Αστυ­νο­μι­κή βία: Σύμ­φυ­τη με την εξου­σία του κε­φα­λαί­ου

 

 

Η χθε­σι­νή βάρ­βα­ρη επί­θε­ση αστυ­νο­μι­κών δυ­νά­με­ων
απέ­να­ντι σε κα­τοί­κους της Νέας Σμύρ­νης ήρθε να προ­στε­θεί στην μακρά αλυ­σί­δα γε­γο­νό­των που σχε­τί­ζο­νται με φαι­νό­με­να αστυ­νο­μι­κής βίας, αυ­ταρ­χι­σμού και ασυ­δο­σί­ας.

Αμέ­τρη­τα τα πα­ρα­δείγ­μα­τα των τε­λευ­ταί­ων μηνών: Επί­θε­ση σε φοι­τη­τές και συλ­λή­ψεις εντός του ΑΠΘ, διά­λυ­ση συ­γκε­ντρώ­σε­ων στο κέ­ντρο της Αθή­νας με ξύλο, χη­μι­κά και αύρες, όργιο βίας και κα­τα­στο­λής στις επε­τεί­ους του Πο­λυ­τε­χνεί­ου και της δο­λο­φο­νί­ας Γρη­γο­ρό­που­λου, ει­σβο­λή δυ­νά­με­ων των ΜΑΤ σε πα­νε­πι­στη­μια­κές σχο­λές, μέχρι και ει­σβο­λή σε πο­λυ­κα­τοι­κί­ες (βλ. Σε­πό­λια) και χρήση βίας απέ­να­ντι σε οι­κο­γέ­νειες, κλπ.

Είναι σαφές ότι τον τε­λευ­ταίο χρόνο, στο πλαί­σιο του δόγ­μα­τος «νόμος και τάξη» που επι­χει­ρεί να εφαρ­μό­σει η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ, πα­ρα­τη­ρεί­ται όξυν­ση φαι­νο­μέ­νων αστυ­νο­μι­κής βίας και κα­τα­στο­λής. Με ευ­θύ­νη του πρω­θυ­πουρ­γού Κ. Μη­τσο­τά­κη, του «αρ­χι­σε­ρί­φη» υπουρ­γού Χρυ­σο­χοϊ­δη και στε­λε­χών της ΝΔ βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη μια προ­πα­γαν­δι­στι­κή προ­σπά­θεια να πα­ρου­σια­στεί η κρα­τι­κή βία και κα­τα­στο­λή ως δήθεν «πά­τα­ξη της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας» και «προ­στα­σί­ας» του δη­μό­σιου χώρου από «μειο­ψη­φί­ες». Πρό­κει­ται, επί της ου­σί­ας, για μια χυ­δαία προ­σπά­θεια κα­τα­συ­κο­φά­ντη­σης του ερ­γα­τι­κού-συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος, των αγω­νι­ζό­με­νων φοι­τη­τών και μα­θη­τών και όποιου αντι­δρά στην βαρ­βα­ρό­τη­τα των αντι­λαϊ­κών πο­λι­τι­κών της κυ­βέρ­νη­σης. Σε αυτό το πλαί­σιο η κυ­βέρ­νη­ση επεν­δύ­ει στον «κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό», επι­χει­ρώ­ντας να ενερ­γο­ποι­ή­σει τα μι­κρο­α­στι­κά, συ­ντη­ρη­τι­κά αντα­να­κλα­στι­κά των «κυρ-Πα­ντε­λή­δων» αυτής της κοι­νω­νί­ας που στο πρό­σω­πο της αστυ­νο­μί­ας βλέ­πουν τον εγ­γυ­η­τή της υπο­τι­θέ­με­νης «κοι­νω­νι­κής ει­ρή­νης».

Ωστό­σο, η αστυ­νο­μι­κή βία δεν είναι τω­ρι­νό φαι­νό­με­νο. Είναι ένα φαι­νό­με­νο που σχε­τί­ζε­ται με την ίδια την φύση της αστυ­νο­μί­ας ως μη­χα­νι­σμού κα­τα­στο­λής του αστι­κού κρά­τους. Αν κάνει κα­νείς μια ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν, θα θυ­μη­θεί την βιαιό­τη­τα με την οποία τα ΜΑΤ της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ αντι­με­τώ­πι­ζαν απερ­γούς και δια­δη­λω­τές.

Αν ανα­τρέ­ξει κα­νείς 20 και 30 χρό­νια πριν θα δει το ανε­λέ­η­το ξύλο, τα δα­κρυ­γό­να και την τρο­μο­κρα­τία της αστυ­νο­μί­ας επί των κυ­βερ­νή­σε­ων του ΠΑΣΟΚ και θα θυ­μη­θεί το πε­ρι­βό­η­το «το κρά­τος είστε εσείς» που απή­υ­θυ­νε προς τα σώ­μα­τα ασφλεί­ας ο Κων/νος Μη­τσο­τά­κης. Ποιός ξε­χνά­ει, για πα­ρά­δειγ­μα, τους δια­βό­η­τους «τρο­μο­νό­μους» που ψή­φι­σαν το ΠΑΣΟΚ (2001) και η ΝΔ (2004) και οι οποί­οι προ­ε­τοί­μα­σαν το έδα­φος για την ποι­νι­κο­ποί­η­ση ερ­γα­τι­κών-λαϊ­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων;

«Δεν υπάρ­χει κα­νέ­να κρά­τος, έστω και το πιο δη­μο­κρα­τι­κό, που να μην έχει στο σύ­νταγ­μά του πα­ρα­θυ­ρά­κια και επι­φυ­λά­ξεις, που εξα­σφα­λί­ζουν στην αστι­κή τάξη τη δυ­να­τό­τη­τα να κι­νη­το­ποιεί στρα­τεύ­μα­τα ενά­ντια στους ερ­γά­τες, να κη­ρύσ­σει το στρα­τιω­τι­κό νόμο κτλ. “σε πε­ρί­πτω­ση δια­τά­ρα­ξης της τάξης” – Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, σε πε­ρί­πτω­ση που η εκ­με­ταλ­λευό­με­νη τάξη “πα­ρα­βιά­ζει” το κα­θε­στώς της σκλα­βιάς της και κάνει προ­σπά­θειες να φέ­ρε­ται όχι δου­λι­κά».

-Β.Ι. Λένιν, «Η προ­λε­τα­ρια­κή επα­νά­στα­ση και ο απο­στά­της Κά­ου­τσκι», «Απα­ντα», εκδ. «Σύγ­χρο­νη Εποχή», τ. 37

Η αστυ­νο­μι­κή βία και κα­τα­στο­λή, λοι­πόν, έχουν πολύ μακρά ιστο­ρία που είναι σύμ­φυ­τη με την ίδια την ύπαρ­ξη του ελ­λη­νι­κού αστι­κού κρά­τους. Από το «ιδιώ­νυ­μο» του «εθνάρ­χη» Ελ. Βε­νι­ζέ­λου μέχρι τον πρό­σφα­το χου­ντι­κής έμπνευ­σης νόμο περί απα­γό­ρευ­σης συ­γκε­ντρώ­σε­ων των Μη­τσο­τά­κη-Χρυ­σο­χοϊ­δη, οι δυ­νά­μεις της αστυ­νο­μί­ας δια­παι­δα­γω­γού­νται να προ­στα­τεύ­ουν, με όλα τα δια­θέ­σι­μα μέσα, την εξου­σία του κε­φα­λαί­ου απέ­να­ντι στον «εχθρό λαό».

Γι’ αυτό και στο πλαί­σιο του ση­με­ρι­νού αστι­κού κρά­τους είναι ου­το­πι­κό το σύν­θη­μα περί «εκ­δη­μο­κρα­τι­σμού» της αστυ­νο­μί­ας και απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κά τα αι­τή­μα­τα για «διά­λυ­ση των ΜΑΤ». Κατά συ­νέ­πεια, η οργή και η αγα­νά­κτη­ση για τα φαι­νό­με­να αστυ­νο­μι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας και κα­τα­στο­λής πρέ­πει να στο­χεύ­ει στη μήτρα του φαι­νο­μέ­νου που δεν είναι άλλη από το βάρ­βα­ρο εκ­με­ταλ­λευ­τι­κό σύ­στη­μα.

Νίκος Μότ­τας

Οι υγειονομικοί του ιδιωτικού τομέα να μπουν και αυτοί στη μάχη...

Ενα χρόνο μετά την έναρξη της πανδημίας του κορονοϊού όλοι οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα συνεχίζουμε να δίνουμε τεράστια μάχη για να εξασφαλίσουμε την υγεία μας, για να εξασφαλίσουμε το μεροκάματο, για να στηρίξουμε τα παιδιά και τους γονείς μας. Χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι έχουν μείνει χωρίς εισόδημα εδώ και μήνες.

Οι συνάδελφοί μας υγειονομικοί στο δημόσιο τομέα έχουν δώσει τεράστια μάχη, παρά τις ελλείψεις και την επιλογή όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων να απαξιώσουν το δημόσιο σύστημα Υγείας, για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στις λαϊκές οικογένειες που στενάζουν.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες ασθενείς που εξυπηρετούνταν στα δημόσια νοσοκομεία, μένουν στο δρόμο, χωρίς φροντίδα, καθώς τα νοσοκομεία έχουν πλέον γίνει μονάδες αντιμετώπισης μιας νόσου, του κορονοϊού.

* * *

Υπάρχει όμως και ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, οι κλινικάρχες και οι μεγαλοεργοδότες του ιδιωτικού τομέα Υγείας, που όχι μόνο δεν έχει θυσιάσει το παραμικρό αλλά αισχροκερδεί σε περίοδο πανδημίας ξεζουμίζοντας τις λαϊκές οικογένειες που βρίσκονται σε απελπιστική ανάγκη. Αισχροκερδεί στις πλάτες όλων των υγειονομικών του ιδιωτικού τομέα, στους οποίους επιβάλλει εξοντωτικούς ρυθμούς εντατικοποίησης και χαμηλά μεροκάματα. Και όλα αυτά ακόμα και τώρα, στο τρίτο πια κύμα της πανδημίας, τώρα που δεν υπάρχει ούτε κενό κρεβάτι στα δημόσια νοσοκομεία, με τις πλάτες της κυβέρνησης!

Από την πρώτη μέρα στη δουλειά οι εργοδότες μας προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε αυτά που ξέρουμε, να μας μάθουν ότι ο ασθενής είναι αποκλειστικά πελάτης, ότι όποιος έχει τσέπη μπορεί να αγοράσει καλύτερες υπηρεσίες Υγείας, ότι αν τα περιστατικά βαρύνουν ανεβάζουν το κόστος και καλύτερα να τους στείλουμε στο Δημόσιο, να μη χαλάμε και τα στατιστικά της κλινικής.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Υγεία είναι εμπόρευμα, και μάλιστα δικό τους εμπόρευμα που μπορούν να το αγοράζουν και να το πουλάνε όσο αυτοί θέλουν.

Και ενώ βλέπουμε τα ταμεία τους χρόνια τώρα να γεμίζουν, εμείς δουλεύουμε χωρίς σύμβαση από το 2012, με ψίχουλα και σε ρυθμούς εξόντωσης, αφού οι περισσότερες κλινικές λειτουργούν στα όρια του προσωπικού ασφαλείας.

* * *

Αυτή η χυδαιότητα όμως που ζούμε τον τελευταίο χρόνο έχει ξεπεράσει κάθε όριο, καθώς μετέτρεψαν την πανδημία σε ευκαιρία τεράστιας αύξησης των κερδών τους!

Αισχροκέρδησαν με τα τεστ του κορονοϊού, αύξησαν κατά πολύ την τιμή της ΜΕΘ για τα Ταμεία, έβγαλαν σε αναστολή εκατοντάδες εργαζόμενους στα μικροβιολογικά εργαστήρια (!!!) την ώρα που οι ουρές των ασθενών, που δεν μπορούσαν να πάνε σε δημόσια δομή, έφταναν έξω από την πόρτα, γέμισαν τα χειρουργεία τους με αισθητικές επεμβάσεις και τώρα συνεχίζουν να μοσχοπουλάνε εξετάσεις και επεμβάσεις σε κόσμο που δεν έχει πού αλλού να πάει και τους πληρώνει εκβιαστικά για να βρει την υγειά του.

Δεν είναι τυχαίο το κύμα παραιτήσεων στον κλάδο τον τελευταίο χρόνο. Εκατοντάδες παραιτήθηκαν από τις ιδιωτικές κλινικές, είτε γιατί δεν άντεξαν τις άθλιες συνθήκες είτε γιατί προτίμησαν να μπουν στην πραγματική μάχη, στην πρώτη γραμμή κατά της πανδημίας, ακόμα και με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Προτίμησαν να πάνε εκεί που νιώθουν ότι η δουλειά τους και οι γνώσεις τους πιάνουν τόπο, εκεί που προσφέρουν στις ανάγκες του λαού και όχι εκεί που η προσφορά τους γίνεται κατάθεση στους τραπεζικούς λογαριασμούς των μετόχων.

Οι υγειονομικοί δεν είμαστε ξενοδοχοϋπάλληλοι στις κλινικές των ομίλων που λυμαίνονται την Υγεία του λαού. Ούτε οι κλινικές ξενοδοχεία.

* * *

Ξέρουμε πολύ καλά ότι οι ιδιωτικές κλινικές έχουν και προσωπικό, επιστημονικό, υγειονομικό και βοηθητικό, έχουν και υποδομές που μπορούν να ανακουφίσουν και να καλύψουν λαϊκές ανάγκες στις σημερινές συνθήκες. Το μόνο εμπόδιο είναι η χυδαία άρνηση των εργοδοτών να θυσιάσουν τα κέρδη τους για να υπηρετήσουν έστω και μια φορά τη λαϊκή υγεία.

Καλούμε όλους τους υγειονομικούς του ιδιωτικού τομέα, σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή, να διεκδικήσουμε μαζί με όλο το λαό τη διάθεση του ιδιωτικού τομέα Υγείας στην αντιμετώπιση της πανδημίας, στον κρατικό σχεδιασμό, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς άλλα ανταλλάγματα και κέρδη για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας όχι για την αύξηση των κερδών τους αλλά για την εξυπηρέτηση των χιλιάδων ασθενών που έχουν μείνει αβοήθητοι σε συνθήκες πανδημίας.

Ναυσικά ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΤΟΥ
Μέλος του Γραφείου της ΤΕ Υγείας - Πρόνοιας Αττικής του ΚΚΕ

Ακορντεόν.

..

«Είμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση, είναι οι τελευταίες δύσκολες μέρες που πρέπει να κάνουμε όλοι μια τελευταία μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσουμε να βγούμε από αυτή», δήλωνε χτες η εκπρόσωπος της κυβέρνησης, την ίδια ώρα που ανακοινωνόταν ότι τα νοσοκομεία της Αττικής δεν έχουν πλέον ούτε ένα κενό κρεβάτι ΜΕΘ για ασθενείς με κορονοϊό και ότι το «έμφραγμα» είναι πλέον καθολικό και στις απλές κλίνες Covid!

Γιατί η κυβέρνηση αυτές τις κρίσιμες ώρες δεν ενισχύει το δημόσιο σύστημα Υγείας, δεν επιτάσσει τον ιδιωτικό τομέα χωρίς αποζημίωση, δεν ικανοποιεί τα δίκαια αιτήματα σωματείων και φορέων, αλλά αντίθετα καλλιεργεί προσδοκίες ότι «βγαίνουμε από το τούνελ» της πανδημίας, σφίγγοντας παράλληλα τον κλοιό της «ατομικής ευθύνης» και τρομοκρατώντας με αγριότητα ακόμα και οικογένειες που κάνουν την κυριακάτικη βόλτα τους σε πάρκα;

Πώς ακούγονται μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι ανακοινώσεις του υπουργού Οικονομικών ότι «το βασικό μας σενάριο είναι από τη μεθεπόμενη βδομάδα να αρχίσει να λειτουργεί με μια κανονικότητα η οικονομία» και γιατί είναι αυτό που προτάσσεται αυτές τις στιγμές;

Γιατί η κυβέρνηση, διατηρώντας ως μοναδικό κριτήριο το «κόστος - όφελος» για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων, διαπιστώνει ότι οι περιορισμοί για τη διαχείριση της πανδημίας έχουν αρχίσει να πιέζουν τα δημοσιονομικά του κράτους. Ενός κράτους που δεν σπαταλά ούτε ευρώ πέρα από τις ανάγκες του κεφαλαίου. Η τραγική κατάσταση στο σύστημα Υγείας είναι μάρτυρας αυτής της αλήθειας. Από την άλλη, μεγαλώνουν οι απαιτήσεις των ομίλων για στήριξη της ανάκαμψης των κερδών τους. Κοντοζυγώνει άλλωστε η τουριστική περίοδος, με τους μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου να ξεδιπλώνουν τα «θέλω» τους.

Την ίδια ώρα, κυβέρνηση και ΕΕ διαμηνύουν ότι τα «εργαλεία» της «επεκτατικής πολιτικής», που αξιοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα για τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της πανδημίας, δεν είναι ανεξάντλητα και ότι τα κρατικά και ιδιωτικά χρέη των χωρών αρχίζουν να πιέζουν αισθητά πλέον την ευρωπαϊκή οικονομία.

Με αυτά ως κριτήρια, και όχι τις ανάγκες των βιοπαλαιστών ΕΒΕ και των χιλιάδων εργαζομένων στο λιανεμπόριο, κινείται η κυβέρνηση στην κατεύθυνση του ανοίγματος. Αλλωστε, πολλοί από αυτούς την «επόμενη μέρα» θα κατεβάσουν οριστικά ρολά ή θα βρεθούν χωρίς δουλειά, μόλις διαλυθεί η «ομίχλη» των δήθεν μέτρων στήριξης από τις συνέπειες της πανδημίας. Ενώ είναι οι ίδιοι που θα κληθούν να πληρώσουν το λογαριασμό της στήριξης στο κεφάλαιο, με νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Επανέρχεται δηλαδή το ψεύτικο δίλημμα που προσπαθούν να περάσουν στο λαό, ότι πρέπει να διαλέξει το ρίσκο στην υγεία του ή το ρίσκο της ανεργίας και των λουκέτων...

Οσον αφορά το «μεγάλο ατού» που προσπαθεί να αξιοποιήσει η κυβέρνηση για να φτιάξει κλίμα εφησυχασμού, αυτό των εμβολιασμών (πίσω από το οποίο προσπαθεί να κρύψει και τις ευθύνες της για την κατάσταση στο σύστημα Υγείας), πρόκειται για μια διαδικασία που έχει ακόμα πολύ δρόμο, αφού εξελίσσονται αργά, η «ανοσία της αγέλης» είναι μακριά, ενώ ορισμένα ζητήματα βρίσκονται ακόμα υπό εξέταση, όπως η επίδραση των μεταλλάξεων στην εξέλιξη της πανδημίας κ.ά.

Προβληματισμό άλλωστε πρέπει να προκαλούν και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού ότι ο σχεδιασμός για το άνοιγμα του Τουρισμού θα αλλάξει την προτεραιοποίηση των εμβολιασμών.

Το συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται και απ' αυτές τις εξελίξεις είναι ένα: Τα μέτρα «ακορντεόν» και το «άνοιξε - κλείσε», οι παλινωδίες και οι αντιφάσεις της κυβερνητικής πολιτικής, έχουν την αιτία τους στη διαχείριση της πανδημίας με κριτήριο τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, την οικονομική και δημοσιονομική «σταθερότητα», την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, και όχι τις ανάγκες του λαού, την προστασία της υγείας και της ζωής του.

Κι αυτό ισχύει είτε η κυβέρνηση αποφασίζει το lockdown είτε την άρση του, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, εκεί που «βράζει» ο ιός: Στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία και στους άλλους κρίκους υπερμετάδοσης. Χωρίς ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας.

O Κυρανάκης είναι ο εθνικός Μπογδάνος

ΝΔ: Η μεγάλη των χαφιέδων σχολή!

Εδώ και λίγη ώρα έχει διαρρεύσει και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και σε κάποια ΜΜΕ το καθοδηγητικό non paper που μοίρασε το κυβερνών κόμμα στα στελέχη του, ώστε να είναι εξοπλισμένοι με επιχειρήματα για τις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις.

Όπως μπορεί να δει κανείς, σε αυτό η κυβέρνηση αναπαράγει άκριτα την εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ. για την επίθεση που δέχτηκαν οι αστυνομικοί (κάτι που καθιστά περιττή και εντελώς υποκριτική την καταδίκη της βίας που άσκησε) και αφήνει τις κλασικές αιχμές για τον ΣΥΡΙΖΑ, στο πλαίσιο του γνωστού, ανιαρού δικομματικού παιχνιδιού.

Το βασικότερο όμως είναι ότι δίνει στεγνά τα στοιχεία του συλληφθέντα που ξυλοκοπήθηκε αναίτια από τις δυνάμεις καταστολής στη Νέα Σμύρνη. Δίνει δηλαδή στη φόρα το ονοματεπώνυμό του, την οργάνωση στην οποία ανήκει και τις δράσεις στις οποίες συμμετείχε! Πρόκειται δηλαδή για κανονικό φακέλωμα και ωμή παραβίαση των περιορισμών της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, με την κοινοποίηση των στοιχείων του.

Όπως φαίνεται χαρακτηριστικά και στο βίντεο από την πρωινή εκπομπή του Open, ο Κυρανάκης διαβάζει τα στοιχεία κατευθείαν από το σχετικό σημείωμα που του έστειλε το κόμμα του. Δεν είναι κάποια προσωπική του πρωτουβουλία και υπερβάλλων ζήλος, αλλά η κεντρική, πολιτική κατεύθυνση της ΝΔ

Πυροδοτεί, όμως, ταυτόχρονα μια σειρά ερωτηματικά: 

• Από πού έχει αυτές τις πληροφορίες η ΝΔ και ο βουλευτής της; 
• Δόθηκαν με κάποιο δελτίο Τύπου της αστυνομίας; 
• Από πού νομιμοποιείται να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία του; 
• Τι σχέση έχει σε ποια κινητοποίηση συμμετείχε κάποιος σε προγενέστερο χρόνο με τον ξυλοδαρμό που υπέστη χτες; 
• Ούτε ο ίδιος ο Κυρανάκης δεν ισχυρίζεται ότι έχουν κάποια σχέση τα δυο περιστατικά. 
• Τότε, ποια η σκοπιμότητα αυτής της κίνησης αν όχι να συγκαλύψει την αστυνομική βία και καταστολή και να νομιμοποιήσει τον χαφιεδισμό; 

Μάλλον δεν έχουμε Χούντα

 

Εδώ και μήνες συζητιέται αν έχουμε Χούντα ή όχι. Ούτε που θυμάμαι ποια ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει αυτή η κουβέντα. Μάλλον η απαγόρευση συναθροίσεων άνω των τριών ατόμων στις 17 Νοέμβρη. Ή η απαγόρευση προσέγγισης στο μνημείο του Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη. Ή η επίθεση σε κάποια ειρηνική πορεία. Μήπως η εισβολή στο σπίτι του Ινδαρέ; Ή στο σπίτι της οικογένειας στα Σεπόλια; Όχι, λογικά το ξεβράκωμα ενός ανθρώπου στα Εξάρχεια. Τώρα που είπα Εξάρχεια, μήπως ήταν τότε που μπούκαραν οι μπάτσοι μέσα σε ένα μαγαζί που ο κόσμος έπινε το ποτό του; Ή μήπως τότε που ένστολοι χούλιγκανς έδερναν κόσμο στην Αγία Παρασκευή; Ή στην Κυψέλη; Ή στο Κουκάκι; Δεν τα πάω και πολύ καλά με τη γεωγραφία. Μπορεί να ήταν τότε που διμοιρίες ολόκληρες πήραν το καράβι για να δείρουν κόσμο στα νησιά, να σπάσουν αμάξια να χτυπήσουν όποιον έβρισκαν πρόχειρο. Μήπως ήταν τότε που έδειραν δημοσιογράφους; Ή τότε που προσήγαγαν μέλη φεμινιστικών οργανώσεων επειδή βρέθηκαν στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθούν για τη βία εις βάρος των γυναικών. Όχι, τώρα που το ξανασκέφτομαι ήταν τότε που χτύπησαν βουλευτές της αντιπολίτευσης. Αρχηγό Κόμματος, αντιπρόεδρο της Βουλής. Μήπως ήταν τότε που η κυβερνητική παράταξη αποφάσισε να επιτρέψει στην αστυνομία να ασκήσει μηνύσεις σε βάρος βουλευτίνας η οποία επέκρινε τις πρακτικές της; Μπά, ούτε τότε. Ίσως ήταν τότε που μπήκαν στο ΑΠΘ και ξεγύμνωσαν φοιτητή και τον έσυραν στο τσιμέντο. Βέβαια, μπορεί και να ήταν τότε που η Κυβέρνηση αποφάσισε φωτογραφικά να μην εφαρμόσει το νόμο που εξίσου φωτογραφικά ψήφισε. Ή τότε που ανακοίνωσε ότι δεν έχουμε λεωφορειόδεντρο αλλά έχουμε περιπολικόδεντρο. Και τότε που ξαναπροσέλαβε χιλιάδες αστυνομικούς, συνοριοφύλακες, ειδικούς φρουρούς και κάτι άλλους με γαλάζια πόλο μπλουζάκια. Ωστόσο, μπορεί και να ήταν τότε που ο πολιτικός προιστάμενος της Αστυνομίας ανέλαβε προσωπικά να πατάξει ολόκληρη πανδημία και έτρεχε ξωπίσω από τον ιό για να μας ενημερώσει πώς πάει ο εμβολιασμός.

Θα μου πεις, μια χούντα χρειάζεται και να έρθει με αντιδημοκρατικό τρόπο στην εξουσία. Την παρούσα κυβέρνηση δεν είναι δηλαδή και ότι την επέλεξε η μειοψηφία. Μόνο το 60.15% του εκλογικού σώματος την καταψήφισε. Βέβαια, είναι και ότι την εξουσία την έχουν οι Αμερικάνοι. Δηλαδή έχουν κάνει τη μισή χώρα βάση τους, αλλά εντάξει, αυτά δεν είναι να τα συζητάς. Δεν είμαι και καλός στη Γεωγραφία όπως προείπα και δεν ξέρω πού πέφτει η Σούδα. Ούτε είναι να πεις ότι έχουμε ΥΕΝΕΔ. Έχουμε ένα σωρό κανάλια να ενημερώνουν αντικειμενικά και καθαρά. Εντάξει, ίσως όταν η κυβέρνηση ανερυθρίαστα χάρισε λεφτά στους καναλάρχες να σκέφτηκες ότι αυτό μπορεί να το έκανε μια κυβέρνηση που θέλει να θολώσει τα νερά, να ελέγξει την ενημέρωση, να παραπληροφορήσει. Αλλά υπάρχουν τα σόσιαλ μίντια. Βέβαια, όταν έπεσε λογοκρισία και σε αυτά ίσως σκέφτηκες ότι μπορεί και να είναι και Χούντα. Τι να πω; Μήπως βέβαια κάνω λάθος. Δηλαδή, εντάξει, εκλεγμένα στελέχη της κυβερνητικής παράταξης ονειρεύονται να πετάνε κομμουνιστές από ελικόπτερα ή αναστηλώνουν τη μνήμη της Φρειδερίκης. Αλλά, εντάξει, δημοκρατικά είναι αυτά. Δεν είναι δηλαδή ότι η εξουσία κληροδοτείται σε αυτή τη χώρα και πάει από πατέρα σε γιο. Ούτε ότι μια δράκα μεγαλοκαπιταλιστών έχει επιβάλει ατομική ιδιοκτησία στη χώρα και αποζημιώνεται ας πούμε για τα διόδια ή για τις αερομεταφορές που δεν έγιναν. Αυτό είναι λογικά το αόρατο χέρι της αγοράς.

Μάλλον τα όσα συμβαίνουν δεν παραπέμπουν σε Χούντα που άλλωστε δεν γνωρίσαμε. Ακραίος νεποτισμός, διασπάθιση δημόσιων πόρων, επίθεση σε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, χτύπημα κάθε αντιπολίτευσης, υποδούλωση σε μεγάλη «συμμαχική» χώρα, φίμωση του Τύπου, περιορισμοί της ελεύθερίας του λόγου και της έκφρασης, κυνηγητό σε κάθε διαφορετική φωνή, συγκάλυψη, απειλές, μπάτσοι παντού και με μόνιμες εντολές να ορμήσουν, πλήρης αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης της μάζας, βόλεμα των «δικών μας», απόδοση μεταφυσικών διαστάσεων στον Ηγέτη, είναι πράγματα που μάλλον δεν είδαμε στην Χούντα αλλά τα βλέπουμε στις δικτατορίες της υποσαχάριας Αφρικής.

Νέα Σμύρνη: "Μου είπε σε γράφω γιατί έτσι θέλω – Με έπιασαν τα κλάματα από το ξύλο στο παιδί"

 

      

Δυνάμεις της Αστυνομίας στην Πλατεία της Ν.Σμύρνης EUROKINISSI

Για την συμπεριφορά των δυνάμεων της Αστυνομίας, τον άγριο ξυλοδαρμό και τις κροτίδες ανάμεσα στον κόσμο, μιλούν στο NEWS 24/7 τέσσερις αυτόπτες μάρτυρες όσων προκάλεσαν χθες στην πλατεία Νέας Σμύρνης οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ.

Μάνος Φραγκιουδάκης

08 Μαρτίου 2021 06:13

Η Πόπη Σταυροπούλου είναι η γυναίκα που βγήκε για την Κυριακάτική της βόλτα στην πλατεία Νέας Σμύρνης χθες το μεσημέρι, μαζί με την οικογένειά της και βρέθηκε αντιμέτωπη με τις δυνάμεις της Αστυνομίας. Σε εκείνη απευθύνθηκαν οι αστυνομικοί, βεβαιώνοντάς της πρόστιμο 300 ευρώ παρά το γεγονός πως είχε στείλει το απαραίτητο SMS και φορούσε τη μάσκα της, όπως και όσοι την συνόδευαν. Το γεγονός αυτό, οδήγησε πολίτες που βρίσκονταν κοντά, να διαμαρτυρηθούν στους αστυνομικούς, οι οποίοι τελικά κατέληξαν να ξυλοκοπούν απρόκλητα έναν από τους δεκάδες που διαμαρτυρήθηκαν.

ADVERTISING

Εξηγώντας στο News 24/7 τι έγινε, η Πόπη Σταυροπούλου, αναφέρει: “Ήμασταν εγώ, η αδερφή μου, ο γαμπρός μου και τα δύο οκτάχρωνα παιδιά μας. Ξεκινήσαμε από τα σπίτια μας, στη Νέα Σμύρνη και φτάσαμε στην πλατεία. Είχαμε στείλει SMS ήδη πριν ξεκινήσουμε από το σπίτι, φορούσαμε τις μάσκες μας και κρατούσαμε καφέδες στο χέρι».

Ενώ περνούσαν από την πλατεία, είδαν την Αστυνομία να πραγματοποιεί ελέγχους: “Αυτή είναι η δουλειά τους, καλά έκαναν. Φτάνουμε στο σημείο που θα καθόμασταν, έξω από την Alpha Bank που έχει κάποια παγκάκια. Τα παιδιά έπαιζαν στην πλατεία. Σταματάμε δίπλα στο παγκάκι και μας κοιτάνε αστυνομικοί, από εκείνους που κυκλοφορούν με τα μηχανάκια. Μας φωνάζει ο ένας: «Φύγετε τώρα από κει». Τον κοιτάω και τον ρωτάω: «Με συγχωρείτε, γιατί να φύγουμε;». Πραγματικά μου έκανε φοβερή εντύπωση. «Τώρα» λέει, «Φύγετε από κει». Με ένα ύφος απαράδεκτο, προσβλητικό, σαν να είχαμε κάνει κάτι. Του λέω: «Μόλις ήρθαμε και θέλουμε λίγο να ξεκουραστούμε. Γιατί να φύγουμε;». Έρχονται προς το μέρος μας και μας ζητούν τα κινητά μας για να δουν αν έχουμε στείλει μήνυμα. Τους τα δώσαμε, μαζί με τις ταυτότητες. Βλέπουν τα μηνύματα και μας λένε: «Τώρα φύγετε από δω κατευθείαν». Τους ρωτήσαμε για ποιο λόγο μας μιλάνε με αυτόν τον τρόπο. Τους εξηγήσαμε ότι τα παιδιά έπαιζαν με τα ποδήλατά τους και σε δέκα λεπτά θα φεύγαμε. «Τώρα θα φύγετε, αλλιώς θα σας γράψουμε». επέμεινε ο ένας. Του απάντησα: «Μα δεν μπορείτε να μας γράψετε, δεν έχουμε κάνει κάτι. Έχουμε στείλει μήνυμα και φοράμε τις μάσκες μας».

"Γίνεται να μην ρωτάτε και να μην φέρνετε αντιρρήσεις;"

Η επόμενη απάντηση του αστυνομικού, όπως λέει η κυρία Σταυροπούλου, την άφησε άναυδη: “Είπε: «Θα σας γράψουμε γιατί έτσι θέλουμε», και ταυτόχρονα έβγαλαν τα μπλοκάκια για να μας κόψουν κλήσεις. «Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ τον λόγο που με γράφεις;» επέμεινα, ενώ ταυτόχρονα τους είχαμε δώσει τις ταυτότητες για να μας κόψουν κλήσεις. Δεν αντισταθήκαμε σ’ αυτό. Και μου απάντησε με το ίδιο απαράδεκτο ύφος: «Γίνεται να μην ρωτάτε και να μην φέρνετε αντιρρήσεις; Το καλύτερο που είχατε να κάνετε ήταν να φύγετε κατευθείαν όταν σας το είπαμε. Σου εξήγησα γιατί σε γράφω. Γιατί έτσι θέλω. Τώρα, τα παράπονά σας στον Χαρδαλιά». Σας μιλάω πολύ ψύχραιμα, το ύφος τους ήταν εξοργιστικό. Ήταν λες και είχαμε καμιά δικτατορία. Έχω μάρτυρες, έχω τα πάντα και αύριο θα πάω να τους κάνω μήνυση. Να μάθω και ποιά είναι η άσκοπη μετακίνηση που αναφέρουν στην κλήση. Σε σχέση με αυτά που ζήσαμε χθες από την Αστυνομία, τα 300 ευρώ είναι το τελευταίο που σκέφτομαι”.

Στο μεταξύ η αντίδραση της οικογένειας στην συμπεριφορά των αστυνομικών, είχε τραβήξει το ενδιαφέρον και άλλων ανθρώπων, όλων των ηλικιών, που περνούσαν δίπλα και διαμαρτύρονταν στους αστυνομικούς, όπως δείχνουν και τα βίντεο από το σημείο. “Άκουσα το απόγευμα που γύρισα σπίτι, για επίθεση σε αστυνομικούς από 30 άτομα. Ειλικρινά είναι τραγικά ψέματα. Κανείς δεν τους έκανε τίποτα. Δεν τους επιτέθηκε απολύτως κανένας. Τους ρωτούσαν για ποιο λόγο μας το κάνουν αυτό, δεν τους ακούμπησε κανείς. Είναι τρομερό ότι κυκλοφόρησε τέτοιο πράγμα.” λέει η Πόπη Σταυροπούλου, η οποία μόλις είδε τους αστυνομικούς να φεύγουν από εκείνη και να κινούνται προς τον νεαρό άνδρα που τελικά ξυλοκόπησαν βάναυσα χωρίς να προκληθούν, άρχισε να τραβάει βίντεο με το κινητό της: “Το παιδί που έχω τραβήξει στο βίντεο το χτυπάνε αλύπητα. Αλύπητα. Ειλικρινά όλο αυτό με ξεπερνάει. Ξέρετε, καμιά φορά, δεν τα πιστεύεις αυτά που ακούς μέχρι να σου τύχουν. Νιώθω φοβερές τύψεις για αυτό το παιδί που έφαγε τόσο ξύλο, γιατί ήρθε απλώς να μας υποστηρίξει μιλώντας στον αστυνομικό ήρεμα. Τον άκουσα να ρωτάει τον αστυνομικό: «Τα βάζετε με τις οικογένειες και τα παιδιά;» και του απαντάει αυτός: «Εσένα θα σε κανονίσω τώρα». Τον ρώτησα γιατί απειλεί τον άνθρωπο. Εκείνος πήγε δίπλα στον νεαρό και τότε έβγαλα το κινητό να καταγράψω τι γινόταν. Του λέει λοιπόν: «Συλλαμβάνεσαι». Και ξεκινάνε να τον χτυπάνε χωρίς κανένα λόγο. Ο άνθρωπος φώναζε «Πονάω», είχαν βγει από τα μπαλκόνια και φώναζαν στους τραμπούκους να σταματήσουν. Οι άνθρωποι από την πλατεία, το ίδιο. Εγώ κοιτούσα το παιδί που χτυπούσαν και με έπιασαν τα κλάματα από τα χτυπήματα. Μόλις σταμάτησα να τραβάω το βίντεο, έρχεται ένας από τους αστυνομικούς και πάει να μου πάρει το κινητό από το χέρι: «Σβήσε τώρα το βίντεο» μου έλεγε. «Δεν σβήνω κανένα βίντεο» του απάντησα. Μα τι είναι αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν;”

"Η Αστυνομία απευθυνόταν με απίστευτο τρόπο"

Εκτός από το βίντεο του ξυλοδαρμού που τράβηξε και δημοσίευσε η Πόπη Σταυροπούλου, ένας ακόμη πολίτης που εργαζόταν σε κατάστημα επί της πλατείας, έφτασε στο σημείο και κατέγραψε το περιστατικό από την αρχή του. Ο Στέφανος Παπαδάκης, μιλώντας στο News 24/7, τονίζει πως “Αυτό που είδα εγώ ήταν μια αγανάκτηση των ανθρώπων που περπατούσαν πάνω στην πλατεία. Η Αστυνομία απευθύνονταν με απίστευτο τρόπο σε μεγάλους, παιδιά, οικογένειες. Εγώ ήμουν στο μαγαζί που δουλεύω και βγήκα στην πλατεία όταν είχαν ξεκινήσει να διαμαρτύρονται άνθρωποι όλων των ηλικιών για την συμπεριφορά των αστυνομικών και το πρόστιμο που έκοψαν στην οικογένεια. Και βρέθηκα μπροστά στη στιγμή που έπιασαν τον νεαρό και άρχισαν το ξύλο. Τα υπόλοιπα τα λέει η εικόνα που βλέπετε όλοι στο βίντεο”.

Πάντως, αυτό που προκάλεσε επίσης μεγάλη εντύπωση στον Στέφανο Παπαδάκη, ήταν το γεγονός πως έσπευσε τεράστια αστυνομική δύναμη στο σημείο, ενώ δεν έγινε καμία επίθεση από πλευράς πολιτών: “Στην αρχή ήταν μόνο δύο μηχανές και λίγα λεπτά μετά, μόνο που δεν προσγειώθηκε ελικόπτερο. Δύο τζιπ της ΟΠΚΕ, μηχανές, 4-5 περιπολικά. Οι αστυνομικοί που ήταν στα τζιπ γελούσαν όταν είδαν πως γύρω τους είχαν οικογένειες. Ήταν μια τεράστια αστυνομική δύναμη που προκάλεσε τον κόσμο ακόμα περισσότερο. Τελικά τα μηχανάκια της Αστυνομίας γέμισαν την πλατεία. Ούτε τη 17Ν να ξαναπιάνανε”, λέει.

"Προσπαθούσαμε να τους σταματήσουμε με φωνές από τα μπαλκόνια"

Λίγα μέτρα πιο μακριά, βρισκόταν ο Δημήτρης Παπαθανασίου, ο οποίος μένει σε πολυκατοικία πάνω στην πλατεία και εκείνη την ώρα βρισκόταν στο μπαλκόνι του. “Οι αστυνομικοί με τα μηχανάκια έκαναν ελέγχους από το πρωί. Εκείνη την ώρα, στην πλατεία βρίσκονταν οικογένειες με παιδιά κατά κύριο λόγο, όπως συμβαίνει πάντα στην Νέα Σμύρνη. Ξεκίνησαν όλα από έναν έλεγχο. Απ’ ότι καταλάβαινα, κάποιος αντέδρασε όταν τον έγραφαν -λεκτικά πάντα- και έτσι ξεκίνησε όλο το περιστατικό. Άρχισαν να δέρνουν ανελέητα. Μιλάμε για πολύ ξύλο και χωρίς λόγο. Και το δικό μου το βίντεο δεν κατέγραψε όλο το περιστατικό γιατί στην αρχή προσπαθούσαμε με φωνές να τους σταματήσουμε. Βλέπαμε να τον χτυπάνε και στο κεφάλι και παντού. Λογικά το παιδί θα έχει πρόβλημα από τα χτυπήματα” εξηγεί στο News 24/7 ο κάτοικος της περιοχής.

“Ταυτόχρονα βλέπουμε έναν απίστευτο αριθμό από μηχανάκια να έρχονται από την οδό Αγίας Φωτεινής. Μιλάμε για εκατοντάδες, για μια τρομερή εικόνα. Σαν να ήταν στρατοκρατούμενη περιοχή, κανονικά”, περιγράφει.

Σύμφωνα με τον ίδιο πάντως, το περιστατικό ήταν αναμενόμενο να συμβεί κάποια στιγμή, αφού όπως λέει, η συμπεριφορά και η απεύθυνση των αστυνομικών χθες, δεν διέφερε από τις άλλες ημέρες: “Κινούμαι πολύ στην πλατεία, γιατί έχω και δύο πολύ μωρά παιδιά. Ήταν ένα γεγονός που το έβλεπα να έρχεται. Το κάνουν συνεχώς. Μας απευθύνονται πολύ προκλητικά, πολύ επιθετικά, πολύ προσβλητικά, με ένα στυλ «θα σας γ… φύγετε». Εντάξει για τα περί επίθεσης εναντίον τους είναι αθλιότητες της ΕΛ.ΑΣ. και των μέσων που τα αναπαράγουν. Είδαμε χίλιοι άνθρωποι τι έγινε και θεωρούν πως θα πιστέψουμε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ;”

"Πετούσαν κροτίδες δίπλα στο πόδι μου - Έβαλα τα κλάματα"

Η συμπεριφορά της αστυνομίας και ο απρόκλητος ξυλοδαρμός που καταγράφηκε από τους πολίτες, προκάλεσε οργή και άμεσα διοργανώθηκε πορεία διαμαρτυρίας στους δρόμους της περιοχής. Η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία της Νέας Σμύρνης, κατευθύνθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα και τελικά επέστρεψε στην πλατεία, όπου και διαλύθηκε μετά από επέμβαση της Αστυνομίας με χημικά και κροτίδες.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που βρίσκονταν στην Νέα Σμύρνη, την ώρα των επεισοδίων, ήταν και η 14 χρονη Μαρία Κούτση. “Εγώ πήγα στην πλατεία περίπου στις 17:00” αφηγείται. “Ηταν συγκεντρωμένος αρκετός κόσμος στην πλατεία και φώναζε συνθήματα. Δεν υπήρχαν αστυνομικοί. Μετά η διαδήλωση έφυγε από την πλατεία και εγώ με δύο φίλες μου έμεινα να κάνουμε βόλτα. Περίπου στις 18:40 είδαμε περισσότερα από 1.000 άτομα, να επιστρέφουν στην πλατεία και να πηγαίνουν προς τις γραμμές του τραμ φωνάζοντας συνθήματα. Τότε ακολουθήσαμε από δίπλα. Είδαμε ξαφνικά να έρχονται πάρα πολλές μοτοσυκλέτες με αστυνομικούς. Οι φίλες μου, μου είπαν να φύγουμε αλλά εγώ τους είπα πως δεν μπορεί να μας κάνουν κάτι. Δεν γινόταν κάποιο επεισόδιο, ήμασταν τόσος κόσμος, τόσα παιδιά. Και ξαφνικά ακούμε πολύ μεγάλο θόρυβο και πολλές κροτίδες”.

Η 14χρονη μαζί με τις φίλες της, προσπάθησε να φύγει αμέσως από το σημείο: “Τρομάξαμε πολύ, ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος. Όπως τρέχαμε είδα τρεις μοτοσυκλέτες να έρχονται κατά πάνω μας, αντίθετα στον δρόμο και εκείνη τη στιγμή έπεσε μια κροτίδα δίπλα στο πόδι μου. Τρόμαξα πάρα πολύ. Πετούσαν κροτίδες ανάμεσά μας, χωρίς να κοιτούν που είμαστε. Συνεχίσαμε να τρέχουμε γιατί δεν ξέραμε αν μας κυνηγάνε και καταλήξαμε σε ένα δημοτικό σχολείο που είναι. Μόλις κάτσαμε, έβαλα τα κλάματα γιατί είχα τρομοκρατηθεί. Πήρα τη μαμά μου να της πω να μην έρθει γιατί γίνονται επεισόδια. Θα πηγαίναμε στο σπίτι της μιας φίλης μου αλλά φοβόμασταν να ξαναπεράσουμε από την πλατεία με όλα όσα είχαν γίνει. Τελικά ήρθε η μαμά της φίλης μου και μας πήρε γρήγορα στο σπίτι της”.

Άγριος ξυλοδαρμός νεαρού από αστυνομικούς

 

 (VIDEO)

• 
  
  

Άγριος ξυλοδαρμός ενός νεαρού από αστυνομικούς έγινε στη Νέα Σμύρνη.

Την απρόκλητη επίθεση των αστυνομικών κατέγραψαν περαστικοί σε οπτικοακουστικό υλικό.

Σύμφωνα με πληροφορίες οι αστυνομικοί επιτέθηκαν σε περαστικούς που διαμαρτυρήθηκαν για την προσπάθεια τους να επιβάλουν πρόστιμο σε οικογένεια. 

Έπεσαν με μανία πάνω σε νεαρό και με τα γκλοπ άρχισαν να τον χτυπούν μπροστά σε άλλους περαστικούς που τους φώναζαν να σταματήσουν. 

Ωστόσο και παρά τον άγριο ξυλοδαρμό του νεαρού, η αστυνομία ισχυρίζεται ότι άνδρες της ΔΙΑΣ δέχθηκαν επίθεση. 

Την επίθεση αστυνομικών κατά κόσμου καταγγέλλουν οι ΚΟ Νέας Σμύρνης του ΚΚΕ. 

“Δικηγόρος της μάνας σου είμαι, την π… ρε” – Ένα μπουμπούκι της ΕΛ.ΑΣ. δείχνει την κοπριά που το έθρεψε!

 

Την ώρα που η κυβέρνηση και το αστικό κράτος συνολικά καταλύουν αθόρυβα το δικαίωμα στο συνέρχεσθαι, το παρακάτω στιγμιότυπο μπορεί να μοιάζει απλώς σταγόνα στον ωκεανό, είναι όμως χαρακτηριστικό για την πρακτική της ΕΛ.ΑΣ. και των ανθρωποφυλάκων, που αλωνίζουν ανενόχλητοι και βασικά καθοδηγούμενοι. Γιατί κανένα θρασύδειλο ανθρωπάκι δε θα είχε τέτοια στάση, αν δεν ήξερες πως έχει το ακαταλόγιστο, πολιτική κάλυψη και αντίστοιχες εντολές από την ηγεσία του.

Οι δυνάμεις καταστολής επιτίθενται χωρίς προσχήματα σε ένα μπλοκ νομικών. Παίρνουν καροτσάκι έναν από τους συγκεντρωμένους, που φωνάζει “δικηγόρος είμαι, δικηγόρος”, για να γλιτώσει από την μανία τους. Αλλά ένας από τους ανθρωποφύλακες συνεχίζει να τον απωθεί βίαια και καθώς πλησιάζει προς την κάμερα, ακούγεται να απαντά χλευαστικά, λέγοντας:

-Δικηγόρος της μάνας σου είμαι ρε, την π…τάνα.

Ο δικηγόρος δεν πτοείται και ρωτάει τους αστυνομικούς αν είναι νόμιμα τα χημικά που πετάνε. Ο ανθρωποφύλακας γυρνάει και τον απωθεί ξανά με τη βία, ενώ άλλοι “συνάδελφοί” του πιάνουν έναν άλλο διαδηλωτή, καθώς κάνουν προσαγωγές στον σωρό.

Μοιάζει δευτερεύον, αλλά οι Πραιτωριανοί της ΕΛ.ΑΣ. δε φοράνε καν μάσκες και δεν τηρούν στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Εδώ δεν τους ενδιαφέρει να βρουν ένα πρόσχημα για να επέμβουν ή για να επιβάλουν την άτυπη απαγόρευση συγκεντρώσεων. Δεν τους ενδιαφέρει καν να κρύψουν τη φασιστική ιδεολογία τους -αντιθέτως, φροντίζουν να την επιδεικνύουν με τα κατάλληλα σύμβολα.

https://twitter.com/xandra_photo/status/1368247426583236609

Γιατί λοιπόν να μην τους φαίνονται ψιλά γράμματα όλα τα άλλα; Γιατί να τους ενδιαφέρει να κρατήσουν προσχήματα, μέτρα προστασίας, να φέρονται ανθρώπινα, να φροντίζουν τουλάχιστον να μην εκτίθενται μπροστά στους φωτορεπόρτερ;

Δεν το έχουν ανάγκη, είναι υπεράνω νόμων -ακόμα και των δικών τους νόμων, του δικού τους κρατο’υς. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, αυτοί είναι ο νόμος! Το κράτος είστε εσείς, όπως τους έλεγε κάποτε και ένας άλλος Μητσοτάκης πρωθυπουργός…

Tην ποινικοποίηση της “λεκτικής προσβολής” αστυνομικών προωθεί η πολιτεία του Κεντάκι

 

Ενώ ο Μακρόν στη Γαλλία προσπαθεί εδώ και καιρό να ποινικοποιήσει την καταγραφή περιστατικών αστυνομικής βίας από πολίτες και δημοσιογράφους, στο Κεντάκι των ΗΠΑ η τοπική βουλή πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, προωθώντας νόμο σύμφωνα με το οποίο θα αποτελεί ποινικό αδίκημα “να προσβάλει ή να πειράζει” κάποιος αστυνομικούς σε σημείο να προκαλεί βίαιη αντίδραση από τα όργανα της τάξης.

Ο εισηγητής του νομοσχεδίου, ο ρεπουμπλικανός Ντάνι Κάρολ, ομολόγησε ανοιχτά πως το μέτρο έρχεται ως απάντηση στις διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βίας πέρσι, μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και της Μπριάνα Τέιλορ από αστυνομικούς, η δεύτερη μάλιστα στην πόλη Louisville του Κεντάκι. Ο Κάρολ, που τυγχάνει συνταξιούχος αστυνομικός ο ίδιος, δήλωσε πως “σε αυτές τις ταραχές, βλέπεις κόσμο να πλησιάζει τα πρόσωπα των αστυνομικών, να ουρλιάζουν στα αυτιά τους, να κάνουν ό,τι μπορούν για να προκαλέσουν μια βίαιη απάντηση”.

Ο βουλευτής παραδέχεται μάλιστα ότι απώτερος στόχος είναι ουσιαστικά οι αστυνομικοί να έχουν λευκή επιταγή να αντιδρούν βίαια όποτε νιώθουν ότι “θίγονται” από διαδηλωτές: “Δε λέω πως το κάνουν αυτό οι αξιωματικοί, αλλά πρέπει να υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη που το επιτρέπει. Γιατί αυτό δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ερεθίζει όσους (διαδηλωτές) είναι γύρω και οξύνει παραπέρα την ταραχώδη συμπεριφορά”.

Αρνήθηκε ωστόσο πως ο νόμος στοχεύει στον περιορισμό του δικαιώματος της συνάθροισης, λέγοντας πως αφορά “μόνο αυτούς που περνάνε το όριο και διαπράττουν ποινικά αδικήματα”. Η διατύπωση του νόμου είναι σκόπιμα ασαφής, εκλαμβάνοντας ως λεκτική επίθεση τη χρήση “προσβλητικών ή περιφρονητικών λέξεων, χειρονομιών ή άλλης επαφής, που θα μπορούσαν να κατατείνουν στην πρόκληση βίαιης αντίδρασης από την πλευρά ενός λογικού και προσεχτικού ατόμου”.

Από την άλλη, έντονες είναι και οι αντιδράσεις στο νομοσχέδιο, καθώς σωστά θεωρείται πως με τον τρόπο αυτό εμμέσως ποινικοποιείται η ελευθερία της έκφρασης. Σύμφωνα με το δικηγόρο Κόρι Σαπίρο “Η λεκτική αμφισβήτηση των αστυνομικών πράξεων – ακόμα και με προσβλητική ή προκλητική γλώσσα – είναι θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας μας”, που προστατεύεται από το σύνταγμα των ΗΠΑ.

Το νομοσχέδιο θα περάσει από την ολομέλεια της πολιτειακής βουλής στις αρχές της εβδομάδας, αν και είναι ασαφές αν θα υπάρξει χρόνος ώστε να περάσει και από τα δύο σώματα, βουλής και γερουσίας, σύμφωνα με τον τοπικό τύπο.

ΣΕ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

 

 Αυτή  η  κυρίαρχη άποψη πως η φιλελεύθερη δημοκρατία των αστών είναι το τελικό σημείο της πολιτικής εξέλιξης και  σ’  αυτή σταματά, ότι  ενέχει την απόλυτη διαχρονικότητα, είναι για να καλλιεργείται η πεποίθηση πως, αφού έχουμε ήδη φτάσει γεννημένοι μέσα σ’ αυτήν,  κατέχουμε την αλήθεια και  δεν χρειάζεται να προχωρήσουμε  ούτε βήμα σ’ ολόκληρη τη ζωή μας. Αυτήν την πεποίθηση  δεκαετίες τώρα μοιάζει να την ενστερνίζονται και μεγάλα τμήματα των εργαζομένων που διεκδικούν βελτίωση των όρων ζωής τους εν ονόματι αυτής της δημοκρατίας.  

      Μόνο που αρχίζει να γίνεται  δύσκολο, σε μια περίοδο βαθύτατης οικονομικής κρίσης, αναδυόμενων εντάσεων και αναζωπύρωσης της ακροδεξιάς με την υγειονομική κρίση να διαλύει τον κοινωνικό ιστό, αυτή η άποψη να πείθει για την αλήθεια της. Η  διακηρυγμένη διάδοση της ελευθερίας και της ισότητας, τοποθετημένη στο πλαίσιο της πολιτικής ανοίγματος στις καπιταλιστικές αγορές,  καταλήγει να  διαμορφώνει τη δημοκρατία σε μια μορφή διαχείρισης της ελεύθερης αγοράς, η οποία προάγει τα ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτή βοηθά στη συσσώρευση πλούτου και οι κάτοχοί του συμβουλεύονται και προστατεύονται στις υπηρεσίες τους από πλήθος βουλευτών, διευθυντών, λογιστών, δικηγόρων, φορολογικών συμβούλων, δεξαμενών σκέψης, κινηματογραφικών στούντιο, εκδοτών, μέσων μαζικής ενημέρωσης, ερευνητών, σωματοφυλάκων και άλλων ακόμα ων ουκ έστι αριθμός.

Σ’ ένα λοιπόν πολιτικό σύστημα που βασίζεται στη δημιουργία της σπανιότητας, της εξαθλίωσης, των ανικανοποίητων αναγκών, των πλεοναζόντων  εργαζομένων σε σημαντικό βαθμό μένουμε στις ποικίλες μάσκες, μεταμφιέσεις και στρεβλώσεις όλων όσων συμβαίνουν στην πραγματικότητα γύρω μας. Η ίδια η άρχουσα τάξη έχει τη βοήθεια ενός κράτους ασφάλειας και επιτήρησης που δεν διστάζει να χρησιμοποιεί τις αστυνομικές εξουσίες του για να καταστέλλει κάθε μορφή διαφωνίας, στο όνομα της ασφάλειας, με  πάλη κατά της τρομοκρατίας ή με την υπεράσπιση της υγείας, που  προστέθηκε με την υγειονομική κρίση. Και απέναντι σ’ αυτήν την όλο και πιο ισχυρή πλουτοκρατική καπιταλιστική τάξη που διατηρεί αδιαμφισβήτητη την ικανότητά της να κυριαρχεί χωρίς περιορισμούς, ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι δεκαετίες προπαγάνδας με διλήμματα που προκαλούν τους εργαζόμενους να αγωνίζονται μεταξύ τους για λογαριασμό της άρχουσας τάξης αναδεικνύει αναρχικές και τοπικιστικές  προοπτικές και δράσεις. Και κανείς, πέρα από το ΚΚΕ, δεν μοιάζει να έχει μια συνεκτική άποψη για τα πολλαπλά προβλήματα του καπιταλισμού, πόσο μάλλον για τις αιτίες αυτών των προβλημάτων. Στην πραγματικότητα, κάθε φορά είμαστε αντιμέτωποι με την επιλογή ανάμεσα στην κινητοποίηση για τα ατομικά δικαιώματα με στόχο την επέκταση και μεγέθυνσή τους ή την οργάνωση συλλογικών αγώνων  στοχεύοντας στην καπιταλιστική ταξική κυριαρχία.

Στις δημοκρατίες μας βέβαια το νομικό τους σύστημα αναπτύσσει εκείνους τους κανόνες που ρυθμίζουν την καπιταλιστική παραγωγή και τα ατομικά δικαιώματα δεν αποτελούν εξαίρεση.  Σ’ αυτούς  τους κανόνες περιλαμβάνονται  και οι κανόνες για την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και των συμβάσεων που οδήγησαν στη δημιουργία των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, δίνοντας τα νομικά εργαλεία για να οργανωθεί η ζωή σύμφωνα με τον υπολογισμό του συμφέροντος της ατομικής ιδιοκτησίας που επιτρέπει η θεσμοθέτηση των δικαιωμάτων. Έτσι, η παγκοσμιοποίηση της ηθικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνει αόρατη την αδικία του παγκόσμιου καταμερισμού των πόρων που ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού, χωρίς να θίγεται ο καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης της παραγωγής.

Τις τελευταίες λοιπόν μέρες, που  η απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα έχει κινητοποιήσει ένα μεγάλο αριθμό, ιδιαίτερα νέων, να κατέβουν στους δρόμους διαδηλώνοντας, τα επιχειρήματα για δικαίωση του αιτήματός του  στηρίζονται τόσο στο κράτος δικαίου όσο και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Το αίτημα είναι το αστικό κράτος δια της εκτελεστικής του εξουσίας να εφαρμόσει τους νόμους του. Κι αυτό γίνεται αφετηρία για να εκδηλωθεί και η αμφισβήτηση προς την  άδικη εξουσία με τη μορφή  σύγκρουσης με τις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες μοιάζει να την επιδιώκουν.  

           Ένα  μεγάλο μέρος απ’ αυτούς που υποστηρίζουν το αίτημά του,  των μεγαλωμένων στην αστική μας δημοκρατία και γαλουχημένων με τις ιδέες της που γίνεται προσπάθεια να συμβιβαστούν με την ανεργία και τη βιωμένη περιθωριοποίηση,  καθώς ενστερνίζεται τις πολιτικές ταυτότητας, επιμένει στα ανθρώπινα δικαιώματα,  αγνοεί την ταξική ανάλυση και αναζητά ηγετικές μορφές που καταξιώνουν το αυθόρμητο, τον ατομικισμό, την θεαματική ενέργεια, διασταυρώνεται με  τον Κουφοντίνα. Και η  επαναστατικότητα της «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη»,  είκοσι χρόνια από την εξάρθρωσή της, με αναπάντητα πολλά ερωτήματα για την ταυτότητά της και ακόμα περισσότερα για την επιλογή των ανθρώπων που «εκτελούσε», γίνεται  σημείο αναφοράς σε κινητοποιήσεις,  παραβλέποντας πως  η  «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη» δρούσε, αν και εν ονόματί του, έξω και πέρα από οποιοδήποτε  λαϊκό κίνημα και προσπαθούσε να παρέμβει στην πολιτική σκηνή με πολιτικές δολοφονίες που μια κλειστή ομάδα ανθρώπων αποφάσιζε και εκτελούσε.

      Σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις σαν να αναδεικνύεται ένα προκατασκευασμένο  σχήμα. Είναι η   αντιπαράθεση ανάμεσα στο κράτος και το λαό, με μοναδικά χαρακτηριστικά το μεν κράτος ότι  καταπιέζει, γιατί παραβαίνει τους κανόνες δικαίου, και ο λαός, ένα άθροισμα ατόμων που τους ενώνει η αντίσταση απέναντι στην αδικία, ότι αγωνίζεται. Η αστυνομία με την επίδειξη ισχύος της εγκλωβίζει τη λαϊκή αντίδραση στο προνομιακό της χώρο της βίας, που περιορίζεται η έκφρασή της στη σύγκρουση μαζί της, συντηρώντας τη λογική στρατιωτικής αντιπαράθεσης,  πέρα και έξω από το επίπεδο αντιπαράθεσης του μαζικού κινήματος. Η καταστολή αποκτά έτσι προληπτικό χαρακτήρα, γιατί παρεμβάλλει κάθε είδους  εμποδίων στη διαμόρφωση μαζικών αντιστάσεων και θωρακίζει την αστική νομιμότητα με μια σειρά  νόμων που λειτουργούν κατασταλτικά  και τρομοκρατικά για κάθε σκέψη που τείνει προς την υπέρβαση των ανεκτών ορίων.  Κι ύστερα είναι εύκολο ο μικροαστικός ριζοσπαστισμός μας διαψευσμένος  και ηττημένος μοιραία να καταλήξει σε μικροαστικό συντηρητισμό.