Το μικρό μπάλωμα που δεν πρέπει να προσπερνάμε επιφανειακά

 

«…Δέστε:

Στὸ ἀριστερὸ μανίκι του ἔχει ἕνα πορφυρὸ τετράγωνο μπάλωμα. Αὐτὸ

δὲν διακρίνεται πολὺ καθαρά. Κι ἤθελα αὐτὸ προπάντων νὰ σᾶς δείξω.

Κι ἴσως γι᾿ αὐτὸ προπάντων θ᾿ ἄξιζε νὰ μὲ θυμᾶστε.»

Απόσπασμα από το «Επιλογικό» του Γ. Ρίτσου που επέλεξε ο Δ. Κουφοντίνας να μας αφήσει ως προαναγγελία θανάτου του.

Εμβάθυνση λοιπόν στα μικρά καθημερινά πράγματα του μικρού μας κόσμου… Το μικρό μπάλωμα που θα πρέπει να μην το προσπερνάμε επιφανειακά, να μην πέφτουμε στους εύκολους χαρακτηρισμούς, προκειμένου να αφήνουμε ατάραχο τον εφησυχασμό μας και να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια…

Προσωπικά είμαι κάθετα αρνητική στη δράση αυτού του ανθρώπου. Είμαι εντελώς αντίθετη με την μορφή ένοπλης πάλης, αντάρτικου πόλης στις δεδομένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που έδρασε η 17Ν.

Όμως αυτή τη στιγμή στο πρόσωπο του Κουφοντίνα αποκαλύπτεται η ανυπαρξία ενός κράτους δικαίου. Η ανυπαρξία του επιβεβαιώνεται και από την τρέχουσα καθημερινότητα με τον Κούγια να υπερασπίζεται τον Λιγνάδη, προσπαθώντας εντέχνως να δώσει πολιτική διάσταση στο θέμα, από την ανάποδη όμως δηλώνοντας, ότι ο Λιγνάδης είναι το μέσο που χρησιμοποιήθηκε από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα με τα οποία ήρθε σε ρήξη η καλή μας υπουργός.

Η ανυπαρξία κράτους δικαίου επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά από τα βασανιστήρια που υπέστη ο φοιτητής που μαζί με άλλους φοιτητές ζητούσαν απλά να ανοίξουν οι σχολές τους… Η αναλγησία και η έλλειψη κράτους δικαίου επιβεβαιώνεται καθημερινά από την τεράστια ανεργία που πλήττει αυτόν τον τόπο και τον εγκλωβισμό μιας μεγάλης μερίδας νέων ανθρώπων που έχει πάψει να ελπίζει, που νιώθει μεγάλη απογοήτευση, που δεν μπορεί να αντικρίσει το μέλλον μέσα σε αυτό το πάγχρυσο φως του ηλιοβασιλέματος που αναφέρεται και στο ποίημα. Αυτό το φως που όφειλε η γενιά μας να τους παραδώσει και μέσα από αυτό να διατηρήσουν την αισιοδοξία τους περιμένοντας μια νέα ανατολή.

Θα συμπληρώσω λοιπόν στο «Επιλογικό» που μας αφήνει ο Δ. Κουφοντίνας ως αποχαιρετιστήριο μήνυμα, τα λόγια του ίδιου που βρίσκονται στο βιβλίο του «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» . «Ο λαός θα πρέπει να λάβει ένα μήνυμα αντίστασης. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που μια μικρή απόφαση, ένα μικρό βάρος μετρά με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά». Ο ίδιος απέτυχε με τις μεθόδους του να στείλει αυτό το μήνυμα και ανέλαβε το πολιτικό κόστος αυτής της αποτυχίας.

Ο καθένας μας όμως θα πρέπει να κατανοήσει ότι οι μικρές μας αποφάσεις, η μικρή μας ύπαρξη, όταν παίρνει θέση απέναντι στην καταστρατήγηση του δίκαιου, όταν παίρνει θέση και αναλαμβάνει ειρηνική δράση υπερασπιζόμενη τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε η ύπαρξη αυτή μένει χαραγμένη στις επόμενες γενιές γιατί ανοίγει δρόμους αγώνα, ελπίδας, αισιοδοξίας και τότε οι μικρές μας αποφάσεις αποκτούν το μέγεθος και την αξία που τις κάνει να μην είναι πλέον μικρές αλλά τεράστιες.

Πώς αντιμετώπισαν οι Σοβιετικοί τον αυταρχισμό στις τέχνες; Κατάργησαν τους εργοδότες και τους επικεφαλής!

 

Πώς αντιμετώπισε το νεαρό Σοβιετικό κράτος τον αυταρχισμό στον καλλιτεχνικό χώρο (θιασάρχες, διευθυντές ορχήστρας, κ.ο.κ);

Απλά τους κατήργησε!

Διαβάζοντας κανείς την πρόσφατη ειδησιογραφία σχετικά με τα φαινόμενα αυταρχισμού που εμφανίζονται στον καλλιτεχνικό χώρο και στους χώρους εργασίας αναρωτιέται κανείς αν είναι δυνατό να υπάρξει ή υπήρξε ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα, μια άλλη κοινωνία, η οποία θα μπορούσε να τα σταματήσει.

Την απάντηση την βρίσκουμε στο παρακάτω μικρό απόσπασμα της σειράς – ντοκιμαντέρ του BBC “Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ 1900-1999”. Οι ίδιοι οι καλλιτέχνες σε ένα πνεύμα ισότητας και με τις ευλογίες του νεαρού Σοβιετικού κράτους αποφάσισαν να καταργήσουν διευθυντές ορχήστρας, θιασάρχες κ.ο.κ.

Το πείραμα πέτυχε!

Δείτε το παρακάτω μικρό απόσπασμα του ντοκιμαντέρ όπου υπάρχει και ένας κρυφός αντικουμμουνισμός! Πέφτει σε αντίφαση όταν λέει ότι οι μουσικοί στις ορχήστρες αποφάσιζαν για την μουσική τους ενώ μετά από λίγο λέει ότι ο Λένιν ήταν παντού και αποφάσιζε για όλα!

Πηγή: BBC “Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ 1900-1999”.

Η επικράτηση του κομμουνισμού στις αρχές του 20ου αιώνα

Γερμανία: Εκμετάλλευση ... φιλική στο περιβάλλον

χαρακτήρα που προωθούν τα μονοπώλια, προσαρμόζεται και ο κλάδος του επισιτισμού παγκοσμίως. Κλάδος στον οποίο κυριαρχούν κολοσσοί με αμύθητα κέρδη στις πλάτες των εργαζομένων και μάλιστα με μοντέρνες... «φιλοπεριβαλλοντικές μεθόδους». Από τους εργάτες γης της γειτονικής Ρουμανίας και Πολωνίας, που έρχονται στη Γερμανία ως εποχιακοί εργάτες για ένα άθλιο μεροκάματο, από τους εργαζόμενους στις μεγάλες μονοπωλιακές μονάδες παραγωγής και συσκευασίας τροφίμων, που οι εργασιακές συνθήκες συνεχώς χειροτερεύουν και επικρατούν νέες μορφές εκμετάλλευσης, τις μεγάλες αλυσίδες τουρισμού και εστιατορίων, έως τους διανομείς των παραγγελιών.

Στο πλαίσιο αυτό, στον κλάδο ξεφύτρωσαν και νέες, «πρωτοποριακές» επιχειρήσεις - κάποιες από αυτές ως «start up» - που διευρύνονται μέρα με τη μέρα και απασχολούν όλο και περισσότερους εργαζόμενους στις δυτικοευρωπαϊκές πρωτεύουσες (χαρακτηριστικά μόνο στο Βερολίνο στις επιχειρήσεις αυτές εργάζονται πάνω από 500 εργαζόμενοι), με κέρδη που μέσα στην πανδημία ξεπερνούν τα 2,4 δισ. ευρώ: Οι επιχειρήσεις των διανομέων των παραγγελιών με ποδήλατα...

* * *

Τέτοιες επιχειρήσεις έχουν αναλάβει το κομμάτι από την παραγγελία μέχρι και την παράδοση του φαγητού από εστιατόριο της αρεσκείας του πελάτη. Ο πελάτης πρέπει μόνο να παραγγείλει μέσα από μια συγκεκριμένη ιντερνετική πλατφόρμα από όποιο εστιατόριο θέλει και η εταιρεία αναλαμβάνει να το παραλάβει και να το φέρει ζεστό στο σπίτι του. Ετσι απαλλάσσεται και το εστιατόριο από τα «επιπλέον» έξοδα της διατήρησης προσωπικού για την υπηρεσία διανομής, που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι ασύμφορη (π.χ. ώρες μη αιχμής παραγγελιών). Οι διανομείς δεν πληρώνονται άμεσα από τα εστιατόρια (π.χ. τα «McDonalds», «Pizza Hut» κ.λπ.) τα οποία συνεργάζονται με αυτές τις εταιρείες παράδοσης. Αντ' αυτού, ένα ποσοστό του κόστους της παραγγελίας κρατείται και κατατίθεται στην εταιρεία παράδοσης και από εκεί κάποια ψίχουλα δίνονται για τον διανομέα, ο οποίος δεν έχει σχέση μισθωτής εργασίας με την επιχείρηση, αλλά δουλεύει ως «αυτοαπασχολούμενος».

Μάλιστα, στην αρχή της εμφάνισης αυτών των επιχειρήσεων, ο τρόπος με το οποίο θα έφτανε η παραγγελία στον πελάτη - αν δηλαδή θα είναι με πατίνι, με αμάξι ή με μηχανάκι - ήταν παντελώς αδιάφορο. Το κύριο είναι να είναι ευχαριστημένος ο πελάτης και να πληρώσει... Πολύ γρήγορα το «εισόδημα» που έμενε τελικά στον διανομέα, δεν επέτρεπε και κάτι άλλο από ένα ποδήλατο, αυτό το οποίο εδραιώθηκε τελικά ως το κύριο μέσο μεταφοράς της παραγγελίας, γεγονός το οποίο τώρα οι εταιρείες πουλάνε ως φιλοπεριβαλλοντική μόδα.

* * *

Οι εργασιακές συνθήκες των διανομέων σε αυτές τις επιχειρήσεις αγγίζουν αυτές της εξαθλίωσης. Μέρα νύχτα με ένα ποδήλατο, χωρίς παροχή κράνους ή κατάλληλου ρουχισμού, που θα εξασφάλιζε επιπλέον προστασία, οι εργαζόμενοι διανομείς καλούνται να παραδώσουν αδιάκοπα παραγγελίες, κυριολεκτικά βρέξει χιονίσει. Με δεδομένο ότι οι εργαζόμενοι αυτοί αντιμετωπίζονται de facto ως ελεύθεροι επαγγελματίες, που πληρώνονται με το κομμάτι, η αμοιβή τους κυμαίνεται ανάλογα με τις παραγγελίες που θα παραδώσουν. Αρα, πολλαπλό το κέρδος της επιχείρησης και ταυτόχρονα απαλλαγή από εισφορές υγειονομικής περίθαλψης και ασφάλισης.

Αξιοποιώντας ταυτόχρονα τα συμβόλαια «μίνι τζομπ» και «δουλειάς με το κομμάτι», το λεγόμενο «μισθολογικό κόστος» περιορίζεται σε έναν υποκατώτατο μισθό περίπου 400 ευρώ (για τη Γερμανία λιγότερο κι από ψίχουλα!), καμία εμπλοκή της εργοδοσίας σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος ή αβαρίας του ποδηλάτου, κανένα κόστος για συντήρηση του μεταφορικού μέσου. Αν λοιπόν έχει την τύχη ο διανομέας και παραδώσει πολλές παραγγελίες σε μια μέρα, μπορεί το μεροκάματο να φτάσει και τα 9 ευρώ την ώρα, ποσό το οποίο μπορεί να αυξηθεί ανάλογα και με την κίνηση των πουρμπουάρ.

Σε αντίθετη φυσικά περίπτωση, ο διανομέας μπορεί να μην βγάλει ούτε τα ίδια του τα έξοδα, τα οποία μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις ταυτίζονται με τα βασικά έξοδα σίτισής του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι στον κλάδο δουλεύουν κατά 99% μετανάστες που δεν γνωρίζουν τη γλώσσα και που δεν έχουν καμία ελπίδα να βρούνε δουλειά με καλύτερες εργασιακές συνθήκες. Οποιος έχει δει την ταινία «Δυστυχώς απουσιάζατε», του Κ. Λόουτς, που παρουσιάζει το ανάλογο παράδειγμα με ταχυμεταφορείς στη Μ. Βρετανία, αντιλαμβάνεται πλήρως το καθεστώς εργασίας...

***

Τις περασμένες βδομάδες, που το θερμόμετρο κυμαινόταν σταθερά από -5 έως -15 βαθμούς Κελσίου, οι εργαζόμενοι αυτών των επιχειρήσεων αγανακτισμένοι βγήκαν σε κεντρική πλατεία του Βερολίνου καταγγέλλοντας τις εργασιακές συνθήκες και τα άθλια μεροκάματα, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, έκτακτο επίδομα για τους μήνες του χειμώνα και λόγω της αυξημένης επικινδυνότητας ατυχήματος. Μάλιστα, οι εργαζόμενοι φοβούμενοι ότι μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους, όπως συνέβη σε παλιότερη διαμαρτυρία συναδέλφων τους, αναγκάστηκαν κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας να κρύψουν τα πρόσωπά τους!

Δυστυχώς όμως και αυτήν τη φορά γίνεται φανερή, και μάλιστα με τον πιο επώδυνο τρόπο, η έλλειψη ταξικής γραμμής και προσανατολισμού στο κίνημα. Μία έλλειψη που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αυταπατών! Ο υπεύθυνος Τύπου του συνδικάτου, στο οποίο οι διανομείς είναι οργανωμένοι, δήλωσε δύο μέρες μετά την κινητοποίηση: «Είναι μια ωραία δουλειά... στην οποία μπορείς να διαλέξεις αν θα πας την παραγγελία ή όχι, μπορείς να διαλέξεις τις ώρες που θα δουλεύεις...», θέλοντας να πείσει ότι είναι επιλογή των διανομέων να δουλεύουν εκεί...

Και το θράσος δεν έχει σταματημό: «Σε αυτήν τη δουλειά φέρνεις καλό φαγητό στον κόσμο, ενώ ουσιαστικά κάθεσαι σε μια σέλα ποδηλάτου και αθλείσαι». Και συνέχισε προκαλώντας ότι «η μεταφορά και η συσκευασία των παραγγελιών είναι φιλικές προς το περιβάλλον»... Με βάση τα παραπάνω, δεν μας ξαφνιάζει και το αίτημα που υιοθετήθηκε από τους διαδηλωτές, το οποίο καλούσε τον κόσμο να σταματήσει να παραγγέλνει έτσι ώστε να ζημιωθεί η εταιρεία και να καλυτερέψουν οι εργασιακές συνθήκες των εργαζομένων...

Με τέτοιους συνδικαλιστές τύφλα να έχουν οι εργοδότες...

Αννα ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ

Τραγική επιβεβαίωση

Ο θάνατος από κορονοϊό ενός εργαζόμενου σε μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ αποτελεί μια τραγική επιβεβαίωση της κατάστασης που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας. Μιας κατάστασης που αντί να βελτιώνεται, παίρνοντας όλα τα αναγκαία μέτρα, αφού είναι γνωστοί οι κίνδυνοι στους χώρους δουλειάς, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο, κοστίζοντας πλέον και σε νεκρούς.

Ο εργαζόμενος δεν έφυγε από τη ζωή ούτε λόγω προσωπικής του ανευθυνότητας, ούτε απλά λόγω των πρωτόγνωρων συνθηκών, όσο κι αν υπάρχουν τέτοιες στην πανδημία. Η μόλυνσή του από τον ιό και ο θάνατός του είναι αποτέλεσμα των ελλείψεων σε μέτρα προστασίας, που ασταμάτητα αναδεικνύονται με καταγγελίες σωματείων και εργαζομένων για την κατάσταση που επικρατεί σε μεγάλους χώρους δουλειάς.

Καταγγελίες που όλες μαζί επιβεβαιώνουν ότι τα περιβόητα «υγειονομικά πρωτόκολλα» στους χώρους δουλειάς, τα μέτρα υγείας και ασφάλειας για τον κορονοϊό, είναι «λάστιχο» και τεντώνονται κάθε φορά «τόσο όσο» να μην μπαίνουν εμπόδιο στην κερδοφορία και στην ένταση της εκμετάλλευσης.

Οσο κι αν οι επιχειρηματικοί όμιλοι διαφημίζουν τις διάφορες «πιστοποιήσεις ασφαλείας» που παίρνουν από κρατικούς και ιδιωτικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, η πραγματικότητα που ζουν οι εργαζόμενοι ξεσκεπάζει τις εργοδοτικές - κυβερνητικές ευθύνες για τη μετατροπή των χώρων δουλειάς σε εστίες υπερμετάδοσης.

Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι στις μεγάλες επιχειρήσεις, όπως αυτές στον κλάδο των τροφίμων, το μόνο «πρωτόκολλο» σε ισχύ είναι η απρόσκοπτη λειτουργία τους ακόμα κι όταν διαπιστωθεί συγκέντρωση κρουσμάτων, η ανύπαρκτη ιχνηλάτηση, όταν μάλιστα η κινητικότητα των εργαζομένων είναι δεδομένη, αυξάνοντας τις πιθανότητες διάδοσης μεταξύ του προσωπικού.

Εγκαιρα οι εργαζόμενοι και τα σωματεία σε τέτοιους χώρους δουλειάς, από όπου περνούν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι, έθεσαν το ζήτημα της αυστηρής προστασίας, της τακτικής απολύμανσης, των μαζικών και επαναλαμβανόμενων τεστ, με ευθύνη της εργοδοσίας, της ενημέρωσης του προσωπικού, ώστε αν υπάρχει κρούσμα να προληφθεί η μετάδοση σε άλλα τμήματα, στις οικογένειές τους κ.ο.κ.

Αντί όλων αυτών, η εργοδοσία, πλήρως καλυμμένη πίσω από την πολιτική της κυβέρνησης και τη διαχείριση της πανδημίας με κριτήριο την προστασία των κερδών της, οχυρωμένη πίσω και από το γεγονός ότι οι έλεγχοι σε χώρους δουλειάς είναι ανύπαρκτοι, με ευθύνη του κράτους, διαμορφώνει άκρως επικίνδυνες συνθήκες για χιλιάδες εργαζόμενους.

Μπορεί λοιπόν εδώ κι έναν χρόνο τα lockdown να πηγαινοέρχονται, η αγορά να ανοιγοκλείνει σαν «ακορντεόν», οι εργαζόμενοι να μπαινοβγαίνουν σε καθεστώς αναστολής συμβάσεων, όμως το μόνο που δεν αλλάζει είναι η ασυλία που απολαμβάνει η εργοδοσία για να εφαρμόζει τα πρωτόκολλα της διασποράς στους χώρους δουλειάς.

Σε αυτά προστίθεται η εντατικοποίηση που έχει χτυπήσει «κόκκινο», ειδικά στον κλάδο του Εμπορίου, με την εξουθένωση των εργαζομένων να δημιουργεί ακόμα πιο ευνοϊκό έδαφος για τη διασπορά του ιού. Οι εργαζόμενοι πηγαίνουν στη δουλειά «σέρνοντας τα πόδια τους», όπως κατήγγειλε πρόσφατα με ανοιχτή επιστολή της - γροθιά στο στομάχι υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ.

Φρόντισε γι' αυτό και η σημερινή κυβέρνηση, σε συνέχεια των προηγούμενων, μετατρέποντας την πανδημία σε ευκαιρία για τα μονοπώλια του κλάδου, με την επί της ουσίας κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, την παραπέρα διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η οποία θα γίνει ακόμα χειρότερη αν περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο που έχει η κυβέρνηση στα σκαριά.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που ο αγώνας των εργαζομένων για μέτρα προστασίας της υγείας τους αποκτά ζωτικά χαρακτηριστικά, η σημερινή απεργία των υγειονομικών και η στήριξή της από εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων είναι μια αποφασιστική αγωνιστική - διεκδικητική απάντηση.

Η πάλη για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή την πανδημία, είναι υπόθεση όλων και πρέπει να κλιμακωθεί, βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο.

Ξεγύμνωσαν φοιτητή, τον ψέκασαν με χημικά, τον έσερναν στην άσφαλτο! – Δημόσια βασανιστήρια διαδηλωτή από την ΕΛΑΣ

 

Απέκλεισαν περιμετρικά την πανεπιστημιούπολη του ΑΠΘ, έσπευσαν με ΜΑΤ να τσακίσουν απλούς φοιτητές -λες και ήταν εγκληματίες-, πήραν για προσαγωγή μια κοπέλα με πατερίτσα, άφησαν άλλη μια λιπόθυμη, έριξαν χημικά στους διαδηλωτές, τους φόρτωσαν με ψεύτικες κατηγορίες (φθορά δημόσιας περιουσίας), για να τους καταστείλουν ωμά, χωρίς προσχήματα.

Τίποτα δε συγκρίνεται όμως με τη μανία τους, την ωμή, εκδικητική βία, που αποτυπώνεται στο βίντεο που ανέβασε στον τοίχο του ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης.

Ένας διαδηλωτής είναι ακινητοποιημένος στο έδαφος, στον χώρο μπροστά από την Πρυτανεία, και οι Πραιτωριανοί του Χρυσοχοΐδη ξεσπάνε πάνω του. Τον ξεγυμνώνουν και τον αφήνουν γυμνόστηθο, τον σέρνουν στο έδαφος, τον ψεκάζουν με χημικά, τον ακούνε να σφαδάζει σαν επαγγελματίες βασανιστές!

Γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους και για αυτό ακριβώς εκπαδεύτηκαν!
Αμφιβάλλει κανείς αν θα λάβουν διαφορετική εκπαίδευση οι… συνάδελφοί τους, στο νέο σώμα της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας;

Οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν τα γεγονότα αντιδρούν αηδιασμένοι και ζητάνε από τους αστυνομικούς να μην τους ακουμπάνε και να φοράνε τις μάσκες τους -ως στοιχειώδης κανόνας προστασίας. Σύντομα η μανία των δυνάμεων καταστολής στρέφεται πάνω τους.

Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τις σκηνές βίας και βασικά την κτηνώδη συμπεριφορά των οργάνων της τάξης, που δυσφημεί το ανθρώπινο είδος -όπως κάθε ανθρωποφύλακας.

 

Προφανώς… εξαπατήθηκαν

 

 Προφανώς όταν ο μακαρίτης, πλέον, Επστάιν, ο προαγωγός ανηλίκων,
δισεκατομμυριούχος τραπεζίτης, χρηματιστής, φίλος του Κλίντον και του Τραμπ, έστηνε την «βιομηχανία» του στην οποία ήταν βουτηγμένη μέχρι το λαιμό η επιχειρηματική και πολιτική ελίτ των ΗΠΑ, βασιλικών οίκων μη εξαιρουμένων, οι μετέχοντες σε αυτήν είχαν… εξαπατηθεί.

Προφανώς όταν ο Τραμπ μετέτρεπε τον απροσχημάτιστο μισογυνισμό και σεξισμό του σε ένα ακόμα «αντισυστημικό» (!) χαρτί, οι οικονομικοί, μιντιακοί και πολιτικοί του συνδαιτυμόνες είχαν… εξαπατηθεί.

Όταν οι εκατοντάδες πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και παρατρεχάμενοι έδιναν το χέρι τους στις συνόδους Κορυφής στον Μπερλουσκόνι των πάρτι «Μπούνγκα – Μπούνγκα» και των τηλεοπτικών σόου «Χοντρά λεφτά – χοντρά βυζιά», είχαν… εξαπατηθεί.

Οταν πριν μια δεκαετία το ολλανδικό Εφετείο προχώρησε στην άρση της απαγόρευσης της διαβόητης οργάνωση των Ολλανδών παιδεραστών Martijn, που αρχικά τέθηκε εκτός νόμου αλλά στη συνέχεια εθεωρήθη ότι δεν αποτελεί άμεση απειλή για την ασφάλεια της κοινωνίας, προφανώς οι δικαστές… εξαπατήθηκαν.  

Όταν ανοίγεις το ίντερνετ και παρακολουθείς πως η κραταιά βιομηχανία του σεξοτουρισμού απευθύνεται σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς εντιμότατους πολίτες διαφημίζοντας ότι «Αν ψάχνεις για σεξοτουρισμό, αν θέλεις ένα καλό πήδημα, είσαι στο σωστό μέρος!», όπου το σωστό μέρος με την παιδική πραμάτεια φτάνει από Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες και­ Ινδονησία μέχρι Ινδία, Βραζιλία, Σρι Λάνκα αλλά ευρωπαικά εδάφη, διαπιστώνεις, ταυτόχρονα, ότι οι κήνσορες του «πνεύμα και ηθική» έχουν… εξαπατηθεί.

Όταν ψάχνεις να βρεις αν υπάρχει ένα τέλος σε αυτό τον βούρκο της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων στην Καθολική Εκκλησία, εκεί πια κι αν αντιλαμβάνεσαι ότι ακόμα και ο Θεός έχει… εξαπατηθεί.

Όταν βλέπεις πώς επιχειρήθηκε να κουκουλωθεί, να απομειωθεί, να διασκεδαστεί εδώ και τρεις βδομάδες η σημασία και η αξία των καταγγελιών στην Ελλάδα, όταν θυμάσαι όλη τη σαπίλα με τον «κύριο» πρώην βουλευτή που απηλλάγη της πρωτόδικης καταδίκης του για την υπόθεση ασέλγειας σε ανήλικο λόγω… παραγραφής, δεν σου μένει πια καμία αμφιβολία πόσο ψηλά μπορεί να χτυπήσει ο δαίμων της… εξαπάτησης.

Και σίγουρα, την ώρα που και ο βούρκος θα ντρεπόταν από την γλίτσα των θαμώνων του, να μην ξανακοιτάξεις εκείνη την κουβέντα του Μπρεχτ:

«Γιατί, λοιπόν, είναι όλα τριγύρω τόσο γκρίζα, γιατί τούτη 

η κολασμένη θύελλα που σκοτώνει, καθώς λένε, και νεκρούς; 

Όταν η κυρίαρχη τάξη σαπίζει, τότε η σαπίλα κυριαρχεί».  

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Σχόλιο-οχετός βγαλμένο από τον βόθρο της χρυσαυγίτικης προπαγάνδας από στέλεχος της ΝΔ

 

 

 Στη ρότα της αποσιώπησης των πολιτικών ευθυνών της κυβέρνησης σχετικά με την υπόθεση Λιγνάδη, ο Μακάριος Λαζαρίδης, βουλευτής της ΝΔ και για χρόνια συνεργάτης του Κ. Μητσοτάκη ως σύμβουλος Τύπου και Επικοινωνίας του γραφείου του, ξεθάβει χυδαιότητες, «copy - paste» από τη χρυσαυγίτικη φαρέτρα.

Χυδαιολογεί εναντίον του Άρη Βελουχιώτη, επικαλούμενος μάλιστα ανυπόγραφο, εμετικό -χρυσαυγίτικης κοπής- αντικομμουνιστικό δημοσίευμα «αναγνώστη» στον ιστότοπο «zougla.gr». 

Ο φασιστικός οχετός που κρύβεται στα μυαλά των “αρίστων” της ΝΔ πολλές φορές δεν μπορεί να συγκρατηθεί, και να καμουφλαριστεί διαφεύγοντας και πνίγοντας στη βρωμιά καθετί στο πέρασμά του. 

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που στέλεχος της ΝΔ επιστρατεύει αντικομμουνισμό δήθεν για να αντιπαρατεθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Είναι όμως κραυγαλέα προκλητικό να επιχειρεί βουλευτής της ΝΔ να βγάλει λάδι την κυβέρνηση, υιοθετώντας τις βρωμιές και τις χυδαιότητες που όλα τα προηγούμενα χρόνια φιλοξενούσαν τα μέσα προπαγάνδας της ναζιστικής εγκληματικής Xρυσής Aυγής.

Όταν η αστική δημοκρατία εκτρέφει τον φασισμό

 

Ο φασισμός και ο Ναζισμός δεν έπεσαν από τον ουρανό στον μεσοπόλεμο (1919-1939). Άπειρες πράξεις των αστικών δημοκρατιών των ιμπεριαλιστικών χωρών, εξέθρεψαν το φαινόμενο, ως άσσο στο μανίκι των ταξικών εξουσιών του κεφαλαίου για να αντιμετωπίσει, σε παγκόσμιο επίπεδο, τα ανερχόμενα κύματα επαναστατικών διαθέσεων των λαών με όχημα την κομμουνιστική ιδεολογία.

 Δεξιές αλλά και σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές από ακραίο αυταρχισμό μέχρι ακραίο εθνικισμό - ρατσισμό υλοποίησαν το σχέδιο. Βρήκαν τότε ως θύματα τους Εβραίους για να φορτώσουν, εσωτερικά, κάθε κακό της κοινωνίας από την ανεργία και την πείνα μέχρι τη «μόλυνση» της θρησκευτικής πολιτιστικής κουλτούρας και… αλλοίωση του αίματος των «καθαρών φυλών» και την ΕΣΣΔ, εξωτερικά, μαζί με τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» για να κτίσουν στη συνείδηση των λαών αδιέξοδα και διλήμματα που προετοίμαζαν την αποδοχή και του φασισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η «ομαλή» κοινοβουλευτική μετάβαση στον φασισμό στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στην Γερμανία και σε άλλες χώρες. Και όπου δεν έπιανε «ομαλότητα» χύνονταν αίμα όπως στην Ισπανία με τον Φράνκο να σφάζει και τις ιμπεριαλιστικές χώρες να παριστάνουν τις ουδέτερες!

 

Η Γαλλία

Στη Γαλλία της σημερινής «καλής δημοκρατίας» συνεχώς και περισσότερο θεσμοθετούνται αυταρχικά μέτρα υποδαύλισης του ρατσισμού και του αυταρχισμού. Μετά την «ιδέα» για απαγόρευση βιντεοσκόπησης των εγκλημάτων των σωμάτων ασφαλείας κατά του λαού και των αντιπάλων της εξουσίας και αυθαιρεσίας του κεφαλαίου, μια νέα αποκρουστική «ιδέα» κάνει την εμφάνισή της. Η λογοκρισία και η δίωξη επιστημονικών ερευνών και μελετών που επισημαίνουν τους κινδύνους από την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έναντι των «διαφορετικών».

Τη θέση των Εβραίων και του κομμουνισμού, στον αποπροσανατολισμό των λαών από τα καθημερινά οικονομικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά, υγειονομικά και άλλα αδιέξοδα, τώρα κατέλαβαν οι μουσουλμάνοι, οι επιστήμονες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η «ισλαμοαριστερά» που «διαφθείρει την κοινωνία»! 

Διαβάζουμε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ άρθρο των New York Times, ότι η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα εξετάσει ακαδημαϊκή έρευνα που, όπως είπε, τροφοδοτεί «ισλαμοαριστερές» τάσεις που «διαφθείρουν την κοινωνία»! Παράλληλα, καλού – κακού, η γαλλική Βουλή ψήφισε ένα γενικό νόμο κατά του ισλαμισμού «για να έχουμε», κατά τον ίδιο τρόπο που ψήφιζαν κάποτε νομοσχέδια κατά του κομμουνισμού, όπως πχ το δικό μας Ιδιώνυμο με ένθερμο υποστηρικτή τον «Εθνάρχη της Ελληνικής Δημοκρατίας», Ελευθέριο Βενιζέλο.

Η δε υπουργός ανώτατης εκπαίδευσης της Γαλλίας, Φρεντερίκ Βιντάλ, που θα τη ζήλευε και η κα Κεραμέως, ανακοίνωσε ότι το κρατικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας θα εξετάσει το σύνολο των ερευνών που γίνονται στη χώρα, με έμφαση στη μετα-αποικιοκρατία! Όχι, δεν στοχεύουν να λογοκρίνουν μια κάποια έρευνα, αλλά το σύνολο των ερευνών και μελετών που υπερασπίζουν την ιστορική αλήθεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα και δεν συμφέρουν στο δρόμο προς τον ρατσισμό και τον αυταρχισμό. Τι και αν η Διάσκεψη των Πρυτάνεων της Γαλλίας χαρακτήρισε τον ισλαμοαριστερισμό «ψευδοέννοια» την οποία χρησιμοποιεί η άκρα Δεξιά. Και στην Ελλάδα είπαν «κάτι» οι Πρυτάνεις, αλλά «φύτεψαν» την «πανεπιστημιακή» αστυνομία στα ΑΕΙ!

Στα έργα του Νοσφεράτου το φέρετρο και ο τάφος έτριζαν μόλις σταγόνες αίματος αθώων παρθένων έσταζαν πάνω του! Το τέρας του φασισμού τρέφεται από τέτοιες «ιδέες» και πολιτικές που ετοιμάζει η «αθώα» αστική δημοκρατία. Μόνο που αυτό δεν είναι λαϊκός μύθος στον κινηματογράφο αλλά σκληρή και αιματηρή πραγματικότητα για τους λαούς.

 

https://www.amna.gr/eu/article/530336/Mainetai-o-politismikos-polemos-sti-Gallia

 

 

Μαίνεται ο «πολιτισμικός πόλεμος» στη Γαλλία

 

ΘΈΣΕΙΣ & ΑΝΤΙΘΈΣΕΙΣ /Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2021, 14:50:56 / Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, των Norimitsu Onishi και Constant Méheut (*) 

 

Κλιμακώνοντας τις επιθέσεις της εναντίον θεωριών της κοινωνικής επιστήμης που υποστηρίζει ότι απειλούν τη Γαλλία, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα ότι θα εξετάσει την ακαδημαϊκή έρευνα που, όπως είπε, τροφοδοτεί «ισλαμοαριστερές» τάσεις που «διαφθείρουν την κοινωνία». 
Η ανακοίνωση αυτή προκάλεσε φόβους για καταστολή των ακαδημαϊκών ελευθεριών - ιδιαίτερα σε σχέση με σπουδές γύρω από τη φυλή, το φύλο, τις μετα-αποικιακές σπουδές και άλλα πεδία που η γαλλική κυβέρνηση λέει ότι έχουν εισαχθεί από αμερικανικά πανεπιστήμια και υπονομεύουν τη γαλλική κοινωνία. 
Παράλληλα με την εξέλιξη αυτή, ψηφίστηκε από τη γαλλική Βουλή νομοσχέδιο κατά του ισλαμισμού, μιας ιδεολογίας που θεωρείται ότι ενθαρρύνει τρομοκρατικές πράξεις. Όλα αυτά εντάσσονται σε μια δεξιά στροφή του Μακρόν, ο οποίος αντιμετωπίζει κρίσιμες προεδρικές εκλογές το 2022. 
Η υπουργός ανώτατης εκπαίδευσης Φρεντερίκ Βιντάλ ανακοίνωσε ότι το κρατικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Ερευνας θα εξετάσει το σύνολο των ερευνών που γίνονται στη χώρα, με έμφαση στη μετα-αποικιοκρατία. «Ο ισλαμοαριστερισμός διαφθείρει όλη την κοινωνία, περιλαμβανομένων των πανεπιστημίων», είπε σε συνέντευξή της, προσθέτοντας ότι ορισμένοι καθηγητές προωθούν «ριζοσπαστικές» και «ακτιβιστικές» ιδέες.  

Η Γαλλία αποτελεί εδώ και έναν αιώνα ένα κοσμικό κράτος που στηρίζεται στην ιδέα ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Η ιδέα αυτή όμως δοκιμάζεται από τις διακρίσεις και την περιθωριοποίηση των μεταναστών, οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονται από παλιές αποικίες. Και το πολιτικό κατεστημένο θεωρεί ότι οι εκκλήσεις κατά των διακρίσεων απειλούν την ταυτότητα και την κοινωνική συνοχή της Γαλλίας. 

Με ασυνήθιστα σκληρή γλώσσα, ο ακαδημαϊκός κόσμος απέρριψε τις κατηγορίες της κυβέρνησης. Η Διάσκεψη των Πρυτάνεων χαρακτήρισε τον ισλαμοαριστερισμό «ψευδοέννοια» την οποία χρησιμοποιεί η άκρα Δεξιά. Και ο οργανισμός που επρόκειτο να πραγματοποιήσει την έρευνα που θέλει η κυβέρνηση, και έχει το όνομα «Αθηνά», ανακοίνωσε ότι δεν προτίθεται να την κάνει. 

Η μάχη αυτή για τις θεωρίες της κοινωνικής επιστήμης, που τις τελευταίες ημέρες έγινε πρωτοσέλιδο σε τουλάχιστον τρεις μεγάλες γαλλικές εφημερίδες, εντάσσεται σε έναν γενικότερο πολιτισμικό πόλεμο στη Γαλλία που τον τελευταίο χρόνο εκδηλώνεται με μαζικές διαδηλώσεις για τον ρατσισμό και την αστυνομική βία, αντικρουόμενες απόψεις για τον φεμινισμό και εκρηκτικές συζητήσεις για το ισλάμ και τον ισλαμισμό. 

Τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί επίσης μικρές και μεγάλες επιθέσεις ισλαμιστών, από τις οποίες έχουν σκοτωθεί 250 γάλλοι πολίτες. 
Αν και ο πολιτισμικός πόλεμος διεξάγεται στα μέσα ενημέρωσης και τη πεδίο της πολιτικής, έχει τις ρίζες του στα γαλλικά πανεπιστήμια. Τα τελευταία χρόνια, μια νέα γενιά κοινωνικών επιστημόνων χρησιμοποιεί καινούργια εργαλεία για να κατανοήσει μια χώρα που ήταν ανέκαθεν απρόθυμη να συζητήσει θέματα όπως ο ρατσισμός. Η τάση αυτή βρίσκει αντίθετους τους διανοούμενους πιο μεγάλης ηλικίας, που θεωρούν ότι οι θεωρίες αυτές είναι αμερικανόφερτες. Ο ίδιος ο πρόεδρος Μακρόν, που δεν έδειχνε στο παρελθόν ενδιαφέρον γι’αυτά τα πράγματα, έχει κερδίσει πολλούς συντηρητικούς τελευταία με τις επιθέσεις του εναντίον «ορισμένων θεωριών της κοινωνικής επιστήμης που εισάγονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες». 
«Η χρήση του όρου `ισλαμοαριστερισμός` έχει γίνει ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους εξουδετέρωσης της ακροδεξιάς», λέει η Κλοέ Μορέν, ειδικός της κοινής γνώμης στο Ιδρυμα Ζαν-Ζορές. Σύμφωνα με τον γάλλο κοινωνιολόγο Μαρουάν Μοχάμεντ, ειδικό για την ισλαμοφοβία, τέτοιοι όροι θα ακούγονται όλο και συχνότερα καθώς πλησιάζουν οι προεδρικές εκλογές, πολύ περισσότερο που εκτρέπουν τη συζήτηση από την κακή διαχείριση της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης από την κυβέρνηση. 

Ο όρος «ισλαμοαριστερισμός» αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 2000 από τον γάλλο ιστορικό Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ για να περιγράψει τη συμμαχία μεταξύ ακροαριστερών και ισλαμιστών εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Τελευταία χρησιμοποιείται από την ακροδεξιά, αλλά και ορισμένους υπουργούς του Μακρόν, για να κατηγορηθούν όσοι είναι ήπιοι με τον ισλαμισμό και ασχολούνται περισσότερο με την ισλαμοφοβία. 

(*) Οι Νοριμίτσου Ονίσι και Κονστάν Μεέ είναι αρθρογράφοι των New York Times 
 
(New York Times) 

 

 

Το ιστορικό φαράγγι της Καντάνου θυσία (για μια ακόμα φορά) στο βωμό των επιχειρηματικών συμφερόντων!

 

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας κατοίκων για την προστασία του ιστορικού φαραγγιού της Καντάνου:

Μελετώντας το πρακτικό (28/1-10-2020) των 57 (!) σελίδων,  από την συνεδρίαση του Κεντρικoύ Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ),  που  έγινε στις 1 Οκτωβρίου 2020 και αφορούσε την γνωμοδότηση του για την   «τροποποίησης της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων υφιστάμενου λατομείου αδρανών υλικών της «Λατομεία Σελίνου Α.Ε.» για την προσθήκη μονάδων παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος, ασφαλτομίγματος και διαχείρισης Α.Ε.Ε.Κ.», διαπιστώνουμε ότι: 

1.Οι υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού αγνοήθηκαν συστηματικά (μετά το 2015), δεν ενημερώθηκαν και κατά συνέπεια δεν ενέκριναν μια σειρά από αποφάσεις που πάρθηκαν από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση της Περιφέρειας Κρήτης, προς όφελος της εταιρείας  και εις βάρος του ιστορικού τόπου στο φαράγγι της Καντάνου. Κορωνίδα αυτών των αποφάσεων  αποτελεί η παραχώρηση (για χρήση)  στην εταιρεία του λατομείου 10 στρεμμάτων από τον ιστορικό τόπο και η μετάθεση της αποκατάστασης του περιβάλλοντα χώρου του στο μακρινό 2048!

2.Η εταιρεία δεν έχει εκπληρώσει,  μέχρι σήμερα, την υποχρέωση της για αποκατάσταση του πληγέντος τμήματος του ιστορικού τόπου, που είναι απαράβατος όρος της εγκριτικής απόφασης του ΥΠΠΟ το 2015 για την επαναλειτουργία του λατομείου.

3.Οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Αθήνα έχουν κατανοήσει σε βάθος τον κίνδυνο  της περαιτέρω υποβάθμισης και ολοσχερούς καταστροφής του ιστορικού φαραγγιού της Καντάνου από το λατομείο και για αυτό η Διεύθυνση Προστασίας Νεωτέρων Μνημείων (ΔΠΑΝΣΜ)  εισηγήθηκε προς το ΚΣΝΜ (πρακτικό σελ 18) : 

« Α) Tην μη έγκριση, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 16 του Ν. 3028/2002, της τροποποίησης της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων υφιστάμενου λατομείου αδρανών υλικών της «Λατομεία Σελίνου Α.Ε.» για την προσθήκη μονάδων παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος, ασφαλτομίγματος και διαχείρισης Α.Ε.Ε.Κ., στη θέση Κακόσκαλα στον περιβάλλοντα χώρο του χαρακτηρισμένου ως ιστορικού τόπου παλιού επαρχιακού δρόμου της Καντάνου, Δήμου Καντάνου-Σελίνου, Περιφερειακής Ενότητας Χανίων, Περιφέρειας Κρήτης και την υποβολή νέας Μ.Π.Ε. στην οποία θα συμπεριλαμβάνονται τα εξής: 

1. 1. Να περιληφθούν όλες οι δράσεις και ενέργειες για την άμεση υλοποίηση της εγκεκριμένης μελέτης αποκατάστασης του πληγέντος τμήματος του δρόμου του ιστορικού τόπου, η οποία να ικανοποιεί τους όρους της εγκριτικής απόφασης του ΥΠΠΟΑ για την περιβαλλοντική αδειοδότηση του λατομείου (ΥΠΠΟΑ/ΓΔΑΜΤΕ/ΔΠΑΝΣΜ/311341/28784/3943/30.11.2015). 
2. Να τροποποιηθούν ως προς το χρονοδιάγραμμα εκτέλεσης των εργασιών αποκατάστασης των εκτάσεων Β1, Β2 και Β3 τόσο η νέα Μ.Π.Ε. όσο και η εκπονηθείσα μελέτη φυτοτεχνικής αποκατάστασης και η εγκριτική της υπ’ αρ. 2462/24.07.2019 Απόφαση της Συντονίστριας Α.Δ.Κ. (Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης) και να υποβληθούν προς έγκριση στην ΥΝΜΤΕΚ. Η αποκατάσταση των εν λόγω εκτάσεων θα πρέπει να υλοποιηθεί σε συνέργεια με την αποκατάσταση του πληγέντος τμήματος του ιστορικού δρόμου και να ολοκληρωθεί σε διάστημα όχι μεγαλύτερο των δύο ετών μετά από την ολοκλήρωση των εργασιών αυτής. Οι παραπάνω εργασίες θα υλοποιούνται υπό την εποπτεία και σε συνεννόηση με την ΥΝΜΤΕ Κρήτης. 

Β) Τη μη επέκταση στο μέλλον της εξορυκτικής δραστηριότητας και σχετικών εγκαταστάσεων νοτιοανατολικά του οριοθετημένου ρέματος και του προστατευόμενου δρόμου, για την προστασία του ιστορικού τόπου της Καντάνου και την ανάσχεση της προϊούσας υποβάθμισης του φυσικού και πολιτιστικού τοπίου της περιοχής. Για το σκοπό αυτό θα πρέπει να κινηθεί η διαδικασία αποχαρακτηρισμού της λοιπής μη αδειοδοτημένης λατομικής περιοχής νοτιοανατολικά του οριοθετημένου ρέματος, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. »

Για το Β της παραπάνω εισήγησης  και την μη επέκταση του λατομείου , η εταιρεία (φανερά ενοχλημένη)  ζήτησε την ανάκληση του και την αναβολή της συζήτησης στο ΚΣΝΜ. Μάλιστα είχε προηγηθεί, έγγραφο της,  προς την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων Κρήτης, με την “απειλή” (;) της παράβασης καθήκοντος για τον “παράνομο”  (σύμφωνα με την εταιρεία) περιορισμό της λατομικής περιοχής. (πρακτικό σελ 15)

Όμως η ΔΠΑΝΣΜ στην εισήγηση της προς το ΚΣΝΜ (σελ 18) έκανε σαφές ότι «Απαντώντας (στην εταιρεία) θα λέγαμε ότι επιχειρείται ο περιορισμός της εξορυκτικής δραστηριότητας στην υφιστάμενη αδειοδοτημένη περιοχή, στο άμεσο περιβάλλον του προστατευόμενου επαρχιακού δρόμου, η προστασία του οποίου αποτελεί καθήκον των αρμοδίων Υπηρεσιών του ΥΠΠΟΑ, όπως αναφέρεται στο άρθρο 10 του Ν. 3028/2002.»

4) Καταγράφονται με σαφήνεια οι μελλοντικές προθέσεις της εταιρείας με τα λόγια του μηχανικού και μελετητή της, που συμμετείχε στην συνεδρίαση του ΚΣΝΜ: «Η εταιρεία, όμως, διατηρεί το δικαίωμα, τροποποιώντας, πάντα, τις μελέτες, να μπορέσει να κάνει επέκταση ανατολικά. Υπάρχει χώρος ο οποίος πληροί τις προδιαγραφές, δηλαδή τα 50μ. που έχουν καθοριστεί, τα 20μ. από την ζώνη του οριοθετημένου ρέματος, και λόγω του αναγλύφου, να είναι, πρακτικά, αθέατες οι βαθμίδες εκμετάλλευσης, αλλά αυτό δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας μελέτης. Αυτό θα γίνει μελλοντικά. Και προφανώς, θα περάσει πάλι από την Υπηρεσία.  ( Πρακτικό ,σελ 37)

Τελικά το ΚΣΝΜ (και στην συνέχεια η Υπουργός Πολιτισμού), ενέδωσαν στις πιέσεις της εταιρείας και δεν συζήτησαν,  ούτε έλαβαν απόφαση, σχετικά με το (Β) της εισήγησης των Υπηρεσιών που αφορούσε «την μη επέκταση στο μέλλον της εξορυκτικής δραστηριότητας.»

Είναι πλέον  (και ήταν εξ αρχής) πασιφανές, ότι η απόφαση,  τον Μάιο του 2020, του Περιφερειακού Συμβούλιου Κρήτης για τον καθορισμό των λατομικών περιοχών στην ΠΕ Χανίων, που απέκρυπτε την κήρυξη του ιστορικού τόπου και την  σχετική απόφαση του ΣΤΕ, στο φαράγγι της Καντάνου, δεν λήφθηκε τυχαία ή από λάθος! Δρομολογεί την  σχεδιαζόμενη επέκταση του λατομείου στο σύνολο της λατομικής περιοχής των 348 στρ.

Για αυτό και δεν διορθώθηκε όταν δεκάδες φορείς – σύλλογοι και εκατοντάδες πολίτες το ζήτησαν εγγράφως από το Περιφερειακό Συμβούλιο. 

Όπως είναι ξεκάθαρο και το ότι για  να σωθεί το ιστορικό φαράγγι της Καντάνου θα πρέπει άμεσα, όπως προτείνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού και ζητούν οι φορείς και πολίτες, αλλά και το δημοτικό συμβούλιο Καντάνου Σέλινου   «να κινηθεί η διαδικασία αποχαρακτηρισμού της λοιπής μη αδειοδοτημένης λατομικής περιοχής νοτιοανατολικά του οριοθετημένου ρέματος» και  η εξεύρεση νέας λατομικής περιοχής στις προβλεπόμενες θέσεις, από το ΣΧΟΑΠ (Πελεκάνου)  του Δήμου Καντάνου  – Σελίνου. 

ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Ανάμεσα στις  διάφορες αποκαλύψεις, σχετικά με περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Δ. Λιγνάδη, που αυτές τις ημέρες διαδέχονται η μία την άλλη είναι κι εκείνη που εμπλέκει δομές ανηλίκων προσφύγων τριών μη κυβερνητικών οργανώσεων, οι οποίες είχαν συμφωνήσει μαθήματα στο θέατρο του Δ. Λιγνάδη για τα παιδιά, τα οποία όμως αρνούνταν πεισματικά μετά τις αρχικές επισκέψεις να ξαναπάνε. Αυτή η αποκάλυψη, σε συνδυασμό με  τις καταγγελίες για τη σεξουαλική κακοποίηση σε εφήβους από τον ηθοποιό σχεδόν συμπυκνώνει την εποχή μας. Δηλ.  ένα επίπλαστο ενδιαφέρον για τον κατατρεγμένο, το οποίο κρύβει τη στυγνή εκμετάλλευσή του, σε συνδυασμό με μια επίδειξη πνευματικής ανωτερότητας που αποδέχεται τον παρία με καθορισμένους όρους στο κοινωνικό περιθώριο που εξυπηρετεί την ισχύουσα τάξη πραγμάτων. Η ανάθεση από ΜΚΟ σ’ έναν σκηνοθέτη, χωρίς να εξεταστούν οι πραγματικές προθέσεις του,  να προσφέρει σε  ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες, από χώρες εμπόλεμες, διαφορετικού πολιτισμού,  γνώσεις θεατρικές είναι μια αντιπροσωπευτική εικόνα αυτής της αντίληψης. Σ’ αυτή την εικόνα  μοιάζει να εξαφανίζεται η διάκριση μεταξύ ατόμου και κοινωνίας, και όπου τα άτομα,  από τη μια ανήλικα παιδιά, πρόσφυγες,  χωρίς οικογένεια, χωρίς πατρίδα, χωρίς πόρους και  από την άλλη προικισμένος καλλιτέχνης, μεγαλοαστός, μέρος της κυρίαρχης τάξης της χώρας,  εμφανίζονται ως οι τέλειες αλληγορίες της κοινωνίας. Η εκμετάλλευση της απόγνωσης με το πρόσχημα της τέχνης. Η εκλεπτυσμένη Δύση πάντα εκμεταλλεύεται με …στυλ. Κι αυτό φαίνεται και στις κοινωνικές κατηγορίες που επιλέγονται για να περιγράψουν ή να καθορίσουν ένα κοινωνικό πρόβλημα που συνδέονται στενά με τις πολιτικές στρατηγικές οι οποίες χρησιμοποιούνται για την καταπολέμησή του αφού  ακόμα  και οι λέξεις δεν είναι ουδέτερες.  Έτσι π.χ η λέξη παιδεραστία μοιάζει ίσως και να ωραιοποιεί την σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών ή τη σεξουαλική εκμετάλλευσή τους που σε μεγάλο βαθμό είναι πρόβλημα που σχετίζεται και με τις κοινωνικές ανισότητες.  

          Τα σεξουαλικά αδικήματα εναντίον των παιδιών βιώνονται ως η πιο δραματική μορφή σεξουαλικής βίας και έχουν να κάνουν με την αντίληψη της παιδικής ηλικίας ως φάση ειδική της ζωής που  συνδέεται με τις έννοιες της ευθραυστότητας και ανορθολογικότητας. Αυτό το  ιδανικό της αγνότητας και της αθωότητας της παιδικής ηλικίας προέκυψε κατά τη το τέλος του 17^ου  αιώνα και στις αρχές του 18^ου  αιώνα. Η εμφάνιση μάλιστα της έννοιας της παιδικής ηλικίας σίγουρα αποτελεί προϋπόθεση για την ηθική καταδίκη της βίας κατά των παιδιών, στο τέλος του 19^ου  αιώνα, και αργότερα, το κίνημα κατά της οικιακής παιδικής κακοποίησης στη δεκαετία του 1960, με επικεφαλής τους Αμερικανούς παιδίατρους. Η σεξουαλική διάσταση της παιδικής κακοποίησης κέρδισε εξέχουσα θέση στις ΗΠΑ με τη συνδρομή και του φεμινιστικού κινήματος κατά της σεξουαλικής βίας στο σπίτι. Στη δεκαετία του 1990 το θέμα της σεξουαλικής  βίας κατά των παιδιών σχετίζεται με την εμφάνιση ενός νέου ιδεώδους της παιδικής ηλικίας, που είναι το παιδί ως αντικείμενο ειδικών δικαιωμάτων. Η κακοποίηση λοιπόν παιδιών ορίζεται ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μαζί με τις άλλες μορφές βίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης τους. Σε αυτό το πλαίσιο, τα σεξουαλικά αδικήματα εναντίον των παιδιών αποκτούν μια νέα διάσταση και δεν έχει να κάνει με την κλοπή της αθωότητας ή της αγνότητας, αλλά με βία και παραβίαση των δικαιωμάτων.

           Εάν τα συναισθήματα συμπόνιας προς τα κακοποιημένα παιδιά τα κάνουν να θεωρηθούν ως θύματα βίας, το αίσθημα τρόμου και αποτροπιασμού για ό,τι υφίστανται μπορεί συχνά να εμφανιστεί και  να δημιουργήσει μια αναπαράσταση των ίδιων παιδιών ως διεστραμμένα παιδιά, σεξουαλικά επικίνδυνα. Κι αυτό γιατί έχοντας  αυτά μετατοπιστεί σε ερωτικό έδαφος, το σεξουαλικό παιδί συμμετέχει, παράλληλα με τον παιδόφιλο, στη διαδικασία της ρύπανσης των ενήλικων φαντασιώσεων της παιδικής ηλικίας ως εποχής σεξουαλικής αθωότητας. Και πιθανόν στην πραγματικότητα οι σταυροφορίες κατά της παιδεραστίας αντί να προστατεύει τα κακοποιημένα παιδιά, προστατεύει μόνο το σύγχρονο ιδανικό της παιδικής ηλικίας, βασισμένο στις ιδέες της αγνότητας και της αθωότητας, που απειλούνται. Ίσως γι’ αυτό η αξιοποίηση και η εξιδανίκευση της αθωότητας δεν αντιπροσωπεύουν τον καλύτερο τρόπο για να διασφαλιστούν τα δικαιώματά τους. Γιατί πρόκειται από τη μια  για έναν μηχανισμό που  μπορεί να ενισχύει τη θέση  των παιδιών σχετικά με την ευπάθεια στις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ διαφορετικών γενεών ή σε άλλες ασύμμετρες αλληλεπιδράσεις. Συγχρόνως όμως  μπορεί να αποκλείει όσους έχουν ήδη χάσει την αθωότητα του δικαιώματος στην προστασία, είτε μπορεί να κρύβει άλλες μορφές βίας και κατάχρησης εξουσίας εκτός από τη σεξουαλική κακοποίηση, είτε να  ενισχύει την πειθαρχική διάσταση της παιδικής νομοθεσίας που βασίζεται σε τεχνικές επιτήρησης και τιμωρίας. Γι’ αυτό και οι ανήλικες πρόσφυγες, μόνοι και απροστάτευτοι, ανεπιθύμητοι στον τόπο που ζήτησαν καταφύγιο, αποξενωμένοι από την κοινωνία που ανέχεται τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα όχι μόνο είναι πιο ευάλωτοι σε κάθε είδους βία αλλά και οι συνέπειες από την κακοποίησή τους  τις περισσότερες φορές είναι μηδενικές. 

        Ο σκηνοθέτης με το κύρος της θέσης του, την ικανότητα του ταλέντου του μπορούσε να χειραγωγεί για να υποτάσσει στις επιθυμίες του, που ταύτιζε με  τη μαγεία της τέχνης, ανήλικες προσδοκίες.  Κι αυτό δεν είναι εξαίρεση, ακόμα κι αν δεν παίρνει πάντα κακουργηματικό χαρακτήρα. Στην αστική κοινωνία οι σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής είναι εγγενείς σε κάθε τομέα που ασκούνται και είναι αυτές που καθορίζουν και τη μορφή σεξουαλικότητας των κοινωνιών. Μια σεξουαλικότητα που χαρακτηρίζεται από την εμπορευματοποίηση, την υποδούλωση, που μετατρέπεται σε αντικείμενο και μέσο ανταλλαγής,  είναι επόμενο  να  δημιουργεί περιβάλλοντα όπου  η σεξουαλική κακοποίηση να θεωρείται μια μορφή έκφρασής του ελέγχου και της υπεροχής πάνω σ’ έναν άλλο άνθρωπο και να αγοράζεται. Γι’ αυτό και σε τέτοιες υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης εμπλέκονται άτομα εξουσίας από χώρους πολιτικής, τέχνης, θρησκείας κλπ. τα οποία, κατά τα φαινόμενα, στην περίπτωση του Δ. Λιγνάδη έδειξαν ιδιαίτερη μέριμνα να καλυφτούν ίχνη, με την καθυστέρηση της δικαιοσύνης να ενεργοποιηθεί.

       Εν ολίγοις, ο σημερινός καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει κατανοητός αγνοώντας τις συγκεκριμένες επιπτώσεις του στις γυναίκες και τα παιδιά, αγνοώντας τον αντίκτυπο του παγκόσμιου συστήματος πορνείας, αγνοώντας την εμπορευματοποίηση της ζωής οπουδήποτε στον κόσμο. Η ενίσχυση των κοινωνικών ανισοτήτων, η φτώχεια πολλών πληθυσμών, ιδίως γυναικών και παιδιών και κατά συνέπεια, η αυξημένη μετανάστευσή τους, είναι παράγοντες που ευνοούν την εμπορία για σκοπούς πορνείας. Τα ανθρώπινα όντα που διακινούνται παγκοσμίως με σκοπό την πορνεία είναι σημαντικά πιο πολυάριθμα από αυτά που διακινούνται για οικιακή εκμετάλλευση ή φθηνή εργασία. Η τάση είναι η πορνεία όλο και νεότερων παιδιών καθώς και η χρήση τους στην πορνογραφία. Η υποβολή στους κανόνες της αγοράς και στους συμβατικούς νόμους ανταλλαγής οδηγεί σε μια ολοένα και πιο διαδεδομένη αποδοχή της πορνείας. Έχει γίνει τώρα και η πορνεία, για έναν σημαντικό αριθμό κρατών και οργανισμών, μια δουλειά όπως οποιαδήποτε άλλη, μια απλή σεξουαλική εργασία και ακόμη και «δικαίωμα» ή «ελευθερία». Στο όνομα της αυτονομίας των ανθρώπων και του δικαιώματος ελέγχου του σώματος κάποιου, γίνεται υπεράσπιση του δικαιώματος στην πορνεία και την εμπορία γυναικών με σκοπό την πορνεία και  αυτή η αντίληψη επιβάλλεται σταδιακά. Η σεξουαλική ελευθερία έχει μετατραπεί πλέον σε  μια αγοραία αξία και ένα στοιχείο κοινωνικής ηθικής. Σε μια διαστρέβλωση των εννοιών και στο όνομα της υπεράσπισης των σεξουαλικών εργαζομένων και του δικαιώματος στην ατομική αυτοδιάθεση όχι μόνο οι σεξουαλικές βιομηχανίες προσαρμόστηκαν στους καπιταλιστικούς κανονισμούς που προάγουν τα οφέλη της αγοράς, αλλά νομιμοποίησαν την εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας των ανθρώπων.

         Όλα αυτά λοιπόν που αποκαλύπτονται για σεξουαλικές κακοποιήσεις  δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, είναι εκφάνσεις της κυρίαρχης εξουσίας,  εκφράσεις ενός συστήματος που αγοράζει και πουλά τα πάντα και καλύπτονται από τους επάλληλους κύκλους της κυρίαρχης εξουσίας.