηγήθηκε.

Σε ένα πανεπιστήμιο που οι προτεραιότητες των επιχειρηματικών ομίλων και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών στενεύουν κι άλλο τον ήδη «στενό κορσέ» γύρω από την Εκπαίδευση και την Ερευνα, το μόνο που λείπει είναι το αστυνομικό γκλομπ, που μπάζει τώρα στα πανεπιστήμια η κυβέρνηση της ΝΔ.

Με το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε χτες, η κυβέρνηση της ΝΔ «πατάει» πάνω στις αντιδραστικές διατάξεις που εισήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ (νόμος Γαβρόγλου), όπως είναι το «διπλό μηχανογραφικό» για τους υποψήφιους, το πρώτο προπτυχιακό πρόγραμμα με δίδακτρα, η γενίκευση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά κ.λπ., για να πάει ένα βήμα πιο πέρα την επίθεση στα μορφωτικά δικαιώματα των φοιτητών.

Οι αλλαγές που προωθεί ο νέος νόμος ούτε «ιδεοληψία» είναι, ούτε «παραφωνία στην ΕΕ», όπως τις παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, θέλοντας και με αυτόν τον τρόπο να ξεπλύνει τη στρατηγική που κι ο ίδιος υπηρετεί.

Η ΝΔ παρουσιάζει ως «κοσμογονία», που τάχα φέρνει με το νομοσχέδιο, τη «σύνδεση των πανεπιστημίων με τις ανάγκες της αγοράς». Η σύνδεση αυτή δεν είναι όμως κάτι καινούργιο. Υπήρχε πάντα και βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Αυτή είναι άλλωστε η αιτία των ταξικών φραγμών που μεγαλώνουν, της υποβάθμισης του περιεχομένου σπουδών, της υποχρηματοδότησης, των απαρχαιωμένων υποδομών και των ελλείψεων σε προσωπικό, που οδήγησε τα πανεπιστήμια να είναι εδώ κι έναν χρόνο κλειστά.

Ολα αυτά τα προβλήματα που οξύνονται για τους σημερινούς και αυριανούς φοιτητές, για διδάσκοντες και εργαζόμενους, δεν πρόκειται να αντιμετωπιστούν από το νομοσχέδιο Κεραμέως - Χρυσοχοΐδη. Αντίθετα θα διογκώνονται, αφού αποτελούν την άλλη όψη της επιχειρηματικής λειτουργίας.

Το ζητούμενο σήμερα για την εργατική τάξη και τα παιδιά της δεν είναι το πώς τα πανεπιστήμια θα συνδεθούν καλύτερα με τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά το πώς θα βγουν στο προσκήνιο οι δικές τους ανάγκες, στη μόρφωση, στη δουλειά, στη ζωή. Σ' αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται να συνεχιστεί ο αγώνας, να ενταθεί ακόμα περισσότερο η πάλη, να συνεχιστούν τα ελπιδοφόρα βήματα που έγιναν τις τελευταίες βδομάδες στην οργάνωση των αγώνων από τη σπουδάζουσα νεολαία.

Να βρεθεί στο στόχαστρο των εργαζομένων και των παιδιών τους ο πραγματικός αντίπαλος: Το κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά του, ώστε να ξηλωθεί συνολικά το «νήμα» των αντιδραστικών αλλαγών.

Σβήνει το όνομα του πρώτο Ανατολικογερμανού στο διάστημα από το πλανητάριο η δημοτική αρχή της Χάλε επειδή ήταν “φιλοκαθεστωτικός”

 

Yπό κανονικές συνθήκες, τίποτα δε θα μπορούσε να είναι πιο φυσιολογικό από το να δοθεί το όνομα του πρώτου Γερμανού στο διάστημα σε πλανητάριο. Αυτό ακριβώς που συνέβαινε από το 1978 στο πλανητάριο της πόλης Χάλε, που έφερε στον τίτλο το όνομα του Ζίγκμουντ Γιεν, το Ανατολικογερμανού κοσμοναύτη που συμμετείχε σε σοβιετική αποστολή του 1978, περνώντας 7 μέρες στο διάστημα. Η αγάπη που έτρεφε στο πρόσωπό του όχι μόνο ο λαός της τέως ΓΛΔ, αλλά και συνολικά η γερμανική κοινωνία, ήταν και ο λόγος που και μετά το 1990, οι αρχές δεν τόλμησαν να αλλάξουν το όνομα του πλανητάριου.

Ωστόσο, μια πλημμύρα που κατέστρεψε το 2013 τις παλιές εγκαταστάσεις, οδηγώντας στην κατασκευή νέου κτιρίου που θα εγκαινιαστεί μέσα στο 2021, ήταν η χρυσή ευκαιρία που έψαχναν οι συντηρητικοί κύκλοι της πόλης για να πάρουν τη “ρεβάνς”. Συγκεκριμένα, η δημοτική αρχή, που πρόσκειται στο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, σκοπεύει το πλανητάριο να μη φέρει κανέναν τίτλο, και σίγουρα όχι του Γιεν. Η “damnatio memoriae”, δηλαδή η ρωμαϊκή πρακτική απάλειψης κάθε δημόσιας αναφοράς προσώπων ανεπιθύμητων στην τρέχουσα εξουσία, αναβιώνει στον 21ο αιώνα στο δημοτικό συμβούλιο, καθώς ο Ζίγκμουν Γιεν κρίθηκε υπερβολικά φίλια προσκείμενος στη ΓΛΔ.

Συγκεκριμένα, όπως ισχυρίστηκε η δημοτική σύμβουλος της πλειοψηφίας, Ουλρίκε Βίνσερ, ο Ζίγκμουντ Γιεν πέτυχε όσα πέτυχε μόνο επειδή ήταν “κονφορμιστής στο σύστημα”. Η αντίληψή της βασίστηκε σε εκείνη που είχε εκφράσει η “Επιτετραμμένη της επεξεργασίας της δικτατορίας του SED” για το κρατίδιο της Σαξονίας – Άνχαλτ, σύμφωνα με την οποία ο Γιεν ήταν “πηγή πληροφόρησης” της Στάζι και “ανήκε σε εκείνους, που εκπροσώπησαν τη δικτατορία της ΓΛΔ και το σύστημα ως το τέλος”. Εξέφρασε μάλιστα την ανησυχία της για το γεγονός πως 30 χρόνια μετά την ενοποίηση των δύο Γερμανιών “αποσιωπάται η πορεία του Γιεν στο SED και το Λαϊκό Στρατό της ΓΛΔ.

Ακόμα πιο μακριά το πάει ο σύλλογος “Σύγχρονης Ιστορίας” της πόλης, τον οποίο επικαλέστηκε για γνωμοδότηση η παράταξη της CDU στο δήμο. Σύμφωνα με την εισήγηση του συλλόγου, ο Γιεν δεν ήταν απλώς “κοντά στο σύστημα”, αλλά “τμήμα του καταπιεστικού συστήματος της ΓΛΔ, που πρόθυμα εκπροσωπούσε και με το οποίο ήταν συνδεδεμένος ως το τέλος”. Προσθέτει πως “παρόλες τις επιδόσεις του στο διάστημα και και τη συμπάθεια για τον περιγραφόμενο ως συγκρατημένο και ταπεινό άνθρωπο: αυτό δεν τον κάνει ήρωα εδώ στη γη”. Ως “απόδειξη” γι’ αυτό παραθέτει το γεγονός πως από τυπογράφος έγινε απόφοιτος στρατιωτικής επιστήμης, κοσμοναύτης και στρατηγός του Λαϊκού Στρατού. Στους απολογητές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην τέως ΓΛΔ, είναι αδιανόητη η σκέψη πως θα μπορούσε με την αξία του ένα παιδί από εργατική οικογένεια, όπως ο Γιεν, να πραγματοποιήσει όλα του τα όνειρα και να κερδίσει παγκόσμια αναγνώριση. Αλλά το βασικό “έγκλημα” του Ζίγκμουντ Γιεν, ήταν ότι αρνήθηκε να προσχωρήσει μετά τις ανατροπές στο στρατόπεδο των όψιμων αντιφρονούντων και “καταπιεσμένων” και να καταδικάσει τις ιδέες της νιότης του.

Μάλιστα, όσοι τον γνώρισαν μετά το 1990, όταν ο Γιν εργάστηκε ως σύμβουλος του Γερμανικού Κέντρου Διαστήματος, όπως και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, δεν έχουν παρά καλά λόγια να πουν για το ήθος και τις γνώσεις του, ενώ το 2018, η Γερμανική Κρατική Ραδιοφωνία τον αποκάλεσε “Σούπερ Σταρ”.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι υπόλοιπες παρατάξεις του δημοτικού συμβουλίου, που κάθε άλλο παρά φιλικές προς τη ΓΛΔ μπορούν να χαρακτηριστούν (αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για την Die Linke που παλαντζάρει διαρκώς μεταξύ αντικομμουνισμού και προσπάθεια ικανοποίησης των παραδοσιακών της ακροατηρίων, στην πλειονότητά τους θετικά διακείμενα προς τη σοσιαλιστική κληρονομιά), υποστηρίζουν την ονοματοδοσία του πλανηταρίου προς τιμήν του Γιέν, επικαλούμενες “τα μηνύματα των πολιτών”. Η τελική απόφαση εκκρεμεί στο δημοτικό συμβούλιο της Χάλε το επόμενο διάστημα.

Με πληροφορίες από Junge Welt

Ξημέρωσε ένας όχι και τόσο άγιος Φεβρουάριος…

 

Πριν λίγες μέρες η Σοφία Μπεκατώρου έσυρε με δύναμη την πέτρα που σφράγιζε επιμελώς την είσοδο προς τη νεκρόπολη της ελληνικής κοινωνίας και από τότε άξαφνα άρχισαν να σκαρφαλώνουν με φόρα στην επιφάνεια οι μισολιωμένοι σκελετοί και οι βρικόλακες που όλοι κατά καιρούς αντιμετωπίσαμε, μα κανείς δε μιλούσε γι’ αυτούς, συντηρώντας τον φόβο των καταπιεσμένων, έναν φόβο που καλλιεργούν οι ίδιοι οι καταπιεστές, απόντες, εν αποσυνθέσει ζώντες και αυριανοί ασκώντες οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.

Ο αέρας της χώρας πλημμύρισε από τη μυρωδιά της σήψης και καμία μάσκα δεν μπορεί να φιλτράρει τη δυσωδία. Η όμορφη και καθώς πρέπει κοινωνία μας αποκαλύφθηκε, κανένα πέπλο πια δεν μπορεί να σκεπάσει τη σαπίλα, καμία κουρτίνα δεν μπορεί να κρύψει την ασχήμια, κανένα άρωμα δεν μπορεί να καλύψει τη δυσοσμία της. Κάθε μέρα κατρακυλά ολοένα και περισσότερο στο βάραθρο της αβύσσου που η ίδια κατασκεύαζε αιώνες τώρα, συμπαρασύροντας μαζί της ολόκληρο το ανθρώπινο οικοδόμημα. Και να σκεφτεί κανείς πως βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή του κουβαριού.

Καθημερινά θα γινόμαστε μάρτυρες νέων αποκαλύψεων, νέων καταγγελιών, νέων καταπιεσμένων και απωθημένων βίαιων εμπειριών, σκιών που φράζουν τον δρόμο στο φως που ταξιδεύει να ανταμώσει την ψυχή και να την αγαλλιάσει, αποδεικνύοντας πως αυτός ο Φεβρουάριος δεν θα είναι τόσο άγιος, όπως δεν ήταν τελικά και τόσοι άλλοι…

Σαφώς έχει μεγάλη σημασία το όνομα του καθενός θύτη και σαφώς είναι δουλειά της δικαιοσύνης και παντός αρμοδίου να κρίνει, να δικάσει και να καταδικάσει τον εκάστοτε υπαίτιο. Όμως εξίσου μεγάλη σημασία, ίσως και μεγαλύτερη, έχει το να αναζητήσει κανείς τη ρίζα του σαπισμένου κοινωνικού μας δέντρου και να τη σπάσει, ώστε να πάψει να καρπίζει νέους θύτες, νέους φταίχτες, νέους σαπισμένους καρπούς.

Και όταν δρώντας ριζοσπαστικά ξεμπερδέψουμε με την αιτία της αποσύνθεσης, τότε μπορούμε να σκαλίσουμε εξ αρχής το χώμα και να καλλιεργήσουμε έναν νέο υγιή σπόρο, που θα ανθίσει και θα καρπίσει ομορφιά, θα γεννήσει το δέντρο μιας άλλης κοινωνίας, που θα απελευθερώνει οξυγόνο και θα χαρίζει ζωή. Και το να εντοπίσει κανείς τη ρίζα του προβλήματος, την αιτία του κακού, δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο δύσκολο, ούτε απαιτεί κάποια βαθυστόχαστη μέθεξη. Παντού και πάντοτε ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα υπάρχει ανισότητα και σχέση εξουσίας. Παντού και πάντοτε υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αλλάζουν ποικιλοτρόπως οι ιδιότητες θυτών και θυμάτων, ωστόσο η σχέση αυτή μένει πάντα ίδια και απαράλλαχτη. Είτε είναι προϊστάμενος με υφιστάμενο, είτε βιομήχανος με εργάτη, είτε θιασάρχης με ηθοποιό, είτε προπονητής με αθλητή, είτε πλούσιος με φτωχό, είτε απλά ένας σωματικά δυνατότερος άνθρωπος με έναν άλλον πιο αδύναμο, συνθήκη που κατά κύριο λόγο ισχύει μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Όταν υπάρχει ανισότητα και εξουσιαστική σχέση τότε υπάρχει εύφορο έδαφος για να καλλιεργηθεί οποιαδήποτε μορφή εκμετάλλευσης και βίας, ψυχολογικής, λεκτικής, σωματικής, σεξουαλικής ή οποιασδήποτε άλλης μορφής.

Είναι λοιπόν τόσο απλό μα συνάμα αδύνατο το να αλλάξει τούτος ο κόσμος ριζικά, καταργώντας μόνο μία συνθήκη, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η κατάργησή της όμως θα καταβαραθρώσει ακαριαία κοινωνικό-οικονομικά συστήματα και δομές που χιλιάδες χρόνια τώρα εδράζονται ακριβώς πάνω στη συνθήκη αυτή.

Το ύπατο λοιπόν διακύβευμα της εποχής δεν είναι αν καταφέρουμε να εντοπίσουμε και να καταδικάσουμε όλους τους θύτες, είναι το αν έχουμε το σθένος και τη βούληση να γυρίσουμε άπαξ δια παντός ανάποδα ολόκληρο τον κόσμο, να καταργήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, να καταφέρουμε μονομιάς να αφοπλίσουμε τον εξουσιαστή και να απαλλάξουμε τον εξουσιαζόμενο τόσο από τη βιαιοπραγία όσο και από το φόβο που τη συνοδεύει εσαεί.

Μόνο ανατρέποντας τον σάπιο κόσμο μας, μπορούμε να ελπίζουμε πως τη θέση του θα πάρει ένας νέος, που θα φτάσει κάποτε “στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”. Και ώσπου να φτάσει εκεί, μπορεί να δανειστεί ανάστημα από τα παρακάτω λόγια του Εντουάρντο Γκαλεάνο στο βιβλίο του “Ένας κόσμος ανάποδα”:

«Γενικευμένη φοβία.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα να τα πει.
Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς,
οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων,
τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρόνια του φόβου.
Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς.
Φόβος απ’ όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν.
Φόβος του θανάτου και φόβος της ζωής».

Υ.Γ. Μέχρι τη στιγμή που ο ριζοσπάστης λαός θα τσακίσει τη ρίζα του σάπιου δέντρου, δεν πρέπει να κουραστούμε να ακούμε τις φωνές όσων νικούν το φόβο και το σκοτάδι αποφασίζοντας να βγουν στο φως και να μιλήσουν. Διότι αν αυτό συμβεί τότε θα πει πως «συνηθίσαμε τη φρίκη και μας τρομάζει η ομορφιά» δικαιώνοντας την αγωνία του Μάνου Χατζιδάκι, πως εν τέλει μοιάσαμε στο τέρας, του οποίου το πρόσωπο έπαψε να μας φοβίζει.

Διονύσης Μαλαπέτσας

Πηγή: Alt.gr

Το κριτήριο

«Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; Πόσο νόημα έχει ένα ακόμα σκληρό lockdown;»... Τέτοια ερωτήματα εκφράζουν όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι, ειδικά μετά τα νέα περιοριστικά μέτρα. Και η αλήθεια είναι ότι πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, αν η αντιμετώπιση της πανδημίας οργανωνόταν με κριτήριο την ουσιαστική και ολόπλευρη προστασία του λαού, αν είχε στο επίκεντρο τις πραγματικές του ανάγκες.

Η αντιμετώπιση της πανδημίας από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών προϋποθέτει την αποφασιστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, τις μαζικές προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού κάθε ειδικότητας, για να μην υπάρχουν κλινικές κλειστές ή υποστελεχωμένες, τόσο για τους Covid όσο και για τους άλλους ασθενείς.

Απαιτεί τη λειτουργία και νέων μονάδων Υγείας, το άνοιγμα νοσοκομείων που έχουν κλείσει τα τελευταία χρόνια και νέων κλινών ΜΕΘ, την «επιστράτευση» κάθε διαθέσιμου επιστήμονα της Υγείας, προκειμένου να μπορέσουν άμεσα να λειτουργήσουν πλήρως στελεχωμένες οι μονάδες πρόληψης και νοσηλείας.

Σε συνθήκες πανδημίας, είναι αδιανόητο να παραμένουν κρίσιμες υποδομές στη διάθεση μιας χούφτας επιχειρηματιών, που «καβαλάνε» το κάθε κύμα της για να θησαυρίζουν, από τα ιδιωτικά τους θεραπευτήρια, τα διαγνωστικά τους κέντρα κ.ο.κ. Απαιτείται η άμεση επίταξή τους, χωρίς αποζημιώσεις και «αγορά υπηρεσιών», η ένταξή τους σε έναν κεντρικό σχεδιασμό, που δεν θα αφήνει τίποτα στην τύχη του.

Η πανδημία αναδεικνύει επίσης την ανάγκη για την ανάπτυξη ενός πλατιού δικτύου Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, με καθοριστική συμβολή στην πρόληψη και άμεση σύνδεση με τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τους χώρους Εκπαίδευσης. Μόνο μέσα από ένα τέτοιο σύστημα είναι δυνατή η ολοκληρωμένη επιδημιολογική παρακολούθηση, η έγκαιρη διάγνωση και η αποτροπή της διασποράς, με τακτικούς ελέγχους και εξαντλητικές ιχνηλατήσεις, με εξατομικευμένη φροντίδα για τον κάθε φορέα του ιού, ανάλογα με το ιατρικό ιστορικό του, ώστε να αποφευχθούν έγκαιρα επιπλοκές.

Η προστασία της υγείας του λαού απαιτεί φαρμακευτικό και εμβολιαστικό σχεδιασμό με προτεραιότητα την προμήθεια και αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου σκευάσματος (φαρμάκου και εμβολίου) και όχι προσαρμογή του εμβολιαστικού προγράμματος στα εμπόδια που ορθώνονται λόγω των ανταγωνισμών κάθε είδους από φαρμακοβιομηχανίες, κράτη και ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Απαιτεί να εξασφαλίζονται τα αναγκαία μέτρα αυτοπροστασίας και να μην «ακυρώνονται» μόλις ο εργαζόμενος χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή μόλις περάσει την πύλη του εργοστασίου. Προϋποθέτει μέτρα στις συγκοινωνίες, ειδικά τις ώρες αιχμής και ιδιαίτερη φροντίδα για την κατάσταση στους χώρους δουλειάς, με βάση όλα αυτά που συνιστούν οι ειδικοί για την Υγεία και την Ασφάλεια της Εργασίας.

Η έξαρση των κρουσμάτων στα σχολεία επιβεβαίωσε την ανάγκη να λειτουργούν με λιγότερους μαθητές ανά τάξη για να είναι ασφαλή, με προσλήψεις εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες, με επιπλέον προσωπικό καθαριότητας, με διαθέσιμα όλα τα αναγκαία υλικά για να κάνουν απρόσκοπτα τη δουλειά τους. Το ίδιο ισχύει και για τα πανεπιστήμια, που παραμένουν για έναν χρόνο κλειστά.

Αυτά και άλλα αιτήματα προβάλλουν καθημερινά με την πάλη τους υγειονομικοί, εργαζόμενοι, γονείς, μαθητές, φοιτητές, σωματεία και άλλοι φορείς του κινήματος, που αγωνίζονται για την ουσιαστική προστασία της υγείας και των δικαιωμάτων του λαού.

Οι διεκδικήσεις τους όμως απορρίπτονται, επειδή κριτήριο της πολιτικής της κυβέρνησης, της λειτουργίας του κράτους είναι πρώτα απ' όλα η θωράκιση των επιχειρηματικών ομίλων και η μείωση του δημοσιονομικού κόστους. Τα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας που παίρνονται από την κυβέρνηση - όπως και τις άλλες κυβερνήσεις διεθνώς - έχουν αυτά ως προαπαιτούμενα, γι' αυτό αφήνουν εκτεθειμένο τον λαό.

Ακριβώς γι' αυτό, αντί να ιεραρχούνται τα παραπάνω, επιλέγονται το lockdown και η μέθοδος του «ακορντεόν». Κι όχι μόνο αυτό. Την ίδια στιγμή που τα νοσοκομεία και η ΠΦΥ ξεχαρβαλώνονται, που οι χώροι δουλειάς και τα ΜΜΜ είναι εστίες υπερμετάδοσης και τα σχολεία αποδείχθηκαν ξανά «φωλιές» του ιού, ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του έριξε πάλι την ευθύνη στον λαό, λέγοντας ότι από εκείνον «εξαρτάται» το άνοιγμα και το κλείσιμο.

Αυτό που «απέτυχε» λοιπόν δεν είναι η «διαχείριση» της πανδημίας από την κυβέρνηση ή το ότι «η κυβέρνηση πάει βλέποντας και κάνοντας», όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, η κυβέρνηση όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ και «βλέπουν» και «κάνουν» ό,τι απαιτείται για τη λειτουργία της υγείας και της προστασίας των εργαζομένων με βάση τις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας.

Στο έδαφος αυτού του εγκληματικού κριτηρίου αναπτύσσεται η συζήτηση για το «εύρος» και το «βάθος» των περιορισμών, τα πρόστιμα και τα αισχρά διλήμματα «ψωμί στο τραπέζι ή μόρφωση των παιδιών». Γιατί όσο «σκληρό» κι αν είναι το lockdown, δεν μπορεί να αντικαταστήσει όλα τα αναγκαία μέτρα ουσιαστικής προστασίας του λαού που δοκιμάζεται. Είναι ανάγκη λοιπόν να πάρει ο λαός στα δικά του χέρια τον αγώνα για την υγεία, τα δικαιώματα και τη ζωή του. Να κάνει lockdown στην πολιτική και το σύστημα που θυσιάζει τις ανάγκες του στο βωμό του κέρδους των ομίλων!

Να δεις τι σου 'χω για μετά...

Ενα χρόνο μετά την εμφάνιση της πανδημίας μπορούν να βγουν πολύ βασικά συμπεράσματα για την αντιμετώπισή της σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη. Παρά τις επιμέρους διαφορές μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, η αντιμετώπιση της πανδημίας είχε παντού αντιλαϊκό, ταξικό χαρακτήρα.

Η φανερή αδυναμία, η θλιβερή - συνειδητή - κατάσταση των δημόσιων συστημάτων Υγείας στον καπιταλισμό, σε υποδομές, σε αριθμό Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό, τα προβλήματα σε τομείς όπως η προστασία και ασφάλεια των εργαζομένων, είναι αποτέλεσμα της αστικής πολιτικής στήριξης της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου και των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων στον κλάδο της Υγείας. Τα παραπάνω δείχνουν τον πραγματικό χαρακτήρα και τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος, όπου το κέρδος είναι πάνω από τις ζωές. Ενός συστήματος που σαπίζει και που στην ημερήσια διάταξη μπαίνει η ανατροπή του, σήμερα πολύ περισσότερο όσο ποτέ.

* * *

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στη Γερμανία, τη χώρα των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων στην αυτοκινητοβιομηχανία, στην τεχνολογία, στην Ενέργεια και φυσικά στην Υγεία. Ενα χρόνο μετά την εμφάνιση της πανδημίας, το σύστημα Υγείας κοντεύει να γονατίσει, ενώ οι νέες μεταλλάξεις του ιού έχουν μπει για τα καλά στο προσκήνιο. Ο φόβος κατάρρευσης του συστήματος Υγείας οδηγεί στην επιβολή όλο και μεγαλύτερων περιορισμών, χωρίς παράλληλα να παίρνονται τα αναγκαία προστατευτικά μέτρα σε χώρους εργασίας, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, σχολεία κ.α.

Χειρουργικές παρεμβάσεις που πρέπει αναγκαία να γίνουν αναβάλλονται για να διατηρηθούν κρεβάτια ελεύθερα για ασθενείς με COVID-19. Πολλές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας βρίσκονται στα όριά τους, π.χ. του Βερολίνου. Η έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού επιβαρύνει το υπάρχον προσωπικό, που εξαντλείται μέρα με τη μέρα.

Η οργή των εργαζομένων στα νοσοκομεία αυξάνεται καθημερινά, αφού εκτός από ένα ζεστό χειροκρότημα των κυβερνήσεων στην αρχή της πανδημίας και τα μπόνους που πήραν, καθυστερημένα, βλέπουν να παραμένουν τα χρόνια προβλήματα και να χειροτερεύουν οι συνθήκες εργασίας τους. Ταυτόχρονα η εργοδοτική τρομοκρατία κυριαρχεί με απειλές και απολύσεις για όποιον πάει να σηκώσει κεφάλι. Χαρακτηριστικό είναι το πρόσφατο παράδειγμα συνδικαλίστριας νοσηλεύτριας στο Αμβούργο που απολύθηκε επειδή κατήγγειλε δημοσίως την κατάσταση που βιώνουν οι συνάδελφοί της και οι εργαζόμενοι συνολικά στα νοσοκομεία.

* * *

Το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Πολλοί είναι αυτοί που πίστευαν ότι μπροστά στην πανδημία θα αναβαθμιζόταν το σύστημα Υγείας, θα καλύπτονταν όλα τα χρόνια κενά που βγήκαν στην επιφάνεια, η πραγματικότητα όμως τους διέψευσε! Η πολιτική στήριξης της κερδοφορίας των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων που δραστηριοποιούνται στον τομέα της Υγείας ήταν, είναι και θα είναι ταξική! Η πολιτική μετατροπής των νοσοκομείων σε επιχειρήσεις που λειτουργούν με βάση το κόστος και τα κέρδη συνεχίζεται και μάλιστα με το παραπάνω, ενώ με τις μεγάλες επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα θα μπορούσαν κατά πολύ να περιοριστούν οι θάνατοι, τα νέα κρούσματα κ.τ.λ.

Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους: Το 2020, το έτος εμφάνισης της πανδημίας της COVID-19, 21 νοσοκομεία στη Γερμανία έκλεισαν. Τρία νοσοκομεία στο κρατίδιο της Βάδης - Βιρτεμβέργης, 4 στη Βαυαρία, 2 στο Βραδεμβούργο, 5 στη Βόρεια Ρηνανία - Βεστφαλία, 2 στη Ρηνανία - Παλατινάτο, 2 στο Σάαρλαντ και από 1 σε Σαξονία, Σαξονία - Ανχαλτ και Σλέσβιχ - Χολστάιν. Ενώ είναι γνωστό ότι άλλα 30 νοσοκομεία μέσα στο 2021 απειλούνται με κλείσιμο ή ήδη έχει συμφωνηθεί το κλείσιμό τους. Ο λόγος απλός: Το νοσοκομείο - επιχείρηση δεν έχει ικανοποιητικά κέρδη... Ούτως ή άλλως τρεις μονοπωλιακοί όμιλοι κατέχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας στο χάρτη των νοσοκομείων στην ομοσπονδιακή Γερμανία: «Helios», «Sana» και «Asklepios» («Rhon»).

Η συρρίκνωση του αριθμού των νοσοκομείων επιταχύνεται τα τελευταία χρόνια. Το 1991 υπήρχαν 2.411 κλινικές στη νέα ενοποιημένη χώρα, το 2018 υπήρχαν 1.925, δώδεκα μήνες αργότερα μόνο 1.914 νοσοκομεία (TZ, 22/1/2021).

* * *

Στις 31 Γενάρη 2021 έληξε το πακέτο διάσωσης που έδωσε το υπουργείο Υγείας από το Σεπτέμβρη του 2020 στα νοσοκομεία για την «καταπολέμηση» της πανδημίας. Αυτό όμως το πακέτο έφτασε μόνο στο 25% των νοσοκομείων. Το τι θα γίνει με τα νοσοκομεία αυτά, που πολλά πριν από την πανδημία ήταν υπερχρεωμένα και δεν πήραν ένα «κομμάτι» από το πακέτο διάσωσης, κανείς δεν ξέρει. Το επικρατέστερο είναι να οδηγηθούν και αυτά σε λουκέτο.

Από την αρχή της πανδημίας οι ταξικές δυνάμεις πρόβαλαν όχι μόνο μια σειρά αιτημάτων προστασίας των εργαζομένων στους χώρους Υγείας αλλά και έβγαλαν για άλλη μια φορά στην επιφάνεια τα χρόνια προβλήματα στα νοσοκομεία που γεννιούνται καθημερινά με την εμπορευματοποίηση της Υγείας. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας τα αιτήματα των υγειονομικών υιοθετήθηκαν από εργαζόμενους άλλων κλάδων, έγιναν αιτήματα περισσότερων εργαζομένων. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, σε ακόμα περισσότερους εργαζόμενους φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο καπιταλισμός είναι ο πραγματικός και ορατός «ιός»!

Τα λόγια του Αλμπερτ Αϊνστάιν, «Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δηλαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα Παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό», να γίνουν συνείδηση σε περισσότερους εργαζόμενους.

Στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί και θα κερδηθεί.

Παναγιώτης ΑΛΩΠΟΥΔΗΣ
Νοσηλευτής, πρόεδρος του Συμβουλίου Προσωπικού των RMK νοσοκομείων, Γερμανία

Καταρρέει

«Ε, δεν κατέρρευσε και τίποτα... λόγω της μείωσης», ισχυρίστηκε ο υπουργός Εσωτερικών Μ. Βορίδης, αναφερόμενος στη μείωση των εργαζομένων στο Δημόσιο κατά 400.000 τα τελευταία δέκα χρόνια και ισχυριζόμενος πως οι 400.000 που αποχώρησαν «ήταν περισσευούμενοι», «μια υπερβολή»!

Θέση εξοργιστική, προκλητική, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, που αν μη τι άλλο αναδεικνύουν τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό οι οποίες στοιχίζουν ακόμα και σε ανθρώπινες ζωές: Τους δεκάδες χιλιάδες γιατρούς, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό που λείπουν από τα νοσοκομεία, τους δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικούς που έλειπαν πριν ακόμα από την πανδημία και σήμερα που χρειάζεται να φτιαχτούν ολιγάριθμα τμήματα μαθητών λείπουν ακόμα περισσότερο, τους οδηγούς και τους τεχνικούς στις αστικές συγκοινωνίες οι οποίοι χρειάζονται για να βγάλουν στην κυκλοφορία περισσότερα οχήματα ώστε να μη γίνονται εστίες μετάδοσης, τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ που χρειάζονται για να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα, τους ελεγκτές στις αρμόδιες υπηρεσίες, στις υπηρεσίες ασύλου και πάει λέγοντας.

Ισως για την κυβέρνηση οι ζωές που χάθηκαν λόγω των τεράστιων ελλείψεων περισσεύανε, όπως το προσωπικό που λείπει... Και η αλήθεια είναι ότι στον καπιταλισμό είναι κάπως «περιττά» τα επαρκώς στελεχωμένα δημόσια νοσοκομεία και δημόσια σχολειά, οι κοινωνικές υπηρεσίες, που μονίμως «βγαίνουν μείον» στη ζυγαριά του «κόστους - οφέλους» του κεφαλαίου. Ετσι άλλωστε γίνονται ευκολότερα εμπόρευμα η Παιδεία, η Υγεία, ακόμα και η ζωή των ανθρώπων, έτσι «εξοικονομούνται» πόροι για τα προνόμια και τις επιδοτήσεις στους «επενδυτές».

Κάτι ξέρει για όλα αυτά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα καμώνεται ότι βγαίνει στα κεραμίδια με τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών και θέλει «μεγαλύτερο» αστικό κράτος - αρωγό στα σχέδια του κεφαλαίου, αφού πρώτα ως κυβέρνηση βάδισε στα ίδια αυτά χνάρια, κρατώντας κλειστά τα «περισσευούμενα» νοσοκομεία, αρνούμενος να προχωρήσει σε μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, συνεχίζοντας και «επαυξάνοντας» την αθλιότητα των εργολαβικών και «ευέλικτων» εργαζομένων, συνολικά την πολιτική της εμπορευματοποίησης στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην Παιδεία κ.ο.κ.

Γιατί ό,τι και να λένε οι υπουργοί, τα κυβερνητικά στελέχη και όσοι υπερασπίζονται το σάπιο σύστημα, ένα πράγμα σίγουρα «καταρρέει» ξανά και ξανά: Ο μύθος ότι οι λαϊκές ανάγκες μπορούν τάχα να συμβιβαστούν με τα κέρδη του κεφαλαίου.

Σιγή ασυρμάτου

Η «σιγή ασυρμάτου» της κυβέρνησης για τις προθέσεις της σχετικά με τη φρεγάτα «ΥΔΡΑ», που απέπλευσε για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προκειμένου να συμμετάσχει σε εκδηλώσεις «επ' ευκαιρία Διεθνών Εκθέσεων Αμυντικού Υλικού», πρέπει να ανησυχήσει σοβαρά τον λαό. Πολύ περισσότερο που ορισμένες πηγές συνδέουν αυτήν την αποστολή με την επικείμενη παρουσία του γαλλικού αεροπλανοφόρου «Charles de Gaulle» στην περιοχή του Κόλπου, με συνοδεία πλοίων από διάφορες «σύμμαχες» χώρες.

Θυμίζουμε ότι το προηγούμενο διάστημα υπήρξε αίτημα των ΗΠΑ να συμμετέχει η Ελλάδα με πολεμικό πλοίο σε αποστολές επιτήρησης των Στενών του Κόλπου. Αντίστοιχη πρόταση υπήρξε και από τη Γαλλία, που επιδιώκει να ηγηθεί πανευρωπαϊκής δύναμης γι' αυτόν το σκοπό.

Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν ότι δεν έχει διαθέσιμο πλοίο για τέτοιες αποστολές, εξαιτίας της «αγκίστρωσης» του στόλου στην Ανατ. Μεσόγειο για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, αλλά και της συμμετοχής της σε άλλες θαλάσσιες ΝΑΤΟικές αποστολές. Δεν απέκλεισε όμως το ενδεχόμενο να συμμετέχει, αν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Από τότε κύλισε πολύ νερό στ' αυλάκι. Με ευθύνη της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, η εμπλοκή της χώρας στη «νέα (ευρωατλαντική) στρατηγική ασφαλείας» που διαμορφώνεται στην περιοχή, έχει κάνει άλματα, τόσο με την εμβάθυνση των στρατιωτικών σχέσεων με το Ισραήλ όσο και με αραβικά κράτη - συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ.

Ποιος είναι ο στόχος αυτής της νέας «αρχιτεκτονικής»; Να θωρακιστούν τα αμερικανοΝΑΤΟικά συμφέροντα απέναντι στους ανταγωνιστές, κυρίως τη Ρωσία και την Κίνα, που συγκροτούν το δικό τους οικονομικό και στρατιωτικό «προγεφύρωμα» στην περιοχή, αναπτύσσοντας βαθύτερες σχέσεις συνεργασίας κυρίως με το Ιράν.

Εκεί βρίσκεται το «κλειδί» της υπόθεσης. Η ένταση των ανταγωνισμών για τον έλεγχο σφαιρών επιρροής, δρόμων του Εμπορίου και της Ενέργειας, σε συνθήκες που η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ αμφισβητείται στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αναδεικνύει τον στρατηγικό ρόλο των Στενών του Ορμούζ και συνολικά του Περσικού Κόλπου και επιβάλλει αναπροσαρμογές στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό.

Θυμίζουμε ότι από το σημείο αυτό διακινείται σήμερα το 1/5 των εξαγωγών αργού πετρελαίου σε όλο τον κόσμο, ενώ αποτελεί τμήμα και του σημαντικότερου μέχρι σήμερα διαύλου στο παγκόσμιο εμπόριο. Αποτελεί επίσης «σταυροδρόμι» για τον θαλάσσιο «Νέο Δρόμο του Μεταξιού», με την Κίνα να αναπτύσσει κατά μήκος της διαδρομής σημαντικές λιμενικές υποδομές, για εμπορική και στρατιωτική χρήση.

Θυμίζουμε επίσης ότι οι ΗΠΑ διατηρούν σε μόνιμη βάση αεροναυτική παρουσία στον Περσικό, με τελευταίο παράδειγμα το αεροπλανοφόρο «USS Nimitz» που αποχώρησε μόλις πριν από λίγες μέρες, μετά από αποστολή πολλών μηνών στην περιοχή. Και βέβαια, η Γαλλία ετοιμάζεται σε λίγες βδομάδες να καταπλεύσει με το δικό της αεροπλανοφόρο.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το τι θα κάνει η ελληνική φρεγάτα στα ΗΑΕ, η αποστολή της εντάσσεται στον γενικότερο αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και επιβεβαιώνει το μεγάλο εύρος της επικίνδυνης για τον λαό ιμπεριαλιστικής εμπλοκής. Στόχος είναι η πιο στενή ΝΑΤΟική επιτήρηση της περιοχής και η δημιουργία ισχυρών «συμμαχικών» αναχωμάτων στα ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Σ' αυτόν τον στόχο, που καμιά σχέση δεν έχει με την άμυνα και την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, διατάσσονται και οι Ενοπλες Δυνάμεις, στρατιωτικό και έμψυχο υλικό. Για τους ίδιους στόχους η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις δαπανούν δεκάδες δισ. ευρώ για εξοπλιστικά προγράμματα, όπως αυτό που ψηφίστηκε πριν από έναν περίπου μήνα στη Βουλή με συναίνεση των αστικών κομμάτων.

Οι Ελληνες φαντάροι και οι Ενοπλες Δυνάμεις δεν έχουν καμιά δουλειά 3.500 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα της χώρας σε επικίνδυνες και δαπανηρές ΝΑΤΟικές αποστολές, την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση επικαλείται τις «αντοχές της οικονομίας» για να απορρίψει τις διεκδικήσεις υγειονομικών, σωματείων και φορέων για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας και μέτρα προστασίας του λαού.

Η ιμπεριαλιστική εμπλοκή μετατρέπει τον λαό σε στόχο, υπονομεύει και δεν προστατεύει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης, που συνδέονται άμεσα με τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και όχι του λαού, που οι ανάγκες του συνθλίβονται από την αστική πολιτική μέσα κι έξω από τη χώρα. Γι' αυτό χρειάζεται τώρα να δυναμώσει ο αγώνας για να επιστρέψουν όλοι οι φαντάροι από τις ΝΑΤΟικές αποστολές, για αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και τις άλλες συμμαχίες της αστικής τάξης, παλεύοντας ενάντια στην εξουσία της.

Οταν οι ΜΚΟ αυτοαποκαλύπτονται..

.

Σε μια περίοδο νέας διεθνούς οικονομικής κρίσης, κυβερνήσεις και αστικά επιτελεία «ανοίγουν το δρόμο» για νέες επενδύσεις στο κεφάλαιο και συγκεκριμένα στους τομείς της «πράσινης» και ψηφιακής οικονομίας, προκειμένου να διαμορφωθεί μια κερδοφόρα διέξοδος για τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια. Αλλωστε, η ΕΕ ιεραρχεί αυτούς τους κλάδους, με στόχο τα δικά της μονοπώλια να ξεπεράσουν εκείνα άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων στην κούρσα του ανταγωνισμού τους.

Δεν δημιουργεί έκπληξη το γεγονός ότι αξιοποιώντας τις ευνοϊκές συνθήκες στήριξης του κεφαλαίου από την ΕΕ, με χρήματα των λαών της, τεράστια μονοπώλια της Ενέργειας στρέφονται για επενδύσεις με εγγυημένο κέρδος στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, σε όλο τον κόσμο. Η γαλλοϊσπανική συμμαχία «Total»-«Iberdrola» ετοιμάζεται να δημιουργήσει το μεγαλύτερο παγκοσμίως αιολικό πάρκο «Thor» στη Δανία, με την «Total» να επενδύει στις ΑΠΕ 2,5 δισ. δολάρια. Η βρετανική ΒΡ και η νορβηγική «Equinor» έχουν ήδη καταθέσει πρόταση για ένα από τα μεγαλύτερα υπεράκτια αιολικά project των ΗΠΑ, συνολικής ισχύος 1.260 MW που θα ηλεκτροδοτεί τη Νέα Υόρκη. Οι όμιλοι «κονταροχτυπιούνται» στα ίσια για το ποιος θα προλάβει...

* * *

Η στρατηγική της «πράσινης και ψηφιακής μετάβασης» διαπερνά το σύνολο των σχεδιασμών των αστικών κυβερνήσεων. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα, κεντρικός άξονας του Σχέδιο Πισσαρίδη που έχει παρουσιάσει η κυβέρνηση είναι η αξιοποίηση των κονδυλίων του «Ταμείου Ανάκαμψης» της ΕΕ, με τη μερίδα του λέοντος να προσανατολίζεται στην πράσινη ψηφιακή μετάβαση.

Αυτό το «ανακάτεμα» στην ενεργειακή σκακιέρα, με τους μεγάλους «ρυπαντές» του περιβάλλοντος, πετρελαϊκές εταιρείες και ενεργειακούς κολοσσούς, τώρα να «βλέπουν το φως το αληθινό» της «πράσινης ανάπτυξης», γιατί κατά κει φυσάει ο κερδοφόρος «άνεμος», φέρνει αποτελέσματα που κάποιοι παλιότερα θα τα θεωρούσαν «αναπάντεχα»: Περιβαλλοντικές ΜΚΟ μετατρέπονται από ομάδες άσκησης πίεσης στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος σε πλασιέ επιχειρηματικών συμφερόντων, ακόμη και «επικεφαλής» εταιρικών σχημάτων.

Τον Νοέμβρη του 2020, 18 ΜΚΟ και εταιρείες της Ευρώπης υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεργασίας για την Ανάπτυξη Θαλάσσιων Αιολικών Πάρκων. Ανάμεσά τους η WWF, η «Orsted» (δανέζικη πολυεθνική εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας), η «SiemensGamesa» (ισπανική εταιρεία που δραστηριοποιείται στις ΑΠΕ) και η «Vattenfall» (σουηδική πολυεθνική εταιρεία Ενέργειας).¹

Στην Ελλάδα, η «Greenpeace» πριν από μερικούς μήνες παρουσίασε τη «Genervest», μια επενδυτική εταιρεία που παίζει το ρόλο της «προξενήτρας» σε διάφορους «πράσινους» ομίλους. Δεν είναι παγκόσμια πρώτη για την «Greenpeace», καθώς ήδη από το 2017 που συζητιόταν το νομοσχέδιο για τις «ενεργειακές κοινότητες» στη Βουλή, είχε συνταχθεί με τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων των ΑΠΕ, ζητώντας περισσότερες διευκολύνσεις για επενδύσεις. Η ιστοσελίδα της «Genervest» διαφημίζει «ενεργειακά project» που ψάχνουν για «επενδυτές», όπως για παράδειγμα τα φωτοβολταϊκά πάρκα της κατασκευαστικής εταιρείας «HeliosRes»² πουν αναζητούν «εναλλακτική» χρηματοδότηση. `Η το «έξυπνο» ηλεκτρικό scooter, σύμπραξη της μηχανολογικής εταιρείας «Give»,³ μιας εταιρείας δηλαδή που συνεργάζεται με τη Θερμοκοιτίδα Νεοφυών Επιχειρήσεων, πρωτοβουλία του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, και της «Altair» (αμερικανική πολυεθνική εταιρεία).

* * *

Είναι επίσης χαρακτηριστικό το μέγεθος της «φιλοπεριβαλλοντοσύνης» αυτών των ΜΚΟ, που δεν διστάζουν να «πλασάρουν» την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε βουνοκορφές, όπως στο Δημοτικό Συμβούλιο της Πύλης Τρικάλων, που στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη, σε συζήτηση για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην Πίνδο συμμετείχε και εκπρόσωπος της «Greenpeace». Επίσης, στο νησί της Τήλου σε «έργα ενεργειακής αυτονομίας» με ευρωενωσιακή χρηματοδότηση συμμετείχαν μεταξύ άλλων στην υλοποίηση εκτός του ΔΕΔΔΗΕ, του EUNICE (ελληνικός ενεργειακός όμιλος) και η ΜΚΟ WWF...

Γίνεται ξεκάθαρο και από τα παραπάνω ότι οι ΜΚΟ, εκτός του ότι διαχρονικά έχουν αναλάβει το ρόλο των προαγωγών των επιχειρηματικών συμφερόντων, τώρα που ανοίγουν οι μπίζνες μέσα από τη λεγόμενη «πράσινη στρατηγική» της ΕΕ και των κυβερνήσεων αυτοσυστήνονται κι οι ίδιες ως εταιρείες, αξιοποιώντας τις διασυνδέσεις τους «όντας χρόνια στο κουρμπέτι» και τα δήθεν «φιλοπεριβαλλοντικά» διαπιστευτήριά τους προς εξαργύρωση...

Παραπλανούν τον λαό με τη δήθεν «πράσινη πολιτική τους», υποκαθιστούν την ευθύνη του κράτους για την προστασία του περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να δίνουν άλλοθι στην κυβερνητική πολιτική που παραχωρεί τα πάντα στους ομίλους.

Ο ελληνικός λαός έχει πείρα τού τι σημαίνει απελευθέρωση της αγοράς Ενέργειας, κλείσιμο μονάδων, επενδύσεις ιδιωτών στις ΑΠΕ: Σημαίνει χιλιάδες απολύσεις, ενεργειακή φτώχεια και αντίστοιχα ενεργειακή εξάρτηση, ανεργία και εσωτερική εργασιακή περιπλάνηση. Επίσης, έχει πλούσια πείρα από τα ευρωπαϊκά κονδύλια και προγράμματα: Οσο γέμιζαν τα ταμεία των επιχειρηματικών ομίλων με τα ΕΣΠΑ, τόσο άδειαζαν οι τσέπες των εργαζομένων με τις μειώσεις μισθών, την ελαστικοποίηση της απασχόλησης, το ξήλωμα κατακτήσεων.

* * *

Το ΚΚΕ θεωρεί ότι η μορφή Ενέργειας που επιλέγεται κάθε φορά πρέπει να είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων, του λαού μας και του ενεργειακού μείγματος της χώρας, χωρίς να αποκλείεται καμία μορφή Ενέργειας. Ιεραρχεί την ανάγκη να προστατευτεί το φυσικό περιβάλλον, να είναι λαϊκή περιουσία, όχι να διατίθεται «με αντίτιμο» η είσοδος σε παραλίες, βουνά, πάρκα.

Από όλα τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες δεν ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και των εκπροσώπων τους. Σε τελική ανάλυση, ο σοσιαλισμός θα εξασφαλίσει την ισορροπημένη επίδραση της κοινωνίας στο περιβάλλον και η εργατική εξουσία θα εξασφαλίσει ότι αυτό θα γίνει σχεδιασμένα. Στο έδαφος της κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και του επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού θα είναι δυνατή η αξιοποίηση των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πηγών, όλων των μορφών Ενέργειας, με βασικό κριτήριο την κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, ως λαϊκή ιδιοκτησία.

Παραπομπές:

1. https://offshore-coalition.eu/memorandum-of-understanding/

2. https://genervest.org/el/campaign/good-energy-ec/

3. https://genervest.org/el/project/project-ilectra/

Αθωράκιστα τα σχολεία

Η καθημερινή αύξηση στα κρούσματα κορονοϊού στα σχολεία, όπως και στον αριθμό των σχολικών μονάδων και των τμημάτων που κλείνουν, παρά και την ανύπαρκτη επί της ουσίας ιχνηλάτηση, επιβεβαιώνει τις καταγγελίες γονέων, εκπαιδευτικών, μαθητών και των φορέων τους ότι τα σχολεία άνοιξαν (όπου άνοιξαν) όπως ακριβώς έκλεισαν, παραμένοντας αθωράκιστα απέναντι στην πανδημία.

Κι αυτό γίνεται πιο ορατό τώρα που η διασπορά μεγαλώνει στον γενικό πληθυσμό, με τους χώρους δουλειάς να αποτελούν αποδεδειγμένα έναν από τους πιο κρίσιμους «κρίκους» υπερμετάδοσης, μεταφέροντας τον ιό στο σπίτι και στην οικογένεια.

Οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και οι οικογένειές τους έμειναν να παλεύουν με την πανδημία χωρίς μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη, χωρίς περισσότερους δασκάλους και αίθουσες, χωρίς ενίσχυση της καθαριότητας με μόνιμο και επαρκές προσωπικό, ακριβώς γιατί όλα τα πραγματικά μέτρα προστασίας και πρόληψης «κόβονται» εξαρχής στο ζύγι της απαράδεκτης λογικής «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο και το κράτος του.

Στα παραπάνω και για να θωρακίσουν την ίδια λογική, έρχονται να προστεθούν τα πρωτόκολλα... «της συγκάλυψης και της διασποράς», τα οποία εφαρμόζονται ακόμα και μετά τον εντοπισμό επιβεβαιωμένων κρουσμάτων στο σχολικό περιβάλλον, αναδεικνύοντας τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης.

Χαρακτηριστικές είναι μερικές από τις ολοένα αυξανόμενες καταγγελίες που βγαίνουν μέσα από τα σχολεία:

-- Σχολικά τμήματα κλείνουν λόγω κρούσματος, χωρίς καμία πρόβλεψη για οργανωμένη ιχνηλάτηση και τεστ σε εκπαιδευτικούς και μαθητές, ούτε καν στο ίδιο το τμήμα που κλείνει! Αγνοούνται πλήρως οι πραγματικές επαφές, όπως αυτές στο ολοήμερο δημοτικό σχολείο όπου οι ελλείψεις οδηγούν σε συμπύκνωση διαφορετικών τάξεων, δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τα αδέρφια παιδιών από τα τμήματα που έκλεισαν, για τους εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων που μπαίνουν σε πολλές τάξεις κ.ο.κ. Το «μπαλάκι» της ιχνηλάτησης πετιέται στους ίδιους τους γονείς και τελικά καταλήγει στις τσέπες του ιδιωτικού τομέα Υγείας που εξακολουθεί να θησαυρίζει μέσα στην πανδημία και από τα διαγνωστικά τεστ.

-- Γονείς που βρίσκονται θετικοί στον κορονοϊό, μαθαίνουν στη συνέχεια ότι... δεν προβλέπεται η δωρεάν διενέργεια τεστ για τα παιδιά τους που πάνε σχολείο. Αρα μένει και το σχολείο στο σκοτάδι για το αν υπήρχαν ή δεν υπήρχαν κρούσματα μέσα στις τάξεις! Κι όμως, στις ίδιες τις επίσημες κυβερνητικές ενημερώσεις για τον κορονοϊό, ομολογήθηκε εδώ και καιρό ότι ο βασικός λόγος που μετά από τόσους μήνες lockdown και περιοριστικών μέτρων η πανδημία επιμένει (ενώ τώρα αναζωπυρώνεται), είναι το διαρκές «πινγκ - πονγκ» των κρουσμάτων μεταξύ χώρων δουλειάς και οικογένειας. Η κυβέρνηση, ωστόσο, όχι μόνο δεν κάνει τίποτα για να σπάσει αυτό το «πινγκ - πονγκ», αλλά επιχειρεί να το κουκουλώσει, ακριβώς για να μην εκθέσει τα «πρωτόκολλα της εργοδοσίας» και τις δικές της τεράστιες ευθύνες για την επικίνδυνη κατάσταση στα σχολεία.

Αντί να διασφαλιστούν πραγματικά μέτρα προστασίας της υγείας μέσα στα σχολεία, πάνε να την βγάλουν τζάμπα, με... μια μάσκα - αλεξίπτωτο και με αμίμητα «επιστημονικά» σκαριφήματα που πάλευαν να μας πείσουν πριν από τη νέα σχολική χρονιά ότι εν μέσω πανδημίας το στρίμωγμα των μαθητών σε 25άρια τμήματα είναι το ίδιο με τη διασφάλιση λειτουργίας των σχολείων με 15 μαθητές ανά τάξη!

Σε τέτοιες ακριβώς συνθήκες και ενώ ήδη αποφασίζεται νέο καθολικό κλείσιμο των σχολείων σε μια σειρά από δήμους, είναι έτοιμοι ξανά να ρίξουν το ανάθεμα για την άνοδο των κρουσμάτων στα σχολεία στην «κινητικότητα» των γονέων και όχι στην ανυπαρξία ουσιαστικών μέτρων προστασίας και ιχνηλάτησης μέσα στα σχολεία, όχι στην έλλειψη μέτρων προστασίας των εργαζομένων και του λαού στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς κ.α.

Αντίστοιχα, αναπαράγονται από «επίσημα» χείλη απαράδεκτα και αντιδραστικά διλήμματα του τύπου «σχολεία ή λιανεμπόριο», «μόρφωση των παιδιών ή ψωμί στο τραπέζι» (!), την ίδια ώρα που η αντιλαϊκή πολιτική αφήνει τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τη νεολαία και όλο το λαό εκτεθειμένους από όλες τις μπάντες στην πανδημία και τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν την κρισιμότητα των αιτημάτων εκπαιδευτικών, μαθητών και γονιών για πραγματικά μέτρα προστασίας. Επιβεβαιώνουν την ανάγκη να ενταθεί σήμερα ο αγώνας συνολικά για την υπεράσπιση της υγείας και της ζωής του λαού και των παιδιών του.